Allaha Aparan Yol

Ellen G. White

Copyright © 2021, Ellen G. White Estate, Inc.

Information about this Book

Overview

This eBook is provided by the Ellen G. White Estate. It is included in the larger free Online Books collection on the Ellen G. White Estate Web site.

About the Author

Ellen G. White (1827-1915) is considered the most widely translated American author, her works having been published in more than 160 languages. She wrote more than 100,000 pages on a wide variety of spiritual and practical topics. Guided by the Holy Spirit, she exalted Jesus and pointed to the Scriptures as the basis of one’s faith.

Further Links

A Brief Biography of Ellen G. White

About the Ellen G. White Estate

End User License Agreement

The viewing, printing or downloading of this book grants you only a limited, nonexclusive and nontransferable license for use solely by you for your own personal use. This license does not permit republication, distribution, assignment, sublicense, sale, preparation of derivative works, or other use. Any unauthorized use of this book terminates the license granted hereby. (See EGW Writings End User License Agreement.)

Further Information

For more information about the author, publishers, or how you can support this service, please contact the Ellen G. White Estate at mail@whiteestate.org. We are thankful for your interest and feedback and wish you God’s blessing as you read.

Allahin İnsana Məhəbbəti

Təbiət və vəhy Allahın məhəbbətinə eyni şəhadət edir. Bizim Səmavi Atamız həyat, müdriklik və sevinc mənbəyidir. Təbiətin qəribə və gözəl möcüzələrinə baxın. Hər şeyin, yalnız insanın deyil, hətta bütün canlı varlıqların ehtiyac və xoşbəxtliyi üçün necə də heyratamiz şəkildə uyğunlaşdığı haqda düşünün. Yeri, dağları, dənizləri və düzləri sevindirib canlandıran günəş şuası ilə yağış — hər şey bizə Yaradanın məhəbbətindən danışır. Özünün bütün məxluqlarının gündəlik tələbatlarını ödəyən də Odur. Zəbur oxuyan bu haqda gözəl deyib:

“Ya Rəbb, hamının gözü Sənə baxır, Vaxtlı - vaxtında onlara azuqə verirsən. Əlini açırsan, Bütün canlıları doyunca yedirirsən” (Zəbur 145:15,16).

Allah insanı təmamilə müqəddəs və xoşbəxt yaratmışdı. Yaradanın əli ilə yarandığı yer də gözəl idi; onun üzərində nə düşkünlük izi, nə də lənət kölgəsi görünürdü. Məhz Allahın qanununun - məhəbbət qanununun — pozulması dünyaya iztirab və ölüm gətirdi. Lakin günahdan doğan iztirab içərisində də Allahın məhəbbəti açılır. Yazılmışdır ki, Allah yeri insana görə lənətləmişdi (Yaradılış 3:17). Günahın nəticəsi olan cırlaşma və ölümdən bəşəriyyəti xilas etmək üçün Allah öz planında, tərbiyə prosesinin bir hissəsi kimi, insanın öz xeyrinə olan və onu zəhmət, qayğı ilə dolu həyata məhkum edən tikanlar və qanqallar — çətinliklər və sınaqlar — nəzərdə tutmuşdu. Dünya düşgünləşmiş olsa da, onda yalnız kədər və iztirablar hökm sürmür. Təbiətin özündə də ümid müjdəsi parlayır. Qanqallar üzərində gül bitir və tikanlar qızılgüllərlə örtülür.

Hər bir açılan tumurcuqda, yerdən cücərən hər bir otda yazılmışdır: “Allah məhəbbətdir”. Hər yeri şən nəğmələrə qərq edən qəşəng quşlar, zərif, rəngarəng və mükəmməl dərəcədə gözəl, ətirli güllər, meşədəki sıx yaşılyarpaqlı hündür ağaclar — hər şey Allahın nəvaziş, ata qayğısı və yaratdığı övladlarını xoşbəxt etmək istəyinə şəhadət edir.

Allahın xasiyyəti Onun Kəlamında açılır. O Özü Öz tükənməz məhəbbətini və mərhəmətini bəyan edir. Musanın: “İzzətini mənə göstər” duasına Allah belə cavab verir: “Mən bütün xeyirxahlığımı sənin qarşından keçirəcəyəm və Rəbb olan adımı qarşında bəyan edəcəyəm...”(Çıxış 33:18,19).Onun əzəməti də elə bundadır. Tanrı Musanın önündən keçərək bəyan etdi: “Rəbb Mənəm, rəhmli və lütfkar Rəbb Allaham. Mən hədsiz səbirli, bol məhəbbətli və sədaqətliyəm, minlərlə nəslinə məhəbbətimi göstərərəm, cəzanı, qanunsuzluğu və gunahı bağışlayaram; lakin cəzasız qoymaram, ataların cəzasını üçüncü - dördüncü nəslə qədər nəvə-nəticələrinə verərəm” (Çıxış 34:6,7). O, “hədsiz səbirli, məhəbbətlə dolu”, “çünki məhəbbətini göstərməyi sevir” (Yunus 4:2; Mikeya 7:18).

Allah göylərdəki və yerdəki saysız - hesabsız əlamətləri ilə qəlblərimizi özünə cəlb etdi.Təbiət hadisələri və insan qəlbinin ən zərif, ən həssas tellərindəki duyğular vasitəsilə Allah Öz varlığını bizə açmaq istəyirdi. Lakin bu da onun məhəbbəti haqqında tam təsəvvür yaratmırdı. Bütün bu göstərilən əlamətlərə baxmayaraq, haqqin düşməni insanların şüurunu o dərəcədə kor etmişdi ki, onlar Allahı sərt və amansız hesab edərək, Ona qorxu ilə baxmağa başladılar. İblis insanlara təlqin etmişdi ki, Allaha xas olan əsas xüsusiyyət — sərt haqq məhkəməsidir və Onu insanlara qəzəbli hakim, tələbkar və güzəştə getməz kimi tanıtmışdı. O, Yaradanı qısqanc gözlərlə insanları izləyən, onların səhlənkarlıq və səhvlərini qeydə alaraq sonra cəzaya dücar edən kimi təsvir etmişdir. Bu zülməti dağıtmaq və dünyaya Allahın hədsiz məhəbbətini açmaq üçün, İsa bu dünyaya gələrək insanlar arasında yaşadı.

Allahın Oğlu göylərdən gəldi ki, Atanı bizə tanıtsın: “Allahı heç kəs heç vaxt görməyib, amma Atanın qucağında olan və Allah olan vahid Oğul Onu tanitdı.” (Yəhya 1:18). “Oğulu Atadan başqa heç kəs tanımaz. Atanı da Oğuldan və Oğulun agah etmək istədiyi şəxsdən başqa heç kəs tanımaz” (Matta11:27). Şagirdlərdən biri xahişlə “Atanı bizə göstər”, — dedikdə, İsa cavab verdi: “Xeyli müddətdir ki, Mən sizinləyəm, Məni tanımadınmı, Filip? Məni görən, Atanı görmüş olur; bəs sən niyə “Atanı bizə göstər”, — deyirsən?” (Үəһуа 14:8,9)

Öz yerdəki missiyası haqda İsa demişdir: “Çünki fəqirlərə Müjdəni bildirmək üçün O Məni məsh etdi. Əsirlərə azadlıq, Korlara gözlərinin açılmasını elan etmək üçün, Məzlumları sərbəstliyə buraxmaq üçün... Məni göndərdi” (Luka 4:18). Bu, Onun işi idi. O hər yerdə xeyirxahlıq yayaraq, iblisin zülmü altında olanlara şəfqət bəxş edirdi. Onun keçdiyi yerlərdə elə kəndlər olurdu ki, heç bir evdə xəstə iniltisi eşidilmirdi, çünki həmin kəndlərdən keçərkən, O, bütün iztiraba düçar olanlara şəfa gətirirdi. Etdiyi işlər Onun Allah tərəfindən məhs olduğunu sübut edirdi. Həyatında Onun bütün əməlləri sevgi, şəfqət, mərhəmət saçırdı, çünki O, insan övladına bütün qəlbilə bağlılıq duyurdu. O, insan təbiətini qəbul etmişdi ki, onların ehtiyaclarını duysun. Ən yoxsul və sadə adamlar Ona yaxınlaşmaqdan qorxmurdular. Balaca uşaqlar Onda bir cazibə hiss edirdilər. Onlar Onun dizləri üstündə oturub məhəbbətlə parlayan düşüncəli gözlərinə baxmağı sevirdilər.

İsa heç bir həqiqi sözü gizlətmirdi, lakin onu məhəbbətlə söyləyirdi. İnsanlara münasibətində O, böyük nəzakət və həssaslıq göstərirdi. O heç vaxt kobudluq etmirdi, heç vaxt ehtiyac olmadıqda sərt söz demirdi, kövrək qəlblərə lazımsız yara vurmurdu. O, insan zəifliklərini ittiham etmirdi. O, həqiqəti həmişə məhəbbətlə deyirdi. O, ikiüzlülüyü, inamsızlığı və qanunsuzluğu muhakimə edirdi; lakin acı ittiham sözlərini söyləyərkən Onun səsində göz yaşları titrəyirdi. İsa, onu—haqq və həyat yolunu—qəbul etməkdən imtina etmiş sevimli şəhəri Yerusəlim üçün ağlayırdı. Onlar özlərinin Xilaskarını rədd etmişdilər, ancaq O onlara mərhəmət və həssaslıqla yanaşırdı. Onun həyatı fədəkarlıq və başqalarına qayğıkeşlik abidəsi oldu. Hər bir insan Onun üçün qiymətli idi. O, Allah ailəsinin hər bir üzvünə — hər bir kəsə — İlahi ləyaqət və həssaslıqla yanaşırdı. O hər bir insanda günahkar ruhu görürdü və onları xilas etmək də onun vəzifəsi idi.

İsanın həyatı boyu açılan xasiyyəti belə idi. Bu, Allahın xasiyyətidir. Bu,ata qəlbindən süzülüb insan övladına tərəf axaraq İsada təzahür edən mərhəmət nurudur. İsa — həssas,rəhmli Xilaskar— “bədəndə zühur edən” Allah idi (1 Tim.3:16).

İsa bizi xilas etmək naminə yaşadı, iztirab çəkdi və öldü. O, “Kədərlər Əri” oldu ki, bizi əbədi sevincə qovuşdursun. Allah Öz lətif və olduqca səmimi olan sevimli Oğlunun Özünün təsəvvürəgəlməz dərəcədə şərəfli məskənini tərk edib, pozulmuş və günahla zəhərlənmiş, lənət və olüm kölgəsi ilə tutqunlaşmış dünyaya enməsinə razı oldu. O icazə verdi ki, Ata məhəbbətinin dərinliklərində məskən salan Oğlu, Onu və mələklərin səcdəsini tərk edib rüsvayçılıq, təhqir, həqarət, nifrət və ölümə dözsün. “Dünyamızın cəzasını çəkmək Onun üzərinə düşdü və Onun yaraları ilə biz sağaldıq” (Yeşaya 53:5). Onun Getsamanidə, çarmıx üzərindəki iztirablarına nəzər salın! Allahın pak Oğlu günahın ağır yükünü Öz üzərinə götürdü. O hər şeydə Allahla vəhdət təşkil etdiyi üçün, günahın Allahla insan arasında törətdiyi uçurumun bütun dəhşətini Öz qəlbində hiss etdi. Buna görə Onun dodaqlarından fəryad qopmuşdu: “Ey Allahım, Allahım, niyə Məni tərk etdin?” (Matta 27:46). Günahın ağırlığı, onun dəhşətli mahiyyətini və insanı Allahdan ayırmasını dərk etməsi - Allah Oğlunun qəlbini sarsıdan bu idi.

Ancaq bu böyük Qurban ona görə verilməmişdi ki, Atanın qəlbində insana məhəbbət və xilas etmək arzusu oyatsın. Yox, Yox! “Çünki Allah dünyanı elə sevdi ki, vahid Oğlunu verdi” (Yəhya 3:16). Ata bizi ona görə sevmir ki, böyük Qurban verilmişdir, əksinə, O bu Qurbanı bizi sevdiyi üçün vermişdir. Günaha batmış dünyanı Allahın Öz hədsiz məhəbbətinə qərq etməsi üçün İsa bir vasitəçi oldu. “Allah, Özü ilə dünyanı barışdıranda,...Məsih içində idi” (2 korinflilərə 5:19). Allah Öz Oğlu ilə birgə iztirab çəkdi. Getsamanidəki daxili çarpışma, Qolqota çarmıxındakı ölüm, hədsiz məhəbbətlə bizim bağışlanmamızın bahası oldu.

İsa deyib: “Buna görə də Ata Məni sevir, çünki Mən canımı qurban verirəm ki, sonra onu geri alım” (Yəhya 10:17). Yəni “Atam sizi elə sevdi ki, sizin bağışlanmanız üçün Öz həyatımı verdiyimə görə, məni daha çox sevir. Sizin Əvəzediciniz və Zəmanətçiniz olmaqla, Öz həyatımı verməklə, sizin borclarınızı və cinayətlərinizi Öz üzərimə götürməklə Atam üçün daha qiymətli oluram; çünki Mənim qurbanıma görə, Allah İsaya insanlar üçün ədalətli və haqq qazandıran ola bilər”.

Allah Oğlundan başqa heç kim bizim günahlarımızı təmizləyə bilməzdi; çünki ancaq Atanın Özündə olan Allahı göstərə bilərdi. Təkcə O, Tanrı məhəbbətinin ucalığını və dərinliyini bilən, bunu bəyan edə bilərdi. İsanın hədsiz böyük qurbanı Atanın yolunu azmış insanlara məhəbbətini yalnız günahkar üçün olduğunu izhar edə bilərdi.

Çünki Allah dünyanı elə sevdi ki, vahid Oğlunu ona verdi”. O, İsa Məsihi yalnız insanlar arasında yaşaması, onların günahını daşıması və onların qurbanı kimi ölməsi üçün vermədi. O, Məsihi günaha batmış bəşəriyyət üçün verdi. İsa Özü onların qayğıları və ehtiyacları ilə yaşamalı idi. O, Allahla bir vəhdət təşkil etdiyi halda, Özünü insan övladı ilə qırılmaz tellərlə bağladı. “İsa, onları qardaş adlandırmaqdan utanmır” (İbranilərə 2:11). O Özü tərəfindən günahı bağışlanan bəşəriyyətlə əbədi birləşərək insan simasında Ata taxtı önündə duran Qurbanımız, Vəkilimiz, Qardaşımızdır insan Oğludur. Bütün bunlar ona görədir ki, insan ölümcul günah uçurumundan qalxıb, İlahi məhəbbətə cavab verə bilsin və müqəddəs həyatın sevincinə şərik olsun.

Əfv olunmamızın bahası olaraq, Öz Oğlunu ölümə verən Səmavi Atanızın hədsiz böyük qurbanı bizdə İsanın köməyilənecə ola biləcəyimiz haqda yüksək təsəvvür yaratmalıdır. Məhv olmaqda olan bəşəriyyətə Ata məhəbbətinin ucalığından, dərinliyindən, genişliyindən ilham alan həvari Yəhya heyrət, ehtiramla dolu və bu məhəbbətin əzəmət və incəliyini izhar etmək üçün layiqli sözlər tapmayaraq, Onu dünyaya göstərməyə çalışdı: “Görün Ata bizə necə məhəbbət göstərib ki, biz Allahın övladları adlanırıq. Doğrudan da beləyik” (1 Үәһуа З:1). İnsan necə də yüksək qiymətləndirilmişdir! Mənən pozulan insan övladı iblisin təbəqəsi olur. İsanın əfv qurbanına daxili inam nəticəsində, Adəm övladları yenidən Allahın övladları ola bilər. İnsan təbiətini qəbul edərək, İsa bəşəriyyəti ucaltdı. Günahkar insanlar İsa ilə mənəvi bağlılıq nəticəsində, həqiqətən, “Allah övladı” kimi yüksək ada layiq ola bilərlər.

Bu cür məhəbbət heç nə ilə müqayisə edilə bilməz. Səmavi Padşahın övladları! Çox qiymətli vəddir! Bu fikirlər ən dərin düşüncələr üçündür! Bu Ona dönük çıxan dünya üçün Allahın bənzərsiz məhəbbətidir! Bu fikir qəlbi fəth etməyə və zəkanı Allaha itaətə gətirməyə qadirdir. İlahi xasiyyəti çarmıx işıgında nə qədər çox öyrəniriksə, mərhəmət, həssaslıq və əfvin haqq və ədalətlə o qədər çox bağlı olduğunu öyrənirik. Eyni zamanda, ananın azmış körpəsinə rəhmdən daha yüksəkdə duran Allahın hədsiz məhəbbətinin və zərif mərhəmətinin saysız-hesabsız dəlilləri də bizim üçün daha aydın olur.

Günahkarin Xilaskara Ehtiyaci Var

İnsan xeyirxah qüdrət və xoş müvazinətli ağılla yaradılmışdır. O, amil bir varlıq olaraq Allahla harmoniyada idi. Onun düşüncələri saf, niyyətləri müqəddəs idi. Lakin itaətsizlikdən doğan pozğunluq nəticəsində, xudbinlik onun qəlbindəki məhəbbəti sıxışdırdı. Pozğunluqdan onun təbiəti o qədər zəiflədi ki, şərə qarşı durmağa qadir gücü olmadı. O, iblisin əsiri oldu və Allahın xüsusi müdaxiləsi olmasa idi, elə də qalacaqdı. Yoldan çıxaranın məqsədi Allahın insan yaradılarkən nəzərdə tutduğu planını pozmaq və dünyanı qəm - kədərə qərq etmək idi. Beləliklə də, bütün şərin insanı yaradan Allahın işlərinin nəticəsi olduğunu göstərmək idi.

İnsan öz məsum halında Yaradanla, “hikmətin və biliyin bütün xəzinələri Məsihdə gizlədilmişdir” (Kolosselilərə 2:3), sevinclə ünsiyyət edirdi. Lakin günaha batdıqdan sonra o, müqəddəs həyatda sevinc tapa bilmədi və Allahdan gizlənməyə çalışdı. Həyatlarını yeniləşdirməyənlər bu cür vəziyyətdədilər. Onların Allahla harmoniyası yoxdur və Onunla ünsiyyətdən sevinc tapmırdılar. Günahkar Allahın hüzurunda xoşbəxt ola bilməzdi; o, müqəddəs məxluqlarla ünsiyyətdən qaçardı. Əgər o, göylərə buraxılsa idi, bu ona sevinc gətirməzdi. Hər bir qəlbin Yaradanın hədsiz məhəbbətinə cavab verdiyi yerdə hökmran olan təmənnasız məhəbbətinin ruhu onun qəlbində cavab hissi oyatmazdı. Pak səma sakinlərinin düşüncələri, maraqlı, istəkləri onun üçün təmamilə yad olardı. O, səmavi melodiyaya bir əhəngsizlik gətirərdi. Göylər onun üçün əzab yeri olardı; o Ondan — işıq və sevinc mənbəyindən — həmişəlik gizlənmək istərdi. Allahın günahkarları göylərə buraxmamasına səbəb, Öz hökmünü göstərmək deyildir, yalnız odur ki, günahkarlar öz düşkünlükləri üzündən orada yaşaya bilməzdilər. Allahın şöhrəti onlar üçün əzab odu olardı. Onların xilası üçün ölən Xilaskardan gizlənməkdən ötrü,onlar ölməyi üstün tutardılar.

Biz düşdüyümüz günah uçurumundan müstəqil olaraq çıxa bilmərik. Qəlbimiz şərin əsarətindədir və biz onu dəyişməyə qadir deyilik. “Kim çirkab içindən təmiz bir şey tapar? Heç kim”. “Çünki cismani təbiətə uyan fikirlər Allaha qarşı düşmənçilik edir; belə ki,bunlar Allahın qanununa tabe deyil və ola da bilməz” (Əyyub 14:4; Romalılara 8:7). Təhsil, mədəniyyət, iradə təlimi, insan səyi — bütün bunlar özlüyündə yaxşıdır, lakin burada gücsüzdürlər. Onların köməyilə zahiri düzgün davranışa nail olmaq olar, amma nə qəlbi dəyişmək olar, nə də həyat çeşməsini təmizləmək. Günahkar insanın müqəddəs olması üçün daxili quvvə və göylərin bəxş etdiyi yeni həyat vacibdir. Bu qüvvə — İsa Məsihdir. Yalnız Onun lütfü qəlbin ölmüş qabiliyyətlərini canlandırıb Allaha, müqəddəsliyə cəlb edə bilər.

Xilaskar deyib: “Yenidən doğulanlardan başqa kimsə” yeni həyata aparan yeni qəlb, yeni istək, yeni məqsəd və niyyət almazsa, “Allahın padşahlığını görə bilməz” (Yəhya 3:3). Yalnız insanın təbiətində olan xeyirxahlığı inkişaf etdirmək zərurəti ideyası yanlışdır. “Təbiətcə yaşayan adam Allahın Ruhuna aid olan şeyləri qəbul etmir, çünki bunları ağılsızlıq sayır. Bunları başa düşə bilmir, çünki bunlar ruhani nöqteyi - nəzərdən araşdırılır”. “Sənə “Yenidən doğulmalısınız” dediyimə heyrət etmə” (1 Korinflilərə 2:14; Yəhya 3:7). Məsih haqda yazılmışdır: “Onda idi həyat, həyat da insanların nuru idi”, “çünki göy altında olan insanlara verilmiş başqa bir isim yoxdur ki, onunla xilas ola bilək” (Үəһуа 1:4; Həvarilərin işləri 4:12).

Təkcə Allahın rəhmliliyini, mehribanlığını və ata həssaslığını görmək kifayət deyil. Onun qanunlarının müdrikliyini, ədalətliyini və əbədi məhəbbət prinsipinə əsaslandığını dərk etmək də kifayət deyildir. Həvari Pavel qəlb ağrısı və ümidsizlik içərisində uca səslə etiraf etmişdi: “Təsdiq edirəm ki, qanun yaxşıdır”. “Qanun müqəddəsdir və əmr müqəddəs, ədalətli və yaxşıdır”. “Fəqət mən cismaniyəm, günaha kölə olaraq satılmışam” (Romalılara 7:16,12,14). O özü nail olmağa qadir ola bilmədiyi paklığın, düzgünlüyün həsrətini çəkərək, zavallıcasına deyirdi: “Necə də yazıq insanam! Ölümə düçar olan bu bədəndən məni kim xilas edə bilər?” (Romalılara 7:24). Bu inilti hər yerdə və həmişə günahdan əzab çəkən qəlblərdən qopmuşdur. Hamısına yalnız bir cavab verilmişdir: “Dünyanın günahını aradan götürən Allah Quzusu budur! (Yəhya 1:29).

Allahın Ruhu həqiqəti daha aydın canlandırmaq üçün çoxlu obrazlardan istifadə edir ki, qəlbləri günahın ağır yükündən həmişəlik azad etsin. Esavı aldadaraq gunah edən Yaqub ata evindən qaçdı və günah hissi ona əzab verirdi. Onun üçün əziz olan hər şeyi tərk edib tənha və yalqız qaldı. Lakin onun ən çox əzab çəkməsinə səbəb — etdiyi günahın onu Allahdan ayırması və Göylərdən məhrum olması haqda düşüncələr idi. O, böyuk kədər içərisində torpaq üzərində dincəlməyə uzandı. Onun ətrafında yalnız kimsəsiz təpələr, üzərində isə parlaq ulduzlarlarla parlayan səma var idi. Yuxuda o, qəribə bir işıq və bir də, elə bil yatdığı yerdən qalxaraq göylərin qapısına qədər aparan tutqun cizgili, enli pilləkən gördü. Bu pilləkənlərlə Allahın mələkləri qalxıb — enirdi. Lap yuxarıdakı parıltıdan isə təskinlik və ümid sözləri deyən Allahın səsi gəlirdi. Beləliklə də, bu yolla Yaquba onun təşnə qəlbinin ehtiyaclarını və ən böyük arzularını təmin edən Xilaskarı dərk etməsi göstərilirdi. Sevinc və minnətdarlıqla o, günahkar, Allahla ünsiyyəti bərpa etmək yolunu gördü. Onun yuxuda gördüyü sirli pilləkən, Allahla insan arasında yeganə ünsiyyət yaradan Vasitəçinin — İsa Məsihn simvolu idi.

Nataniel ilə söhbətində Məsih bu simvola işarə edirdi. O demişdi: “Göyün yarıldığını və Allahın mələklərinin Bəşər Oğlu üzərinə enib qalxdıqlarını görəcəksiniz” (Yəhya 1:51). Günah işlədərək, insan özünü Allaha yadlaşdırmışdı; göyə yer arasındakı əlaqə kəsilmişdi. Yaranmış uçurum ünsiyyəti qeyri - mümkün etmişdi. Məsihin sayəsində yer yenidən göylə əlaqə yaratdı. Məsih Öz xidmətləri ilə günah uçurumu üzəindən körpü saldı və indi mələklər insanlarla ünsiyyət yaradaraq, onlara xidmət edə bilirlər. Məsih günaha batmış zəif və köməksiz insanı nəhayətsiz güc Mənbəyi ilə birləşdirir.

İnsanlar günaha batmış bəşəriyyətin yeganə ümid və kömək Mənbəyinə etinasızlıq edirsə, proqres arzusu və bəşəriyyəti mənən yüksəltmək üçün bütün cəhdlər əbəsdir. “Hər bir yaxşı bəxşiş və hər kamil hədiyyə yuxarıdan, nurlar Atasından gəlir” (Yaqub 1:17). Xasiyyətin əsl kamilliyyi Ondan kənarda mümkün deyil. Və Allaha aparan yeganə yol — Məsihdir. O deyir: “Yol və həqiqət və həyat Mənəm; Mənim vasitəm olmadan heç kim Atanın yanına gələ bilməz” (Yəhya 14:6).

Allahın qəlbini yerdəki övladları ilə bağlayan məhəbbət ölümdən güclüdür. Öz oğlunu verməklə, O, bütün göyləri bizə bəxşiş etdi. Xilaskarın həyatı, ölümü və xahişi, mələklərin xidməti, Ruhun çağırışları, hər kəsə hamı tərəfindən göstərilən Ata qayğısı, səma sakinlərinin aramsız marağı — bütün bunlar bəşəriyyətin xilası naminədir.

Ah, gəlin bizim üçün verilmiş heyrətamiz qurbana nəzər yetirək! Gəlin yolunu azmışların xilası və Ata evinə qayıtması üçün Göylərin tükənməz səylərini qiymətləndirək. Bütün ən qüvvətli istək və vasitələr güclü fəaliyyətdədir. Haqq işlər üçün nəhəng mükafatlar, göylərdəki sevinclər, mələklərlə, sevən Ata və Onun Oğlu ilə ünsiyyət, bütün istedadlarımızın əbədiyyət boyunca yüksəlişi və inkişafı — məgər bütün bunlar bizdə Yaradanımıza və Xilaskarımıza bütün qəlbimiz və məhəbbətimizlə xidmət etmək istəyi oyatmırmı?

Digər tərəfdən, Allahın günahı mühakimə etməsi, qaçılmaz qisas, mənəvi cırlaşma və tam ölmə — bütün bunlar Allah gözündə təsvir edilmişdir ki, bizi iblisə xidmətdən çəkindirsin.

Doğrudanmı biz Allahın şəfqətinə biganə qalacağıq? O bizim üçün daha nə etməli idi? Gəlin bizi heyrətamiz məhəbbətlə Sevən ilə düzgün münasibət quraq. Gəlin bizə təklif olunan vasitələrdən bəhrələnək ki, Ona bənzəyək; Ata və Oğulla, insanlara xidmətə göndərilən müqəddəs mələklərlə harmonik ünsiyyətə qayıdaq.

Tövbə

İnsan Allah ilə düzgün münasibəti necə yarada bilər? Günahkar necə mömin ola bilər? Biz yalnız Məsih vasitəsilə Allah ilə müqəddəs harmoniyada ola bilərik; lakin Məsihə necə yaxınlaşaq? Əllinci Gündə olduğu kimi, öz günahlarını dərk etmiş insanları narahat edən həmin sualları çoxları verir. Onlar soruşurdular: “Biz nə edək?” Cavabında: “Tövbə edin” (Həvarilərirı işləri 2:37,38), — Peterin birinci sözü oldu. Başqa vaxt, az sonra, o dedi: “Beləliklə, günahlarınız silinsin deyə tövbə edib Allaha tərəf dönün” (Həvarilərin işləri 3:19).

Tövbə, günah üçün peçman olmaq ondan uzaqlaşmaqdır. Günahın ziyanını dərk etmədən, ondan imtina etməyəcəyik; onu qəlbimizdən rədd etməyənə qədər həyatımızda həqiqi dönüş olmayacaq.

Tövbənin əsl mahiyyətini anlamayan çoxları var. Yalnış əməlləri üçün özlərinin əzab çəkəcəklərindən qorxaraq, əksəriyyət etdiyi günahın peşmanlığını çəkir və hətta, zahirən davranışlarınıda dəyişirlər. Lakin bu, Muqəddəs Kitabda anladılan tövbə deyildir. Onlar günahın özündən çox, onun verəcəyi əzab üçün ağlayırlar. Öz ilkinlik hüququnu həmişəlik itirdiniyi başa düşən Esavın kədəri bu cür idi. Yolunda siyirmə qılıncla dayanan mələkdən qorxaraq, Bilam həyatdan məhrum olmamaq üçün günahını etiraf etdi; lakin bu, günah üçün səmimi peşmançılıq, dəyişmək niyyəti və şərə qarşı nifrət deyildi. Yəhuda Iskaryot Rəbbinə xəyanət etdikdən sonra qışqırmışdı: “mən təqsirsiz qanı təslim etməklə günah işlətdim” (Matta 27:4).

Yaxınlaşan dəhşətli məhkəmənin vahiməsindən və məhkum olunmaqdan onun günahkar qəlbinə dolan qorxu hissi onu bu etirafı etməyə məcbur etdi. Əməlinin nəticələri onu dəhşətə gətirirdi, lakin qəlbinin dərinliklərində Allahın pak Oğluna xəyanət etdiyi və İsrailin Müqəddəsinə dönük çıxdığı üçün peşmançılıq çəkmirdi. Allahın muhakiməsinə düçar olan firon sonrakı əzablardan yaxa qurtarmaq üçün günahını etiraf etdi, lakin cəza dayandırılan kimi, o yenidən Allaha qarşı təkəbbürlük etdi. Onlar hamısı günahın nəticələri üçün kədərlənirdilər, lakin günahın özü üçün peşmancılıq çəkmirdilər.

