Świadectwa dla zboru VII

Ellen G. White

Copyright © 2021, Ellen G. White Estate, Inc.

Information about this Book

Overview

This eBook is provided by the Ellen G. White Estate. It is included in the larger free Online Books collection on the Ellen G. White Estate Web site.

About the Author

Ellen G. White (1827-1915) is considered the most widely translated American author, her works having been published in more than 160 languages. She wrote more than 100,000 pages on a wide variety of spiritual and practical topics. Guided by the Holy Spirit, she exalted Jesus and pointed to the Scriptures as the basis of one»s faith.

Further Links

A Brief Biography of Ellen G. White

About the Ellen G. White Estate

End User License Agreement

The viewing, printing or downloading of this book grants you only a limited, nonexclusive and nontransferable license for use solely by you for your own personal use. This license does not permit republication, distribution, assignment, sublicense, sale, preparation of derivative works, or other use. Any unauthorized use of this book terminates the license granted hereby. (See EGW Writings End User License Agreement.)

Further Information

For more information about the author, publishers, or how you can support this service, please contact the Ellen G. White Estate at mail@whiteestate.org. We are thankful for your interest and feedback and wish you God»s blessing as you read.

Czas siódmego tomu Świadectw dla zboru

Tom siódmy został opublikowany pod koniec 1902 roku, około dwa lata po wydaniu szóstego tomu, lecz w tych kilkunastu miesiącach dokonano epokowego postępu, zwłaszcza w sprawach reorganizacji pracy naszego kościoła.

W 1863 roku, prawie trzydzieści osiem lat temu, zorganizowana została Rada Naczelna Kościoła (Generalna Konferencja) wraz z sześcioma lokalnymi diecezjami (konferencjami) położonymi w całości w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Było wtedy 30 starszych duchownych (ordynowanych) i młodszych (licencjonowanych), którzy służyli 3500 wyznawcom w 125 zborach. Nie było jeszcze adwentystycznych szkół i sanatoriów a jedynie jeden kościelny instytut wydawniczy.

Każde kolejne dziesięciolecie zaznaczyło się podwojeniem liczby wyznawców i zatrudnionych pracowników oraz rozpoczęciem nowych kierunków działania. Do początku XX wieku dzieło rozrosło się do światowych rozmiarów. Sprawozdanie statystyczne za 1900 rok ukazuje że literatura była wydawana w 39 językach w 13 instytutach wydawniczych i ich oddziałach. Pięciuset starszych duchownych wraz z tysiącem innych pracowników zatrudnionych w innych gałęziach działalności kościoła służyło 66.000 wierzących, członków 1.892 lokalnych zborów. Zbory te były zgrupowane w 45 lokalnych diecezjach i 42 lokalnych misjach. W Australii a także w Europie, lokalne diecezje prawie co zostały zawiązane w organizacje kościołów krajowych (Konferencje Unijne).

Wraz z rozwojem pracy wydawniczej i zapoczątkowaniem zaangażowania się w sprawy medyczne i oświatowo-wychowawcze oraz rozpoczęciem działalności Szkoły Sobotniej uformowane zostały autonomiczne struktury organizacyjne celem troski o te gałęzie dzieła. Oprócz licznych stowarzyszeń wydawniczych i oświatowych były to: Międzynarodowa Szkoła Sobotnia, Misja Medyczna i Stowarzyszenie Wolności Religijnej, praca misyjna za granicą zarządzana była przez Zarząd Misji Zagranicznej. Chociaż zainteresowania tych różnych organizacji były ze sobą powiązane, to jednak każda działała jako oddzielna struktura z własnym biurem zarządu położonym w innym miejscu w Stanach Zjednoczonych. Dla biura Zarządu Misji Zagranicznej wybrano Nowy Jork ze względu na zalety związane z dużym portem morskim. W przypadku Stowarzyszenia Szkoły Sobotniej, Oakland w Kaliforni był ośrodkiem odpowiadającym jego urzędnikom. Działalność w zakresie wolności religijnej była kierowana z Chicago w stanie Illinois a Misyjna Służba Medyczna z Battle Creek w Michigan.

Nie jest trudne zrozumieć że Kościół w swoim naturalnym rozwoju przerósł oryginalne podstawy i warunki z 1863 roku. Niektóre zmiany musiały być dokonane z konieczności. Radę Naczelną Kościoła tworzyło dwanaście członków z czego czterech mieszkało w Battle Creek. Jak mogło tak niewielu ludzi zatroszczyć się o gwałtownie rozwijające się dzieło w swoim światowym zakresie? Wszystkie lokalne diecezje, misje rozsiane po świecie, poza australoazjatyckimi i europejskimi kościołami krajowymi, były pouczane aby bezpośrednio podporządkować się kierownictwu Rady Naczelnej. To nie jest nic dziwnego że potrzeby niektórych terytoriów były lekceważone, albo to że w niektórych przypadkach zarządzaniu brakowało efektywności. Problemy mnożyły się gdy pewne gałęzie dzieła w sposób widoczny wyemancypowały się jako że w sposób nieproporcjonalny rozrosły się i posunęły się naprzód w granicach przez siebie stworzonej niezależności.

Takie były okoliczności w kwietniu 1901 roku kiedy Ellen G. White dopiero co wróciła z Australii do Stanów Zjednoczonych i przemówiła na otwarciu zjazdu przedstawicieli ogólnoświatowego kościoła. Wezwała ona do całkowitej reorganizacji dzieła szczególnie kładąc nacisk na podział odpowiedzialności. Jak zmagać się z tą sytuacją było zagmatwanym problemem, zwłaszcza wtedy gdy potrzeba stała się oczywistą. Teraz dzięki wezwaniu do działania oraz osobom pełnych wizji i wiary potrzebnej do wyprowadzenia z tej sytuacji, Rada Naczelna Kościoła została zreorganizowana.

Po pierwsze został przyjęty plan kościoła krajowego, który został już zainaugurowany w Australii i wprowadzony w Europie. To odciążyło Radę Naczelną od zarządzania wieloma drobnymi sprawami, które mogą i powinny być załatwiane lokalnie. Po drugie, zostały założone podstawy ku temu aby liczne autonomiczne organizacje kościelne takie jak: wydawnicze, medyczne, szkoły sobotnie i oświatowe włączyć do Rady Naczelnej jako jej departamenty. Po trzecie sama Rada Naczelna została znacznie powiększona stając się reprezentacją wszystkich światowych terytoriów i wszystkich oddziałów (odgałęzień) dzieła.

Niektóre dziedziny pracy Naczelnej Rady Kościoła zostały zorgnizowane raczej dość szybko. Departamenty Szkoły Sobotniej, Oświaty i Wolności Religijnej wkrótce powołane zostały do istnienia. Z innymi gałęziami sprawa zajęła jakiś czas a w niektórych przypadkach nie zostało to dokonane aż do chwili gdy katastrofa spowodowała iż stała się widoczna konieczność zmian.

W pracy medycznej koniecznym było aby proces zmian sięgnął świadomości i sposobu myślenia mężczyzn i kobiet związanych z nią by zmienić filozofię tego wielkiego dzieła, w którym byli oni zaangażowani. W czasie zjazdu ogólnoświatowego przedstawicieli kościoła w 1901 roku wyglądało na to że sanatorium w Battle Creek osiągnęło swój zenit i wraz z jego oddziałami w terenie, tworzyło ogromną część dzieła Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Stało się oczywistym że jego przywódcy zaczęli wyobrażać sobie wielką chrześcijańską misyjną służbę medyczną całkiem niezależnie od kościoła w swoim charakterze, o której sądzili że wkrótce usunie w cień działalność Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.

Wtedy to, 18. lutego 1902 roku, miała miejsce pierwsza katastrofa. Główny budynek sanatorium w Battle Greek spłonął w całości. Wkrótce uzgodniono by odbudować tę instytucję. Doświadczenie związane z tym pożarem wraz z radami ducha proroctwa, które dostały się do rąk osób odpowiedzialnych w przeciągu następnych kilku miesięcy, poprowadziło wielu do o wiele jaśniejszego zrozumienia że właściwym miejscem misyjnej służby medycznej jest stanowienie wyróżniającej ale integralnej części naszego kościoła. Było to wezwanie do rozproszenia i ustanowienia wielu misyjnych ośrodków medycznych, niezbyt dużych albo ambitnych w swoich możliwościach.

To stanowiło tło tego co E. G. White napisała w artykułach składających się na sekcję zatytułowaną „Praca naszego sanatorium”. Artykuły te zostały zawarte w tomie siódmym stąd też mogą nadal służyć kościołowi.

We wczesnych latach kiedy zostały założone instytuty wydawnicze „Review and Herald” i „Pacific Press” było koniecznym aby posiadać dobrze wyposażone drukarnie celem wydawania potrzebnej literatury w umiarkowanej cenie. W początkowym czasie nie było pełnoczasowego wykorzystania urządzeń dla potrzeb kościoła. By utrzymać maszyny w ruchu oraz kwalifikowaną kadrę drukarni nasze instytuty wydawnicze zbierały zamówienia na usługi drukarskie na zewnątrz. Usługi te dotyczyły druków akcydensowych oraz druków zwartych np. książek, itp. Było to całkiem opłacalne i pomagało utrzymywać majątek oraz pracowników na przyzwoitym poziomie.

Wiele problemów wyrosło w związku z tą działalnością usługową. Proponowane i przyjmowane były rękopisy książek o wątpliwej wartości. Niektóre z nich zawierały poważne błędy doktrynalne a niektóre z innych powodów były zdecydowanie szkodliwe. Okoliczności te osiągnęły swój pułap w czasach tomu siódmego. Biura tych wydawnictw otrzymały poselstwa ducha proroctwa wskazujące na niebezpieczeństwa tej pracy i wzywające do reformy. Wtedy też po latach gdy rozwinęło się dzieło kościoła, nadszedł czas pełnego zapotrzebowania na pracę urządzeń i ludzi dla celów kościelnych. Jednakowoż nie miało to miejsca do czasu gdy obydwa instytuty wydawnicze „Review and Herald” i „Pacific Press” zostały zniszczone przez pożar w kolejnych latach, w których te poselstwa zrodziły swój pełny owoc. Gdy zostały ustalone plany odbudowy tych instytutów, przywódcy kościoła w wierze uczynili krok naprzód poświęcając nowe budynki i wyposażenie wyłącznie na drukowanie kościelnej literatury. Uczyniono tak w świetle rad zawartych w tomie siódmym, które miały modelowy wpływ na pracę wydawniczą na całym świecie.

Gdy E. G. White odbywała podróż z miejscowości St. Helena w Kalifornii do Battle Creek w stanie Michigan by wziąć udział w ogólnoświatowym zjeździe delegatów kościoła w 1901 roku, obrała południową trasę zatrzymując się w Nashville by odwiedzić nowo założony instytut wydawniczy oraz niektóre nowe szkoły. Te przedsięwzięcia zostały powołane do istnienia dzięki apelom zawartym na kolumnach czasopisma „Review and Herald” celem rozpoczęcia szerokiej pracy w południowej części USA. Jej rady zainspirowały i kierowały tych, którzy wspierali to dzieło, mimo że w czasie ich pisania była w Australii. Tam było jej przywilejem odwiedzić te ośrodki i zobaczyć na własne oczy co zostało osiągnięte.

Wraz z bezpośrednią obserwacją terytoriów i jego potrzeb oraz objawieniami, które jej były dane, a także nowymi wizjami dzieła, została ona pobudzona do wezwania o większą liczbę zatrudnionych pracowników i podobnych aktywistów by popchnąć je do Południowych Stanów by wykorzystać możliwości rozpowszechnienia poselstwa zmagając się z problemami kontynuowania pracy pośród białej i kolorowej ludności. Te pobudzające apele napisane podczas tego dwuletniego okresu stanowią ważną część tomu siódmego. Były one narzędziem w kierowaniu wielu rodzin na wielkie obszary Południa by ogłosić poselstwo poprzez ciche pobożne życie w aktywnej ewangelizacji. Obfite żniwo tego siewu jest widoczne dzisiaj.

Jako Adwentyści Dnia Siódmego we wczesnych doświadczeniach tego ruchu praktykowaliśmy i nauczaliśmy reformę w życiu. To prowadziło do odkrycia i produkowania zdrowej żywności, z jednej strony aby zastąpić szkodliwe artykuły w żywieniu, z drugiej zaś by uzupełnić smaczną odpowiednią i zrównoważoną dietą. Były to działania i nauka Adwentystów Dnia Siódmego, które położyły podwaliny wielkiego przemysłu produktów zbożowych, który został rozwinięty w ostatnich latach, chociaż sposoby i pomysł tej produkcji pochodzi w większości z naszych rąk. Nadal w czasach tomu siódmego prowadziliśmy proporcjonalnie dużą liczbę ośrodków produkcyjnych a w niektórych miastach nawet wegetariańskie restauracje. Wiele rozdziałów zawartych w tomie siódmym odnosi się do tej dziedziny dzieła. Rady te przekonują że to mogłoby być prowadzone w taki sposób aby pozostawiać dobrą opinię o wyróżniającym poselstwie, które głoszone jest przez ten lud światu.

Poselstwa z czasów pisania tomu siódmego zawierają wezwanie do rozwinięcia pracy w miastach. Chociaż te będą kontynuowane przez inne, bardziej naglące apele, które pojawiły się w kolejnych latach, to jednak potrzeba naszych wielkich miast (w USA) była po raz pierwszy przedłożona w sposób ogólny naszemu ludowi w pierwszej sekcji tej książki. Dzieło nie miało być ograniczone do pracowników etatowych. Szeregowi wyznawcy z różnych klas społecznych mieli być wprowadzeni do zrealizowania zawsze rozwijającego się zadania w wielkich skupiskach ludności. Wielki program ewangelizacyjny został rozpoczęty, który był kontynuowany przez wiele lat.

Kiedy tom siódmy został opublikowany, Adwentyści Dnia Siódmego mieli już za sobą więcej niż półwiecze aktywnej pracy. Upływ lat oznacza że powiększa się liczba pracowników, którzy muszą zdjąć zbroję i zdjąć niesione ciężary.

Tacy poświęcali się i pracowali by budować sprawę Pana ale teraz kiedy nadszedł czas pozostawić pracę i pozwolić by młodsze ręce poniosły te ciężary, nie było dla nich odpowiedniego zabezpieczenia. Tę potrzebę oraz środki zaradcze zostały jasno objawione E. G. White i w jej końcowych poselstwach tomu siódmego przedłożyła ona w delikatnych słowach odpowiedzialność kościoła za pracowników w podeszłym wieku. Owocem jej wezwania o fundusz, z którego można by zadbać o potrzeby emerytowanych pracowników, jest dziś widoczny w systemie emerytalnym, który został założony kilka lat po wydaniu tego tomu.

W ten sposób tom siódmy jest poświęcony tylko niewielu dziedzinom oddziaływania ale jej zawsze żywe rady sięgają o wiele dalej i zrodziły już liczne owoce.

Część 1 — Mile widziana służba

„Nie upadabniajcie się do tego świata ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu waszego abyście mogli zobaczyć jaka jest wola Boża dobra, przyjemna i doskonała”. Rzymian 12,2.

Rozdział 1 — Dzieło zbawienia dusz

Bóg przekazał mi poselstwo dla swego ludu. Musi się on przebudzić, rozłożyć swoje namioty i rozszerzyć swoje granice. Moi bracia i siostry, kupieni zostaliście za wielką cenę i wszystko to co macie i czym jesteście powinno być użyte na chwałę Bożą i dla dobra waszych bliźnich. Chrystus umarł na krzyżu aby ocalić świat od zsinienia w grzechu. Potrzebuje On waszej współpracy w tym dzieie. To wy macie być Jego pomocną ręką. W gorliwym niestrudzonym wysiłku macie szukać zgubionych do zbawienia. Pamiętajcie że to przez wasze grzechy krzyż był pożądany. Kiedy przyjęliście Chrystusa jako waszego Zbawiciela ślubowaliście zjednoczyć się z Nim w dźwiganiu krzyża. Jesteście z Nim związani na życie i na śmierć w wielkim planie odkupienia.

Przekształcająca moc łaski Chrystusowej kształtuje tego kto oddał się w służbę Bożą. Nasycony Duchem Odkupiciela gotów jest zaprzeć się samego siebie, wziąć krzyż, gotów na poniesienie każdej ofiary dla Mistrza. Nie może już dłużej być obojętny wobec dusz ginących wokół niego. Wznosi się ponad służenie samemu sobie.

Został stworzony na nowo w Chrystusie i w jego życiu nie ma już miejsca na samolubną służbę. Rozumie że każda cząstka jego jestestwa należy do Chrystusa, który wykupił go z niewoli grzechu, każda chwila jego przyszłości została kupiona kosztowną życiodajną krwią jednorodzonego Syna Bożego.

Czy tak głęboko cenicie ofiarę Golgoty że pracy zbawienia dusz będziecie chętni poddać każde inne zajęcie? Takie samo pragnienie zbawienia grzeszników jakie cechowało życie Zbawiciela, cechuje życie Jego prawdziwego naśladowcy. Chrześcijanin nie pragnie żyć dla siebie. Ma on przyjemność w poświęcaniu wszystkiego co ma i czym jest w służbie Mistrza. Powodowany jest niewyrażalnym pragnieniem zdobywania dusz dla Chrystusa. Ci, którzy nie mają nic wspólnego z takim pragnieniem, powinni skupić się na własnym zbawieniu. Niechaj modlą się o ducha służby.

Jak mogę najlepiej chwalić Tego, przez którego jestem stworzony i odkupiony. Oto jest pytanie jakie winniśmy sobie zadać. Prawdziwie nawrócony szuka w pełnej napięcia troskliwości ratunku dla pozostających ciągle jeszcze w mocy szatana. Jeśli ma on dzieci, wie że jego dzieło musi zacząć się w jego własnej rodzinie. Jego dzieci są dla niego niezwykle cenne. Mając w pamięci że są one młodszymi członkami rodziny Pańskiej, dąży ze wszystkich sił aby stanęły po stronie Pana. Zobowiązuje się służyć Chrystusowi, czcić Go i być Mu posłusznym i wkłada pełen cierpliwości niestrudzony wysiłek w to by tak przygotować swe dzieci aby nigdy nie były wrogo usposobione wobec Zbawiciela.

Na matkach i ojcach złożył Bóg odpowiedzialność za wybawienie ich dzieci z mocy wroga. To jest ich zadanie, obowiązek, którego w żadnym wypadku nie powinni zaniedbywać. Ci rodzice, którzy mają żywy związek z Chrystusem, nie spoczną póki nie ujrzą swych dzieci bezpiecznych w owczarni. To będzie głównym staraniem ich życia.

Rodzice nie zaniedbujcie pracy jaka czeka was w zborze waszej własnej rodziny. To jest pierwsze pole waszych misjonarskich wysiłków. Najważniejsza praca jaką macie do wykonania to postawienie waszych dzieci po stronie Pana. Jeśli błądzą, postępujcie z nimi czule ale zdecydowanie. Niech zjednoczą się z wami w przeciwstawianiu się złu, przez które szatan próbuje zniszczyć dusze i ciała istot ludzkich. Dzielcie się z nimi tajemnicą krzyża, tajemnicą, która dla ciebie oznacza uświęcenie, odkupienie i wieczne zwycięstwo. Gdy weźmiecie swoje dzieci ze sobą do służby Bożej — jakież zwycięstwo osiągniecie.

Jeśli rodziny dokoła ciebie są przeciwne prawdzie, dołóż starań by doprowadzić ich do poddania się temu czego pragnie Chrystus. Działaj cierpliwie, roztropnie, delikatnie, torując sobie drogę czułą służbą miłości. Przedstawiaj prawdę w taki sposób aby była widziana w całym swoim pięknie wywierając wpływ, któremu nie można będzie się oprzeć. W ten sposób mury uprzedzeń zostaną zburzone.

Jeśli dzieło to zostanie wykonane z oddaniem, jeśli ojcowie i matki będą pracować dla członków własnej rodziny a potem dla tych, którzy są wokół nich wywyższając Chrystusa przez pobożne życie, tysiące dusz zostanie zbawionych. Kiedy lud Boży jest prawdziwie nawrócony, kiedy zdaje sobie sprawę z obowiązku jaki na nim spoczywa aby pracować dla tych, którzy są w jego zasięgu, kiedy nie pomija żadnego środka jaki mógłby być wykorzystany dla ratowania grzeszników z mocy wroga, wasze zbory zostaną oczyszczone od zarzutów.

Pozostało niewiele czasu aby przygotować się do wieczności. Oby Pan otworzył zamknięte oczy swego ludu i pobudził ich stępione zmysły aby mogli zrozumieć że ewangelia jest mocą Bożą ku zbawieniu tych, którzy wierzą. Oby zobaczyli ważność tak czystego i prawego reprezentowania Boga aby świat ujrzał Go w całej Jego piękności. Oby byli tak napełnieni Duchem, który w Nim spoczywa, by świat nie miał mocy oderwać ich od dzieła przedstawiania ludziom cudownych możliwości jakie otrzymuje każda dusza, która przyjmuje Chrystusa.

Na każdej linii naszego działania potrzeba większej gorliwości. Czas mija. Słudzy Boży mają być „w pracy nieleniwi, duchem pałający, Panu służący”. Ludzie potrzebują prawdy a przez gorliwe wierne działanie ma ona być im zaniesiona. Trzeba szukać dusz, modlić się o nie, pracować dla nich. Powinny być wygłaszane gorące apele, zanoszone żarliwe modlitwy. Nasze monotonne pozbawione ducha prośby winny zmienić się w prośby o głębokiej żarliwości. Boże Słowo zaświadcza: „Wiele może usilna modlitwa sprawiedliwego”.

*****

Świat jest naszym polem misyjnego trudu a my winniśmy wyruszyć do działania otoczeni atmosferą Getsemane i Kalwarii.

Rozdział 2 — Hasło do wymarszu

Wiecznym prawem Jehowy jest aby pierwszym dziełem tego kto przyjmuje prawdę jakiej potrzebuje świat było ogłoszenie tej prawdy. Ale czy jest tu ktoś kto przyjąłby brzemię ginących grzeszników za swoje własne? Kiedy patrzę na rzekomy lud Boży i widzę jego niechęć do służenia Bogu, moje serce napełnia się bólem którego nie potrafię wyrazić. Jak niewielu stoi szczerze przy Bogu w Jego poważnym ostatecznym dziele. Trzeba ostrzec tysiące a jak niewielu poświęca się zupełnie w pracy pragnąc być czymkolwiek czy uczynić cokolwiek aby tylko móc zdobywać dusze dla Chrystusa. Jezus umarł by zbawić świat. On działał i działa dla grzeszników — w pokorze, w skromności, bezinteresownie. Ale wielu z tych, którzy powinni współpracować z Nim, jest samowystarczalnych i obojętnych.

Pomiędzy ludem Bożym widać dziś straszliwy brak współczucia jakie powinno się mieć wobec ginących dusz. Mówimy o chrześcijańskich misjach. Dźwięk naszych głosów jest słyszany ale czy czujemy czułą Chrystusową tęsknotę serca za pozostającymi poza owczarnią? A dopóki nasze serca nie zabiją w jedności z sercem Chrystusa, jakże będziemy mogli zrozumieć świętość i powagę dzieła, do którego zostaliśmy wezwani słowami: „Czuwają nad duszami ... i zdadzą z tego sprawę”? Hebrajczyków 13,17.

Bóg czeka aby mężczyźni i niewiasty przebudzili się do swych odpowiedzialności. Czeka by połączyli się z Nim. Niech dadzą hasło do wymarszu i niech nie będą dłużej opieszali w wypełnianiu woli Bożej.

Czy zdajemy sobie sprawę jak wielu w świecie przygląda się naszym poczynaniom? Z miejsc, po których niewiele się spodziewamy, dobiegną nas głosy przynaglające do dzieła przekazania światu ostatniego poselstwa łaski. Kaznodzieje i członkowie zborów, obudźcie się! szybkimi będąc w rozpoznawaniu i korzystaniu z każdej okazji i korzystnej sytuacji jaką podsuwa nam opatrzność. Bóg i Chrystus i aniołowie działają z całą swoją mocą by utrzymać w ryzach zawziętość gniewu szatana bo plany Boże nie mogą zostać pokrzyżowane. Bóg żyje i króluje. On prowadzi sprawy wszechświata. Niechaj Jego żołnierze ruszą ku zwycięstwu. Niech w szeregach zapanuje doskonała jedność. Niechaj przesuną bitwę aż do bram. Pan będzie walczył za nich jako potężny Zdobywca.

Niechaj poselstwo ewangelii zabrzmi poprzez nasze zbory wzywając je do powszechnego działania. Niechaj członkowie zboru wzrosną w wierze korzystając z zapału swych niewidzialnych niebiańskich sojuszników, z poznania swych niewyczerpanych możliwości, z wielkości zadania w jakie zostali zaangażowani oraz z mocy swojego Przywódcy. Ci, którzy poddają się pod Bożą kontrolę aby być przez Niego prowadzeni i kierowani, staną pewnie na ścieżce wydarzeń, które On posyła. Natchnieni Duchem Tego, który dał własne życie światu, nie będą dłużej stali w nieudolności wskazując na to czego nie potrafią zrobić. Włożywszy zbroję z niebios wyruszą do walki pragnąc działać i nie cofać się dla Boga wiedząc że Jego wszechmoc zaspokoi ich potrzeby.

Stale rozprzestrzeniające się dzieło

Boży słudzy mają użyć wszelkich środków by powiększyć Jego królestwo. Apostoł Paweł mówi: „Który chce aby wszyscy ludzie byli zbawieni i ku znajomości prawdy przyszli”. Przyszli „aby były czynione prośby, modlitwy, przyczynianie się i dziękowanie za wszystkich ludzi”. 1 Tymoteusza 2,3.4.1. A Jakub mówi: „Niechże wie że kto by odwrócił grzesznika od błędnej drogi jego, zachowa duszę od śmierci i zakryje mnóstwo grzechów”. Jakuba 5,20. Każdy wierzący jest zobowiązany zjednoczyć się ze swoimi braćmi w rozgłaszaniu zaproszenia: „Chodźcie, bo już wszystko gotowe”. Łukasza 14,17. Każdy ma zachęcać innych do pracy płynącej z serca. Żarliwe zaproszenia popłyną z żyjącego zboru. Spragnione dusze zostaną poprowadzone ku wodzie życia.

Apostołowie dźwigali ciężar odpowiedzialności za poszerzanie pola swego działania, za głoszenie ewangelii w odległych regionach. Z ich przykładu uczymy się że nie byli leniami w winnicy Pańskiej. Boży słudzy stale powiększają zasięg swoich wpływów. Stale mają czynić więcej, nigdy mniej. Boże dzieło ma się rozszerzać aż obejmie cały świat.

Po swej podróży misyjnej, Paweł i Barnaba poszli jeszcze raz tą samą drogą odwiedzając zbory, które założyli i wybierając ludzi, którzy zjednoczyliby się z nimi w pracy. W ten właśnie sposób mają słudzy Boży pracować i dziś wybierając i ćwicząc młodych ludzi na współpracowników. Bóg pomaga nam uświęcać się aby przez nasz przykład inni mogli być uświęceni oraz zdolni do wykonywania owocnej pracy zdobywania dusz dla Chrystusa.

*****

Zbliżamy się do zakończenia historii tej ziemi, wkrótce staniemy przed wielkim białym tronem. Wkrótce wasz czas do działania na zawsze przeminie. Szukajcie możliwości powiedzenia w porę słowa tym, z którymi jesteście w kontakcie. Nie czekajcie, aż poznacie lepiej nim przedstawicie im bezcenne skarby prawdy. Idźcie do pracy a drogi otworzą się przed wami.

*****

W dniu sądu dociera do zgubionych pełne zrozumienie znaczenia ofiary uczynionej na Golgocie. Widzą co stracili przez odrzucenie posłuszeństwa. Myślą o wysokim czystym związku jaki był ich przywilejem, który mogli osiągnąć. Ale jest za późno. Było już ostatnie wezwanie. Słychać lament: „Przeszło żniwo, minęło lato a myśmy nie wybawieni”. Jeremiasza 8,20.

*****

Spoczywa na nas poważna odpowiedzialność ostrzeżenia świata o jego nadchodzącym zniszczeniu. Z każdej strony, z daleka i z bliska dobiegają wołania o pomoc. Bóg wzywa swój kościół aby powstał i przyodział się w moc. Do zdobycia są wieczne korony, do osiągnięcia jest królestwo niebios, świat ginący w niewiedzy ma zostać oświecony.

*****

Świat będzie przekonany nie przez kazania z kazalnic ale przez życie zboru. Kaznodzieja za kazalnicą przedstawia teorię ewangelii, praktyczna pobożność zboru pokazuje jej moc.

*****

Osłabiony i posiadający braki zbór potrzebujący stałych ostrzeżeń i rad jest mimo to przedmiotem najwyższej uwagi Chrystusa. Dokonuje On doświadczeń łaski na ludzkich sercach i przeprowadza takie przemiany charakteru że aniołowie są zdumieni i wyrażają swoją radość w pieśniach chwały. Radują się na myśl że grzeszne błądzące ludzkie istoty mogą zostać tak odmienione.

Gdy trójanielskie poselstwo przemieni się w głośne wołanie, jego głoszeniu towarzyszyć będzie wielka moc i chwała. Twarze ludu Bożego rozświetlą się światłem z niebios.

*****

Pan przystosuje mężczyzn i niewiasty jak również i dzieci do swojego dzieła tak jak to uczynił z Samuelem czyniąc z nich swoich posłańców. Ten, który nigdy nie śpi ani nie drzemie, czuwa nad każdym pracownikiem wybierając mu pole działania. Całe niebo śledzi walkę jaką staczają Boży słudzy w pozornie zniechęcających warunkach. Dokonuje się nowych podbojów, zdobywane są nowe stopnie kiedy słudzy Boży zbierając się wokół sztandaru swego Odkupiciela idą walczyć w dobrym boju wiary. Wszyscy aniołowie niebiescy są na usługach pokornego wierzącego ludu Bożego a kiedy tutaj nisko armia Bożych pracowników śpiewa swoje pieśni chwały, chór na wysokościach przyłącza się do nich w dziękowaniu przypisując chwałę Bogu i Jego Synowi.

*****

Nie ma nic tak pozornie bezradnego a równocześnie bardziej niezwyciężonego niż dusza, która czuje swoją znikomość i polega w pełni na zasługach Zbawiciela. Bóg posłałby raczej wszystkich aniołów z niebios by pomogli temu jednemu niżby pozwolił na to by został on pokonany.

*****

Zgiełk bitewny słychać na całej linii. Niech każdy żołnierz krzyża idzie naprzód nie we własnej niezależności ale w łagodności i skromności i z mocną wiarą w Boga. Wasze dzieło, moje dzieło nie skończy się w tym życiu. Na małą chwilę możemy odpocząć w grobie ale kiedy nadejdzie wezwanie w królestwie Boga podejmiemy naszą pracę.

Rozdział 3 — Praca dla członków zboru

Mamy poselstwo od Pana by zanieść je światu, poselstwo, które zrodzone jest w bogatej pełni mocy Ducha. Niechaj nasi kaznodzieje dostrzegą potrzebę pragnienia zbawienia zgubionych. Nie nawróconym mają być przedstawione jasne wezwania. Faryzeusze zapytali uczniów Chrystusa; „Dlaczego wasz Mistrz jada z celnikami i grzesznikami?” Zbawiciel odpowiedział; „Nie przyszedłem wzywać sprawiedliwych ale grzesznych do pokuty”. Mateusza 9,11-13. Oto jest praca jaką On nam powierzył. I nigdy nie była ona tak potrzebna jak w obecnym czasie.

Bóg nie dał swym kaznodziejom zadania ustanawiania zborom prawa. Ledwie zakończono to zadanie, najwidoczniej musi być wykonywane od nowa. Członkowie zborów, o których dba się w ten sposób i w ten sposób się dla nich pracuje, stają się religijnymi cherlakami. Jeśli dziewięć dziesiątych wysiłków jakie wkłada się w pracę dla znających prawdę włożonoby w pracę dla tych co nigdy o prawdzie nie słyszeli, jak wielki uzyskano by postęp! Bóg powstrzymuje swoje błogosławieństwa ponieważ Jego lud nie pracuje w harmonii z Jego wskazaniami.

Ci, którzy znają prawdę, zostają osłabieni ponieważ kaznodzieje poświęcają dla nich czas i talenty, które powinny być oddane nienawróconym. W wielu naszych zborach w miastach, kaznodzieje wygłaszają kazania sabat po sabacie i sabat po sabacie członkowie zboru przychodzą do domu Bożego bez słowa o otrzymanych błogosławieństwach, dlaczego te błogosławieństwa nie są udzielane. Nie pracowali przez cały tydzień aby wypełnić instrukcje przekazane im w sabat. Tak długo jak członkowie zboru nie podejmą wysiłku by udzielić innym pomocy, którą sami otrzymali, tak długo pojawiać się będzie wielka duchowa słabość.

Największą pomocą jaka może być udzielona naszemu ludowi to nauczanie go pracy dla Boga i polegania na Nim a nie na kaznodziejach. Niechaj nauczą się pracować jak pracował Chrystus. Niech przyłączą się do Jego armii pracowników i pełnią wierną służbę dla Niego.

Są chwile kiedy stosownym jest by nasi kaznodzieje w swoich zborach w sabat dawali krótkie przemowy wypełnione życiem i miłością Chrystusa. Ale członkowie zboru nie powinni oczekiwać kazania w każdy sabat.

Pamiętajmy że jesteśmy pielgrzymami i obcymi na tej ziemi szukającymi lepszego niebieskiego kraju. Pracujmy z taką gorliwością, z takim poświęceniem by grzesznicy zostali pociągnięci do Chrystusa. Ci, którzy zjednoczyli się z Panem w przymierzu służby, są pod zobowiązaniem zjednoczenia się z Nim w wielkim wspaniałym dziele zbawienia dusz. Niech członkowie zboru podczas tygodnia wypełniają wiernie swoją rolę a w sabat niech opowiadają swoje doświadczenia. Spotkanie będzie wówczas jak posiłek we właściwym czasie dający wszystkim obecnym nowe życie i świeżą moc. Kiedy lud Boży dostrzeże wielką potrzebę działania jak działa Chrystus dla nawrócenia grzeszników, świadectwa jakie przyniosą na sobotnie nabożeństwo będą pełne mocy. Z radością będą opowiadać o cudownym doświadczeniu jakie otrzymali pracując dla innych.

*****

Nasi kaznodzieje nie mają spędzać czasu na pracy dla tych, którzy już przyjęli prawdę. Z miłością Chrystusową płonącą w sercach mają iść zdobywać grzeszników dla Zbawiciela. Mimo przeszkód mają siać ziarna prawdy. Odwiedzane ma być miejsce po miejscu, przebudzony zbór po zborze. Ci, którzy zajęli swoje stanowisko wobec prawdy mają się zorganizować w zbory, a potem kaznodzieja ma przejść na inne, równie ważne miejsca.

Gdy tylko zbór się zorganizuje, niech kaznodzieja ustanowi pracę członkom. Potrzebują oni pouczenia jak pracować z powodzeniem. Niech kaznodzieja poświęci więcej swego czasu na nauczanie niż na kazanie. Niech uczy ludzi jak mają przekazywać innym wiedzę, którą sami posiedli. Gdy nowonawrócony nauczy się jak pytać o radę tych, którzy mają większe doświadczenie w dziele, powinni być oni również nauczeni nie stawiać kaznodziei na miejscu Boga. Kaznodzieje są tylko istotami ludzkimi, ludźmi otoczonymi słabościami. Chrystus jest Jedynym, u którego mamy szukać przewodnictwa. „Słowo ciałem się stało i mieszkało między nami ... pełne łaski i prawdy.” „A z Jego pełni myśmy wszyscy wzięli i łaskę za łaskę”. Jana 1,14.16.

Moc ewangelii ma okazać się nad przebudzonymi grupami przysposabiając ich do służby. Niektórzy z nowonawróconych będą tak napełnieni mocą Bożą że będą mogli od razu przyłączyć się do pracy. Będą pracowali tak pilnie że nie będą mieli ani czasu ani pociągu do osłabiania rąk swoich braci przez nieuprzejmy krytycyzm. Ich jedynym pragnieniem będzie zaniesienie prawdy na inne tereny.

Pan przedstawił mi dzieło jakie musi być wykonane w naszych miastach. Wierzący w tych miastach mogą pracować dla Boga w sąsiedztwie swoich domów. Mają pracować cicho i w pokorze niosąc ze sobą wszędzie gdziekolwiek idą atmosferę nieba. Jeśli sami usuną siebie z zasięgu wzroku wskazując zawsze na Chrystusa, da się odczuć siła ich wpływu.

Gdy pracownik oddaje się bez reszty na służbę Panu, uzyskuje on doświadczenie, które uzdalnia go do działania coraz bardziej pomyślnie dla Mistrza. Wpływ, który pociągnął go do Chrystusa, pomaga mu pociągać do Chrystusa innych. Nigdy nie będzie spoczywać na nim praca publicznego mówcy ale tym niemniej jest on kaznodzieją Bożym a jego praca świadczy że narodził się z Boga.

Nie jest celem Pana aby kaznodzieje byli pozostawieni do wykonywania większej części pracy wysiewania ziarna prawdy. Ludzie, którzy nie są powołani do kaznodziejstwa, mają być zachęcani do pracy dla Mistrza zgodnie z posiadanymi zdolnościami. Setki mężczyzn i niewiast teraz bezczynnych może wykonywać możliwą do przyjęcia pracę. Przez zanoszenie prawdy do domów swych przyjaciół i sąsiadów mogą wykonać wielkie dzieło dla Mistrza. Bóg nie ma względu na osobę. Wykorzysta pokornych poświęconych chrześcijan jeśli nawet nie otrzymali oni tak gruntownego wykształcenia jak inni. Niechaj tacy zaangażują się w pracę dla Niego przez chodzenie od domu do domu. Siedząc przy domowym ognisku mogą w sposób pokorny, dyskretny i pobożny uczynić więcej by wyjść naprzeciw rzeczywistym potrzebom rodzin niż mógłby to zrobić ordynowany kaznodzieja.

*****

Dlaczego wierzący nie odczuwają głębszej żarliwszej troski o tych, którzy są daleko od Chrystusa? Dlaczego po dwóch lub trzech nie spotykają się i nie wstawiają się u Boga o zbawienie kogoś jednego a potem o kogoś innego? Niech w naszych zborach zbierają się grupy do służby. Niech inni jednoczą się w pracy rybaków dusz. Niech szukają i wywodzą dusze z zepsucia świata w zbawiającą czystość miłości Chrystusowej.

Formowanie małych grupek jako podstawy chrześcijańskiego działania przedstawione mi zostało przez Tego, który nie może się mylić. Jeśli zbór jest liczny, niech członkowie zbierają się w małych grupkach by pracować nie tylko dla członków zboru ale dla niewierzących. Jeśli w jednym miejscu jest tylko dwóch czy trzech, którzy znają prawdę, niech zbierają się w grupę pracowników. Niech w swej grupie utrzymują nieprzerwane więzy zbliżając się do siebie w miłości i jedności, zachęcając się nawzajem do działania, zdobywając odwagę i siłę ze wsparcia innych. Niech objawiają Chrystusową wyrozumiałość i cierpliwość nieprzemawiając nieprzemyślanymi słowami używając talentu mowy do budowania się nawzajem w najświętszej wierze. Niechaj pracują w Chrystusowej miłości dla tych co są poza stadem zapominając o sobie w dążeniu do pomagania innym. Gdy będą pracować i modlić się w imieniu Chrystusa, ich liczba wzrośnie ponieważ Zbawiciel mówi: „Gdyby się z was dwaj zgodzili o jaką rzecz na ziemi, wszystko o co by prosili stanie się im od Ojca mego, który jest w niebie”. Mateusza 18,19.

Wyludnione miejsca ziemi

W pokornej zależności od Boga rodziny mają się osiedlać w odludnych miejscach Jego winnicy. Potrzeba poświęconych mężczyzn i niewiast, którzy stanęliby jako przynoszące owoce drzewa na pustych miejscach. Jako zapłatę za swe pełne samopoświęcenia wysiłki wysiewania ziarna prawdy, zbiorą bogate żniwo. Gdy będą odwiedzać rodzinę za rodziną otwierając Pismo przed tymi, którzy tkwią w duchowej ciemności, wiele serc będzie pouczonych.

W terenach gdzie warunki są tak nieprzyjemne, zniechęcające że wielu kaznodziejów odmawia pójścia tam gdzie najbardziej znaczące zmiany na lepsze mogą zostać spowodowane dzięki wysiłkom poświęconych członków zboru. Ci pokorni pracownicy dokonają wiele ponieważ podejmują cierpliwe, wytrwałe wysiłki nie polegając na ludzkiej sile ale na Bogu, któremu się to podoba. Ile dobrego tacy misjonarze wykonują nigdy nie będzie rozpoznane na tym świecie.

Misjonarze utrzymujący się sami

Samowystarczalni misjonarze mają często wielkie powodzenie. Ich praca rozpoczęta w skromnym zakresie, w pokorny sposób potężnieje gdy idą naprzód prowadzeni Duchem Bożym. Niech dwaj lub kilku rozpoczną razem pracę ewangelizacyjną. Mogą nieotrzymać żadnej szczególnej zachęty od prowadzących dzieło dające im finansowe wsparcie, jednak idą naprzód modląc się, śpiewając, nauczając, żyjąc prawdą. Mogą podjąć dzieło połączone z wędrówką i w ten sposób wprowadzą prawdę do wielu rodzin. Kiedy pójdą naprzód w swym dziele, posiądą błogosławione doświadczenie. Są pokorni wiedząc o swojej bezradności ale Pan idzie przed nimi i pomiędzy bogatymi i biednymi znajdą oni życzliwość i pomoc. Nawet ubóstwo tych poświęconych misjonarzy jest środkiem znalezienia dostępu do ludzi. Gdy idą swoją drogą są wspomagani na wiele sposobów przez tych, którym zanoszą duchowy pokarm. Niosą oni poselstwo jakie daje im Bóg i ich wysiłki są ukoronowane sukcesem. Jedynie dzięki tym pokornym nauczycielom wielu z tych, którzy nigdy nie zostali zdobyci dla Chrystusa, będą doprowadzeni do znajomości prawdy.

Bóg wzywa pracowników do wyjścia w bielejące do żniwa pola. Czyż mamy czekać ponieważ wyczerpała się skarbnica, ponieważ starcza teraz zaledwie na utrzymanie pracowników na polu? Idźcie naprzód w wierze a Bóg będzie z wami. Obietnica brzmi: „Ten kto wychodzi z płaczem niosąc cenne ziarno, bez wątpienia powróci z radością niosąc ze sobą snopy swoje”. Psalmów 126,6.

Nic nie jest tak popularne jak powodzenie. Zapewnijcie je sobie przez wytrwałe wysiłki a dzieło będzie posuwać się naprzód. Otworzą się nowe pola. Wiele dusz zostanie doprowadzonych do znajomości prawdy. To czego potrzeba to wzrastającej wiary w Boga.

*****

Nasz lud otrzymał wiele światła jednak dużo spośród kaznodziejów większą część czasu spędzali w zborach, nauczali tych, którzy winni sami być nauczycielami, by oświecić tych, którzy winni być „światłością świata” by nawodnić tych, z których powinny tryskać źródła wody żywej by wzbogacać tych, którzy mogliby być kopalniami kosztownej prawdy by powtarzać zaproszenie ewangelii tym, którzy są rozproszeni po najdalszych krańcach ziemi, powinni rozdawać poselstwo niebios tym, którzy go nigdy nie słyszeli, by żywić tych, którzy powinni stać na drogach i opłotkach wołając: „Chodźcie, bo wszystko już gotowe”.

*****

Ci, dla których okowy grzechu zostały zerwane, którzy szukali Pana ze złamanym sercem i otrzymali odpowiedź na swoje tęskne pragnienie sprawiedliwości, nigdy nie będą zimni i bezduszni. Ich serca są wypełnione niesamolubną miłością do grzeszników. Odrzucają oni od siebie wszelką świecką ambicję, wszelkie samolubstwo. Kontakt z głębokimi sprawami Bożymi czyni ich coraz bardziej i bardziej podobnymi do ich Zbawiciela. Triumfują Jego triumfami, napełnieni są Jego radością. Dzień po dniu wzrastają w dojrzałość mężczyzn i niewiast w Chrystusie.

Rozdział 4 — Szeregowi pracownicy

Z ogromnym zainteresowaniem Bóg spogląda na ten świat. Wziął On pod uwagę zdolności istot ludzkich do służby. Patrząc poprzez wieki, policzył swoich pracowników, zarówno mężczyzn jak i kobiety i przygotował przed nimi drogę mówiąc: „Wysłałem do nich moich posłańców, powinni oni zobaczyć wielkie światło świecące pośród ciemności. Zdobyci dla służby Chrystusa użyją swoich talentów ku chwale Mojego imienia. Wyjdą pracować dla Mnie z gorliwością i poświęceniem. Przez ich wysiłki prawda będzie głoszona tysiącom w najbardziej przekonujący sposób a ludzie ślepi duchowo otrzymają wzrok i ujrzą Moje zbawienie. Prawda będzie tak widoczna że ten kto będzie jej szukał — dostrzeże ją. Obmyślone zostaną sposoby na zdobycie serc. Niektóre z metod użyte w tym dziele będą inne od tych zastosowanych w przeszłości lecz niechaj żadna z tego powodu nie zablokuje drogi krytycyzmem”.

Ci, których Bóg wybiera jako pracowników, nie zawsze są utalentowani, uznawani przez świat. Czasem wybiera On ludzi niewykształconych. Tym wyznacza szczególne dzieło. Docierają oni do ludzi, do których inni nie znajdują dostępu. Otwierając serca dla prawdy stają się mądrymi w Chrystusie i przez Chrystusa. Ich życie wchłania i wydaje zapach pobożności. Ich słowa są roztropnie rozważane zanim zostaną wypowiedziane. Pragną oni pomnożyć pomyślność swoich bliźnich. Niosą ulgę i szczęście potrzebującym i strapionym. Są świadomi potrzeby stałego przebywania w szkole Chrystusa aby mogli pracować w zgodzie z wolą Bożą. Uczą się oni jak najlepiej naśladować przykład Jezusa w dźwiganiu krzyża i samozaparcia. Są świadkami Bożymi objawiającymi Jego współczucie i miłość, przypisującymi całą chwałę Temu, którego kochają i któremu służą.

Uczą się oni ustawicznie od Wielkiego Nauczyciela i ustawicznie osiągają wyższe stopnie doskonałości a przecież cały czas odczuwają swoją słabość i niedołęstwo. Pociągani są oni ku górze swym wielkim, pełnym miłości podziwem dla Chrystusa. Praktykują Jego cnoty ponieważ ich życie upodobniło się do Jego życia. Kiedykolwiek idą naprzód i wzwyż są błogosławieństwem dla świata i zaszczytem dla swego Odkupiciela. To o nich mówi Chrystus: „Błogosławieni cisi albowiem oni posiądą ziemię”. Mateusza 5,5.

Tacy pracownicy potrzebują zachęcenia. Ich praca jest wykonywana nie po to aby była widziana przez ludzi ale ku uwielbieniu Boga. I to wytrzyma Jego badanie. Pan doprowadza do jedności tych pracowników z tymi, którzy posiadają widoczniejsze zdolności, aby wypełnić luki jakie pozostawiają. Jest On szczerze zadowolony kiedy zostają oni doceniani ponieważ stanowią ogniwa w Jego łańcuchu służby.

Ludzie mający wysokie mniemanie o sobie, wypełnieni myślą o własnych wyższych zdolnościach, nie zwracają uwagi na tych pokornych pełnych skruchy pracowników ale Bóg ani na chwilę nie traci ich z oczu. Widzi On wszystko to co czynią by pomóc tym, którzy są w potrzebie. W przybytkach niebieskich gdzie odkupieni zostaną zabrani, staną oni najbliżej Syna Bożego. Jaśnieć będą promiennie w przybytkach Pańskich uhonorowani przez Niego ponieważ uznali za przywilej służenia tym, za których On oddał swoje życie.

*****

Bóg poruszy ludzi o pokornej postawie aby głosili poselstwo o obecnej prawdzie. Wielu takich będzie też widać spieszących tu i tam, przymuszanych przez Ducha Bożego aby zanieśli światło do tych, którzy są w ciemności. Prawda jest niczym ogień w ich kościach, napełnia ich palącą potrzebą oświecenia tych, którzy siedzą w ciemności. Wielu nawet spośród niewykształconych będą głosili Słowo Pana. Przez Ducha Świętego zostaną pobudzone dzieci aby szły i ogłaszały poselstwo z niebios. Duch zostanie wylany na tych, którzy usłuchają Jego wezwania. Odrzucają obowiązujące ludzkie prawa i ostrożne ruchy, przyłączą się do armii Pana.

*****

W przyszłości ludzie zajmujący się zwyczajnymi zajęciami przekonani zostaną przez Ducha Pańskiego by porzucali swoją zwykłą pracę i wyszli ogłaszać ostatnie poselstwo łaski. Tak szybko jak to tylko będzie możliwe będą musieli przygotować się do pracy aby sukces ukoronował ich wysiłki. Współpracują z przedstawicielami nieba bowiem są chętni poświęcać się i dawać się wykorzystywać w służbie Mistrza. Nikt nie ma upoważnienia by powstrzymywać tych pracowników. Mają oni być żegnani życzeniami szczęśliwej drogi kiedy wychodzą by wypełnić wielkie zlecenie. Żadne ubliżające słowo nie może być wypowiadane na ich temat kiedy na nieprzystępnych miejscach ziemi sieją ziarno ewangelii.

Najlepszych rzeczy w życiu — prostoty, uczciwości, prawdomówności, czystości, prawości bez skazy — nie da się kupić ani sprzedać, są one za darmo dla ludzi prostych jak i dla wykształconych, dla białych jak i dla kolorowych, dla pokornego wieśniaka jak i dla króla na jego tronie. Pokorni pracownicy, którzy nie ufają we własne siły, ale którzy pracują w prostocie polegając zawsze na Bogu, wezmą udział w radości Zbawiciela. Ich nieustające modlitwy przyprowadzą dusze do krzyża. Współdziałając z ich pełnymi samopoświęcenia wysiłkami Jezus poruszy serca dokonując cudów w nawracaniu dusz. Mężczyźni i niewiasty zostaną przyłączeni do społeczności zborowej. Zbudowane zostaną miejsca spotkań, założone szkoły. Serca pracowników napełnią się radością kiedy ujrzą oni zbawienie Boże.

*****

Kiedy odkupieni staną w obecności Bożej, ujrzą jak krótkowzroczne były ich wnioski co do tego co niebo uważa za sukces. Kiedy przejrzą swoje wysiłki podejmowane aby osiągnąć sukces, zobaczą jak głupie były ich plany, jak mało ważne ich rzekome próby, jak nieracjonalne ich wątpliwości. Zobaczą oni jak często sprowadzali klęskę na swe własne dzieło tym że nie brali Boga za słowo. I tylko jedna prawda będzie jasna że pozycja nie przygotowuje człowieka na wejście do niebiańskich przybytków. Zobaczą oni także że honory przyznane człowiekowi należą się jedynie Bogu, że Jemu należy się cała chwała. Z ust chórów anielskich i z ust odkupionych zastępów rozlegnie się pieśń: „Wielkie i dziwne są dzieła twoje Panie Boże Wszechmogący. Sprawiedliwe są drogi twoje Królu świętych. Któż by się ciebie nie bał Panie i nie uwielbił imienia twego? Bo Ty jedynie jesteś święty”. Objawienie 15,3-4.

Rozdział 5 — Rozprzestrzeniając zwycięstwa Ukrzyżowanego

„Który ani własnego Syna nie oszczędził ale go za nas wszystkich wydał jakoż by wszystkiego z Nim nie darował nam?” Rzymian 8,32.

Kiedy ten cudowny bezcenny dar został złożony, cały wszechświat został ogromnie poruszony chcąc pojąć niezgłębioną miłość Bożą, poruszony do wzbudzenia w ludzkich sercach wdzięczności proporcjonalnej do wartości owego daru. Czy my, za których Chrystus oddał swoje życie mamy się wahać między dwoma różnymi zdaniami? Czy powinniśmy oddawać Bogu jedynie okruch zdolności i sił jakie On nam pożyczył? Jak możemy tak postępować wiedząc że Ten, który był Przywódcą całego nieba, odłożył na bok swoją szatę królewską i królewską koronę i zdając sobie sprawę z bezradności upadłego gatunku przyszedł na tę ziemię w ludzkiej naturze aby umożliwić nam zjednoczenie naszego człowieczeństwa z jego Boskością? On stał się biedakiem byśmy mogli wejść w posiadanie skarbu niebieskiego, przeogromna obfitość wiekuistej chwały”. 2 Koryntian 4,17. Aby nas uwolnić przechodził z jednego upokorzenia w drugie aż został On, Bóg-człowiek, cierpiący Chrystus, wywyższony na krzyżu aby wszystkich ludzi do siebie pociągnąć. Syn Boży nie mógł już okazać większej łaskawości niż okazał, nie mógł się bardziej poniżyć.

Oto jest tajemnica pobożności, tajemnica, która popchnęła zastępy niebieskie do takiego służenia upadłej ludzkości że na świecie wzrośnie olbrzymie zainteresowanie planem zbawienia. Oto jest tajemnica, która popchnęła całe niebo do zjednoczenia się z człowiekiem w niesieniu wielkiego Bożego planu dla zbawienia zrujnowanego świata.

Praca zboru

Ludzkim posłańcom zlecono dzieło rozpowszechniania triumfu krzyża od jednego miejsca do innego. Jako Głowa zboru Chrystus z autorytetem wzywa każdego kto twierdzi że wierzy w Niego do pójścia za Jego przykładem samozaparcia i samopoświęcenia w dziele nawracania tych, których szatan i jego ogromna armia starają się zniszczyć wszelką mocą. Lud Boży jest wezwany by zebrał się bez zwłoki pod poplamionym krwią sztandarem Jezusa Chrystusa. Bez zatrzymywania się mają oni kontynuować swoją walkę przeciwko wrogowi podprowadzając walkę nawet aż do bram. A każdy kto wstąpił właśnie do szeregów dzięki nawróceniu winien mieć wyznaczony swój odcinek obowiązków. Każdy winien chętnie być czymś lub zrobić coś w tej walce. Kiedy członkowie zboru dołożą gorliwych starań by poselstwo rozprzestrzeniało się, będą żyli w radości Pańskiej i osiągną sukces. Zwycięstwo zawsze przychodzi po zdecydowanym wysiłku.

Duch Święty — nasza działająca moc

Przez swoją służbę pośredniczą udziela swym sługom obecności Ducha Świętego. To umiejętność Ducha uzdalnia ludzkich posłańców by byli reprezentantami Odkupiciela w dziele zbawienia dusz. Abyśmy mogli zjednoczyć się z Chrystusem w tym dziele powinniśmy poddać się pod kształtujący wpływ Jego Ducha. Przez moc udzieloną w ten sposób możemy współpracować z Panem w więzach jedności jako Jego współpracownicy w zbawianiu dusz. Każdemu kto oddaje się Panu w służbę niczego nie odmawiając zostaje dana moc do osiągnięcia niezmierzonych rezultatów.

Pan Bóg jest związany wieczną rękojmią udzielenia mocy i łaski każdemu kto jest poświęcony przez posłuszeństwo prawdzie. Chrystus, któremu jest dana wszelka moc na niebie i ziemi, współpracuje solidarnie ze swymi pomocnikami, szczerymi duszami, które dzień za dniem mają udział w żywym chlebie, „który z nieba zstąpił”. Jana 6,50. Zbór na ziemi zjednoczony ze zborem w niebie może dokonać wszystkiego.

Moc dana apostołom

W dzień Pięćdziesiątnicy Nieskończony objawił się zborowi w mocy. Przez swego Ducha Świętego zstąpił On z wysokości nieba jako prędki potężny wiatr wprost do pokoju, w którym zebrali się uczniowie. Było tak jakby przez lata ów wpływ był ograniczony a teraz niebo rozradowało się mogąc wylać na zbór bogactwa mocy Ducha. A pod wpływem Ducha słowa skruchy i wyznania pomieszały się z pieśniami chwały za wybaczone grzechy. Słyszane były słowa dziękczynienia i proroctwa. Całe niebo pochyliło się aby zobaczyć i uczcić mądrość niezrównanej niepojętej miłości. Ogarnięci zdumieniem apostołowie i uczniowie wykrzyknęli: „W tym jest miłość”. 1 Jana 4,10. Pochwycili udzielony dar. I cóż się stało? Tysiące nawracały się jednego dnia. Miecz Ducha dopiero co wyostrzony mocą i skąpany w błyskawicach niebios utorował drogę przez niewiarę.

Serca uczniów zostały ogarnięte dobrodziejstwem tak pełnym, tak głębokim, tak dalekosiężnym że skłoniło ich ono do pójścia na krańce ziemi ze świadectwem: niech Bóg broni byśmy nie chwalili ochrony w mękach naszego Pana Jezusa Chrystusa. Byli napełnieni ogromnym pragnieniem przyłączenia do zboru tych, którzy mieli być zbawieni. Wzywali oni wierzących aby powstali i czynili co do nich należy aby wszystkie narody mogły usłyszeć prawdę i aby ziemia napełniła się chwałą Pana.

Ta sama moc ma się objawić i dziś

To przez łaskę Chrystusową apostołowie zostali uczynieni tym czym byli. To szczere poświęcenie i pokorna żarliwa modlitwa doprowadziła ich do bliższej społeczności z Nim. Zasiedli wraz z Nim w niebiańskich siedzibach. Zdali sobie sprawę ze swego długu wobec Niego. Przez szczerą wytrwałą modlitwę otrzymali dar Ducha Świętego a potem wyszli niosąc na sobie ciężar zbawienia dusz, pełni zapału rozpowszechniania triumfów krzyża. I dzięki ich trudom wiele dusz zostało wyprowadzonych z ciemności do światła i powstało wiele zborów.

Czyż my mamy być mniej żarliwi niż byli apostołowie? Czyż przez żywą wiarę mamy nie głosić obietnic, które do głębi poruszyły te istoty aby wezwać Pana Jezusa do wypełnienia Jego własnych słów: „Proście, a otrzymacie!” Jana 16,24. Czy Duch Boży nie przyszedłby dziś w odpowiedzi na żarliwą wytrwałą modlitwę i nie napełniłby ludzi swą mocą? Czy Bóg nie przemawia dziś do swych modlących się, ufających, wierzących pracowników, którzy otwierają Pismo przed tymi, co nie znają kosztownej prawdy: „A oto Ja jestem z wami aż do skończenia świata”. Mateusza 28,20. Czemuż wobec tego zbór jest taki słaby i ospały?

Tak jak uczniowie napełnieni mocą Ducha wyszli ogłaszać ewangelię, tak słudzy Boży mają wyjść i dziś. Napełnieni niesamolubnym pragnieniem przekazania poselstwa miłosierdzia tym, którzy tkwią w ciemności błędu i niewiary, mamy podjąć dzieło Pana. On przeznacza nam do wykonania cząstkę we współpracy i On także poruszy serca niewierzących by poprowadzili Jego dzieło w oddalonych terenach. Wielu już otrzymuje Ducha Świętego i już dłużej droga nie będzie blokowana przez ospałą obojętność.

Dlaczego została opisana historia pracy uczniów? — pracowali ze świętym zapałem, pobudzeni i ożywieni Duchem Świętym — czyż nie po to aby dzisiejszy lud Boży podjął żarliwą pracę dla Pana? To co Pan uczynił dla ludu wtedy było bardzo istotne ale jeszcze bardziej ważne jest to co czyni dzisiaj. Wszystko czego wtedy dokonali apostołowie może dzisiaj dokonać każdy członek zboru. Mamy pracować z o wiele większym zapałem abyśmy byli prowadzeni przez Ducha Świętego w o wiele większej mierze gdyż wzrasta nieprawość i bezbożność a ta wymaga jeszcze bardziej zdecydowanego nawoływania do pokuty.

Każdy na kogo świeci światło obecnej prawdy ma być pobudzony współczuciem dla tych, którzy tkwią w ciemności. Światło ma się odbijać przez wszystkich wierzących w jasnych wyraźnych promieniach. Bóg pragnie dokonać dziś dzieła podobnego do tego jakie wykonał przez swych wyznaczonych posłańców po dniu Pięćdziesiątnicy. Czy w tym czasie kiedy koniec wszystkich rzeczy jest tuż, żarliwość zboru nie powinna wzrosnąć nawet tak jak żarliwość wczesnego kościoła? Gorliwość na chwałę Bożą poruszyła uczniów by nosili świadectwo prawdy z potężną mocą. Czy ta żarliwość nie powinna rozpalić naszych serc tęsknotą opowiadania historii o odkupiającej miłości, o Chrystusie i Jego ukrzyżowaniu? Czy moc Boża nie powinna być nawet potężniej objawiona dziś niż w czasach apostołów?

Rozdział 6 — Praca w miastach

Oakland, Kalifornia

1 kwiecień 1874

Śniło mi się że kilku naszych braci radziło wspólnie podejmując plany pracy na ten sezon. Myśleli że lepiej będzie nie wchodzić do wielkich miast ale rozpocząć pracę w małych miejscowościach oddalonych od miast. Tutaj mieli spotkać się z mniejszą opozycją ze strony kościoła i uniknęliby wielkich wydatków. Argumentowali to tym że nasi nieliczni kaznodzieje nie powinni być wykorzystywani do pouczania i troszczenia się o tych, którzy mogliby przyjąć prawdę w miastach, a którzy z powodu większej opozycji jaką tam napotkają będą potrzebowali większej pomocy niż potrzebowałyby jej zbory w małych miasteczkach. W ten sposób w wielkim stopniu owoc jaki mogły przynieść serie wykładów dawanych w miastach został zaprzepaszczony. Jeszcze raz powołano się na to że trudno będzie wybudować kościół, który stałby silnie przy sprawie — choćby z powodu naszych ograniczonych środków a także z powodu wielu zmian wynikających z ruchu jakiego można by oczekiwać od kościoła w wielkim mieście. Mój mąż nastawał by bracia poczynili szersze plany bez zwlekania i podjęli w naszych wielkich miastach rozległe i sumienne wysiłki, które lepiej odpowiadałyby charakterowi naszego poselstwa. Jeden z pracowników opowiedział o wypadkach jakich doświadczył w miastach wykazując że dzieło było bliskie upadku i świadcząc o lepszych osiągnięciach z małych miejscowości.

Ten, pełen dostojeństwa i autorytetu, Ten, który jest obecny na wszystkich posiedzeniach rady, słuchał z głębokim zainteresowaniem każdego słowa. Przemówił z rozwagą i doskonałą pewnością. „Cały świat — powiedział — jest wielką Bożą winnicą. Miasta i wioski składają się na tę winnicę. Musi się tam pracować. Szatan będzie próbował wtrącić się i zniechęcić pracowników aż odsunie ich od zanoszenia poselstwa światła i ostrzeżenia tak do najznaczniejszych jak i do najbardziej oddalonych miejsc. Czynione będą desperackie wysiłki w celu odwrócenia ludzi od prawdy do fałszu. Aniołowie niebiańscy są upoważnieni do współdziałania z wysiłkami wyznaczonych Bożych posłańców na ziemi. Kaznodzieje muszą umocnić i utrzymać niezachwianą wiarę i nadzieję, tak jak czynił Chrystus, ich żywa Głowa. Muszą pozostać w pokorze i w skrusze serca przed Bogiem”.

Bóg ogłasza że Jego cenne słowo wraz z poselstwem ostrzeżenia i zachęty powinno dotrzeć do tych, którzy tkwią w ciemności i nie wiedzą nic o naszej wierze. Ma ono być zaniesione wszystkim i ma być dla nich świadectwem bez względu na to czy będą słuchali czy też je odrzucą. Nie odczuwajcie że spoczywa na was odpowiedzialność za przekonanie i nawrócenie słuchaczy. Jedynie moc Boża może zmiękczyć serca ludzi. Wy macie zaoferować słowo życia aby wszyscy mieli możliwość przyjęcia prawdy jeśli będą tego chcieli. Jeśli odwrócą się od prawdy pochodzenia niebiańskiego, będzie to ich potępieniem.

Nie wolno nam chować prawdy w kątach ziemi. Trzeba uczynić ją znaną, musi ona błyszczeć w naszych wielkich miastach. Chrystus w swoim dziele zajął swe miejsce nad brzegiem jeziora oraz na wielkich szlakach podróżnych gdzie miał spotkać ludzi ze wszystkich stron świata. Rozdawał prawdziwą światłość, rozsiewał ziarno ewangelii, bronił prawdy gdy była pomieszana z błędem i przedstawiał ją w jej oryginalnej prostocie i czystości tak aby ludzie mogli ją zrozumieć.

Niebiański Posłaniec, który był z nami, powiedział: „Nigdy nie traćcie z oczu faktu że poselstwo, które niesiecie, jest poselstwem dla całego świata. Ma ono być przekazane wszystkim miastom, wszystkim wsiom, ma być głoszone na drogach i bezdrożach. Nie wy jesteście do wyznaczania miejsc gdzie powinno być głoszone”. W przypowieści o siewcy Chrystus dał ilustrację swojej pracy i pracy Jego sług. Ziarno upadło na różne rodzaje gleby. Niektóre z nich upadły na ubogą glebę ale siewca nie zaprzestał swej pracy. Wy macie siać ziarna prawdy na każdym miejscu. Gdziekolwiek zdobywacie aprobatę przedstawiajcie Słowo Boże. Siejcie pomimo wszelkich trudności. Może nie od razu zobaczycie wyniki swej pracy ale nie zniechęcajcie się. Mówcie słowa, które daje wam Chrystus. Pracujcie w Jego szeregach. Idźcie wszędzie tak jak On to czynił podczas swojej służby na ziemi.

Odkupiciel świata miał wielu słuchaczy ale niewielu naśladowców. Noe przemawiał do ludzi na sto dwadzieścia lat przed potopem a przecież niewielu było tych, którzy poznali ten cenny czas próby. Ocalał Noe i jego rodzina i nikt inny nie został wliczony pomiędzy wierzących i nie wszedł do arki. Ze wszystkich mieszkańców ziemi tylko osiem dusz przyjęło poselstwo i to poselstwo potępiło świat. Światło zostało udzielone aby mogli uwierzyć, odrzucenie światła spowodowało ich upadek. Nasze poselstwo dla świata będzie wonią życia ku życiu dla tych, którzy je przyjmą, i potępieniem dla tych wszystkich, którzy je odrzucą.

Posłaniec zwrócił się do jednego z obecnych i powiedział: „Twoje idee działania w tym czasie są wszystkie zbyt ograniczone. Twoje światło nie może być ograniczone do małego zasięgu, schowane pod korcem, czy pod łóżkiem, trzeba je umieścić na świeczniku aby mogło dawać światłość wszystkim, którzy są w domu Bożym — światu. Musisz przyjąć szersze horyzonty widzenia na temat dzieła niż miałeś”.

Rozdział 7 — Praca w Nowym Jorku

St. Helena, Kalifornia

1 wrzesień 1902

Nadszedł czas aby podjąć zdecydowane wysiłki ogłoszenia prawdy w naszych wielkich miastach. Poselstwo ma być niesione z taką mocą by słuchacze zostali przekonani, Bóg pobudzi pracowników do wykonania tej pracy. Niech nikt nie powstrzymuje tych wyznaczonych przez Boga ludzi. Nie zabraniajcie im. To Bóg zlecił im takie dzieło. Osiągną własne sfery wpływu i zaniosą prawdę do najmniej obiecujących miejsc. Ci, którzy byli wcześniej wrogami, staną się cennymi pomocnikami wspierającymi dzieło swymi środkami i wpływem.

W tych wielkich miastach powinno się założyć punkty misyjne gdzie będą szkoleni pracownicy, którzy przedstawialiby ludziom szczególne poselstwo na obecny czas. Potrzeba wszelkich instrukcji jakich mogą udzielić takie punkty misyjne.

Pod kierownictwem Bożym rozpoczął działać punkt misyjny w Nowym Jorku. Dzieło to powinno być kontynuowane w mocy tego samego Ducha, który doprowadził do jego rozpoczęcia. Ci, którzy niosą ciężar dzieła w Nowym Jorku, winni otrzymać pomoc najlepszych pracowników jaką powinno się im zapewnić. Niech powstanie tutaj centrum dzieła Bożego i niechaj wszystko to co jest dokonane, będzie symbolem dzieła jakie Bóg pragnie widzieć by było dokonane na świecie.

Jeśli to wielkie centrum służby medycznej będzie założone przez doświadczonych mężczyzn i kobiety, jeśli będą oni reprezentowali prawdziwie medyczno-misyjne zasady, będzie to miało wielką moc w wywieraniu właściwego wpływu na ludzi.

W każdym mieście, do którego jest wstęp, powinny być położone solidne podwaliny pod nieustanną pracę. Powinno się iść z Bożymi metodami. Przez pracę od domu do domu, przez czytanie Biblii w rodzinach, pracownik może zdobyć wielu szukających prawdy. Otwierając Pismo, modląc się, ćwicząc wiarę, ma on uczyć ludzi drogi Pańskiej.

W wielkim Nowym Jorku, Pan ma wiele drogocennych dusz, które nie zgięły kolan swoich przed Baalem. To ci, którzy nieświadomie kroczą fałszywymi drogami. Na tych ma świecić światło prawdy by mogli ujrzeć Chrystusa jako Drogę, Prawdę i Życie.

Mamy przedstawiać prawdę w miłości Chrystusa. Żadna ekstrawagancja czy wystawność nie może towarzyszyć dziełu. Ma ono być prowadzone według porządku Chrystusa. Ma być prowadzone w uniżaniu, w prostocie ewangelii. Niechaj pracownicy są niezastraszeni pojawiającymi się okolicznościami, nawet groźnymi. Każcie słowo a Pan przez swego Ducha Świętego przekona słuchaczy.

Gdy prawda wywarła wrażenie na sercach a mężczyźni i kobiety zaakceptowali ją, mają być oni traktowani jako własność Chrystusa a nie człowieka. Nikt nie może dążyć do przywiązywania innych do siebie aby miał ich kontrolować mówiąc im co mają czynić a czego nie, rozkazując, dyktując, działając jak oficer z oddziałem żołnierzy. Jest to droga jaką postępowali kapłani i władcy w dniach Chrystusa ale nie jest to właściwa droga. Pracownicy mają zbliżyć się do siebie wzajemnie w chrześcijańskiej jedności ale żaden nieroztropny autorytet nie może oddziaływać na przyjmujących prawdę. Łagodność Chrystusa winna się okazać we wszystkim co jest mówione i czynione.

Niech pracownik okaże swój wzrost w łasce przez poddanie się woli Bożej. W ten sposób zdobędzie bogate doświadczenie. Gdy w wierze przyjmuje słowa Chrystusa, wierzy Mu i jest im posłuszny, pojawią się jeszcze poważniejsze wysiłki, pielęgnowana będzie wiara działająca w miłości i oczyszczająca duszę. W życiu widoczny będzie owoc Ducha a umiejętność Ducha uwidoczni się w działaniu.

Chrystus jest naszym przykładem, naszym natchnieniem, naszą nadzwyczajną wielką nagrodą. „Wy rolą Bożą, Bożym budynkiem jesteście”. 1 Koryntian 3,9. Bóg jest Mistrzem budowlanym ale człowiek ma swoją cząstkę do wykonania. Ma on współpracować z Bogiem. „Jesteśmy pomocnikami Bożymi”. Wiersz 9. Nigdy nie zapomnijcie tych słów — „wraz z Bogiem”.

Pamiętajcie że praca z Chrystusem jako waszym osobistym Zbawicielem jest waszą siłą i waszym zwycięstwem. Jest to cząstka, którą wszyscy mają wykonać. Dla wszystkich, którzy tak czynią, jest zapewnienie: „A którzy go kolwiek przyjęli, dał im tę moc aby się stali synami Bożymi”. Jana 1,12. Chrystus mówi: „Beze mnie nic uczynić nie możecie”. Jana 15,5. A pokorna wierząca dusza odpowiada: „Wszystko mogę w Chrystusie, który mnie posila”. Filipian 4,13.

Chrystus jest miłym współczującym Odkupicielem. Dał On swoje polecenie: „Idźcie na cały świat”. Marka 16,15. Wszyscy muszą usłyszeć poselstwo ostrzeżenia. Nagroda o najwyższej radości wystawiona jest przed biegnącymi w chrześcijańskim wyścigu. Biegnący cierpliwie otrzymają wieniec żywota nigdy nie więdnący.

Rozdział 8 — Dłużej nie zwlekać

Nasi pracownicy nie osiągają wyników jakie powinni. Nasi przywódcy jeszcze się nie przebudzili do pracy jaka ma być wykonana. Kiedy myślę o miastach, w których tak niewiele zrobiono, w których są tysiące do ostrzeżenia o rychłym przyjściu Zbawiciela, czuję przemożne pragnienie ujrzeć mężczyzn i niewiasty wychodzące do pracy w mocy Ducha, pełnych miłości Chrystusowej do ginących dusz.

Żyjący w naszych miastach — nieomal tuż pod progiem naszych drzwi — zostali w dziwny sposób zaniedbani. Powinny zostać podjęte teraz zorganizowane wysiłki by przekazać im poselstwo obecnej prawdy. W ich usta winna być włożona nowa pieśń. Mają oni iść by udzielić światła trójanielskiego poselstwa tkwiącym w ciemności.

Potrzebujemy całkowitego przebudzenia aby gdy droga stanie otworem, mogliśmy wesprzeć dzieło w wielkich miastach. Jesteśmy daleko z tyłu w kroczeniu za światłem jakie nam przekazano byśmy zanieśli je do tych miast i wznieśli pomniki Boże. Krok po kroku mamy prowadzić dusze do pełnego światła prawdy. Musimy kontynuować dzieło aż założony zostanie zbór i wzniesiony zostanie skromny dom modlitwy. Jestem bardzo zachęcona by wierzyć że wielu jest wierzących jak my i pomoże znacznie swoimi środkami. Udzielono mi światła że w wielu miejscach, szczególnie w wielkich miastach Ameryki, zostanie udzielona pomoc przez takie właśnie osoby.

Pracownicy w miastach powinni uważnie czytać Hebrajczyków 10,11 i zastosować do siebie instrukcje tam zawarte. Rozdział jedenasty jest zapisem doświadczeń wierzących. Pracujący dla Boga w miastach muszą kroczyć naprzód w wierze czyniąc to co najlepsze. Gdy czuwają, pracują i modlą się, Bóg usłyszy i odpowie na ich prośby. Otrzymają doświadczenie, które okaże się dla nich bezcenne w ich dalszej pracy. „Wiara jest gruntem tych rzeczy, których się spodziewamy, a dowodem rzeczy niewidzialnych”. Hebrajczyków 11,1.

*****

Umysł mój jest głęboko poruszony. W każdym mieście jest praca do wykonania. Pracownicy powinni wejść do dużych miast i prowadzić spotkania namiotowe. Na spotkaniach tych mają być wykorzystane najlepsze talenty aby prawda mogła być głoszona z mocą. Powinni brać w nich udział ludzie obdarzeni różnymi darami. Aby zapewnić powodzenie spotkaniu namiotowemu potrzeba kilku pracowników. Żaden człowiek nie powinien poczuwać się zobowiązany do wykonania całości ważnej pracy.

Gdy na spotkaniach mówcy będą głosili prawdę w mocy Ducha, serca zostaną dotknięte. Miłość Chrystusa przyjęta przez te serca wypędzi umiłowanie błędu.

Potrzeba takich spotkań namiotowych jak te zorganizowane w początkach dzieła, spotkań oddzielonych od administracyjnej pracy Konferencji. Na spotkaniu namiotowym pracownicy powinni swobodnie przekazywać wiedzę o prawdzie przychodzącej z zewnątrz.

Na naszych spotkaniach namiotowych powinny być poczynione przygotowania by ubodzy mogli otrzymać zdrowe dobrze przygotowane pożywienie, tanie jak tylko to możliwe. Powinien tam być również bufet z przygotowanymi zdrowo daniami w zachęcający sposób. Będzie to nauką dla wielu niewierzących tak jak i nas. Jednak nie należy się skupiać na tym dziele pracy na spotkaniu namiotowym. Każdy odcinek dzieła Bożego jest ściśle związany z każdym innym a wszystkie razem mają się wspierać w doskonałej harmonii.

Rozdział 9 — Nabożeństwo rodzinne

Jeśli kiedykolwiek był czas by każdy dom był domem modlitwy to nadszedł on teraz. Niewierność i sceptycyzm triumfują. Obfituje niegodziwość. Zepsucie zatruwa strumienie duszy a bunt przeciw Bogu wkrada się do życia. Spętane grzechem siły moralne znajdują się pod tyranią szatana. Dusza staje się igraszką jego pokus i dopóki czyjeś potężne ramię nie zostanie wyciągnięte do pomocy, człowiek idzie tam gdzie prowadzi go arcybuntownik.

A przecież w tym tak straszliwie niebezpiecznym czasie wyznający że są chrześcijanami nie prowadzą nabożeństw rodzinnych. Nie czczą Boga w domu, nie uczą swych dzieci miłości i bojaźni Bożej. Wielu odsunęło się tak daleko od Niego że odczuwają się potępieni zbliżając się do Niego. Nie potrafią przyjść „ufnie do tronu łaski” „wznosząc swe święte ręce bez gniewu i zwątpienia”. Hebrajczyków 4,16; 1 Tymoteusza 2,8. Nie mają żywego związku z Bogiem. Jest to kształt pobożności bez jej mocy.

Myśl że modlitwa nie jest konieczna jest jednym z najbardziej skutecznych zwiedzeń szatańskich prowadzących do zrujnowania duszy. Modlitwa jest społecznością z Bogiem, źródłem siły i pokoju oraz szczęścia. Jezus modlił się do Ojca „z mocnym wołaniem i ze łzami”. Paweł nawołuje wierzących aby „modlili się bez przestanku”, by we wszystkim przez modlitwę i wstawiennictwo z dziękowaniem czynili swe prośby znane Bogu. „Módlcie się jedni za drugich” — mówi Jakub — „wiele może modlitwa sprawiedliwego”. Hebrajczyków 5,7; 1 Tesaloniczan 5,17; Jakuba 5,16.

Przez szczerą żarliwą modlitwę rodzice wybudują ogrodzenie wokół swoich dzieci. Powinni się modlić w pełni wiary że Bóg zamieszka z nimi i że święci aniołowie ochronią ich i ich dzieci przed okrutną mocą szatana.

W każdej rodzinie powinien być przeznaczony czas na poranne i wieczorne nabożeństwo. Jakże stosowne jest dla rodziców zgromadzić dzieci wokół siebie przed śniadaniem by podziękować niebieskiemu Ojcu za Jego opiekę podczas nocy i prosić Go o Jego pomoc, prowadzenie i opiekę podczas dnia! Jak trafne jest też gdy zapada zmrok by rodzice i dzieci zebrali się raz jeszcze przed Nim by podziękować Mu za błogosławieństwa minionego dnia.

Ojciec, a w jego nieobecności matka, powinien poprowadzić nabożeństwo wybierając fragment Pisma Świętego, który jest interesujący i łatwo zrozumiały. Nabożeństwo powinno być krótkie. Gdy czytamy długi fragment Pisma Świętego i zanoszona jest długa modlitwa, nabożeństwo staje się męczące a przy jego zakończeniu doznaje się uczucia ulgi. Bóg jest hańbiony gdy godzina nabożeństwa jest sucha, nieprzyjemna czy też mało interesująca że dzieci się jej boją.

Ojcowie i matki, uczyńcie godzinę nabożeństwa głęboko interesującą. Nie ma powodu, dla którego ta godzina nie miałaby być przyjemna i miła, bardziej niż pozostałe godziny dnia. Krótka myśl włożona w jej przygotowanie uzdolni nas do uczynienia jej interesującą i pożyteczną. Od czasu do czasu urozmaićcie nabożeństwo. Na temat przeczytanego fragmentu Pisma Świętego mogą być zadane pytania i wymienić można kilka szczerych aktualnych myśli. Można zaśpiewać pieśń chwały. Zanoszone modlitwy powinny być krótkie i rzeczowe. Niech prowadzący w prostych szczerych słowach okaże w modlitwie wdzięczność Bogu za Jego dobroć i prosi Go o pomoc. Jeśli pozwalają na to okoliczności, niech dzieci przyłączą się do czytania i modlitwy. Jedynie wieczność odsłoni dobro jakim obfitują takie chwile nabożeństw.

Życie Abrahama, przyjaciela Bożego, było życiem modlitwy. Gdziekolwiek rozbijał swój namiot, obok budował ołtarz, na którym ofiarował poranną i wieczorną ofiarę. Gdy składał namiot, ołtarz pozostawał. A gdy wędrujący Chananejczyk przychodził do takiego ołtarza, wiedział kto tu wcześniej był. Gdy rozbijał swój namiot, odnawiał ołtarz i czcił żywego Boga.

Domy chrześcijańskie powinny być tak samo światłami na świecie. Rano i wieczór powinna się z nich unosić do Boga modlitwa jak słodkie kadzidło. A jak poranna rosa Jego łaski i błogosławieństwa spłyną na proszących.

Ojcowie i matki, każdego ranka i wieczora zbierzcie swoje dzieci wokół siebie i w pokornym wstawiennictwie podnieście serca o pomoc do Boga. Wasi ukochani wystawieni są na pokusy. Codzienne kłopoty przegradzają ścieżki młodych i starszych. Kto chce żyć życiem cierpliwym, pełnym miłości i radości, musi się modlić. Tylko dzięki otrzymywaniu stałej pomocy od Boga, możemy osiągnąć zwycięstwo nad sobą.

Każdego poranka poświęcajcie siebie i swoje dzieci Bogu na dany dzień. Nie myślcie o miesiącach czy latach. One nie należą do was. Został wam dany jeden krótki dzień. Gdyby to miał być wasz ostatni dzień na ziemi, pracujcie w jego godzinach dla Mistrza. Złóżcie wszystkie swoje plany przed Bogiem by zostały spełnione albo odrzucone gdy Jego opatrzność tak wskaże. Przyjmijcie Jego plany zamiast własnych, nawet gdy ich przyjęcie wymaga porzucenia wypielęgnowanych planów. Wtedy życie będzie coraz bardziej i bardziej wymodelowane na Boże podobieństwo a „pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum strzec będzie serc i myśli waszych przez Jezusa Chrystusa”. Filipian 4,7.

Rozdział 10 — Obowiązki życia małżeńskiego

Mój drogi bracie i siostro, zjednoczyliście się w przymierzu trwającym całe życie. Wasza nauka w życiu małżeńskim się rozpoczęła. Pierwszy rok życia małżeńskiego jest rokiem doświadczeń, rokiem w którym mąż i żona wzajemnie się uczą różnych cech charakteru, jak dzieci uczą się lekcji w szkole. W tym pierwszym roku waszego życia małżeńskiego niech nie będzie rozdziałów mącących wasze przyszłe szczęście.

Uzyskanie właściwego zrozumienia zależności małżeńskich jest pracą całego życia. Pobierający się wkraczają do szkoły z której nigdy w tym życiu nie otrzymają stopni.

Mój bracie, teraz czas twojej żony, jej siła i szczęście związane są z twoimi. Twój wpływ na nią ma być wonią życia ku życiu albo może być wonią śmierci ku śmierci. Bądź bardzo ostrożny aby nie popsuć jej życia.

Moja siostro, teraz musisz nauczyć się swych pierwszych praktycznych lekcji o obowiązkach małżeńskiego życia. Ucz się tych lekcji wiernie dzień po dniu. Nie dawaj miejsca niezadowoleniu czy ponuremu nastrojowi. Nie szukaj życia wygodnego i nieaktywnego. Czuwaj stale by nie dawać miejsca samolubstwu.

W waszym związku na całe życie wasze uczucia mają służyć szczęściu innych. Każdy jest sługą dla uszczęśliwienia innych. Taka jest wola Boża wobec was. Ale chociaż macie być jedno, żadne z was nie może utracić swej indywidualności. Pytajcie Go co jest dobre a co jest złe. „Nie jesteście sami swoi, drogoście bowiem kupieni. Wysławiajcie tedy Pana w ciele waszym i w duchu waszym, które są Boże”. 1 Koryntian 6,19.20.

Wasza miłość do tego co ludzkie ma być na drugim miejscu po naszej miłości do Boga. Bogactwo waszego uczucia ma płynąć ku Temu, który oddał swoje życie za was. Żyjąc dla Boga dusza śle ku Niemu swe najlepsze i najwyższe uczucia. Czy największy strumień miłości płynie ku Temu, który zmarł za ciebie? Jeśli tak, twoja miłość wobec każdej innej osoby będzie według niebieskiego porządku.

Uczucie może być czyste jak kryształ i piękne w swej czystości, może być jednak płytkie ponieważ nie zostało przetestowane i wypróbowane. Uczyń Chrystusa pierwszym i ostatnim, najlepszym we wszystkim. Stale poznawaj Go a twoja miłość do Niego każdego dnia będzie głębsza i silniejsza, zostanie poddana próbie. A gdy twoja miłość do Niego wzrośnie, twoja miłość do innych będzie głębsza i silniejsza. „My wszyscy, którzy odkrytym obliczem na chwałę Pańską jako w zwierciadle patrzymy w toż wyobrażenie przeobrażeni jesteśmy z chwały w chwałę”. 2 Koryntian 3,18.

Macie teraz do spełnienia obowiązki, których nie mieliście przed ślubem. „Przyobleczcie więc ... dobrotliwość, pokorę, cichość, cierpliwość”. „Chodźcie w miłości jako Chrystus umiłował nas”. Przestudiujcie dokładnie następujące polecenie: „Żony bądźcie poddane mężom swoim jako Panu. Bowiem mąż jest głową żony jako Chrystus głową kościoła. ... Jako tedy kościół jest poddany Chrystusowi tak też żony mężom swoim we wszystkim. Mężowie miłujcie żony wasze jak Chrystus umiłował kościół i wydał samego siebie zań”. Kolosan 3,12; Efezjan 5,2.22-25.

Małżeństwo — związek na całe życie — jest symbolem związku między Chrystusem a Jego kościołem. Duch jakiego objawia Chrystus wobec zboru jest duchem jaki mąż i żona mają objawiać wobec siebie nawzajem.

Ani mąż ani żona nie mają uzasadnienia do bycia władczym. Pan ustanowił zasadę, która ma rządzić w tej sprawie. Mąż ma miłować swoją żonę jak Chrystus miłuje kościół. A żona ma szanować i kochać swojego męża. Oboje mają pielęgnować ducha uprzejmości, będąc zdecydowani nigdy nie zasmucać albo nie ranić drugiego.