Amma ürək Allah Ruhunun nuru ilə dolduqda, vicdan oyanır və günahkar yeri - göyü idarə edən Allah qanununun müqəddəsliyini və dərinliyini başa düşməyə başlayır. Qəlbin gizli guşələrini nura qərq edərək orada zülmətdə gizlənən hər şeyi əyan edən “Bu, həqiqi Nur idi və dünyaya gələrək hər bir insanı işıqlandırırdı.” (Yəhya 1:9). Günahkar suçunu ağlı və qəlbi ilə dərk edir. O, Tanrının haqlı olduğunu duyur və qəlblər Bilincisinin hüzurunda qüsurlu, natəmiz görünməkdən qorxur. O, Allahın məhəbbətini, müqəddəsliyin gözəlliyini və paklığın sevincini hiss edərək, Göylərlə ünsiyyətə olmaq üçün dəyişib paklaşmaq arzusu ilə alışır.

Davudun günah etdikdən sonrakı duaları günah üçün çəkilən qəmin həqiqi nümunəsidir. Onun tövbəsi səmimi və dərindən idi. O, günahını yumşaltmağa çalışmırdı və üzərini alan cəzadan qaçmaq xatirinə dua etmirdi. Davud cinayətinin dəhşətini və qəlbinin korlandığını görürdü; o, günahından ikrah edirdi. O yalnız əfv olunması üçün deyil, həm də qəlbinin paklanması üçün dua edirdi. O, müqəddəslik sevincinin — Allahla harmoniya və ünsiyyəti bərpa etməyin həsrətini çəkirdi. Budur onun həsrətlə çırpınan qəlbinin nitqi: “* Üsyankarlığı bağışlanan, Günahı əfv olunan insan nə bəxtiyardır! Rəbb tərəfindən təqsirkar sayılmayan, qəlbində hiylə olmayan insan nə bəxtiyardır!” (Zəbur 32:1,2). “Məhəbbətinə görə, ey Allah, mənə rəhm et, bol mərhəmətinə görə qanunsuzluqlarımı sil. Təqsirimi tamamilə yu, günahımdan məni təmizlə. Çünki qanunsuzluqlarımı bilirəm, günahım daim gözümün qarşısındadır. Sənə, yalnız Sənə qarşı günah işlətmişəm, gözündə pis sayılanı etmişəm. Mənə görə çıxarılan hökmündə ədalətlisən, məni məhkum etməkdə haqlısan. Mən doğulandan bəri günahkaram, Ana bətnindən belə, təqsirkaram. Sənsə ürəkdə düzlüyün olmasını istəyirsən, Mənə daxilən hikmət öyrət. Məni züfa ilə pak et, təmiz olum, Məni yu, qardan da ağ olum. Mənə şadlıq, sevinc səsini eşitdir, qırdığın sümüklərim xoşhallansın. Üzünü tut, günahlarımı görmə, bütün təqsirlərimi sil. Ey Allah, məndə təmiz ürək yarat, daxilimə yenidən sədaqət ruhunu ver. Məni Öz hüzurundan atma, Müqəddəs Ruhunu məndən götürmə. Xilasının sevincini mənə qaytar, itaətkarlıq ruhu verib mənə dayaq ol. Qoy Sənin yollarını qanunsuzlara öyrədim,günahkarlar Sənə sarı dönsünlər. Ey Allah, məni azad et, qan tökmək təqsirindən məni qurtar, dilim ədalətini mədh etsin.” (Zəbur 51:1-14).

Belə bir tövbəni öz gücümüzlə etmək mümkün deyil; onu yalnız yüksəkliyə qalxan və insanlara bəxşişlər verən Məsihdən almaq olar.

Çoxları məhz bu məsələdə yanılır və buna görə də Məsihin onlara etmək istədiyi köməyi ala bilmirlər. Onlar düşünürlər ki, tövbə etməzdən əvvəl Məsihə gələ bilməzlər və tövbə günahlarının bağışlanmasına yol hazırlayır. Həqiqətən tövbə günahların bağışlanmasına gətirir və yalnız sarsılmış və peşman olmuş qəlb Xilaskara ehtiyac duyur. Lakin günahkar tövbə edənə qədər gözləməlidirmi ki, sonra Məsihə gəlsin? Tövbə Xilaskar ilə günahkarı ayıran maneyəmi çevrilməlidir?

Müqəddəs Kitab bunu öyrətmir ki, günahkar əvvəl mütləq tövbə etməlidir və yalnız bundan sonra Məsihin bu dəvətini qəbul edə bilər: “Ey bütün yorğunlar və yükləri ağır olanlar, Mənim yanıma gəlin, Mən sizə rahathq verərəm.” (Matta 11:28). Axı əsl tövbəyə Məsihdən gələn qüvvə aparır. Peter israillilərə müraciətində bunu izah edərək deyib: “İsrailə günahlarından tövbə və bağışlanma imkanı vermək üçün Allah Onu Bani və Xilaskar olaraq Öz sağ tərəfinə qaldırdı” (Həvarilərin işləri 5:31). Biz Məsihsiz əfv oluna bilmədiyimiz kimi, vicdanları oyadan Məsih Ruhu olmadan da tövbə edə bilmərik.

Məsih bütün xeyirxahlıqların Mənbəyidir. Yalnız O bizdə günaha qarşı ikrah hissi yarada bilər. Günahkarlığımızın dərk edilməsi kimi, həqiqətə və paklığa edilən һәr bir cəhd də, Onun Ruhunun bizim qəlbimizə təsirinə şəhadət edir.

İsa demışdir: “Mən yerdən yuxarı qaldırılsam, bütün insanları Özümə cəzb edəcəyəm” (Yəhya 12:32). Məsih, günahkara dünyanın günahı üçün olən Xilaskar kimi açılmalıdır; Qolqota çarmıxı üzərindəki Allah Quzusuna nəzər yetirdikdə, biz bağışlanmanın sirrini daha yaxşı başa düşməyə başlayarıq və Allahın lütfkarlığı bizi tövbəyə aparır. Günahkarların xilası üçün ölməsi ilə Məsih anlaşılmaz məhəbbətini göstərdi; və günahkarın, başa düşərkən, düşüncələrini əsir edən bu məhəbbət, onun qəlbini yumşaldaraq tövbə doğurur.

Düzdür, hərdən insanlar günahkar həyatları üçün xəcalət çəkərək, hələ Məsihə gəlməmişdən, bəzi xoşa gəlməz vərdişlərini tərkidirlər. Amma onların bütün yaxşılaşmaq cəhdləri, səmimi düzgün hərəkət etmək arzuları Məsihin onları cəlb edən qüvvəsinin özünü göstərməsindən başqa bir şey deyildir. Onlar tərəfindən dərk edilməyən təsir qəlbdəki vicdanı oyadır və həyatda yaxşılığa doğru nəzərə carpacaq dönüş baş verir. Məsih onları Öz çarmıxına baxmağa cəlb edir ki, onların günahı üçün çarmıxa çəkilən Qurbanı görsünlər. Bu zaman onlara həyatlarının pozğunluğu, günahın qəlblərində necə dərin kök saldığı əyan olur. Onlar Məsihin haqlı olduğunu başa düşdükcə, heyrətlə deyirlər: “Günah nədir ki, ona əsir olanların əfvi üçün belə böyük qiymət tələb olunur? Nə qədər məhəbbət, iztirab və təhqirlərə dözmək tələb olunmuşdur ki, biz ölməyərək əbədi həyat alaq! Doğurdanmı Allah bizi belə sevir?”

Günahkar, Məsihin bu güclü məhəbbətinin cazibəsinə müqavimət göstərə bilər; ancaq müqavimət göstərməzsə, mütləq İsaya cəlb olunacaqdır; xilas planını dərk edərək, o, Allahın sevimli Oğluna bu qədər iztirablar gətirən öz ğünahları üçün tövbə edib, çarmıx altına gələcəkdir.

Təbiət möcüzələrini yaradan həmin İlahi Zəka insanlara muraciət edərək, onların qəlbinə təsvirəgəlməz həsrət yanğısı salır. Bu dünyada heç bir şey həmin yanğını söndürməyə qadir deyildir. Allahın Ruhu onları sülh və rahatlıq mənbəyini — Məsihin lütfkarlığını, müqəddəslik sevincini axtarmağa çağırır. Görünən və görunməz təsirlər vasitəsilə Xilaskarımız daim insanları qəlbi doydura bilməyən günahkar ləzzətlərdən çəkindirməyə və onların diqqətini Onda əldə edə biləcəkləri saysız-hesabsız üstünlüklərə cəlb etməyə çalışır. Bu dünyanın sınıq çənlərindən içməyə can atan bütün qəlblərə İlahi xəbər göndərilir: “Ruh da, gəlin də deyir: «Gəl!” Qoy eşidən də desin: «Gəl!” Susayan qoy gəlsin, arzu edən həyat suyunu müftə götürsün” (Vəhy 22:17).

Əgər siz bütün qəlbinizlə bu dünyanın verə bilmədiyi hər hansı yaxşı bir şeyə can atırsınızsa, onda bu istəyi sizin qəlbinizdən ğələn Allah səsi kimi tanıyın. Ondan xahiş edin ki, sizə tövbə versin və Məsihi bütün hədsiz məhəbbəti, mütləq paklığı ilə açsın. Allaha və insana məhəbbət — Allah qanununun prinsipləri — Xilaskarın həyatında öz əksini tam tapmışdır. Onun qəlbi xeyirxahlıq və təmənnasız məhəbbətlə döyünərək yaşayırdı. Nə vaxt ki, biz Ona nəzər yetiririk və Xilaskardan gələn nur bizi ziyalandırır, onda biz qəlbimizdəki günahları görürük.

Biz Nakdimon kimi özümüzü tərifləyə bilərik ki, düzgün həyat keçiririk, mənəvi aləmimiz təmizdir və düşünə bilərik ki, başqa günahkarlar kimi qəlbimizi Allaha təslim etmək lazım deyil: lakin Məsihdən gələn nur qəlblərimizi işıqlandırdıqda görə bilərik ki, biz necə düşkünük, necə bizim hər bir əməlimiz riyakar niyyətlərə Allaha qarşı yönəlmişdir. Biz dərk etməyə başlayırıq ki, bizim düzgünlüyümuz çirkin bir geyimə bənzəyir və yalnız Məsihin qanı bizi günahın çirkabından təmizləyərək, qəlbimizi yeniləşdirib Onun kimi edə bilər.

Onda məlum olur ki, qəlbə daxil olan Allah şöhrətinin bircə şuası, Məsih paklığının bircə parıltısı kifayətdir ki, xasiyyətdəki bütün ləkələr aydın görsənsin, çatışmamazlıqlar və qüsurlar açılsın. Bu nur boş arzuları, qəlbin inamsızlıgını, nitqin natəmizliyini açıq-aydın göstərir. Günahın Allah qanununa zidd olan arzularının çirkliyi onun gözləri önündə canlandıqda, Allah Ruhunun təsirindən onun qəlbi sıxılır. Məsihin təmiz, qüsursuz xasiyyətini gördükdə, o özünə ikrah edir.

Daniel peyğəmbər ona göndərilən səma müjdəçisini əhatə edən şöhrəti gördükdə, öz zərifliyini və qeyri - mükəmməlliyini dərk edərək sarsıldı. O bu heyrətamiz mənzərəni seyr edərkən keçirdiyi hisləri təsvir edərək deyir: “Mən tək qaldım. Bu böyük görüntünü görəndə məndə qüvvət qalmadı, üzümün siması dəyişdi və taqətdən düşdüm” (Daniel 10:8). Öz üzərində belə bir təsiri hiss edən insan öz xudbinliyinə nifrət edəcək və Allahın qanununu, Məsihin xasiyyəti ilə ahəngdar olan mənəvi saflığa nail olmağa atacaqdır.

Pavel demişdir: “Qeyrət çəkməyə gəlincə, Allahın cəmiyyətini təqib edirdim. Qanuna əsaslanan salehliyə gəlincə, nöqsansız idim” (Filipiylilərə 3:6); lakin qanunun mənəvi tərifi ona aydın olanda, o öz günahkarlığını gördü. Qanunda deyilən zahiri davranışlara gəldikdə, o, günahkar deyildi; lakin müqəddəs qanunun mahiyyətini dərk etdikdə, özünü Allahın iradəsinə təslim olaraq günahını etiraf etdi. O deyir: “Bir vaxt Qanun məndə yox ikən mən sağ idim, amma o əmr mənə gələndə günah dirildi, mənsə öldüm. Beləcə anladım ki, mənə həyat verməli olan bu əmr mənə ölüm gətirdi.” (Romalılara 7:9,10). Allah qanununun ruhi təbiəti ona əyan olduqda, günah əsl murdarlığı ilə onun önündə canlandı və onun mənəmliyi yox oldu.

Allah bütün günahları eyni dərəcədə ağır hesab etmir; O da insanlar kimi günahkarlıgın dərəcəsini müxtəlif cür qiymətləndirir, lakin hec bir günah Onun nəzərində xırda deyildir. İnsanın mühakiməsi natamam və qeyri - mükəmməldir, ancaq Allah hər şeyi olduğu kimi mühakimə edir. Sərxoşa həqarətlə baxırlar, ona deyirlər ki, onun günahları göylərin yolunu ona bağlayacaq; təkəbbürlülük, xudbinlik və xəsislik isə çox vaxt məzəmmət olunmur. Amma bu günahlar Allah üçün xüsusilə təhqiramizdir; çünki onlar Allahın xasiyyətinə, kainatın günaha batmayan mühitində hökm sürən təmənnasız məhəbbətə ziddir. Ağır günah edən adam əməllərinin natəmizliyini dərk edərək, bundan utanıb Məsihin lütfkarlığına ehtiyac hiss edə bilər; amma məğrurun heç nəyə ehtiyacı yoxdur, buna görə də onun qəlbi Məsih üçün, Onun saysız-hesabsız xeyir - duası duası üçün bağlıdır.

“Ya Allah! Mən günahkara rəhm et!” (Luka 18:13) — deyərək dua edən yazıq vergiyıgan özünü olduqca əxlaqsız hesab edirdi. Başqaları da ona bu cür baxırdılar. Lakin o öz günahlarının ağırlığından əzab çəkərək, Allahdan mərhəmət diləməyə, Onun şəfqətinə ehtiyac duyurdu. Onun qəlbi günahın əsarətindən azad edən Allah Ruhunun şəfavericı təsiri üçün açıq idi. Öz düzgünlüyü ilə öyünən fariseyin lovğa duası, onun qəlbinin Müqəddəs Ruhun təsiri üçün bağlı olduğunu göstərirdi. O, Allahdan, İlahi müqəddəslikdən uzaq olduğu üçün öz pozğunluğunu dərk etmirdi. O, buna ehtiyac duymurdu və duasının nəticəsində heç nə almırdı.

Əgər öz günahkarlığınızı dərk etmişsinizsə, daha yaxşı olacağınız vaxtı gözləməyin. Çoxları Məsihə gəlmək üçün özlərini kifayət qədər layiqli hesab etmirlər. Siz öz gücünüzləmi düzəlməyə ümid bəsləyirsiniz? “Kuşlu öz dərisini, bəbir öz xallarını dəyişdirə bilərmi? Pislik etməyə alışmış siz də yaxşılıq edə bilməzsiniz. (Yeremya 13:23). Bizim köməyimiz yalnız Allahdır. Biz o vaxta kimi gözləməliyik ki, daha güclü inamımız, daha yaxşı imkanımız, daha müqəddəs mənəviyyatımız olsun. Biz özümüz heç nə edə bilmərik. Biz Məsihə olduğumuz kimi gəlməliyik.

Lakin heç kim özünü arxayın etməməlidir ki, Allah böyük məhəbbəti və rəhminə görə hətta Onun lütfünü rədd edənləri də xilas edəcəkdir. Günahın eybəcərliyini yalnız Allahın məhəbbətini və hikmətini canlandıran çarmıx işığında dərk etmək olar. Kim israr edir ki, Allah Öz lütfkarlığına görə günahkarı rədd etməz, qoy Xilaskarın çarmıxdakı ölümündən nəticə çıxartsın; bu ölüm günahın və onunla birlikdə günahdan xilas olmaq istəməyənlərin məhvə məhkum olduğunu göstərir. Məsih insanların günahını Öz üzərinə götürərək, onların əvəzinə bu iztirabları ona görə çəkirdi ki, insanlar vacib bir məsələni dərk etsinlər: bəşəriyyəti günahdan xilas etmək üçün Öz sevimli Oğlunu qurban verən Allah, günahın tam məhv olmasına müqavimət göstərən hec kimi ölümdən xilas etməyəcəkdir. Bu qurbansız bəşəriyyat günahın məhvedici qüvvəsindən xilas olub müqəddəs varlıqlarla ünsiyyəti bərpa edə bilməz. Allahın Müqəddəs Ruhundan doğularaq Onun mahiyyətini canlandıran Allah Oğlunun məhəbbəti, iztirabları və ölümü günahın necə dəhşətli varlıq olduğuna şəhadət edir. Bu günahın əsarətindən qurtararaq müqəddəs həyatla yaşamaq üçün Məsihə təslim olmaq lazımdır.

Bəzən tövbə etmək istəməyənlər məsihçi adlandırılanları göstərərək deyirlər: “Mən onlardan da yaxşıyam. Onların fədakarlığı, dərrakəsi, xeyirxahlığı mənimkindən çox deyildir. Onlar mənim kimi kef çəkməyi, həzz almağı sevirlər”. Beləliklə, onlar başqalarının nöqsanlarından öz laqeydliklərinə haqq qazandırmaq üçün istifadə edirlər. Lakin başqalarının günah və qüsurlarını bizə haqq qazandıra bilməz, çünki Rəbbimiz bizə nümunə olaraq nöqsanlı insanı deyil, pak Allah Oğlunu gətirmişdir. Məsihçilərin nalayiq hərəkətlərindən şikayətlənənlər öz həyatları ilə daha yaxşı nümunə göstərməlidilər. Əgər onlar məsihçinin necə olmalı olduğunu belə yaxşı bilirlərsə, necə düzgün davranmağı bilə - bilə bundan imtina edirlərsə, bununla öz günahlarını daha da artirmırlarmı?

Ləngimək təhlükəlidir. Öz günahlarınızı etiraf edərək Məsih vasitəsilə qəlbinizi saflaşdırmağa tələsin. Minlərcə insan öz əbədi məhv olmaqlarına səbəb olan bu səhvi edirlər. Burada ömrün qısa və qeyri - müəyyən olması haqda danışmağa ehtiyac yoxdur. Lakin insanların çoxu tərəfindən başa düşülməyən təhlükə haqda susmaq olmaz. Bu təhlükə ondan ibarətdir ki, insanlar təxirə salmadan Allah Ruhunun çağırışına təslim olaraq günahla əlaqəni qırmaq istəmirlər. Günah necə kicik olursa olsun, onu törədən hər bir kəs əbədi məhv olmaq təhlükəsi qarşısındadır. Qalib gələ bilmədiyimiz günah axırda bizi üstələyərək məhv edir.

Adəm və Həvva özlərini inandırırdılar ki, qadağan olunmuş meyvəni yemək çox kiçik günahdır və bu Allahın xəbərdarlıq etdiyi dəhşətli nəticələrə səbəb ola bilməz. Lakin bu kiçik günah Allahın dəyişilməz müqəddəs qanununun pozulması idi. O, insanı Allahdan ayırdı və dünyanı olümə, kədərə qərq etdi. Əsrlər boyunca yerdən iztirab çəkənlərin iniltisi qalxır. İnsan itaətsizliyinin nəticələrindən bütün canlılar əzabla inildəyir. İnsan itaətsizliyinin izləri Göylərdə də qalmışdır. Qolqota çarmıxı Allah qanununu pozanların əfv olunması üçün vacib olan heyrətamiz Qurbanın abidəsi kimi durur. Gəlin günaha laqeydliklə baxmayaq.

Allah qanununun hər birinin pozulması, Məsihin lütfkarlığına etinasızlıq özümüzə təsir edərək qəlbimizi sərtləşdirir, iradəmizi zəiflədir, zehnimizi kütləşdirir. Biz yalnız itaətsiz deyil, həm də Allahın Müqəddəs Ruhunun lətif çağrışına da laqeyd oluruq.

Çoxları öz narahat vicdanlarını sakitləşdirmək üçün fikirləşirlər ki, şər yolunu istədikləri vaxt tərk edə bilərlər. Onlar hesab edirlər ki, Allahın mərhəmət dolu çağırışlarına etinasızlıq edə - edə onu həmişə eşidə bilərlər. Onlar fikirləşirlər ki, həyatları boyu lütfkar Ruhu kədərləndirərək iblis tərəfdə olduqları halda, ən təhlükəli anda öz yollarını dəyişə bilərlər. Lakin bunu etmək o qədər də asan deyildir. Günah təsiri içində keçən həyat xasiyyəti o qədər korlayır ki, nəticədə az bir insanda Məsihə oxşamaq istəyi yaranır.

Hətta xasiyyətdəki bircə xoşagəlməz cizgi, həmişə qəlbdə daşınan bircə günahkar istək axırda xoş Müjdənin qüvvəsini onun üçün heçə endirə bilər. Hər bir günahı qane etmək istəyi qəlbi Allahdan uzaqlaşdırır. İlahi həqiqətə inadkar inamsızlıq və laqeydlik göstərən, axırda əkdiyini özü biçəcək. Bütün Müqəddəs Kitabda şərə yüngül münasibət göstərməyin ən ciddi xəbərdarlıq müdrik Süleymanın bu sözləridir ki, günahkar “günahının kəməndinə dolanar” (Məsəllər 5:22).

Məsih bizi günahdan azad etməyə hazırdır, lakin O bizi buna zorla məcbur etmir. Əgər biz günahın içərisində boğularaq şər tərəfə tamamilə meyl etmişiksə və azad olaraq Allahın xilaskar lütfünü qəbul etmək istəmiriksə, onda O bizim üçün daha nə edə bilər? Onun məhəbbətini inadkarlıqla rədd edərək biz özümüz özümüzü məhv edirik. “Budur indi münasib vaxt, indi xilas günü” (2 Korinflilərə 6:2). “Bu gün əgər Onun səsini eşitsəniz, ürəkləriniz ...inadkar olmasın.” (İbranilərə 3:7,8).

“İnsan zahirə, Rəbb isə ürəyə baxar” (1 Şamuel 16:7). Dəyişkən, xudbin insan qəlbi isə ziddiyətli sevinc və qəm hisləri ilə natəmizlik və yalanla doludur. Allaha bizim istəklərimiz, niyyətlərimiz və məqsədlərimiz əyandır. Qəlbimizin necə qüsurlu olsa da, Ona pənah gətirin! Zəbur oxuyan kimi biz də qəlbimizi hər şeydən Xəbərdar olanın önünə açaraq xahiş edək: “Ey Allah, məni yoxla, qəlbimi öyrən, Sən məni sınaqdan keçirib bütün fikirlərimi bil. Gör qəlbimdə pisliyə yol verirəmmi? Əbədi yolda mənə rəhbər ol!” (Zəbur 139:23,24).

Çoxları ağıl dini və xeyirxah görkəmlə kifayətlənsələr də, qəlbləri natəmiz qalır. Dua edin: “Ey Allah, məndə təmiz ürək yarat, daxilimə yenidən sədaqət ruhunu ver.” (Zəbur 51:10). Özünüzə qarşı düzgün olun. Həyatınız təhlükə altında olduğu zaman Allaha necə ehtiyac duyursunuzsa, Ona olan bu ehtiyacı həmişə duyun! Bu məsələ Allaha sizin öz qəlbiniz arasında həll olunmalıdır — əbədiyyət üçün həll olunmalıdır. Fərz etdiyiniz boş ümid sizin üçün fəlakət ola bilər.

Allah Kəlamını dua edərək öyrənin! Bu Kəlam sizə Allah qanunundakı və İsa Məsihin həyatındakı böyük müqəddəslik prinsiplərini açır. Bu prinsiplərsiz “heç kim Rəbbi görməyəçək” (İbranilərə 12:14). O bizi günahkar olduğumuza inandırır və xilas yolunu aydın göstərir. Onu qəlbimizə yönlənən Allah səsi kimi qəbul etməliyik.

Günahın dəhşətliyini və qəlbinizin həqiqi halını görərək ruhdan düşməyin. Axı Məsih günahkarları xilas etməyə gəlib. Dünya Məsihi özü ilə barışdırmayıb, çünki Allah ecazkar dərəcədə heyrətamız məhəbbətində “...dünyanı Məsihdə Özü ilə barışdırmaqda idi” (2 Korinflilərə 5:19). Öz zərif məhəbbəti ilə O, azmış övladlarının qayğısına qalır. Yerdəki valideynlərdən heç biri öz səhv edən və günahkar övladlarına Allah Yer övladlarına yanaşdığı kimi səbir ilə yanaşmırlar. Heç kim Onun kimi böyük məhəbbətlə azmışı çağıra bilməz. Bütün vədləri və xəbərdarlıqları Onun təsvir edilməz məhəbbətinin izharından başqa bir şey deyildir.

İblis sizə təlqin edəndə ki, siz böyük günahkarsınız, Zəmanətçinizə baxaraq Onun xidmətlərini deyin. Ondan gələn nura baxaraq sizə kömək edəcəkdir. Günahınızı etiraf edin, amma iblisə deyin ki, “Məsih İsa günahkarları xilas etmək üçün dünyaya gəldi” (1 Timoteyə 1:15) və siz Onun hədsiz məhəbbəti ilə xilas oluna bilərsiniz. Bir dəfə İsa Şimona iki borclu haqda danışdı. Onlardan biri sahibinə az miqdarda pul borclu idi, digəri isə daha çox. Sahibləri onların hər ikisinə borclarını bağışlayır. Məsih Şimondan soruşur: “De görüm, bu adamlardan hansı onu daha çox sevəcək? Şimon cavab verdi: «Güman edirəm, o adam ki ona daha çox bağışlandı»” (Luka 7:42,43). Biz böyük günahkarlar idik, ançaq Məsih bizə bağışlanma bəxş olunması üçün öldü. Onun qurbanı kifayət qədər böyükdür ki, Atadan bizim xilas olunmamız haqda xahiş etsin. Çox bağışlananlar Onu daha çox sevəcəklər. Onlar Onun taxtına başqalarından daha yaxın durub, Onu böyük məhəbbəti və hədsiz qurbanı üçün vəsf edəcəklər. Biz Allahın məhəbbətini nə qədər tam dərk ediriksə, günahın öldürücülüyünü o qədər yaxşı başa düşürük. Biz dərk edəndə ki, Allahın bizə ğüzəşti nə qədər böyükdür, Məsihin bizim üçün gətirdiyi hədsiz qurbanın böyüklüyünü başa düşməyə başlayanda qəlbimizdə nəsə baş verir. Qəlbimiz məhəbbət hislərinin axınindan və peşmançılıqdan əriyir.

Günahin Etiraf Edilməsi

“Günahlarını ört-basdır edən uğur qazanmaz, Onu etiraf edərək tərk edən mərhəmət tapar.” (Məsəllər 28:13).

Allahın mərhəmətini adi, agıllı və ədalətli şərtlərlə almaq olar. Allah tələb etmir ki, biz günahlarımızın bağışlanması üçün özümüzü üzüb taqətdən salaq. Allahı razı salmaq və günahlarımızın bağışlanması üçün uzaq və yorucu ziyarətlərə getmək, yaxud bədənimizə işgəncə vermək lazım deyil. Günahlarını etiraf edən və onlardan əl çəkən əfv olunacaq.

Həvarı deyir: “Beləliklə günahlarınızı bir-birinizə etiraf edin və biri-biriniz üçün dua edin ki, sağalasınız” (Yaqub 5:16). Günahlarınızı Allah qarşısında etiraf edin, zira yalnız O, günahlarınızı bağışlaya bilər, nöqsanlarınızı isə bir-birinizə etiraf edin. Əgər öz dostunuzu və yaxud qonşunuzu incitmişsinizsə, ona haqlı olmadığınızı etiraf etməlisiniz, onun borcu isə sizi asanlıqla bağışlamaqdır. Sonra siz bağışlanmanızı Allahdan xahiş etməlisiniz, çünki incitdiyiniz qardaş — Allah oğludur və onu incitməkə, siz onu Yaradana və Zəmanətçisinə qarşı günah etmiş olursunuz. Hər şey barəsində vahid həqiqi Vasitəçiyə, “bizim zəifliklərimizə acıyan” Baş Kahinə danışın ki, hər cür ləkədən və qüsurdan təmizləsin (İbranilərə 4:15).

Allaha təslim olmayan və günahlarını etiraf etməyən insanlar Allahın onları qəbul etməsi üçün əsas şərti yerinə yetirməmişlər. Əgər biz səmimi tövbə hisləri keçirməmişiksə, əgər qəlbimizi Allaha həqiqətən təslim edərək, sarsılmış ruhla günahlarımızı etiraf edib azğınlıqlarımıza nifrət etməmişiksə, biz onda həqiqi tövbəyə can atmamışıq. Bunu etmədən biz Allahın sülhünü əldə edə bilmərik. Bizim keçmiş günahlarımız yalnız bir səbəbə görə bağışlanmamış qalır: Biz qəlbimizi təslim edərək, Allah Kəlamında göstərilən şərtlərə əməl etmək istəmirik. Bu münasibətlə bizə aydın və müəyyən nəsihətlər verilmişdir. Günahların etiraf edilməsi harada olursa olsun — cəmiyyətdə və yaxud Allahla təklikdə — səmimi qəlbdən olmalıdır. Ötəri, unutqanlıqla edilən etiraf kimi, məcburiyyətlə edilən etiraf da yaramaz. Əgər insan öz günahının nə qədər iyrənc olduğunu başa düşmürsə, onu etirafa məcbur etmək olmaz. Yalnız qəlbin dərinliklərindən gələn etiraf Allah tərəfindən qəbul edilə bilər. Allah olduqca lütfkar və iztirablara acıyandır. Zəbur oxuyan deyir: “Rəbb qəlbisınıqlara yaxındır, O ruhən əzilmişləri qurtarır.” (Zəbur 34:18).