Bracie mój i siostro, oboje macie wielką siłę woli. Możecie tę siłę uczynić wielkim błogosławieństwem albo wielkim przekleństwem dla was albo dla tych z którymi się kontaktujecie. Nie próbujcie zmuszać się nawzajem do waszego pragnienia. Nie możecie w taki sposób postępować a jednocześnie zachować miłość. Okazywanie uporu burzy pokój i szczęście domu. Niech wasze życie małżeńskie nie będzie życiem walki. Jeśli tak czynicie, oboje będziecie nieszczęśliwi. Bądźcie uprzejmi w mowie i łagodni w działaniu rezygnując ze swych własnych życzeń. Dobrze czuwajcie nad waszymi słowami ponieważ mają one potężny wpływ ku dobremu albo złemu. Nie pozwalajcie by wasze głosy były ostre. Wnieście do waszego wspólnego życia aromat podobieństwa do Chrystusa.

Zanim człowiek wejdzie w związek tak ścisły jak związek małżeński powinien nauczyć się jak kontrolować samego siebie i jak dzielić się z innymi.

W ćwiczeniu dziecka zdarzają się chwile gdy silna dojrzała wola matki napotyka bezrozumną niezdyscyplinowaną wolę dziecka. W takich momentach potrzeba wielkiej mądrości ze strony matki. Nieprzemyślanym postępowaniem, surowym przymusem można wyrządzić dziecku wielką krzywdę.

Gdy tylko jest to możliwe, powinno się unikać takich kryzysów ponieważ są one bolesną walką i dla matki i dla dziecka. Gdy jednak kryzys taki nadejdzie dziecko musi być doprowadzone do poddania swej woli mądrzejszej woli rodziców.

Matka musi utrzymywać sama siebie pod doskonałą kontrolą nie czyniąc nic co mogłoby wzbudzić u dziecka ducha przekory. Nie powinna wydawać głośnych poleceń. Powinna uzyskać więcej cichym i łagodnym głosem. Ma postępować z dzieckiem tak by przybliżyć je do Jezusa. Musi być jego mocą. Jeśli jest mądrą chrześcijanką, nie będzie usiłowała zmuszać dziecko do uległości. Modli się żarliwie aby wróg nie osiągnął zwycięstwa i gdy się modli, jest świadoma odnowienia duchowego życia. Widzi ona że ta sama siła działająca w niej działa także w dziecku. Staje się ono bardziej delikatne bardziej posłuszne. Bitwa jest wygrana. Jej cierpliwość, uprzejmość, słowa mądrego umiaru dokonają swego. Jest to cisza po sztormie podobnie jak światło słoneczne po deszczu. A aniołowie przyglądający się tej scenie wybuchają pieśniami radości.

Takie kryzysy pojawiają się w życiu męża i żony, którzy chociaż strzeżeni przez Ducha Świętego okazują czasem impulsywnego bezmyślnego ducha często objawiającego się przez dzieci. Jak krzemień zetrze się z krzemieniem tak wola zetrze się z wolą.

Mój bracie, bądź uprzejmy, cierpliwy, przebaczający. Pamiętaj że twoja żona zaakceptowała cię jako swego męża nie po to byś mógł nad nią panować ale abyś mógł być jej pomocą. Nie bądź więcej arogancki i rozkazujący. Nie używaj swojej siły woli do zmuszania swej żony by robiła to co sobie życzysz. Pamiętaj że ona ma wolę i że może pragnąć iść swoją drogą tak jak ty pragniesz mieć swoją. Pamiętaj też że masz przewagę z powodu swego głębszego doświadczenia. Bądź rozważny i uprzejmy. „Mądrość, która jest z góry, najprzód jest czysta, potem spokojna, łagodna, ustępliwa, pełna miłosierdzia i dobrych owoców”. Jakuba 3,17.

Zdecydowanie istotne jest dla was obojga jedno zwycięstwo jakie powinniście osiągnąć — zwycięstwo nad upartą wolą. W walce tej możecie zwyciężyć jedynie przez pomoc Chrystusa. Możecie ciężko walczyć i długo aby siebie zwyciężyć ale wasza wola nie ugnie się póki nie otrzymacie siły z wysokości. Dzięki łasce Chrystusa możecie uzyskać zwycięstwo nad sobą i samolubstwem. Gdy będziecie żyli Jego życiem okazując samopoświęcenie na każdym kroku objawiając coraz silniejsze współczucie dla potrzebujących pomocy, będziecie osiągali zwycięstwo za zwycięstwem. Dzień po dniu będziecie coraz lepiej uczyli się jak pokonać siebie, jak umocnić nasze słabe punkty charakteru. Pan Jezus będzie waszym światłem, waszym wieńcem radości ponieważ poddaliście swoją wolę Jego woli.

Mężczyźni i niewiasty mogą osiągnąć dla siebie Boży ideał jeśli obiorą Chrystusa jako swego Pomocnika. Poddajcie się Bogu bez zastrzeżenia. Świadomość że dążycie do życia wiecznego umocni was i pocieszy. Chrystus może dać wam siłę do zwycięstwa. Dzięki Jego pomocy możecie zupełnie zniszczyć korzeń samolubstwa.

Chrystus umarł aby życie człowieka mogło być związane z Jego życiem w jedności bóstwa i człowieczeństwa. Przyszedł On na nasz świat i żył bosko-ludzkim życiem aby życie mężczyzn i niewiast mogło być tak harmonijne jak Mu Bóg przeznaczył. Zbawiciel wzywa was abyście zaparli się samego siebie i wzięli krzyż. Wówczas nic nie powstrzyma rozwoju całej istoty. Codzienne doświadczenie objawi zdrowe harmonijne działanie.

Pamiętajcie, mój drogi bracie i siostro, że Bóg jest miłością, że dzięki Jego łasce możecie mieć powodzenie w uszczęśliwianiu się wzajemnie tak jak obiecywaliście czynić to przed ślubem. A w sile Odkupiciela możecie działać mądrze i z mocą by pomóc jakiemuś zagmatwanemu życiu stać się w Bogu silnym. Czy jest coś takiego czego Chrystus nie może uczynić? Jest On doskonały w mądrości, w sprawiedliwości, w miłości. Nie zamykajcie się nawzajem wobec siebie czując satysfakcję w wylewaniu nawzajem na siebie wszystkich swoich uczuć. Chwytajcie każdą okazję aby przyczynić się do szczęścia znajdującego się wokół was dzieląc się z nimi swoimi uczuciami. Słowa uprzejmości, spojrzenia współczucia, wyrażenie zrozumienia mogą być dla wielu walczących samotnych jak kubek zimnej wody dla spragnionej duszy. Jedno radosne słowo, jeden uprzejmy czyn mogą uczynić daleko lżejszym brzemię ciążące na znużonych ramionach. To w niesamolubnej służbie odnajduje się prawdziwe szczęście. Każde słowo, uczynek w takiej służbie zanotowany jest w księgach nieba jako wykonany dla Chrystusa. „Zaprawdę powiadam wam, cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnieście uczynili”. Mateusza 25,40.

Żyjcie w promieniach miłości Zbawiciela. Wówczas wasz wpływ będzie błogosławieństwem dla świata. Niechaj Duch Chrystusa kontroluje was. Niech prawo życzliwości zawsze będzie na waszych wargach. Wyrozumiałość i niesamolubstwo naznaczają słowa i czyny tych, którzy narodzili się na nowo by żyć nowym życiem w Chrystusie.

*****

„Nikt nie żyje sam dla siebie”. Charakter objawia sam siebie. Wyraz twarzy, ton głosu, czyny, wszystko to ma wpływ na wzrost albo upadek szczęścia w kręgu rodzinnym. One kształtują temperament i charakter dzieci, one podnoszą albo prowadzą do upadku zaufania i miłości. Wszyscy są czynieni lepszymi albo gorszymi, szczęśliwymi albo nieszczęśliwymi przez taki wpływ. Jesteśmy dłużnikami naszym rodzinom wiedzy o słowie wprowadzonym w praktykę. Wszystko czym możemy być aby oczyścić, rozjaśnić i podnieść na duchu tych, którzy są związani z nami więzami rodzinnymi, powinno zostać dokonane.

Część 2 — Nasze dzieło sanatoryjne

„Najmilszy, najpierw żądam aby ci się dobrze działo i abyś był zdrów, tak jako się dobrze powodzi duszy twojej”. 3 Jana 2.

Rozdział 11 — Rozmiary dzieła

Bóg przysposobił swój lud by oświecił świat. Powierzył mu zdolności, dzięki którym mają rozprzestrzeniać Jego dzieło aż ogarnie ono cały świat. We wszystkich częściach świata ma on wznosić sanatoria, szkoły, wydawnictwa i podobne udogodnienia celem zakończenia Jego dzieła.

Ostatnie poselstwo ewangelii ma być zaniesione do „każdego narodu, pokolenia, języka i ludu”. Objawienie 14,6. W obcych krajach musi jednak być podjętych i przeprowadzonych wiele przedsięwzięć celem rozwoju tego dzieła. Dzisiaj potrzebą jest zarówno w Ameryce jak i w Europie otwieranie zdrowych restauracji i gabinetów zdrowia oraz budowanie sanatoriów w celu opiekowania się chorymi i cierpiącymi. W wielu krajach mają być zakładane stacje medyczne by działały jako pomocna Boża dłoń w służbie cierpiącym.

Chrystus współpracuje z zaangażowanymi w medyczne dzieło misyjne. Mężczyźni i kobiety wykonujący to co mogą by założyć sanatoria i izby zdrowia w wielu krajach, będą szczodrze wynagrodzeni. Odwiedzający te instytucje będą błogosławieni fizycznie, umysłowo i duchowo, znużeni będą odświeżeni, chorzy przywróceni do zdrowia, obciążeni grzechem wyzwoleni.

Od tych, których serca przez te instytucje zostaną odwrócone od służby grzechowi ku sprawiedliwości, słyszeć się będzie w odległych krajach podziękowania i głosy melodii. Przez wdzięczne pieśni chwały narodzi się świadectwo, które zdobędzie innych do wierności i wspólnoty w Chrystusie.

Nawracanie dusz do Boga jest największym i najwznioślejszym dziełem, w którym istoty ludzkie mogą mieć udział. W dziele tym objawia się Boża moc, Jego świętość, cierpliwość i bezgraniczna miłość. Każde prawdziwe nawrócenie chwali Go i sprawia że skłania aniołów do pieśni pochwalnych.

Jesteśmy blisko zakończenia historii tej ziemi i różne formy dzieła Bożego mają być prowadzone z większym samopoświęceniem niż obecnie się to okazuje. Dzieło w tych ostatnich dniach jest w szczególnym sensie dziełem misyjnym. Prezentacja obecnej prawdy od pierwszej litery alfabetu do ostatniej oznacza misyjny wysiłek. Dzieło jakie ma być wykonane wzywa do poświęcenia na każdym kolejnym kroku. Z tej niesamolubnej służby pracownicy wyjdą oczyszczeni i wypróbowani jak złoto wypróbowane jest w ogniu.

Widok dusz ginących w grzechu powinien nas pobudzić do włożenia większego wysiłku by przekazać światło obecnej prawdy będącym w ciemności a w szczególności na tych polach gdzie niewiele jeszcze wystawiono pomników dla Boga. We wszystkich częściach świata dzieło, które już dawno miało być wykonane, teraz ma być podniesione i doprowadzone do zakończenia.

Generalnie nasi bracia nie okazali zainteresowania jakie powinni byli okazać względem zakładania sanatoriów w Europie. W czasie prowadzenia dzieła w tych krajach pojawią się z powodu specyficznych dla tych krajów okoliczności najbardziej kłopotliwe kwestie. Ale dzięki udzielonemu mi światłu zostaną założone instytucje, które — chociaż skromne początkowo — dzięki Bożemu błogosławieństwu staną się większe i potężniejsze.

Nasze instytucje — w każdym kraju — nie powinny być stłoczone w jednym miejscu. Bóg nigdy nie zleciłby aby światło prawdy było rozpowszechniane w taki sposób. Przez pewien czas od narodu żydowskiego było wymagane by czcił Boga w Jeruzalem. Ale Jezus powiedział do Samarytanki: „Wierz mi że idzie godzina gdy ani na tej górze ani w Jeruzalem nie będziecie chwalili Ojca. Nadchodzi godzina i już jest że prawdziwi chwalcy będą chwalili Ojca w duchu i w prawdzie bo Ojciec takich szuka by Go czcili. Bóg jest Duch a ci, którzy go chwalą, powinni go chwalić w duchu i w prawdzie”. Jana 4,21.23.24. Prawda ma być siana w każdym miejscu gdzie spodziewamy się zyskać uznanie. Ma być zaniesiona do regionów będących pustynią znajomości Boga. Ludzie będą błogosławieni przyjmując Tego, w którym skupia się ich nadzieja życia wiecznego. Przyjęcie prawdy jaka jest w Jezusie wypełni ich serca Bożą melodią.

Angażowanie wielkiej ilości środków w niewielu miejscach jest sprzeczne z zasadami chrześcijańskimi. Każdy budynek ma być wzniesiony z odwołaniem się do potrzeb podobnych budów na innych miejscach. Bóg wzywa ludzi obdarzonych zaufaniem w Jego dziele by nie blokowali drogi rozwoju przez samolubne angażowanie w kilku wybranych miejscach czy też na jeden lub dwa sposoby pracy wszystkich środków, które powinny być zabezpieczone.

We wczesnych dniach poselstwa bardzo wielu z naszego ludu miało ducha samozaparcia i samopoświęcenia. W ten sposób zrobiono dobry początek a sukces towarzyszył wkładanym wysiłkom. Ale dzieło nie rozwinęło się tak jak powinno się było rozwinąć. Zbyt wiele skoncentrowano w Battle Greek, w Oakland i kilku innych miejscach. Nasi bracia nigdy nie powinni byli budować tak rozlegle w żadnym innym miejscu jak to zrobiono w Battle Creek.

Pan zaznaczył że Jego dzieło winno być prowadzone w tym samym duchu w jakim je rozpoczęto. Świat ma być ostrzeżony. Otwierać ma się pole za polem. Rozkaz jaki nam dano brzmi: „Dodajcie nowy teren, otwórzcie nowe tereny”. Czy jako ludzie nie powinniśmy przez nasze układy w interesach, przez nasze nastawienie do niezbawionego świata złożyć świadectwo bardziej jasne i zdecydowane niż to, które złożyliśmy dwadzieścia czy trzydzieści lat temu?

Oświeciło nas wielkie światło odnośnie ostatnich dni historii tej ziemi. Niechaj nasz brak wiedzy i energii nie będzie dowodem duchowej ślepoty. Posłańcy Boga muszą przyodziać się w moc. Muszą oni mieć do prawdy rosnący szacunek jakiego teraz nie posiadają. Pańskie uroczyste święte poselstwo ostrzeżenia musi być ogłoszone nawet w najbardziej trudnych terenach i w najbardziej grzesznych miastach — w każdym miejscu gdzie nie zaświtało jeszcze światło trójanielskiego poselstwa. Do wszystkich ma dotrzeć ostatnie zaproszenie na ucztę weselną Baranka.

W głoszeniu poselstwa słudzy Boży będą wzywani do walki z licznymi trudnościami do przezwyciężenia wielu przeszkód. Czasami dzieło pójdzie z trudem podobnie jak działo się gdy pionierzy zakładali placówki w Battle Creek, w Oakland i w innych miejscach. Ale niech wszyscy uczynią to co najlepsze czyniąc Pana swoją siłą omijając wszelkie samolubstwo i błogosławiąc innych swoimi dobrymi czynami.

Miasto Nowy Jork

Będąc w zimie 1901 roku w Nowym Jorku otrzymałam światło odnośnie pracy w wielkich miastach. Noc po nocy przedstawiano mi kierunek jaki powinni obrać nasi bracia. W Nowym Jorku poselstwo ma się rozwijać niczym płonąca lampa. Bóg powoła pracowników do tego dzieła a Jego aniołowie pójdą przed nimi. Chociaż nasze wielkie miasta szybko osiągają stan podobny do warunków świata przed potopem, chociaż są jak Sodoma z powodu bezbożności, jednak jest w nich wiele uczciwych dusz, które gdy usłyszą prawdy poselstwa adwentowego, odczują przekonanie Ducha. Nowy Jork jest gotowy by tam pracowano. W tylu wielkich miastach poselstwo prawdy będzie przekazywane z mocą Bożą. Pan wzywa pracowników. Wzywa On tych, którzy zdobyli doświadczenie w pracy, by podjęli i poprowadzili dzieło w Jego bojaźni, dzieło jakie ma być wykonane w Nowym Jorku i w innych wielkich miastach Ameryki. Woła On również o środki potrzebne do użycia w tym dziele.

Pokazano mi że nie powinniśmy spocząć w zadowoleniu. Pożyteczną mamy wegetariańską restaurację w Brooklynie ale powinny być zakładane i inne w innych częściach miasta. Ludzie mieszkający w jednej części miasta Nowego Jorku nic nie wiedzą o tym co dzieje się w innych częściach tego wielkiego miasta. Mężczyźni i kobiety stołujący się w różnych miejscach dostrzegą poprawę zdrowia. Gdy zaufanie ich wzrośnie, będą bardziej gotowi na przyjęcie szczególnego Bożego poselstwa prawdy.

Gdziekolwiek w naszych dużych miastach prowadzona jest medyczna służba misyjna, powinno się utrzymywać szkoły gotowania. A gdziekolwiek rozwija się silna oświatowa służba misyjna, powinno się założyć zdrową higieniczną restaurację, która dawałaby praktyczną ilustrację właściwego wybierania i zdrowego przygotowania posiłków.

Będąc w Los Angeles pouczono mnie że nie tylko w różnych częściach tego miasta, ale w San Diego i innych rejonach turystycznych Południowej Kalifornii powinno się zakładać restauracje ze zdrową żywnością i pomieszczenia lecznicze. Wysiłki na tym polu powinny objąć wielkie ośrodki nadmorskie. Tak jak głos Jana Chrzciciela był słyszany na pustyni: „Gotujcie drogę Pańską”, tak głos posłańców Pańskich musi być słyszany w wielkich ośrodkach turystycznych i nadmorskich.

Stany południowe

Mam do przekazania poselstwo dotyczące terenu Południa. Mamy tam do wykonania wielkie dzieło. Tamtejsze warunki są potępieniem naszego mininalnego poziomu chrześcijaństwa. Spójrzcie na nielicznych kaznodziejów, nauczycieli, pracowników służby medycznej. Weźcie pod uwagę niewiedzę, ubóstwo, niedolę i rozpaczliwe położenie wielu ludzi. A przecież miejsca te znajdują się tak niedaleko nas. Jak samolubni i nieuważni byliśmy wobec naszych sąsiadów! Mijamy ich bez serca czyniąc niewiele by ulżyć ich cierpieniom. Gdyby nasz lud przestudiował i przestrzegał zlecenia ewangelii, Południe otrzymałoby swoją część dzieła. Gdyby ci, którzy otrzymali światło, chodzili w świetle, byliby świadomi że spoczywa na nich odpowiedzialność uprawienia tego długo zaniedbanego terenu winnicy.

Bóg wzywa swój lud by dał Mu ze środków jakie On mu powierzył aby na ubogich i gotowych do żniwa terenach można było założyć placówki. Wzywa On tych, którzy mają pieniądze w bankach, aby puścili je w obieg. Przez oddawanie naszej własności na wsparcie dzieła Bożego okazujemy praktycznie że kochamy Boga ponad wszystko a swoich sąsiadów jak samych siebie.

Niechaj zakładane będą teraz w wielu miejscach Stanów Południowych szkoły i sanatoria. Niech zostaną założone centra wpływu w wielu miastach Południa przez otwieranie sklepów z żywnością i restauracji wegetariańskich. Niech znajdą się tam również możliwości wytwarzania prostych, tanich, zdrowych pokarmów. Ale niechaj samolubne światowe dążenia nie wedrą się do dzieła ponieważ Bóg tego zabrania. Niechaj niesamolubni ludzie obejmą to dzieło w bojaźni Bożej i w miłości do swych bliźnich.

Światło jakie otrzymałam odnośnie terenów Południa jak i innych miejsc mówiące że powinno się prowadzić wytwórnie zdrowego pożywienia, nie jest spekulacją dla własnego zysku ale jest to sprawą, którą obmyślił Bóg, tym sposobem zostaną ludziom otwarte drzwi nadziei. Na Południu szczególną uwagę powinno się zwrócić na ubogich dotąd straszliwie zaniedbanych. Powinno się wybrać ludzi zdolnych i gospodarnych aby podjęli pracę przy produkcji żywności, by osiągnąć sukces potrzeba rzeczywiście wielkiej mądrości i gospodarności. Bóg pragnie by Jego lud podjął się służby w przygotowaniu zdrowej żywności nie tylko dla własnych rodzin, które są dla nich pierwszą odpowiedzialnością ale i dla biednych. Mają oni okazać szczodrość Chrystusowi będąc świadomi że reprezentują Boga i że wszyscy oni są przez Boga wyposażeni.

Bracia, podejmijcie to dzieło. Nie dawajcie miejsca zniechęceniu. Nie krytykujcie tych, którzy próbują czynić coś na właściwym polu, ale ruszcie sami do pracy.

W związku ze sprawą zdrowej żywności mogą być zakładane różne instytucje pomocne w przypadku terenu Południa. Wszyscy ci ludzie jako misjonarze Boga mają czynić to co może być dokonane teraz, bo jeśli jakieś pole potrzebowało medycznej służby misyjnej, było nim Południe. W czasie, który odszedł do wieczności, wielu miało być na Południu pracując z Bogiem, wkładając osobistą pracę i oddając swe środki by wesprzeć siebie i innych pracowników na tym polu.

Małe sanatoria powinny być zakładane w wielu miejscowościach. Otworzy to drzwi dla prawdy Biblijnej i usunie wiele istniejących przesądów wobec tych, którzy patrzą na ludzi kolorowych jak na tych, którzy mają duszę do zbawienia tak jak ludzie biali.

Gdyby takie sposoby działania zostały podjęte dla ludności kolorowej natychmiast po ogłoszeniu wolności, jakże inne byłoby dziś jej położenie.

We wszystkich krajach

Pan wzywa nas byśmy powstali do wypełnienia naszych obowiązków. Bóg dał każdemu człowiekowi pracę. Każdy może żyć życiem użytecznym. Nauczmy się wszystkiego czego możemy a wówczas będziemy błogosławieństwem dla innych przez dzielenie się znajomością prawdy. Niech każdy działa zgodnie ze swymi osobistymi zdolnościami, chętnie pomagając dźwigać brzemiona.

Wszędzie jest praca jaką trzeba wykonać dla wszystkich klas społecznych. Mamy zbliżyć się do biednych i zdeprawowanych tych, którzy upadli przez niepohamowanie. A w tym samym czasie nie zapominajmy o wyższych klasach — prawnikach, ministrach, senatorach i sędziach, z których wielu jest niewolnikami nieokiełznanych nawyków. Nie zaniechajmy żadnego wysiłku by pokazać im że ich dusze są warte zbawienia, że życie wieczne jest warte tego by do niego dążyć. Tym na wysokich pozycjach mamy przedstawić zobowiązanie zupełnej abstynencji prosząc ich aby pieniądze jakie zwykli wydawać na szkodliwe folgowanie alkoholowi i tytoniowi wydane były na założenie instytucji gdzie można by przygotowywać dzieci i młodzież do zajęcia pożytecznych stanowisk w świecie.

Zaświeciło na nas potężne światło ale jak niewiele z tego światła odbijamy ku światu! Aniołowie niebiańscy czekają na istoty ludzkie by współpracować z nimi w praktycznym wypełnianiu zasad prawdy.

To przez nasze sanatoria i pokrewne instytucje ma być wykonane wiele z tego dzieła. Instytucje te będą pomnikami Bożymi gdzie Jego uzdrawiająca moc może dosięgnąć wszystkie klasy — wysokich i niskich, bogatych i biednych. Każdy grosz zainwestowany w imię Chrystusa przyniesie błogosławieństwo zarówno dla ofiarodawcy jak i dla cierpiącej ludzkości.

Medyczna służba misyjna jest prawą ręką ewangelii. Jest potrzebna dla rozwoju sprawy Bożej. Mężczyźni i niewiasty przez nią dostrzegą ważność właściwych zwyczajów w życiu i tak poznają zbawiającą moc prawdy. Do każdego miasta mają wejść pracownicy przeszkoleni do prowadzenia medycznej służby misyjnej. Jako prawa ręka trójanielskiego poselstwa Boże metody postępowania z chorobami otworzą drzwi dla obecnej prawdy. Literatura zdrowotna musi być rozprowadzona w wielu krajach. Nasi lekarze w Europie i w innych krajach powinni powstać i wyszukać na miejscu ludzi, którzy poprowadziliby dzieło zdrowia, którzy dotarliby z najbardziej podstawowymi instrukcjami do innych ludzi, tam gdzie oni są.

Pan dał naszym sanatoriom, których dzieło już jest ustalone, możliwość współpracy z Nim przy wspieraniu nowo założonych zakładów. Każda nowa instytucja ma być uważana za pomoc w wielkim dziele ogłaszania trójanielskiego poselstwa. Bóg dał naszym sanatoriom możliwość zapoczątkowania dzieła, które będzie niczym kamień pełen życia, który potężnieje toczony niewidzialną ręką. Niechaj ten cudowny kamień zostanie wprawiony w ruch.

Pan pouczył mnie bym ostrzegła tych, którzy w przyszłości będą zakładali sanatoria na nowych terenach, aby rozpoczęli swą pracę w uniżeniu poświęcając swe zdolności Jego służbie. Wznoszone budynki nie powinny być duże ani kosztowne. Małe lokalne sanatoria mają być wznoszone przy naszych szkołach. W takich sanatoriach mają się zbierać młodzi, uzdolnieni i poświęceni mężczyźni i niewiasty — ci, którzy będą prowadzili się w miłości i bojaźni Bożej, którzy są przygotowani do ukończenia wyższych studiów, nie będą czuli że wiedzą już wszystko co wiedzieć potrzebują ale będą pilnie studiowali i dokładnie praktykowali lekcje udzielone im przez Chrystusa. Sprawiedliwość Chrystusa pójdzie przed nimi a chwała Boża będzie ich tylną strażą.

Otrzymałam światło że w wielu miejscach byłoby właściwym połączyć restauracje z izbami zdrowia. Mogą one ze sobą współpracować w propagowaniu zasad zdrowia. W związku z tym właściwe byłoby mieć miejsca, które służyłyby jako pokoje dla chorych. Takie instytucje służyłyby jako pomoc dla sanatoriów usytuowanych na wsi i byłoby lepiej gdyby były prowadzone w wynajętych domach. Nie możemy wznosić w miastach wielkich budynków, w których opiekowalibyśmy się chorymi, ponieważ Bóg wskazał, że lepiej dbać o chorych poza miastami. W wielu miejscach potrzeba będzie rozpocząć pracę sanatoryjną w miastach. Ale jeśli to jest możliwe, praca ta powinna być przeniesiona na wieś tak szybko jak tylko można będzie zapewnić odpowiednią lokalizację.

Udzielono mi światła, że zamiast poświęcać naszą energię na wznoszenie kilku kolosalnych instytucji medycznych, powinniśmy założyć wiele małych. Jest prawie niemożliwe znaleźć kogoś z talentem do zarządzania wielkim sanatorium tak, jak powinno być ono zarządzane. Nie wszyscy pracownicy są kontrolowani przez Ducha Bożego bowiem wszędzie wdziera się duch świata.

Siła i radość w uszczęśliwianiu ludzkości nie spoczywa w drogich budynkach. Musimy pamiętać, jak wielu cierpi, potrzebując pożywienia i odzieży. Przy wznoszeniu budowli nie powinniśmy ulegać wpływowi pragnienia dobrego wyglądu. Powinniśmy wykonywać naszą powinność i pozostawić wyniki Bogu, który jedynie może dać sukces. Niech wszelkie dodatkowe środki jakie możemy posiadać zostaną zużyte na dostarczenie odpowiednich udogodnień do przywrócenia zdrowia. Niech wszystkie nasze sanatoria będą wznoszone dla zdrowia i szczęścia, niech będą ulokowane tak by pacjenci otrzymywali błogosławieństwo światła słonecznego. Niech będą tak urządzone aby nie trzeba było czynić żadnych niepotrzebnych kroków.

W tym dziele lepiej jest robić małe początki w wielu miejscach i pozwolić Bożej opatrzności wskazywać jak szybko powinny rozwijać się zakłady. Małe zakłady urosną w wielkie instytucje. Rozdzieli się tam obowiązki i w ten sposób pracownicy będą zdobywali stopniowo coraz większą umysłową i duchową moc. Założenie tych instytucji zaowocuje wielkim dobrem jeśli wszystko co z nimi związane usunie samolubne ambicje i utrzyma wszystko tak aby nie stracono z oczu chwały Bożej. Wielu z naszych ludzi powinno pracować na nowych terenach ale niech nikt nie szuka rozgłosu. Umysły pracowników muszą być uświęcone.

W całym naszym dziele pamiętajmy że sam Jezus, który nakarmił tłumy pięcioma bochenkami i dwoma małymi rybkami, jest w stanie dać nam dziś owoce naszej pracy. Ten, który mówił do rybaków z Galilei: „Zarzućcie swoje sieci dla połowu”, ten, kiedy byli posłuszni napełnił ich sieci aż się niemal rwały, pragnie by Jego lud dostrzegł w tym zapewnienie o tym co pragnie On uczynić dla nich dziś. Ten sam Bóg, który dał dzieciom Izraela mannę na pustyni, ciągle żyje i króluje. On poprowadzi swój lud i obdarzy wprawą i zrozumieniem w pracy, do której ten lud wezwał. W odpowiedzi na żarliwą modlitwę da On mądrość tym, którzy pragną pełnić swe obowiązki sumiennie i inteligentnie. Pod Jego błogosławieństwem dzieło, z którym są związani, urośnie do ogromnych rozmiarów. Wielu nauczy się być wiernymi nosicielami brzemion a sukces będzie towarzyszył ich wysiłkom.

Rozdział 12 — Znajomość zasad zdrowia

Znaleźliśmy się w czasie kiedy każdy członek zboru powinien podjąć medyczną służbę misyjną. Świat jest szpitalem dla trędowatych wypełnionym ofiarami zarówno fizycznej jak i duchowej choroby. Wszędzie ludzie giną z braku znajomości prawd jakie nam powierzono. Członkowie zboru potrzebują przebudzenia aby mogli zdać sobie sprawę ze swej odpowiedzialności za niesienie tych prawd. Ci, którzy zostali oświeceni przez prawdę, powinni być nosicielami światła dla świata. Chowanie naszego światła w tym czasie jest straszliwym błędem. Poselstwo do ludu Bożego na dziś brzmi: „Powstań, objaśnij się! ponieważ przyszła światłość twoja a chwała Pańska weszła nad tobą”.

Ze wszystkich stron widać tych, którzy otrzymali wiele światła i poznania jak rozmyślnie wybierają zło zamiast dobra. Nie czyniąc żadnego wysiłku w stronę reformy stają się stopniowo coraz gorsi. Ale lud Boży nie ma chodzić w ciemności. Ma on kroczyć w świetle ponieważ ludzie ci są reformatorami.

Przed prawdziwym reformatorem medyczna służba misyjna otworzy wiele drzwi. Nikt nie potrzebuje czekać że zostanie wezwany do pracy na odległe tereny dopóki nie zacznie pomagać innym. Sposobności są osiągalne dla każdego. Podejmijcie dzieło, za które jesteście odpowiedzialni, dzieło które winno być wykonane w waszym domu i w waszym sąsiedztwie. Nie czekajcie aż inni popchną was do działania. W bojaźni Bożej idźcie naprzód bez zwlekania mając w myślach waszą osobistą odpowiedzialność przed tym, który oddał za was swoje życie. Działajcie jakbyście słyszeli Chrystusa wzywającego was osobiście abyście zrobili to co najlepsze w Jego służbie. Jeśli jesteście prawdziwie poświęceni, Bóg za waszym pośrednictwem przywiedzie do prawdy innych, których może On użyć jako przewody do przekazania światła dla wielu, którzy chodzą po omacku w ciemności.

Wszyscy mogą czegoś dokonać. Siląc się na usprawiedliwienie niektórzy mówią: „Moje obowiązki domowe, moje dzieci pochłaniają mój czas i moje środki”. Rodzice, wasze dzieci powinny być waszą pomocną ręką wzmacniającą waszą siłę i zdolności w pracy dla Mistrza. Dzieci są młodszymi członkami rodziny Pańskiej. Powinno się je prowadzić do poświęcenia się Bogu, do którego należą przez stworzenie i odkupienie. Powinny być nauczone że wszelkie siły ciała, umysłu i duszy są Jego. Powinny być nauczone jak być pomocą na różnych polach niesamolubnej służby. Nie pozwalajcie swoim dzieciom być zawadą. Wasze dzieci powinny dzielić z wami tak duchowe jak i fizyczne ciężary. Przez pomaganie innym wzrośnie ich własne szczęście i przydatność.

Niechaj nasz lud pokaże że ma żywe zainteresowanie medyczną służbą misyjną. Niech przygotuje się do bycia użytecznymi przez studiowanie książek, które zostały napisane dla poinstruowania nas na tym polu. Książki te zasługują na o wiele większą uwagę i przyjęcie niż otrzymały. Napisano wiele mając szczególnie na celu poinstruowanie o zasadach zdrowia co jest dobrodziejstwem jakie wszyscy mają pojąć. Ci, którzy studiują i praktykują te zasady, będą wielce błogosławieni, zarówno fizycznie jak duchowo. Zrozumienie filozofii zdrowia będzie zaporą przeciwko złu, które ciągle wzrasta.

Wielu z tych, którzy pragną otrzymać poznanie na polu misji medycznej ma zajęcia domowe, które czasem powstrzymują ich od spotykania się z innymi w celu studiowania. Ci mogą uczyć się wiele w swoich własnych domach w zgodzie z określoną wolą Bożą odnośnie tych pól pracy misyjnej, w ten sposób wzrośnie ich zdolność pomagania innym. Ojcowie i matki, wykorzystajcie wszelką pomoc jaką możecie mieć ze studium naszych książek i publikacji. Przeczytajcie „Dobre zdrowie” ponieważ jest ono pełne cennych informacji. Miejcie czas na czytanie swoim dzieciom książek o zdrowiu tak samo jak i książek traktujących bardziej szczegółowo tematy religijne. Uczcie je ważności dbania o ciało, o dom, w którym mieszkają. Utwórzcie kółko czytania domowego, w którym każdy członek rodziny powinien odłożyć zajęcia dnia i zjednoczyć się w studium. Ojcowie, matki, bracia, siostry, podejmijcie to dzieło z sercem i zobaczcie czy zbór domowy nie udoskonali się (wówczas) potężnie.

Szczególnie młodzi, którzy przyzwyczaili się do czytania powieści i tanich opowiadań, otrzymają błogosławieństwo przez to że przyłączą się do wieczornego rodzinnego studium. Młodzi mężczyźni i niewiasty, czytajcie literaturę, która da wam prawdziwe poznanie i która będzie pomocą dla całej rodziny. Powiedzcie stanowczo: „Nie spędzę cennych chwil na czytaniu tego co nie będzie dla mnie zyskiem i co tylko uczyni mnie niezdolnym do służby dla innych. Poświęcę mój czas i moje myśli by stawać się użytecznym w Bożej służbie. Zamknę moje oczy na rzeczy frywolne i grzeszne. Moje uszy należą do Pana i nie będę słuchał subtelnego rozumowania wroga. Mój głos nie będzie w żaden sposób narzędziem woli, która nie jest pod wpływem Ducha Bożego. Moje ciało jest świątynią Ducha Świętego i każda moc mojej istoty będzie poświęcona cennym zajęciom.

Pan wyznaczył młodych by byli Jego pomocną ręką. Jeśli w każdym zborze poświęciliby się oni Jemu, jeśli praktykowaliby w domu samozaparcie dając wytchnienie swej złamanej troskami matce, mogłaby ona znaleźć czas na odwiedzenie sąsiadów, a kiedy zdarzy się okazja, mogliby sami jej towarzyszyć czyniąc drobne uczynki miłosierdzia i miłości. Książki i czasopisma traktujące o zdrowiu i temperamencie powinny się znaleźć w wielu domach. Obieg tej literatury jest sprawą ważną, w ten sposób może być rozpowszechnione cudowne poznanie odnośnie traktowania choroby, poznanie, które byłoby wielkim błogosławieństwem dla tych, których nie stać na opłacenie odwiedzin lekarza.

Rodzice powinni rozwijać zainteresowanie swych dzieci w studium fizjologii. Niewielu jest młodych ludzi, którzy posiadają pełne poznanie tajemnic życia. Studium cudownego organizmu ludzkiego, stosunki i zależności jego skomplikowanych części — oto coś czym interesuje się niewielu rodziców. Aczkolwiek Bóg mówi do nich: „Umiłowani, życzę wam aby wszystko co w was jest obfitowało i było zdrowe tak jak dobrze się ma dusza wasza”, oni jednak nie rozumieją wpływu ciała na umysł i umysłu na ciało. Niepotrzebne błahostki zajmują ich uwagę a potem podają oni jako wymówkę brak czasu by nie zdobywać informacji, które uzdolniłyby ich odpowiednio aby mogli nauczać swe dzieci.

Jeśli wszyscy otrzymaliby poznanie w tym temacie, poznaliby wagę jego praktycznego używania, zobaczylibyśmy lepszy stan rzeczy. Rodzice, uczcie swoje dzieci zależności przyczyny i skutku. Pokażcie im że jeśli pogwałcą prawa zdrowia, będą musieli zapłacić karę cierpienia. Pokażcie im że lekkomyślność w odniesieniu do zdrowia cielesnego prowadzi do lekkomyślności w życiu moralnym. Wasze dzieci wymagają cierpliwej wiernej opieki. Nie wystarczy byście je karmili i ubierali, winniście także szukać rozwoju ich sił umysłowych i przepoić ich serca prawymi zasadami. Ale jak często piękno charakteru i urok usposobienia giną z pola widzenia w żarliwym pragnieniu zewnętrznego blichtru! O, rodzice, nie dajcie się rządzić opinią świata, pracujcie nie po to aby osiągnąć jego standard. Zdecydujcie sami co jest wielkim celem życia a potem skupcie każdy wysiłek aby osiągnąć ten cel. Nie możecie bezkarnie zaniedbywać kształcenia waszych dzieci. Ich złe charaktery wydobędą na światło dzienne waszą niewiarę. Zło, któremu pozwalacie przechodzić bez naprawienia, ordynarne, szorstkie maniery, brak szacunku i posłuszeństwa, przyzwyczajenie do opieszałości i braku uwagi przyniosą hańbę waszemu imieniu i gorycz do waszego życia. Przyszłość waszych dzieci spoczywa w wielkiej mierze w waszych rękach. Jeśli zaniedbacie obowiązku, możecie umieścić je w szeregach wroga i uczynić jego wysłannikami w rujnowaniu innych. Z drugiej strony, kiedy wiernie je pouczycie, jeśli w waszym własnym życiu przedstawicie im dobry przykład, możecie prowadzić je do Chrystusa i one z kolei wpłyną na innych i w ten sposób wielu może być zbawionych za waszym pośrednictwem.

Ojcowie i matki, czy zdajecie sobie sprawę z odpowiedzialności jaka na was spoczywa? Czy zdajecie sobie sprawę z potrzeby wyprowadzenia waszych dzieci z niechlujnych demoralizujących nawyków? Pozwólcie dzieciom zawiązywać tylko takie związki, które miałyby dobry wpływ na ich charaktery. Nie pozwalajcie im pozostawać poza domem wieczorami jeśli nie wiecie gdzie są i co robią. Pouczcie je o zasadach moralnej czystości. Jeśli zaniedbaliście nauczenia ich wiersz po wierszu, przepis za przepisem, trochę tu, trochę tam, podejmijcie od razu swój obowiązek. Podejmijcie waszą odpowiedzialność i dzieło na dziś i na wieczność. Nie pozwólcie żadnemu dniowi przeminąć bez wyznania waszego zaniedbania wobec waszych dzieci. Powiedzcie im że zamierzacie teraz spełniać dzieło wyznaczone im przez Boga. Poproście je aby razem z wami wzięły udział w reformie. Poczyńcie pilne starania by zrekompensować przeszłość. Nie pozostawajcie dłużej w warunkach zboru laodycejskiego. W imieniu Pana wzywam każdą rodzinę by objawiła swe prawdziwe barwy. Zreformujcie zbór w swoim własnym domu.

Gdy wiernie wypełniacie swój obowiązek w domu, ojciec jako kapłan rodziny, matka jako domowy misjonarz, wzmacniacie posłańców czyniących dobro poza domem. Gdy wzmocnicie swe własne siły, stajecie się lepiej wyposażeni do pracy i w zborze i w sąsiedztwie. Przez związanie z wami waszych dzieci i związanie ich z Bogiem, stajecie się wy, ojcowie i matki i wasze dzieci, Jego współpracownikami.

*****

Życie prawdziwego wierzącego objawia żyjącego w nim Zbawiciela. Naśladowca Jezusa jest podobny do Chrystusa w duchu i usposobieniu. Jak Chrystus jest on łagodny i pokorny. Jego wiara działa przez miłość i oczyszcza duszę. Jego całe życie jest świadectwem mocy łaski Chrystusowej. Czyste zasady ewangelii nie degradują tego kto je przyjął, nigdy nie czynią go ordynarnym czy grubiańskim czy też nieuprzejmym. Ewangelia wysubtelnia, uszlachetnia i podnosi uświęcając osąd i wpływając na całe życie.

*****

Bóg nie ścierpi by choć jeden z Jego szczerych pracowników był pozostawiony w samotnej walce z wielkimi przeciwnościami i aby był zwyciężony. On ochrania niczym cenny klejnot każdego, którego życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu. O każdym takim człowieku mówi On: „Ja ... uczynię cię jako sygnet ponieważ cię wybrałem”. Aggeusza 2,23.

Rozdział 13 — Wysokie powołanie pracowników naszych sanatoriów

Pracownicy w naszych sanatoriach mają wysokie i święte powołanie. Potrzebują powstać aby realizować swoje święte dzieło. Charakter tego dzieła i zasięg jego wpływu woła o żarliwsze wysiłki i bezgraniczne poświęcenie.

W naszych sanatoriach chorzy i cierpiący mają być prowadzeni do zrozumienia że potrzebują duchowej pomocy tak samo jak fizycznego odnowienia. Mają otrzymać wszelką pomoc dla odnowienia zdrowia fizycznego, powinno im się również pokazać co to znaczy być z Nim związanym. Mają oni być prowadzeni tak aby ujrzeli że łaska Chrystusa w duszy podnosi całą istotę. I nie ma lepszego sposobu aby mogli oni nauczyć się życia Chrystusowego niż przez obserwowanie go w życiu Jego naśladowców.

Wierny pracownik ma wzrok utkwiony w Chrystusie. Pamiętając że jego nadzieja życia wiecznego zależy od krzyża Chrystusowego, zdecydowany jest nie przynieść nigdy ujmy Temu, który oddał za niego swoje życie. Jest on głęboko zainteresowany cierpiącą ludzkością. Modli się i pracuje szukając dusz jako ten, który musi zdać rachunek wiedząc że dusze, które Bóg przyprowadza do kontaktu z prawdą i sprawiedliwością, są warte zbawienia.

Nasi pracownicy sanatoriów są zaangażowani w świętą walkę. Chorym i cierpiącym mają przedstawić prawdę taką jaka jest w Chrystusie. Mają przedstawić ją w całej jej rzetelności a równocześnie z delikatnością aby dusze zostały przyprowadzone do Zbawiciela. Zawsze w słowie i czynie mają wywyższać Go jako nadzieję życia wiecznego. Nie powinno być wypowiedziane żadne szorstkie słowo, dokonany żaden samolubny czyn, pracownicy mają traktować wszystkich uprzejmie. Ich słowa mają być czułe i pełne miłości.

Ci, którzy okazują prawdziwą skromność i chrześcijańską uprzejmość, zdobędą dusze dla Chrystusa.

Powinniśmy dążyć do odnowienia fizycznego i duchowego zdrowia tych, którzy wchodzą do naszych sanatoriów. Poczyńmy zatem przygotowania aby przyprowadzić ich na jakiś czas z miejsc, które oddalone są od Boga, w czystą atmosferę. Kiedy chorzy będą poza domem, otoczeni przez wspaniałe rzeczy, które uczynił Bóg, oddychając świeżym życiodajnym powietrzem, najłatwiej będzie im powiedzieć o nowym życiu w Chrystusie. Tu można nauczać słów Bożych. Tu promienie Chrystusowej sprawiedliwości mogą świecić do serc zaciemnionych przez grzech. Cierpliwie, z wrażliwością podchodźcie do chorych aby dostrzegli swą potrzebę Zbawiciela. Powiedzcie im że On daje moc słabym a tym, którzy nie mają żadnej mocy, On siłę pomnaża.

Potrzebujemy pełniejszego docenienia znaczenia słów: „Usiadłem w Jego cieniu z wielkim zadowoleniem”. Pieśń nad pieśniami 2,3. Te słowa nie wnoszą do naszego umysłu obrazu pośpiesznego przelotu ale cichego odpoczynku. Jest wielu wyznających chrześcijaństwo, którzy są niespokojni i przygnębieni, którzy są całkowicie zaprzątnięci zajęciami że nie mogą znaleźć czasu aby spocząć cicho w obietnicach Bożych, którzy zachowują się tak jakby nie próbowali znaleźć spokoju i uciszenia. Do wszystkich takich skierowane jest Chrystusowe zaproszenie: „Chodźcie do mnie ... a Ja wam dam odpocznienie”. Mateusza 11,28.

Odwróćmy się od zapylonych gorących ulic życia by wypocząć w cieniu miłości Chrystusa. Tutaj zdobywamy siłę do walki. Tutaj uczymy się jak zmniejszyć mozół i zmartwienie, jak mówić i śpiewać ku chwale Bożej. Niechaj znużeni i obciążeni uczą się od Chrystusa lekcji cichego zaufania. Muszą usiąść w Jego cieniu jeśli chcą posiąść Jego pokój i spoczynek.

Ci, którzy angażują się w pracę sanatorium, powinni mieć skarbnicę pełną bogatego doświadczenia ponieważ prawda wsiana jest w serce i jako święta rzecz wprowadzona jest i żywiona przez łaskę Bożą. Ukorzenieni i ugruntowani w prawdzie powinni mieć wiarę, która działa przez miłość i oczyszcza duszę. Stale prosząc o błogosławieństwa powinni mieć okna duszy zamknięte na ziemię przeciw malarycznej atmosferze świata i otwarte ku niebu by odbierać jasne promienie Słońca Sprawiedliwości.

Kto przygotowuje się aby podjąć ze zrozumieniem medyczną służbę misyjną? Przez tę służbę umysły tych co przychodzą do naszych sanatoriów po zdrowie mają być prowadzone do Chrystusa i uczone jak jednoczyć swą słabość z Jego siłą. Każdy pracownik powinien działać roztropnie. Wówczas we wzniosły śmiały sposób będzie mógł przedstawiać prawdę taką jaka jest w Chrystusie.

Pracownicy w naszych sanatoriach są stale narażeni na kuszenie. Wchodzą w kontakt z niewierzącymi a ci, którzy nie są mocni w wierze doznają nieszczęścia w tym kontakcie. Ale ci, którzy są stali w Chrystusie spotkają się z niewierzącymi tak jak On się z nimi spotykał odmawiając ulegania im ale zawsze gotowi do mówienia słowa na czasie, zawsze gotowi do siania ziarna prawdy. Będą czuwali w modlitwie broniąc stanowczo swojej prawości i okazując codziennie konsekwencję swej religii. Wpływ takich pracowników jest błogosławieństwem dla wielu. Przez dobrze prowadzone życie wiodą oni dusze do ukrzyżowanego. Prawdziwy chrześcijanin stale przyznaje się do Chrystusa. Jest zawsze pogodny, zawsze gotowy mówić słowa nadziei i ulżyć cierpiącym.

„Bojaźń Pana jest początkiem mądrości”. Przypowieści 1,7. Jedno zdanie Pisma ma większą wartość niż dziesięć tysięcy ludzkich idei i argumentów. Ci, którzy nie chcą postępować Bożą drogą usłyszą wyrok: „Odstąpcie ode Mnie”. Ale jeśli podporządkowujemy się Bożej drodze, Pan Jezus poprowadzi nasze umysły i napełni nasze wargi pewnością. Możemy być silni w Panu i w mocy Jego potęgi. Przyjmując Chrystusa jesteśmy odziani mocą. Zamieszkujący w nas Chrystus czyni swą moc naszą własnością. Prawda staje się naszym kapitałem w handlu. W życiu nie widać żadnej niesprawiedliwości. Jesteśmy zdolni do mówienia w porę słów tym, którzy nie znają prawdy. Obecność Chrystusa w sercu jest życiodajną siłą umacniającą wewnętrzne życie.

Zostałam pouczona by powiedzieć naszym pracownikom w sanatoriach że niewiara i samowystarczalność są niebezpieczeństwem, którego muszą się stale strzec. Mają oni prowadzić walkę ze złem z taką żarliwością i poświęceniem że chorzy będą czuli podnoszący wpływ ich niesamolubnych wysiłków.

Ani jeden ślad samolubstwa nie może zeszpecić naszej służby. „Nie możecie Bogu służyć i mamonie”. Wywyższajcie Go, człowieka Kalwarii. Wywyższajcie Go żywą wiarą w Boga aby wasze modlitwy mogły triumfować. Czy zdajemy sobie sprawę z tego jak blisko Jezus podejdzie do nas? On przemawia do każdego z nas z osobna. On objawi siebie każdemu kto pragnie być przyodziany szatą Jego sprawiedliwości. Mówi On: „Ja Pan, Twój Bóg będę trzymał twoją prawicę”. Stańmy tam gdzie On trzyma nas za rękę, gdzie możemy słyszeć jak mówi z pewnością i autorytetem: „Ja jestem Ten, który żyje a był umarły, a oto żyję na zawsze”.

Rozdział 14 — Poselstwo do naszych lekarzy

Chrześcijański lekarz ma być dla chorego posłańcem miłosierdzia przynosząc mu lekarstwo dla chorej od grzechu duszy tak samo jak i dla schorowanego ciała. Kiedy używa prostych środków, których dostarczył Bóg dla ulżenia fizycznemu cierpieniu, mówi w mocy Chrystusowej aby uzdrowić choroby duszy.

Jakże konieczne jest aby lekarz żył w bliskiej społeczności ze Zbawicielem. Chorzy i cierpiący, z którymi rozmawia potrzebują pomocy, którą może dać jedynie Chrystus. Potrzebują modlitw ułożonych przez Jego Ducha. Chory sam poleca się mądrości i miłosierdziu lekarza, którego wprawa i wiara mogą być jego jedyną nadzieją. Niech więc lekarz będzie wiernym szafarzem łaski Bożej, opiekunem duszy tak jak i ciała.

Lekarz, który otrzymał mądrość z góry, który wie że Chrystus jest jego osobistym Zbawicielem ponieważ on sam został przyprowadzony do schronienia, wie jak dzielić się z drżącymi pełnymi winy chorymi od grzechu duszami, które zwróciły się do niego po pomoc. Może on z pewnością odpowiedzieć na pytanie: „Co muszę zrobić aby być zbawionym?” Może on opowiedzieć historię o miłości Odkupiciela. Może mówić z doświadczenia o mocy pokuty i wiary. Gdy stoi przy cierpiącym dążąc do przekazania słów, które jemu przyniosą pomoc i pociechę, Pan działa z nim i przez niego. Kiedy umysł chorego jest umocniony w potężnym Uzdrowicielu, pokój Chrystusowy wypełni jego serce a duchowe zdrowie, które do niego przychodzi, użyte zostaje jako pomocna Boża ręka w odnowieniu zdrowia cielesnego.

Lekarz ma cudowne możliwości przebudzenia w sercach tych, z którymi się kontaktuje, poczucia wielkiej potrzeby Chrystusa. Ma on przynieść ze skarbnicy serca rzeczy nowe i stare mówiąc utęsknione słowa pociechy i pouczenia. Ma on stale siać ziarna prawdy nie przedstawiając tematów doktrynalnych ale mówiąc o miłości wybaczającego grzechy Zbawiciela. Powinien nie tylko przekazywać instrukcje ze Słowa Bożego, wiersz po wierszu, przepis za przepisem, ma on zwilżać te słowa łzami i wzmacniać je swymi modlitwami aby dusze mogły być zbawione od śmierci.

W swej żarliwej gorącej trosce o oddalenie niebezpieczeństwa grożącego ciału, lekarze są zagrożeni tym że zapomną o niebezpieczeństwie grożącym duszy. Lekarze, bądźcie uważni ponieważ przed sędziowskim tronem Chrystusa musicie spotkać tych, przy których łożu śmierci teraz stoicie.

Powaga pracy lekarza, jego stały kontakt z chorymi i umierającymi, wymagają tego by tak dalece jak to tylko jest możliwe odsunął się on od świeckich zajęć, które mogą wykonać inni. Nie powinny na nim spoczywać żadne dodatkowe ciężary aby mógł mieć czas na zaznajomienie się z duchowymi potrzebami swych pacjentów. Jego umysł powinien zawsze pozostawać pod wpływem Ducha Świętego aby był zdolny w porę mówić Słowa, które obudzą wiarę i nadzieję.

U boku chorego nie powinno paść żadne słowo o wyznaniu wiary czy słowo polemiki. Cierpiący ma zostać skierowany do Tego, który pragnie zbawić wszystkich, którzy przychodzą do Niego w wierze. Żarliwie i czule zdążajcie aby pomóc duszy, która waha się pomiędzy życiem a śmiercią.

Lekarz nigdy nie może prowadzić pacjenta do skupiania uwagi na sobie. Ma on uczyć go by chwytał ręką wiary wyciągniętą rękę Zbawiciela. Wtedy umysł będzie oświecony światłem promieniującym ze Słońca Sprawiedliwości. To co lekarze zamierzają dokonać Chrystus dokonał w czynie i w prawdzie. Oni próbują ocalić życie — On jest życiem sam w sobie.

Wysiłek lekarza prowadzący umysł pacjenta do zdrowego działania musi być wolny od wszelkich ludzkich sztuczek. Nie może on płaszczyć się przed ludźmi ale wznosić się hen ku sprawom duchowym sięgając rzeczy wiecznych.

Lekarz nie powinien być obiektem nieuprzejmej krytyki, kładzie to na niego niepotrzebny ciężar. Jego troski są ciężkie i potrzebuje on zrozumienia tych, którzy są z nim związani pracą. Ma on być wspierany modlitwą. Świadomość że jest doceniany da mu nadzieję i zachęcenie.

Mądry chrześcijański lekarz będzie coraz bardziej świadomy związku między grzechem i chorobą. Pragnie on coraz wyraźniej widzieć zależność między przyczyną a skutkiem. Spostrzega że przechodzący przeszkolenie pielęgniarskie powinni otrzymać dokładne wykształcenie w zasadach reformy zdrowia, powinni być pouczeni by byli dokładnie wstrzemięźliwi we wszystkim ponieważ niedokładność odnośnie zachowania praw zdrowia jest niewybaczalna u tych, którzy powołani zostali by pouczać innych jak żyć.

Gdy lekarz widzi że pacjent cierpi na skutek dolegliwości spowodowanych niewłaściwym jedzeniem i piciem a do tego zaniedbuje poinformować go o tym i wskazać mu na potrzebę reformy, szkodzi tym współbliźnim. Pijący, umysłowo chorzy, poddani rozwiązłości, wszyscy oni są apelem dla lekarza by jasno i wyraźnie oświadczył że cierpienie jest wynikiem grzechu. Otrzymaliśmy wielkie światło o reformie zdrowia. Dlaczego więc nie jesteśmy bardziej zdecydowani w żarliwym dążeniu do przeciwdziałania przyczynom sprowadzającym chorobę? Wiodąc stałą walkę z bólem, pracując ciągle nad ulżeniem cierpiącemu, jakże mogą nasi lekarze zachować spokój? Jak mogą powstrzymać się od podniesienia głosu ostrzeżenia? Czy są dobroczynni i miłosierni jeśli nie uczą zupełnej wstrzemięźliwości jako lekarstwa na chorobę?

Lekarze, studiujcie ostrzeżenia jakie Paweł dał Rzymianom: „Proszę was tedy bracia przez litość Bożą abyście stawiali ciała wasze ofiarą żywą, świętą, przyjemną Bogu to jest rozumną służbę waszą. Nie przypodobywajcie się temu światu ale przemieńcie się przez odnowienie umysłu abyście doświadczyli, która jest wola Boża dobra, przyjemna i doskonała”. Rzymian 12,1.2.

*****

Duchowe dzieło naszych sanatoriów nie może podlegać kontroli lekarzy. Dzieło to wymaga taktu, roztropności i obszernej znajomości Biblii. Kaznodzieje posiadający takie kwalifikacje powinni być związani z naszymi sanatoriami. Powinni oni podnieść standard wstrzemięźliwości z chrześcijańskiego punktu widzenia wskazując że ciało jest świątynią Ducha Świętego i zaszczepiać w umysły ludzi odpowiedzialność jaka na nich spoczywa jako nabyta przez Boga własność aby uczynili umysł i ciało świątynią gotową do zamieszkania Ducha Świętego. Gdy wstrzemięźliwość przedstawia się jako część ewangelii, wielu zobaczy u siebie potrzebę reformy. Dostrzegą oni zło w alkoholu i to że totalna abstynencja jest jedyną platformą, na której lud Boży ma uczciwie stanąć. Gdy przekaże się tę wskazówkę, ludzie zainteresują się innymi wytycznymi studium biblijnego.

Rozdział 15 — Wartość życia na wolnym powietrzu

Wielkie medyczne instytucje w naszych miastach zwane sanatoriami wnoszą jedynie niewielką część dobra jakie mogłyby przynieść gdyby były umieszczone tam gdzie pacjenci mogliby korzystać z życia na wolnym powietrzu. Pouczono mnie że sanatoria mają być zakładane w wielu miejscach na wsi i że praca takich instytucji w wielkim stopniu rozwinie sprawę zdrowia i sprawiedliwości.

Przyroda jest Bożym błogosławieństwem udzielonym w celu dostarczania zdrowia ciału, umysłowi i duszy. Dana dla zdrowych by pozostali przy zdrowiu, dla chorych by przywrócić im zdrowie. Połączone z wodolecznictwem są bardziej skuteczne w odzyskaniu zdrowia niż wszystkie medykamenty świata.

Na wsi chorzy znajdują wiele rzeczy odwracających uwagę od nich samych i ich cierpień. Wszędzie gdzie spojrzą, mogą cieszyć się pięknem natury — kwiatami, polami, drzewami owocowymi uginającymi się pod bogactwem skarbów, drzewami leśnymi rzucającymi swój przyjemny cień, wzgórzami i dolinami z bogatą zielenią i wieloma formami życia.

Nie tylko cieszą się oni z owego otoczenia ale równocześnie uczą się najcenniejszych lekcji duchowych. Otoczeni cudownymi dziełami Bożymi ich umysł podnoszony jest od rzeczy widzialnych ku niewidzialnym. Piękno natury prowadzi ich do myślenia o niezrównanych urokach nowej ziemi gdzie nie będzie niczego co zaćmiłoby wdzięk, niczego co skaziłoby albo zniszczyło, niczego wywołującego chorobę lub śmierć.

Przyroda jest Bożym lekarzem. Czyste powietrze, przyjemne promienie słoneczne, piękne kwiaty, drzewa i sady, winnice, ćwiczenia na świeżym powietrzu w takim otoczeniu dają zdrowie — eliksir życia. Życie na wolnym powietrzu jest jedynym lekarstwem, którego wielu potrzebuje. Jego wpływ jest skuteczny do wyzdrowienia z choroby spowodowanej wytwornym życiem, życiem które osłabia, niszczy umysłowe i duchowe siły.

Jak przyjemne jest dla zmęczonych chorych przyzwyczajonych do życia miejskiego cisza i swoboda wsi. Jak ochoczo zwracają się ku obrazom przyrody. Jak szczęśliwi będą z korzyści płynących z sanatorium na wsi gdzie mogą siedzieć na świeżym powietrzu cieszyć się promieniami słońca i oddychać aromatem traw i kwiatów. Życiodajne właściwości zawarte są w oleju sosny, w aromacie cedru i jodeł. Są i inne drzewa sprzyjające zdrowiu. Niechaj żadne z takich drzew nie zostanie na zawsze wycięte. Pielęgnujcie je tam gdzie jest ich wiele i sadźcie więcej gdzie jest ich zaledwie kilka.

Nic tak nie prowadzi do odnowy zdrowia i szczęścia jak życie w atrakcyjnym otoczeniu wiejskim. Tutaj najbardziej bezradni mogą siedzieć albo leżeć w promieniach słońca albo cieniu drzew. Muszą jedynie podnieść swoje oczy by móc zobaczyć cudowne listowie nad swoimi głowami. Dziwią się że wcześniej nigdy nie zauważali jak wdzięcznie wiją się konary tworzące żywe baldachimy dające im tyle cienia ile potrzebują. Słodkie uczucie odpoczynku i ożywienia spływa na nich gdy słuchają szepczącego powiewu wiatru. Omdlały duch odżywa. Niknąca siła powraca. Nieprzytomny umysł staje się spokojny, gorączkowy puls staje się spokojny i regularny. Gdy chorzy nabierają sił, podejmują próbę zrobienia kilku kroków by zerwać kilka pięknych kwiatów -cudownych posłańców Bożej miłości do Jego chorej rodziny tutaj na dole.

Zachęćcie pacjentów do przebywania więcej na otwartym powietrzu. Obmyślcie plany by zatrzymać ich tam gdzie dzięki przyrodzie mogą zjednoczyć się z Bogiem. Lokalizujcie sanatoria przy nieuczęszczanych szlakach kraju gdzie przy uprawie roli pacjenci będą mieli możliwość zdrowych ćwiczeń na powietrzu. Takie ćwiczenie w połączeniu z zabiegami higienicznymi zdziała cuda w odnowieniu i ożywieniu chorego ciała i odświeżeniu znużonego przepracowanego umysłu. W tak sprzyjających warunkach pacjenci nie będą potrzebowali tak wiele opieki jak wówczas gdyby byli stłoczeni w sanatorium w mieście. Na wsi nie będą tak bardzo skłonni do niezadowolenia i użalania się. Będą gotowi uczyć się lekcji o miłości Bożej, gotowi uznać że Ten kto troszczy się tak cudownie o ptaki i kwiaty, troszczył się będzie o istoty stworzone na Jego własny obraz. W ten sposób dana jest okazja lekarzom i pielęgniarkom by zdobywali dusze wywyższając Boga przyrody przed oczekującymi przywrócenia do zdrowia.

*****

Nocną porą otrzymałam widzenie — sanatorium na wsi. Instytucja nie była duża, ale posiadała wszystko, co potrzebne. Otoczona była cudownymi drzewami i krzewami, zaś poniżej znajdowały się sady i zagajniki. Tuż obok tego miejsca znajdowały się ogrody, w których pacjenci mogli uprawiać różnego rodzaju kwiaty według uznania, a każdy pacjent wybierał działeczkę, którą się opiekował. Ćwiczenia na wolnym powietrzu były przepisane jako część regularnego leczenia.

Przesuwały się przede mną obraz za obrazem. W jednej ze scen grupa cierpiących pacjentów przybyła właśnie do jednego z naszych sanatoriów na wsi. W innej widziałam tę samą grupę. Ale jakże zmienił się ich wygląd. Choroba odeszła, cera była jasna, oblicze radosne, ciało i umysł wydawało się być ożywione nowym życiem.

Pouczono mnie zarazem że ci, którzy poprzednio chorowali a odzyskali zdrowie w naszych sanatoriach na wsi i powrócili do swych domów, staną się żywym przykładem a wielu innych ludzi będzie korzystnie poruszonych zmianą jaka zaszła w tamtych. Wielu chorych i cierpiących odejdzie z miast na wieś wyrzekając się przyzwyczajeń i mody miejskiego życia. Będą pragnęli odzyskać zdrowie w naszych sanatoriach. W ten sposób chociaż jesteśmy oddaleni od miast 20 do 30 mil, będziemy docierać do ludzi a ci, którzy pragną zdrowia, będą mieli okazję odzyskać je w bardziej korzystnych warunkach.

Bóg uczyni dla nas cuda jeśli w wierze będziemy z Nim współpracować. Obierzmy więc rozsądną drogę by nasze wysiłki mogły być błogosławione przez niebo i uwieńczone sukcesem.

*****

Dlaczego młodzi mężczyźni i niewiasty pragnący zdobyć wiedzę na temat jak opiekować się chorymi, nie mieliby lepiej opanować cudownych źródeł przyrody? Dlaczego nie mieliby być dokładniej pouczeni by cenili i korzystali z tych źródeł?

Nasi lekarze chybili z lokalizacją sanatoriów. Nie wykorzystali warunków przyrodniczych tak jak mogli. Bóg pragnie aby miejsca wybrane dla działalności sanatoriów były piękne, aby pacjenci byli otoczeni wszystkim co raduje zmysły. Oby Bóg dopomógł nam abyśmy uczynili to, co w naszej mocy, by wykorzystać życiodajną moc promieni słonecznych i świeżego powietrza. Gdy ściślej podążymy za Bożym planem w naszej pracy sanatoryjnej, źródła przyrody zostaną docenione.

Rozdział 16 — Z dala od miast

Ci, którzy mają do czynienia z lokalizacją naszych sanatoriów, powinni z modlitwą studiować charakter i cel pracy sanatorium. Powinni zawsze mieć na uwadze że działają ku odnowieniu obrazu Boga w człowieku. Z jednej strony mają oni dostarczyć środków dla ulżenia fizycznemu cierpieniu a z drugiej ewangelię dla ulżenia obciążonym grzechem duszom. W ten sposób mają pracować jako prawdziwi misjonarze medyczni. W wielu sercach mają zasiać ziarno prawdy.

Żadnemu samolubstwu, żadnej osobistej ambicji nie wolno pozwolić wejść do dzieła przy obieraniu miejsca na nasze sanatoria. Chrystus przyszedł na ten świat pokazać nam jak żyć i pracować. Uczmy się od Niego nie wybierać na nasze sanatoria miejsc bardziej zgodnych z naszymi upodobaniami ale tych najbardziej odpowiadających naszemu dziełu.

Udzielono mi światła że w medycznej służbie misyjnej straciliśmy wiele korzyści nie będąc świadomi lokalizacji sanatoriów. Wolą Pana jest by instytucje te były zakładane poza miastem. Powinny być usytuowane na wsi w atrakcyjnym otoczeniu. W przyrodzie — w Bożym ogrodzie — chorzy zawsze odnajdą coś co odwróci ich umysł od nich samych a podniesie ich myśli do Boga.

Pouczono mnie że chorzy powinni być otoczeni opieką z dala od krzątaniny miast, z dala od hałasu, tramwajów i bezustannego turkotu furmanek i powozów. Ludzie przybywający do naszych sanatoriów z miejskich domów doceniają ciche miejsce w odosobnieniu a w odosobnieniu pacjenci będą bardziej pod wpływem Ducha Bożego.

Ogród Eden — dom naszych pierwszych rodziców — był nadzwyczaj piękny. Pełne wdzięku krzewy i delikatne kwiaty cieszyły oko przy każdym spojrzeniu. W ogrodzie rosły wszelkiego rodzaju drzewa, wiele z nich pokryte wonnym i smacznym owocem. Na ich gałęziach ptaki wyśpiewywały swoje pieśni chwały. Adam i Ewa w swej niesplamionej czystości zachwycali się widokami i dźwiękami Edenu. Nawet dziś, chociaż grzech rzucił swój cień na ziemię, Bóg pragnie by Jego dzieci znalazły zadowolenie w dziełach Jego rąk. Ulokowanie naszych sanatoriów pośród przyrody jest pójściem za Bożym planem a im ściślej plan ten zostanie zrealizowany tym cudowniej będzie On działał dla ulżenia cierpiącej ludzkości. Dla naszych placówek medycznych i szkoleniowych powinno być wybierane miejsce gdzie z dala od ciemnych obłoków grzechu jakie zawisły nad wielkimi miastami może wzejść Słońce Sprawiedliwości „ze zdrowiem na jego skrzydłach”. Malachiasza 4,2.

Niech przywódcy naszego dzieła pouczą ludzi że sanatoria powinny być zakładane pośród najbardziej przyjemnego otoczenia, w miejscach gdzie nie przeszkadza hałas miejski, gdzie dzięki mądrym pouczeniom, myśli pacjentów będą związane z myślami Bożymi. Stale na nowo opisywałam takie miejsca ale wydaje się że nie było ucha, które by słuchało. Ostatnio w najbardziej jasny i przekonujący sposób przedstawiono mi korzyści zakładania naszych instytucji, szczególnie naszych sanatoriów i szkół poza miastami.

Dlaczego nasi lekarze tak ochoczo osiedlają się w miastach? Cała atmosfera wielkich miast jest zanieczyszczona. Tam pacjenci mający zwyciężyć nienaturalne apetyty nie mogą być odpowiednio strzeżeni. Dla pacjentów, którzy są ofiarami mocnych trunków, miejskie bary są stałą pokusą. Lokowanie naszych sanatoriów tam gdzie byłyby otoczone nieprawością jest przeciwdziałaniem wysiłkom zmierzającym do przywrócenia zdrowia pacjentom.

W przyszłości stan rzeczy w miastach będzie się stawał coraz bardziej wstrętny a wpływ miejskiego otoczenia uznany będzie jako niesprzyjający dziełu jakie powinny wykonywać nasze sanatoria.

Z punktu widzenia zdrowia dym i kurz miejski jest bardzo niewłaściwy. A pacjenci, którzy większą część swego czasu spędzają zamknięci w czterech ścianach, często czują że są więźniami w swoich pokojach. Gdy wyglądają przez okno nie widzą niczego prócz domów, domów, domów. Nie opuszczający swoich pokojów są narażeni na rozwój swojej choroby i cierpienia. Czasem inwalida zatruty jest swoim własnym oddechem.

Wiele innego rodzaju zła towarzyszy zakładaniu wielkich instytucji medycznych w dużych miastach.

Czemuż by oddzielać pacjentów od przywracającego zdrowie błogosławieństwa jakie można znaleźć w życiu na wolnym powietrzu? Zostałam pouczona że gdy chorzy zostaną zachęceni do opuszczenia swych pokojów i spędzą czas na wolnym powietrzu na uprawianiu kwiatów czy wykonywaniu innej lekkiej przyjemnej pracy, ich umysły zostaną odwrócone od nich samych ku czemuś bardziej zdrowemu. Ćwiczenie na świeżym powietrzu powinno być przepisane jako zbawienna życiodajna konieczność. Im dłużej pacjenci mogą przebywać na świeżym powietrzu, tym mniej opieki będą potrzebowali. Im bardziej pogodne jest ich otoczenie, tym lepsze będą rokowali nadzieje. Otoczcie ich pięknymi dziełami natury, umieśćcie ich tam gdzie będą mogli widzieć rosnące kwiaty i słyszeć śpiewające ptaki a ich serca połączą się w pieśni, w harmonii z pieśnią ptaków. Zamknijcie ich w pokojach i niech te pokoje będą nawet elegancko umeblowane, będą się oni stawali coraz bardziej niespokojni i przygnębieni. Dajcie im błogosławieństwo życia na wolnym powietrzu, w ten sposób ich dusze zostaną podniesione. Ulga spłynie na ciało i umysł.

„Wyjdźcie z miast” — oto moje poselstwo. Nasi lekarze powinni byli być uświadomieni w tej kwestii już dawno. Mam nadzieję, modlę się i wierzę że teraz ockną się w kwestii przenoszenia się na wieś.

Bliski jest czas kiedy wielkie miasta spotkają sądy Boże. W krótkiej chwili miasta te zostaną straszliwie wstrząśnięte. Bez względu na to jak wielkie lub jak mocne są ich budynki, bez względu na to jak wiele dostarczy się ochrony przeciwpożarowej, niech tylko Bóg dotknie tych budynków a w kilka minut czy kilka godzin będą leżały w ruinach.

Bezbożne miasta naszego świata zostaną zmiecione miotłą zniszczenia. W nieszczęściach, które zdarzają się teraz wielkim budowlom i ogromnym częściom miast, Bóg ukazuje nam co przyjdzie na całą ziemię. On powiedział nam: „Teraz od drzewa figowego uczcie się przypowieści: Gdy gałąź jego mięknie i wypuszcza liście, poznajecie że blisko jest lato, tak i wy gdy zobaczycie wszystkie te rzeczy, wiedzcie że blisko jest (przyjście Syna Człowieczego) a we drzwiach”. Mateusza 24,32.33.

*****

Budynki z cegły i kamienia nie są zbyt dobre na sanatorium ponieważ ogólnie są zimne i przytłaczające. Mówi się że budynki z cegły mają atrakcyjniejszy wygląd i że powinny być atrakcyjne. Ale nam potrzebne są budynki przestronne a jeśli cegła jest zbyt droga, musimy budować z drewna. Powinniśmy studiować ekonomię. Jest to potrzebne ze względu na dzieło, które musi być spełniane na wielu odcinkach moralnej winnicy Bożej.

Zasugerowano że pacjenci nie będą czuli się bezpieczni od pożaru w konstrukcji drewnianej. Ale wtedy jesteśmy na wsi a nie w mieście gdzie budynki stłoczone są razem, ogień pochodziłby z wnętrza, nie z zewnątrz, w ten sposób cegła nie będzie ochroną. Powinno się przedstawić pacjentom że dla zdrowia lepsze są budynki drewniane niż ceglane.

*****

Latami otrzymywałam szczególne światło że nie powinniśmy skupiać naszego dzieła w miastach. Hałas i zamieszanie jakimi te miasta są napełnione, warunki spowodowane przez związki zawodowe i strajki staną się zawadą dla naszego dzieła. Ludzie pragną zaangażować tych, którzy zajmują się różnymi zawodami, do pewnych związków. Nie jest to zamiarem Boga ale zamiarem mocy, której nie powinniśmy uznawać żadną miarą. Słowo Boże wypełnia się, bezbożni jednoczą się w związki gotowe na spalenie.

Teraz powinniśmy użyć wszelkich udzielonych nam zdolności aby dać światu ostatnie poselstwo ostrzeżenia. W tym dziele mamy zachować naszą indywidualność. Nie mamy jednoczyć się z tajnymi stowarzyszeniami czy związkami zawodowymi. Mamy stać wolni w Bogu licząc na instrukcje od Chrystusa. Wszystkie nasze posunięcia mają być czynione ze świadomością powagi dzieła jakie ma być wykonane dla Boga.

*****

Otrzymałam światło że miasta będą wypełniały się zamieszaniem, gwałtem i zbrodnią i że te rzeczy pomnożą się przed zakończeniem historii tej ziemi.

Rozdział 17 — Na wsi

W sierpniu 1901 roku gdy uczestniczyłam w spotkaniu namiotowym w Los Angeles, miałam widzenie nocne na spotkaniu rady. Rozważano kwestię założenia sanatorium w Południowej Kalifornii. Niektórzy naciskali by to sanatorium zbudowano w mieście Los Angeles i wyliczyli trudności stojące na przeszkodzie w umiejscowieniu go poza miastem. Inni mówili o korzyściach umieszczenia go na wsi.

Był między nami ten, który przedstawił ten problem bardzo jasno i z najwyższą prostotą. Powiedział nam że błędem będzie zakładanie sanatorium w granicach miasta. Sanatorium powinno być otoczone rolą aby chorzy mogli pracować na otwartym powietrzu. Dla pacjentów nerwowych, przygnębionych i słabych, praca na świeżym powietrzu jest bezcenna. Niechaj mają grządki z kwiatami, o które mogliby się troszczyć. Używając grabi, motyki czy szpadla odnajdą ulgę w wielu swych chorobach. Bezczynność jest powodem wielu chorób.

Życie na otwartym powietrzu jest dobre dla ciała i umysłu. Jest to Boże lekarstwo dla odnowienia zdrowia. Czyste powietrze, dobra woda, promienie słoneczne, wokoło cudowna natura — oto Jego środki dla zmienienia chorego w zdrowego w sposób naturalny. Cenniejszym niż złoto i srebro jest dla chorego odpoczywanie w promieniach słońca czy w cieniu drzew.

Na wsi nasze sanatoria mogą być otoczone kwiatami i drzewami, sadami i winnicami. Łatwo tu lekarzom i pielęgniarkom czerpać z przyrody lekcje uczące o Bogu. Niech skierują uwagę pacjentów do Tego, którego ręka uczyniła majestatyczne zielone drzewa, wysmukłe trawy i cudowne kwiaty, zachęcając ich by widzieli w każdym otwierającym się kwiecie wyraz Jego miłości do Jego dzieci.

*****

Wyraźną wolą Bożą jest by nasze sanatoria były zakładane jak najdalej od miast, tak daleko jak to tylko jest możliwe. Instytucje te powinny być zakładane w cichych odosobnionych miejscach gdzie będzie możliwość dania pacjentom pouczeń dotyczących miłości Bożej i domu naszych pierwszych rodziców w Edenie, który przez ofiarę Chrystusa ma być odnowiony dla człowieka.

W wysiłkach czynionych dla przywrócenia zdrowia choremu powinno się zrobić użytek z pięknych rzeczy Bożego stworzenia. Patrzenie na kwiaty, zrywanie dojrzałych owoców, słuchanie szczęśliwych ptasich pieśni ma szczególnie ożywiający wpływ na system nerwowy. Z życia na wolnym powietrzu mężczyźni, kobiety i dzieci czerpią pragnienie bycia czystym i otwartym. Przez wpływ ożywczych, odświeżających, życiodajnych właściwości wielkich leczniczych bogactw natury, czynności ciała zostają wzmocnione, intelekt pobudzony, wyobraźnia odświeżona, duch ożywiony a umysł przygotowany na przyjęcie piękna Słowa Bożego.

Pod takim wpływem połączonym z wpływem troskliwego leczenia i zdrowego pokarmu, chory odzyskuje zdrowie. Chwiejny krok odzyskuje sprężystość, oko swoją jasność, beznadziejne zmienia się w użyteczne. Wcześniej przygnębione oblicze przybiera wyraz radości. Ubolewający ton głosu ustępuje tonom zadowolenia. Słowa wyrażają wiarę: „Bóg jest naszą ucieczką i siłą, pomocą w utrapieniach najpewniejszą”. Psalmów 46,1. Przyćmiona nadzieja chrześcijanina zostaje rozjaśniona. Powraca wiara. Słyszy się słowa: „Choćbym też chodził w dolinie cienia śmierci, nie będę się bał złego, albowiemeś ty ze mną, laska twoja i kij twój, te mię cieszą”. Psalmów 23,4 (BG). „Wielbi dusza moja Pana, a duch mój rozradował się w Bogu, Zbawicielu moim”. „On daje siłę zmęczonemu, a temu, co nie ma żadnej siły On moc pomnaża”. Łukasza 1,46.47; Izajasza 40,29. Uznanie że to Boża dobroć dostarcza tych błogosławieństw ożywia umysł. Bóg jest bardzo bliski i zadowolony jest gdy widzi że Jego dary są doceniane.

*****

Kiedy ziemia została stworzona, była święta i piękna. Bóg oznajmił że jest ona bardzo dobra. Każdy kwiat, każdy krzew, każde drzewo odpowiadało zamierzeniu swego Stwórcy. Wszystko na czym oko spoczęło było śliczne i napełniało umysł myślami o miłości Bożej. Przez skuszenie człowieka do grzechu szatan miał nadzieję zneutralizować falę Bożej miłości płynącą ku rodzajowi ludzkiemu ale zamiast tego jego dzieło doprowadziło do nowego i głębszego objawienia Bożego miłosierdzia i dobroci.

*****

Nie było zamiarem Boga by Jego lud tłoczył się w miastach zgromadzając się na ulicach i w mieszkaniach. Na początku umieścił On naszych pierwszych rodziców w ogrodzie pomiędzy pięknymi krajobrazami zachęcającymi dźwiękami natury i tymi obrazami i dźwiękami pragnie On radować człowieka i dziś. Im bliżej przychodzimy do harmonii z pierwotnym Bożym planem, tym korzystniejsza będzie nasza pozycja dla poprawy i zachowania zdrowia.

Rozdział 18 — Nie wśród bogatych

Mogłoby się nam wydawać że będzie lepiej gdy dla naszych sanatoriów wybierzemy miejsce wśród bogatych, to nada charakter naszej pracy i zapewni opiekę dla naszych instytucji. Ale nie ma w tym światła. „Bóg nie patrzy na to, na co patrzy człowiek”. 1 Samuela 16,7. Człowiek patrzy na wygląd zewnętrzny, Bóg zaś patrzy na serce. Im mniej wielkich budynków wokół naszych instytucji tym mniej utrapień będziemy doświadczali. Wielu bogatych właścicieli posiadłości jest ludźmi niereligijnymi i pełnymi lekceważenia. Światowe myśli wypełniają ich umysły. Światowe uciechy, zabawy i wesołość zajmują ich czas. Ekstrawagancja w ubiorze i wystawne życie absorbują ich środki. Niebiańscy posłańcy nie są zapraszani do ich domów. Chcą oni trzymać Boga z daleka. Uniżenie jest dla ludzkości trudną lekcją a szczególnie trudną dla bogatych i pobłażających sobie. Ci, którzy nie uważają siebie za oddanych Bogu we wszystkim co posiadają, są kuszeni do wynoszenia samych siebie, jakby bogactwo uzyskane z ziemi czy banku czyniło ich niezależnymi od Boga. Pełni dumy i zarozumiałości oceniają samych siebie według własnego bogactwa.

Jest wielu bogatych, którzy w Bożym pojęciu nie są wiernymi sługami. W ich zdolności i używaniu środków dostrzegł On złodziejstwo. Zlekceważyli oni wielkiego Właściciela Wszechrzeczy i nie użyli powierzonych im środków by ulżyć cierpiącym i zmęczonym. Zgromadzili sobie gniew na dzień gniewu, Bóg zapłaci każdemu człowiekowi według jego pracy. Ludzie ci nie czcili Boga, własne „ja” stało się ich bożkiem. Odsunęli sprawiedliwość i miłosierdzie z umysłu zastępując je skąpstwem i konfliktem. Bóg mówi: „Czyż nie nawiedzę ich za te rzeczy?” Jeremiasza 9,9.

Bóg nie byłby zadowolony gdyby nasze instytucje były zlokalizowane w środowisku o takim charakterze aczkolwiek wydaje się to mieć wiele zalet. Samolubni bogaci ludzie mają kształtujący wpływ na umysły innych a wróg będzie działał przez nich aby przeszkodzić nam w drodze. Złe związki są zawsze szkodliwe dla pobożności i uświęcenia a zasady pochwalane przez Boga mogą być przez takie związki podkopane. Bóg nie może mieć pośród nas nikogo takiego jak Lot, który wybrał dom w miejscu gdzie on i jego rodzina wchodziła w stały kontakt ze złem. Lot przybył do Sodomy bogaty, opuścił ją z niczym wiedziony ręką anielską podczas gdy posłańcy gniewu czekali by wylać ogniste strumienie, które miały pochłonąć mieszkańców tego wysoce szanowanego miasta i wymazać jego zachwycające piękno czyniąc ponurym i nagim miejsce, które Bóg niegdyś uczynił cudownym.

Nasze sanatoria nie powinny być sytuowane blisko siedzib ludzi bogatych gdzie będzie się na nie patrzyło jak na innowacje i obrzydliwość i komentować nieprzychylnie ponieważ przyjmują one cierpiących ludzi ze wszystkich warstw. Czysta i nieskalana religia czyni tych, którzy są dziećmi Bożymi, jedną rodziną związując z Chrystusem w Bogu. Ale duch tego świata jest dumny, stronniczy, zamknięty, honorujący jedynie nielicznych.

Przy wznoszeniu naszych budynków musimy trzymać się z dala od domów wielkich ludzi tego świata i pozwolić im na szukanie pomocy jakiej potrzebują przez odłączenie się od ich związków w miejsca bardziej ustronne. Nie ucieszymy Boga budowaniem naszych sanatoriów pośród ludzi rozrzutnych w ubiorze i życiu, którzy poddani są temu czym mogą się wielce popisać.

Rozdział 19 — Rozwaga przy budowie

Jako wybrany lud Boży nie powinniśmy kopiować zwyczajów, celów, praktyk czy mody świata. Nie zostaliśmy pozostawieni w ciemności aby iść za przykładem światowych modeli i być zależnym od zewnętrznego wyglądu w celu osiągnięcia sukcesu. Pan powiedział nam skąd pochodzi nasza siła. „Oto jest słowo Pana do Zorobabela mówiące: nie mocą ani siłą stanie się to ale Duchem moim, mówi Pan Zastępów”. Zachariasza 4,5. Gdy Pan widzi gotowość, daje On moc tym, którzy postępują Jego drogą, moc, która uzdalnia ich do wywierania silnego dobrego wpływu. Polegają oni na Bogu i Jemu zdać muszą rachunek ze sposobu w jaki użyli talentów jakie On im powierzył. Mają oni zdać sobie sprawę z tego że są sługami Bożymi i mają dążyć do wywyższenia Jego imienia.

Ci, których uczucia skupione są na Bogu, osiągną sukces. Stracą z oczu samych siebie w Chrystusie a światowe atrakcje nie będą miały mocy by odwieść ich od posłuszeństwa. Zdadzą sobie sprawę że zewnętrzna wystawność nie daje mocy. To nie ostentacja, nie zewnętrzna pompa daje właściwy obraz dzieła, które my jako wybrany lud Boży mamy do wykonania. Ci, którzy są związani z pracą naszych studentów, powinni być ozdobieni łaską Chrystusa. To da im największy wpływ dla dobra.

Pan jest z nami szczery. Jego obietnice dane są pod warunkiem że wiernie czynimy Jego wolę, dlatego w budynku sanatorium On ma być zawsze pierwszym, ostatnim i najlepszym we wszystkim.

Niechaj ci, którzy związani są ze służba Bożą, strzegą się, odsunięci od pragnienia wystawności, która doprowadza innych do pobłażania sobie i samouwielbienia. Bóg nie chce aby ktokolwiek z Jego sług wdawał się niepotrzebnie w kosztowne przedsięwzięcia, które nakładają ciężkie brzemiona długów na ludzi pozbawiając ich tym sposobem środków, które dostarczyłyby udogodnień dla dzieła Pańskiego. Tak długo jak głoszą że wierzą prawdzie na obecny czas chodzą drogą Pańską, że czynią sprawiedliwość i sąd, mogą oczekiwać że Pan udzieli im powodzenia. Ale gdy wybierają zejście z wąskiej drogi, ściągają upadek na siebie i na szukających u nich prowadzenia.

Kierujący zakładaniem instytucji medycznych muszą dawać właściwy przykład. Jeśli nawet są szanse na pieniądze, powinni nieużywać więcej niż rzeczywiście im potrzeba. Dzieło Pańskie powinno być prowadzone z uznaniem potrzeb każdej części Jego winnicy. Wszyscy jesteśmy członkami jednej rodziny, dziećmi jedynego Ojca a Pańskie dochody muszą być użyte z uznaniem interesów Jego dzieła na świecie. Pan patrzy na wszystkie części roli a Jego winnica ma być uprawiana jako całość.