Öz günahlarının səmimi olaraq dərk edilməsi, həmişə konkretliyi müəyyənliyi ilə fərqlənir. Günahların bir qismi yalnız Allah qarşısında etiraf edilə bilər; digər qismi bu günahdan zərər çəkən insanların önündə etiraf edilməlidir; üçüncü qism cəmiyyətə qarşı yönələ bildiyi üçün, hamının önündə etiraf edilməlidir. Lakin hər bir etiraf mahiyyətcə konkret olmalıdır. Siz məhz təqsirkar olduğunuz günahın özünü etiraf etməlisiniz.

Şəmuelin dövründə israillilər Allahdan döndülər və öz günahlarının əzabını çəkdilər. Onlar Allaha inamı itirdilər və başa düşmədilər ki, Onun müdrikliyi və gücü onları idarə edir. Onlar Allahın Öz işini qorumaq bacarığına inamı itirdilər. Onlar böyük Kainat Hökmdarından üz döndərib, qonşu xalqlarda olduğu kimi, dövlət quruluşu arzu etdilər. Sülhə gəlməmişdən əvvəl, onlar öz təqsirlərini çox aydın şəkildə etiraf etdilər: “Qulların üçün Allahın Rəbbə yalvar ki, ölməyək, çünki bütün günahlarımızın üzərinə özümüzə padşah istəmək təqsirini də əlavə etdik»” (1 Şəmuel 12:19). Onlar məhz vicdanlarının onların ifşa etdiyi günahı etiraf etməli idilər. Onların naşükürlüyü onların qəlbinə zülm etdı və onları Allahdan ayırdı.

Səmimi tövbə və əməllərdə düzəlmə olmadan günahların etiraf edilməsi Allah tərəfindən qəbul edilə bilməz. Həyatda qəti dəyişkliklər baş verməlidir; Allaha xoş getməyən hər şey kənar edilməlidir. Həqiqi tövbənin bəhrəsi belədir. Bizə aydın deyilmişdir ki, bizdən nə gözlənilir: “Yuyunub təmizlənin, Gözümün önündə işlərinizi şərdən uzaqlaşdırın, pislik etməkdən vaz keçin. Yaxşılıq etməyi öyrənin, ədaləti axtarın, məzlumları qurtarın, yetimin haqqını qoruyun, dul qadını müdafiə edin” (Yeşaya 1:16,17). “Girovunu geri verərsə, soyğunçuluqla aldığını geri qaytararsa, pislik etmədən həyatverici qaydalara görə rəftar edərsə, əlbəttə, ölməyib yaşayacaq” (Yezekel 33:15). Həvarı Pavel həqiqi tövbənin bəhrələri haqda belə yazır: “Baxın Allah istəyən tərzdə çəkdiyiniz bu kədər sizdə nə qədər böyük cəhd, təmizə çıxmaq arzusu, qəzəb, qorxu, həsrət, qeyrət, ədalətpərvərlik yaratdı. Bu işdə hər cəhətdən saf olduğunuz barədə zəmanət verdiniz” (2 Korinflilərə 7:11).

Günah mənəvi qavramaya təsir göstərir, buna görə də günahkar xasiyyətdəki qüsurları və etdiyi şərin dəhşətini görmür. Əgər o, Muqəddəs Ruhun inandırıcıqüvvəsinə itaət etməzsə, onda öz günahını axira qədər dərk etməyəcək. Onun etirafları səmimi və ciddi olmayacaq. İfşa edilmənin təziqi altında öz günahını etiraf edərkən, o hər dəfə şəraiti bəhanə gətirərək, özünə haqq qazandırmağa cəhd edəcəkdir.

Adəm və Həvva qadağan olunmuş meyvəni yeyərkən, bundan dəhşətə gəldilər və utandılar. Əvvəlcə onlar yalnız o barədə fikirləşirdilər ki, öz günahlarına necə haqq qazandırsınlar və ölümdən canlarını qurtarsınlar. Allah onlar tərəfindən edilən günah barəsində soruşanda Adəm verdiyi cavabında etdikləri təqsirin bir hissəsini Allah və Həvva üzərinə atdı: “Mənimlə birgə olmaq üçün verdiyin qadın o ağacın meyvəsindən verdi, mən də yedim”. Qadın isə, öz növbəsində ilanı təqsirləndirərək dedi: “İlan məni yoldan çıxartdı, mən də yedim” (Yaradılış 3:12,13). Sən ilanı nə üçün yaratdın? Sən onu niyə Edenə buraxdın? Onun cavabında elə bil ki, bu cür suallar nəzərdə tutulurdu və günaha batmaqlarında Allahı məsul edirdi. Özunə haqq qazandırmaq ruhu yalanın atasından yaranmışdır və Adəmin bütün oğul və qızlarında özünü göstərir. Belə etiraflar Ilahi Ruh tərəfindən vəhy olunmur və Allah tərəfindən qəbul edilə bilməz. Səmimi tövbə edən insan öz günahının bütün məsuliyyətini öz üzərinə götürərərk, heç bir hiyləgərlik və ikiüzlülük etmədən öz günahını etiraf edəcək. Gözünü göyə qaldırmağa cəsarət etməyən yazıq vergiyıgan kimi dua edəcək: “Allah, mən günahkara qarşı mərhəmətli ol!” Öz günahlarını etiraf edənlər haqq qazanacaqlar, çünki Məsihin qanı və xahişi bunu mümkün edəcəkdir. Allahın Kəlmında həqiqi tövbəyə və itaətə misallar gətirilmişdir. Müqəddəs Kitab, haqq qazandırmağa və bağışlanmağa cəhd etmədən, öz günahlarını etiraf edən insanlardan danışır. Həvari Pavel öz günahını gizlətmir. O öz suçunu azaltmağa cəhd etməyərək, onu ən gözgamaşdırıcı işıq qarşısına qoyur. O deyir: “Yerusəlimdə də bunu edirdim. Başçı kahinlərdən aldığım səlahiyyətə əsasən nə qədər müqəddəsi zindanlara saldırdım və edam olunanda onların əleyhinə səs verdim. Bütün sinaqoqları gəzib-dolaşaraq onları tez-tez cəzalandırır və öz etiqadlarına küfr etməyə məcbur edirdim. Mən elə dəli olmuşdum ki, onları ölkə xaricində olan şəhərlərdə belə, təqib edirdim. “(Həvarilərin işləri 26:10,11). Həvari tərəddüd etmədən elan edir: “Məsih İsa günahkarları xilas etmək üçün dünyaya gəldi, bu söz etibarlı və tamamilə qəbul olunmağa layiq sözdür. O günahkarlardan ən betəri mənəm” (1 Timoteyə 1:15). Həqiqi tövbə ilə fəth olunan sarsılmış və itaətkar qəlb, heç olmasa, hərdən Allahın məhəbbətini və Qolqotada gətirilən qurbanı dərk etmək səviyyəsinə çatır. Həqiqi tövbə edən günahkar, sevən ata önündə suçunu etiraf edən oğul kimi, Allaha öz azğınlıqlarını açır. “Amma günahlarımızı etiraf ediriksə, Allah sadiq və ədalətli olduğu üçün günahlarımızı bağışlayacaq və bizi hər haqsızlıqdan təmizləyəcək” (1 Yəhya 1:9).

Həsr Етмә

Allah vəd edir: “Məni axtaracaqsınız, əgər bütün qəlbinizlə axtarsanız, tapacaqsınız” (Yeremya 29:13).

Dəyişərək, Allaha bənzəyişimizin bərpa ola bilməsi üçün, bizdən Allaha tərəf tam dönmə gözlənir. Təbiətimizə görə biz Allahla yadlaşmışıq. Müqəddəs Ruh bizim halımızı belə təsvir edir: “Siz nə üçün yenə döyüləsiniz, niyə üsyan etməkdə davam edirsiniz? Xoralar başınızı tamamilə bürüyüb, ürəyiniz azara düşüb. Təpədən dırnağacan bədəniniz xəstədir, bir sağlam yeriniz yoxdur: Yaralarınız, zədələriniz, yenə də vurulmuş yaralarınız təmizlənməmiş, sarılmamış, məlhəmlə yumşaldılmamışdır”. Iblis insanları öz torunda tütüb möhkəm saxlayır, o, “ayıq ola bilərlər və istəyini yerinə yetirmək üçün onları əsir edən iblisin torundan çıxarlar.” (Efeslilərə 2:1; Yeşaya 1:5,6; 2 Timoteyə 2:26). Allah bizi sağaltmaq və azad etmək istəyir. Bizim təbiətimizin əsaslı sürətdə yenidən yaranaraq yeniləşməsi üçün, biz tamamilə Ona təslim olmalıyıq.

Öz mənliyimiz ilə mübarizə — bu insanların bütün dövrlərdə apardıqları döyüşlərin içərisində ən böyüyüdür. Mənliyimizi itaət etdirib, Allahın idarəsinə tam təslim olmaq üçün, səy göştərmək lazımdır. Özünü Allaha təslim edən, insan üçün yeni müqəddəs həyat mümkün deyildir.

Allahın iradəsi, iblisin göstərmək istədiyi kimi, korkoranə itaətkarlığa, şüursuz tabeçiliyə əsaslanmır. Allah öz məxluqlarını şüurluluğa və vicdanlılığa cağırır. O insanlara təklif edir: “Gəlin indi birgə düşünək...” (Yeşaya 1:18). O bizim iradəmizə zorakılıq etmir və yalnız könüllü, şüurlu səcdəni qəbul edir. Məcburi itaətkarlıq hərtərəfli əqli və mənəvi inkişaf etmək imkanından məhrum edərdi və insanı robota çevirərdi. Bu, Yaradanın iradəsinə ziddir. O istəyir ki, insan — Onun yaratdıqlarının tacı — ən yüksək inkişafa nail olsun. Allah bizə ən yüksək bəxtiyarlıq təklif edir və Öz lütfkarlığının gücü ilə bizi ona çatdırmaq istəyir. Biz seçməliyik: Allah övladlarının azadlığına qoşularaq, günahın köləliyindən azad olmaq istəyirikmi?

Özümüzü Allaha verərkən, bizi Ondan ayıran bütün şeylərdən mütləq imtina etməliyik. Elə buna görə xilaskar deyir: “Eyni tərzdə sizdən hər biriniz bütün əmlakından əl çəkməsə, Mənim şagirdim ola bilməz” (Luka 14:33). Insanı Allahdan ayıra bilən hər şeyi uzaqlaşdırmaq lazımdır. Var - dövlət çox insanı özünə cəlb edir. Pula məhəbbət, varlanmaq ehtirası — bu onları iblisə bağlayan qızıl zəncirdir. Başqaları daha çox şan-şohrətə can atır. Qayğısız və məsyliyyətsiz həyat isə bir başqalarının pərəstişidir. Lakin bu qul zəncirləri qırılmalıdır. Biz yarı Allaha, yarı da dünyaya məxsus ola bilmərik. Əgər biz Allaha tam məxsus deyiliksə, onun övladı da ola bilmərik.

Bəziləri Alllahın qanununu yerinə yetirmək, mömin xasiyyəti formalaşdırmaq və xilas olmaq üçün öz şəxsi səylərinə arxalanırlar və beləcə, Allaha xidmət etdiklərini israr edirlər. Bu insanlar Məsihin məhəbbətini hələ bütün qəlbləri ilə duymamışlar. Onlar öz məsihçi vəzifələrini sözsüz yerinə yetirməyə can atırdılar ki, bu yola özləri üçün əbədi həyat əldə etsinlər. Belə din heç nə vermir. Məsih ürəyimizdə olanda, qəlbimiz Onun məhəbbəti və Onunla ünsiyət sevinci ilə o qədər dolur ki, artıq Onsuz dura bilmir. Onun haqda düşünərək, biz öz mənliyimizi unuduruq və bütün əməllərimiz Məsihə olan məhəbbətdən gəlir. Allahın məhəbbətinin cəzbedici qüvvəsini duyan hər kəs fikirləşmir ki, Allahın tələblərini necə yerinə yetirsin və öz tərəfindən lap az qurbana yol versin. Onlar öz Zəmanətçilərinin iradəsi ilə tam ahənkdarlıqda yaşamağa can atırlar və hər şeyi sevinclə tərk edərək özlərini seçilmiş məqsədə təmamilə həsr etməyə hazır olurlar. Əgər məsihçinin qəlbində bu cür dərin məhəbbət yoxdursa, onun dini — yalnız söz, yalan və ağır yükdür.

Bəlkə siz hesab edirsiniz ki, hər şeyi Məsihə verməklə siz çox böyük qurbana yol vermiş olursunuz? Onda özünüzə sual verin: “Məsih mənim üçün nə verdi?” Bizim xilasımız üçün Allahın Oğlu hər şeyini — şəxsi həyatını, məhəbbətini və əzab əziyyətlərini qurban etdi. Doğurdanmı belə məhəbbətə layiq olmayan biz, insanlar, qəlbimizi Ona qarşı bağlayacağıq? Biz hər an Onun xeyir - duasından istifadə edirik və məhz buna görə cəhalətin, iztirablarının hansı dərinliklərdən çıxarıldığımızı tamamılə dərk etmirik. Bizim günahlarımızın ağır yara vurduğu Qurbana nəzər salaraq, Onun məhəbbətinə laqeyd qala bilərikmı? Rəbbin Özünü necə itaətəgətirdiyini görərkən, həyata aparan yolumuzun çətin mübarizələrdən və özünü alçaltmalardan keçdiyindən şikayətlənə bilərikmi?

Çox məğrurlar soruşurlar: “Tövbə və itaət etmək nəyə lazımdır? Doğurdanmı bunlarsız mən əmin ola bilmərəm ki, Allah məni qəbul edir?” Məsihə nəzər yetirin: O, günahsız idi; üstəlik də, O, Göylər Padşahı idi, lakin insan nəslinin əfv olunması naminə onların günahı üçün Qurban oldu. “Buna görə Mən ona böyük adamların arasında pay verəcəyəm. O, qəniməti güclülərlə böləcək. Çünki o, canını fəda etdi, üsyankarlara tay tutuldu. Çox adamların günahını üzərinə götürdü, üsyankarlardan ötrü yalvardı” (Yeşaya 53:12).

Hər şeyi Məsihə verəndə, biz nədən imtina edirik? Günahın çirkabından, ona görə ki, İsa bizi Öz Qanı ilə təmizləsin və Öz müqayisə edilməz məhəbbəti ilə xilas etsin. Lakin bəzi adamlara elə gəlir ki, hər şeyi tərk etmək çox çətindir! Bu cür fikir və sözlər bizdə xəcalət hissi oyatmalıdır.

Allah tələb etmir ki, biz öz xeyirimizə olan şeylərdən imtina edək. O həmişə Öz övladlarının xeyri üçün çalışır. Məsihi hələ seçməyənlərin başa düşmələri vacibdir ki, Allah onlara onların özləri üçün axtardıqları dünyəvi şeylərdən müqaisə edilməz dərəcədə yaxşısını təklif edir. İnsan Allahın iradəsinin əksinə olaraq düşünərkən və hərəkət edərkən, özünə çox böyük ziyan vurur. Allahın qadağan etdiyi yola gedərək əsl xoşbəxtliyə çatmaq olmaz. Axı yalnız O bilir ki, bizim üçün nə daha yaxşıdır və hər şeyi bizim xeyirimiz üçün edir. Günah yolu — iztirab və ölüm yoludur.

Bu cür fikirləşənlər yanılırlar ki, Allah Öz övladlarının iztirablarına baxmaqdan həzz alır. Bütün səma insanın xoşbəxtliyini istəyir. Bizim Səmavi Atamız Öz övladları- nı sevincdən məhrum etmək istəmir. Allah bizi yalnız o şeylərdən imtina etməyə çağırır ki, onlar iztirab və peşmançılıq gətirir, xoşbəxtlik və əbədi həyat yolunu bizə bağlayır. Dünyanın Xilaskarı insanları olduqları kimi qəbul edir: bütün çatışmazlıqları,zəiflikləri və qeyri - kamillikləri ilə birgə. O onları yalnız günahdan təmizləyib Öz Qanı ilə əfv bəxş etmir, həm də Onun ağır yükünü daşımağa razı olan hər kəsin qəlb iztirablarına məlhəm olur. O, həyat çörəyi üçün Onun yanına gələnlərə sülh və rahatlıq vermək istəyir. İsa bizi yalnız bəxtiyarlığın zirvəsiə ucaldan vəzifələri yerinə yetirməyə çağırır. Onun iradəsinin əksinə gedənlər bu bəxtiyarlığı heç vaxt duymayacaqlar. Qəlbində Məsih yaşayan insan tam həyat sevincinə malik olur.

Çoxları soruşurlar: “Həyatımın idarə olunmasını Allaha necə həvalə edim?” Siz bunu etməyi arzu edirsiniz, lakin özünüzdə mənəvi güc yoxdur, şübhələrin əsarətindəsiniz və günahkar vərrdişlərin hakimiyyəti altındasınız. Sizin vədləriniz və qərarlarınız oyuncaq ev kimi dağılır. Siz öz fikirlərinizi, istəklərinizi, hislərinizi bilmirsiniz. Yerinə yetirilməyən vədlər və vəzifələr sizi öz səmimiliyinizə şübhə etməyə məcbur edir. Sizə elə gəlir ki, Allah sizi qəbul edə bilməz, lakin ruhdan düşməyin. Sizə əsl iradə gücünün nə olduğunu başa düşmək lazımdır. İnsanın təbiətində bu elə idarəedici qüvvədir ki, özünü qərarların qəbul edilməsində göstərir. Hər şey iradənin düzgün fəaliyyətindən asılıdır. Allah insana seçmək bacarığı vermişdir, və bu bacarıqdan istifadə etmək lazımdır. Siz özünüz ürəklərinizi dəyişə bilməzsiniz, lakin Ona ibadət etməyi seçə bilərsiniz. Əgər siz öz iradənizi Ona verməyə qadirsinizsə, onda O sizin istəyinizi və fəaliyyətinizi Öz iltifatına uyğun edəcəkdir. Onda siz təmamilə Məsih Ruhunun rəhbərliyi altında olacaqsınız, sizin məramınız Onunla bir ahəngdə — harmoniyada olacaqdır.

Müqəddəsliyə və xeyirxahlığa can atmaq tərifə layiqdir. Lakin yalnız arzularla kifayətlənsək, bu heç bir fayda verməyəcəkdir. Çoxları Məsihçi olmağı arzulamaqlarına və bu cür olduqlarını zənn etdiklərinə baxmayaraq məhv olacaqlar. Onlar öz iradələrini Allaha tabe etməyiblər və bu gün də bu seçkini etmək qərarına gələ bilmirlər.

Əgər öz iradənizi düzgün istiqamətə yönəldə bilsəniz, sizin həyatınız tamamilə dəyişər. Hər şeyi Məsihə verməklə, siz kainatın Ən Qadir Varlığına arxalanmış olursuz. Və O, sizə imanlı həyatını yaşamağa qüvvə verə bilər.

İnam Və Qəbul Etmə

Müqəddəs Ruh vicdanı oyadanda, siz günahın məhvediciliyini və dağıdicı gücünü görməyə başlayırsınız, və bu sizdə mənfi hislər yaradır. Günahın necə bir kədər gətirdiyini görərək, siz ona ikrahla baxırsınız, dərk edirsiniz ki, o sizi Allahdan ayıraraq qul etmişdir. Siz onunla nə qədər çox mübarizə aparırsınızsa, öz acizliyinizi, mənəvi pozğunluğunuzu və natəmizliyinizi də o qədər aydın görürsünüz. Başa düşürsünüz ki, günah və xudbinlik sizin qəlbinizdə dərin kök atmışdır. Bağışlanmanın, saflığın və azadlığın həsrətini çəkirsiniz. Siz necə Allaha ahəngdar həyata — harmoniyaya gəlib, ona bənzəyə bilərsiniz?

Sizə lazım olan budur: Göylərin əfvi, mənəvi təmizlik və qəlbinizdə məhəbbət. Siz nə pul, nə ağıl, nə də heç bir insan biliyi ilə bunları əldə edə bilməzsiniz. Öz gücünüz vasitəsi ilə onu əldə etməyə çalışmağınızın heç bir mənası yoxdur. Allah onu sizə təmənnasız təklif edir, “pulsuz və gümüşsüz” (Yeşaya 55:1). O artıq sizə bəxş edilmişdir. Yalnız əlinizi uzatmaq və onu götürməyiniz lazımdır. Rəbb deyir: “Gəlin indi birgə düşünək bu an, günahlarınız qıpqırmızı parça kimi görünsə də, onlar qar kimi ağ olacaq, tünd qırmızı rəngə çalsa da, onlar ağ yun kimi bəyaz olacaq” (Yeşaya 1:18).” Mən sizə yeni ürək verəcək, daxilinizə yeni ruh qoyacağam. Köksünüzdən daş ürəyi çıxarıb sizə ətdən olan ürək verəcəyəm” (Yezekel 36:26).

Siz günahlarınızı etiraf edib, onları tərk etmişsiniz. Özünüzü Allaha vermək istəyirsiniz. Indi onun yanına gedib, sizi günahlardan təmizləməsi və sizə yeni qəlb verməsini xahiş edin. İnanın ki, O bunu edəcək, çünki vəd etmişdir. Məsih yerdə yaşayarkən öyrətmişdir: biz Allahın vəd etdiyi bəxşişi alaçağımıza inanmalıyıq və o bizə məxsus olaçaqdır. İsa o vaxt xəstəliklərdən müaliçə edirdi ki, insanlar Onun güçünə dərindən inansınlar. Xilaskar göz qabağında kömək edirdir ki, hamı Onun görünməz şeyə — günahları bağışlanmağa — qadir olduğuna inam gətirsinlər. Zəifləyib tamam əldən düşmüş xəstəni müaliçə edərkən, O bu barədə aydın demişdir: “Lakin siz bilin ki, Bəşər Oğlunun yer üzündə günahları bağışlamaq səlahiyyəti var” və onda iflicə dedi: “Qalx, yatağını götür və evinə get!” (Matta 9:6). Xoş Müjdəni yayan Yəhya, Məsihin möcüzələri haqda danışarkən, bu fikiri təsdiq edir: “Amma buradakılar onun üçün yazılıb ki, siz İsanın Məsih - Allahın Oğlu olduğuna inanasınız və iman edərək Onun adı ilə həyata malik olasınız.” (Үəһуа 20: 31).

İsanın xəstələri sağaltması haqqinda sadə İncil izahatlandıran öyrənirik ki, Ona inanaraq biz də əfv oluna bilərik. Beythasdadakı xəstənin sağalması haqqındakı hekayəyə qayıdaq. Yazıq əzabkeş təmamilə köməksiz idi, o, otuz səkkiz il idi ki, yeriyə bilmirdi. Buna baxmayaraq İsa ona əmr etdi: “Qalx, yatağını qaldır və evinə get”. Xəstə adam deyə bilərdi: “Rəbb, əgər Sən məni sağaltsan, mən Sənin əmrini yerinə yetirərəm”. Lakin o, Məsihin sözlərinə inandı; inandı ki sağalmışdır və həmin anda qalxmağa çalışdı; yeriməyə hazır olduğunu izhar etdi və yeridi. O, Məsihin sözləri ilə hərəkət etdi və Allah ona güc verdi. Xəstə sağaldı.

Sizin günahlarınız da sizi bu vəziyyətə salmışdır. Siz nə öz keçmiş günahlarınızı yumaq, nə qəlbinizi dəyişmək, nədə ki, müqəddəs ola bilirsiniz. Ancaq Allah Məsih vasitəsilə bütün bunları sizin üçün etməyi vəd edir. Onun vədinə inanın. Bunun üçün günahlarınızı etiraf edin və Allaha təslim olun. Ona qulluq etmək qərarını qəbul edin. Siz bunu edən kimi, Allah Öz vədini yerinə yetirəcək. Siz də, sağalmasına inanan anda, Məsihin yerimək bacarığı verdiyi xəstə kimi sağalacaqsınız. İnanan üçün hər şey mümkündür.

Özünüzü sağlam hiss edəcəyinizi gözləmədən edin: “Mən buna ona görə inanmıram ki, özümü sağlam hiss edirəm, ona görə inanıram ki, Allah vəd edibdir”.

İsa deyir: “Buna görə sizə deyirəm: dua edib hər nə diləsəniz, inanın ki, artıq almısınız və istədiyiniz sizin üçün ediləcək.” (Mark 11:24). Bu vəd şərtlə verilir: biz Allaha xoş gedən şeyləri xahiş etməliyik. Allah da bizi günahdan təmizləyərək Özününkü etmək istəyir, bizə müqəddəs ömür yaşamaq üçün güc vermək istəyir. Buna görə də biz bu xeyir - dualar haqda xahiş edə bilərik, inanmalıyıq ki, onları alacayıq və Allaha şükür etməliyik ki, artıq almışıq. İsaya gələrək günahdan təmizlənib, Allah qanunu önündə xəcalətlisiniz və vicdan əzabı çəkmədən durmaq, necə böyük üstünlükdür! “Deməli, indi Məsih İsada olanlara heç bir məhkumluq yoxdur” (Romalılara 8:1).

Siz ona görə özünüzə məxsus deyilsiniz ki, çox baha qiymətə alınmısınız. “Bildiyiniz kimi, siz ata-babalarınızdan irs olaraq aldığınız puç həyat tərzindən qızıl ya gümüş kimi fani şeylərlə deyil, 19 qüsursuz və ləkəsiz quzuya bənzəyən Məsihin qiymətli qanı bahasına satın alınmısınız” (1 Peter 1:18,19). Siz sadəcə olaraq Allaha inanmalısınız və Müqəddəs Ruh sizin qəlbinizə yeni həyat nəfəsi bəxş edəcəkdir. Siz indi Onun ailəsinin üzvüsünüz. O sizi Öz Oğlu kimi sevir.

İndi özünüzü İsaya verdikdən sonra, geriyə dönməyin, Ondan uzaqlaşmayın, amma hər gün deyin: “Mən Məsihinəm, mən özümü Ona vermişəm”. Xaiş edin ki, O sizə Müqəddəs Ruh versin və Öz lütfkarlığı ilə sizi qorusun. Allaha etibar edərək özünüzü Ona verib, Onun övladları olduğunuz halda da, Onda yaşayın. Həvari Pavel deyir: “Buna görə Rəbb Məsih İsanı qəbul etdiyiniz kimi Onda həyat sürün. Şükürlərlə dolub-daşaraq Onda kök salıb inkişaf edin və öyrəndiyiniz kimi imanda möhkəmlənin” (Kolosselilərə 2:6,7).

Bəziləri zənn edirlər ki, Rəbbin xeyir-duasını almaq üçün əvvəlcə müəyyən sınaqlardan keçib, Onu öz düzəlməklərinə inandırmaq lazımdır. Lakin Allahın xeyir - duasını almaq üçün, onların haqqı artıq indi də vardır. Əgər insanlar lütfə və onları mökəmlədən Məsih ruhuna malik olmasalar, şərə müqavimət göstərə bilməzlər. İsa istəyir ki, biz Onun yanına olduğumuz kimi gələk; bütün günahlarımız və zəifliklərimizlə birlikdə. O istəyir ki, biz Ona arxalanaq. Biz öz zəifliklərimizlə, pozğunluğumuzla, dərrakəsizliyimizlə birlikdə Onun yanina gəlib, günahlarımızdan peşman olaraq Onun ayaqlarına döşənə bilərik. Öz böyük mərhəməti sayəsində O, bizi məhəbbətlə qucaqlayaraq yaralarımızı sarıyıb bizi hər cür çirkabdan təmizləyər.

Çoxları məhz burada yanılır. Onlar inanmırlar ki, İsa şəxsən onları bağışlayır. Onlar Allahın sözlərinə olduğu kimi inanmırlar. Çox təəssüf. Allahın qoyduğu şərtləri yerinə yetirən hər bir kəs, Allahın onlara bəxş etdiyi əfvi öz şəxsi təcrübələrində dərk etmək üstünlüyünə malikdilər. O, onların bütün günahlarını bagışlayır! Allahın vədlərinin sizin üçün nəzərdə tutulmadığı haqda fikirləri özünüzdən rədd edin. Onlar tövbə edən hər bir günahkara verilmişdir. Məsih mələkləri göndərir ki, onlar Onun lütfünü və gücünü hər bir inanan qəlbə çatdırsınlar. İnsanın nə dərəcədə günahkar olmasına baxmayaraq hər kəs, bütün günahkarlar üçün ölən İsada güc, təmizlik möminlik əldə edə bilər. Məsih hər bir kəsin günahla ləkələnmiş və murdarlanmış paltarını çıxardıb, ona möminliyin ağ paltarını geyindirməyə hazırdır. O, günahkara ölüm əvəzinə həyat təklif edir.

Allah bizimlə, biz fani insanların bir-birilə rəftar etdikləri kimi rəftar etmir. O bizə mərhəmət, məhəbbət və həssaslıqla yanaşır: “Qoy pis adam öz yolunu, şər adam öz fikirlərini atsın. Qoy Rəbbə sarı dönsün ki, Onda mərhəmət tapsın. Qoy Allahımıza tərəf dönsün, çünki Onun əfvi boldur”, “Üsyankarlığını bulud kimi dağıtdım, günahlarını duman kimi sildim, Mənə tərəf dön, çünki Mən səni satın aldım” (Yeşaya 55:7; 44:22).

“Xudavənd Rəbb bəyan edir: “Mən məhv olacaq adamın ölümündən zövq almıram. Buna görə də günahlardan dönün və yaşayın”.” (Yezekel 18:32). İblis həmişə bizdən Allahın xeyirdua sözlərini gizlətməyə çalışır. O, insanı hər bir ümid qığılcımından, hər bir işıq şuasından məhrum etmək istəyir. Lakin biz ona bunu etməyə imkan verməməliyik. Yoldan çixaranı dinləməyin, ancaq deyin: “Durub atamın yanına gedəcəyəm və ona deyəcəyəm: “Ata, mən göyə və sənə qarşı günah etdim. Mən artıq sənin oğlun adlanmağa layiq deyiləm. Məni öz muzdlu işçilərinin biri kimi qəbul et”. O durub öz atasının yanına getdi. Oğul hələ uzaqda ikən atası onu gördü. Ona rəhmi gəldi və qaçıb onun boynuna sarıldı və öpdü.” (Luka 15:18-20).