Nie możemy skupiać w kilku miejscach wszystkich pieniędzy ze skarbca ale musimy pracować aby podnieść dzieło w wielu miejscach. Do Pańskiego królestwa mamy dodać nowe tereny. Inne części Jego winnicy mają być wyposażone w udogodnienia nadające pracy charakter. Pan zakazuje nam używać egoistycznych wzorców w Jego służbie. Zabrania nam przyjmować dary okradające naszych sąsiadów z udogodnień uzdalniających ich do podjęcia ich pracy w reprezentowaniu prawdy. Mamy kochać naszego bliźniego jak siebie samego.

Musimy również pamiętać że nasze dzieło ma być zgodne z naszą wiarą. Wierzymy że Pan wkrótce przyjdzie i czyż nasza wiara nie powinna się objawiać w wznoszonych budynkach? Czy włożymy wiele pieniędzy w budowę, która wkrótce zostanie pochłonięta w wielkiej pożodze?

Nasze pieniądze oznaczają dusze i mają być użytej by dostarczyć wiedzy o prawdzie pozostającym z powodu grzechu pod potępieniem Bożym. Zatem porzućmy nasze ambitne plany, zabezpieczmy się przed wystawnością i rozrzutnością by skarbnica Pańska nie była pusta a budowniczym nie zabrakło środków dla zamierzonego dzieła.

O wiele więcej pieniędzy niż było potrzeba wydano na nasze dawniejsze instytucje. Ci, którzy tego dokonywali, przypuszczali że wydatek ten nada charakter dziełu. Ale pretekst ten nie jest wytłumaczeniem dla niepotrzebnej straty.

Bóg pragnie by pokorny łagodny i czuły duch Mistrza, który jest Majestatem nieba, Królem chwały, objawiał się w naszych instytucjach. Pierwsze przyjście Chrystusa nie zostało jeszcze tak przestudiowane jak powinno. Przyszedł On by być naszym przykładem we wszystkich rzeczach. Jego życie było jednym zupełnym samozaparciem. Jeśli pójdziemy za Jego przykładem, nigdy niepotrzebnie nie wydamy naszych środków. Nigdy nie mamy szukać wystawności. Niech nasza wystawność będzie taka by światło prawdy mogło świecić przez nasze dobre czyny a w ten sposób Bóg będzie uwielbiony użyciem najlepszych metod w leczeniu chorych i ulżeniu cierpiącym. Charakter dzieła nadawany jest nie przez zainwestowanie środków w wielkie budowle ale przez utrzymanie prawdziwego standardu zasad religijnych ze szlachetnym charakterem podobnym do Chrystusa.

Błędy jakie popełniono przy wznoszeniu budynków w przeszłości powinny być dla nas zbawienną przestrogą na przyszłość. Mamy obserwować gdzie inni upadli i zamiast ich kopiować w błędach, wprowadzić poprawę. W każdym naszym postępie dzieła musimy wziąć pod uwagę potrzebę oszczędności. Nie powinno być żadnego niepotrzebnego wydatku. Pan ma wkrótce przyjść a nasze wydatki na budowę mają pozostawać w zgodzie z naszą wiarą. Nasze środki mają być użyte na utrzymanie pogodnych pokojów, zdrowego otoczenia i zdrowego pożywienia.

Nasze idee dotyczące budowania i wyposażenia naszych instytucji mają być modelowane i kształtowane przez prawdziwą praktyczną wiedzę o tym co znaczy chodzić pokornie z Bogiem. Nigdy nie powinno się myśleć że potrzebne jest eksponowanie bogactwa. Nigdy od wyglądu nie powinny być zależne środki sukcesu. To jest mylny wniosek. Pragnienie przedstawienia wyglądu, który nie zawsze jest zgodny z dziełem jakie Bóg nam zlecił byśmy je czynili, wyglądu, który mógłby być utrzymany jedynie przez wydawanie wielkich sum pieniężnych jest niemiłosiernym tyranem. Jest ono jak rak wgryzający się w narządy.

Ludzie o zwykłym smaku przedkładają wygodę nad elegancję i wygląd. Błędem jest uważać że przez dbanie o wygląd zapewnimy sobie więcej pacjentów a przez to więcej środków. Ale nawet jeśli ta droga przyniesie wzrost poparcia, nie będziemy mogli pozwolić na wyposażenie naszych sanatoriów zgodnie z luksusowymi nurtami wieku. Wpływ chrześcijański jest zbyt cenny by poświęcić go w ten sposób. Całe otoczenie — wewnątrz i zewnątrz naszych instytucji — musi pozostawać w harmonii z naukami Chrystusa i wyrazem naszej wiary. Nasze dzieło we wszystkich wydziałach powinno być ilustracją nie wystawności i ekstrawagancji ale uświęconego sądu.

To nie wielkie drogie budynki, to nie bogate umeblowanie, to nie stoły zapełnione przysmakami dają naszemu dziełu wpływ i sukces. To wiara, która działa przez miłość i oczyszcza duszę, to atmosfera łaski, która otacza wierzącego, Duch Święty działający na umysł i serce, który czyni go wonnością życia ku życiu i umożliwia Bogu błogosławienie jego pracy.

Bóg może komunikować się dziś ze swym ludem i dać mu mądrość do wykonywania Jego woli tak jak komunikował się On ze swym ludem w przeszłości i dał mu mądrość przy budowie świątyni. W konstrukcji tej budowli dał On pokaz swojej mocy i majestatu, Jego imię ma być czczone w budynkach, które wznoszone są dla Niego dziś. Wiara, zrównoważenie i przyzwoitość mają być widoczne w każdej części.

Kierujący wznoszeniem sanatoriów mają reprezentować prawdę przez działanie w duchu i miłości Bożej. Jak Noe w swoim czasie ostrzegał świat budując arkę, tak przez wierną pracę jaka jest wykonywana dziś przy wznoszeniu Pańskich instytucji, będą głoszone kazania i serca niektórych będą przekonane i nawrócone. Ponadto niech pracownicy odczuwają wielkie pragnienie stałej pomocy Chrystusa aby instytucje, które są wznoszone, nie były bezcelowe. Podczas gdy praca przy budynkach postępuje naprzód niechaj pamiętają że tak jak w dniach Noego i Mojżesza Bóg zaplanował każdy szczegół arki i świątyni, tak w budynkach Jego instytucji dziś On sam dogląda pracy. Niechaj pamiętają że Wielki Mistrz budowlany przez swoje słowo, swego Ducha i swoją opatrzność planuje kierować swoim dziełem. Powinni oni przeznaczyć czas na spytanie Go o radę. Głos modlitwy i melodia świętej pieśni winny wznieść się jak słodkie kadzidło. Wszyscy powinni zdać sobie sprawę z tego że wznoszą instytucję, w której niesione ma być naprzód dzieło o wiecznych skutkach i w ten sposób sprawując to dzieło mają oni być współpracownikami Boga. „Spoglądanie na Jezusa” ma być naszą myślą przewodnią. A zapewnienie brzmi: „Ja poinstruuję cię i pouczę cię na drodze, którą pójdziesz. Ja będę prowadzić cię moim okiem”. Psalmów 32,8.

Rozdział 20 — Nie dla poszukiwaczy przyjemności

Do pracowników naszego sanatorium w Południowej Kalifornii

Mam zdecydowane poselstwo dla naszego ludu w Południowej Kalifornii. Pan nie wymaga od nich aby dostarczali możliwości zabaw turystom. Wystawienie instytucji dla tego celu byłoby wydaniem złego przykładu przed ludem Bożym. Wynik nie usprawiedliwiałby włożonego wysiłku.

Dlaczego wznosimy sanatoria? Aby chorzy, którzy przybywają doń na leczenie mogli otrzymać uwolnienie od cierpień fizycznych i mogli także otrzymać pomoc duchową. Z powodu ich warunków zdrowotnych są oni wrażliwi na uświęcający wpływ misjonarzy medycznych, którzy działają dla ich wyzdrowienia. Pracujmy roztropnie w ich najlepszym interesie.

Nie mamy budować sanatoriów jak hoteli. Przyjmujmy do naszych sanatoriów tylko tych, którzy pragną zastosować się do właściwych zasad, tych którzy zaakceptują pokarmy, które sumiennie przed nimi stawiamy. Jeśli pozwolimy pacjentom mieć w pokojach odurzające napoje czy też podamy im mięso, nie dalibyśmy im pomocy jaką powinni otrzymać przybywając do naszych sanatoriów. Musimy podać do wiadomości że z zasady wyłączamy takie artykuły z naszych sanatoriów i restauracji zdrowotnych. Czyż nie pragniemy widzieć naszych współbliźnich wolnych od chorób i słabości cieszących się zdrowiem i siłą? Bądźmy więc tak wierni zasadom jak igła magnetyczna biegunowi.

Ci, których praca ma działać dla zbawienia dusz, muszą pozostać wolni od planów świeckiego postępowania. Nie wolno im przez wzgląd wywarcia wpływu na bogatego zawikłać się w plany hańbiące ich wyznanie wiary. Nie wolno im sprzedawać swych dusz dla finansowych zysków. Nie mogą czynić niczego co powstrzymywałoby dzieło Boże i obniżyło standard sprawiedliwości. Jesteśmy sługami Bożymi i mamy być Jego współpracownikami wykonując Jego dzieło na Jego sposób aby wszyscy, dla których pracujemy, mogli zobaczyć że naszym pragnieniem jest osiągnięcie wyższego standardu świętości. Ci, z którymi wchodzimy w kontakt, mają zobaczyć że nie tylko mówimy o samozaparciu i poświęceniu ale objawiamy je w swoim życiu. Nasz przykład ma natchnąć tych, z którymi kontaktujemy się w naszej pracy aby lepiej zapoznali się ze sprawami Bożymi.

Jeśli mamy pozwolić sobie na wydatek na budowanie sanatorium byśmy mogli pracować dla zbawienia chorych i cierpiących, musimy zaplanować naszą pracę w taki sposób by ci, którym chcemy pomóc, otrzymali pomoc jakiej potrzebują. Musimy zrobić wszystko co w naszej mocy dla uzdrowienia ciała ale uzdrowieniu duszy mamy nadać daleko większą rangę. Tym, którzy przybywają do naszych sanatoriów jako pacjenci, winno się ukazać drogę zbawienia aby mogli pokutować i usłyszeć słowa: „Twoje grzechy są ci przebaczone, idź w pokoju i nie grzesz więcej”.

Medyczna służba misyjna w Południowej Kalifornii ma posuwać się naprzód nie przez wystawienie jednej olbrzymiej instytucji dla dogodzenia i zabawy mieszanego towarzystwa miłośników przyjemności, którzy przynieśliby ze sobą swoje niepohamowane idee i praktyki. Taka instytucja zaabsorbowałaby czas i zdolności pracowników, którzy są potrzebni gdzie indziej. Nasi uzdolnieni ludzie mają wkładać swoje wysiłki w sanatorium wzniesione i prowadzone w celu przygotowania umysłów na przyjęcie ewangelii Chrystusa.

Nie mamy absorbować czasu i siły ludzi zdolnych do niesienia dzieła Pańskiego tak jak On to wyznaczył aby poprowadzić przedsięwzięcie jedynie dla wygody i uciechy poszukujących przyjemności, tych, których największym pragnieniem jest zadowalać samych siebie. Związanie pracowników takim przedsięwzięciem byłoby ryzykowne dla ich bezpieczeństwa. Chrońmy naszych chłopców i dziewczęta od wszystkich takich niebezpiecznych wpływów. A gdyby nasi bracia zaangażowali się w takie przedsięwzięcie, nie osiągną postępu w dziele zbawienia dusz jakie zamierzali.

Nasze sanatoria mają być wznoszone w jednym celu — rozwoju obecnej prawdy. I mają one być tak prowadzone aby na umysły tych, którzy przybywają do nich na leczenie, wywarte zostało mocne wrażenie dla dobra prawdy. Cały zespół pracowników, począwszy od głównego dyrektora aż po pracownika zajmującego najskromniejsze stanowisko, ma opowiedzieć się po stronie prawdy. Instytucja ma być przeniknięta duchową atmosferą. Mamy poselstwo ostrzeżenia by zanieść je światu a nasza żarliwość, nasze poświęcenie w Bożej służbie mają wpłynąć na przybywających do naszych sanatoriów.

Tak szybko jak to tylko jest możliwe mają być wznoszone sanatoria w różnych częściach Południowej Kalifornii. Niech rozpocznie się to w kilku miejscach. Jeżeli jest to możliwe, niech teren, na którym już stoją budynki, zostanie wykupiony. Wówczas, gdy wymagać będzie tego powodzenie dzieła, niech dokonana zostanie odpowiednia rozbudowa.

Żyjemy w obliczu bliskiego zakończenia historii ziemi i mamy poruszać się rozważnie rozumiejąc jaka jest wola Boża i napełnieni Jego Duchem sprawować dzieło, które wiele znaczy dla Jego sprawy, dzieło głoszące ostrzegawcze poselstwo światu rozmiłowanemu, oszukanemu i ginącemu w grzechu.

W Południowej Kalifornii jest wiele nieruchomości gdzie są już wzniesione budynki odpowiednie na sanatorium. Powinno się nabyć niektóre z tych nieruchomości a medyczna praca misyjna powinna być prowadzona według rozsądnych, racjonalnych zasad. Powinno się założyć kilka małych sanatoriów w Południowej Kalifornii dla pożytku wielu przywiedzionych tam w nadziei znalezienia zdrowia. Została mi przekazana instrukcja że teraz jest nasza okazja zdobycia chorych gromadzących się w uzdrowiskach w Południowej Kalifornii oraz że może być wykonane dzieło dla ich opiekunów.

„Czyż nie mówicie: jeszcze cztery miesiące a przyjdzie żniwo? tak więc mówię wam, podnieście oczy wasze i spójrzcie na pola bo oto są białe do żniwa”. Jana 4,35.

*****

Miesiącami dźwigałam na mej duszy ciężar medycznego dzieła misyjnego w Południowej Kalifornii. Ostatnio udzielono mi więcej światła odnośnie sposobu w jaki Bóg pragnie byśmy prowadzili pracę w sanatorium. Mamy zachęcać pacjentów by spędzali więcej czasu na powietrzu. Pouczono mnie bym powiedziała naszym braciom aby zwrócili uwagę na takie atrakcyjne posiadłości w zdrowych miejscach, odpowiednich dla celów sanatorium.

Zamiast inwestowania wszystkich posiadanych środków w jedną instytucję medyczną powinniśmy zakładać mniejsze sanatoria w wielu miejscach. Wkrótce reputacja ośrodków zdrowia w Południowej Kalifornii będzie stała wyżej niż obecnie. Teraz jest nasz czas by wejść na pole by prowadzić medyczną pracę misyjną.

Rozdział 21 — Centralizacja

St.Helena, Kalifornia

4 wrzesień 1902

Do przywódców w naszym dziele medycznym

Drodzy bracia:

Pan działa bezstronnie dla każdej części swej winnicy. To ludzie dezorganizują Jego dzieło. Nie daje On swemu ludowi przywileju gromadzenia tak wielu środków do wznoszenia instytucji w kilku miejscach że nic nie zostaje na wystawienie podobnych instytucji w innych miejscach.

Wiele zakładów ma być założonych w miastach Ameryki a szczególnie w miastach Południa gdzie dotąd dokonano tak niewiele. Także w innych krajach mają rozpocząć działalność przedsięwzięcia misji medycznej, mają być prowadzone do sukcesu. Zakładanie sanatoriów jest słuszne w Europie i innych krajach jak i w Ameryce.

Pan pragnie by Jego lud miał właściwe zrozumienie dzieła jakie ma być wykonane i aby jako wierni słudzy szli do przodu w inwestowaniu środków. Przy wznoszeniu budynków pragnie On by obliczono koszt, by zobaczyć czy wystarczy na ukończenie. Pragnie On również aby pamiętano że nie powinni samolubnie gromadzić wszystkie możliwe środki by inwestować je w kilku miejscach ale że powinni pracować zwracając uwagę na wiele innych miejsc gdzie muszą być założone instytucje.

Według udzielonego mi światła, kierownicy wszystkich naszych instytucji a szczególnie nowo wystawionych sanatoriów mają dbać o oszczędności w gospodarowaniu w wydawaniu środków by mogli pomagać innym instytucjom jakie mają być założone w innych częściach świata. Nawet jeśli mają oni wiele zgromadzonych pieniędzy w kasie, powinni planować z uwzględnieniem potrzeb wielkiego Bożego pola misyjnego.

Nie jest wolą Bożą aby Jego lud wznosił ogromne sanatoria. Ma ich być wiele wzniesionych. Mają być niewielkie ale wyposażone dostatecznie do wykonywania dobrej i uwieńczonej powodzeniem pracy.

Zostały mi udzielone przestrogi odnośnie dzieła szkolenia pielęgniarek i ewangelistów medycznych. Nie jesteśmy zcentralizowani w tym dziele w jakimś jednym miejscu. W wielu wystawionych sanatoriach młodzi mężczyźni i kobiety powinni być szkoleni by byli medycznymi misjonarzami. Pan otworzy przed nimi drogę gdy wyruszą do pracy dla Niego.

Wyraźnie wypełniające się na naszych oczach proroctwa dowodzą że koniec wszystkich rzeczy jest bliski. O wiele większe dzieło ma być wykonane poza miejscami gdzie w przeszłości skupialiśmy naszą pracę.

Gdy wpuścimy strumień wody do ogrodu by go nawodnić, nie nawadniamy tylko jednego miejsca pozostawiając inne suche i jałowe wołające „daj nam wody”. A tak przedstawia się sposób w jaki dzieło jest prowadzone w wielu miejscach z pominięciem wielkich obszarów. Czy odosobnione miejsca mają pozostać odosobnione? Nie. Niech strumień płynie przez każde miejsce niosąc z sobą radość i wilgoć.

Nigdy nie możemy polegać na świeckim uznaniu i stanowisku. Nigdy przy zakładaniu instytucji nie możemy próbować współzawodniczyć ze świeckimi instytucjami w rozmachu i splendorze. Osiągniemy zwycięstwo nie przez masywne budynki rywalizując z naszymi przeciwnikami ale przez pielęgnowanie ducha Chrystusowego, ducha łagodności i pokory. Daleko lepsze jest ucierpienie i niespełnione nadzieje aby w końcu żyć wiecznie niż żyć z książętami i stracić niebo.

Zbawiciel ludzkości był skromnego rodu, urodził się w bezbożnym świecie. Wyrósł w przeklętym przez grzech bezbożnym świecie. Wyrósł w ukryciu w Nazarecie, małym mieście w Galilei. Rozpoczął swe dzieło w niedostatku i bez światowego rozgłosu. W ten sposób Bóg wprowadził ewangelię w sposób zupełnie odmienny od metody, którą wielu w naszych dniach uważa za mądrą.

Na samym początku głoszenia ewangelii uczył On swój kościół by nie polegał na światowym stanowisku i splendorze ale na mocy wiary i posłuszeństwie. Łaska Boża ma większą wartość niż srebro i złoto. Moc Jego Ducha ma wartość nieocenioną.

Tak więc Pan mówi: „Budynki nadadzą charakter mojemu dziełu tylko wtedy gdy wznoszący je pójdą za moimi wskazówkami odnośnie zakładania instytucji. Gdyby kierownicy i podtrzymujący dzieło w przeszłości zawsze byli kontrolowani przez czyste i niesamolubne zasady, nigdy nie byłoby samolubnego gromadzenia ogromu moich środków w jednym miejscu czy dziale. Instytucje powinny być zakładane w wielu miejscach. Ziarno prawdy zasiane na wielu polach wykiełkowałoby i przyniosłoby owoc ku mojej chwale”.

„Miejsca, które dotychczas pomijano, teraz powinno się obdarzyć uwagą. Lud mój ma wykonać wytężoną szybką pracę. Ci, którzy z czystością celu, w pełni mi się poświęcą ciałem, duszą i duchem, będą pracować w moim imieniu i na mój sposób. Każdy stanie w swym gronie patrząc na mnie, swego Przewodnika i Doradcę”.

„Ja pouczę nieświadomych i pomażę niebieską maścią oczy wielu tkwiących teraz w duchowej ciemności. Powołam wysłańców, którzy przekażą moją wolę by przygotować ludzi aby mogli stanąć przede mną w czasie końca. W wielu miejscach gdzie wcześniej miały stanąć sanatoria i szkoły ustanowię moje instytucje i one staną się centrami szkoleniowymi kształcącymi pracowników.

Pan będzie działał na ludzkie umysły w nieoczekiwanych miejscach. Niektórzy wyglądający na wrogów prawdy pod Bożą opatrznością inwestują swe środki na rozwój przedsięwzięć i wznoszenia budynków. W pewnej chwili posiadłości te zostaną wystawione na sprzedaż w cenie o wiele niższej niż wynosi ich wartość. Nasz lud rozpozna rękę Opatrzności w tych ofertach co zapewni cenne posiadłości na użytek dzieła kształcenia. Będą planować i zarządzać z uniżeniem i samozaparciem. W ten sposób ludzie posiadający środki podświadomie przygotują pomoc, która uzdolni lud Boży by szybko poprowadził Jego dzieło.

W różnych miejscach znajdują się posiadłości, które mogą być nabyte dla celów sanatoryjnych. Nasz lud powinien szukać możliwości nabycia posiadłości z dala od miast gdzie są już budynki i owocujące sady. Ziemia jest cenną posiadłością. Z naszymi sanatoriami powinny być połączone pola, których małe kawałki powinno się poświęcić na domy dla pomocników i innych pobierających wykształcenie do medycznej pracy misyjnej.

*****

Pokazano mi kilkakrotnie że nie jest mądrze wznosić olbrzymie instytucje. To nie dzięki wielkości instytucji ma zostać zakończone wielkie dzieło dla dusz. Olbrzymie sanatorium potrzebuje wielu pracowników. A tam gdzie tak wielu skupionych jest razem, niezmiernie trudno jest utrzymać wysoki standard życia duchowego. W wielkich instytucjach często zdarza się że odpowiedzialne miejsca obsadzane są pracownikami nieusposobionymi duchowo, którzy nie doświadczają mądrości w dzieleniu się z innymi, którzy gdyby byli mądrze potraktowani, zostaliby przebudzeni, przekonani i nawróceni.

W otwieraniu Pisma przed chorymi nie wykonano nawet jednej czwartej części dzieła jakie mogło być wykonane i to mogło być wykonane w naszych sanatoriach gdyby pracownicy sami sumiennie przyjęli pouczenia w sprawie zasad religijnych.

Tam gdzie wielu pracowników skupionych jest na jednym miejscu, wymagane jest kierownictwo na o wiele wyższym poziomie niż było to często wymagane w naszych wielkich sanatoriach.

*****

Jesteśmy na progu wiecznego świata. Sądy Boże zaczną wkrótce spadać na mieszkańców ziemi. Bóg posyła te sądy by przywieść ludzi do rozsądku. Ma On cel we wszystkim na co pozwala by działo się na naszym świecie i pragnie byśmy byli usposobieni duchowo by móc dostrzec Jego działanie w wypadkach tak niezwykłych w przeszłości a teraz zdarzających się niemal codziennie.

Mamy przed nami wielką pracę, zakończenie dzieła przekazania grzesznemu światu ostatniego poselstwa ostrzeżenia Bożego. Ale czegóż dokonaliśmy by to poselstwo przekazać? Spójrz, błagam cię, na wiele miejsc gdzie jeszcze nigdy nikt nie dotarł. Spójrz na naszych pracowników drepczących stale w tym samym miejscu podczas gdy wokół nich jest odrzucony świat leżący w bezbożności i zepsuciu, świat jeszcze nieostrzeżony. Dla mnie jest to straszny widok. Jakąż przerażającą obojętność przejawiamy wobec potrzeb ginącego świata.

Rozdział 22 — Znak naszego porządku

Zostałam pouczona że nasze medyczne instytucje mają się stać świadectwem dla Boga. Są one zakładane by ulżyć chorym i cierpiącym by obudzić ducha dociekliwości, by szerzyć światło i wprowadzać reformę. Instytucje te właściwie prowadzone będą środkiem wprowadzenia wiedzy o reformach niezbędnych w przygotowaniu ludzi na przyjście Pana przed wielu, których w inny sposób osiągnąć byłoby niemożliwe.

Wielu gości odwiedzających nasze instytucje medyczne ma wzniosłe idee dotyczące stałej obecności Boga, są oni bardzo podatni na duchowe wpływy jakie tam przeważają. Jeśli wszyscy lekarze, pielęgniarki i opiekunowie chodzą roztropnie przed Bogiem mają więcej niż ludzką moc w dzieleniu się z tymi ludźmi. Każda instytucja, której opiekunowie są poświęceni, jest przeniknięta Bożą mocą, goście nie tylko otrzymują ulgę od cielesnych dolegliwości ale znajdują uzdrawiający balsam dla swych chorych od grzechu dusz.

Niech przywódcy spośród naszego ludu podkreślają potrzebę silnego religijnego wpływu utrzymywanego w naszych instytucjach medycznych. Pan zamierzył że powinny to być miejsca gdzie będzie On czczony w słowie i uczynku, miejsce gdzie Jego prawo będzie wywyższone a prawdy Boże uczynione głośnymi. Misjonarze medyczni mają dokonać wielkiego dzieła dla Boga. Powinni być gruntownie przebudzeni i czujni będąc w zupełności uzbrojeni w chrześcijańską zbroję i walczyć mężnie. Mają być lojalni wobec swego Przywódcy przestrzegając jego przykazań łącznie z tym przez co objawiają oni znak swego powołania.

Przestrzeganie sabatu jest znakiem między Bogiem a Jego ludem. Niech nikt z nas nie wstydzi się nosić ten znak wyróżniający nas od świata. Gdy rozważałam ten problem pewnej nocy, Panujący poradził nam przestudiować instrukcje dane Izraelitom dotyczące sabatu. „Zaprawdę sabatów moich przestrzegać będziecie”, ogłosił im Pan „.... ponieważ jest to znak pomiędzy mną a wami przez wasze pokolenia abyście wiedzieli że „ja jestem Pan, który was poświęcam: Dlatego przestrzegać będziecie sabatu bo jest wam świętością ... Sześć dni może być wykonywana praca ale siódmego dnia jest sabat odpocznienia, święty Panu. Każdy kto wykonywałby jakąkolwiek pracę w dzień sabatu, śmiercią umrze. Dlatego zachowywać będą dzieci Izraela sabat zachowując go w pokoleniach swoich ustawą wieczną. Jest on znakiem między mną a dziećmi Izraela na zawsze”. 2 Mojżeszowa 31,13-17.

Sabat jest zawsze znakiem odróżniającym posłusznych od nieposłusznych. Z mistrzowską siłą działał szatan aby unieważnić czwarte przykazanie aby stracono z oczu znak Boga. Świat chrześcijański nogami podeptał sabat Pana i przestrzega dzień ustanowiony przez wroga. Ale Bóg ma swój wierny lud. Jego dzieło ma być prowadzone we właściwy sposób. Ludzie noszący Jego znak mają zakładać kościoły i instytucje jako Jego pomniki. Pomniki te — chociaż skromne z wyglądu — będą stałym świadectwem przeciw fałszywemu sabatowi ustanowionemu przez szatana, na korzyść sabatu ustanowionego przez Pana w Edenie gdy razem śpiewały gwiazdy zaranne a wszyscy synowie Boży wykrzykiwali z radości.

Duch lekceważenia i opieszałości w przestrzeganiu sabatu może przeniknąć do naszych sanatoriów. Na ludziach odpowiedzialnych za medyczne dzieło misyjne spoczywa obowiązek udzielenia lekarzom, pielęgniarkom i opiekunom pouczeń dotyczących świętości Bożego świętego dnia. Szczególnie każdy lekarz powinien zabiegać o dawanie właściwego przykładu. Natura jego obowiązków w sposób naturalny prowadzi go do tego by czuł się usprawiedliwiony czyniąc w sabat wiele rzeczy od czynienia których powinien się powstrzymać. Jak tylko to jest możliwe powinien zaplanować swoją pracę by mógł odłożyć swoje zwykłe obowiązki.

Często lekarze i pielęgniarki na sabat przeznaczeni są by służyli chorym a czasem jest niemożliwe aby znaleźli czas na odpoczynek i udział w nabożeństwach. Potrzeby cierpiącej ludzkości nigdy nie powinny być pomijane. Zbawiciel swoim przykładem pokazał nam że dobrze jest ulżyć cierpieniom nawet w sabat. Ale powinno się odłożyć niekonieczne prace takie jak proste zabiegi, operacje, które mogą być przesunięte. Niech pacjenci rozumieją że pracownicy boją się Boga i pragną zachować w świętości dzień, który On przeznaczył swym naśladowcom by przestrzegali go jako znak między nimi a sobą.

Nauczyciele i kształcący się w naszych instytucjach medycznych powinni pamiętać że zachowywanie sabatu we właściwy sposób znaczy więcej tak dla nich jak i dla gości. Przez zachowanie sabatu, o którym Bóg powiedział że powinien być zachowywany w świętości, dają oni znak swego porządku jasno pokazując że stoją po stronie Pana.

Teraz i zawsze mamy stać jako wyróżniony i szczególny lud, wolni od światowej taktyki, nieskrępowani jednoczeniem się z tymi, którzy nie mają mądrości by poznać Boże wymagania tak jasno przedstawione w Jego prawie. Wszystkie nasze instytucje medyczne założone są jako instytucje Adwentystów Dnia Siódmego by reprezentować różne odmiany ewangelizacyjnego misyjnego dzieła medycznego i w ten sposób przygotować drogę na przyjście Pana. Mamy pokazać że pragniemy pracować w harmonii z niebem. Wszystkim narodom, królestwom i językom zanieść mamy świadectwo że jesteśmy ludem, który kocha i boi się Boga, ludem zachowującym w świętości Jego pamiątkę stworzenia, znak między Nim a Jego posłusznymi dziećmi, które On poświęca. Mamy też wyraźnie pokazać naszą wiarę w rychłe przyjście naszego Pana na obłokach niebieskich.

Jako lud zostaliśmy bardzo upokorzeni tym że niektórzy z naszych braci na odpowiedzialnych stanowiskach opuścili stare posiadłości ziemskie. Byli to ci, którzy swymi słowami zaparli się wiary, by przeprowadzić własne plany. Wskazuje to jak mało można polegać na ludzkiej mądrości i osądzie. Teraz jak nigdy dotąd potrzebujemy dostrzec niebezpieczeństwo bycia prowadzonymi bez przewodnika, daleko od posłuszeństwa przykazaniom Bożym. Potrzebujemy świadomości że Bóg dał nam zdecydowane poselstwo ostrzeżenia dla świata tak jak Noemu dał poselstwo ostrzeżenia ludzi przed potopem. Niech lud nasz strzeże się umniejszania ważności sabatu byle tylko zrównać się z niewierzącymi. Niechaj strzegą się oddzielania od zasad naszej wiary przez okazywanie że nie jest niczym złym dostosowanie się do świata. Niech będą ostrożni w radzeniu się jakiegokolwiek człowieka bez względu na pozycję jaką zajmuje, człowieka działającego przeciwnie do Bożego ustanowienia utrzymania swojego ludu oddzielonego od świata.

Pan próbuje swój lud by zobaczyć kto będzie lojalny wobec zasad Jego prawdy. Nasze dzieło to głoszenie światu trójanielskiego poselstwa. W wykonywaniu naszych obowiązków mamy nie gardzić naszymi wrogami ani się ich obawiać. Łączenie się umowami z ludźmi niepodzielającymi naszej wiary nie należy do porządku Bożego. Mamy traktować uprzejmie i kurtuazyjnie tych, którzy nie chcą być Bogu wierni ale nie mamy nigdy jednoczyć się z nimi w rady odnośnie żywotnych interesów Jego dzieła. Kładąc nasze zaufanie w Bogu mamy iść stale naprzód sprawując Jego dzieło niesamolubnie w pokornej zależności od Niego, poddając Jego opatrzności siebie i wszystko co dotyczy naszej teraźniejszości i przyszłości, zachowując ufność od początku do końca, pamiętając że otrzymujemy błogosławieństwo nieba nie za nasze zasługi ale za zasługi Chrystusa i dlatego że przyjęliśmy przez wiarę w Niego obfitą łaskę Bożą.

Modlę się aby moi bracia byli świadomi że poselstwo trzeciego anioła wiele dla nas znaczy i że święcenie prawdziwego sabatu ma być znakiem wyróżniającym tych, którzy Mu służą. Niech wszyscy, którzy posnęli i zobojętnieli obudzą się. Zostaliśmy wezwani do świętości i powinniśmy dokładnie unikać stwarzania wrażenia że małe są konsekwencje tego czy zachowujemy specyficzne osobliwości naszej wiary czy nie. Jesteśmy zobowiązani bardziej zdecydowanie opowiedzieć się za prawdą i sprawiedliwością niż robiliśmy to w przeszłości. Granica między zachowującymi i nie zachowującymi przykazania Boże ma być objawiona z nieomylną jasnością. Mamy sumiennie czcić Boga, przykładnie używając wszelkich środków do zachowania z Nim związków w przymierzu byśmy mogli otrzymać Jego błogosławieństwa, błogosławieństwa tak niezbędne dla ludu, który jest tak szczególnie doświadczany. Sprawianie wrażenia że nasza wiara, nasza religia nie jest dominującą mocą w naszym życiu jest wielkim hańbieniem Boga. W ten sposób odwracamy się od Jego przykazań, które są naszym życiem, zaprzeczając że On jest naszym Bogiem i że my jesteśmy Jego ludem.

*****

Mamy zapraszać każdego: wielkiego, małego, biedaka i bogatego, wszystkie odłamy i klasy — do korzystania z dobrodziejstw naszych instytucji medycznych. Przyjmujemy do naszych instytucji ludzi wszystkich wyznań ale my mamy być ściśle określeni, jesteśmy święcie określeni przez Boga i znajdujemy się pod Jego teokracją. Ale nie możemy wymuszać niemądrze na kimkolwiek przestrzegania osobliwych punktów naszej wiary.

*****

Aby ludzie pamiętali o prawdziwym Bogu, Jahwe dał im pamiątkę swej miłości i mocy — sabat. Mówi On: „Zaprawdę sabaty moje przestrzegać będziecie bo to jest znak między mną a wami”. 2 Mojżeszowa 31,13.

*****

Odnośnie Izraela Pan ogłosił: „Oto lud mieszkający na osobności i między narody się nie zalicza”. 4 Mojżeszowa 23,9. Tak do nas jak i do starego Izraela odnoszą się te słowa. Lud Boży ma stać oddzielnie. Przestrzeganie sabatu, siódmego dnia jest znakiem między nimi a Bogiem wskazując że jest szczególnym ludem oddzielonym od świata w zwyczaju i praktyce. Przez nich będzie działał Bóg aby zebrać dla siebie lud ze wszystkich narodów.

Część 3 — Zdrowa żywność

Jeść „dla posilenia, a nie dla opilstwa”. Kaznodziei 10,17.

Rozdział 23 — Medyczna służba misyjna w miastach

San Francisco, Kalifornia

12 grudzień 1900

W Kalifornii jest do wykonania dzieło, dzieło które karygodnie zaniedbywano. Niechaj praca ta nie będzie już dłużej odkładana. Gdy otwierają się drzwi dla przedstawienia prawdy, bądźmy gotowi wejść. Dokonano pewnego dzieła w wielkim mieście San Francisco ale gdy przyglądniemy się temu polu, spostrzegamy wyraźnie że dokonano tam tylko początków. Tak szybko jak to tylko możliwe powinno się podjąć dobrze zorganizowane wysiłki w różnych częściach tego miasta a także w Oakland. Nie jesteśmy świadomi bezbożności San Francisco. Nasze dzieło w tym mieście musi zostać rozszerzone i pogłębione. Bóg widzi tam wiele dusz, które mają być zbawione.

Otwarto w San Francisco restaurację ze zdrowymi potrawami a także sklep ze zdrową żywnością i gabinety zabiegowe. Wykonują one dobrą pracę ale ich wpływ powinien być o wiele bardziej rozległy. Inne restauracje podobne do tej przy Market Street zostaną otwarte w San Francisco i Oakland. Odnośnie wysiłków jakie są teraz podejmowane w tej kwestii możemy powiedzieć: Amen. Niebawem pojawią się inne gałęzie dzieła będące błogosławieństwem dla ludzi. Ewangelizacyjna medyczna służba misyjna powinna być prowadzona w bardziej sumienny i rozważny sposób. Rzetelne poświęcone dzieło zbawienia dusz ma rozwijać się skromnie ale stale ma być ożywione.

Gdzie są siły do pracy? Mężczyźni i niewiasty całkowicie nawróceni, mężczyźni i niewiasty o trafnym sądzie i przenikliwym przewidywaniu, tacy powinni działać jako kierownicy. Należy przejawiać właściwy osąd przy zatrudnianiu ludzi do wykonywania tego szczególnego dzieła, ludzi kochających Boga, chodzących przed Nim z całą pokorą, będących efektywnymi narzędziami w ręce Bożej do osiągnięcia celu, do którego On zmierza — podniesienia i zbawienia istot ludzkich.

Ewangeliści misji medycznej będą w stanie wykonać znakomitą pionierską pracę. Dzieło kaznodziei złączy się w jedno z dziełem ewangelisty misji medycznej. Chrześcijańscy lekarze powinni uważać swoją pracę za równie podniosłą jak praca kaznodziei. Ponosi on podwójną odpowiedzialność ponieważ w nim skupiają się kwalifikacje zarówno lekarza jak i kaznodziei ewangelii. Do niego należy wielka święta i niezmiernie potrzebna praca.

Lekarz i kaznodzieja powinien być świadomy że jest zaangażowany do tego samego dzieła. Powinni pracować w całkowitej harmonii. Powinni wspólnie się naradzać. Dzięki zjednoczeniu się rozgłoszą świadectwo że Bóg posłał swego Syna jednorodzonego na świat by zbawić wszystkich wierzących w Niego, jako swego osobistego Zbawiciela.

Lekarze, których zdolności zawodowe przewyższają umiejętności zwykłego lekarza, powinni zaangażować się w pracę w wielkich miastach. Powinni szukać dostępu do wyższych sfer. Niechaj nie będzie złego zrozumienia natury i ważności tych przedsięwzięć. San Francisco jest wielkim polem i ważną częścią Pańskiej winnicy.

Misjonarze medyczni pracujący na polu ewangelizacyjnym wykonają pracę wysokiego rzędu jak ich współpracownicy kaznodzieje. Wysiłek włożony przez tych pracowników nie może ograniczać się do klas biedniejszych. W wyższych sferach znajdują się ludzie, którzy odpowiedzą na prawdę ponieważ jest logiczna, nosi znak wzniosłego charakteru ewangelii. W ten sposób niemało zdolnych ludzi zdobytych dla sprawy włączy się energicznie w Pańskie dzieło.

Pan wzywa zajmujących odpowiedzialne stanowiska tych, którym powierzył swe cudowne dary, by użyli swych zdolności umysłu i środków w Jego służbie. Przed tymi ludźmi nasi pracownicy powinni przedstawić wyraźnie nasz plan pracy mówiąc im czego potrzebujemy aby pomóc biednym i potrzebującym i by oprzeć to dzieło na trwałej podstawie. Niektórzy z nich będą pobudzeni przez Ducha Świętego aby zainwestowali Pańskie środki w sposób popierający Jego dzieło. Wypełnią Jego zamiar przez pomoc w zakładaniu ośrodków wpływu w wielkich miastach. Zainteresowani pracownicy prowadzeni będą do poświęcenia się na różnych polach pracy misyjnej. Zakładane będą restauracje ze zdrowymi pokarmami ale z jakąż dbałością powinno być wykonane to dzieło.

Każda higienicznie prowadzona restauracja powinna być szkołą. Powiązani z nią pracownicy powinni stale eksperymentować i uczyć się jak mogą wprowadzać ulepszenia w przygotowaniu zdrowych posiłków. To dzieło nauczania w miastach mogłoby być prowadzone na większą skalę niż w małych miejscowościach. Ale w każdym miejscu gdzie jest zbór powinno podawać się instrukcje odnośnie przygotowywania prostych zdrowych posiłków na użytek pragnących by być w zgodzie z zasadami zdrowia. Członkowie zboru powinni dzielić się z ludźmi ze swego sąsiedztwa światłem jakie otrzymali w tej sprawie.

Studenci w naszych szkołach powinni być nauczani jak gotować. Niech takt i zdolności zostaną wniesione do tej gałęzi wykształcenia. Z całym oszukaństwem nieprawości szatan pracuje by zwrócić nogi młodych na ścieżki pokusy prowadzące do ruiny. Musimy pomóc im przeciwstawić się pokusom, które mogą spotkać z każdej strony, odnośnie pobłażania apetytowi. Nauczyć ich wiedzy o zdrowym życiu by wykonać pracę misyjną dla Mistrza.

Szkoły gotowania powinny być zakładane w wielu miejscach. Dzieło to może rozpocząć się w skromny sposób ale gdy roztropni kucharze zrobią to co najlepsze, by oświecić innych, Pan da im zdolności i zrozumienie. Słowo Pańskie brzmi: „Nie zabraniajcie im bo Ja objawiłem się im jako Instruktor”. On będzie działał z tymi, którzy poprowadzą Jego plany ucząc ludzi jak wprowadzić reformę w ich diecie przez przygotowanie zdrowych i tanich posiłków. W ten sposób biedni zostaną zachęceni do przyjęcia zasad reformy zdrowia, otrzymają pomoc, by stali się pracowici i niezależni.

Przedstawiono mi że mężczyźni i niewiasty obdarzeni zdolnościami zostali pouczeni przez Boga jak przygotowywać zdrowe smaczne potrawy w przystępny sposób. Wielu z nich było młodych, byli tam również dojrzali wiekiem. Pouczono mnie by udzielić zachęty prowadzącym szkoły gotowania wszędzie tam gdzie prowadzi się medyczne dzieło misyjne. Musi być im przedstawiony każdy motyw prowadzący ludzi do reformy. Zaświećmy przed nimi tyle światła ile tylko jest możliwe. Nauczymy ich wprowadzać wszelkie ulepszenia jakie mogą wprowadzić w przygotowanie pożywienia i zachęćmy ich by przekazali innym to czego nauczyli się sami.

Czy nie powinniśmy uczynić wszystkiego aby poprzeć dzieło we wszystkich wielkich miastach? Tysiące tysięcy żyjących blisko nas potrzebuje by im pomóc w różny sposób. Niechaj kaznodzieje ewangelii pamiętają że Pan Jezus powiedział do swych uczniów: „Wy jesteście światłość świata. Nie może się ukryć miasto na górze leżące”. „Wy jesteście sól ziemi ale jeśli sól zwietrzeje czymże ją nasolą?” Mateusza 5,14.13.

Pan Jezus dokonuje cudów dla swego ludu. W Ewangelii Marka 16 czytamy: „A po tym jak Pan mówił do nich, został zabrany do nieba i zasiadł po prawicy Boga. A oni poszli, opowiadali wszędzie, a Pan działał z nimi i potwierdził słowa ich przez znaki”. Wiersze 19-20. Jesteśmy tu zapewnieni że Pan kwalifikował swoich wybranych sług do podjęcia medycznej służby misyjnej po swoim wniebowstąpieniu.

Przypominając sobie cuda Pańskie w dostarczeniu wina na uczcie weselnej i w nakarmieniu tłumów, możemy nauczyć się lekcji o najwyższej wadze. Sprawa zdrowej żywności jest jednym z narzędzi Pańskich do zaspokojenia potrzeb. Niebieski Dostawca wszelkich pokarmów nie pozostawi swego ludu w nieświadomości odnośnie przygotowania najlepszych potraw na wszystkie pory i okoliczności.

Rozdział 24 — Praca w restauracjach

Musimy zrobić więcej niż zrobiliśmy aby dotrzeć do ludzi w naszych miastach. Nie mamy wznosić tam wielkich budowli ale stale było mi udzielane światło że we wszystkich naszych miastach powinniśmy zakładać małe punkty, które mogą być ośrodkami wpływu.

Pan ma poselstwo dla miast i to poselstwo mamy ogłaszać na naszych spotkaniach namiotowych i przez inne środki publicznego przekazu jak również przez nasze publikacje. Dodatkowo w miastach mają być wznoszone dobre restauracje i przez nie ma być głoszone poselstwo o wstrzemięźliwości. Powinno się poczynić przygotowania do spotkań w związku z naszymi restauracjami. Gdziekolwiek jest to możliwe, niech znajdzie się miejsce gdzie goście będą zapraszani na wykłady dotyczące wiedzy o zdrowiu i chrześcijańskiej wstrzemięźliwości gdzie otrzymają informację o sposobie przygotowywania zdrowych potraw i na inne ważne tematy. Gdy ludzie nauczą się jak zachować zdrowie fizyczne, znajdzie się wiele okazji by zasiać ziarno ewangelii o królestwie.

Tematy mają być przedstawione tak by korzystnie wpływały na ludzi. Nie powinno być w spotkaniach niczego z teatralnego przedstawienia. Nie powinni śpiewać pojedynczy ludzie ale wszyscy obecni powinni być zachęceni by przyłączyli się do służenia pieśnią. Są tacy, którzy posiadają szczególny dar śpiewu i są chwile gdy przekazywane jest poselstwo przez śpiewającego solistę czy małą grupę jednoczącą się w śpiewie. Ale śpiew rzadko powinien być wykorzystywany przez nielicznych śpiewających. Zdolność śpiewu wpływowym talentem, który Bóg pragnie by wszyscy go pielęgnowali używali na chwałę Jego imienia.

Przychodzący do naszych restauracji powinni otrzymać coś do czytania. Powinno się przyciągnąć ich uwagę do naszej literatury na temat wstrzemięźliwości reform żywienia. Powinno się również dać im ulotki o Chrystusie. Ciężar dostarczenia takich materiałów do czytania powinien zostać rozdzielony między wszystkich naszych ludzi. Wszyscy przychodzący powinni otrzymać coś do czytania. Być może że wielu pozostawi tekst nieprzeczytany ale u innych może powstać pragnienie szukania światła. Będą czytać i studiować to co im dacie a potem przekażą to innym.

Pracownicy w naszych restauracjach powinni żyć w tak bliskiej jedności z Bogiem aby mogli rozpoznać działanie Jego Ducha, by osobiście porozmawiać o duchowych sprawach z tym czy owym przychodzącym do restauracji. Gdy nasze „ja” jest ukrzyżowane a wewnątrz ukształtowany jest Chrystus — nadzieja chwały — będziemy w myśli, w słowie i w czynie objawiali realność. Pan będzie z nami i przez nas Duch Święty działać będzie by zdobyć tych, którzy nie są w Chrystusie.

Pan pouczył mnie że takie jest dzieło do wykonania przez prowadzących nasze restauracje. Presja i pośpiech w interesie nie może doprowadzić do zaniechania pracy zbawienia dusz. Dobrze jest służyć potrzebom fizycznym naszych bliźnich ale jeśli nie znaleziono sposobu by pozwolić na zapalenie światła ewangelii przychodzącym tu każdego dnia na posiłki, to jakże Bóg może być chwalony przez nasze uczynki?

Gdy rozpoczęło się dzieło związane z restauracjami, oczekiwano że będzie ono środkiem do zdobycia wielu poselstwem obecnej prawdy. Czy stało się tak?

Pan, który rządzi, postawił pracownikom naszych restauracji pytanie: Z iloma rozmawiałeś o ich zbawieniu? Ilu usłyszało z twoich ust wezwanie do przyjęcia Chrystusa jako osobistego Zbawiciela? Ilu dzięki twoim słowom doznało odwrócenia od grzechu, do służenia Bogu żywemu?

Gdy w naszych restauracjach dostarczymy ludziom doczesnego pokarmu, niech pracownicy nie zapominają że oni sami i ci, którym usługują, potrzebują stałego zaopatrzenia w chleb z niebios. Niech stale szukają okazji do opowiadania o prawdzie tym, którzy jej nie znają.

Troska o pomocników

Kierownicy naszych restauracji mają działać dla zbawienia zatrudnionych. Nie mogą się przepracowywać ponieważ czyniąc tak ustawiają się tam gdzie nie będą mieli żadnej siły ani ochoty do duchowej pomocy pracownikom. Mają poświęcić swe najlepsze siły na poinstruowanie swoich pracowników w kwestiach duchowych wykładając im Pismo i modląc się z nimi i za nich. Mają strzec zainteresowań religijnych swych pomocników tak dokładnie jak mają strzec rodzice zainteresowań religijnych swych dzieci. Cierpliwie i czule mają ich strzec czyniąc wszystko co w ich mocy by dopomóc im w doskonaleniu chrześcijańskiego charakteru. Ich słowa mają być niczym złote jabłko ze srebrnym wyrzezaniem. Ich czyny mają być wolne od wszelkich śladów samolubstwa czy oschłości. Mają stać niczym żołnierze strzegąc dusze jako ci, którzy muszą zdać rachunek. Mają oni pragnąć utrzymać swoich pracowników na korzystnej pozycji gdzie ich odwaga będzie się stale wzmacniać a ich wiara w Boga stale wzrastać.

Dopóki nasze restauracje nie będą prowadzone w ten sposób trzeba będzie ostrzegać nasz lud by nie wysyłali swych dzieci tam do pracy. Wielu z odwiedzających nasze restauracje nie przyprowadza z sobą aniołów Bożych, nie pragnie towarzystwa tych świętych istot. Wnoszą z sobą światowe wpływy i aby wytrwać wobec takich wpływów, pracownicy potrzebują ścisłego związku z Bogiem. Kierownicy naszych restauracji muszą czynić więcej w celu zbawienia młodych ludzi jakich zatrudniają. Muszą dołożyć więcej starań aby utrzymać ich przy duchowym życiu aby ich młode umysły nie zostały zawładnięte światowym duchem, z którym się stale stykają. Dziewczęta i młode kobiety w naszych restauracjach potrzebują pasterza. Każda z nich potrzebuje ochrony domowego wpływu.

Istnieje niebezpieczeństwo że młodzi wchodzący do naszych instytucji jako wierzący potrzebujący pomocy od Boga, staną się słabi i zniechęceni tracąc swą żarliwość i odwagę stają się chłodni i obojętni. Nie możemy tłoczyć tych młodych ludzi w małych ciemnych pokojach i pozbawiać ich przywileju domowego życia a następnie oczekiwać by posiedli wszechstronne doświadczenie religijne.

Ważne jest aby opracowano rozsądne plany opieki nad pomocnikami w naszych instytucjach a szczególnie zatrudnionymi w naszych restauracjach. Dobrzy pracownicy powinni być chronieni i powinno się im zapewnić wszelkie udogodnienia pomagające im we wzrastaniu w łasce i znajomości Chrystusa. Nie mogą być pozostawieni na łaskę przypadkowych okoliczności bez regularnego czasu na modlitwę, bez czasu na studiowanie Biblii. Pozostawieni w taki sposób stają się niedbali i niechlujni, obojętni na sprawy wieczne.

*****

Z każdą restauracją powinien być związany jeden mężczyzna i jego żona, którzy mogą działać jako opiekunowie pracowników -mężczyzna i kobieta kochający Zbawiciela i dusze, za które On zmarł, a które idą drogą Pańską.

Młode kobiety powinny pozostawać pod opieką mądrej i rozsądnej gospodyni, kobiety całkowicie nawróconej, która troskliwie strzec będzie szczególnie młode pracownice.

Pracownicy mają odczuwać że mają dom. Są oni pomocną ręką Boga i mają być traktowani tak starannie i czule jak powiedział Chrystus o traktowaniu dziecka, które postawił pośród swych uczniów „ktokolwiek zgorszy jednego z tych maluczkich, którzy wierzą we mnie, byłoby lepiej dla niego aby mu na szyi zawieszono kamień młyński i aby był wrzucony w otchłań morza”. „Baczcie byście nie gardzili żadnym z tych małych bo powiadam wam że w niebie ich aniołowie zawsze patrzą w twarz Ojca mojego, który jest w niebie”. Mateusza 18,6.10. Opieka należna tym pracownikom jest jedną z przyczyn działających na korzyść posiadania w wielkim mieście kilku małych restauracji zamiast jednej dużej. Ale nie jest to jedyny powód, dla którego lepiej będzie założyć kilka małych restauracji w różnych częściach wielkiego miasta. Mniejsze restauracje zarekomendują zasady reformy zdrowia tak samo dobrze jak wielka instytucja a będą o wiele łatwiejsze w prowadzeniu. Nie jesteśmy posłani by żywić świat ale jesteśmy pouczeni by nauczać ludzi. W małych restauracjach nie będzie tak wiele pracy do wykonania a pomocnicy będą mieli więcej czasu na studiowanie Słowa, więcej czasu na uczenie się jak lepiej wykonywać swą pracę i więcej czasu na udzielanie odpowiedzi gościom pragnącym dowiedzieć się czegoś o zasadach reformy zdrowia.

Jeśli wypełnimy cel Boży w tym dziele, sprawiedliwość Chrystusa pójdzie przed nami a chwała Pańska będzie chwałą Boga, słowem i uczynkiem, dlategóż mamy otwierać i prowadzić takie instytucje? Jeśli nie potrafimy prowadzić ich na chwałę Bożą, jeśli nie możemy wywierać przez nie silnego wpływu religijnego, byłoby dla nas lepiej je zamknąć i wykorzystać talenty młodych w innych gałęziach dzieła. Ale nasze restauracje mogą być prowadzone tak aby koncentrowały się na zbawieniu dusz. Szukajmy Pana żarliwie w pokorze serca aby mógł On nauczyć nas jak chodzić w świetle Jego rad, jak rozumieć Jego Słowo, jak przyjmować je i jak wprowadzić je w praktykę.

*****

Istnieje niebezpieczeństwo że nasze restauracje będą prowadzone tak że nasi pomocnicy będą pracowali bardzo ciężko dzień za dniem, tydzień za tygodniem i nie będą mogli wykazać się żadną dokończoną pracą. Problem ten wymaga dokładnego rozważenia. Nie mamy prawa związywać naszej młodzieży przy pracy nieprzynoszącej żadnych owoców ku chwale Bożej.

Istnieje niebezpieczeństwo że praca w restauracji, aczkolwiek uważana za cudownie pomyślany sposób czynienia dobra, będzie prowadzona tak że wspomoże jedynie fizyczne dobro tych, którym służy. Dzieło ma nosić widoczne cechy najwyższej doskonałości ale nie jest dobre w oczach Bożych gdy nie jest wykonywane w żarliwym pragnieniu czynienia Jego woli i wypełniania Jego celów. Jeśli Bóg nie jest widziany na początku i na końcu naszych poczynań, są one ważone na wadze świątyni i znalezione lekkimi.

Zamykanie naszych restauracji na sabat

Można zadać pytanie: „Czy nasze restauracje mogą być otwarte w sabat?” Moja odpowiedź brzmi: Nie! nie! Przestrzeganie sabatu jest naszym świadectwem dla Boga, znakiem pomiędzy Nim a nami, którzy jesteśmy Jego ludem. Nigdy nie można usunąć tego znaku.

Gdyby pracownicy w naszych restauracjach przygotowywali posiłki w sabat tak samo jak czynią to w tygodniu dla masy ludzi gdzież byłby ich dzień odpoczynku? Jakąż mieliby możliwość odzyskania swej fizycznej i duchowej siły?

Niedawno udzielono mi szczególnego światła w tej sprawie. Pokazano mi że będą podjęte wysiłki by złamać nasz sposób przestrzegania sabatu, że ludzie będą prosić o otwarcie restauracji w sabat ale nigdy nie można tego robić.

Przesunęła się przede mną scena. Byłam w naszej restauracji w San Francisco. Był piątek. Kilku pracowników było mocno zajętych pakowaniem do paczek produktów, które mogłyby być łatwo zabrane przez ludzi do domu, wielu czekało by je zabrać. Zapytałam o znaczenie tego a pracownicy odpowiedzieli mi że niektórzy z gości byli w kłopocie ponieważ z powodu zamknięcia restauracji w sabat nie mogli oni otrzymać pożywienia takiego jak zwykle spożywali w tygodniu. Znając wartość zdrowej żywności jaką otrzymywali w restauracji protestowali przeciw temu że odmawia się im tego w siódmym dniu tygodnia i błagali zarządzających restauracją by była ona otwarta w każdy dzień tygodnia zwracając uwagę na cierpienie gdy się tego nie uwzględni. „To co widzisz dzisiaj — mówili — jest naszą odpowiedzią na żądanie zdrowej żywności na sabat. Ludzie ci zabierają w piątek pożywienie wystarczające na sabat i w ten sposób unikamy krytyki z powodu odmowy otwierania restauracji w sabat”.

Linia graniczna między naszymi ludźmi a światem musi być zawsze jednoznacznie wyraźna. Naszą podstawą jest zakon Boży, w którym jesteśmy włączeni do zachowywania dnia sobotniego, ponieważ jest to wyraźnie zapisane w 2 Mojżeszowej 31, przestrzeganie sabatu jest znakiem między Bogiem a Jego ludem. „Zaprawdę, zachowujcie sabaty moje, mówi On, ponieważ są one znakiem między mną a tobą przez wszystkie twoje pokolenia abyś wiedział że Ja jestem Pan, który cię poświęcam. Tak więc sabaty moje zachowujcie bo są one dla was świętością ... Jest to znak między mną i dziećmi Izraela na zawsze ponieważ w sześciu dniach Pan stworzył niebo i ziemię, siódmego dnia odpoczął i odetchnął”.

Powinniśmy zważać na „tak mówi Pan”,, choćbyśmy naszym posłuszeństwem sprawili wielki kłopot nieprzestrzegającym sabatu. Z jednej strony mamy rzekome potrzeby ludzkie, z drugiej — Boże przykazania. Co jest dla nas ważniejsze?

W naszych sanatoriach rodzina składająca się z pacjentów, lekarzy pielęgniarek i pomocników, musi być nakarmiona w sabat jak każda inna rodzina jak najmniejszym nakładem pracy. Ale nasze restauracje nie muszą być otwarte w sabat. Niech pracownicy będą pewni że będą mieli ten dzień na uczczenie Boga. Zamknięte drzwi w sabat umieszczają restauracje w roli pomnika dla Boga, pomnika, który głosi że siódmym dniem jest sabat i nie powinno się weń wykonywać żadnej niepotrzebnej pracy.

Pouczono mnie że jedną z głównych zasad dlaczego powinno się zakładać zdrowotnościowe restauracje i gabinety zabiegowe w centrum wielkich miast jest to że przez te ośrodki zwróci się uwagę przywódców na trójanielskie poselstwo. Zauważając że restauracje te są prowadzone całkowicie odmiennie od tego jak prowadzone są zwykłe restauracje, ludzie światli zaczną wnikać w przyczyny różnic w metodach prowadzenia interesu i zaczną badać zasady, które popchnęły nas do podawania lepszego pożywienia. Tym sposobem zostaną doprowadzeni do poznania poselstwa na obecny czas.

Gdy ludzie myślący spostrzegą że nasze restauracje zamknięte są w sabat, będą się dowiadywać o zasady jakie nami kierują że zamykamy nasze drzwi w sabat. Odpowiadając na ich pytania będziemy mieli okazję zapoznać ich ze źródłem naszej wiary. Możemy dać im nasze czasopisma i rozprawy naukowe i będą mogli zrozumieć różnicę między „tymi, którzy służą Bogu a tymi którzy mu nie służą”.

Nie wszyscy nasi ludzie są tak skrupulatni odnośnie święcenia sabatu. Niech Bóg pomoże im w reformie. Przystoi głowie każdej rodziny stanąć na gruncie posłuszeństwa.

Rozdział 25 — Zdrowa żywność

Cooranbong, Nowa Południowa Walia

10 marzec 1900

Podczas ostatniej nocy pokazano mi wiele rzeczy. Produkcja i sprzedaż zdrowej żywności będzie wymagała dokładnego rozważenia z modlitwą.

W wielu miejscach jest wiele umysłów, którym Pan z całą pewnością udzieli wiedzy jak przygotować zdrowe i smaczne pokarmy, gdy zobaczy że użyją oni tej wiedzy właściwie. Zwierzęta są coraz bardziej chore i wkrótce wielu Adwentystów Dnia Siódmego odrzuci pokarmy mięsne. Powinno się przygotowywać pokarmy zdrowe, dające życie, aby ludzie nie musieli jeść mięsa.

Pan nauczy wielu we wszystkich częściach świata łączenia owoców, ziarna i warzyw w pokarmy podtrzymujące życie i nie przynoszące chorób. Nieznający przepisów na przyrządzanie zdrowej żywności teraz będą na rynku postępować rozumnie eksperymentując rozumnie i otrzymane światło odnośnie używania tych owoców. „Pan pokaże im co robić. Ten, który daje zdolności i zrozumienie swemu ludowi w jednej części świata, da zdolności i zrozumienie swemu ludowi w innych jego częściach. Jego zamierzeniem jest aby bogactwa pożywienia w każdym kraju były tak przygotowane by były spożytkowane w kraju swego pochodzenia. Bóg dał mannę z nieba by utrzymać dzieci Izraela, tak teraz da swemu ludowi na różnych miejscach zdolności i mądrość do użycia produktów z tych krajów w przygotowaniu pokarmów, które zastąpią mięso. Pokarmy te powinny być przygotowane w różnych krajach ponieważ przewożenie ich z jednego kraju na drugie sprawia że stają się zbyt drogie tak że ubodzy nie mogą sobie na nie pozwolić. Nigdy nie powinno się polegać na Ameryce jako na kraju dostarczającym zdrową żywność dla innych państw. Spotykamy wielkie trudności w przewozie importowanych towarów bez strat finansowych.

Wszyscy handlujący zdrową żywnością mają pracować niesamolubnie aby przynosić korzyść swoim bliźnim. Jeśli ludzie nie pozwolą by Pan prowadził ich umysły, pojawią się niesłychane trudności związane z tym dziełem. Gdy Pan daje komuś zdolności i zrozumienie, niechże pamięta że mądrość ta nie została dana jedynie dla jego własnego pożytku ale by mógł przez nią pomagać innym.

Żaden człowiek nie może uważać że posiadł całą wiedzę na temat przygotowania zdrowej żywności albo że ma wyłączne prawo do używania pańskich bogactw roli i drzew. Nikt z ludzi nie może czuć się wolny w wykorzystaniu dla własnej przyjemności wiedzy jakiej Bóg udzielił mu w tej kwestii. „Darmo wzięliście darmo dawajcie”. Mateusza 10,8.

Będzie mądrze gdy będziemy przygotowywali proste tanie i zdrowe pokarmy. Wielu spośród naszego ludu, to ubodzy i aby zostali zaopatrzeni, winno się dostarczyć zdrową żywność i to w cenach, które byliby w stanie pokryć. Jest Bożym poleceniem aby na każdym miejscu najubożsi ludzie otrzymywali tanie zdrowe pokarmy. W wielu miejscach mają być założone fabryki produkujące takie pokarmy. To co jest błogosławieństwem dla dzieła w jednym miejscu, będzie też błogosławieństwem i w innym gdzie o wiele trudniej jest zdobyć pieniądze.

Bóg działa w imieniu swego ludu. Nie pragnie by pozostał on bez środków do życia. Prowadzi lud z powrotem do diety danej człowiekowi na początku. Ich dieta ma się składać z potraw sporządzonych ze składników jakich On dostarczył. Główne składniki tych pokarmów to owoce, ziarna i orzechy jak również korzenie.

Zyski z takich pokarmów mają napłynąć raczej ze świata niż od ludu Bożego. Lud Boży ma podtrzymywać Jego dzieło, ma on wkraczać na nowe tereny i zakładać zbory. Na nim spoczywają ciężary wielu przedsięwzięć misyjnych. Nie powinno się na nich nakładać żadnych niepotrzebnych brzemion. Dla swego ludu Bóg jest żywą pomocą w potrzebie.

Wielką dokładność powinni wykazać ci, którzy układają przepisy dla naszych wydawnictw zdrowotnościowych. Niektóre właśnie przyrządzone przepisy powinny zostać wypróbowane i zmodyfikowane. Niektórzy zbyt swobodnie używali orzechów. Wielu napisało do mnie: „Nie mogę jeść potraw z orzechów, co mam jeść zamiast mięsa?” Pewnej nocy wydawało mi się że stoję przed grupą ludzi i mówiłam im że zbyt swobodnie używają orzechów w swoich potrawach. Ten sposób postępowania nie przyniesie im niczego dobrego gdy nie będą się stosowali do przepisów a jeśli będą używać orzechy bardziej oszczędnie, rezultaty będą bardziej zadawalające.

Pan pragnie aby żyjący w krajach gdzie przez większą część roku można spożywać świeże owoce korzystali z błogosławieństwa jakie mają w tych owocach. Im więcej korzystamy ze świeżych owoców — prawie co zerwanych z drzewa — tym większe będzie błogosławieństwo.

Niektórzy po przyjęciu diety wegetariańskiej powrócili do spożywania mięsa. Jest to naprawdę niemądre i objawia brak wiedzy o tym jak otrzymywać odpowiedni pokarm w miejsce mięsa.

Powinno się trzymać zasad wprowadzonych przez mądrych instruktorów szkoły gotowania tak w Ameryce jak i w innych krajach. Powinniśmy zrobić wszystko co możemy aby pokazać ludziom zalety zreformowanej diety.

Rozdział 26 — Produkcja zdrowej żywności

St. Helena, California

16 luty 1901

Ostatniej nocy wydawało mi się że przemawiam do naszego ludu mówiąc mu że jako Adwentyści Dnia Siódmego musimy pielęgnować miłość, cierpliwość i prawdziwą uprzejmość. Jezus posili przywódców swego ludu jeśli będą się o Nim uczyli. Lud Boży musi pragnąć osiągnąć najwyższy standard doskonałości. Szczególnie ci, którzy są misjonarzami medycznymi powinni objawiać w duchu, słowie i charakterze że naśladują Jezusa Chrystusa — boski Wzór misyjnego wysiłku medycznego.

Mam gorące pragnienie aby na każdym miejscu dzieło było prowadzone zgodnie z Jego przykazaniami. Widzę na drodze naszego ludu problem wielki jak góra dotyczący sposobu w jaki wykonuje się teraz niektóre rzeczy szczególnie odnoszące się do sprawy zdrowej żywności. Idąc naprzód napotkamy na bardzo złożone problemy wynikające z ludzkich pomysłów sprawiających wiele zamieszania. Intrygi prowadzą do braku uczciwości.

Z wielką wprawą i starannością dr Kellogg i jego współpracownicy przygotowali specjalną linię wytwarzania zdrowej żywności. Zamiarem ich szefa było przysłużenie się ludzkości a Boże błogosławieństwo spoczęło na ich wysiłkach. Gdyby patrzyli na radę Bożą, gdyby poszli za przykładem Chrystusa, poszliby naprzód ponieważ Bóg daje zdolności i zrozumienie szukającym Go niesamolubnie. Pod wieloma względami należy ulepszyć zdrową żywność wysyłaną z fabryk. Pan nauczy swoje sługi jak przygotować produkty spożywcze by były prostsze i tańsze. Jest wielu, których On pouczy w tej sprawie jeśli pójdą za Jego radą i w zgodzie ze swoimi braćmi.

Do naszych braci we wszystkich krajach!

Pan pouczył mnie bym powiedziała że nie ograniczył On światła dotyczącego najlepszego sposobu przygotowania zdrowej żywności tylko do kilku osób. Udzielił On wielu umysłom w różnych miejscach taktu i zdolności co uzdolni ich do przygotowania zdrowej żywności odpowiedniej do kraju w którym żyją.

Bóg jest autorem mądrości, inteligencji, każdego talentu. Wywyższy On swoje imię udzielając wielu umysłom mądrości na temat zdrowych pokarmów. A gdy to uczyni wykonanie tych nowych potraw nie będzie wyglądało na pogwałcenie praw tych, którzy produkują zdrową żywność, chociaż w niektórych przypadkach żywność wyprodukowana przez innych może być podobna. Bóg powoła zwykłych ludzi i udzieli im zdolności i zrozumienia w używaniu owoców ziemi. Obdziela On bezstronnie swoich pracowników. Nikt nie jest przez Niego zapomniany. Wpływa na ludzi interesu przestrzegających sabatu aby zakładali wytwórnie co staną się źródłem zatrudnienia dla Jego ludu. Nauczy On swoje sługi by przygotowywali tanio zdrowe pokarmy, które będą mogli nabywać ubodzy.

We wszystkich naszych planach musimy pamiętać że praca nad zdrową żywnością nie może prowadzić do finansowych spekulacji dla osiągnięcia osobistego zysku. Jest to Boży dar dla Jego ludu i dochody mają być wszędzie użyte dla dobra cierpiącej ludzkości.

Szczególnie w południowych stanach Ameryki powinno się wymyślić wiele sposobów i stworzyć wiele możliwości aby biedni i potrzebujący mogli utrzymać się dzięki fabrykom zdrowej żywności. Pod kierunkiem nauczycieli pracujących nad zbawieniem ich dusz, zostaną pouczeni jak uprawiać i przygotowywać do spożycia te produkty, które uprawiane są w ich okolicy.

Złe dzieło

Niektórzy z naszych braci wykonali pracę, która przyniosła wielką szkodę sprawie. Wiedzę o metodach wytwarzania zdrowej żywności, której Bóg udzielił swemu ludowi jako źródło utrzymania Jego dzieła, ludzie ci wyjawiają świeckim producentom, którzy używają jej dla własnego zysku. Sprzedali oni Boże dobro dla własnego zysku. Ci, którzy są w posiadaniu tak ujawnionych tajemnic dotyczących przygotowywania zdrowej żywności, zlekceważyli dany przez Boga depozyt. Gdy zobaczą rezultaty tej zdrady zaufania, będą bardzo żałowali że wyjawili swoje zamiary i nie czekali na Pana by poprowadził swe sługi i wypełnił swe własne plany. Niektórzy z tych, którzy zdobyli te tajemnice działania naszych sanatoriów w kwestii żywienia i przez fałszywe przedstawianie zwiodą do złego tych, którzy ich popierają.

Prawo do produkcji zdrowej żywności nie powinno być wypożyczane ani wykradane od tych, którzy przez posługiwanie się nim próbują podbudować i poprzeć sprawę. Dr Kellog przy pomocy innych przy dużym nakładzie środków przestudiował procesy przygotowania pewnych specjalnych pokarmów i dostarczył kosztownych udogodnień dla ich produkcji. Praca ta zajęła wiele cennego czasu ponieważ musiano dokonać wielu prób. I dobrze jest gdy ci, którzy wokół tego pracowali i zainwestowali swoje środki, mogą zbierać owoce swej pracy. Jako sługa Pański dr Kellogg powinien móc kontrolować godziwe dochody za specjalne produkty, które dzięki błogosławieństwu Bożemu miał możliwość produkować tak aby miał środki, które mógłby przeznaczyć na rozwój dzieła Bożego stosownie do okoliczności. Niech nikt kto poznał tajniki komponowania zdrowej żywności nie zajmuje się jej wytwarzaniem i sprzedażą dla własnych korzyści. Niech nikt nie stwarza wrażenia że działa w harmonii z tymi, którzy najpierw przygotowali na sprzedaż te pokarmy skoro tak nie jest. Nikt nie ma prawa angażowania się w wytwarzanie produktów w sposób samolubny. Zbliżmy się wszyscy do Pana i z pokornym sercem szukajmy uczczenia Go w każdym uczynku.

Mam ostrzeżenie dla tych, którzy posiadają wiedzę o metodach wytwarzania specjalnej zdrowej żywności produkowanej w naszych zakładach. Mają oni nieużywać tej wiedzy dla własnych celów albo w sposób fałszywy przedstawiać sprawę. Nie powinni oni również przekazywać tej wiedzy do publicznej wiadomości. Niech zajmą się tym zbory i niech pokażą tym braciom że takie postępowanie jest zdradą zaufania i że sprowadzi to hańbę na sprawę.

Niechaj ci, którzy byli i są zatrudnieni przy produkcji zdrowej żywności przygotowanej po raz pierwszy przez dr Kellogga czy innych pionierów tego dzieła, ukryją przed innymi tajniki wytwarzania tej specjalnej żywności gdyż w przeciwnym razie okrada się dzieło z tego co powinno być użyte do jego wsparcia. Zaklinam was bracia byście wyprostowali ścieżki waszych stóp by to co chrome nie zboczyło z drogi. Nie składajcie informacji w ręce tych, którzy stoją z boku reformy zdrowia podając nieczyste pokarmy na rynek, zamiast zdrowej żywności.

Stańcie po stronie sprawiedliwości we wszystkich waszych transakcjach a wówczas nie sprawicie wrażenia że szkodzicie Bogu albo człowiekowi. Nie zabierajcie się za żadne nieuczciwe praktyki. Podejmujący się produkcji zdrowej żywności dla własnego zysku sięgają po swobody, do której nie mają prawa. W ten sposób wprowadza się wielkie zamieszanie. Niektórzy wytwarzają i sprzedają dobra, które uznają za zdrową żywność jednak zawierającą niezdrowe składniki. Idąc dalej, pokarmy są tak słabej jakości że czyni się wiele szkody sprzedając je a kupujący uważają że wszystkie zdrowe pokarmy są podobne.

Nikt nie ma prawa wykorzystywać tego co zostało poczynione w kwestii produkcji zdrowej żywności. Handlujący na wielką skalę produktami według pomysłu dr Kellogga powinni najpierw porozumieć się z nim lub z jego współpracownikami i nauczyć się najlepszych metod handlu takimi produktami. Ten kto podchodzi do tego dzieła samolubnie dając odczuć swoim klientom że korzyści ze sprzedawanych towarów używane są do wsparcia dobroczynności podczas gdy w rzeczywistości używane są dla celów osobistych, spotka się z niezadowoleniem Boga. Powoli jego interes upadnie a on sam popadnie w takie tarapaty że jego bracia będą musieli wykupić jego udziały aby ocalić sprawę od hańby.

Pan jest bardzo niezadowolony gdy znieważana jest Jego służba samolubstwem osób w niej zaangażowanych. Pragnie On aby każda część Jego dzieła była w harmonii z inną częścią i nawzajem ze sobą spojona.

Pan pragnie by Jego lud wzniósł się ponad samolubne korzyści. Pragnie On by pokonywał pokusy jakie napotka. Wzywa świętych do jedności. Pragnie by Jego pracownicy poddali się Jego kierownictwu. Wygładzi i wypoleruje On materiał na swoją świątynię przygotowując każdy kawałek by ściśle pasował do drugiego, by budowla mogła być doskonała.

Niebo ma się rozpoczynać tu na ziemi. Gdy lud Pański napełniony jest łagodnością i czułością, uświadomi sobie że Jego sztandar nad nimi to miłość, że Jego owoce będą im słodyczą. Stworzą tu na ziemi niebo gdzie będzie się przygotowywało do życia w niebie hen w górze.

Rozdział 27 — Nauczanie ludzi

St. Helena, Kalifornia

20 sierpień 1902

Gdziekolwiek głoszona jest prawda powinno się udzielić pouczeń odnośnie przygotowywania zdrowej żywności. Bóg pragnie aby na każdym miejscu ludzie byli pouczani mądrego wykorzystywania produktów, które można łatwo zdobyć. Zręczni nauczyciele powinni pokazać ludziom jak spożytkować z najlepszym powodzeniem produkty, które mogą zdobyć albo uprawić w swojej części kraju. W ten sposób biedni jak i żyjący w lepszych warunkach mogą nauczyć się jak żyć zdrowo.

Od początku dzieła reformy zdrowia dostrzegaliśmy potrzebę nauki, nauki i jeszcze raz nauki. Bóg pragnie abyśmy kontynuowali to dzieło nauczania ludzi. Nie powinniśmy porzucać go w obawie przed wpływem jaki mogłoby to mieć na obroty z wytwarzaną zdrową żywnością w naszych fabrykach. Nie jest to najważniejszy problem. Nasze dzieło ma pokazać ludziom jak mogą otrzymać i przygotować najzdrowszy pokarm, jak mogą współpracować z Bogiem w odnowieniu w nich Jego moralnego obrazu.

Nasi pracownicy powinni ćwiczyć swoją pomysłowość w przygotowywaniu zdrowych posiłków. Nikt nie powinien podpatrywać tajemnic dr Kellogga ale wszyscy powinni zrozumieć że Pan poucza wiele umysłów w wielu miejscach do przygotowywania zdrowych pokarmów. Jest wiele surowców, które odpowiednio przygotowane i skomponowane mogą stać się pożywieniem, które będzie błogosławieństwem dla tych, których nie stać na kupno droższych, specjalnie przygotowanych zdrowych produktów. Ten, który przy budowie świątyni udzielił zdolności i zrozumienia w każdym rodzaju zręcznej pracy da również zdolności i zrozumienie swemu ludowi w komponowaniu naturalnych surowców spożywczych pokazując w ten sposób jak uzyskać zdrową dietę.

Wiedza o przygotowywaniu zdrowych pokarmów jest Bożą własnością i została podana człowiekowi aby mógł ją przekazać swym bliźnim. Mówiąc to nie odnoszę tego do specjalnych potraw, które zabrały dr Kellogowi i innym tak wiele czasu i środków by potrawy te udoskonalić. Odnoszę to do prostych potraw, które wszyscy mogą zrobić we własnym zakresie, co do których instrukcje powinny być dawane za darmo pragnącym żyć zdrowo a szczególnie ubogim.

Bożym zamiarem jest by na każdym miejscu mężczyźni i niewiasty zachęcani byli do rozwijania swych talentów przez przygotowanie zdrowej żywności z naturalnych produktów z ich własnej części kraju. Jeśli spojrzą na Boga ćwicząc swe zdolności i pomysłowość pod wpływem Jego Ducha, nauczą się jak z naturalnych produktów przygotować zdrowy pokarm. W ten sposób będą oni zdolni nauczyć ubogich jak zaopatrzyć się w pożywienie zastępujące mięso. Tak wspomożeni mogą następnie uczyć innych. Takie dzieło będzie dokonywane z pełną poświęcenia żarliwością i energią. Gdyby dokonano tego kiedyś, dziś byłoby o wiele więcej ludzi sposobnych do nauczania. Nauczmy się co jest naszą powinnością i spełniajmy to. Nie musimy być zależni i bez nadziei czekając aż inni dokonają dzieła nam zleconego przez Boga.

W używaniu pokarmów musimy ćwiczyć dobry, zdrowy, prosty zmysł. Gdy zobaczymy że jakaś potrawa nam nie smakuje, nie trzeba pisać listów z prośbą o wyjaśnienie powodu zaburzeń. Zmieńcie dietę, używajcie mniej tę potrawę, wypróbujcie inne przepisy. Rychło poznamy efekty, wpływ jaki wywierają na nas pewne zestawy. Jako istoty inteligentne studiujmy nasze doświadczenie i osąd w decydowaniu jakie pokarmy są dla nas najlepsze.

Spożywane pokarmy powinny odpowiadać pracy jaką wykonujemy i klimatowi w jakim żyjemy. Niektóre potrawy odpowiednie w jednym kraju nie będą odpowiednie w innym.

Są osoby, które lepiej zrobią powstrzymując się od jedzenia przez jeden czy dwa dni w ciągu tygodnia niż jakakolwiek terapia czy porada lekarska. Jednodniowy post w tygodniu będzie dla nich nieocenioną korzyścią.

Pouczono mnie że potrawy z orzechów są często przyjmowane niemądrze, że używa się orzechów w zbyt dużej ilości, że niektóre orzechy nie są tak zdrowe jak inne. Migdały są lepsze niż orzechy ziemne ale orzechy ziemne w ograniczonych ilościach mogą być używane w połączeniu z ziarnem zbóż do przygotowania pożywnych i lekkostrawnych potraw.

Również oliwki mogą być używane i przygotowywane do spożycia w każdym posiłku z dobrym rezultatem. Korzyści jakich szuka się w używaniu masła można osiągnąć spożywając specjalnie przygotowane oliwki. Tłuszcz z oliwek leczy obstrukcje, dobry jest dla gruźlików oraz na podrażniony żołądek, jest to lepsze od jakiegokolwiek lekarstwa. Jako pokarm jest lepszy od jakiegokolwiek tłuszczu zwierzęcego pochodzącego z drugiej ręki.

Byłoby dobrze gdybyśmy mniej gotowali a jedli więcej owoców w naturalnym stanie. Nauczmy ludzi by jedli swobodnie świeże winogrona, jabłka, gruszki, śliwki, jagody i inne rodzaje owoców jakie można zdobyć. Niech będą na zimę przechowywane raczej w szkle niż w metalowych puszkach.

Odnośnie mięsa powinniśmy pouczyć ludzi aby je porzucili. Spożywanie go jest sprzeczne z najlepszym rozwojem naszych fizycznych, duchowych i moralnych sił. Powinniśmy też złożyć jasne świadectwo przeciwko używaniu herbaty i kawy.

Dobrze jest również porzucić obfite desery. Mleko, jajka i masło nie może być klasyfikowane z pokarmem mięsnym. W niektórych przypadkach spożywanie jajek jest korzystne. Jeszcze nie nadszedł czas by mówić że spożywanie mleka i jajek powinno być zupełnie porzucone. Są ubogie rodziny, których dieta składa się głównie z mleka i chleba. Mają one niewiele owoców i nie mogą sobie pozwolić na pokarm z orzechów. W uczeniu reformy zdrowia tak jak w pracy ewangelizacyjnej mamy spotykać się z ludźmi tam gdzie się znajdują. Dopóki nie nauczymy ich jak przygotować zdrowe pokarmy by były smaczne, pożywne i tanie, nie możemy proponować bardziej złożonych propozycji odnośnie reformy zdrowia.

Niechaj reforma zdrowia będzie rozwojowa. Niech ludzie zostaną pouczeni jak przyrządzić pokarm bez używania mleka i masła. Powiedzcie im że wkrótce nadejdzie czas gdy mleko, śmietanę czy masło nie będzie można bezpiecznie spożywać ponieważ choroby u zwierząt rozwijają się proporcjonalnie do wzrostu bezprawia między ludźmi. Blisko jest czas gdy z powodu nikczemności upadłej rasy ludzkiej całe stworzenie będzie jęczeć pod chorobami, przekleństwem naszej ziemi.

Bóg pragnie dać swemu ludowi umiejętność i takt do przygotowywania zdrowej żywności bez wymienionych produktów. Niech nasz lud odrzuci wszystkie niezdrowe przepisy. Niech nauczy się jak żyć zdrowo ucząc innych tego czego nauczyli się sami. Niech dzielą się tą wiedzą tak jak gdyby przekazywali biblijne przekazy. Niech uczą ludzi jak zachować zdrowie, pomnożyć siły, unikać zbędnego gotowania, które napełniło świat chronicznymi chorobami. Nauką i przykładem wyjaśniajcie że pokarm jaki Bóg dał Adamowi w jego bezgrzesznym stanie jest najlepszy dla człowieka gdy ten szuka powrotu do owego bezgrzesznego stanu.

Nauczający zasad reformy zdrowia powinni wiedzieć o chorobie i jej przyczynie rozumiejąc że każde działanie człowieka powinno odbywać się w zgodzie z prawami życia. Światło jakiego Bóg udzielił odnośnie reformy zdrowia jest dla naszego zbawienia i zbawienia świata. Ludzie powinni być poinformowani odnośnie ciała przygotowanego przez Stworzyciela na mieszkanie dla siebie jako miejsca swego zamieszkania, nad którym postanowił nas jako swe wierne sługi. „Albowiem jesteście świątynią żywego Boga, jako Bóg powiedział, Ja będę mieszkał w nich, będę ich Bogiem a oni będą moim ludem”. 2 Koryntian 6,16.

Podtrzymujcie zasady reformy zdrowia i pozwólcie Panu prowadzić uczciwych w sercu. Prezentujcie zasady wstrzemięźliwości w najbardziej atrakcyjnej formie. Puśćcie w obieg książki podające zasady zdrowego życia.

Ludzie mają palącą potrzebę światła lśniącego ze stronic naszych książek i czasopism na temat zdrowia. Bóg pragnie użyć te książki i czasopisma jako środki, przez które strumienie światła przyciągną uwagę ludzi i spowodują że zwrócą uwagę na poselstwo trzeciego anioła. Nasze czasopisma o zdrowiu są narzędziami do wykonania specjalnego dzieła rozsiewania światła jakie mieszkańcy ziemi muszą posiadać na dzień Bożego przygotowania. Wywierają one cichy wpływ w kierunku zainteresowania zdrowiem, wstrzemięźliwością i reformą czystości moralnej, a także dokonają wiele dobrego w przedstawianiu ludziom tych tematów we właściwy sposób i we właściwym świetle.

Pan przekazał nam wiersz po wierszu i jeśli odrzucimy te zasady, nie odrzucamy posłańca, który je przekazuje, ale Tego, który je nam przekazuje.

Reforma, stała reforma musi być prowadzona przed ludem, a naszym przykładem musimy umacniać nasze głoszenie. Prawdziwa religia i prawa zdrowia idą ramię w ramię. Niemożliwe jest działać dla zbawienia ludzi bez przedstawienia im potrzeby wyrwania się z grzesznych pragnień niszczących zdrowie, upadlających duszę powstrzymujących prawdę Bożą by nie działała na umysł. Ludzie muszą zostać pouczeni o dokładnym ocenieniu każdego nawyku, każdej praktyki i natychmiastowego porzucenia rzeczy wywołujących niezdrową kondycję ciała rzucając głęboki cień na umysł. Bóg pragnie aby niosący Jego światło wystawili sobie wzniosły cel. Nauką i przykładem muszą podnieść swój doskonały standard ponad fałszywy szatański standard, za którym idąc dojdzie się do cierpienia, upadku, choroby, śmierci tak ciała jak i duszy. Niech ci, którzy posiedli wiedzę o tym jak jeść, pić i ubierać się by zachować zdrowie, zaniosą tę wiedzę innym. Niech biedni otrzymają ewangelię zdrowia ukazaną im z praktycznego punktu widzenia by mogli wiedzieć jak odpowiednio dbać o ciało będące świątynią Ducha Świętego.

Część 4 — Praca wydawnicza

„Podnieście sztandar do narodów. ... Powiedzcie córce Syjońskiej: Oto Zbawiciel Twój idzie”. Izajasza 62,10.11.

Rozdział 28 — Boży cel w naszych wydawnictwach

Świadkowie prawdy

„Wyście świadkowie moi, mówi Pan” „aby zwiastować pojmanym wyzwolenie a więźniom otworzenie ciemnicy, abym ogłosił miłościwy rok Pański i dzień pomsty Boga naszego”. Izajasza 43,10; 61,1.21.

Nasza praca wydawnicza została rozpoczęta pod Bożym kierownictwem i pod Jego specjalnym nadzorem. Przeznaczona została do wykonania specjalnego celu. Adwentyści Dnia Siódmego zostali wybrani przez Boga jako szczególny lud oddzielony od świata. Wielkim kilofem prawdy wyrąbał ich On w kamieniołomie świata i związał ich ze sobą. On uczynił ich swymi reprezentantami i powołał by byli Jego ambasadorami w ostatnim dziele zbawienia. Powierzono im wielkie bogactwo prawdy jakie kiedykolwiek było powierzone ludziom. Najbardziej poważne i straszliwe ostrzeżenia jakie kiedykolwiek przesłano przez Boga człowiekowi aby przekazał je światu w dokończeniu dzieła, nasze wydawnictwa są jednymi z najskuteczniej działającymi instytucjami.