Hətta bu təsirli məsəl də Səmavi Atanın biz günahkarlara hədsiz acımasını tamamilə əks etdirə bilmir. Allah Öz peygəmbəri vasitəsi ilə deyir: “Rəbb uzaqdan mənə görünüb dedi: Səni əbədi bir məhəbbətlə sevdim, buna görə də sevgi ilə səni Özümə tərəf çəkdim” (Yeremya 31:3). Günahkar ata evindən uzaqda, yad ölkədə öz sərvətini dağıtdığı zaman, Ata onun üçün darıxır. Və günahkarın qəlbində yaranan hər dönmək — Allaha qayıtmaq arzusu — sevən Səmavi Ataya cəlb edən və çağıran Müqəddəs Ruhun zərif çağırışına cavabdan başqa bir şey deyildir.

Bu cür Müqəddəs Kitab tövsiyələrinə malik ola-ola şübhə etmək olarmı? Fikirləşmək olarmı ki, Rəbb, qayıdaraq öz günahlarını tərk edib, Onun ayaqlarına gələrək tövbə etmək həsrətində olan yazıq günahkara sərt baxır? Belə fikirləri rədd edin! Bizim Səmavi Atamız haqda bu cür təsəvvür kimi, heç nə qəlbə zərər vurmur. O, günaha nifrət edir, lakin günahkarı sevir. Məsihin simasında O Özü - Özünü insanlara verdi ki, bütün arzu edənlər xilas olsunlar və şöhrət Padşahlığında əbədi bəxtiyarlıq əldə etsinlər. Onun peyğəmbər Yeşaya vasitəsi ilə bizə olan Öz məhəbbətinin deməsindən də güclü və təsirli demək olarmı? “Rəbb isə deyir: «Ana südəmər körpəsini heç unudarmı? Bətnindən çıxan oğluna rəhm etməzmi? Ana öz körpəsini unutsa belə, Mən səni əsla unutmaram” (Yeşaya 49:15).

Bütün şübhələnənlər və qəlbi tərəddüd edənlər, oyanın! Axı Məsih yaşayır ki, bizim üçün xahiş etsin. Allaha şükür edin ki, Öz sevimli Oğlunu bizə bəxş etdi və dua edin ki, Onun ölümü bizim üçün əbəs olmasın. Müqəddəs Ruh bu gün һәr bir kəsi dəvət edir. İsaya gəlin! Bunu bütün qəlbinizlə etsəniz, Onun xeyir-duasına arxalana bilərsiniz. Allahın vədlərini oxuyarkən yadda saxlayın ki, onlara Onun izhar edilməz məhəbbəti və mərhəməti əks olunur. Hədsiz sevən könül günahkara şəfqətlə doldurur. “Onun qanı vasitəsilə satınalınmaya - təqsirlərimizin bağışlanmasına malikik” (Efeslilərə 1:8). Siz yalnız inanın ki, Allah — sizin Köməkçinizdir. O, insanda Öz mənəvi görkəmini bərpa etmək istəyir. Siz Ona etiraf və tövbə ilə yanaşanda, O sizə mərhəmət və əfvlə yanaşacaq.

Biz Məsihə Məxsusuqmu?

“Deməli, kim Məsihdədirsə, yeni yaradılışdır, köhnə şeylər keçib-getdi, təzə şeylər gəldi.” (2 Korinflilərə 5:17).

Bəzən insan Məsihə dönüşünün dəqiq vaxtını və yerini deyə bilmir, yaxud buna səbəb olan bütün vəziyətləri xatırlaya bilmir. Lakin bu o demək deyildir ki, o dönməmiş qalır. Məsih, Naktimona demişdir: “Yel istədiyi yerdə əsir, onun səsini eşidirsən, amma haradan gəlib haraya getdiyini bilmirsən. Ruhdan doğulmuş adam da belədir” (ҮәһуаЗ:8). Allah Ruhunun insan qəlbinə təsiri küləyin təsirinə bənzəyir. Biz küləyi görmürük, lakin onu hiss edirik. Insan gözü ilə görünməyən dirçəldici qüvvə yeni həyata təkan verir. O, Allaha bənzəyən yeni insan yaradır. Müqəddəs Ruh sakit və nəzərə çarpmadan fəaliyyət göstərir, amma onun işlərinin bəhrəsi aydın görünür. Əgər insan qəlbi Allah Ruhu tərəfindən yeniləşmişsə, bu, həyatda özünü mütləq göstərir. Biz özümüzü dəyişmək və yaxud Allaha ahəngdar yaşamaq üçün müstəqil heç nə edə bilmərik, həm də özümüzə və xeyirxah işlərimizə arxalanmamalıyıq, ancaq Allahın lütfü bizə oz təsirini göstərirsə, bu gizli qalmayacaqdır. Bizim xasiyyətimizdə, vərdişlərimizdə və məşguliyyətlərimizdə nəzərə çarpacaq dəyişikliklər baş verəcəkdir. İnsanlar əvvəlki və yeni həyat arasındakı aydın fərqi görəcəklər. İnsanın xasiyyəti təsadüfi xeyirxah və şər işlərdə deyil, adətən onun danışığında və işlərində, həyatımın ümümi istiqamətində açılır.

İnsanın davranışı Məsihin yeniləşdirici qüvvəsi olmadan da zahiri cəhətdən xeyirhah ola bilər. Ətrafındakılara təsir edərək hamının hörmətini qazanmaq arzusu bizi özümüzü ləyaqətli aparmağa məcbur edə bilər. Şəxsi ləyaqət hissi Allahın Kəlamına zidd olan işlərdən çəkinməyə kömək edir, çünki eqoist adam da xeyirxah işlər görməyə qadirdir. Onda xeyir və yaxud şər tərəfində olduğumuzu necə müəyyən edək?

Bizim qəlbimiz kimə məxsusdur? Bizim düşüncələrimizə kim hakimdir? Kimin barəsində danışmağı sevirik? Ən zərif duyğularımız kimə həsr olunmuşdur, qüvvəmizi kimə veririk? Əgər biz Məsihiniksə, onda Onun haqqında düşünmək bizə hər şeydən xoşdur. Biz özümüzü və malik olduğumuz hər şeyi Ona veririk. Biz Onun surətini canlandırmaq, Onun Ruhu ilə dolmaq, Onun iradəsi ilə yaratmaq və hər şeydə Onu razı salmaq ilə doluruq.

Məsih İsada yenidən yaranan hər kəs öz həyatına Müqəddəs Ruhun bəhrələrini gətirəcək: “Müqəddəs Ruhun səmərəsi isə budur: məhəbbət, sevinc, sülh, səbir, xeyirxahlıq, yaxşılıq, sədaqət, həlimlik, nəfsə hakim olmaq. Bu kimi şeylərə qarşı qanun yoxdur.” (Qalatiyalılara 5:22,23). Belə adamlar öz əvvəlki həvəslərinə uymayacaqlar, lakin Allah Oğlunun arxasınca gedərək, Onun xasiyyətini canlandırıb əks etdirəcəklər, Onun kimi təmiz olmaq üçün özlərini təmizləyəcəklər. Əvvəl nifrət etdikləri şeylər xoşlarına gələcək və əvvəllər bəyəndikləri şeylərə nifrət edəcəklər. Məğrurlar və özlərinə güvənənlər həlim və qəlbən itaətkar olacaqlar, lovğalar və dəymə - düşərlər təvəzökar və ciddi olacaqlar. Sərxoşlar ayıq olacaqlar və əxlaqsızlar saf olacaqlar. Dünyəvi adətlər və zövqlər rədd ediləcək. “Qoy sizin bəzəyiniz saçlarınızı hörüb qızıl bər-bəzək taxmaq və gözəl geyimlər geyməklə zahiri şeylər deyil, gizli olan daxili varlığınız, həlim və sakit ruhun solmayan gözəlliyindən ibarət olsun. Bu, Allahın qarşısında çox dəyərlidir. Çünki qədim zamanlarda Allaha ümid bağlayan müqəddəs qadınlar öz ərlərinə tabe olaraq belə bəzənərdilər” (1 Peter 3:3,4).

Əgər tövbədən sonra insan öz əməllərini düzəltmirsə, onda belə tövbəni səmimi hesab etmək olmaz. Nə vaxt ki, günahkar götürdüyü girovu qaytarır, oğurladığını geri verir, günahlarını etiraf edir, Allahı və yaxınlarını sevməyə başlayır, onda o əmin ola bilər ki, ölumdən həyata keçmişdir.

Biz Məsihə gələndə öz yanılmalarımızı və günahlarımızı dərk ediriksə, Onun əfvedici lütfkarlığı ilə ünsiyyətdə oluruqsa, onda bizim qəlbimiz məhəbbətlə dolur. Heç bir yük ağır görsənməyəcəkdir, çünki Məsih bizə gücümüzdən artıq qəbul etdirmir. Vəzifələr sevincə çevrilir, xidmət qurbanı isə zövqə, əvvəllər zülmətə qərq olan yol, möminlik günəşinin şuaları ilə işıqlanır.

Məsihin xasiyyətinin gözəlliyi Onun davamçılarında görsənəcəkdir. Məsih Allahın iradəsini sevinclə yerinə yetirirdi: O, Allaha məhəbbətlə və Onu şöhrətləndirmək arzusu ilə idarə olunurdu. Məhəbbət Onun bütün hərəkətlərinə xüsüsi alicənablıq və cazibə verirdi. Məhəbbət Allahdan gəlir. O, Allaha həsr Olunmayan qəlbdə doğula bilməz. O yalnız Məsihin padşahlıq etdiyi yerdə yaşayır. “Biz sevirik, çünki öncə O bizi sevdi” (1 Yəhya 4:19). Allahın lütfü ilə yeniləşmiş qəlbdə məhəbbət һәr bir əməlin əsası olur. O, xasiyyəti dəyişir, istəkləri idarə edir, ehtirasları cilovlayır, düşmənçiliyi yatırır və duyğuları ülviləşdirir. Qəlbdə yaşayan bu məhəbbət insanı xoşbəxt edir və ətrafdakılara ülvi təsir göstərir.

İki cür təhlükə vardır ki, Allah övladları, xüsusilə Onun lütfünə yenicə etibar etməyə başlayanlar, bunlardan qorunmalıdılar. Birinci, artıq yuxarıda deyildiyi kimi, fikirləşmək lazım deyildir ki, Allahla ahənkdarlığa yalnız öz işləriniz vasitəsi ilə nail ola bilərsiniz. Qanuna yalnız öz gücləri vasitəsi ilə riayət edərək, müqəddəsliyə nail olmağa cəhd edənlər özlərini uğursuzluğa məruz qoyurlar. İnsanın Məsihsiz etdiyi bütün hər şey eqoizm və günahla murdarlanmışdır. Yalnız inam vasitəsi ilə alınan Məsihin lütfü bizi müqəddəs edə bilər.

Məsihə inamın insanı Allah qanununa riayət etməyin vacibliyindən azad etdiyini düşünmək də az təhlükəli deyildir. Belə düşünmək lazın deyildir ki, biz yalnız inam vasitəsi ilə Məsihin lütfünə şərik olduğumuz üçün, bizim əllərimizin əfv olunmamıza heç bir dəxli yoxdur.

Lakin diqqətinizi ona yönəldin ki, itaət — yalnız sadəcə olaraq tələblərin formal surətdə yerinə yetirilməsi deyil, məhəbbətlə edilən qulluqdur. Allahın qanunu Onun İlahi təbiətinin təcəssümüdür, böyük məhəbbət prinsipinin ifadəsidir, buna görə də, yerdə və göydə İlahi idarə etmənin əsasını təşkil edir. Əgər bizdə Allaha oxşarlıq və qəlbimizdə İlahi məhəbbət varsa, Allah qanununu yerinə yetirmək bizim üçün təbii bir şey deyildirmi? Nə vaxt ki, məhəbbət insan qəlbinə hakim olur, nə vaxt ki, insan qəlbi yeniləşib Allaha bənzər xüsiyyətlər alır, onda onlar üçün Əhdi — Cədiddə olan bu əhdi — peyman yerinə yetir: “O günlərdən sonra Onlarla bağlayacağım Əhd belədir” Rəbb bəyan edir, “Qanunlarımı onların ürəyinə qoyub zehinlərinə yazacağam” (İbranilərə 10:16). Əgər qanun qəlbə həkk olunubsa, məgər bu, həyata təsir edə bilməzmi? Məhəbbətlə edilən itaət və qulluq Məsihə məxsus olmağın həqiqi əlamətidir. Yazılarda deyilmişdir: “Çünki Allah məhəbbəti Onun əmrlərinə riayət etməyimizi tələb edir. Onun əmrləri isə ağır deyil”; “Kim «Onu tanıyıram” deyir, amma Onun əmrlərinə riayət etmirsə, yalançıdır və onun daxilində həqiqət yoxdur” (1 Yəhya 5:3; 2:4). Inam insanı itaətdən azad etmir. O, bizi itaətə güc verən Məsih lütfünə qovuşdurur.

Biz yalnız öz itaətimizlə xilasa layiq deyilik. Allah xilası havayı bəxş edir və o, inamla qəbul edilir. İtaət inamın bəhrəsidir. “Siz bilirsiniz ki, Məsih günahları aradan qaldırmaq üçün zühur etdi. Onda günah yoxdur. Onda qalan hər kəs günahını davam etdirməz. Günahını davam etdirən һәг kəs nə Onu görüb, nə də Onu tanıyır” (1 Yəhya 3:5,6). Bizim inamımız bu cür sınaqdan çıxarılır. Əgər biz Məsihdəyiksə, əgər Allah məhəbbəti bizdə yaşayırsa, onda bizim hislərimiz, düşüncələrimiz, niyyətlərimiz və əməllərimiz Allahın müqəddəs qanununda təcəssüm edən Allah iradəsi ilə harmoniya olur. “Ey övladlar, heç kəs sizi aldatmasın; saleh iş görən şəxs Məsihin saleh olduğu kimi salehdir” (1 Yəhya 3:7). Allahın sina dağında verdiyi on hökmdən ibarət müqəddəs qanunu salehlik meyarıdır.

İnsan Allaha itaətin vacibliyindən guya azad edən inam, inam deyildir, özündən razılıqdır. “Çünki iman vasitəsilə, lütflə xilas oldunuz. Bu, sizin nailiyyətiniz deyil, Allahın hədiyyəsidir.” “İman da elədir, əgər yaxşı əməlləri yoxdursa, özü-özlüyündə ölüdür” (Efeslilərə 2:8; Yaqub 2:17). İsa onun haqqında hələ yerə gəlməmişdən qabaq demişdir: “Ey Allahım, Sənin iradəni yerinə yetirmək mənə zövq verir, Qanunun qəlbimdədir” (Zəbur 40:8). Özünün göylərə qaldırılmasından bir qədər əvvəl isə O elan etmişdi: “Əgər əmrlərimə riayət etsəniz, Mənim məhəbbətimdə qalacaqsınız, necə ki, Mən Atamın əmrlərinə riayət edərək Onun məhəbbətində qalıram.” (Yəhya 15:10). Yazılarda deyilmişdir: “Onu tanıdığımızı bundan bilirik ki, Onun əmrlərinə riayət edirik. Kim Onda qaldığını deyirsə, İsa Məsihin həyat sürdüyü kimi həyat sürməlidir” (1 Yəhya 2:3,6). “Siz məhz bunun üçün çağırıldınız. Çünki Məsih də sizin üçün əzab çəkdi və sizə nümunə oldu ki, siz də Onun izi ilə gedəsiniz” (1 Peter 2:21).

Əbədi həyatı almaq şərti həmişə necə olmuşdursa, indi də elə qalmışdır. Bu şərt bizim əcdadlarımızın cənnətdə günaha batmasından əvvəl də belə idi, — bu, Allah qanununa tam itaətdir, mütləq salehlikdir. Əgər əbədi həyat hər hansı bir kiçik şərtlərə təklif olunsaydı, bu bütün kainatın əmin - amanlığı üçün təhlükə yaradardı. Özü ilə qurtarmaq bilməyən bəlalar və iztirablar gətirən günahın əbədiləşməsi ehtimalı törəyə bilərdi.

Günaha batmazdan əvvəl Adəm Allah qanununa itaət vasitəsi ilə xasiyyətdəki salehlikdə daha çox yetkinliyə nail ola bilərdi, saleh xasiyyətini inkişaf etdirərdi. Lakin o bu yolla getmədi. Onun günahı üzündən bizə düşkün və günahkar təbiət miras qaldı, indi isə özümüz-özümüzü saleh edə bilərik. Özümüzün günahkarlığımıza və pozğunluğumuza görə biz müqəddəs qanunu kamil surətdə yerinə yetirməyə qadirdir deyilik. Bizim özümüzdə Allah qanununun tələblərini ödəyə bilən salehlik yoxdur. Lakin Məsih xilasa aparan yolu bizə açmışdır. O da yerdə bizim rastlaşdığımız sınaqlar içərisində yaşamışdır, buna baxmayaraq Onun həyatı günahsız olmuşdur. O bizim üçün ölmüşdür və bu gün də bizi günahlardan azad edib, Öz salehliyini bizə vermək istəyir. Əgər siz özünüzü Ona verərək, Onu öz Xilaskarınız kimi qəbul edirsinizsə, onda bütün öz günahlarınıza baxmayaraq, Onun xidmətləri sayəsində saleh sayılırsınız və Məsihin xasiyyətinə malik olursunuz. Bu vaxt Allah sizi elə qəbul edir ki, elə bil heç vaxt günah etməmisiniz.

Həm də ki, Məsih qəlbinizi dəyişir; siz Ona etibar etdiyiniz üçün O sizin qəlbinizdə məskən salır. Sizin üçün vacibdir ki, inam vasitəsi ilə Məsihlə bu əlaqəni saxlayasınız və həmişə öz iradənizi Ona tabe edəsiniz. Əgər bu vəziyyətdə olsanız, O sizdə Öz xeyirxahlığına üyğun olan istək və fəaliyyət yaradacaqdır. Buna görə də siz deyə bilərsiniz: “Məsihlə birlikdə çarmıxa çəkildim. Artıq mən yaşamıram, Məsih məndə yaşayır. İndi cismən yaşadığım həyata gəlincə məni sevib uğrumda Özünü fəda edən Allahın Oğluna olan imanla yaşayıram.” (Qalatiyalılara 2:20). İsa Öz şagirdlərinə demişdir: “çünki danışan siz yox, sizdə danışan Atanızın Ruhudur” (Matta 10:20). Və onda sizdə fəaliyyət göstərən Məsihlə birlikdə siz də həmin ruhu göstərməyə və xeyirxah işlər — salehlik və itaət göstərməyə qadir olacaqsınız.

Beləliklə, bizim özümüzdə elə bir şey yoxdur ki, onunla öyünə bilək. Bizdə özümüzü ucaltmaq üçün kiçik bir özül də yoxdur. Bizim yeganə ümidimiz bizdə fəaliyyət göstərən Məsih Ruhunun salehliyidir.

İman haqqında mühakimə yürüdərkən, bir şeyi nəzərə almaq lazımdır ki, danılmaz faktları qəbul etmək, hələ həqiqi iman göstərmək demək deyildir. Hər şeyə qadir olan Allahın varlığı, Onun Sözünün həqiqiliyini faktı hətta iblisin özü və onun ordusu da inkar edə bilmir. Müqəddəs Kitab deyir: “Cinlər də buna inanır və əsirlər!” (Yaqub 2:19). Lakin bu, Allahın bizdən gözlədiyi iman deyildir. Həqiqi iman özünü məhəbbətlə görülən işlərdə göstərir və qəlbi təmizləyir. Bu yalnız Allah sözünü tanımaq deyil, həm də öz iradəmizi Ona itaət etdirməkdir, fəth olunmuş və Ona bağlanmış qəlbin özünü tam verməsidir. Bu cür iman insanı yeniləşdirir və ondakı Allah surətinin bərpasına gətirir. Buna qədər insan Allah qanununa tabe olmamışdır və tabe ola bilməzdi də. İndi isə onu müqəddəs hökmlər sevindirib və o, Zəbur oxuyanla birlikdə nida edir: “Qanununu nə qədər sevirəm! Həmişə onun üzərində dərindən düşünürəm” (Zəbur 119:97). İndi qanunun saleh tələbləri bizdə, bədənlə deyil, ruhda, “Məsih İsada olanlarda” yerinə yetir (Romalılar 8:1).

Elələri də vardır ki, Məsihin hər şeyi bağışlayan məhəbbətini dərk edərək, bütün qəlbləri ilə Allahın oğlu və yaxud qızı olmağı arzu edirlər. Lakin onlar öz qeyri - kamilliklərini, öz çatışmamazlıqlarını görürlər və buna görə də onların qəlblərinin Müqəddəs Ruh vasitəsi ilə yeniləşməsinə şübhə etməyə meyillidilər. Belələrinə demək istəyirəm ki, ümidsizliyə qapılmasınlar. Biz hələ dəfələrlə Məsihin ayaqlarına döşənərək, öz yanılmalarımız və səhvlərimiz üçün ağlayacağıq, lakin biz ruhdan düşməməliyik. Hətta əgər düşmən qalib gəlsə də, Allah bizi nə tərk edir, nə də rədd edir. Yox, Məsih Rəbbin qarşısında durmuşdur ki, bizim üçün xahiş etsin. Sevimli şagirdi demişdir: “Övladlarım, bunları sizə yazıram ki, günah etməyəsiniz. Əgər kimsə günah etsə belə, Atanın hüzurunda Vəsatətçimiz var; O, saleh olan İsa Məsihdir” (1 Yəhya 2:1). Və məsihin sözlərini yaddan çıxarmayın: “Axı Ata Özü sizi sevir...” (Yəhya 16:27). O Öz surətini sizdə bərpa etmək istəyir ki, Onun paklığı və müqəddəsliyi sizdə əks olunsun. Əgər təslim olsanız, sizdə xeyir işlər görməyə başlayan Allah onu İsa Məsihin zühuru gününə qədər başa çatdıracaqdır. Özünüzü günaha qısqanaraq dua edin, imanda təsdiq olun! Öz gücümüzə inamı itirərkən, Zəmanətçimizin gücünə arxalanaq və Onu, qəlblərimizin Şəfaçisinı vəsf edək.

Məsihə nə qədər çox yaxın olursunuzsa, öz xasiyyətinizdə bir o qədər çox nöqsanlar görürsünüz, zira mənəvi görmə qabiliyyəti güclənir. Onun kamilliyi ilə müqaisədə sizin zəiflikləriniz daha dəqiq görsənir. Bu onu göstərir ki, iblisin tamahlandırmaları sizin ürəyinizdə hakimiyyəti itirmişdir və Allah Ruhunun həyatverici təsiri sizi oyadır.

Öz günahkarlığını dərk etməyən insanda Məsihə dərin məhəbbət ola bilməz. Məsihin lutfu ilə yeniləşən qəlb həmişə Onun İlahi xasiyyətinə heyran qalacaqdır. Lakin əgər biz öz mənəvi qüsurlarımızı görmürüksə, onda bu, heç bir şübhəsiz, ona dəlalət edir ki, biz Məsihin xasiyyətinin gözəlliyini hələ dərk etməmişik.

Biz qurrələnməyə və özümüzü yüksək tutmağa nə qədər az meyilliyiksə, Xilaskarımızın təsvirə sığışmayan paklığı və cazıbəsini bir o qədər çox qiymətləndiririk. Günahkarlığımızı dərk etməmiz bizi təhrik edir ki, bizi həmişə Bağışlaya Bilənin yanına gedək. Öz köməksizliyini hiss edəndə qəlb Məsihi axtarır, bu zaman Məsih bütün qüdrəti ilə ona açılır. Biz Ona və Allah sözünə nə gədər çox ehtiyac duyuruqsa, Onun xasiyyəti haqqında o qədər yüksək təsəvvürə malik oluruq və Onun surətini o qədər tam əks etdiririk.

Məsihdə İnkişaf

Bizi Allahın övladları edən mənəvi dəyişikliklər Muqəddəs Kitabda göylərdən doğulma adlanır. Bu həm də səpinçinin səpdiyi xeyirxah toxumun cucərməsi ilə müqayisə edilir. Məsihə yenicə gəlmiş insanlar da “anadan təzə olmuş korpələr” kimi “Məsihə doğru hər cəhətdən boy ataq” (1 Peter 2:2; Efeslilərə 4:15). Onlar tarlaya səpilmiş xeyirxah toxumlar kimi boy ataraq, bəhrələr gətirməlidirlər. Yeşaya peyğəmbər deyir ki, onlar “Rəbbin şöhrətini aşkar etmək üçün onlara Rəbbin əkdiyi salehlik palıdları deyiləcək.” (Yeşaya 61:3). Təbiət aləmindən gətirilən bu misallar ruhi həyatın sirli təzahürlərini daha yaxşı başa düşməkdə bizə kömək edir.

Ən xırdaca bir varlığa belə həyat vermək üçün, insan müdrikliyi və biliyi kifayət deyildir. Bitkilər və heyvanlar yalnız Allahın onlara verdiyi gücün sayəsində mövcuddurlar. Və ruhi həyat insanlara yalnız Allahdan gələ bilər. Əgər insan “yenidən doğulmasa”, Məsihin bu dünyaya gətirdiyi həyatda iştirak edə bilməz (Yəhya 3:3).

İnkişaf barəsində də bunu demək olar. Tumurcuq Allahın quvvəsi ilə çiçəklənir və bar gətirir. Allah toxuma “əvvəl otu, sonra sünbülü, daha sonra isə sünbüldə dolu dəni verir” (Mark 4:28). Huşə peyğəmbər deyir ki, İsrail “zanbaq kimi çiçək açacaq ”, orada “buğda kimi cücərəcək, meynə kimi tumurcuqlayacaqlar” (Huşə 14:5,7). Məsih isə bizə təklif edir: “Zanbağların necə böyüdüklərinə baxın” (Luka 12:27). Bitkilər və güllər öz gücləri ilə öz-özlərinə boy atmırlar, onlar Allahdan həyat üçün vacib olan hər şeyi aldıqlarına görə inkişaf edirlər. Uşaq nə qədər çalışsa da, özü öz boyunu artıra bilməz. Beləcə də siz öz qüvvəniz və səylərinizlə ruhi inkişafa nail ola bilməzsiniz. Bitkilər də, uşaq da onun sayəsində boy atırlar ki, ətraf mühitdən həyat üçün vacib olan hər şeyi — havanı, günəş işığını və qidanı alırlar. Təbiətin bu bəxşləri heyvanlara və bitkilərə necə lazimdirsa, Məsih də Ona möhtac olanlara elə lazimdir. O onlar üçün “əbədi işıq”, “günəşdir, sipərdir” (Yeşaya 60:19; Zəbur 84:11).O, “israilin şehi” olacaqdır (Huşə 14:5), “biçilən çəmənə yağış kimi yağaraq, quru torpağa leysan kimi suvararaq” (Zəbur 72:6). O, həyat suyu, “Allahın çörəyi göydən enən və dünyaya həyat verəndir” (Yəhya 6:33).

Öz Oğlunun simasında dünyaya bənzərsiz bəxşiş göndərən Allah dünyanı hava atmosferi kimi real olan lütfkarlıq atmosferi ilə bürüdü. Bu həyatverici atmosferdə olmağa can atan hər bir kəs Məsih İsada tam inkişafa qədər yaşayacaq və tərəqqi edəcəkdir.

Günəşin parlaq şualarından forma kamilliyi və gözəllik alaraq günəşə can atan çiçək kimi, biz də Salehlik Günəşinə can atmalıyıq ki, səmavi işıq bizi ziyalandırsın və bizim xasiyyətimiz Məsihin xasiyyətinə getdikcə daha çox bənzəsin.

Məsih də bunları bizə öyrədərək demişdir: “Məndə qalın, Mən də sizdə qalım. Budaq meynədə qalmasa, özündən bəhrə vermədiyi kimi siz də Məndə qalmasanız, bəhrə verə bilməzsiniz. Meynə Mənəm, sizsə budaqlarsınız. Kim Məndə qalsa, Mən də onda qalsam, çoxlu bəhrə verər, çünki Mənsiz heç nə edə bilməzsiniz.” (Yəhya 15:4,5). Budaq gövdədən ayrı boy ataraq bar verə bilmədiyi kimi, siz də Məsihdə olmadan müqəddəs həyatla yaşaya bilməzsiniz. Ondan ayrılıqda siz həyata malik deyilsiniz. Sizdə nə şirnikləndirmələrə qarşı güc, nə də lütfdə və müqəddəslikdə inkişaf etmək üçün qüvvə vardır. Onda olmaqla siz tam mənalı həyatla yaşaya bilərsiniz. Ondan həyat qüvvəsi almaqla, gümrahlıqdan məhrum olmayacaqsınız və bəhrəsiz qalmayacaqsınız. Siz su mənbəyi üstündə əkilən ağaca bənzəyəcəksiniz.

Çoxları belə hesab edirlər ki, bu işin bir hissəsini müstəqil etmək lazımdır. Günahların bağışlanmasında onlar Məsihə arxalanırdılar, indi isə yalnız öz qüvvələri ilə düzgün həyat keçirməyə çalışırlar. Lakin bu cür səylər müvəffəqiyyətlə nəticələnmir. İsa deyir: “Mənsiz heç bir şey edə bilməzsiniz”. Bizim lütfdə inkişafımız, sevincimiz və faydalılığımız - hamısı Məsihlə vahidləşməkdən asılıdır. Yalnız Onunla hər gün, hər saat ünsiyyətdə olaraq lütfdə inkişaf edə bilərik. O bizin imanımızım nəinki Əvvəlidir, həm də Yekunudur. Məsih - ilk və axırıncıdır, əbədidir. O bizim yolumuzun yalnız əvvəlində və axırında deyil, hər bir addımında bizimlə olmalıdır. Davud deyir: “Rəbbə əbədilik üz tutmuşam, Sağımda olduğu üçün sarsılmaram” (Zəbur 16:8).