Instytucje te stoją jako świadkowie Boży, nauczyciele sprawiedliwości dla ludzi. Od nich prawda ma rozchodzić się niczym światło palącej się lampy. Niczym wielkie światło latarni morskiej na niebezpiecznym wybrzeżu mają one stale wysyłać snop światła w ciemności świata aby ostrzec ludzi o niebezpieczeństwie, które grozi im zniszczeniem.

Publikacje rozsyłane z naszych wydawnictw mają przygotować ludzi na spotkanie z Bogiem. Mają w świecie wykonać to samo dzieło jakie wykonał Jan Chrzciciel dla narodu żydowskiego. Przez wstrząsające poselstwo ostrzeżenia, prorok Boży obudził ludzi ze światowego snu. Przez niego Bóg wezwał odstępczy Izrael do pokuty. Przez przedstawienie prawdy odsłonił popularne zwiedzenia. W porównaniu z fałszywymi teoriami tego czasu prawda w Jego naukach stała niczym wieczny pewnik. „Pokutujcie bo przybliżyło się królestwo Boże”, brzmiało poselstwo Jana. Mateusza 3,2. To samo poselstwo ma być przekazane dzisiaj światu przez publikacje naszych wydawnictw.

Proroctwo, które znalazło wypełnienie w misji Jana, wyznaczy nasze dzieło: „Przygotujcie drogę Panu, proste czyńcie ścieżki Jego”. Wiersz 3. Tak jak Jan przygotował drogę dla pierwszego tak my mamy przygotować drogę dla drugiego przyjścia Zbawiciela. Nasze instytucje wydawnicze mają wywyższyć podeptane Boże prawo. Stojąc przed światem jako reformatorzy mają pokazać że prawo Boże jest podstawą każdej trwałej reformy. W jasnych prostych słowach mają przedstawić potrzebę posłuszeństwa wszystkim Jego przykazaniom. Zniewoleni miłością Chrystusa mają oni współpracować z Nim w budowaniu starych obalin dźwigając z upadku fundamenty wielu pokoleń. Mają oni stanąć jako naprawiacze wyłomów, odnowiciele ścieżek ku mieszkaniu. Przez ich świadectwo sabat z czwartego przykazania stoi jako stała pamiątka o Bogu, ma wzbudzić uwagę i wywołać poszukiwania, które skierują umysły ludzi do ich Stworzyciela.

Niechaj nigdy nie będzie zapomniane że instytucje te mają współpracować z wysłannikami niebios. Zaliczane są one do przedstawicielstw reprezentowanych przez anioła lecącego przez pośrodek nieba mającego ewangelię wieczną aby kazać ją tym, którzy mieszkają na ziemi, każdemu narodowi i królestwu, językowi i ludowi, wołającego wielkim głosem: „Bójcie się Boga i chwałę mu dajcie bo nadeszła godzina sądu Jego”. Objawienie 14,6.7.

Od nich ma wyjść straszliwe doświadczenie: „Upadł, upadł wielki Babilon, ono miasto wielkie, ponieważ upoił wszystkie narody winem szaleńczej rozpusty”. Wiersz 8.

Reprezentowane są one przez trzeciego anioła, który szedł „wołając głosem wielkim: Jeśli kto czci bestię i obraz jej i przyjmuje jej znak na swoje czoło czy na swoją rękę, będzie pił wino gniewu Bożego”. Wiersz 9.10.

W olbrzymim stopniu również przez nasze wydawnictwa wykonane zostanie dzieło innego anioła, który zstępuje z nieba z wielką mocą i rozświetla ziemię swoją chwałą.

Poważna jest odpowiedzialność spoczywająca na naszych domach wydawniczych. Ci, którzy prowadzą te instytucje, którzy wydają czasopisma i przygotowują książki działając w świetle Bożego celu, wezwani do ostrzeżenia świata, są przed Bogiem odpowiedzialni za dusze swych bliźnich. To ich tak jak kaznodziejów Słowa dotyczy poselstwo Boże dane prorokowi z przeszłości: „Ciebieć, synu człowieczy! ciebiem postanowił stróżem domu Izraelskiego abyś słysząc słowo z ust moich przestrzegł ich odemnie. Gdybym Ja tedy rzekł niezbożnemu: Niezbożniku! śmiercią umrzesz, a ty byś mu tego nie powiedział przestrzegając niezbożnika od drogi jego, tenci niezbożnik dla nieprawości swojej umrze ale krwi jego z ręki twojej szukać będę”. Ezechiela 33,7-8 (BG).

Nigdy to poselstwo nie miało większej siły niż ma ono dziś. Coraz bardziej świat lekceważy wymagania Boże. Ludzie stają się coraz zuchwalsi w odstępstwie. Bezbożność mieszkańców świata prawie dopełniła miary ich niesprawiedliwości. Ziemia prawie osiągnęła stan kiedy Bóg pozwoli niszczycielowi wykonać na niej jego dzieło. Zastąpienie prawami ludzkimi praw Bożych, wywyższenie niedzieli w miejsce biblijnego sabatu przez jedynie ludzki autorytet jest ostatnim aktem dramatu. Kiedy ta zamiana stanie się powszechna, Bóg objawi się sam. Powstanie On w swym majestacie aby straszliwie wstrząsnąć ziemią. Wyjdzie On ze swego miejsca aby ukarać mieszkańców ziemi za ich nieprawość a ziemia ukaże swą krew i nie będzie dłużej ukrywać swoich zabitych.

Wielki konflikt, który rozpętał szatan w przybytkach niebieskich, już wkrótce będzie na zawsze rozstrzygnięty. Wkrótce wszyscy mieszkańcy ziemi zajmą stanowisko — za albo przeciw rządom niebieskim. Dziś jak nigdy dotąd szatan wykorzystuje swoją zwodzicielską moc by wprowadzić w błąd i zniszczyć każdą niestrzeżoną duszę. Zostaliśmy wezwani aby obudzić ludzi do przygotowania się na wielkie rzeczy, które są przed nami. Musimy ostrzec tych, którzy stoją na skraju ruiny. Lud Boży ma włożyć każdą siłę w walkę z fałszerstwami szatana i w zburzenie jego warowni. Każdej istocie ludzkiej na szerokim świecie, która da temu posłuch, mamy wyjaśnić zasady ważące w wielkim boju zasady, od których zależy wieczne przeznaczenie duszy. Ludziom z bliska i z dala mamy postawić pytanie: Czy idziesz za wielkim odstępcą w nieposłuszeństwie Bożemu prawu czy też naśladujesz Syna Bożego, który powiedział: „Zachowuję przykazania mego Ojca?”

Takie dzieło jest przed nami, po to zostały założone nasze instytucje wydawnicze, oto jest dzieło jakiego oczekuje od nich Bóg.

Przedstawienie zasad chrześcijańskich

Mamy nie tylko publikować teorię prawdy ale przedstawiać również praktyczną jej ilustrację w charakterze i życiu. Nasze wydawnictwa mają stać przed światem jak uosobienie chrześcijańskich zasad. W tych instytucjach, jeśli tylko Boży cel dla nich jest wypełniony, sam Chrystus stanie na czele pracujących. Święci aniołowie pokierują pracą na każdym wydziale. A wszystko co jest czynione na każdej linii ma nosić pieczęć nieba, ukazywać znakomitość charakteru Bożego.

Bóg zlecił aby Jego dzieło było przedstawiane światu w prostych świętych słowach. Pragnie On aby Jego lud pokazywał swoim życiem wyższość chrześcijaństwa nad światowością. Dzięki Jego łasce jest nam zapewniona wszelka pomoc przy wszystkich naszych transakcjach związanych z interesami aby pokazać wyższość zasad niebiańskich nad zasadami świata. Mamy pokazać że pracujemy według wyższego planu niż ten, który mają światowi ludzie. We wszystkich rzeczach mamy pokazać czystość charakteru, pokazać że prawda, która została przyjęta i której jest się posłusznym, czyni z tych, którzy ją przyjęli, synów i córki Boże, dzieci niebiańskiego Króla, i że tak jak są oni uczciwi w swym postępowaniu, wierni, szczerzy i sprawiedliwi w małych, tak samo i w wielkich sprawach życia.

Bóg pragnie aby w całej naszej pracy, nawet w mechanicznych czynnościach, objawiła się doskonałość Jego charakteru. By dokładność, zręczność, talent, takt, mądrość i doskonałość, których wymagał On przy budowaniu ziemskiej świątyni, wkładana była we wszystko co powinno być uczynione w Jego służbie. Każda transakcja, w którą angażują się Jego słudzy jest tak czysta i cenna przed Jego oczyma jak złoto, kadzidło i mirra, które w szczerej niezepsutej wierze przywieźli mędrcy ze Wschodu dzieciątku Jezus.

W ten sposób w swym życiu naśladowcy Chrystusa są nosicielami światła dla świata. Bóg nie prosi ich by czynili wysiłki w celu świecenia. On pochwala wysiłek bez samozadowolenia w celu objawienia najwyższej dobroci. Pragnie On aby Jego dusze były przepojone zasadami nieba, żeby światło było w nich. Ich cechy: uczciwość, prawość i niezachwiana wierność w każdej czynności życia będą środkami do oświecenia.

Królestwo Boże nie przychodzi w sposób widzialny. Przychodzi przez łagodność z natchnienia Jego słowa, przez wewnętrzne dzieło Jego Ducha, związek duszy z Tym, który jest jej życiem. Wielkie objawienia tej mocy widoczne są w naturze ludzkiej przez doskonały charakter Chrystusa.

Wystawny wygląd czy pozycja, kosztowna zabudowa czy umeblowanie nie są istotne dla postępu dzieła Bożego ani żadne osiągnięcia zapewniające poklask u ludzi lecz przyczyniające się do próżności. Światowy wygląd jakkolwiek imponujący nie ma wartości przed Bogiem.

Aczkolwiek naszym obowiązkiem jest szukanie doskonałości w rzeczach zewnętrznych powinniśmy stale mieć na uwadze że ten cel nie może być najważniejszy. Musi on być poddany wyższym sprawom. Ponad widzialne i przemijające, Bóg ceni niewidzialne i wieczne. Pierwsze ma wartość jedynie wtedy gdy jest wyrazem tego drugiego. Najbardziej wyszukane dzieła sztuki tracą urok w porównaniu z pięknem charakteru, który jest owocem Ducha Świętego działającego w duszy.

Kiedy Bóg dał swego Syna światu wyposażył On istoty ludzkie w nieprzemijające bogactwa — bogactwa, które w porównaniu ze zgromadzonymi przez świeckich ludzi odkąd istnieje świat są nicością. Chrystus przyszedł na ziemię i stanął pomiędzy synami ludzkimi z nagromadzoną wieczną miłością i to jest skarb, który przez nasz związek z Nim mamy otrzymać, objawić i rozdzielić.

Nasze instytucje nadadzą charakter dziełu Bożemu zgodnie z poświęceniem pracowników przez objawianie mocy łaski Chrystusowej ku zmianie życia. Mamy odróżniać się od świata ponieważ Bóg położył na nas swoją pieczęć ponieważ On objawia w nas swój własny charakter miłości. Nasz Odkupiciel przykrywa nas swoją sprawiedliwością.

Wybierając mężczyzn i niewiasty do swojej służby Bóg nie pyta czy mają wykształcenie, elokwencję czy ziemskie bogactwa. Pyta: „Czy chodzą oni w takiej pokorze abym mógł nauczyć ich mojej drogi? Czy mogę włożyć moje słowa w ich usta? Czy będą mnie reprezentować?”

Bóg może użyć każdego człowieka w takiej mierze w jakiej włożył swego Ducha do świątyni duszy. Dzieło jakie On przyjmuje to dzieło, które odzwierciedla Jego obraz. Jego naśladowcy mają zanieść światu charakterystyczne cechy Jego nieśmiertelnych zasad jako swoje listy uwierzytelniające niedające się zatrzeć.

Placówki misyjne

Nasze wydawnictwa są wyznaczonymi przez Boga centrami i poprzez nie ma zostać dokończone ważne dzieło, które jeszcze nie jest dokonane. Są jeszcze prawie nietknięte sposoby na wykorzystanie wysiłku i wpływu gdzie Bóg wzywa do współpracy.

Kiedy poselstwo prawdy wchodzi na nowe pola, celem Bożym jest by dzieło zakładania nowych center stale posuwało się naprzód. Jak świat długi i szeroki Jego lud ma wznosić pomniki Jego sabatu, znaku pomiędzy Nim a nimi, bo On jest Tym, który ich poświęca. W krajach misyjnych wydawnictwa muszą być założone w wielu miejscach. Nadać charakter dziełu, być centrami wysiłku i wpływu, pobudzić zainteresowanie ludzi, rozwinąć talenty i zdolności wierzących, zjednoczyć nowe zbory i podwoić wysiłki pracowników dając im możliwości łatwiejszego komunikowania się ze zborami i szybszego szerzenia poselstwa — te i inne względy argumentują zakładanie ośrodków wydawniczych na innych polach.

W dziele tym jest naszym przywilejem, ba, obowiązkiem brać udział w ustanawianiu instytucji. Instytucje te będą zakładane w samoofiarowaniu. Zbudowane będą dzięki samozaparciu ludu Bożego i niesamolubnej pracy Jego sług. Bóg określił że okaże się ten sam duch samoofiarowania i dokona się to samo dzieło w pomaganiu do ustanowienia nowych centrów na innych polach.

Te same przywileje i obowiązki dotyczą pojedynczych ludzi i instytucji. Niech nie skupiają się na sobie. Gdy instytucja zostanie założona i wzmocni się oraz zdobędzie wpływ, nie powinna dalej starać się o zapewnienie większych udogodnień dla samej siebie. Dla każdej instytucji, tak jak dla każdego człowieka, prawdą jest że dostajemy po to by się dzielić. Bóg daje to co my możemy dawać. Wkrótce po tym gdy instytucja zapewniła już sobie stabilne miejsce, powinna wyjść z pomocą innym narzędziom Bożym, które są w większej potrzebie.

Oto jest związek zakonu i ewangelii — zasad wyrażonych w życiu Chrystusa. Największym dowodem szczerości wyznawanego przez nas przywiązania do Bożego prawa i poddania się naszemu Odkupicielowi jest niesamolubna, pełna samopoświęcenia miłość do naszych bliźnich.

Chwałą ewangelii jest to że jest założona na zasadzie odnowienia w upadłym rodzaju ludzkim obrazu Bożego poprzez stałe objawianie dobroczynności. Bóg honoruje tę zasadę kiedykolwiek się ona objawia.

Ci, którzy naśladują przykład Chrystusa w samozaparciu w imię prawdy, wywierają wielkie wrażenie na świecie. Ich przykład jest przekonujący i udzielający się innym. Ludzie widzą że pomiędzy ludem Bożym jest wiara, która działa przez miłość, i oczyszcza duszę z samolubstwa. W życiu tych, którzy są posłuszni Bożym przykazaniom, ludzie świata widzą przekonujący dowód że prawo Boże jest prawem miłości do Boga i do człowieka.

Boże dzieło ma zawsze być znakiem Jego życzliwości i kiedy taki znak objawi się w działalności naszych instytucji, zdobędzie to zaufanie ludzi i wniesie środki na rozwój Jego królestwa. Pan cofnie błogosławieństwa swe tam gdzie w jakąkolwiek fazę dzieła wmieszane są osobiste interesy ale da On swemu ludowi w posiadanie dobra — jak świat długi i szeroki — jeśli użyją ich oni do podźwignięcia ludzkości. Doświadczenie z dni apostołów przyjdzie na nas kiedy z całego serca zaakceptujemy Bożą zasadę czynienia dobrze — zgodni we wszystkich rzeczach by być posłusznymi prowadzeniu jego Świętego Ducha.

Szkoły dla pracowników

Nasze instytucje powinny być placówkami misyjnymi w tym najwyższym znaczeniu a prawdziwa służba misyjna rozpoczyna się zawsze od tych najbliższych. W każdej instytucji jest do wykonania praca misyjna. Od kierownika do najmniejszego pracownika, wszyscy powinni czuć odpowiedzialność za nienawróconych, którzy są pośród nich. Powinni dołożyć poważnych wysiłków aby przyprowadzić ich do Chrystusa. W wyniku takich wysiłków wielu zostanie zdobytych i stanie się wiernymi i oddanymi w służbie dla Boga.

Gdy nasze wydawnictwa biorą na siebie ciężar odpowiedzialności za pola misyjne, dostrzegą potrzebę zapewnienia szerszego i gruntowniejszego wykształcenia pracowników. Zdadzą sobie one sprawę z wartości swych zdolności dla tego dzieła i dostrzegą potrzebę wykwalifikowania pracowników nie tylko po to by wzmocnić dzieło w swych własnych kręgach potrzeb ale aby dać skuteczną pomoc instytucjom na nowych miejscach.

Bóg postanowił że nasze wydawnictwa powinny być działającymi z powodzeniem ośrodkami szkolenia zarówno w sprawach interesu jak i w kwestiach duchowych. Kierownictwo i pracownicy powinni zawsze pamiętać że Bóg wymaga dokładności we wszystkim co związane jest z Jego służbą. Niechaj wszyscy, którzy wchodzą do naszych instytucji aby otrzymać wskazówki, zrozumieją to. Niechaj każdy ma możliwości osiągnięcia największej możliwej biegłości. Niechaj zaznajomi się z różnymi gałęziami dzieła aby jeśli zostanie wezwany na inne pola, miał wszechstronne wykształcenie i w ten sposób był przygotowany do podjęcia różnych odpowiedzialnych zadań.

Uczniowie powinni być tak przeszkoleni aby po wymaganym czasie spędzonym w instytucji mogli pójść przygotowani do mądrego poprowadzenia różnych działów pracy wydawniczej nadając rozpęd sprawie Bożej przez najlepsze wykorzystanie swej energii, zdolni podzielić się z innymi wiedzą jaką otrzymali.

Wszyscy pracownicy powinni żyć pod wrażeniem faktu że mają nie tylko być wykształceni w sprawach związanych z interesem ale by zdobyć kwalifikacje potrzebne do poprowadzenia dzieła duchowego. Niechaj każdy pracownik czuje doniosłość osobistego związku z Chrystusem, osobistego doświadczenia Jego zbawczej mocy. Niechaj pracownicy zostaną przeszkoleni tak jak młodzieńcy w szkołach prorockich, niech ich umysły kształtuje Bóg poprzez swe wybrane przedstawicielstwa. Wszyscy powinni otrzymać przeszkolenie w sprawach biblijnych, powinni być wkorzenieni i ugruntowani w zasadach prawdy aby mogli naśladować drogi Pańskie w sprawowaniu sprawiedliwości i sądu. Niechaj podjęty zostanie każdy wysiłek ku pobudzeniu i podtrzymaniu ducha misyjnego. Niechaj pracownicy wezmą sobie do serca poczucie wielkiego uprzywilejowania jakim obdarzono ich w tym ostatnim dziele zbawienia, że są wykorzystywani przez Boga jako Jego pomocna ręka. Niechaj każdy zostanie pouczony by pracował dla innych przez praktyczne działanie dla dusz tam gdzie akurat jest. Niechaj wszyscy nauczą się zaglądać do Słowa Bożego po instrukcje dla każdego rodzaju pracy misyjnej. Wówczas gdy Słowo Pana zostanie im przekazane, napełni ono ich umysły myślami o takim sposobie opracowania pól aby przynieść Bogu najlepsze zyski z każdej części Jego winnicy.

Cel Boży wypełniony

Chrystus pragnie przez pełnię swej mocy tak wzmocnić swój lud aby przezeń cały świat owiała atmosfera łaski. Kiedy Jego lud podda mu się całym sercem, cel ten zostanie osiągnięty. Słowo Boże do tych, którzy związani są z Jego instytucjami, brzmi: „Oczyśćcie się wy, którzy nosicie naczynie Pańskie”. Izajasza 52,11. Niech w każdej naszej instytucji samolubstwo ustąpi niesamolubnej miłości i pracy dla dusz blisko i daleko. Wtedy święta oliwa wycieknie z dwóch gałązek oliwnych do złotych rurek, które uchodzą do naczyń gotowych na jej przyjęcie. Wtedy życie pracowników Chrystusa będzie rzeczywiście objawieniem prawdziwości Jego słowa.

Miłość i bojaźń Boża, sens Jego dobroci, Jego świętość — będą krążyły po każdej instytucji. Atmosfera miłości i pokoju będzie przenikać każdy wydział. Każde wypowiedziane słowo, każdy dokonany czyn, będą miały wpływ zgadzający się z wpływem niebios. Chrystus zamieszka w człowieku a człowiek zamieszka w Chrystusie. W każdym dziele objawi się nie charakter skończonego człowieka ale charakter nieskończonego Boga. Boży wpływ przekazany przez świętych aniołów oddziaływać będzie na umysły ludzi, którzy wchodzą w kontakt z pracownikami, od tych pracowników rozchodzić się będzie cudowna woń.

W taki sposób przeszkoleni pracownicy gdy wezwani zostaną na nowe pola pójdą jako reprezentanci Zbawiciela — użyteczni w Jego służbie, zdolni dzielić się z innymi nauką i przykładem o prawdzie na obecny czas. Potężny gmach charakteru zbudowany przez Bożą moc otrzyma światło i chwałę z niebios i będzie stał przed światem jako świadek wskazujący na tron żyjącego Boga.

Wtedy dzieło posunie się naprzód z dokładnością i podwojoną siłą. Pracownikom na każdej linii udzielona zostanie nowa biegłość. Publikacje rozesłane jako Boży posłańcy będą nosiły sygnet Wiecznego. Promienie światła ze świątyni towarzyszyć będą cennym prawdom jakie w nich są zawarte. Jak nigdy przedtem będą one miały moc obudzenia w duszach przekonania o grzechu, wywołania głodu i pragnienia sprawiedliwości, zrodzenia żywej troski o rzeczy, które nigdy nie przeminą. Ludzie nauczą się naprawiania grzechu oraz wiecznej sprawiedliwości, którą Mesjasz wprowadził przez swoją ofiarę. Wielu przyjdzie aby podzielić chwalebną wolność synów Bożych i stanie z ludem Bożym by powitać przychodzącego wkrótce w mocy i w chwale naszego Pana i Zbawiciela.

Rozdział 29 — Nasza literatura wyznaniowa

Siła i skuteczność naszego działania zależy w głównej mierze od charakteru literatury jaka wychodzi spod naszych pras. Dlatego też powinno się okazać wielką dbałość w wyborze i przygotowaniu materiału, który ma iść do świata. Potrzeba wielkiej ostrożności i rozeznania. Nasze siły powinny być poświęcone publikowaniu literatury o najczystszej jakości i najbardziej wzniosłym charakterze. Nasze periodyki muszą wychodzić bogate w prawdę, która ma żywy duchowy odbiór u ludzi.

Bóg złożył w nasze ręce sztandar, na którym jest napisane: „Tu jest cierpliwość świętych, tu są ci, którzy zachowują przykazania Boże i wiarę Jezusową”. Objawienie 14,12. To jest jasne wyróżniające poselstwo, poselstwo, które nie może wydać niepewnego dźwięku. Ma ono odprowadzić ludzi od dziurawych cystern, w których nie ma wody, do niewyczerpanego źródła wody żywej.

Cel naszych publikacji

Nasze publikacje mają do wykonania święte dzieło by uczynić jasną, prostą i zrozumiałą duchową podstawę naszej wiary. Wszędzie ludzie mają swoje zdanie, wszyscy zaciągają się albo pod sztandar prawdy i sprawiedliwości albo pod sztandar odstępczych mocy, które zmierzają do objęcia zwierzchnictwa. W tym czasie Boże poselstwo do świata ma być ogłoszone z takim rozgłosem i siłą aby ludzie stanęli z prawdą twarzą w twarz, umysłem wobec umysłu i sercem wobec serca. Muszą oni zostać doprowadzeni do tego miejsca gdzie mogliby zobaczyć jej wyższość nad rozlicznymi błędami, które wkradają się do świadomości, aby jeśli to możliwe wyrugować Słowo Boże na ten poważny czas.

Wielkim celem naszych publikacji jest wywyższenie Boga, zwracanie uwagi ludzi na żywe prawdy Jego Słowa. Bóg wzywa nas abyśmy wywyższyli nie nasz własny sztandar, nie sztandar tego świata ale Jego sztandar prawdy.

Tylko wówczas kiedy to będziemy robić, Jego błogosławiąca ręka będzie z nami. Popatrzcie na Boże czyny wobec Jego ludu w przeszłości. Zobaczcie jak wówczas, kiedy nieśli Jego sztandar, On wywyższał ich przed ich wrogami. Ale kiedy wywyższając samych siebie oddalali się od posłuszeństwa, kiedy wywyższali moc i zasady, które Mu się sprzeciwiały, byli pozostawieni samym sobie i ściągnęli na siebie chorobę i porażkę.

Popatrzcie na doświadczenie Daniela. Gdy został wezwany by stawić się przed królem Nabuchodonozorem, nie wahał się ujawnić źródła swojej wiedzy. Czy to wierne objawienie Boga umniejszyło wpływ Daniela na dworze królewskim? Absolutnie tak! To była tajemnica jego siły, to zapewniło mu łaskę w oczach władcy Babilonu. W imieniu Boga Daniel zapoznał króla z zesłanym z nieba poselstwem pouczenia, ostrzeżenia i nagany i nie został odrzucony. Niechaj dzisiejsi pracownicy czytają o niezachwianym śmiałym świadectwie Daniela i niech idą jego przykładem.

Człowiek nigdy nie wykazuje większej głupoty niż wtedy gdy szuka pewnej akceptacji i uznania w świecie poprzez poświęcenie na każdym kroku honoru i oddania jaki należy się Bogu. Kiedy stajemy tam gdzie Bóg nie może z nami współpracować, nasza siła okaże się słabością. Wszystko cokolwiek dokonuje się poprzez odnowienie obrazu Bożego jest skutecznym pracownikiem. To tylko Jego moc może odbudować ciało, pobudzić umysł czy odnowić duszę. W naszej pracy wydawniczej tak jak w każdej innej dziedzinie chrześcijańskiego życia, objawia się prawda słów Chrystusa: „Beze mnie nic nie możecie uczynić”. Jana 15,5.

Bóg dał ludziom nieśmiertelne zasady, którym jednego dnia pokłoni się każda ludzka potęga. On wzywa nas abyśmy zademonstrowali światu te zasady poprzez kazanie i przykład dla tych, którzy uczą go przez wierne posłuszeństwo Jego słowu, rezultat będzie wspaniały. Wiele znaczy trwanie przy zasadach, które będą trwały przez wieczność.

Pracownicy potrzebują osobistego doświadczenia

Wydawcy naszych czasopism, nauczyciele naszych szkół, przewodniczący naszych zjednoczeń — wszyscy potrzebują pić z czystych strumieni rzeki wody żywota. Wszyscy potrzebują pełniejszego zrozumienia słów Pana skierowanych do Samarytanki: „Gdybyś znała dar Boży i wiedziała kto jest ten kto mówi ci: Daj mi pić, sama prosiłabyś Go a On dałby ci wody żywej. ...Ktokolwiek pije tę wodę, którą Ja mu dam, nigdy nie będzie pragnął, ale ta woda, którą Ja mu dam, stanie się studnią wody wytryskującej ku żywotowi wiecznemu”. Jana 4,10.14.

Dzieło Pańskie powinno być wyróżnione spośród zajęć codziennego życia. On mówi: „I obrócę rękę moją na cię a wypalę aż do czysta zużelicę twoją i odpędzę wszystką cenę twoją. A przywrócę sędziów twoich jako przedtem byli i radców twoich jako na początku. Potem cię nazywać będą miastem sprawiedliwości, miastem wiernym. Syon odkupiony będzie przez sąd a ci co się do niego nawrócą, przez sprawiedliwość”. Izajasza 1,25-27.

Te słowa są bardzo ważne. Zawierają lekcję dla tych, którzy zajmują fotel wydawcy.

Słowa Mojżesza mają głębokie znaczenie. „Synowie Aarona, Nadab i Abiju, wzięli kadzielnicę, każdy swoją włożyli w nią ogień i włożywszy weń kadzidła ofiarowali przed Panem obcy ogień, którego im nie nakazał. Wtedy wyszedł ogień od Pana i spalił ich tak że zmarli przed Panem. I rzekł Mojżesz do Aarona: Oto, co powiedział Pan: Na bliskich moich okazuje się moja świętość, a wobec całego ludu chwała moja”. 3 Mojżeszowa 10,1-3. Oto lekcja dla tych, którzy sprzedają materiał, który wychodzi z naszych wydawnictw. Rzeczy święte nie mogą być mieszane ze zwykłymi. Czasopisma, które mają tak szeroki obieg, powinny zawierać o wiele cenniejsze instrukcje niż ukazują się w zwykłych codziennych publikatorach. „Cóż plewie do pszenicy?” Jeremiasza 23,28. Chcemy czystej pszenicy, dokładnie odwianej.

„Tak bowiem Pan rzekł ująwszy mnie za rękę i dał mi przestrogę żebym nie chodził drogą ludu tego mówiąc: Nie mówcie: Sprzysiężeni. Kiedykolwiek ten lud mówi: Sprzysiężenie, nie bójcie się jak oni ani się lękajcie. Pana Zastępów samego poświęcajcie a On niech będzie bojaźnią waszą i On sam strachem waszym... Zawiąż to świadectwo, zapieczętuj zakon między uczniami moimi. ...Do zakonu raczej i do świadectw ale jeśli nie chcą, niech mówią według słowa tego, w którym nie ma żadnej zorzy”. Izajasza 8,11-20.

Zwracam uwagę wszystkich naszych pracowników na szósty rozdział Izajasza. Przeczytajcie o doświadczeniu proroka, który widział „Pana siedzącego na tronie wysokim i wyniosłym a kraj Jego szaty napełniał świątynię. ...I rzekłem: Biada mi! Już zginąłem, bo jestem człowiekiem nieczystych warg i mieszkam wśród ludu o nieczystych wargach, a Króla, Pana Zastępów widziały moje oczy. I przyleciał do mnie jeden z serafinów, który miał w swej ręce węgiel rozpalony, który kleszczykami wziął z ołtarza. Dotknął nim moich ust i powiedział: Oto dotknął ten węgiel twoich warg i odejdzie twoja nieprawość, a grzech twój będzie zgładzony. Potem słyszałem Pana mówiącego: Kogóż poślę? Kto tam pójdzie? Wtedy powiedziałem: Otom ja, poślij mnie”. Izajasza 6,1-8.

Oto jest doświadczenie potrzebne tym, którzy pracują w naszych instytucjach. Istnieje niebezpieczeństwo że porzucą oni żywą łączność z Bogiem i nie będą uświęceni przez prawdę. W ten sposób stracą sens mocy prawdy, zagubią zdolności rozróżniania pomiędzy tym co święte i co pospolite.

Moi bracia na odpowiedzialnych stanowiskach, niechaj Bóg nie tylko namaści wasze oczy abyście widzieli ale niech wleje w wasze serca świętą oliwę z dwóch oliwek płynących przez złote rurki do złotej czaszy, z której napełniają się lampy świątyni. Niech On „da wam ducha mądrości i objawienia ku poznaniu samego siebie, żeby oświecił oczy myśli waszej, żebyście wiedzieli, która jest nadzieja powołania Jego, ... i która jest przewyższająca wielkość mocy Jego wobec nas, którzy wierzymy”. Efezjan 1,17-19.

Jako wierni zarządcy nad domem Bożym dawajcie pokarm na czas słuszny domowi Bożemu. Przedstawiajcie prawdę ludziom. Pracujcie tak jakby patrzył na was cały wszechświat. Nie mamy czasu do stracenia — ani chwili. Wkrótce staniemy przed ważnymi wydarzeniami i potrzeba ukryć się w rozpadlinie skały abyśmy mogli zobaczyć Jezusa i być ożywieni Jego świętym Duchem.

Tematy do publikacji

Niechaj nasze czasopisma poświęcone będą publikowaniu żywych żarliwych tematów. Niechaj każdy artykuł będzie pełen praktycznych, wzniosłych, uszlachetniających myśli — myśli, które dałyby czytelnikowi pomoc, światło i siłę. Religia w rodzinie, świętość w rodzinie ma być teraz uczczona jak nigdy dotąd. Jeśli kiedykolwiek ludzie potrzebowali chodzić przed Bogiem tak jak to czynił Enoch, Adwentyści Dnia Siódmego potrzebują czynić to dziś okazując swoją szczerość przez czyste słowa, słowa jasne, słowa pełne sympatii, czułości i miłości.

Oto jest czas gdy potrzebne są słowa nagany i napomnienia. Ci, którzy zeszli z prawej drogi, muszą zostać pobudzeni aby dostrzegli niebezpieczeństwo. Musi zostać ogłoszone poselstwo, które wybije ich z letargu, który spętał ich zmysły. Musi mieć miejsce moralna odnowa, w innym bowiem razie dusze poginą w swych grzechach. Niechaj poselstwo prawdy niczym ostry obusieczny miecz utoruje niedbałych i przyprowadzi nierozsądne błądzące umysły z powrotem do Boga.

Uwaga ludzi musi zostać pobudzona. Nasze poselstwo jest wonią życia ku życiu albo śmierci ku śmierci. Waży się przeznaczenie dusz. Tłumy dokonują decyzji. Powinno się słyszeć głos: „Jeśli Pan jest Bogiem, idźcież za Nim, a jeśli Baal, idźcież za nim”. 1 Królewska 18,21.

Równocześnie nie powinno się dawać tam w żadnym wypadku miejsca niczemu co ma posmak szorstkiego potępiającego ducha. Niechaj nasze czasopisma nie zawierają żadnych ostrych prawd, żadnego gorzkiego krytycyzmu czy ciętego sarkazmu. Szatan niemalże usunął ze świata prawdę Bożą i jest zadowolony kiedy jej zdeklarowani obrońcy pokazują że nie są pod wpływem prawdy, która opanowuje i uświęca duszę.

Niechaj redagujący nasze czasopisma w jak najmniejszym stopniu skupiają się na zarzutach czy argumentach przeciwników. W całej naszej pracy mamy postawić prawdę wobec wszystkich osobistych przycinków aluzji czy afrontów. Odpłacajcie tylko niebiańską monetą. Czyńcie użytek jedynie z tego co nosi Boży wizerunek i podpis. Drukujcie w sposób prawdziwy, nowy i przekonujący aby obnażyć i oddzielić błąd.

Bóg pragnie abyśmy zawsze byli opanowani i wyrozumiali. Jakikolwiek kurs obiorą inni, my mamy reprezentować Chrystusa postępując tak jak On postąpił w podobnych okolicznościach. Siła naszego Zbawiciela nie spoczywa w zwartym szyku ostrych słów. To Jego łagodność, Jego niesamolubny skromny duch czynią z niego zdobywcę serc. Tajemnica naszego powodzenia leży w objawianiu takiego samego ducha.

Jedność

Ci, którzy przemawiają do ludzi przez nasze czasopisma, powinni zachować jedność między sobą. Nawet cień niezgody nie powinien pojawić się w tym co publikujemy. Szatan stale stara się powodować waśnie ponieważ wie że w ten sposób może wydatnie przeciwdziałać dziełu Bożemu. Nie powinniśmy dawać miejsca jego podstępom. Oto modlitwa Chrystusa za Jego uczniami: „Aby wszyscy byli jedno jak Ty Ojcze we mnie, a Ja w Tobie, aby i oni w nas jedno byli, aby świat uwierzył że Ty mnie posłałeś”. Jana 17,21. Wszyscy prawdziwi pracownicy Boży będą działali w zgodzie z tą modlitwą. W ich wysiłkach w celu rozwijania dzieła wszystko będzie objawiało tę jedność uczuć i czynów, która pokazuje że są oni Bożymi świadkami, że kochają się nawzajem. Dla świata podzielonego przez niesnaski i konflikty, ich jedność i miłość będzie świadectwem ich związku z niebem. Jest to przekonujący dowód boskiego charakteru ich misji.

Aktualne doświadczenia

Wydawcy naszych czasopism potrzebują współpracy z naszymi pracownikami w terenie i naszymi ludźmi z bliska i z dala. W naszych czasopismach powinny znaleźć się wiadomości od pracowników ze wszystkich stron świata — artykuły zawierające życiowe doświadczenia. Nie potrzeba nam romansów, w codziennym życiu są prawdziwe doświadczenia, które jeśli opowiedziane będą w krótkich artykułach przy użyciu prostych słów, będą bardziej fascynujące niż romans, a równocześnie będzie to nieoceniona pomoc w chrześcijańskim doświadczeniu i praktycznym dziele misyjnym. Chcemy prawdy, rzetelnej prawdy od poświęconych mężczyzn, niewiast i młodzieży.

Wy, którzy kochacie Boga, których umysły pełne są cennych doświadczeń i żywej rzeczywistości życia wiecznego, rozpalacie płomień miłości i światło w sercach ludu Bożego. Pomóżcie im dzielić się problemami życia.

Artykuły, które idą do tysięcy czytelników, powinny pokazywać czystość, wzniosłość i uświęcenie ciała, duszy i ducha ze strony autorów. Pióro powinno być używane pod kontrolą Ducha Świętego jako środek do rozsiewania ziarna do życia wiecznego. Niechaj szpalty naszych czasopism zajęte będą przez materiał o prawdziwej wartości. Nagromadźcie tematy bogate w odwieczne treści. Bóg wzywa nas na górę abyśmy z Nim rozmawiali, a kiedy przez wiarę poznajemy Tego, który jest niewidzialny, nasze słowa staną się naprawdę wonią życia ku życiu.

Poselstwo na obecny czas

Niechaj wszyscy więcej nauczają, piszą i publikują odnośnie tych rzeczy, które mają teraz się wypełnić, a które dotyczą wiecznej pomyślności dusz. Dajcie pokarm na właściwy czas starym i młodym, świętym i grzesznikom. Niechaj wszystko co może być powiedziane aby obudzić kościół z jego uśpienia, zostanie wypowiedziane bezzwłocznie. Nie traćcie czasu na rzeczy nieistotne, które nie mają związku z obecnymi potrzebami ludzi. Przeczytajcie pierwsze trzy wiersze Objawienia i zobaczcie jaką to pracę gorąco zaleca się tym, którzy głoszą że wierzą Słowu Bożemu.

„Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał mu Bóg, aby ukazać sługom swoim to co ma się stać wkrótce, to też wyjawi On za pośrednictwem zesłanego anioła swojego słudze swojemu Janowi, który dał świadectwo Słowu Bożemu i zwiastowaniu Jezusa Chrystusa, wszystkiemu, co w widzeniu oglądał. Błogosławiony ten, który czyta i ci, którzy słuchają słów proroctwa i zachowują to co jest w nim napisane, czas bowiem jest bliski”. Objawienie 1,1-3.

Wydawanie książek

Niechaj więcej czasu zostanie poświęcone publikowaniu i obiegowi książek zawierających obecną prawdę. Zwróćcie uwagę na książki mówiące o praktycznej wierze i pobożności oraz na te, które traktują o słowie proroczym. Ludzie mają być nauczeni czytania mocnego słowa prorockiego w świetle wyroków Bożych. Potrzebują oni wiedzieć że znaki czasu wypełniają się.

To sam Bóg jedynie da powodzenie zarówno w przygotowaniu jak i w obiegu naszych publikacji. Jeżeli w wierze zachowujemy Jego zasady, On będzie współpracował z nami we wkładaniu książek w ręce tych, którym przyniosą one pożytek. Powinno się modlić o Ducha Świętego, ufać Mu i wierzyć w Niego. Pokorna żarliwa modlitwa może uczynić daleko więcej dla wspomożenia obiegu naszych książek niż wszystkie drogie ozdoby świata.

Bóg ma dla człowieka wielkie i potężne środki aby ten mógł się na nich oprzeć i w najprostszy sposób rozwinie się dzieło boskich przedstawicieli. Boski Nauczyciel mówi: „Jedynie mój Duch potrafi nauczyć i przekonać o grzechu. Okoliczności zewnętrzne mają jedynie czasowy wpływ na umysł. Ja wprowadzę prawdę do sumienia i ludzie będą moimi świadkami głosząc jak świat długi i szeroki moje słowa wykorzystując swój czas, swoje pieniądze, swój intelekt. Za wszystko to zapłaciłem na krzyżu Golgoty. Używajcie powierzonych przeze mnie talentów do głoszenia prawdy w jej prostocie. Niechaj ewangelia rozejdzie się do wszystkich części świata pobudzając obciążone dusze do odpowiedzi na pytanie: „Co mam czynić aby być zbawionym?”

Ceny

Nasze czasopisma były sprzedawane na próbę przez krótki czas za bardzo niską cenę ale nie osiągnięto poprzez to zamierzonego celu — zapewnienia sobie wielu stałych prenumeratorów. Podejmuje się te wysiłki z poważnym kosztem, często ze stratą i z najlepszymi intencjami, ale gdyby nie redukowano ceny, nie mielibyśmy liczniejszych stałych prenumeratorów.

Poczyniono plany obniżenia cen naszych książek bez uwzględnienia równoległej zmiany w kosztach produkcji. To błąd. Praca powinna być utrzymana na opłacalnym poziomie. Niech ceny książek nie będą obniżane przez specjalną wyprzedaż, którą można określić mianem podarunku czy łapówki. Bóg nie aprobuje takich metod.

Potrzebne są tanie książki i należy wyjść naprzeciw takiej potrzebie ale prawidłowym postępowaniem byłoby obniżenie kosztów produkcji.

Na nowych polach, między niewykształconymi czy częściowo ucywilizowanymi ludźmi jest wielka potrzeba bardzo małych książeczek przedstawiających prawdę w prostym języku i bogato ilustrowanych. Książki te muszą być sprzedawane po taniej cenie a ilustracje muszą być, rzecz jasna, niedrogie.

Tłumaczenie

O wiele więcej wysiłku włożyć należy w rozprzestrzenianie naszej literatury we wszystkich częściach świata. Ostrzeżenie dane być musi we wszystkich krajach i wszystkim ludziom. Nasze książki powinny być przetłumaczone i wydawane w wielu różnych językach. Powinniśmy powiększyć liczbę publikacji o naszej wierze w języku angielskim, niemieckim, duńskim, norweskim, szwedzkim, hiszpańskim, włoskim, portugalskim i wielu innych, ludzie wszystkich nacji powinni zostać oświeceni i pouczeni że i oni także mogą przyłączyć się do pracy.

Niech nasze wydawnictwa uczynią wszystko co w ich mocy by rozlać po świecie światło niebios. Na wszelkie możliwe sposoby zwracajcie uwagę ludzi każdego narodu i języka na te rzeczy, które skierują ich umysły do Księgi Ksiąg.

*****

Powinno się wykazać wielką staranność w wyborze członków komitetu wydawniczego. Ludzie, którzy wyrokować będą na tematy książek przeznaczonych do wydania, powinni być nieliczni i starannie wybrani. Tylko tacy, którzy mają wypływającą z doświadczenia wiedzę o pisarstwie, zdolni są działać w tym charakterze. Tylko ci winni być wybrani, których serca są pod kontrolą Ducha Bożego. Powinni być oni mężami modlitwy, ludźmi, którzy nie wynoszą sami siebie, ale którzy kochają i czczą Boga oraz szanują swoich braci. Tylko tacy, nie ufający sobie samym i prowadzeni Bożą mądrością, mogą zająć to ważne stanowisko.