Siz soruşursunuz: “Mən necə Məsihdə olum?” Əvvəldə, Onu qəbul etdiyiniz vaxtda olduğu kimi. “Buna görə Rəbb Məsih İsanı qəbul etdiyiniz kimi Onda həyat sürün” (Kolosselilərə 2:6). “Amma saleh adamım imanla yaşayacaq” (İbranilərə 10:38). Siz özünüzü Allaha vermişsiniz ki, tamamilə Ona məxsus olasınız, Ona qulluq və itaət edəsiniz. Siz Məsihi öz Xilaskarınız kimi qəbul etmisiniz. Siz günahlarınızı öz xidmətlərinizlə yuya bilmədiniz və yaxud qəlbinizi dəyişə bilmədiniz. Lakin özünüzü Allaha verərək əmin oldunuz ki, O, Məsihin xətrinə bütün bunların hamısını sizin üçün etmişdir. Siz imanla Məsihə məxsus olmusunuz və imanla da verərək və qəbul edərək Onda inkişaf etməlisiniz. Siz hər şeyi verməlisiniz: qəlbinizi, iradənizi, qulluğunuzu; özünüzü tam Ona verməlisiniz ki, Onun əmrlərini yerinə yetirəsiniz. Və siz hər şeyi qəbul etməlisiniz; Məsihin simasında xeyir - duanı bütünlüklə qəbul etməlisiniz ki, O sizdə olsun, sizin gücünüz və salehliyiniz olsun və sizə itaətkar olmağınızda kömək etsin.

Özünüzü hər səhər Allaha həsr edin. Qoy bu sizin birinci işiniz olsun. Bələ dua edin: “Ya Rəbb, mən tamamilə Sənə məxsusam. Mən bütün planlarımı Sənin ayaqlarının altına döşəyirəm. Sənə qulluq üçün bu gün məndən istifadə et. Mənimlə ol ki, mənim bütün zəhmətlərim Səndə yerinə yetsin”. Bunu һәr gün etmək vacibdir. Hər səhər özünüzü bütün gün üçün Allaha həsr edin. Bütün planlarınızı Ona tabe edin. Onun sizə necə göstərəcəyindən asılı alaraq, onları yerinə yetirməyə və onlardan imtina etməyə hazır olun. Bu qayda ilə siz günbəgün öz həyatınızı Allaha həsr edə bilərsiniz və sizin həyatınız Məsihin həyatına getdikcə daha çox bənzəyəcəkdir.

Məsihdə həyat - rahatlıq həyatıdır. Məsihci həyacanlı hislər keçirməyə də bilər, ancaq o həmişə daxili sakitliyə və rahatlığa malik olacaqdır. Siz özünüzə deyil, Məsihə arxalanın. Sizin zəifliyiniz Onun gücü ilə, sizin dərrakəsizliyiniz Onun müdrikliyi ilə, sizin gücsüzlüyünüz Onun qüdrəti ilə birləşəcəkdir. Sizin özünüzə baxmağınız, diqqətinizi öz şəxsiyyətinizdə cəmləməniz lazım deyildir. Məsihə nəzər yetirin! Onun məhəbbəti haqqında, Onun xasiyyətinin gözəlliyi və kamilliyi haqqında düşünün; Məsih və Onun fədakarlığı, Məsih və Onun alçaldılması, Məsihin paklığı və müqəddəsliyi, Onun müqaisə edilməz, misilsiz məhəbbəti - bunlar düşünməyə layiq mövzulardır. Siz Ona yalnız o vaxt oxşaya bilərsiniz ki, Onu sevəsiniz, Ona oxşamağa çalışasınız və Ona arxalanasınız.

İsa deyir: “Məndə olun”. Bu sözlərdə daimlik, inamlılıq, rahatlıq ideyaları təcəssüm olunur. O yenidən dəvət edir: “Mənim yanıma gəlin və sizə Mən rahatlıq verərəm” (Matta 11:28). Həmin fikri Zəbur oxuyan da deyir: “Rəbbin hüzurunda sükut et, Onu səbirlə gözlə. Yolunda uğur qazanan hiyləgər insan üçün narahat olma” (Zəbur 37:7). Yeşaya peyğəmbər isə deyir: “Xudavənd Rəbb, İsrailin Müqəddəsi belə deyir: Mənə tərəf dönüb rahathq tapanda xilas olarsınız, sakitləşib inanmaqla qüdrətli olarsınız...” (Yeşaya 30:15). Bu rahatlıq fəaliyyətsizliyə məruz qoymur, çünki Xilaskarın dəvəti yalnız təntənəli vəddən ibarət deyildir, həm də zəhmətə çağırışdır: “Boyunduruğumu üzərinizə götürün...və canlarınıza rahatlıq taparsınız” (Matta 11:29). Məsihə bütünlüklə ümid bəsləyənlər Onun zəmisində ən fəal və həssas zəhmətkeşlər olacaqlar.

Nə vaxt ki,insan diqqətini oz “mən”inə cəmləyir, onda o, Məsihdən - həyat və güc mənbəyindən - dönür. Bax elə buna görə də iblis hər zaman insanların diqqətini Xilaskardan yayındırmağa çalışır və bununla da onların Məsihlə ünsiyyətinə və vahidləşməsinə mane olmaq istəyir. O sizin fikrinizi dünya ləzzətlərinə, məişət qayğılarına və çatışmazlıqlarına, başqa insanların nöqsanlarına, sizin qeyri - kamilliyinizə yönəltməyə çalışır. Fikirimizi özümüzdə cəmləyərək qorxuya və xilasımızın haqqındakı həyacanlı fikirlərə uymaq lazım deyildir. Bütün bunlar bizi güc mənbəyindən uzaqlaşdırır. Öz həyatınızı Allaha etibar edin və Ona etimad göstərin. Isa haqqında danışın və düşünün. Sizin “mən”iniz Onda əriməlidir. Bütün şübhələri və qorxuları atın. Həvari Pavel ilə bir yerdə deyin: “Məsihlə birlikdə çarmıxa çəkildim. Artıq mən yaşamıram, Məsih məndə yaşayır. İndi cismən yaşadığım həyata gəlincə məni sevib uğrumda Özünü fəda edən Allahın Oğluna olan imanla yaşayıram” (Qalatiyalılara 2:20). Rahatlığı Allahda axtarın. O sizin Ona etibar etdiyiniz şeyləri qorumağa qadirdir. Əgər siz Onun əlində olsanız, onda sizi sevən Allahın qüvvəsi ilə hər sınaqdan çıxacaqsınız.

Məsih insan təbiətini qəbul edərək, məhəbbətin qırılmaz telləri ilə Özünü bəşəriyyətə bağladı. Əgər insan özü istəməsə, heç bir qüvvə bu telləri qıra bilməz. Iblis hər vaxt bizi şirnikləndirəcəkdir ki, bu telləri qıraraq Məsihsiz yaşamaq qərarına gələk. Bax buna görə də həmişə dua edib, səy göstərmək lazımdır ki, heç bir fitnə bizi özümüzə başqa sahib seçməyə məcbur edə bilməsin. Axı bizim həmişə seçmək hüququmuz vardir. Diqqətimizi həmişə Məsihə yönəldək ki, O bizi qorusun. Nə qədər ki, bizim nəzərimiz Məsihdədir, biz təhlükəsizlikdəyik. Heç nə bizi Onun əllərindən ala bilməz. Daima Ona baxanda, biz “Biz hamımız niqabsız üzdə Rəbbin ehtişamını əks etdirərək Rəbbin surətində dəyişilirik. Ruh olan Rəbdən yaranan bu ehtişam get-gedə bizdə görünməyə başlayır” (2 Korinflilərə 3:18).

İlk şagirdlər əziz Xilaskarımızla oxşarhğa məhz belə nail olmuşdular. Bu şagirdlər İsanın səsini eşidən kimi hiss etdilər ki, onlar üçün məhz O çatışmır. Onlar Onu axtarırdılar, Onu tapdılar və arxasınca getdilər. Şagirdləri Onunla evdə, masa arxasında, tənha güşələrdə, təbiətdə bir yerdə olurdular. Ondan Onun müqəddəs həqiqət dərslərini dinləyərək, hər gün Ondan öyrənirdilər. Öz vəzifələrini başa düşmək üçün, Ona qulluqçular öz sahiblərinə baxan kimi baxırdılar. Bu şagirdlər hər şeydə bizə oxşayırdılar. Onlar da bizim kimi günahla mübarizə apararaq, müqəddəs həyatla yaşamaq üçün lütfdə ehtiyac duyurdular.

Hətta hamıdan çox Xilaskara bənzəyən sevimli şagirdi Yəhya da bu cür xasiyyəti təbiətdən almamısdır. O nəinki şöhrətpərəst və özündən razı idi, həm də çılğın və etirazlara qarşı dözümsüz idi. Lakin Məsihin İlahi xasiyyəti ona açılanda, o öz nöqsanlarını gördü və itaətkar oldu. Hər zaman günbəgün Allah Oğlunda gördüyü güc və səbir, qüdrət və zəriflik, əzəmət və həlimlik onu heyrət və məhəbbətlə doldururdu. Yəhya hər gün Məsihə daha çox cəlb olunurdu və Rəbbə məhəbbət onun qəlbindən özünə olan məhəbbəti sıxışdırıb çıxartdı. O, Məsihə icazə vermişdi ki, onun inciyən və şöhrətpərəst xasiyyətini dəyişdirsin. Müqəddəs Ruhun dirçəldiyi qüvvəsi Yəhyanın qəlbini dəyişdirdi. Məsihin məhəbbətinin təsiri altında onun xasiyyətində əhəmiyyətli dəyişikliklər baş verdi. Məsihlə ittifaq mütləq bu cür nəticələrə gətirib çıxaracaqdır. Məsih qəlbdə yaşayırsa, insan tamamilə dəyişir. Məsihin Ruhu, Onun məhəbbəti qəlbi yumşaldaraq itaətə gətirir, niyyətləri və arzuları Allaha, əbədi olan və ötəri olmayan şeylərə yönəldir.

Məsih göylərə qalxdıqdan sonra da, Onun ardıcılları Onun hüzurunu hiss edirdilər. O, məhəbbət və işıqla dolu olaraq şəxsən onlarla idi. İsa - gəzən, danışan, dua edən, razılıq verən və təsəlli yetirən Xilaskar - göylərə qaldırılanda da Onun dodaqlarında sülh müjdəsi səslənirdi. Mələklərin buludu Onu əhatə edəndə, Onun şagirdlərinin qulaqlarında hələ də bu sözlər səslənirdi: “Budur, Mən dövrün sonuna qədər hər gün sizinləyəm” (Matta 28:20). O, göylərə insan sürətində qalxdı. Onun şagirdləri bilirdilər ki, O, Allahın taxtı önündə də onların Dostu və Xilaskarı olaraq qalır, Onun məhəbbəti onlara qarşı dəyişməmişdir, O yenə də, həminki kimi, iztirab çəkib bəşəriyyətin qayğısına qalır. Məsih Öz xidmətlərini, Öz qiymətli qanını, Öz mismar sancılmış əllərini və ayaqlarını Allaha göstərərək xatırladır ki, insanların əfvi necə baha başa gəlmişdir. Onlar bilirdilər ki, O onlara yer hazırlamaq üçün göylərə qalxmışdır və O yenidən gəlib onları Öz yanına aparacaqdır.

Məsihin göylərə qalxmasından sonra bir yerə yığışan şagirdləri Səmavi Ataya, İsa naminə, öz xahişlərini çatdırmaq arzusu ilə alışırdılar. Onlar ciddi tərzdə zərifliklə dizlərini qatlayaraq dua edirdilər və onlara verilən bu vədi təkrarlayırdılar: “Atadan hər nə istərsinizsə, Mənim ismimlə onu sizə verəcəkdir... istəyin və alarsınız ki, sevinciniz tamam olsun” (Үəһуа 16:23,24). Onlar öz imanlarının əllərini getdikcə daha yüksəklərə qaldıraraq, danılmaz həqiqət olan bu sözləri söyləyirdilər: “Məhkum edən kimdir? Ölmüş, üstəlik dirilmiş Məsih İsa həm Allahın sağındadır, həm də bizim üçün vəsatətçilik edir” (Romalılar 8:34). Və Pentikost günündə Yardımçı onların yanına endi. Məsih Onun haqqında belə demişdir: “Çünki sizinlə qalır və daxilinizdə olacaqdır”. Və bununla yanaşı, O qeyd etmişdir: “Bununla belə, Mən sizə həqiqəti söyləyirəm: Mənim getməyim sizin xeyrinizədir. Çünki getməsəm, Vəsatətçi yanınıza gəlməz, amma getsəm, Onu sizə göndərəcəyəm” (Yəhya 14:17; 16:7). Məsih bundan sonra Öz Ruhu vasitəsilə daim Öz övladlarının qəlbində olmalı idi. İndi onlar Məsihə Onun yerdə olduğu vaxtdakındandaha yaxın idilər. Onlardan qəlblərində yaşayan Məsihin gücü, məhəbbəti və nuru saçılırdı. Onları görən insanlar “heyrətə düşdülər, amma tanıdılar ki, onlar İsa ilə birgə olmuşdular” (Həvarilərin işləri 4:13).

Öz ilk şagirdləri üçün etdiyi bütün şeyləri Məsih bü gün Öz övladları üçün də etmək istəyir. İsa axırıncı dəfə yalnız Öz şagirdləri ilə birlikdə dua edərkən demişdir: “Yalnız onlar üçün deyil, onların sözü ilə Mənə iman edənlər üçün də xahiş edirəm ki...” (Yəhya 17:20).

İsa dua edirdi ki, Onun Ata ilə bir olduğu kimi, biz də Onunla bir olaq. Necə də böyük ittifaqdır! Xilaskar Özü haqqında demişdir: “Oğul Atanın nə etdiyini görməsə, Özündən bir şey etməz “(Yəhya 5:19). “Sizə söylədiyim sözləri Özümdən söyləmirəm, Məndə olan Ata Öz işlərini görür” (Yəhya 14:10). Deməli, Məsih bizim qəlbimizdə yaşayırsa, “O bizdə Öz iltifatına görə istək və hərəkəti hasil edən, Allahdır” (Filipiylilərə 2:13). Biz də, O çalışdığı kimi çalışacağıq. Bizdə də həmin ruh yaranır. Onun məhəbbətində olarkən, biz Ona bənzəyərək “başçı olan Məsihə doğru һәr cəhətdən boy ataq” (Efeslilərə 4:15).

Əməllərimiz Və Həyatimiz

Allah bütün kainat üçün həyat, işıq və sevinc mənbəyidir. Onun xeyir - duası bütün varlıqlar üçün günəş şuası və həyat suyudur. Və Allah insanların qəlbində yaşayanda, onlar da məhəbbətlə ətrafdakılara xeyirxahlıq etməyə qadir olurlar.

Bizim Xilaskarımız günaha batmış insanları qaldırıb xilas edəndə, sevinc tapırdı. Bunun naminə O, həyatını da əsirgəmədi və bütün təhqirlərə baxmayaraq çarmığa getdi. Mələklər də daima başqalarının xoşbəxtliyi üçün çalışırlar. Onlar da bundan sevinc tapırlar. Xudbin insanlar bədbəxt, iztirab çəkən, günahkar qəlblərə kömək etməyi özləri üçün alçaqlıq hesab edirlər, lakin müqəddəs mələklərin işləri məhz bundan ibarətdir. Məsihin təmənnasız məhəbbətinin Ruhu bütün səmanı bürüyərək, səmavi bəxtiyarlığın mahiyyətinin özünü təşkil edir. Bu O Ruhdur ki, Məsihin davamçılarına nəsib olur və mütləq onların xidmətində təzahür edəcəkdir.

Əgər bizim qəlbimizdə Məsihin məhəbbəti yaşayırsa, Onun xoş rayihəsini insanlardan gizlətmək mümkün deyildir. Onun müqəddəs təsirini bizimlə ünsiyyətdə olan һәr bir kəs duyacaqdır. Bizdə olan Məsih Ruhu, yorğun yolçunun susuzluğunu yatıraraq onu təravətləndirən, səhradakı həyatverici çeşməsinə bənzəyəcəkdir.

Məsihə məhəbbət bizdə də bəşəriyyətin xeyir - duası və ruhi yüksəlişi uğrunda Onun kimi çalışmaq arzusu yaradacaqdır. Bu məhəbbətin təsiri altında biz daha həssas, mehriban və Yaradanın bütün məxluqlarına qarşı mərhəmətli olacağıq.

Xilaskarın yerdəki həyatı yüngül olmamışdır. O Özu üçün yaşamamış, həyatını Özünə həsr etməmişdir. O daima yorulmayan və müqəddəs səylə məhv olmaqda olan insanların xilası üçün çalışırdı. Doğulduğu vaxtdan çarmıxdakı ölümünə qədər, O, çətinliklərdən, əzablı səyahətlərdən, yorucu qayğılardan və zəhmətdən çəkinmədən fədakarlıq yolu ilə getdi. İsa Özü haqqında demişdir: “Beləcə Bəşər Oğlu gəlmədi ki, Ona xidmət etsinlər, gəldi ki, Özü xidmət etsin və çoxlarını satın almaq üçün Öz canını fidyə versin»” (Matta 20:28). Onun həyatının əsas məqsədi bu idi. Qalan hər şey Onun üçün ikinci dərəcəli idi və əsas məqsədin xidmətinə yardım edirdi. Onun əsas qidası Allah iradəsini yerinə yetirmək idi . Yorulmaq bilməyən zəhmətdə İsa Özünü və Öz maraqlarını unudurdu.

Məsihin lütfünə şərik olan hər bir insan da başqası ilə səmavi bəxşişi bölüşdürmək və yaşadıqları dünyanı yaxşılaşdırmaq üçün istənilən qurbana hazır olacaqdır. Bu ruh özünü Allaha həsr etməyin əsl sübutudur. İnsan Məsihə gələn kimi, o saat onun qəlbində belə bir arzu yaranır ki, İsada necə qiymətli bir dost tapdığı haqda hamıya danışsın. Xilasedici və təravət verici həqiqət qəlbdə gizli qalmamalıdır. Əgər biz Məsihin salehliyinə bürünmüşüksə və Onun ruhunun bizdə olması qəlbimizi sevincə qərq etmişdirsə, biz susa bilmərik. Əgər biz Rəbbin lütfünü duyub görmüşüksə, onda biz bunu hamıya demək istəyirik. Xilaskarı tapan Filip kimi, biz hamını Onunla ünsiyyətə dəvət edəcəyik. Biz onlara Məsihin cazibəsini və dünyanın görünməyən reallıqlarını təsvir etməyə çalışacağıq. Bizdə İsanın getdiyi yolla getmək həsrəti yaranacaq və hamıya demək istəyəcəyik: “Dünyanın günahını aradan götürən Allah Quzusu budur!” (Үəһуа 1:29).

Bizim başqalarına xoşbəxtlik gətirmək səylərimiz bizim özümüzə də xeyir - dua gətirəcəkdir. Rəbb xilas işində bizim iştirakımızı gözləyir. O, insanlara İlahi təbiətə şərik olmaq üstünlüyü vermişdir ki, onlar yaxınlarına xeyir-dua gətirə bilsinlər. Bu, Allahın insanlara bəxş etdiyi ən yüksək şərəf, ən böyük sevincdir. Bu məhəbbət xidmətində iştirak edənlərin hamısı öz Yaradanına yaxın olacaqdır.

Allah səma mələklərinə tapşıra bilərdi ki, Onun Xoş Müjdəsini, məhəbbət və ümidin lətif müjdəsini insanlara çatdırsınlar. O Öz məqsədini yerinə yetirmək üçün başqa vasitələrdən də istifadə edə bilərdi. Lakin Öz hədsiz məhəbbətinə görə, O bizi Öz köməkçiləri seçmişdir. Biz Məsihlə və mələklərlə birlikdə çalışa bilərik, onların xeyir - duasina və sevincinə şərik ola bilərik, bu fədakar xidmətdə ruhən inkişaf edə bilərik.

Biz Məsihin bizim xilasımız naminə çəkdiyi böyük iztirablarını dərk etdikdə, Onunla ahərkdarlıqda yaşamağa başlayırıq. Başqalarının xeyri üçün edilən hər bir fədakar hərəkət bizi daha rəhmdil edir və dünyanın Zəmanətçisinə daha sıx birləşdirir. Bu Zəmanətçi “Rəbbimiz İsa Məsihin lütfündən xəbərdarsınız: siz Onun yoxsulluğu vasitəsilə varlı olasınız deyə Özü varlı olduğu halda sizin uğrunuzda yoxsullaşdı” (2 Korinflilərə 8:9). Bizim həyatımız bizim üçün yalnız o vaxt əsl xeyir - dua ola bilər ki, biz yerinə yetirilməsi üçün yarandığımız işləri yerinə yetirək.

Biz yalnız Məsihin istədiyi kimi çalışdıqda, daha dərin ruhi təcrübənin və Allah haqqında daha dərin dərrakənin vacibliyini hiss edəcəyik. Biz salehliyin həsrətini çəkəcəyik, imanımızı möhkəmləndirən Allahla dua ünsiyyəti axtaracağıq və qəlbimiz öz yanğısını söndürmək üçün xilas çeşməsinə can atacaq. Həyatda rast gələn çətinliklər və sınaqlar bizi daim Müqəddəs Kitabı araşdırmağa və həmişə dua etməyə sövq edəcəkdir. Biz Məsihin lütfündə və idrakında inkişaf edərək, zəngin ruhi təcrübə əldə edəcəyik.

Başqalarına təmənnasız xidmət ruhu insan xasiyyətinə möhkəmlik, ardıcıllıq və Məsihin məhəbbət bolluğu verir, ona sülh və səadət gətirir. Onun səyləri daha ülvi olur, qəlbində tənbəlliyə və eqoizmə yer qalmır. Lütfün məsihçi bəxşlərindən istifadə edən insanlar ruhən inkişaf edərək, Allaha xidmətdə güclənəcəklər. Onlar aydın ruhi görmə, tərəddüd etməyən, inkişaf edən iman və dua üçün daha böyük güc əldə edəcəklər. Allah Ruhu insanların qəlbinə təsir edərək, onlarda müqəddəs ahənglər yaradacaqdır. Başqalarının xeyri üçün bu cür təmənnasız çalışanların hamısı öz xilasları üçün çalışmış olurlar.

Biz lütfdə yalnız o vaxt inkişaf edirik ki, Məsihin bizim üzərimizə qoyduğu işi təmənnasız və fədakarlıqla yerinə yetiririk, ehtiyacı olanlara kömək edib, onların xoşbəxtliyi üçün bizdən asılı olan hər şeyi edirik. Fasiləsiz fəaliyyət bizi güclü edir - bu, həyatın birinci şərtidir. Məsih üçün heç nə etmədən öz ruhi həyatını qorumaq istəsən, işləmədən yemək istəyənə bənzəyir. Öz bədən üzvlərini hərəkətə gətirmək istəyən adam, tezliklə onlardan istifadə etmək qabiliyyətini itirər. Eləcə də, Allahın verdiyi gücdən istifadə etməyən məsihçi, Məsihdə inkişaf etməyəcəkdir, üstəlik, malik olduğu gücü də itirəcəkdir.

Məsihin məbədi - insanların xilası üçün Allahın nəzərdə tutduğu silahdır. Onun vəzifəsi Xoş Müjdəni bütün dünyaya çatdırmaqdır. Və bu vəzifə bütün məsihçilərin üzərinə düşür. Hər bir kəs öz bacarığı və imkanı daxilində Xilaskarın tapşırığını yerinə yetirməlidir. Məsihin bizə açılan məhəbbəti bizi Onu tanımayanların hamısını borclu edir. Allah, işığı bizə yalnız özümüz üçün deyil, həm də başqalarına çatdırmaq üçün vermişdir.

Əgər Məsihin davamçıları öz vəzifələrini aydın başa düşsəydilər, onda bu gün birinin yerinə minləri Xoş Müjdəni bütpərəstlərə çatdırardı. Bu işdə şəxsən iştirak edə bilməyənlərin hamısı isə onu öz vasitələri və duaları ilə dəstəkləyəcəklər. Və məsihçi ölkələrə qəlblərin xilası üçün görülən iş daha səmərəli olacaqdır.

Əgər biz Məsihin işini öz ailəmizdə və ətrafımızda yaşayanların arasında yerinə yetirməliyiksə, onda bizim uzaq ölkələrə getməyimizə ehtiyac yoxdur. Biz bunu öz evlərimizdə, iş yerlərimizdə də edə bilərik.

Bizim Xilaskarımız Özünün yerdəki həyatının çox hissəsini, böyük əmək sərf etdiyi, Nazaretdəki dar dülgər emalatxanasında keçirmişdir. İsa, Onun Allah Oğlu olduğundan xəbərsiz olan əkinçilər və digər zəhmətkeşlərlə ünsiyyət edəndə, mələklər Onunla olurdular. İsa Öz adi sənəti ilə məşğul olanda da, xəstələri sağaldanda da, Qalileya dənizinin coşqun dalğaları ilə gedəndə də Öz borcuna sadiq idi. Beləcə də biz, ən adi vəzifəni yerinə yetirərkən, ən aşağı mövqe tutarkən də Məsihlə yaşayıb çalışa bilərik.

Həvari Pavel yazmışdır: “Ey qardaşlar, hər kəs çağırış alanda nə vəziyyətdə idisə, eləcə Allahla birlikdə qalsın” (1 Korinflilərə 7:24). Zəhmətkeş məsihçi öz iş yerində öz vəzifələrini şərəflə yerinə yetirərək, öz Rəbbini izzətləndirə bilər. Əgər o, Məsihin sadiq davamçısıdırsa, onun dini onun bütün əməllərində görsənəcəkdir və insanlara Məsih ruhunu açacaqdır. Zəhmətsevər və sadiq işçidə, Qalileya təpələri arasında yaşayarkən, ən adi işi də böyük səylə yerinə yetirən Məsihin sürəti əks oluna bilər. Məsihçi adlanan hər bir kəs elə çalışmalıdır ki, başqaları da onun xeyirxah işlərini görüb öz Yaradanlarını və Zəmanətçilərini izzətləndirə bilsinlər.

Bəziləri öz təbii qabiliyyətlərindən Məsihə xidmət üçün istifadə etməkdən imtina edirlər, çünki başqalarının bu məqsəd üçün daha böyük istedada malik olduqlarını hesab edirlər. Onların fikrincə, Allaha yalnız xüsusi istedadı olanlar xidmət edə bilərlər. Çoxları, hətta, fikirləşirlər ki, Allah bu cür istedadı müəyyən seçilmiş sinifə vermişdir, başqaları isə bu əməkdə iştirak etməyə bə bunun üçün mükafatlandırılmağa təyin edilməmişlər. Lakin məsəldə istedadlar haqqında belə deyilməmişdir. Evin sahibi öz qulluqçularını çağıranda, onların hər birinə müəyyən bir iş tapşırmışdı.

Bizim ən adi və nəzərə çarpmayan vəzifələrimizi biz məhəbbətlə, “Rəbb üçün edən kimi”, yerinə yetirə bilərik ( Kolosselilərə 3:23). Əgər Allah məhəbbəti bizim qəlbimizdə yaşayırsa, onda O bizim gündəlik və adi işlərimizdə də təzahür edəcəkdir. Biz Məsihin rayihəsini ətrafa yayacağıq və başqalarına lətafətli təsir göstərəcəyik.

Allaha xidmət etmək üçün xoş şəraiti və imakanları, yaxud da qeyri - adi istedadları gözləmək lazım deyildir. Bu dünyanın sizin haqqınızda nə fikirləşəcəyindən narahat olmayın. Əgər sizin gündəlik həyatınız sizin imanınızın paklığına və səmimiliyinə dəlalət edirsə və insanlar sizin onlara xeyir gətirmək istədiyinizə əmin olurlarsa, sizin səyləriniz əbəs olmayacaqdır.

İnsanın ən itaətkar və sadə şagirdləri başqaları üçün xeyir-dua ola bilərlər. Çox vaxt onlar xüsusilə yaxşı bir şey etdiklərini hətta dərk etmirlər də. Lakin onların xeyirxah təsiri elə bir xeyir-dua dalğası yarada bilər ki, bu dalğa uzaqlaşdıqca güclənər, amma İsanın davamçıları öz təsirlərinin bəhrəsindən axirət gününə kimi xəbər tutmaya bilərlər. Onlar böyük bir iş gördüklərini hiss etməzlər də. Bu cür insanların müvəffəqiyyət üçün narahat olmalarına ehtiyac yoxdur, onlar sakitcə irəli gedərək Allahın tapşırdığı işi təmiz vicdanla yerinə yetirməlidirlər. Onda onların həyatı əbəs olmayacaqdır. Onlar Məsihə daha çox oxşamağa başlayacaqlar. Allahın bu həyatdakı işçiləri olaraq, onlar gələcək həyatdakı daha yüksək əmələ və parlaq sevincə hazırlaşırlar.

Allahin Dərk Edilməsi

Allahın Özünü bizə açması və bizi Özü ilə ünsiyyətə gətirməsi yolları çoxcəhətlidir. Təbiət dayanmadan bizim idrakımıza və hisslərimizə təsir edir. Allahın, yaratdıqlarında təzahür edən, məhəbbət və izzəti açıq qəlbli insanda dərin təəssürat yaradır. Təbiətin əsrarəngiz həyatını diqqətlə dinləyərək, o, Allahın Öz yaratdıqları vasitəsi ilə nə öyrətmək istədiyini eşidir və dərk edir. Yaşıl tarlalar, əzəmətli ağaclar, tumurcuqlar və gül - çiçəklər bizi Allahı dərk etməyə dəvət edirlər; süzən buludlar və göylərin şöhrəti bizə Ondan danışır, yağış damcıları və şırıltılı çay bizim zəkamızı onları Yaradana yönəldir.

Bizim Xilaskarımız Öz qiymətli həqiqətlərini təbiət tablolarında canlandıraraq izah etmişdir. Ağaclar, quşlar, tarla çiçəkləri, təpələr, göllər, göylər aləmi, həm də həyatın gündəlik hadisələri - bunlar hamısı həqiqət sözləri ilə və insanın zəhmətli həyatının qayğıları ilə qaynayıb - qarışır.

Allah istəyir ki, Onun övladları Onu yada salsınlar və Onun onların yer evlərini bəzədiyi həzin təbiət gözəlliklərindən həzz alsınlar. Allah bu dünyada gözəl olan hər şeyi sevir, lakin xasiyyət gözəlliyi Onun üçün zahiri cazibədən yüksəkdə durur. O, istəyir ki, güllərin bizi özünə cəlb edən paklığını və sadəliyini özümüzdə kamilləşdirək.

Əgər biz Allahın kainatdakı xilqətlərinə nəzər salaraq, bizi əhatə edən hər şeyi həssaslıqla dinləsək, onda itaət və etibar dərsləri almış olarıq. Gözlə görünməz və onlar üçün çəkilmiş yollar ilə fasiləsiz olaraq hərəkət edən nəhəng ulduzlardan tutmuş, xırdaca atomlara qədər hər şey təbiətdə Allahın iradəsinə tabedir. Allah hər şeyin qayğısını çəkir və yaratdığı hər şeyi saxlayır. Ucsuz-bucaqsız kainatın saysız-hesabsız dünyalarını İdarə Edən, eyni zamanda, qayğısızcasına öz xoş nəğməsini oxuyan kiçik quşcuğazın da qeydinə qalır. Bizim Səmavi Atamız lətifliklə bizim hamımızın qeydinə qalır: O bizim nə vaxt işə getdiyimizi görür və nə vaxt dua etdiyimizi eşidir. Onun nəzəri biz yatanda da və oyananda da bizim üzərimizdədir. Dövlətlinin öz sarayında şənlik keçirməsi də, yoxsulun öz uşaqlarını kasıb süfrəsi ətrafına toplaması da Ona əyandır. Allah axan hər bir göz yaşından xəbərdardır və heç bir təbəssüm Onun nəzərindən qaçmır.

Əgər biz hamımız bunu dərindən dərk etsəydik, onda bizim əsassız narahatçılığımız və artıq həyacanlarımız itərdi. Onda biz öz həyatımızdakı bizə çoxlu kədərlər gətirən bu qədər məyusluqları da keçirməzdik. Ona görə ki, biz böyük və kiçik nə varsa hamısını heç bir qayğı çoxluğundan narahat olmayan Allaha tapşırardıq.

Yerin gözəlliklərinə heyran olarkən, heç bir kədərin, günahın və ölümün mövcud olmadığı, təbiətin özündə lənətin kölgəsini də gəzdirmədiyi gələcək dünya haqqında düşünün. Xilas olunanların vətənini təsəvvürünüzə gətirin və yadda saxlayın ki, o, hətta ən cəsarətli və canlı təsəvvürə malik olanın təsəvvür edə biləcəyindən də gözəl olacaqdır. Təbiətdəki cürbəcür Allah bəxşişləri Onun izzətini yalnız ən zəif əksidir. Yazılmışdır: “Amma necə ki yazılmışdı: «Allahın Onu sevənlər üçün hazırladıqlarını nə göz görüb, nə qulaq eşidib, nə də insan ürəyi dərk edib»” (1 Korinflilərə 2:9).

Şairlər və alimlər təbiət haqqında çox şey deyə bilərlər, lakin yalnız məsihçi Allahın insana məhəbbətini hər cəhətdən görür və başa düşür ki, dağlar, düzlər, çaylar və dənizlər - hər şey insanın rifahı üçün yaranmışdır. Və yalnız bütün bunların hamısını Səmavi Atanın yaratdığını qəbul edən təbiətin gözəlliyindən həqiqi mənada həzz alaraq, onu yüksək qiymətləndirə bilər.

Allah hadisələrə Öz təsiri ilə və Öz Ruhu vasitəsilə qəlbimizə təsir etməklə bizə müraciət edir. Gündəlik həyatımızda rast gəldiyimiz bütün şeylərdən, hər gün ətrafımızda baş verən dəyişikliklərdən biz çox qiymətli dərslər ala bilərik, lakin həmin dərslər üçün bizim qəlbimiz acıq olmalıdır. Ecaskar Allah qayğısı haqqında düşünərkən, Zəbur oxuyan demişdir: “Rəbb salehliyi və ədaləti sevir, yer üzü Onun məhəbbəti ilə dolur.”; “Kimin ağlı varsa, qoy buna fikir versin, qoy Rəbbin məhəbbətini dərk etsin!” (Zəbur 33:5; 107:43).

Allah bizə Öz Sözü vasitəsi ilə də müraciət edir. Onun xasiyyətinin xüsusiyyətləri, böyük işi və insanlarla qarşılıqlı münasibət Müqəddəs Kitabda daha aydın və tam açılır. O bizə ulular, peyğəmbərlər və qədim dövrlərin digər şəxsiyyətləri haqqında danışır. Onlar da bizim kimi insanlar idi. onlar da bizim kimi ruhdan düşürdülər və ruh düşkünlüyü ilə mübarizə aparırdılar; necə ki, biz yolumuzdan çıxırdıq, lakin Allahın lütfünün gücü ilə nöqsanlarımıza qalib gələrək düz yola qayıdırdıq. Onlar haqqında oxuyarkən, biz öz səylərimizdə ruhən möhkəmlənirik. Onların keçdikləri heyrətamiz təcrübələri bildikdə, onların necə bir işıqla, necə məhəbbətlə, necə xeyir - dua ilə faydalandıqlarını gördükdə, onlara bəxş edilən lütflə necə işlər gördüklərini öyrəndikdə, onları ruhlandıran həmin ilham verici Ruh bizim qəlbimizdə də müqəddəs sevinc qığılcımı və xasiyyətcə onlara bənzəmək, onlar kimi Allahla getmək arzusu alışdırır.

İsa Əhdi - Cədiddə, daha da aydın Əhdi - Ətiq Yazılarında açılan həqiqət haqqında demişdir: “Mənim haqqımda şəhadət edənlər də onlardılar” (Yəhya 5:39), yəni bizim əbədi həyata olan bütün ümidlərimiz cəmləşdiyi Xilaskar haqqında şəhadət edirlər. Elə bütün Müqəddəs Kitab, Məsihdən danışır. Yaradılış haqqındakı birinci qeydlərdən - “olmuş olan şeylərdən heç biri Onsuz olmadı” - sonuncu vədə qədər - “budur, tez gəlirəm!” - biz Onun işləri haqqında oxuyuruq və Onun səsini eşidirik (Yəhya 1:3; Vəhy 22:12). Əgər biz Xilaskarı daha yaxşı tanımaq istəyiriksə, onda Müqəddəs Yazını tədqiq etməyimiz vacibdir.

Qoy Allah sözləri bizim qəlbimizə dolsun. Bu - susuzluq yanğısını söndürən həyat suyudur. Bu - göylərdən gələn əbədi həyat çörəyidir. İsa deyir: “Doğrusunu, doğrusunu sizə deyirəm: Bəşər Oğlunun ətindən yeyib qanından içməsəniz, daxilinizdə həyat olmayacaq”. Sonra O dediyini izah edir: “Həyat verən Ruhdur, cismani təbiətinsə heç faydası yoxdur. Sizə söylədiyim sözlər Ruh və həyat gətirir.” (Yəhya 6:53,63). Yerin nemətləri ilə qidalanarkən biz bədənimizi möhkəmlədirik. Maddi aləmdə baş verənlər ruhi həyatda da müşahidə olunur. Haqqında düşündüyümüz, bizim ruhi təbiətimizə mənəvi dayaq və güc verir.

Bağışlanma mələklərin özləri üçün açmaq istədikləri sirdir. Bağışlananlar onu əbədiyyət boyunca öyrənəcəklər və vəsf edəcəklər. Məgər bu ən böyük, dərin və damamiyyətli tətqiqata layiq deyildirmi? Artıq indi bunun vaxtı çatmamışdırmı? İsanın hədsiz rəhimdilliyi və məhəbbəti, bizim xilasımız naminə gətirilən qurban ən ciddi və lətif düşüncələrə layiqdir. Biz öz diqqətimizi əziz Zəmanətçimizin və Xahişçimizin xasiyyətinə cəmləməliyik, Onun missiyasının (gəlişinin) məqsədi - Öz xalqını günahlardan xilas etmək - haqqında dərindən düşünərək, dərk etməyə çalışmalıyıq. Əgər biz vaxtımızı səmavi həqiqətlər haqqında düşüncələrə həsr etsək, onda bizim imanımız və məhəbbətimiz möhkəmlənəcək; bizim dualarımız Allaha daha çox çatacaqdır, çünki onlar iman və məhəbbətlə dolu olaraq daha canlı və coşqun olacaqlar, biz İsaya daha çox inanacağıq, hər gün Məsihin Onun vasitəsilə Allaha gələnlərin hamısını bütün xilas edən gücünü görəcəyik.

Xilaskarın kamilliyi haqqında düşünərkən, biz yeniləşmək və Onun pak surətinə oxşamaq arzusuna alışırıq. Qəlbimizdə heyranı olduğumuza bənzəmək həsrəti yaranır.

Müqəddəs Kitab yalnız alimlər üçün deyil, əksinə, sadə insanlar üçün nəzərdə tutulmuşdur. Xilas üçün vacib olan böyük həqiqətlər burada gün kimi aydındır. Və əgər öz şəxsi mühakiməsini Allahın aydın göstərilən iradəsindən yüksək tutsa, onda heç kim səhv etməyəcək və yolunu azmayacaqdır.

Müqəddəs Yazıların nə öyrətdiyini bilmək üçün, biz başqalarının sözlərinə əsaslanmaq əvəzinə, özümüz Allah sözlərini tədqiq etməliyik. Əgər bizim əvəzimizdən düşünməyi başqalarının öhdəsinə buraxsaq, onda bizim ruhi qüvvəmiz zəifləyər və kütləşər. Biz Allah Sözündəki həqiqəti bütün dərinliyi ilə dərk etmək qabiliyyətini itirərik. Və əksinə, əgər biz Müqəddəs Kitabdakı mövzuları müqayisəli şəkildə, mənəvi dəyərləri ilə birlikdə, ciddi sürətdə tədqiq etsək, onda bizim zəkamız möhkəmlənər, İlahi Kəlamın heyrətamiz gözəlliyi və dəyəri bizim üçün açılar.

Müqəddəs Yazıları öyrənərkən zəkamızın inkişaf etdirilməsi kimi, heç nə zəkanı möhkəmlətmir. Müqəddəs Kitabdan başqa heç bir kitab öz dərin və ülvi həqiqətləri ilə düşüncələri ucaldan, duyğuları yüksəldən, zəkanı canlandıran belə bir gücə malik deyildir. Əgər Allah Sözü lazım olduğu kimi tədqiq olunsaydı, insanlar ağıl genişliyinə, xasiyyət aliliyinə və məqsəd möhkəmliyinə - hansılar ki, bizim dövrdə çatışmırlar - malik olardılar.

Müqəddəs Yazıların ötəri oxunması fayda vermir. Bu qayda ilə bütün Müqəddəs Kitabı başdanayağa oxuyaraq, onun bütün gözəlliyini və məna dərinliyini dərk etməmək də olar. Mənası və İlahi xilas fikri aydın oluncaya qədər Müqəddəs Yazıların bir hissəsini öyrənmək, həyat üçün vacib olan nəticələri çixarmadan, məqsədsiz olaraq ötəri sürətdə bütün surələri oxumaqdan yaxşıdır. Qoy sizin Müqəddəs Kitabınız həmişə sizinlə olsun! Hər imkan tapdıqca Onu oxuyun və oxuduqlarınızı yadda saxlamağa çalışın. Hətta küçə ilə gedərkən siz hər hansı bir hissəni oxuyub, onun mənası haqqında fikirləşə bilərsiniz və beləliklə onu yaddaşınıza həkk edərsiniz.

Ciddi tədqiq etmədən və dua etmədən Müqəddəs Kitabı öyrənməklə biz həqiqi müdriklik əldə edə bilərik. Müqəddəs Yazının bəzi hissələri o qədər aydındır ki, onları başa düşməmək mümkün deyildir. Lakin başqa yerlərdə məna aydın deyil və ilk oxunuşda hər şeyi dərk etmək olmur. Buna görə də bir mövzunu başqası ilə müqayisə etmək vacibdir. Diqqətli tədqiqat və dua edərək düşünmək səxavətlə mükafatlandırılır. Yerin ust qatında gizlənmiş qiymətli metal damarını tapan qazmaçı kimi, Allah Sözünün yorulmaz tədqiqatçısı Müqəddəs Kitabın ötəri oxunması üçün mümkün olmayan, böyük həqiqət dəyərləri tapacaqdır. İlhamlı sözlər, əgər onlar qəlbdə olçülüb - biçilmişsə və düşünülmüşsə, əbədi həyat çeyməsindən süzülən axına bənzəyəcəkdir.

Müqəddəs Kitabı heç vaxt duasız öyrənməməliyik. Onun səhifələrini açmazdam əvvəl, biz Müqəddəs Ruhla ziyalanmamızı xahiş etməliyik və o bizə veriləcəkdir. Nataniel İsanın yanına gələndə, Xilaskar demişdi: “Bu, həqiqətən, ürəyində hiylə olmayan bir israillidir!” Nataniel soruşmuşdu: “Sən məni haradan tanıyırsan?” İsa cavab olaraq: “Filip səni çağırmazdan əvvəl səni əncir ağacının altında gördüm” - dedi (Yəhya 1:47,48). Biz tənhalıqda dua edərək, həqiqəti dərk etmək üçün bizə idrak verməsini xahiş edəndə, İsa bizi bu gün də görür. İtaətkar qəlblə İlahi rəhbərlik axtaranlara İşıq dünyasından mələklər göndəriləcəkdir.

Müqəddəs Ruh Xilaskarı ucaldır və izzətləndirir. Onun işi ondan ibarətdir ki, Məsihi, Onun salehliyinin paklığını, Onun bəşəriyyətə gətirdiyi xilasın əzəmətini bizə açsın. İsa deyir: “O Məni izzətləndirəcək, çünki Mənim olandan götürüb sizə bildirəcək” (Yəhya 16:14). Ancaq Allah Ruhu İlahi həqiqəti öyrədə bilər. Görün insan nəsli Allah üçün nə qədər əzizdir ki, Öz yeganə Oğlunu bizim xilasımız naminə ölümə verdi və Öz Müqəddəs Ruhunu göndərdi ki, daim bizi öyrətsin və yol göstərsin!

Duanin Üstümlüyü

Təbiət və vəhy vasitəsi ilə, Öz qayğısı vasitəsilə ilə və Öz Ruhunun təsiri vasitəsi ilə Allah bizimlə danışır. Lakin bizim Onunla rabitəmiz bununla məhdudlaşmamalıdır. Bizim hər birimizin qəlbimizi Ona açmağımız da vacibdir. Ruhi həyat və gücə malik olmaq üçün, biz Səmavi Atamızla canlı ünsiyyətdə olmalıyıq. Bizim fikirlərimiz Ona yönələ bilər; biz Onun işləri, Onun rəhmdilliyi və xeyir - duaları haqqında düşünə bilərik, lakin bu hələ sözün əsl mənasında Onunla ünsiyyətdə omaq demək deyildir. Allahla həqiqətən ünsiyyətdə olmaq üçün, biz Ona öz həyatımız, öz sevinc və dərdlərimiz haqqında danışmamalıyıq.

Dua edərkən biz qəlbimizi Allaha bir dost kimi açırıq. Onun üçün vacibdir ki, Allah bizə Onu qəbul etməyə kömək etsin. Dua Allahı bizə deyil, bizi Allaha yaxınlaşdırır.

Yerdə olarkən, İsa Öz şagirdlərinə dua etmək öyrədirdi. O onlara öz gündəlik ehtiyaclarını Allah qarşısında açmağın vacibliyindən və bütün öz qayğılarını Ona etibar etməyin vacibliyindən danışırdı. Xilaskar vəd etmişdi ki, onların duaları eşidiləcəkdir. Bu vəd həm də bizə də aiddir.

İsa Özü, insanlar arasında yaşayarkən tez-tez dua edirdi. O bizim ehtiyaclarımızı və zəifliklərimizi Öz üzərinə götürmüşdü ki, xidmət etmək və sınaqlardan çıxmaq üçün daim yeni qüvvə ehtiyatı olsun və kömək üçün Öz Səmavi Atasına müraciət edirdi. İsa hər şeydə bizə nümunədir. O bizim gücsüzlüyümüzdə bizə Qardaş oldu, O “bizim kimi imtahan edilmişdi”, lakin şərə qarşı ikrah hissi duyaraq günahsız qaldı. Günah dünyasında Xilaskar qəlbən əzab çəkərək mübarizə etdi. Dua Onun üçün zərurət və üstünlük idi. O, Öz Atası ilə ünsiyyətdən təsəlli və sevinc tapırdı. Əgər Xilaskarın, Allah Oğlunun duaya ehtiyacı var idisə, görün onda biz, günahkar, zəif, fani məxluqlar daimi duaya necə ehtiyac hiss etməliyik!

Bizim Səmavi Atamız bizi tamamilə Öz xeyir-duasını qərq etməyə hazırdır. Biz sonsuz məhəbbətin çeşməsindən daim içmək imkanına malikik. Qəribə deyildirmi ki, biz bu qədər az dua edirik! Allah Öz ən itaətkar övladlaının səmimi dualarını həvəslə dinləyir, amma biz çox vaxt öz ehtiyaclarımızı Ona açmaqda ləngiyirik. Yollarını azmış yazıq, köməksiz insanları görərkən səma mələkləri nə düşünə bilərlər? Halbuki, Allah qəlbi Öz hədsiz məhəbbəti ilə onlara xahiş edə biləcəklərindən və arzu edə biləcəklərindən də artıq verməyə hazırdır, lakin onlar o qədər az dua edirlər və o qədər az imana malikdirlər ki! Mələklər Allaha məhəbbətlə xidmət edirlər, onlar Ona yaxın olmalarından sevinc və fərəh duyurlar. Allahla ünsiyyət onlar üçün böyük sevincdir. Bununla yanaşı, yalnız Allahın verə biləcəyi köməyə ehtiyacı olan biz, yer övladları, deyəsən, onunla tam kifayətlənirik ki, Onun Ruhunun işığı olmadan və Onunla ünsiyyət etmədən ömür sürürük.

İblis duaya əhəmiyyət verməyənlərin üzərindəki zülməti daha da qatılaşdırır. Düşmənin pıçıldadığı şirnikləndirmələr onları günaha sövq edir. Və bütün bunlar ona görə baş verir ki, onlar Allahın bəxş etdiyi duanın üstünlüyünə əhəmiyyət vermirlər. Əgər dua hər şeyə Qadir Olanın hədsiz imkanlarının saxlandığı səmavı xəzinənin iman əlində olan açarıdırsa, onda bəs nə üçün Allahın oğul və qızları bu cür könülsüz dua edirlər? Yorulmadan dua etməsək, bizi azaraq həqiqət yolundan çıxmaq təhlükəsi hədələyər. Lütf taxtına aparan yolda düşmən həmişə bizə mane olur. Oz tərəfindən o hər şeyi edir ki, biz duaya və imana əhəmiyyət verməyək və tamahı dəf etmək üçün lütf və güc ala bilməyək.

Biz əmin ola bilərik ki, məlum şərtlər daxilində, Allah duaları eşidir və onlara cavab verir. Birinci şərtlərdən biri budur ki, biz Onun köməyinə olan ehtiyacımızı dərk edək. O vəd etmişdir: “Susamış torpağı sulayacağam, quru torpağa sellər axıdacağam, övladlarına Ruhumu ehsan edəcəyəm, nəslinə xeyir - duamı verəcəyəm.” (Yeşaya 44:3). Kim salehliyin həsrətini çəkirsə, kim bütün qəlbi ilə Allaha can atırsa, o əmin ola bilər ki, doyacaqdır. Allahın xeyir ~ duasını o vaxt almaq olar ki, Müqəddəs Ruhun təsiri üçün qəlb açıq olsun.

Bizim ehtiyaclarımız bizim xeyrimizə dəlalət edən ən inandırıcı amillərdir. Lakin bizim özümüz Allaha müraciət etməliyik ki, O bizim ehtiyaclarımıza cavab verə bilsin. O deyir: “Diləyin, sizə veriləcəkdir”. Və “O Öz Oğlunu belə, əsirgəməyib Onu hamımızın uğrunda ölümə təslim etdisə, Onunla birgə bütün şeyləri də bizə lütf etməyəcəkmi?” (Matta 7:7; Romalılara 8:32).

Əgər biz öz qəlbimizdə şəri gəzdiririksə, əgər biz hər hansı bir günaha bağlıyıqsa, onda Rəbb bizim dualarımızı eşitməyəcəkdir. Lakin sarsılaraq tövbə edən qəlbin duaları həmişə eşidiləcək və qəbul ediləcəkdir. Həm də biz Allahın lütfünə yalnız öz xidmətlərimizlə heç vaxt nail ola bilmərik. Yalnız İsa Məsihin xidmətləri bizi xilas edə bilər, yalnız Onun Qanı bizi təmizləyə bilər. Lakin bütün bunlar bizim qəbul oluna biləcəyimiz şərtləri kənara qoymur.

İman müvəffəqiyyətli duanın şərtlərindən biridir. “İman olmadan Allahı razı salmaq qeyri - mümkündür. Çünki Allaha yaxınlaşan şəxs inanmalıdır ki, O var və Onu axtaranlara mükafat verir” (İbranilərə 11:6). İsa şagirdlərinə demişdir: “Dua edib hər nə diləsəniz, inanın ki, artıq almısınız və istədiyiniz sizin üçün ediləcək.” (Mark 11:24). Biz Onun sözlərinə etibar edirikmi?

Məsihin bu əhdi hüdudsuzdur. O Öz vədinə sadiqdir. Hətta, əgər biz istədiyimizi həmin vaxt almasaq da, inanmalıyıq ki, Rəbb bizi eşidir və bizim dualarımıza cavab verəcəkdir. Biz istəklərimizdə səhv etməyə o qədər meyilliyik ki, və o qədər narazı oluruq ki, bəzən bizə xoşbəxtlik gətirməyən şeylər haqqında xahiş edirik. Səmavi Ata bunu bilir və bizim dualarımıza cavab verərkən, bizə məhz o şeyləri göndərir ki, bizim xeyrimizə xidmət etsin. O bizə o şeyləri göndərir ki, göylərdən ziyalanarkən rastlaşdığımız hər şeyin həqiqi mahiyyətini dərk edərkən, özümüz üçün arzu edərdik. Hətta biz zənn edəndə ki, bizim dualarımıza cavab yoxdur, biz yenə də Allahın lütfünə arxalanmalıyıq və mütləq bu vaxtında cavab veriləcəkdir və biz hər şeydən çox ehtiyac duyduğumuz xeyir - duanı alacağıq. Lakin cavabı məhz biz isrədiyimiz vaxtda və istədiyimiz şəkildə alacağımızı təstiq etmək, özündən arxayınçılıq olardı. Allah hədsiz dərəcədə müdrik olduğu üçün, səhv edə bilməz və hədsiz dərəcədə lütfkar olduğu üçün xeyir - dua axtaranları ondan məhrum etməz. Buna görə də, hətta dualarınıza təcili cavab almasanız da, Ona etibar etməkdən qorxmayın. Onun möhkəm vədinə arxalanın: “İstəyin və sizə olacaqdır”.

Əgər biz öz şübhələrimizin və qorxularımızın təsiri altındayıqsa, yaxud bizim məhdud ağlımıza sığışmayan bütün şeyləri dərk etməyə və izah etməyə cəhd göstəririksə, onda bizim çətinliklərimiz yalnız artacaqdır. Amma əgər biz öz köməksizliyimizi və asılılığımızı dərk edərək Allaha gəliriksə, itaət və canlı imanla öz ehtiyaclarımızı Hədsiz İdraka malik olanın və yaratdıqlarında Hər Şeyi Görənin, hər şeyi Öz iradəsi və sözü ilə İdarə Edənin önündə açsaq, onda O Öz işığı ilə bizim qəlblərimizi nurlandıracaqdır. Səmimi dua edərkən, biz Hədsiz İdrakla təmasda oluruq. Həmin vaxt biz, elə bil ki, Xilaskarımızın kölgəsini öz üzərimizdə hiss edirik.

Biz Allahdan mərhəmət və xeyir-dua istəyəndə, özümüz də əfv və məhəbbət ruhu ilə dolmalıyıq. Öz yaxınlarımızı bağışlamadan, biz necə dua edə bilərik ki: “Bizə borclu olanları bağışladığımız kimi bizim borclarımızı da bağışla” (Matta 6:12). Əgər biz gözləyiriksə ki, Allah bizim dualarımızı eşitsin, onda özümüzün bağışlanmağımızı necə istəyiriksə, başqalarını da o cür bağışlamalıyıq.

Duada ardıcıllıq - istənilən bir şeyin alınması üçün vacib şərtdir. Biz imanda və ruhi təcrübədə inkişaf etmək üçün daim dua etməliyik. “Özünüzü duaya həsr edin və duada şükür edərək oyaq durun” (Kolosselilərə 4:2). Həvari Peter iman gətirənlərə tövsiyə edir: “Hər şeyin sonu yaxındır. Beləliklə, ağıllı - kamallı olun və dua etmək üçün ayıq durun” (1 Peter 4:7). Həvari Pavel nəshiət edir: “Heç nəyin qayğısını çəkməyin, amma һәr barədə xahişlərinizi Allaha dualarla, yalvarışlarla, şükür edə - edə bildirin.” (Filipililərə 4:6).

Həvari Yahuda yazır: “Siz isə, sevimlilər, özünüzü ən müqəddəs olan imanınızın təməli üzərində inkişaf etdirin və Müqəddəs Ruhun idarəsi ilə dua edin. Rəbbimiz İsa Məsihin əbədi həyata aparan mərhəmətini gözləyərək özünüzü Allah məhəbbətində qoruyun.” (Yəhuda 1:20,21). Ardıcıl edilən dua bizim qəlbimizin Allahla pozulmaz ittifaqıdır. Bu ittifaq sayəsində Allahdan gələn həyat bizim ömrümüzə axır və biz öz həyatımızın paklığı və müqəddəsliyi ilə onu sevindiririk.

Heç bir şeyin duaya mane olmasına nail olmaq vacibdir. İsa ilə ünsiyyətin tam və sevindirici olması üçün bütün səylərinizi göstərin. Adətən, duaların Allaha yüksəldiyi yerdə olmaq üçün bütün imkanlardan istifadə edin. Allahla həqiqətən ünsiyyətdə olmaq istəyənlər dua yığıncaqlarında iştirak edəcəklər və öz vəzifələrini vicdanla yerinə yetirəcəklər. Onlar bütün vəd olunmuş xeyir-duaları almaq və səmavi işıq şualarının onları nurlandıra biləcəyi yerdə olmaq arzusu ilə dolacaqlar.

Biz ailəmizlə birlikdə dua etməliyik, lakin tənhalıqda dua etməyi də yaddan çıxarmamalıyıq, çünki qəlb həyatının sirri bundadır. Tənhalıqda dua etməyə əhəmiyyət vermədən, lütfdə inkişaf etmək və möhkəmlənmək mümkün deyildir. Yalnız ailə ilə, yaxud cəmiyyət ilə birlikdə dua etmək kifayət deyildir. Gəlin qəlbimizi hər şeyi görən Allah qarşısında acaq. Tənhalıqda edilən duanı yalnız O eşidə bilər. Gizli xahişləri Allahdan başqa heç kim eşitməməlidir. Allahla tənhalıqda olarkən, dua edən kənar təsirlərdən və boş həyəcanlardan azaddır. O, sakit, lakin böyük səylə Allahı çağıracaqdır. Gizli olan şeyləri görən və qəlbin dərinliyindən gələn duanı eşidən Tanrı daim xeyirxah təsir saçır. Tənhalıqda dua edən insan sadəlövh etibarla Allah ilə ünsiyyətdə olur və iblis ilə mübarizədə möhkəmlənmiş və arxalanmış olmaq üçün, İlahi işığın şualarını özündə cəmləyir. Bizim gücümüz Allahdadır.

Gündəlik zəhmət və qayğılar vaxtı da tənhalıqda dua edin, öz qəlbinizi teztez Allah qarşısında açın. Xanok məhz bu cür “Allahın yolu ilə gedirdi”. Bu sirli dualar xoş ətir kimi lütf taxtına tərəf yüksəlirlər. Qəlbi Allahda olan insana iblis qalib gəlməyə qadir deyildir.

İstənilən vaxt və hər yerdə Allaha dua ilə müraciət etmək olar. Səmimi dua ilə öz qəlbimizi acmağımıza heç nə mane ola bilməz. Hətta küçədəki səs-küy içərisində, camaat arasında, yaxud öz adi işimizlə məşğul olanda, Allaha müraciətlə xahiş edə bilərik ki, bizə kömək və rəhbərlik etsin, necə ki, Nehemya padşah Axaşveroş_xahiş etmişdi. Allahla sıx ünsiyyət saxlamaq hər yerdə mümkündür. Bizim qəlbimizin qapıları həmişə dəvətlə Məsihə açıq olmalıdır ki, O arzu etdiyimiz səma qonağı kimi bizim qəlbimizə girə bilsin.

Əgər bizi pozğun və çürümüş mühit əhatə edirsə, biz onun zərərli buxarları ilə nəfəs almamalıyıq, axı biz təmiz səma atmosferi ilə yaşama imkanına malikik. Biz öz qəlblərimizi səmimi dualarla Allaha yaxınlaşdırmaqla, özümüzü natəmiz və pis fikirlərdən qoruya bilərik. Qəlbləri Allahın təsiri və Onun xeyir - duası üçün açıq olan insanlar daha müqəddəs atmosferdə yaşayacaqlar və səma ilə daim ünsiyyətdə olacaqlar.

Məsihi daha yaxşı tanımaq və əbədi reallıq dəyərlərini daha tam təsəvvür etmək bizim üçün vacibdir. Müqəddəslik gözəlliyi Allah övladlarının qəlblərini doldurmalıdır. Buna nail olmaq üçün biz səmavi həqiqətlərin İlahi nurunu axtarmalıyıq.

Qoy bizim qəlbimiz Alahın bizə təklif etdiyi pak səma atmosferinə can atsın! Biz Allaha o qədər yaxın ola bilərik ki, hər bir gözlənilməz sınaqda fikrimiz, gül günəşə yönəldiyi kimi, Tanrıya yönələr.

Allah qarşısında öz ehtiyaclarınızı, sevinclərinizi və kədərlərinizi, öz qayğılarınızı və qorxularınızı açın. Siz bununla Onu yormazsınız və yükünü ağırlaşdırmazsınız. Sizin başınızda hər bir tükü saymağa Qadir Olan öz övladlarının ehtiyaclarına biganə qalmaz. “...çünki Rəbb çox rəhmli və mərhəmətlidir” (Yaqub 5:11). Bizim dərdlərimiz Onun sevən qəlbini titrədir. Biz öz dərdlərimiz haqında Ona danışarkən, O bizimlə birlikdə həyacanlanır. Sizi narahat edən hər bir şey haqda Ona müraciət edin. Heç bir yük Onun üçün ağır olmayacaqdır: axı O, dünyaları saxlayır və kainatı idarə edir. Bizim daxili aləmimizə aid olan hər bir şey Onun üçün az əhəmiyyətli ola bilməz. Bizim həyat tariximizdə elə dolaşıq bir fəsil yoxdur ki, O onu oxuya bilməsin; bizim heç bir anlaşılmazlığımız o qədər çətin ola bilməz ki, O kömək etməyə qadir olmasın. Onun övladlarından ən kiçiyinin duçar ola biləcəyi heç bir bədbəxtlik, qəlbi narahat edən heç bir həyəcan, istənilən sevinc, hər bir səmimi dua - heç nə bizim hər şeyə iştirakla cavab verən Səmavi Atamızın nəzərindən yayınmır. “O, sınıq qəlblərə şəfa verər, yaralarını sarıyar” (Zəbur 147:3). Allah ilə hər bir insan arasındakı münasibət o qədər müəyyən və tamdır ki, elə bil bu insan yer üzərində Səmavi Atanın qayğısını çəkdiyi və uğrunda Öz sevimli Oğlunu qurban verdiyi yeganə candır.

İsa demişdir: “O gün siz Mənim adımla diləyəcəksiniz. Mən sizin barənizdə Atadan bir şey xahiş edəcəyimi söyləmirəm. Axı Ata Özü sizi sevir, çünki siz Məni sevdiniz və Mənim Allahın yanından gəldiyimə inandınız”. “Siz Məni seçmədiniz, Mən sizi seçib təyin etdim ki,... Mənim adımla Atadan nə diləyirsinizsə, O sizə verəcək.” (Yəhya 16:26,27; 15:16). Lakin İsanın adı ilə dua etmək, sadəcə olaraq bu adı duanın əvvəlində və axırında xatırlatmaqdan ibarət deyildir. Bu o deməkdir ki, İsanın vədlərinə inanaraq, Onun lütfünə arxalanaraq və Onun işlərini yerinə yetirərək Onun iradəsi və ruhu ilə ahəngdarlıqda dua etmək lazımdır.

Allah tələb etmir ki, biz monax, yaxud tərkidünya bir zahid olaraq özümüzü Ona xidmətə həsr etmək məqsədilə insanlardan ayrılaq. Bizim həyatımız Məsihin həyatı kimi zəhmətdə və dua etməklə keçməlidir. Yalnız dua etməkdən başqa heç bir iş görməyən insan tezliklə dua etməyi tərgidəcəkdir, ya da onun dua etməyi adi bir vərdişə çevriləcəkdir. İnsanlar ictimai həyatdan, öz məsihçi vəzifələrindən və çarmığı daşımaqdan yayındıqda, onlar üçün yorulmadan zəhmət çəkən Rəbbə xidmətlərini dayandırmış olurlar və dua etməyə ehtiyac duymurlar, onların ziyalanmağa və xeyirxahlığa olan bütün səyləri itmiş olur. Onların bütün duaları yalnız özləri üçün olur. Onlar bəşəriyyətin ehtiyacı üçün, Məsihin Padşahlığının yaradılması üçün, onların özlərinin xidmət etmələrinə güc bəxş edilməsi üçün dua edə bilmirlər.

Allaha xidmətdə bir-birimizi möhkəmlətmək və ruhlandırmaq üçün bir yerdə olmaq imkanına əhəmiyyət vermədikdə, biz çox şeydən məhrum oluruq. Bu vaxt Onun Sözünün həqiqətləri bizim üçün öz gücünü və mənasını itirir. Onlar daha bizim qəlbimizi işıqlandırmır və biz ruhən məhv oluruq. Biz bir-birimizə acımaqda çox şey itiririk. Özünə qapanmış məsihçi Allahın ona tapşırdığı işi yerinə yetirmir. Məsihçi məhəbbəti ruhunda düzgün tərbiyə bizi başqalarına qarşı həssas və diqqətli edir, bizi Allaha xidmətdə möhkəmlədir.

Əgər məsihçilər bir yerə yığışaraq bir - biri ilə Allahın məhəbbəti və bağışlanmanın qiymətli həqiqətləri haqqında danışsaydılar, onlar özləri ruhən möhkəmlənməklə yanaşı başqalarına da xeyirxah təsir göstərərdilər. Allahın lütfündə yeni həyat təcrübəsi alaraq, biz günbəgün Səmavi Ata haqqında daha çox öyrənə bilərik, bu isə ona gətirib çıxaracaqdır ki, bizdə Onun məhəbbəti haqqında danışmaq arzusu oyanacaqdır. Və biz bu cür etdikdə qəlblərimiz isinəcək və gümrahlaşacaqdır. Əgər biz özümüzdən daha çox Məsih haqqında düşünsək və danışsaq, Onun hüzuruna daha dolğun hiss edərik.

Əgər biz Allahın bizə olan qayğısının təzahürlərini gördükdə, hər dəfə Onu yada salsaydıq, bizim fikirlərimiz daim Ona yönələrdi, biz Onun haqqında danışmaqdan və Onu vəsf etməkdən sevinc tapardıq. Biz öz dünyəvi işlərimizdən ona görə danışırıq ki, onlar bizi maraqlandırır. Biz öz dostlarımız haqqında ona görə danışırıq ki, onları sevirik və öz sevincimizi və kədərimizi onlarla bölüşdürürük. Lakin biz Allahı sevmək üçün hədsiz dərəcədə daha çox səbəblərə malikik, nəinki öz dostlarımızı sevmək üçün. Onun haqqında düşünmək, Onun lütfkarlığı haqqında danışmaq, Onun gücü haqqında söyləmək - bu bizim üçün ən vacib olmalıdır. Allah səxavətlə bəxşişləri bizə ona görə vermişdir ki, onlar bizim düşüncələrimizi udsun və qəlbimizə o dərəcədə hakim olsunlar ki, həyatımıza Hakim olanı unudaq; əksinə, bizi zənginləşdirən hər şey bizə daim Onu xatırlatmalıdır və bizi bütün nemətlərin Səmavi Bəxşedicisi ilə məhəbbət və şükranlıq tellərilə bağlamalıdır. Biz dünyəvi şeylər haqqında həddindən çox düşünürük. Gəlin nəzərlərimizi Allah şöhrəti işığının Məsihin üzündə parladığı səmavi məbədin açıq qapılarına yönəldək. “Buna görə O Özü vasitəsilə Allaha yaxınlaşanları tam xilas etməyə qadirdir. Çünki O onlar üçün vəsatətçilik etməkdən ötrü həmişə yaşayır.” (İbranilərə 7:25).

Gəlin Allahı “məhəbbətinə görə, bəşər övladlarına göstərdiyi xariqələrə görə” daha çox izzətləndirək (Zəbur 107:8). Bizim ruhani həyatımız yalnız xahişlər edib, onlara cavab gözləməklə məhdudlaşmamalıdır. Gəlin daim yalnız öz ehtiyaclarımız haqqında düşünməyək və aldığımız iltifatlar haqqında heç nəyi unutmayaq. Biz çox az dua edirik və təşəkkür etməyə xəsislik göstəririk. Hər gün Allahdan mərhəmət görərək, biz çox naşükürlük edirik. Bizim üçün etdikləri bütün şeylərə görə, Onu nə qədər də az izzətləndiririk!

Qədimlərdə israillilər Allaha xidmət üçün bir yerə yığışanda Allah onlara hökm etmişdi: “Orada sizə bərəkət verən Allahınız Rəbbin önündə ailələrinizlə birlikdə yemək yeyəcəksiniz. Onda hansı işə əl atacaqsınızsa, sevinc tapacaqsınız” (Qanunun Təkrarı 12:7).

Allahın şərəfinə edilən hər şey sevinclə, tərif himnləri ilə və minnətdarlıqla edilməlidir, kədər və qüssə ilə edilməməlidir.

Allahımız qayğıkeş, rəhmdil Atadır. Ona xidmət ağır və sevincsiz iş olmamalıdır. Əsl zövq - Allaha xidmət və Onun işində iştirak etməkdir. Allah istəmir ki, uğurlarında böyuk xilas işləri edilən övladları Onu tələbkar, sərt Hökmdar kimi tanısınlar. Allah - bizim ən yaxşı Dostumuzdur. Biz Allaha xidmət etməyə yığışanda, O, bizimlə olmaq, bizə xeyir-dua və təsəlli vermək, bizim qəlbimizi sevinc və məhəbbətlə doldurmaq istəyir. Rəbb istəyir ki, Ona xidmət Onun övladları üçün ağır yük olmasın, onlara zövq və təsəlli versin. O istəyir ki, Ona səcdə etməyə gələnlər Allah qayğısı və məhəbbəti haqqında qiymətli fikirlər aparsınlar, onlar bu ünsiyyətdən gündəlik əmək üçün gümrahlıq və güc alsınlar, Onun lütfünü aldıqdan sonra hər şeydə şərəfli və düzgün olsunlar.

Biz çarmıxın durduğu yerdə birləşməliyik. Çarmıxa çəkilmiş Məsih bizim düşüncələrimizin və söhbətlərimizin mövzusu olmalıdır, ən əziz və fərəhli hislərin mənbəyi olmalıdır. Biz Allahdan aldığımız hər bir xeyir-duanı yadda saxlamalıyıq. Və Onun hədsiz məhəbbətini dərk edəndə, biz hər şeyi bizim üçün çarmıxa mismarlanmış əllərə verib etibar etməyə hazır olacağıq.

Rəblə bu cür ünsiyyət nəticəsində qəlb ilham qandlarında göyə yüksəlir. Səma sakinləri nəğmə və musiqi ilə Allaha səcdə edirlər və biz qəlbimizin dərinliklərindən Ona şükür oxuduqda, bizim Allaha xidmətimiz səma ordusunun xidmətinə daha çox oxşayacaqdır. “Kim ki şükür qurbanı təqdim edir, Məni şərəfləndirir. Doğru yol tutan şəxsə Allahın xilasını göstərəcəyəm” (Zəbur 50:23). Gəlin müqəddəs sevinclə Allahın önündə dayanaq. “Vəsf və nəğmə” ilə Ona səcdə edək (Yeşaya 51:3).

Şübhələrlə Nə Etməli

Çoxları, əsasən də məsihçi həyat yoluna təzəcə qədəm qoyanlar, skeptik şübhələrdən əzab çəkirlər. Müqəddəs Kitabda onların başa düşə bilmədikləri və izah edə bilmədikləri şeylər az deyildir, iblis isə bundan istifadə edərək, onların Müqəddəs Yazıya olan imanını laxlatmaq istəyir. Bu cür insan soruşur: “Mən doğru yolu necə tapım? Əgər Müqəddəs Kitab həqiqətən Allah Kəlamıdırsa, onda mən öz şübhələrimdən və məni narahat edən fikirlərdən necə azad olum?”

Əgər Allah bizim imanımızı təsdiq etmək üçün kifayət qədər əsaslı dəlillər verməsəydi, Ona inanmağımızı heç vaxt xahiş etməzdi. Onun varlığı, Onun xasiyyəti, Onun Sözünün həqiqiliyi idrakımıza çatan dəlillərə əsaslanır və belə dəlillər kifayət qədərdir. Lakin Allah şübhənin mümkünlüyünü də yox etməmişdir. Bizim imanımız sübutlara əsaslanmalıdır, lakin bunlar hər hansı bir xüsusi təzahürlər olmamalıdır. Şübhə axtaranlar bunun üçün həmişə bir səbəb tapa bilərlər, lakin həqiqəti doğrudan da axtaranlar öz imanlarını əsaslandırmaq üçün kifayət qədər dəlil və sübut tapacaqlar.

Bizim məhdud ağlımız nəhayətsiz Allahın xasiyyət və işlərini tam dərk etməyə qadir deyildir. Hətta ən dərrakəli və savadlı adam üçün də bu Müqəddəs Varlıq həmişə əlçatmaz sirr olaraq qalacaqdır. “Allahın dərin sirlərini dərk edə bilərsənmi? Külli - İxtiyarın sərhədlərinə çata bilərsənmi? Onlar göylər qədər ucadır, axı nə edə bilərsən? Ölülər diyarından dərindir, nəyi dərk edə bilərsən” (Əyyub 11:7,8).

Həvari Pavel nida edir: “Allahın zənginliyi nə böyük, hikməti və biliyi nə dərindir! Onun hökmləri necə də ağlasığmaz, yolları necə də anlaşılmazdır!” (Romalılar 11:33). Baxmayaraq ki, deyilmişdir:” Buludlar və zülmət Onun ətrafındadır, salehliklə ədalət taxtının təməlidir.” (Zəbur 97:2), Onun bizim üçün qayğıları və duyğuları haqqında düşünərkən, biz Onun hədsiz gücü ilə birləşmiş təsvir edilməz məhəbbətini və lütfünü görə bilərik. Biz Onun niyyətlərini yalnız o dərəcədə dərk edə bilərik ki, bu dərk etmə bizim xeyirimizə xidmət etmiş olur. Bütün qalan hər şeyi biz, qəlbi bizə məhəbbətlə dolu olan hər şeyə Qadir Allaha etibar etməliyik.

Allah Sözü, Onun İlahi Müəllifinin xasiyyəti kimi, insanların heç vaxt dərk edə bilməyəcəyi sirlərə malikdir. Günahın meydana gəlməsi, Məsihin təcəssüm etməsi, olülərin dirilməsi, dirçəliş və Müqəddəs Kitabda təsvir edilən bir çox başqa şeylər insan ağlının dərk və izah edə bilməyəcəyi dərəcədə dərin sirlərdir. Lakin biz Allah Sözünə yalnız ona görə şübhə edə bilmərik ki, Onu axıra qədər dərk edə bilmirik. Biz təbiətdə daim elə sirlərə rast gəlirik ki, onu axıra qədər dərk edə bilmirik. Hətta həyatın ən sadə formalarında da tapmacalarla rastlaşmaq olar ki, ən müdrik filosoflar onları izah edə bilməz. Biz hər yerdə elə möcüzələr görə bilərik ki, bizim idrakımıza sığışmazlar. Buna görə biz təəccüblənməliyikmi ki, ruhani aləmində də bizim izah etməyə qadir olmadığımız sirlər vardır? Bütün çətinlik yalnız insan ağlının zəifliyində və məhdudluğundadır. Müqəddəs Yazılar özlərinin Allahdan gəldiklərinə kifayət qədər dəlillərə malikdirlər. biz Onun Sözlərinə ona görə şübhə etməməliyik ki, Onun sirlərini dərk edə bilmirik.

Həvari Peter deyir ki, Müqəddəs Yazılarda “çətin anlaşılan bəzi şeylər vardır ki, cahillər və səbatsızlar, digər Yazıları olduğu kimi, bunları da öz həlakları üçün yalnış başa düşürlər” (2 Peter 3:16). Əgər Müqəddəs Kitab Allah haqqında yalnız bizim başa düşə biləcəyimiz şeyləri xəbər versəydi, əgər məhdud fani ağıl Onun əzəmət və qüdrətini axıra kimi dərk edə bilsəydi, onda Müqəddəs Kitab İlahi Müəllifin möhürünü daşımazdı. Məhz Onun əzəməti və malik olduğu sirlər Müqəddəs Kitabın həqiqətən əsl Allah Sözü olduğuna bizim inamımızı möhkəmlədə bilər.

İnsan qəlbinin ehtiyaclarına və dərdlərinə tamamilə cavab verərək, Müqəddəs Kitab həqiqəti sadə sözlərlə açır, bu isə ən savadlı ağılları da heyran qoyur. İtaətkar və savadsız olanlar bu kitabda yol tapırlar. Bununla yanaşı, Müqəddəs Kitabın sadə sözləri insan idrakının səviyyəsindən yuxarıda duran elə yüksək, dərin və sonsuz həqiqətlərdən danışır ki, biz onları yalnız Allahın Özü tərəfindən açıldığı üçün qəbul edə bilirik. Allahın xilas planı o qədər aydın göstərilmişdir ki, Allah önündə tövbə və Məsihə iman bizə yeganə xilas yolu kimi açılır.

Lakin bu həqiqətlər dərk oluna bilirsə də, onların arxasında İlahi şöhrətin sirləri gizlənmişdir. Bu sirlər insan ağlı ilə tədqiq oluna bilməsə də, eyni zamanda, yorulmadan həqiqət axtaranı pərəstiş və imanla doldurur. O, Müqəddəs Yazıları nə qədər çox tədqiq edirsə, onların canlı Allahın sözləri olduğuna bir o qədər dərindən inanır və insan ağlı İlahi vəhyin əzəməti önündə səcdə edir.

Böyük Müqəddəs Kitab həqiqətlərini tam başa düşməyə qadir olmadığımızı dərk etməklə, biz etiraf edirik ki, bizim fanı ağlımız əbədi şeyləri tam qavramağa qadir deyildir, insan öz məhdud bilikləri ilə hər şeyin aparıcısı olan Allahın məqsədlərini başa düşə bilməz.

Hər şeyə şübhə ilə yanaşanlar və imansızlar Allah Sözünü ona görə inkar edirlər ki, onun bütün sirlərini dərk edə bilmirlər. Lakin Müqəddəs Kitaba inandıqlarını söyləyənlərin heç də hamısı bu təhlükədən azad deyildirlər. Həvari yazır: “Ey qardaşlar, diqqətli olun ki, sizlərdən heç birinizdə var olan Allahdan uzaqlaşan şər və imansız ürək olmasın” (İbranilərə 3:12). İnsanın Müqəddəs Kitab təlimini səylə tədqiq etməsi və “Allahın dərinliklərinə” Müqəddəs Yazılarda açıldıqları qədər girməsi yaxşıdır (1 Korinflilərə 2:10). Eyni zamanda, “Allahımız Rəbbin sirləri var, lakin bəzi şeyləri bizə və övladlarımıza əbədilik aşkar etdi ki, bu qanunun bütün sözlərinə əməl edək” (Qanunun Təkrarı 29:29). İblis çalışır ki, insan ağlının tədqiq etmək qabiliyyətini zəiflətsin. Qürur özünü Müqəddəs Kitab həqiqətlərində öyrənilməsində heç də az göstərmir. Buna görə də bəzi insanlar Müqəddəs Yazılardakı hər bir yeri kafi izah edə bilməyəndə əsəbiləşirlər və özlərini təhqir olunmuş sanırlar. İlhamlı sözləri başa düşməyə qadir olmadıqlarını etiraf etməyi onlar özləri üçün təhqir hesab edirlər. Onlar Allahın həqiqəti açmağı lazım biləcəyi vaxtı səbirlə gözləmək istəmirlər. Bu cür adamlara elə gəlir ki, Müqəddəs Yazıları müstəqil olaraq başa düşmək üçün, onlar kifayət qədər müdrikliyə malikdirlər, lakin buna müvəffəq olmadıqda onlar bu kitabın nüfuzunu inkar etməyə başlayırlar. Doğrudur, bir çox nəzəriyyə və dini təlimlərin Müqəddəs Kitaba əsaslandığı hesab edilir, lakin həqiqətdə isə onlar İlahi Ruhu Yazıların ümumi məzmununa ziddirlər. Bu, çoxlarında şübhə və anlaşılmazlıq doğurur. Lakin bunda günah Allah Sözündə deyil, insanların Müqəddəs Kitabı təhrif etməsindədir.

Əgər Allahın yaratdığı məxluqlar Allahı və Onun işlərini tam dərk etməyə çata bilsəydilər, onda bir vaxt buna nail olduqdan sonra, onlar həqiqətin daha dərinliklərinə getmək idraklarını genişləndirmək, ağıllarını və qəlblərini inkişaf etdirmək imkanlarına malik olmazdılar. Allah isə artıq onlar üçün Ali Varlıq hesab edilməzdi; insan isə biliklərin və nailiyyətlərin son həddinə çataraq daha inkişaf etməzdi. Allaha şükür edək ki, bu belə deyildir. İlahi hədsiz dərəcədə böyükdür. “Çünki hikmət və biliyin bütün xəzinələri Məsihdə gizlədilmişdir.” (Kolosselilərə 2:3). Və bütün əbədiyyət boyunca insanlar öyrənərək dərk edəcəklər və Onun müdriklik, lütfkarlıq və güc xəzinələri heç bir zaman tükənməyəcəkdir.

Allah istəyir ki, Onun Sözünün həqiqələri Onun xalqına artıq indi, bu həyatda açılsın. Bu cür idrakı yalnız bir yolla əldə etmək olar: Allah Sözünün verildiyi Müqəddəs Ruhla ziyalanmaq vasitəsi ilə. “Axı insanın düşüncələrini insanın daxilində olan ruhdan savayı kim bilər?”, “Çünki Ruh һәr bir şeyi, Allahın dərin düşüncələrini belə, araşdırır” (1 Korinflilərə 2:11,10). Xilaskar Öz davamçılarına vəd etmişdir: “Lakin O - həqiqət Ruhu gələndə sizə һәr həqiqətə yol göstərəcək.... O Məni izzətləndirəcək, çünki Mənim olandan götürüb sizə bildirəcək” (Yəhya 16:13,14).

Allah istəyir ki, insan öz zehni qabiliyyətlərini inkişaf etdirsin. Heç bir başqa məşquliyyət Müqəddəs Kitabın öyrənilməsi kimi, bizim ağlımızı möhkəmlədə və yüksəldə bilməz. Lakin bizə ağlı heç cür ilahiləşdirmək olmaz, çünki o, zəif və qeyri-kamildir. Allah Sözünü, hətta Onun ən sadə həqiqətlərini düzgün dərk etmək üçün, biz kiçik uşağın sadəliyinə və inamına, öyrənmək və Müqəddəs Ruhdan kömək istəmək hazırlığına malik olmalıyıq. Allahın gücünü və müdrikliyini, həmçinin Onun əzəmətinə çatmaqda gücsüzlüyümüz dərk etmək bizi itaətlə doldurmalıdır. Biz Onun Sözünü elə pərəstişlə açmalıyıq ki, elə bil bilavasitə Onun hüzurundayıq. Müqəddəs Kitabı oxumağa başlayarkən biz etiraf etməliyik ki, bizim üzərimizdə Ali Müəllif vardır: bizim qəlbimiz və ağlımız o böyük “Mən Varam” deyənin önündə sitayiş etməlidir.

Artıq yuxarıda deyildiyi kimi, Müqəddəs Kitabda aydın dərk edilmə çətin olan çoxlu yerlər vardır ki, onları dərrakə axtaranlar üçün yalnız Allah aça bilər. Və Müqəddəs Ruhun rəhbərliyi olmadan, biz həmişə Müqəddəs Yazını təhrif etmək və tərsinə izah etmək təhlükəsi içərisində olacağıq. Elə adamlar da vardır ki, Müqəddəs Kitabı heç bir xeyri olmadan, bəzi hallarda isə özlərinin ziyanına olaraq oxuyurlar, ona görə ki, buna xeyir-duasız və dua etmədən başlayırlar. Əgər düşüncələr və hislər Allaha yönəlməmişdirsə və Onun iradəsi ilə ahəngdarlıqda deyildirsə, oxuyana şübhələrdən qurtarmaq çətindir. Belə halda Müqəddəs Kitab oxumağın özü skeptisizmi gücləndirir, insanın düşüncələri oxuyana yalnız izah təlqin edən şər ruhun hakimiyyəti altına düşür. Əgər insanlar bütünlüklə Allah ilə ahəngdarlıqda olmağa can atmırlarsa, onda onların nə qədər savadlı olmalarına baxmayaraq, onları Müqəddəs Yazıları dərk etməkdə yanılmaq təhlükəsi hədələyir. Və buna görə də onların izahlarına etibar etmək təhlükəlidir. Müqəddəs Yazılarda ziddiyyətlər axtaran insan ruhi görmə qabiliyyətinə malik deyildir. Öz əcaib baxışları ilə o, şübhələr üçün və həqiqətən sadə və aydın olanlara inamsızlıq üçün çoxlu səbəblər tapacaqdır.

Bu necə gizlədilmiş olsa da, əksər hallarda şübhələrin və skeptisizmin əsl səbəbi günaha həvəsdir. Allah Sözünün tövsiyələri və məhdudlaşdırmaları məğrur, günaha həvəskar qəlb üçün qəbuledilməzdir. Və Müqəddəs Yazıların tələblərinə tabe olmaq istəməyənlər onun nüfuzuna şübhə etməyə hazırdırlar. Həqiqəti tapmaq üçün, bizim onu dərk etməyə və ona itaət etməyə səmimi istəyimiz olmalıdır. Müqəddəs Kitabın öyrənilməsinə bu cür yanaşanların hamısı onun Allah Sözü olduğuna çoxlu dəlillər tapacaqdır. Onlar onun xilas olmağı öyrədən həqiqətlərini başa düşə biləcəklər.

Məsih demişdir: “Kim Onun iradəsini yerinə yetirmək istəyirsə, təlimimin Allahdan olduğunu, yoxsa Özümdən söylədiyimi biləcək” (Үəһуа 7:17). Müqəddəs Kitabı şübhə altına qoymaq və sizə aydın olmayan şeyə irad tutmaq əvəzinə diqqətinizi o işığa yönəldin ki, artıq sizi ziyalandırır və onda siz daha çox işıq alacaqsınız. Məsih lütfünün gücü ilə siz artıq sizin dərrakənizə açılmış olan hər bir vəzifəni yerinə yetirəcəksiniz və hələ şübhə etmədiyiniz şeyləri dərk etmək və yerinə yetirmək qabiliyyəti əldə edəcəksiniz.

Hamı üçün, həm savadlı, həm də ən sadə adamlar üçün, başa düşülən bir sübut vardır - bu, şəxsi təcrübənin şahidliyidir. Allah bizim özümüzə Onun Sözünün həqiqiliyini və Onun vədlərinin doğruluğunu yoxlamağı təklif edir. O bizi çağırır: “Dadın, görün Rəbb nə qədər şirindir” (Zəbur 34:8). Gəlin başqalarının sözlərinə arxalanmayaq, biz özümüz dadmalıyıq və əmin olmalıyıq. O vəd edir: “Diləyin, alacaqsınız” (Yəhya 16:24). Xilaskar həmişə Öz sözünə sadiq olmuşdur. Onun vədləri yerinə yetəcəkdir. Onlara etibar edənlər məyus olmamışlar. Biz İsaya yaxınlaşanda və Onun məhəbbətinin dolğunluğundan həzz alanda, bizim şübhələrimiz və ruhi zülmətimiz Qnun hüzurunun işığında itir.

Həvari Pavel demişdir ki, Allah “O bizi zülmət hakimiyyətindən xilas edib Öz sevimli Oğlunun Padşahlığına köçürtdü” (Kolosselilərə 1:13). Və ölümdən həyata keçən hər bir kəs “Allahın haqq olduğuna möhür basıb” (Yəhya 3:33). O şəhadət edə bilər: “Mən köməyə möhtac idim və onu İsada tapdım. Rəbb mənim bütün ehtiyaclarımı ödədi və mənim qəlbimin aclığını doydurdu. Və indi Müqəddəs Kitab mənim üçün İsa Məsihin vəhyidir. Siz soruşursunuz ki, mən nə üçün İsaya inanıram? - Ona görə ki, O mənim İlahı Xilaskarımdır. Mən nə üçün Müqəddəs Kitaba inanıram? Mən başa düşdüm ki, o mənim qəlbimə müraciət edən Allah səsidir”. Müqəddəs Kitabın həqiqət, Məsihin isə Allah Oğlu olduğuna təsdiqi biz özümüz özümüzdə tapa bilərik. Və biz əmin ola bilərik ki, hiylə ilə hazırlanan bir uydurmaya inanmırıq.

Həvari Peter öz qardaşlarını çağırır: “Rəbbimiz və Xilaskarımız İsa Məsihin lütfündə və Onu tanımaqda böyüyün” (2 Peter 3:18). Allah xalqı lütfdə inkişaf edərək Allah Sözünü daha aydın başa düşür və Onun müqəddəs həqiqətlərində yeni işıq və yeni gözəllik görməyi öyrənir. İmanlılar cəmiyyətinin tarixində bütün əsrlərində belə olmuşdur və axıra kimi də belə olacaqdır. “Salehlərin yolu dan yeri tək şəfəq saçar, nurunu artıraraq gündüzə qovuşar (Məsəllər 4:18).

Biz gələcəyə inamla baxa bilərik və qəlbimizin, ağlımızın qabiliyyətlərinin, işıq Mənbəyi ilə bilavasitə canlı əlaqədə olaraq, getdikcə daha yeni güc alacağı haqda Allah vədini dərk edə bilərik. Biz sevinə bilərik ki, bizi Allahın bəsirətində (qabaqcadan görməsində) çaşdıran hər şey o vaxt aydın olacaqdır və bütün çətin başa düşülən şeylər məhz o vaxt izah olunacaqdır. Və bizim məhdud ağlımızın yalnız çaşqınlıq və yerinə yetməyən ümidlər gördüyü yerdə, biz mükəmməl ahəngdarlıq görəcəyik. “İndi biz güzgüdəki kimi tutqun görürük, o zaman isə üzbəüz görəcəyik. İndi biliyim məhduddur, o zaman isə haqqımda hər şey bilindiyi kimi mən də hər şeyi biləcəyəm” (1 Korinflilərə 13:12).

Rəbdə Sevinc

Həyatları Allahın xeyirxahlığına və mərhəmətinə şəhadət edən Allah övladları Məsihin nümayəndələri olmağa çağırılıblar. İsa bizə Atanın həqiqi xasiyyətini açdığı kimi, biz də Məsihi, Onun zərif məhəbbəti haqqında bilməyənlərə açmalıyıq. İsa dua edərkən demişdir: “Sən Məni dünyaya göndərdiyin kimi Mən də onları dünyaya göndərdim”. “Mən onlarda, Sən də Məndə olmaqla bütünlüklə bir olsunlar ki, dünya Sənin Məni göndərdiyini, Məni sevdiyin kimi onları da sevdiyini bilsin” (Yəhya 17:18,23). Həvari Pavel də İsanın şagirdlərinə yazmışdır: “Bütün insanların tanıdığı, oxuduğu, ürəklərimizə yazılmış məktubumuz sizsiniz. Xidmətimizin nəticəsi olan bir Məsih məktubu olduğunuz aydın görünür; bu məktub mürəkkəblə yox, var olan Allahın Ruhu ilə daş lövhələrə deyil, ət ürəklərə yazılıb.” (2 Korinflilərə 3:2,3). Özünün hər bir övladının simasında İsa bu dünyaya məktub göndərir. Əgər siz Məsihin davamçısısınızsa, onda O sizin simanızda sizin ailənizə və bütün qonşularınıza məktub göntərir. Bizdə yaşayan İsa istəyir ki, Onunla tanış olmayan hər bir kəsin hislərinə və düşüncələrinə daxil olsun. Ola bilsin ki, onlar Müqəddəs Kitabı oxumurlar və onun səhifələrindən onlara yönələn səsi eşitmirlər, həm də Allahın yaratdıqlarında təzahür edən məhəbbəti görmürlər. Lakin əgər siz Məsihin sadiq nümayəndəsisinizsə, onda ola bilsin ki, onlar sizin vasitənizlə Onun rəhmdilliyini dərk etsinlər və onlarda Onu sevmək və Ona xidmət etmək duyğusu oyansın.

Məsihçilər göylərə aparan yolu işıqlandırmağa təhkim olunmuşdurlar. Onlar Məsihdən aldıqları işıqla dünyanı işıqlandırmalıdırlar. Onların həyatları və xasiyyətləri insanlara Məsih və Onun xidmətləri haqqında düzgün təsəvvür verməlidir.

Məsihin əsl davamçıları Ona xidməti, əslində olduğu kimi, cəzbedici edəcəkdirlər. Öz qəlblərində qəm-qüssə daşıyan, deyinən və şikayətlənən məsihçilər başqalarında Allah haqqında və məsihçi həyatı haqqında düzgün olmayan təsəvvür yaradırlar. Onlar elə təsəvvür yaradırlar ki, elə bil Allah Öz övladlarının xoşbəxtliyini istəmir və bununla onlar bizim Səmavi Atamız haqqında yanlış şəhadət edirlər.

Allah övladlarını inamsızlığa və məyusluğa düçar edə biləndə, İblis şadlanır. O bizim Allaha etibar etmədiyimizi və Onun bizi xilas etməyə hazır olduğuna və gücünə şübhə etdiyimizi görəndə bədxahcasına sevinir. Biz fikirləşəndə ki, Allahın qabaqgörənliyi bizə zərər verir, o şənlənir. Şeytan əlindən gələn hər bir şeyi edir ki, Allahı rəhmsiz və qəddar təsvir etsin. O, həqiqəti təhrif edir və insanlara Allah haqqında yanlış təsəvvürlər təlqin edir. Biz isə İlahi həqiqət haqqında düşünmək əvəzinə çox tez - tez fikrən şeytanın yanlış təsəvvürləri üzətində dururuq və Allaha etibar etməməklə, Ona narazılıq etməklə Allaha şərəfsizlik göstəririk. Şeytan daim dini həyatı nə iləsə bulandırmağa, qəm - qüssə ilə doldurmağa çalışır. O istəyir ki, bu həyat bezdirici və çətin görünsün. Və əgər məsihçi öz həyatı ilə din haqqında bu cür təsəvvürü təsdiqləyirsə, onda o, düşmənə kömək edir.

Çox adam tez - tez öz səhvləri, nöqsanları, məyusluqları haqqında düşünür. Onların qəlbləri qəm və qüssə ilə doludur. Mən Avropada olanda, ümidsizlikdən əzab çəkən bir bacı mənə yazaraq ona təsəlli və ruh verməyi xahiş etmişdi. Onun məktubunu aldıqdan sonra, həmin gecə mən yuxuda gördüm ki, bağdayam və onun sahibi hesab etdiyim bir adam məni cığırlarla aparırdı. Mən gülləri dərərək onların ətrindən həzz alarkən, yanımca gələn həmin bacı mənim diqqətimi onun getməyinə mane olan tikanlara yönəldirdi. O şikayət və narazılıq edirdi. O, bələdçinin arxasınca cığırla yox, tikanlıqlar arası ilə gedirdi. O deyirdi: “Çox təəssüf ki, bu gözəl bağı tikanlıqlar eybəcərləşdirib”. Onda, bələdçi ona dedi: “Buraxın bu tikanları, siz onlardan ancaq yaralanarsınız. Qızıl gül, zanbaq və qərənfil dərin”.

Məgər sizin həyatınızda işıq dolu sevincli anlar olmamışdırmı? Sizin qəlbiniz Allah Ruhunun təsiri altında sevinclə döyünməmişdirmi? Siz geriyə nəzər salaraq və yaşanmışları xatırlayaraq, doğrudanmı heç bir xoş şey tapa bilmirsiniz? Məgər Allahın əhdləri sizin yolunuz boyunca ətirli güllər kimi bitmirmi? Siz doğrudanmı istəmirsiniz ki, onların gözəlliyi və rayihəsi sizin qəlbinizi sevinclə doldursun?

Tikanlar sizə ancaq yara və ağrı verəcəklər. Əgər siz onları qopararaq başqalarına təklif edirsinizsə, onda nəinki siz özünüz Allahın mərhəmətinə əhəmiyyət vermirsiniz, hətta başqalarına da həyat cığırı ilə getməyə mane olursunuz.

Keçmişin xoşagəlməz xatirələrini, günahlarımızı, məyusluqlarımızı yadda saxlamaq, hər vaxt onlar haqqında danışmamaq, qəlbimizi qüssə tam alana kimi onlara ağlamaq ağıllı iş deyildir. Ümidsizlik içərisində olan insan zülmətə qərq olmuşdur, o, Allah nurunun onun qəlbinə daxil olmasına mane olur və başqalarının da yoluna kölgə salır.

Allahın bizə bəxş etdiyi işıqlı dəqiqələr üçün Ona təşəkkür və şükür edin. Gəlin Onun məhəbbətinin sübutlarının hamısını yaddaşımızda vahid halda bir-birinə bağlayaq ki, həmişə onlara baxaq. Gəlin Öz Atasının taxtını tərk edən və insanı şeytanın qüvvəsindən xilas etmək üçün Öz ilahiliyini insan təbiətində gizlənən Allah Oğlu haqqında düşünək. Gəlin Onun bizim üçün çaldığı və insanların şanlı Allah Padşahlığını imanla görmək imkanına malik olmaları üçün, göyləri açan qələbəsi haqqında düşünək. Gəlin günahın saldığı olüm uçurumundan xilas olunan və yenidən Əbədi Allahla ahəngdarlığa gətirilən günaha batmış bəşəriyyəti yada salaq. Yada salaq ki, Bağışlayana iman vasitəsi ilə İlahi sınaqlardan çıxanların hamısı Məsihin salehliyinə qərq olunurlar və Onun taxt-tacına heyran qalırlar: Allah bizi məhz bu həqiqətlər üzərində düşünməyə dəvət edir.

Allahın məhəbbətinə şübhə edəndə və Onun vədlərinə etibar etməyəndə, biz Ona şərəfsizlik edirik və Müqəddəs Ruhu kədərləndiririk. Əgər uşaqları bütün gücü ilə onların qayğısına qalan və onların xoşbəxtliyi üçün yaşayan ananın onlara xeyir arzulamadığı haqqında həmişə şikayət etsəydilər, ana özünü nücə hiss edərdi? Əgər övladlar onun məhəbbətinə şübhə etsəydilər, bu onun qəlbini yaralayardı. Əgər övladları ona belə yaşansaydı, istənilən bir insan özünü necə hiss edərdi? Bizim əbədi həyat ala bilməmiz üçün Öz yeganə Oğlunu ölümə verən Allahın məhəbbətinə biz etibar etməyəndə, Səmavi Atamız bizim haqqımızda nə düşünə bilər? Həvari yazır: “O Öz Oğlunu belə, əsirgəməyib Onu hamımızın uğrunda ölümə təslim etdisə, Onunla birgə bütün şeyləri də bizə lütf etməyəcəkmi?” (Romalılar 8:32). Buna baxmayaraq yenə də çoxları, sözlə olmasa da, işləri ilə deyirlər: “Rəbb bunu mənim üçün nəzərdə tutmamışdır. Yəqin, O başqalarını sevir, amma məni yox”.

Bütün bunlar bizim qəlbimizin yalnız ziyanınadır, çünki hər bir şübhə sözü bizi şeytanın tamahlandırmalarına uğradır və bizim az imanlılığa meyilliliyimizi möhkəmlədir, mələkləri kədərləndirir və onlar bizdən uzaqlaşmağa məcbur olurlar. Şeytan sizi yoldan çıxardanda, heç bir şübhə və narazılıq sözləri söyləməyin. Əgər siz onun pıçıltılarına qulaq assanız, onda sizin ağlınız etibarsızlıq və qəzəblə dolacaqdır. Bunlar haqqında başqalarına danışarkən, siz nəinki yalnız özünüzə ziyan vurursunuz, hətta ətrafınızdakı insanların şuuruna elə bir toxum səpirsiniz ki, bunlar cücərərək onların həyatında acı bəhrə gətirir. Sizin sözlərinizin təsiri onlar üçün düzəlməz və məhvedici ola bilər. Ola bilsin ki, siz şirnikləndirmələrdən və şeytanın toplarından qurtararsınız, lakin sizin təsiriniz nəticədə tərəddud edən başqaları sizin səpdiyiniz şübhələrdən yaxa qurtarmaya da bilərlər. Bunun üçün də yalnız ruhi qüvvə və həyat verən şeylərdən danışmaq çox vacibdir!

Mələklər sizin öz Səmavi Müəlliminiz haqqında dünyaya yaydığınız şahidliklərinizi diqqətlə dinləyirlər. Gəlin bizə görə Ata önündə xahiş etmək üçün Daim Yaşayan haqqında daha çox danışaq. Siz dostunuzu salamlayanda, qoy sizin qəlbiniz və dodaqlarınız Allaha alqışla dolu olsun. Bu onun düşüncələrini İsaya cəlb edəcəkdir.

Bütün insanlar danışması ağır olan kədərlər və sınaqlarla, qarşı durulması çətin olan tamahlandırmalarla rastlaşırlar. Öz kədərlərinizi fanı insanlara aparmayın, onları dua edəndə Allaha söyləyin. Heç bir zaman heç bir şübhə və narazılıq sözü söyləməyi özünüz üçün bir qayda edin. Sizin ümid və təqdir etmə sözləriniz başqalarını ziyalandıraraq və onların quvvələrini möhkəmləndirərək çox işlər görə bilərlər.

Bir çox gücsüz canlar tamah altında əzilirlər. Onlar öz “mən” i və şər qüvvələri ilə mübarizədə təslim olmağa, demək olar ki, hazır olurlar. Belələrini onların ağır mübarizələrində inamdan məhrum etməyin. Onları ruhlandırıcı ümid sözləri ilə dəstəkləyin. Belə olanda Məsih işığı sizin həyatınızı nurlandıracaqdır. “Bizlərdən heç kim özü üçün yaşamır” (Romalılar 14:7). Bizim özümüzün də xəbərimiz olmadan, bizim təsirimiz başqalarını ruhlandıraraq möhkəmləndirə bilər, yaxud, əksinə, onlarda narazılıq doğuraraq, onları Məsihdən və həqiqətdən uzaqlaşdıra bilər.

Çox insanlar Məsihin xasiyyəti və həyatı haqqında düzgün olmayan təsəvvürə malikdirlər. Onlar elə fikirləşirlər ki, Məsih istiqanlılıqdan və həyat sevincindən məhrum olunmuşdur, sərt, ciddi və qəmgin olmuşdur. Və buna görə də bəzilərinin məsihçi həyatı çox vaxt qaranlıq boyalarla örtülür.

Tez-tez deyirlər ki, İsa ağlayırdı və məlum deyildi ki, O nə vaxtsa gülümsəyirdi. Bizim Xilaskarımız, həqiqətən, ağrıları dadan kədərlər Əri olmuşdur. O Öz qəlbini bütün insani kədərlər üçün açmışdı. Lakin Onun həyatı fədakarlıqlarla dolu, kədər və qayğılarla yüklənmiş olsa da, Onun ruhu əzilməmişdi. Onun özü kədər və narazılıq ifadə etmirdi, lakin həmişə daxili sakitliyə dəlalət edirdi. İsanın qəlbi həyat çeşməsi idi, və O hara getsə idi, həmişə Özü ilə rahatlıq və sülh sevinc və xoşbəxtlik gətirirdi.

Xilaskar həmişə ciddi və məqsədə doğru gedən olmuşdur, lakin O heç vaxt tutqun və qaraqabaq olmamışdır. Onun davamçılarının həyatı məqsədyönlu və şəxsi məsuliyyətlərini dərindən dərk etməklə dolu olacaqdır. Yüngülxasiyyətlik itəcəkdir, çılğın şənliklər və kobud zarafatlar olmayacaqdır. İsa Məsih dini sakit, geniş çaya bənzəyən sülh gətirir. O, sevinc işığını söndürmür, şən əhval ruhiyyəni əzmir və gülümsər, xoşbəxt üzə kölgə salmır. Məsih ona görə gəlməmişdir ki, Ona xidmət etsinlər, ona görə gəlmişdir ki, başqalarına xidmət etsin; və əgər bizim qəlbimizdə əsl məhəbbət hökmdardırsa, biz də Onun kimi, Onun nümunəsi əsasında hərəkət edəcəyik.

Əgər biz daim başqalarının bəd və ədalətsiz hərəkətləri haqqında düşünsək, onda Məsih bizi sevdiyi kimi, biz onları sevə bilməyəcəyik. Lakin bizim düşüncələrimiz Məsihin bizə olan möcüzəli məhəbbətinə və halımıza rəhm etməsinə yönəlsə, biz də həmin ruhu yaxınlarımıza göstərə bilərik. Gördüklərimiz səhvlərdən və nöqsanlardan asılı olmayaraq, biz bir - birimizi sevməliyik və bir - birimizə hörmət etməliyik. Özümüzdə itaəti və təvazökarlığı inkişaf etdirmək, başqalarının səhvlərinə qarşı səbirli və güzəştli olmağı tərbiyə etmək vacibdir. Bu bizdəki xırdacı xudbinliyi məhv edəcək və bizi geniş qəlbli, xeyirxah edəcəkdir.

Zəbur oxuyan demişdir: “Rəbbə güvən, yaxşılıq et, bu diyarda arxayın ömür sür.” (Zəbur 37:3). “Allaha təvəkkül et!” Hər bir yeni gün öz əziyyətini, qayğılarını və çətinliklərini gətirir. Bir yerdə görüşərkən, biz hər şeydən çox az çətinliklərimiz və sınaqlarımız haqqında danışırıq. Biz nə qədər gərəksiz həyəcanlar keçiririk! Bizim həyatımıza nə qədər qorxu və narahatlıqlar hücum çəkir! Və onlar bizi o qədər sıxışdırır ki, biz rəhmdil Xilaskarı tamamilə nəzərdən qaçırırıq. Bizi əhatə edən insanlar isə fikirləşə bilərlər ki, bizim xahişlərimizi eşitməyə və bizim üçün çətin vaxtda kömək göndərməyə hazır olan, sevərək hamımıza acıyan Xilaskarımız yoxdur.

Bəzi adamlar daim qorxu və boş həyəcanlar içərisində yaşayırlar. Halbuki, onlar hər gün Allahın məhəbbətini sübut edən aydın dəlillərlə əhatə olunurlar. Onun Bəsirətinin bol bəhrələrindən faydalanırlar, lakin Onun xeyir-duasını görmürlər. Onların fikirləri daim müxtəlif xoşagəlməzliklərə yönəlmişdir, onlar fikirləşirlər ki, bunlar onların gələcək həyatına təhlükə törədir. Yaxud onlar hər hansı cüzi çətinliklər haqqında o qədər fikirləşirlər ki, Allaha şükür etməli olduqları bu qədər nemətləri daha görə bilmirlər. Onların rastlaşdığı çətinliklər onları yeganə kömək mənbəyi olan Allaha yaxınlaşdırmır, əksinə, narahatlıq və narazılıq doğuraraq Ondan uzaqlaşdırır.

Biz belə imansızlıq göstərə bilərikmi? Biz nə üçün bu qədər naşükür və bu qədər inamsızıq? Axı bizim ən yaxşı Dostumuz — İsa və bütün Səma bizim müvəffəqiyyət qazanmağımızda maraqlıdır! Qoymayaq ki, illuziya və gündəlik həyat həyəcanları bizim ağlımızı qarışdırsın və qəlbimizi narahat etsin! Əks halda bunlar bizdə həmişə narahatçılığa səbəb olacaqdır. Biz qayğılara o dərəcədə qapılmamalıyıq ki, onlar sınaqdan çıxmağımıza mane olsunlar.

Ola bilsin ki, siz məişət işlərinizdə uğursuzluğa düçar olursunuz və sizi itkilət hədələyir, gələcək isə sizə qaranlıq və imkansız görünür; ruhdan düşməyin! Bütün qayğılarınızı Allaha həvalə edin və rahat, gümrah qalın! Allahdan müdriklik istəyin ki, öz işlərinizi düzgün idarə edəsiniz və itkilərdən, bədbəxtliklərdən qaçasınız! Uğur qazanmaq üçün sizdən asılı olan hər şeyi edin. İsa Öz köməyini vəd etmişdir, lakin biz də öz tərəfimizdən səy göstərməliyik. Və əgər siz öz hər şeydən güclü Köməkçinizə etibar edərək, bacardığınız hər şeyi etmişsinizsə, onda gələcəyə cəsarətlə baxın!

Allahın iradəsi ondan ibarət deyildir ki, Onun xalqı qayğılarla yüklənsin. Lakin Rəbbimiz bizi aldatmır. O bizə demir ki, “Qorxma; sənin yolunda təhlükə yoxdur”. O bilir ki, təhlükələr, sınaqlar vardır və bu barədə bizə açıq deyir. Allah Öz xalqını günah və şər dünyasından götürmür, lakin bizə təhlükəsiz sığınacaq göstərir. İsa Öz şagirdləri üçün dua edirdi: “Onları dünyadan götürməyi deyil, şər olandan qorumağı Səndən xahiş edirəm”. “Məndə sülhünüz olsun deyə bunları sizə söylədim. Dünyada əziyyətiniz var, amma cəsarətli olun! Mən dünyaya qalib gəldim” (Yəhya 17:15; 16:33).

Məsih dağdakı moizəsində Öz şagirdlərinə Allaha etibar etməyin vacibliliyini öyrədirdi. Bu tövsiyələr bütün dövrlərdə Allah övladlarını ruhlandırmaq üçün nəzərdə tutulmuşdur. Onlar bu gün də bizim üçün örnək və təsəllidirlər. İsa Öz davamçılarına demişdir: “Göydə uçan quşlara baxın: onlar nə əkir, nə biçir, nə də anbarlarda saxlayır. Amma Səmavi Atanız onları yedizdirir. Siz onlardan daha qiymətli deyilsinizmi?”. Xilaskar sonra soruşur: “Siz onlardan daha dəyərli deyilsinizmi?” (Matta 6:26). Böyük Allah insanların və heyvanların qayğısına qalır, Öz yaratdıqlarının ehtiyaclarını təmin edir. Səma quşları Onun diqqətindən kənarda qalmamışlar. O, qidanı birbaşa onların dimdiyinə qoymur, lakin onlarım mövcud olmaları üçün bütün vacib olan şeyləri qabaqcadan nəzərə almışdır. Quşlar Allahın onlar üçün səpdiyi dənləri yığıb yeməlidirlər. Onlar öz kiçik yuvaları üçün tikinti materialları hazırlamalıdırlar və öz balalarını yedizdirməlidirlər. Onlar öz işlərini şən nəğmələrlə yerinə yetirirlər, çünki “Səmavi Atamız onları yedizdirir”. Bəs “siz onlardan daha dəyərli deyilsinizmi?” Düşünməyə və şüurla səcdə etməyə qadir olan siz quşlardan daha qiymətli deyilsinizmi? Əgər biz Allaha etibar ediriksə, bizi Özünə bənzər Yaradan və Qoruyan möhtac olduğumuz şeyləri bizə göndərməyəcəkmi?

Məsih Öz şagirdlərinin diqqətini Səmavi Atanın insana məhəbbətinə işarə olaraq yaratdığı gözəl güllərə yönəldərək demişdi: “Tarla zanbağlarının necə böyüdüklərinə baxın”. Canlı güllərin adi gözəlliyi Süleymanın geyimindən çox -çox gözəldir. İnsan tərəfindən yaradılmış ən gözqamaşdırıcı geyim Allahın yaratdığı güllərin parlaq təbii gözəlliyi ilə müqayisə edilə bilməz. İsa soruşur: “Nəyə görə geyim üçün qayğı çəkirsiniz? Görün çöl zanbaqları necə böyüyür: onlar nə zəhmət çəkir, nə də ip əyirir. Ey imanı az olanlar, bu gün olub sabah ocağa atılan çöl otunu Allah belə geyindirirsə, sizi geyindirəcəyi daha da yəqin deyilmi?” (Matta 6:28,30). Bircə gün ərzində solan gülləri bəzəyən Allahın, Səmavi Rəssamın boyaları necə də zərif və rəngarəngdir! Görün onda O Öz sürətinə bənzər yaratdıqlarına nə qədər çox qayğı göstərir! Məsihin sözləri az imanlı qəlblərin narahatlığını və şübhələrini məzəmmət edir.

Rəbb Öz oğul və qızlarını xoşbəxt və itaətkar görmək istəyir. İsa deyir: “Aranızda sülh qoyub gedirəm, Öz sülhümü sizə verirəm. Mən onu sizə dünyanın verdiyi kimi vermirəm. Qoy ürəyiniz təlaşa düşməsin və qorxmayın”. “Bu sözləri sizə söylədim ki, sevincim sizdə olsun və sevinciniz kamil olsun” (Үдһуа 14:27; 15:11).

Borcunu yerinə yetirməkdən imtina edərək, tamahkar məqsədlər üçün can atılan xoşbəxtlik daimi və möhkəm ola bilməz. O tez keçir, onu axtaran insan isə tənhalıq və kədər içərisində qalır. Allaha xidmət sevinc və məmnunluq gətirir. Məsihçi qeyri - müəyyənlikdə yaşamır. O, lazımsız kədər və məyusluqlara düçar olmur. Hətta əgər biz bu həyatda həzz almırıqsa da, gələcək həyatı gözləməklə sevinc tapırıq.

Artıq burada, yerdə, məsihçi Məsihlə ünsiyyətdən sevinc duya bilər, Onun məhəbbətinin işığından həzz ala bilər, Onun hüzurundan həmişə təsəlli tapa bilər. Həyatımızın hər bir addımı ilə biz İsaya yaxınlaşa bilərik, Onun məhəbbətini dərk etmək üçün daha dərin təcrübə əldə edə bilərik və sülh diyarı olan şanlı Ata Yurduna yaxınlaşa bilərik. Buna görə də ümid bəsləməkdən əl çəkməyək, həmişəkindən də möhkəmlə inamla dolaq. “Rəbb bizə buraya qədər kömək etdi” və axıra kimi də kömək edəcəkdir (1 Şamuel 7:12). Gəlin geriyə, keçmişə, rəqibin əlindən qurtarmaq üçün Allahın köməyini aydın gördüyümüz dövrələrə nəzər salaq. Gəlin bizə göstərilən bütün qayğı və mərhəmətləri: Onun qurutduğu göz yaşlarını, Onun sakitləşdirdiyi ağrıları, Onun yox etdiyi narahatlıq və həyəcanları, Onun təmin etdiyi ehtiyacları, Onun bizi qərq etdiyi xeyir-duaları yada salaq. Bu qayda ilə biz iztirab yolumuzun qalan hissəsini keçmək üçün qüvvəmizi möhkəmlədəcəyik.

Bizi gələcək mübarizədə gözləyən çətinliklər haqqında biz düşünməyə bilmirik. Lakin keçmişə boylanaraq və gələcəyə nəzər salaraq, biz deyə bilərik: “Rəbb bizə buraya qədər kömək etdi”. “Darvazalarının cəftələri dəmirdən, tuncdan olsun, qüvvətin ömrün boyu qurtarmasın! (Qanunun Təkrarı 33:25). Rəbb bizə gücümüz çatacağından artıq sınaqlar göndərməyəcəkdir. Buna görə də gəlin, sınaqların necə olacağından asılı olmayaraq, onlardan çıxmaq üçün bizə güc veriləcəyinə inanaraq, hərəmiz öz yerimizdə çalışaq.

Tezliklə Allah övladları üçün səma qapıları açılacaqdır və onlar Padşahın dodaqlarından, ən gözəl alqış musiqisi kimi, xeyir-dua sözlərini eşidəcəklər: “Ey sizlər, Atamın xeyir-dua verdiyi adamlar! Gəlin, dünya yaranandan bəri sizin üçün hazırlanmış olan Padşahlığı irs alın” (Matta 25:34).

O zaman, bağışlananlar İsanın onlar üçün hazırladığı əhd olunmuş yerlərə sevinclə qəbul ediləcəklər. Onların yeni həmvətənləri onları bu günahdan yerdə əhatə edənlərdən fərqlənəcəklər. Orada qüsur, şərəfsizlik, yalan, bütlərə xidmət olmayacaqdır. Xilas olunanlar o şəxslərlə ünsiyyətdə olacaqlar ki, onlar iblisə qalib gəlmişlər və İlahi lütfün gücü ilə xasiyyət kamilliyinə çatmışlar. İndi onlara iztirab verən hər bir günahkar meyl, bütün qeyri -kamilliklər Məsihin qanı ilə onlardan uzaqlaşdırılacaqdır. Onlara günəş parlaqlığından da güclü olan nur bəxş ediləcəkdir. Məsihin mənəvi gözəlliyi və xasiyyət kamilliyi onlarda parlayaraq, zahiri əzəməti kölgədə qoyacaqdır. Mələklərin əzəmətini və üstünlüklərini bölüşdürərək, günahsız varlıqlar kimi onlar da böyük Allah taxtı önündə duracaqlar.

Onu gözləyən mirasa nəzər salaraq, “insan öz canı əvəzinə nə verə bilər?” (Matta 16:26). O, yoxsul ola bilər, lakin dünyanın ona bəxş edə biləcəyi mənəvi sərvətə və ləyaqətə malik ola bilər. Bağışlanaraq və günahdan təmizlənərək, özünüz bütün xeyirxah qüvvələrini Allaha xidmətə həsr edən can göylərin nəzərində qiymətsizdir. Və Allahın, müqəddəs mələklərin hüzurunda bütün səma bağışlanan hər bir can üçün elə bir sevinclə sevinir ki, bu sevinc əzəmətli qələbənin müqəddəs nəğmələrində canlanır.

Oxucuya Bir Neçə Söz

Bəşəriyyətin ruhi oyanışına və yüksəlişinə həqiqətən yaxşı təsir edən bütün kitablardan az bir qismi, “Allaha aparan yol” kitabı kimi, belə böyük tirajlarla və bu qədər çoxlu dillərdə çap olunurlar. Yer kürəsinin ən ucqar güşələrinə qədər dünyanın, demək olar ki, bütün ölkələrinin ciddi düşüncəli insanların çoxu onun güclü təsirini özlərində hiss etmişlər.

Bu kitabın müəllifi Yelena Uayt (1827-1915) öz dövründə dini dairələrdə öz ruhani xidmətini üç qitədə yerinə yetirən yazıçı və moizəçi kimi tanınmışdı. O, ABŞ-ın şimal - şərq hissəsindəki Men ştatında anadan olmuş və gəncliyini orada keçirmişdir. Sonrakı illərdə o başqa ştatlarda da çox gəzməli olmuşdur. 1885-1887-ci illərdə o, Qərbi Avropanın bir sıra ölkələrində yaşamış və işləmişdir. Orada o, yazıçı fəaliyyəti ilə yanaşı, tez-tez böyük auditorialar qarşısına mənəviyyat, ruhaniyyət və sağlam həyat tərzi mövzularında danışaraq çıxış edirdi. Sonralar o, yeddi il Avstraliyada və Yeni Zelandiyada olmuşdur. Onun qələminə ilahiyyət, təhsil, sağlamlıq, ailə həyatı və praktik məsihçilik mövzusunda çoxlu kitab və məqalələr məxsusdur. Onun kitablarından bəziləri azəri türkcəsinə tərcümə edilmişdir. Bunların içərisində “Allaha aparan yol” — ən çox yayılandır.

Kitabın adı onun məzmununu açır. Bu gün genişlənən azadlıqlar sayəsində bizim ölkədə də daha çox insan Xilaskarın Xoş Müjdə çağırışını eşidə bilər: “Mənə gəlin”. Lakin Foma (Məsihin ilk şagirdlərindən biri) ilə birlikdə çoxları soruşmağa hazırdır: “Yolu necə tanıya bilərik?” Bu kitabın səhifələrində Allaha aparan yol sadə və aydı göstərilmişdir. Oxucunun nəzəri axtaran qəlbin bütün ehtiyaclarını təmin edən İsa Məsihə yönəlmişdir. İlhamlanmış müəllif inamsıza və şübhə edənə, Allaha birgə olan, sülhə və həyata aparan Yolu görməyə kömək edir. Həqiqəti və xasiyyət kamilliyini axtaran hər kəs burada təklif olunan məsləhətlərə əməl etməklə, addım-addım, bizi Yaradan və Bağışlayan Rəbbə yaxınlaşdıra bilər