Rozdział 30 — Działalność handlowa wydawnictwa

Pan zarządził aby wydawnictwa były zakładane w celu szerzenia obecnej prawdy i przeprowadzenia rozlicznych operacji finansowych jakie ta praca za sobą pociąga. Równocześnie powinny one pozostawać w kontakcie ze światłem aby prawda mogła być niczym świeca na świeczniku by dawać światło wszystkim, którzy są w domu. Dzięki Bożej opatrzności Daniel i jego przyjaciele związani byli z wielkimi ludźmi Babilonu tak że ci ludzie mogli zapoznać się z religią Hebrajczyków i dowiedzieć się że Bóg włada wszystkimi królestwami. Daniel w Babilonie postawiony został na trudnym stanowisku, jednak chociaż wiernie wypełniał swoje obowiązki jako mąż stanu, mimo to nieugięcie odmawiał angażowania się w jakiekolwiek dzieło, które mogłoby sprzeciwić się Bogu. Takie postępowanie wywoływało dyskusję i w ten sposób Pan zwrócił uwagę króla Babilonu na wiarę Daniela. Bóg miał światło dla Nabuchodonozora i przez Daniela przedstawił królowi rzeczy przepowiedziane w proroctwie dotyczącym Babilonu i innych królestw. Przez wyłożenie snu Nabuchodonozora Jehowa został wywyższony jako potężniejszy niż ziemscy władcy. W ten sposób, przez wierność Daniela, Bóg został uczczony. On pragnie aby w podobny sposób nasze wydawnictwa składały o Nim świadectwo.

Możliwość działalności handlowej

Jednym ze środków, przez które te instytucje mogą wejść w kontakt ze światem, jest nawiązanie działalności handlowej. W ten sposób otworzą się drzwi dla niesienia światła prawdy.

Pracownicy mogą myśleć że zajmują się tylko świeckimi interesami podczas kiedy zaangażowani są w prawdziwą pracę, która sprowokuje pytania odnośnie wiary i zasad jakie zachowują. Jeśli mają oni właściwego ducha, będą zdolni mówić słowa na czasie. Jeśli jest w nich światło niebiańskiej prawdy i miłości, może ona tylko z nich promieniować. Sam sposób w jaki prowadzą oni interesy objawi działanie boskich zasad. O naszych pracownikach, rzemieślnikach, mogą być wypowiedziane słowa jak o jednym z przeszłości: „I napełniłem go Duchem Bożym, mądrością i rozumem, i umiejętnością we wszelkim rzemiośle”. 2 Mojżeszowa 31,3.

Nie po to aby przodować

W każdym przypadku instytucje wydawnicze nie powinny być poświęcone głównie działalności handlowej. Jeśli temu dziełu da się pierwszeństwo, ci, którzy są związani z wydawnictwami, stracą z oczu cel dla jakiego zostały założone a ich praca straci wartość.

Istnieje niebezpieczeństwo że kierownicy, których duchowa percepcja jest wypaczona, będą podpisywali kontrakty na publikacje materiałów o wątpliwej wartości głównie dla zdobycia zysku. W rezultacie takiego działania cel, dla którego założono oficynę wydawniczą, zostanie stracony z oczu a wydawnictwo będzie traktowane jak każde inne przedsięwzięcie handlowe. W ten sposób Bóg będzie hańbiony.

W niektórych naszych wydawnictwach działalność handlowa potrzebuje stałego pomnażania drogich maszyn i innych urządzeń. Koniecznym do zapłacenia będzie w ten sposób wysoki podatek od dochodu, z którego korzysta instytucja i wymagać będzie wielkiego nakładu pracy z czym związany będzie nie tylko dalszy wzrost liczby urządzeń ale także zwiększony wysiłek pracowników.

Mówi się że działalność handlowa jest finansowym dobrodziejstwem dla wydawnictwa. Ale Ten, który rządzi, sporządził właściwy kosztorys tego dzieła w naszych wiodących wydawnictwach. Pokazał On prawdziwą równowagę wykazując że strata przewyższa zysk. Pokazał On że ta praca sprawia że pracownicy zmuszeni są do ciągłego pośpiechu. W atmosferze gonitwy, krzątaniny i światowości zamiera prawdziwa pobożność i poświęcenie.

Nie trzeba aby działalność handlowa została zupełnie usunięta z wydawnictwa bo to zamknęłoby drzwi promieniom światła jakie powinny popłynąć na świat. A związek z ludźmi z zewnątrz nie musi być bardziej szkodliwy dla pracowników niż dla Daniela jego praca jako męża stanu była wypaczeniem jego wiary i zasad. Ale jeśli kiedykolwiek odkrytoby że koliduje to z duchowym stanem instytucji — praca na zewnątrz powinna zostać przerwana. Wzmacniajcie dzieło, które reprezentuje prawdę. Niechaj to będzie pierwsze a działalność handlowa druga. Naszą misją jest danie światu poselstwa ostrzeżenia i miłosierdzia.

Ceny

Starają się zapewnić klientelę z zewnątrz w celu uwolnienia wydawnictwa z kłopotów finansowych obniżono ceny tak bardzo że praca nie przynosiła zysków. Ci, którzy pochlebiają sami sobie że jest to zysk, nie wzięli pod uwagę każdego wydatku. Nie zaniżajcie cen aby zapewnić zatrudnienie. Podejmujcie tylko takie dzieło, które przyniesie uczciwy zysk.

Równocześnie nie powinno być w naszych interesach ani cienia samolubstwa czy rywalizacji. Niechaj nikt nie wykorzystuje niczyjej niewiedzy czy potrzeb przez narzucenie wygórowanych cen za wykonaną pracę czy sprzedane dobra. Istnieje silna pokusa by schodzić z prostej ścieżki, pojawi się tysiące argumentów przemawiających za przychyleniem się do zwyczaju i przyjęciem praktyk, które są jawnie nieuczciwe. Niektórzy przekonują że w rozliczeniach z oszustami powinno się postąpić według zwyczaju, przecież zachowując zupełną uczciwość nie będzie można prowadzić dalej interesu ani zarobić na życie. A gdzież jest nasza wiara w Boga? On nas przyjmuje jako swych synów i córki pod jednym warunkiem — że wyjdziemy ze świata i pozostaniemy odłączeni nie dotykając nieczystego. Do Jego instytucji jak i do poszczególnych chrześcijan adresowane są słowa: „Szukajcie najpierw królestwa Bożego i sprawiedliwości Jego”, a Jego obietnica o tym że wszystkie rzeczy potrzebne do życia będą nam przydane jest pewna. Niechaj zapisze się w sumieniach niczym żelaznym dłutem na skale że prawdziwy sukces, czy dotyczy tego czy przyszłego życia, można osiągnąć tylko poprzez wierne trzymanie się wieczystych zasad prawości.

Demoralizująca literatura

Kiedy nasze wydawnictwa zajmują się szeroką działalnością handlową istnieje wielkie niebezpieczeństwo że wprowadzona zostanie literatura o wątpliwej wartości. Pewnego razu, kiedy zwrócono moją uwagę na te rzeczy, mój Przewodnik zasięgnął informacji u jednego, który zajmował odpowiedzialne stanowisko w instytucji wydawniczej: „Ile dostałeś za tę pracę?” Pokazano mu liczby. Powiedział On: „To zbyt mała suma. Jeśli prowadzisz interes w ten sposób, spotka cię strata. Ale choćbyś nawet dostał o wiele większą sumę, ten typ literatury będzie publikowany tylko z wielką stratą. Wpływ na pracowników jest demoralizujący. Wszystkie wieści jakie prześle im Bóg przedstawiające świętość dzieła zostaną zneutralizowane przez to że zgodziłeś się na druk takich materiałów”.

Świat zalany jest książkami, które mogłyby raczej zostać zniszczone niż puszczone w obieg. Najlepiej byłoby gdyby o wojnie z Indianami i na podobne tematy publikowane i rozsyłane jako kasowe schematy nigdy nie były czytane. W takich książkach jest szatański czar. Przytłaczające relacje o zbrodniach i okrucieństwach mają ujmujący wpływ na wielu młodych wzbudzając w nich pragnienie zwrócenia na siebie uwagi przez najbardziej bezbożne uczynki. Jest wiele dzieł o charakterze bardziej historycznym, których wpływ jest niewiele lepszy. Potworne zbrodnie, okrucieństwo, rozwiązłe praktyki opisane w tych pismach działają niczym zaczyn w wielu umysłach prowadząc do popełniania podobnych czynów. Książki, które opisują szatańskie praktyki istot ludzkich nadają rozgłos złym uczynkom. Straszliwe detale zbrodni i cierpień nie mogą dalej istnieć i nikt, kto wierzy w prawdę na obecny czas, nie powinien brać udziału w ich przypominaniu.

Historie miłosne i frywolne podniecające opowieści stanowią inny typ książek, które są przekleństwem dla każdego czytelnika. Autor może wyciągnąć właściwy morał a przez całe jego dzieło mogą przejawić się uczucia religijne ale w wielu przypadkach szatan jest przebrany w anielskie szaty aby jeszcze sprawniej zwodzić i wabić. Umysł zajmuje się w wielkim stopniu tym czym się karmi. Czytelnik frywolnych podniecających opowieści stają się niezdolni do wypełnienia obowiązków jakie przed nimi spoczywają. Żyją nierealnym życiem i nie mają pragnienia badania Pisma, żywienia się niebiańską manną. Umysł jest osłabiony i traci swoją moc do rozważania nad wielkimi problemami powinności i przeznaczenia.

Pouczono mnie że młodzi wystawieni są na największe niebezpieczeństwo poprzez niewłaściwą lekturę. Szatan ciągle prowadzi zarówno młodych jak i tych w dojrzałym wieku ku zauroczeniu historiami. Gdyby wiele z wydanych książek mogło zostać zniszczonych, plaga, która czyni straszne dzieło osłabiania umysłu i zepsucia serca, zatrzymałaby się. Nikt nie jest tak utwierdzony we właściwych zasadach aby był wolny od pokuszenia. Cała ta tandetna literatura powinna być zdecydowanie odrzucona.

Nie mamy pozwolenia od Boga abyśmy angażowali się zarówno w drukowanie jak i sprzedaż takich publikacji ponieważ są one środkami do zniszczenia wielu dusz. Wiem o czym piszę ponieważ wyjaśniono mi ten problem. Niechaj nikt kto wierzy w poselstwo na obecny czas nie angażuje się w tę pracę myśląc że zarobi pieniądze. Pan obkłada klątwą środki zdobyte w ten sposób, rozproszy On więcej niż zostało zgromadzone.

Jest inny rodzaj literatury, o wiele bardziej kalający niż trąd, bardziej uśmiercający niż plagi Egiptu, przed którym nasze wydawnictwa powinny bezustannie się strzec. Zajmując się działalnością handlową niechaj wystrzegają się aby nie dostały się do naszych instytucji materiały przedstawiające wprost naukę szatana. Niechaj nie znajdą w naszych wydawnictwach miejsca żadne dzieła przedstawiające niszczące duszę teorie hipnotyzmu, spirytyzmu, katolicyzmu czy inne tajemnice nieprawości.

Niechaj zatrudnieni nie dotykają niczego co mogłoby zapisać choćby jedno ziarno zwątpienia odnośnie autorytetu czy czystości Pisma. Pod żadnym pozorem nie powinno się pokazywać uczuć niewiary przed młodymi, których umysły tak żarliwe pochłaniają wszystko co nowe. Zamiast najwznioślejszych obrazów ku jakim mogłoby się zwrócić to dzieło, będzie ono mogło propagować jedynie nieskończoną zgubę.

Pozwalanie by takie materiały przechodziły przez nasze instytucje jest wkładaniem w ręce naszych pracowników i przedstawianiem światu owoców z zakazanego drzewa wiadomości. Jest to zapraszanie szatana razem z jego czarującą wiedzą, podsuwanie jego zasad w tych instytucjach, które założono dla świętego postępu dzieła Bożego. Publikowanie materiałów o tym charakterze byłoby nabijaniem broni wrogów i wkładanie jej w ich ręce aby była użyta przeciwko prawdzie.

Pomyślcie czy Jezus stanie w oficynie wydawniczej aby działać przez ludzkie umysły dzięki Jego usługującym aniołom, pomyślcie, czy uczyni On prawdę wychodzącą spod drukarskich pras mocą ku ostrzeżeniu świata, jeżeli pozwoli się szatanowi sprowadzić na manowce umysły pracowników wprost z instytucji? Czy Boże błogosławieństwa będą towarzyszyć publikacjom wychodzącym spod pras podczas gdy spod tych samych pras wychodzą szatańskie herezje i zwiedzenia? „Czyż może źródło wydawać równocześnie wodę słodką i gorzką?” Jakuba 3,11.

Dyrektorzy naszych instytucji muszą zrozumieć że bez względu na zajmowane stanowisko stają się odpowiedzialni za duchowy pokarm dostarczany przez instytucję. Jest to odpowiedzialność za charakter materiału wychodzącego z naszych pras. Będą wezwani do odpowiedzialności za wpływ wywierany przez wprowadzany materiał zanieczyszczający instytucję, kalając pracowników albo zwodząc świat.

Jeżeli takim materiałom damy miejsce w naszych instytucjach, odkryjemy że nie da się łatwo wycofać subtelnej mocy szatańskich idei. Jeżeli pozwoli się kusicielowi siać jego złe ziarno, zakiełkuje ono i przyniesie owoce. Będzie to żniwo jego plonów w instytucji założonej z funduszy ludu Bożego dla rozwoju Jego dzieła. W rezultacie zamiast chrześcijańskich pracowników rozesłana zostanie w świat gromada wykształconych niewiernych.

W tym przypadku odpowiedzialność spoczywa nie tylko na kierownikach ale również na zatrudnionych. Mam coś do powiedzenia pracownikom w każdym wydawnictwie założonym pośród nas: Jeżeli kochacie Boga i boicie się Go, odmawiajcie gdybyście mieli mieć do czynienia cokolwiek z wiedzą, przed którą Bóg ostrzegał Adama. Niechaj składacze odmówią złożenie choćby zdania na ten temat. Niechaj korektorzy odmówią czytania, drukarze drukowania a introligatorzy oprawy. Jeśli poleci się wam sprzedawać takie materiały, zwołajcie zebranie pracowników instytucji aby jasnym się stało co te rzeczy oznaczają. Ci, którzy kierują instytucją, mogą przekonywać że jesteście odpowiedzialni, że to kierownicy muszą decydować o takich materiałach. Ale i wy jesteście odpowiedzialni — odpowiedzialni za używanie waszych oczu, waszych rąk, waszych umysłów. Powierzył je wam Bóg byście używali ich dla Niego a nie w służbie szatana.

Kiedy materiały zawierają błędy publikowane w naszych domach wydawniczych, Bóg czyni odpowiedzialnymi nie tylko tych, którzy pozwalają szatanowi zastawiać sidła na duszę, ale i tych, którzy w jakikolwiek sposób współdziałają w dziele kuszenia.

Moi bracia na odpowiedzialnych stanowiskach, strzeżcie się abyście nie zaprzęgli waszych pracowników do wozu przesądów i herezji. Niechaj instytucje wyznaczone przez Boga do rozsyłania życiodajnych promieni prawdy nie będą czynione przedstawicielami rozsiewania niszczącego duszę błędu.

Niech wasze wydawnictwa od najmniejszych do największych odmawiają drukowania choćby linijki takich zgubnych materiałów. Oby zrozumieli to wszyscy, z którymi mamy do czynienia, że zniknąć powinna ze wszystkich naszych instytucji literatura zawierająca naukę szatana.

Jesteśmy związani ze światem nie po to byśmy poddali się działaniu światowego fałszu ale my jako wysłannicy Boga mamy poddać świat działaniu Jego prawdy.

Rozdział 31 — Wydawnictwa na polach misyjnych

Wiele jest do zrobienia w sposobie zakładania ośrodków naszego dzieła na nowych terenach. Wydawnictwa misyjne powinny zostać założone w wielu miejscach. W powiązaniu ze szkołami misyjnymi powinny powstać udogodnienia w celu drukowania i szkolenia pracowników w tym kierunku. Tam gdzie szkolone są osoby różnych narodowości, mówiące różnymi językami, każdy powinien nauczyć się drukowania w swoim własnym języku a także tłumaczyć na ten język z angielskiego. A jeśli uczy się angielskiego, powinien uczyć swojego języka studentów angielskojęzycznych gdy będą potrzebowali się z nim zaznajomić. W ten sposób niektórzy z urodzonych za granicą studentów mogą opłacać koszta ich kształcenia a pracownicy mogą zostać przygotowani do udzielania cennej pomocy w przedsięwzięciach misyjnych.

W wielu przypadkach praca wydawnicza musi zostać rozpoczęta na małą skalę. Napotyka ona na wiele trudności i będzie prowadzona przy pomocy nielicznych środków. Ale nikt nie powinien się tym zniechęcać. Światowy sposób na rozpoczęcie dzieła to pompa, ostentacji i przechwałki ale to wszystko zawiedzie. Boży sposób to uczynienie „dnia małych początków” wstępem do triumfu prawdy i sprawiedliwości. Z tej przyczyny nikt nie potrzebuje bodźca w postaci pomyślnego początku i nie musi być dla swego ludu bogactwem pełni i mocą kiedy spoglądają oni na rzeczy niewidzialne. Pójście za Jego wskazaniem to wybrać ścieżkę bezpieczeństwa i prawdziwego sukcesu. „To jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat, wiara nasza”. 1 Jana 5,4.

To nie ludzka siła założyła dzieło Boże i ludzka siła nie może go zniszczyć. Tym, którzy prowadzą Jego dzieło w obliczu trudności i sprzeciwów, Bóg da stałe przewodnictwo i ochronę swych świętych aniołów. Jego dzieło na ziemi nigdy się nie zatrzyma. Budowanie Jego duchowej świątyni będzie prowadzone aż do jej ukończenia a kamień węgielny wystawiony zostanie z okrzykami: „Łaska, łaska nad nami!”

*****

Chrześcijanin ma być dobrodziejstwem dla innych. W ten sposób i on będzie błogosławiony. „Kto nasyca, sam będzie nasycony”. Przypowieści 11,25. Oto jest prawo Bożych rządów, prawo, przez które Bóg sprawia że strumienie błogosławieństwa utrzymują się jak wody z wielkich głębin w stałej cyrkulacji bezustannie powracają do swego źródła. W wypełnianiu tego prawa leży moc chrześcijańskich misji.

*****

Pouczono mnie że gdziekolwiek przez samopoświęcenie i usilne starania zgromadzono środki założenia i rozwoju dzieła a Pan obdarzył dzieło powodzeniem, ludzie na tym miejscu powinni oddać swoje środki na nowe pola. Gdziekolwiek założono dzieło na dobrej podstawie, wierzący powinni czuć się zobligowani do pomagania tym, którzy są w potrzebie, ponosząc nawet wielką ofiarę, pokrywając część lub całość środków jakie w minionych latach zainwestowano w pracę na ich terenach. W ten sposób Pan planuje rozwój swego dzieła. To jest właściwie pojęte prawo zwrotu.

Rozdział 32 — Stosunek wydawnictwa między sobą

Poprzez obraz winorośli i jej gałązek zilustrowany został stosunek Chrystusa do Jego naśladowców i stosunek Jego naśladowców nawzajem do siebie. Gałązki spokrewnione są ze sobą ale każda z nich jest indywidualnością niepołączoną z inną. Wszystkie one mają wspólne odniesienie do krzewu winnego i ich życie zależne jest od niego tak jak i ich wzrost i to że przynoszą owoce. Nie mogą żywić się nawzajem. Każda sama dla siebie musi być połączona z krzewem. A chociaż gałązki są do siebie podobne, są też różnorodne. Ich zgodność zależna jest jedynie od ich zjednoczenia się w krzewie winnym i przez każdą — aczkolwiek nie w taki sam sposób — objawia się życie krzewu.

Obraz ten jest lekcją nie tylko dla poszczególnych chrześcijan ale również dla instytucji, które zaangażowane są w Bożą służbę. W ich stosunku do siebie nawzajem każda ma zachować swoją indywidualność. Jedność pomiędzy nimi pochodzi z jedności z Chrystusem. W Nim każda instytucja zjednoczona jest z innymi podczas kiedy ich tożsamość nie jest związana z żadną inną.

Czasami wymaga się aby wspomóc interes dzieła przez zjednoczenie naszych domów wydawniczych poddając je właściwie pod jeden zarząd. Ale tak być nie powinno, tak pokazał Pan. Nie jest Jego planem aby skupiać siłę w rękach kilku osób albo poddawać jedną instytucję kontroli innej.

Nasze dzieło zostało mi przedstawione w jego początkach jako mały, bardzo mały strumyczek. Prorokowi Ezechielowi pokazano widzenie wód wychodzących „spod progu domu na wschodzie” „po południowej stronie ołtarza”. Czytaj Ezechiela 47, szczególnie wiersz 8: „I rzekł do mnie: Te wody wypływające w kierunku krainy wschodniej i spływające w dół na pustynię i wpadające do morza, a gdy do morza wpadną, wody morza stają się zdrowe”. Tak więc nasze dzieło zostało mi przedstawione jako rozprzestrzeniające się na zachód i na wschód, na wyspy morskie i na wszelkie części świata. Gdy dzieło będzie się rozprzestrzeniało, wyrośnie zainteresowanie jego kierowaniem. Praca nie ma skupiać się w jednym miejscu. Ludzka mądrość udowadnia że jest bardziej przekonujące zdobyć zainteresowanie jego tam gdzie dzieło już nabrało charakteru i zdobyło wpływ ale w tym miejscu popełnia się błąd. To dźwiganie ciężarów daje moc i rozwój. A dla pracowników z różnych miejsc zwolnienie ich w dużym stopniu od odpowiedzialności oznacza umieszczenie ich tam gdzie ich charaktery pozostaną nierozwinięte a ich siły przytłumione i osłabione. Dzieło jest Pańskie i nie jest wolą aby moc i wydajność były skoncentrowane w jakimkolwiek miejscu. Niechaj każda instytucja pozostanie niezależna wykonując Boży plan pod Jego kierownictwem.

Zjednoczenie

Polityka zjednoczenia, gdziekolwiek się ją prowadzi, wiedzie do wywyższenia człowieka w miejsce Boga. Niosący odpowiedzialność za różne instytucje patrzą na zarząd centralny oczekując prowadzenia i utrzymania. Kiedy osłabione zostaje poczucie osobistej odpowiedzialności, traci się największe i najcenniejsze ze wszystkich ludzkich doświadczeń — stałą zależność duszy od Boga. Nie zdając sobie sprawy ze swojej potrzeby zaprzestaje się stałej czujności i modlitwy, która poddaje nas Bogu, który jako jedyny może uzdolnić człowieka do słuchania i przestrzegania nauk Jego Świętego Ducha. Człowiek stanął tam gdzie powinien być Bóg. Ci, którzy zostali wezwani do działania w tym świecie jako ambasadorowie nieba, są zadowoleni oczekując mądrości od błądzącego śmiertelnego człowieka podczas kiedy mogliby mieć mądrość i siłę bezbłędnego i nieskończonego Boga.

Pan nie nakazał aby pracownicy w Jego instytucjach spoglądali czy polegali na człowieku. On pragnie aby skoncentrowali się na Nim.

Nigdy nasze domy wydawnicze nie powinny być tak zależne jeden od drugiego aby jeden miał moc rządzić jako zarząd innego. Kiedy tak wielka siła zostanie złożona w ręce kilku osób, szatan czynić będzie zdecydowane wysiłki aby zainsynuować złe zasady działania i przez to będzie mógł kontrolować innych i nadawać zły kształt pracy na odległych terenach. W ten sposób wpływ złego rozpowszechni się. Niechaj każda instytucja trwa w swojej moralnej niezależności prowadząc swoje dzieło na własnym terenie. Niechaj pracownicy w każdej z nich czują że mają wykonać swoją pracę na oczach Boga, Jego świętych aniołów i nieupadłych światów.

Jeśli jedna instytucja obrała złą politykę, niech inna pozostanie niezepsuta. Niechaj stoi wiernie przy zasadach jakie zostały wyrażone przy jej założeniu, niech prowadzi dalej dzieło w harmonii z tymi zasadami. Każda instytucja powinna dążyć do pracy w harmonii z inną tak dalece jak to jest zgodne z prawdą i sprawiedliwością, ale dalej niż to, nikt nie powinien kroczyć powiązany z innym.

Rywalizacja

Nie powinno być wyścigu między naszymi wydawnictwami. Jeśli ulegnie się temu duchowi, wzrośnie on i wzmocni się i wypchnie ducha misyjnego. Zasmuca on Ducha Bożego i wypędza z instytucji usługujących aniołów wysyłanych do współpracy z tymi, którzy miłują łaskę Bożą. Nigdy, w najmniejszym nawet stopniu, kierownicy naszych instytucji nie powinni oszukiwać jeden drugiego. Takie wysiłki są przeciwne Bogu. Ostry podział, zawieranie między sobą chytrych transakcji jest złem, którego On nie toleruje. Każdy wysiłek zmierzający do wywyższania się jednej instytucji kosztem drugiej jest złem. Każda myśl czy instytucja, która prowadzi do pomniejszenia wpływu instytucji czy jej pracowników, jest sprzeczna z wolą Bożą. To duch szatański sugeruje takie wysiłki. Jeśli raz da mu się miejsce, będzie działał niczym zakwas aby zdeprawować pracowników i pokrzyżować Boże cele dla Jego instytucji.

Współpraca

Niech każdy wydział naszego dzieła, każda instytucja związana z naszą sprawą będzie prowadzona według rozważnych, bogatych idei. Niechaj każda gałąź dzieła zachowuje równocześnie swój odrębny charakter, szuka sposobów ochrony, wzmocnienia i wzniesienia każdej innej gałęzi. Ludzie o różnych uzdolnieniach i cechach charakteru są zatrudnieni aby prowadzili różne gałęzie dzieła. To zawsze było planem Bożym. Każdy pracownik musi dać swojej branży szczególny wysiłek, ale przywilejem każdego jest uczyć się i pracować dla zdrowia i pomyślności całego ciała, którego jest członkiem.

Nie powiązanie, nie rywalizacja czy krytycyzm ale współpraca — oto Boży plan instytucji aby „całe ciało spojone i związane przez wszystkie wzajemnie zasilające się stawy, według zgodnego z przeznaczeniem działania każdego poszczególnego członka” mogło „rosnąć i budować samo siebie w miłości”. Efezjan 4,16.

Rozdział 33 — Kolporter

Przez niepowodzenie agentów w związku z ich zobowiązaniami pieniężnymi nasze towarzystwa popadły w długi, nie potrafili oni wywiązać się ze zobowiązań wobec wydawnictw. A ich praca zatrzymała się. Niektórzy agenci myśleli że są źle traktowani kiedy wymagano od nich bezzwłocznego zapłacenia wydawcom za otrzymane książki. Szybki zwrot pieniędzy jest jednym właściwym sposobem na prowadzenie interesu.

Niedbałe podejście niektórych agentów do pracy wskazuje na to że mają oni przed sobą do przejścia ważną lekcję. Pokazano mi wiele niesystematycznej pracy. Poprzez powolność w świeckich sprawach niektórzy nauczyli się niedbałości i opieszałości i wnieśli tę słabość do dzieła Pańskiego.

Bóg wzywa do zdecydowanego postępu w różnych gałęziach dzieła. Sprawy prowadzone w powiązaniu z Jego pracą powinny cechować się większą precyzją i dokładnością. Dołożyć trzeba zdecydowanych wysiłków aby wprowadzić istotne reformy.

*****

„Przeklęty, kto wykonuje dzieło Pana niedbale”. Jeremiasza 48,10.

„Gdy przynosicie na ofiarę to co ślepe, czy nie ma w tym nic złego? Spróbuj złożyć to swojemu namiestnikowi. Czy będzie z tego zadowolony, czy przyjmie cię łaskawie?” Malachiasza 1,8. „Przeklęty jest oszust, który ... ślubuje a ofiaruje Panu zwierzę ułomne, Ja jestem wielkim Królem, mówi Pan Zastępów, a moje imię jest straszne”. Wiersz 14.

Rozdział 34 — Autor

Bóg pragnie przyprowadzić ludzi do ścisłego ze sobą pokrewieństwa. We wszystkich swych stosunkach z ludzkimi istotami uznaje zasadę osobistej odpowiedzialności. Pragnie On wzmocnić poczucie osobistego zaufania i zaszczepić potrzebę osobistego kierownictwa. Jego dary udzielane są ludziom indywidualnie. Każdy człowiek został uczyniony szafarzem świętych prawd, każdy ma rozpocząć swoim depozytem zgodnie ze wskazówkami Dawcy i każdy musi zdać Bogu rachunek ze swego szafarstwa.

W tym wszystkim Bóg pragnie doprowadzić ludzkość do zjednoczenia się z Boskością aby przez ten związek człowiek mógł zostać przekształcony na podobieństwo Boże. Wówczas zasada miłości i dobroci będzie częścią jego natury. Szatan, chcąc pokrzyżować ten plan, działa stale aby człowiek polegał na człowieku. Kiedy powiedzie mu się w ten sposób odwrócić umysł od Boga, wprowadzi on swoje własne zasady — samolubstwo, nienawiść i konflikt.

Bóg pragnie abyśmy we wszystkich naszych międzyludzkich kontaktach dokładnie przestrzegali zasady osobistej odpowiedzialności i polegania na Nim. Jest to zasada, którą szczególnie powinny brać pod uwagę nasze domy wydawnicze w ich kontaktach z autorami.

Niektórzy naciskali na mnie twierdząc że autorzy nie mają prawa zarządzać swymi własnymi pracami, że powinni poddać swoje dzieła pod kontrolę wydawnictwa czy konferencji i że wyjąwszy wydatki zgłaszać pretensje odnośnie podziału zysku, który powinien pozostać do dyspozycji konferencji czy wydawnictwa aby można go było wykorzystać tak jak oni uważają, na różne potrzeby dzieła. W ten sposób rozporządzenie pracą autora byłoby całkowicie przeniesione na te instytucje.

Ale nie takie jest zdanie Boga na ten temat. Zdolność pisania książek jest, jak każdy inny talent, darem od Niego, za udoskonalenie którego jego posiadacz jest odpowiedzialnym przed Bogiem i to on ma rozporządzać wpływem pod Bożym kierownictwem. Niechaj dotrze to do naszych umysłów że nie jest naszą własnością to co powierzono nam do rozporządzania. Gdyby tak było, moglibyśmy przypisywać sobie nieograniczoną władzę, moglibyśmy zrzucić na innych naszą odpowiedzialność i pozostawić innym nasze szafarstwo. Ale tak być nie może ponieważ Bóg stworzył każdego z nas z osobna swoimi szafarzami. Jesteśmy sami odpowiedzialni za rozporządzanie tymi środkami. Nasze własne serce ma być uświęcone, nasze ręce mają mieć coś czym mogą się dzielić gdy wymagać tego będzie sytuacja, coś z tego co Bóg nam powierza.

I byłoby również nierozsądne przywłaszczenie sobie dochodów pochodzących z pracy umysłu jakiegoś brata przez wydawnictwa czy konferencje i wzięcie na siebie kontroli nad dochodami jakie uzyskuje on ze swoich posiadłości czy ziemi.

Nie ma sprawiedliwości w takim żądaniu ponieważ pracownik pracujący na terenie wydawnictwa otrzymuje wynagrodzenie za swoją pracę, siły jego ciała, umysłu i duszy należą całkowicie do instytucji i ma ona prawo do wszystkiego co wyszło spod jego pióra. Poza okresem pracy w instytucji czas pracownika podlega jego własnej kontroli, używany jak on uzna za słuszne tak długo dopóki nie koliduje to z jego obowiązkami w instytucji. Za to co wyprodukuje w tych godzinach jest on odpowiedzialny przed swoim własnym sumieniem i przed Bogiem.

Nie okazuje się Bogu większego braku szacunku niż wówczas gdy jeden człowiek podbija talenty innego człowieka pod swoją wyłączną kontrolę. Nie zapobiega się złu poprzez fakt że dochody z transakcji będą poświęcone na sprawę Bożą. W takim układzie człowiek, który pozwala, aby jego umysł był rządzony przez umysł innego człowieka, oddziela się w ten sposób od Boga i wystawia na pokusę przenosząc odpowiedzialność za swoje szafarstwo na innego człowieka tam gdzie powinien stać Bóg. Ci, którzy starają się doprowadzić do takiego przeniesienia odpowiedzialności, są ślepi na rezultaty swojego działania ale Bóg jasno nam je przedstawił. Mówi On: „Przeklęty mąż, który ufa w człowieka i czyni ciało swoim ramieniem”. Jeremiasza 17,5.

Niechaj nie zmusza się autorów ani do oddawania ani sprzedawania praw do książek, które napisali. Niechaj otrzymają część z dochodów za swoją pracę, następnie pozwólcie im uważać ich środki jak powierzone przez Boga aby rozporządzali nimi zgodnie z mądrością, której On udziela.

Ci, którzy mają zdolności do pisania książek, powinni zdawać sobie sprawę z tego że posiadają zdolność, w którą mogą zainwestować otrzymane zyski. Podczas kiedy ich prawem jest część z tego zaoszczędzić, zaspokajać ogólne potrzeby dzieła, powinni czuć w obowiązku zapoznać się z potrzebami dzieła i z modlitwą do Boga o mądrość powinni osobiście udzielić swych środków tam gdzie potrzeba jest największa. Niechaj działają na zasadzie pewnej dobroczynności. Jeśli ich umysły prowadzone są przez Ducha Świętego, są środkami, a zaspokajając tę potrzebę, zostaną wielce błogosławieni.

Gdyby postępowano według planu Bożego, bylibyśmy świadkami innego stanu rzeczy. Nie powinno się było wydawać tak wielu środków na inwestycje pozostawiając tak mało do zainwestowania w wielu innych miejscach gdzie nie podniesiono jeszcze sztandaru prawdy.

Niechaj nasze wydawnictwa uważają aby w kontaktach z Bożymi pracownikami kontrolować złe zasady. Jeśli związani są z instytucją ludzie, których serce nie jest prowadzone przez Ducha Świętego, mogą być pewni że odciągną dzieło na złe ścieżki. Niektórzy wyznający że są chrześcijanami uważają interesy związane z dziełem Bożym jako coś zupełnie oddzielonego od życia religijnego. Mówią oni: „Religia jest religią a interes interesem. Jesteśmy zdecydowani doprowadzić to czym się zajmujemy do sukcesu i nie przepuścić żadnej z możliwych okazji aby nie wspomóc tej szczególnej gałęzi dzieła”. W ten sposób plany przeciwne prawdzie i sprawiedliwości wprowadzane są z uzasadnieniem że to dobre dzieło przysłuży się sprawie Bożej.

Ludzie, którzy przez samolubstwo stali się krótkowzroczni i ciasnego umysłu, myślą że ich przywilejem jest zepchnąć w dół, których Bóg używa do rozprzestrzeniania światła jakie sam im dał. Poprzez uciążliwe plany pracownicy, którzy powinni stać wolni w Panu, zostali skrępowani restrykcjami przez tych, którzy byli jedynie ich współpracownikami. Wszystko to nosi znak człowieka a nie Boga. Jest to wymyślone przez ludzi i prowadzi do niesprawiedliwości i ucisku. Sprawa Boża jest wolna od chorób plamki niesprawiedliwości. Nie ma ona na celu rozwoju kosztem pozbawienia członków Bożej rodziny ich indywidualności czy ich praw. Pan nie uznaje samowolnych rządów ani nie będzie współpracował z najmniejszym nawet samolubstwem czy oszustwem. Dla niego takie praktyki są odrażające.

Mówi On: „Nienawidzę złodziejstwa przy całopaleniu”. „Nie będziesz miał też w domu swoim dwojakiego korca — większego i mniejszego. Wagę będziesz miał słuszną i sprawiedliwą. I korzec także będziesz miał słuszny i sprawiedliwy. ...Bo obrzydliwością Panu, Bogu twemu jest każdy, który czyni nieprawość”. Izajasza 61,8; 5 Mojżeszowa 25,14-16.

„Oznajmił ci, człowiecze, co jest dobrego i czego Pan chce od ciebie, tylko abyś czynił sprawiedliwie, miłował miłosierdzie i pokornie chodził z Bogiem twoim”. Micheasza 6,8.

Jedno z najlepszych zastosowań tych zasad znajdujemy w uznaniu prawa człowieka do samego siebie, do kontrolowania własnego umysłu, do szafowania swymi talentami i udziału w owocach swej własnej pracy. Siła i władza będą istniały w naszych instytucjach tylko wtedy gdy we wszystkich związkach ze swymi bliźnimi uznawać będą te zasady tylko wówczas gdy we wzajemnych kontaktach zwrócą uwagę na instrukcje zawarte w Słowie Bożym.

*****

Każda siła użyczona nam przez Boga, czy to fizyczna, umysłowa czy duchowa, winna być ze czcią pielęgnowana aby można było wykonywać dzieło zlecone nam wobec naszych bliźnich, którzy giną w swej niewiedzy. Każdy człowiek ma stać na swym posterunku nieskrępowany, każdy służący Panu w pokorze, każdy odpowiedzialny za swą własną pracę. „Cokolwiek czynicie, czyńcie to z serca jako Panu a nie ludziom wiedząc że od Pana otrzymacie zapłatę dziedzictwa bowiem Panu Chrystusowi służycie”. On „odda każdemu według uczynków jego”. Kolosan 3,23.24; Rzymian 2,6.

*****

Zręczność szatana ćwiczona jest w obmyślanych planach i niezliczonych metodach służących do osiągnięcia jego celu. Działa on aby ograniczyć wolność religijną i wprowadzić do świata religijnego coś w rodzaju niewolnictwa. Organizacje, instytucje — jeśli nie są trzymane mocą Bożą — działać będą pod dyktando szatana aby poddać ludzi pod kontrolę ludzi, oszustwo i przebiegłość nosić będą podobieństwo do gorliwości, prawdy i rozwoju królestwa Bożego. Cokolwiek w tym co praktykujemy nie jest jasne jak dzień, należy do metod księcia diabelskiego.

*****

Ludzie popadli w błąd zaczynając od fałszywych przesłanek a następnie doprowadzając wszystko do stanu, w którym byłoby dowodem że błąd jest prawdą. W niektórych przypadkach pierwsze zasady zawierają nieco prawdy pomieszanej z błędem ale prowadzi to do zastoju, oto dlaczego ludzie zostają wprowadzeni w błąd. Pragną oni rządzić i wzrastać w sile i aby usprawiedliwić swoje zasady, przyjmują metody szatana.

*****

Jeśli ludzie lekceważą ostrzeżenia jakie Pan im posyła, staną się wręcz przewodnikami w złych praktykach, ludzie tacy udają że korzystają z przywilejów Bożych — ośmielają się czynić to czego Bóg nie uczyniłby nigdy zmierzając do kontrolowania ludzkich umysłów. W ten sposób postępują tą samą ścieżką co katolicyzm. Wprowadzają oni swoje własne metody i plany i poprzez swoje błędne pojmowanie Boga osłabiają oni wiarę innych w prawdę oraz wprowadzają fałszywe zasady, które działają niczym zakwas aby splamić i zdeprawować instytucje i zbory.

Wszystko cokolwiek poniża ludzkie pojęcie o sprawiedliwości, prawie i bezstronnym sądzie, każdy środek czy zamysł, który doprowadza Bożych pracowników pod kontrolę umysłu innego człowieka, osłabia ich wiarę w Boga i oddziela duszę od Niego.

Bóg nie usprawiedliwi żadnego fortelu, poprzez który człowiek choćby w najmniejszym stopniu rządził czy dręczył swojego bliźniego. Gdy tylko człowiek zaczyna żelazne rządy nad innym człowiekiem, obraża on Boga i naraża na niebezpieczeństwo swoją własną duszę i dusze swoich braci.

Rozdział 35 — Kościół i wydawnictwo

Obowiązek zboru wobec wydawnictwa

Członkowie zboru, na którego terenie znajduje się jedno z naszych wydawnictw, mają zaszczyt posiadania szczególną pomoc od Pana. Powinni wysoko sobie cenić ten zaszczyt i zdawać sobie sprawę z tego że pociąga to za sobą najświętszą odpowiedzialność. Ich wpływ i przykład będzie daleko idący w skutkach czy to w pomocy czy w hamowaniu instytucji w wykonywaniu jej misji.

Ponieważ zbliżamy się do ostatniego kryzysu, jest to istotny moment kiedy pomiędzy Pańskimi przedstawicielami powinna istnieć harmonia i jedność. Świat pełen jest burz, wojen i sprzeczności. Jedynie pod jednym przewodnictwem — papieską władzą — ludzie zjednoczą się aby przeciwstawić się Bogu reprezentowanemu w osobach Jego świadków. Związek ten jest scementowany przez wielkiego odstępcę. Podczas gdy dąży on do zjednoczenia swych przedstawicieli w walce przeciwko prawdzie, działa by podzielić i rozproszyć jej obrońców. Prowokowane są przez niego zazdrość, złe domysły, oszczerstwa, by powodować niesnaski i waśnie. Członkowie kościoła Chrystusowego mają moc by pokrzyżować cel przeciwnika dusz. W takim czasie jak ten niechaj nie wdają się w sprzeczki między sobą czy z jakimkolwiek pracownikiem Pańskim. Niech pośród powszechnej niezgody będzie jedno miejsce gdzie gości harmonia i jedność ponieważ Biblię uczyniono przewodnikiem życia. Niech lud Boży czuje że na nim spoczywa odpowiedzialność za budowanie Jego przedstawicielstw.

Bracia i siostry, Pan będzie szczęśliwy kiedy z serca będziecie posilać instytucje wydawnicze waszymi modlitwami i waszymi środkami. Módlcie się każdego poranka i wieczora aby mogły one otrzymać najbogatsze błogosławieństwa Boże. Nie podsycajcie krytycyzmu i narzekania. Niech żadne utyskiwania czy skargi nie wychodzą z waszych ust, pamiętajcie że aniołowie słyszą te słowa. Wszyscy powinni zobaczyć że te instytucje pochodzą z Bożego mianowania. Ci, którzy mówią o nich ubliżająco zamiast służyć ich interesom, muszą zdać rachunek przed Bogiem. On postanowił że wszystko co jest związane z Jego dziełem, powinno być uważane za święte.

Bóg pragnie abyśmy modlili się więcej i mówili mniej. Przedsionek niebios zalany jest światłem Jego chwały i ześle On to światło do serca każdego kto znajdzie się we właściwym do Niego stosunku.

Każda instytucja walczy z przeciwnikami. Zezwala się na próby w celu wypróbowania serc ludu Bożego. Kiedy jednemu z Bożych przedstawicieli przytrafia się nieszczęście, okaże się jak wiele mamy prawdziwej wiary w Boga i Jego dzieło. W takim momencie niechaj nikt nie przedstawia sprawy w najgorszym świetle ani niech nie daje wyrazu wątpliwości i niewierze. Nie krytykujcie tych, którzy niosą brzemię odpowiedzialności. Niechaj rozmowy w waszych domach nie będą zatrute krytycyzmem wobec Pańskich pracowników. Rodzice, którzy ulegają temu duchowi krytyki, nie dają swym dzieciom tego co uczyni je mądrymi ku zbawieniu. Ich słowa prowadzą do zachwiania się wiary i zaufania nie tylko u dzieci ale i u starszych wiekiem. Wszyscy mają wystarczająco mało szacunku i uznania dla rzeczy świętych. Szatan zjednoczy się najbardziej gorliwie z krytykami w podsycaniu niewiary, zawiści, zazdrości i braku szacunku. Szatan zawsze działa aby przepoić ludzi swoim duchem, by zdusić miłość, która powinna być ze czcią pielęgnowana pomiędzy braćmi aby poderwać zaufanie, wzbudzić zawiść, złe podejrzenia i walkę na języki. Niechaj nie okaże się że działamy jako jego współpracownicy. Jedno serce otwarte na jego sugestie może zasiać wiele nasion niezadowolenia. W ten sposób może dokonać się dzieło, którego rezultaty w rujnowaniu dusz nigdy nie zostaną w pełni objawione aż do wielkiego dnia sądu ostatecznego.

Chrystus zaświadcza: „Kto by zaś zgorszył jednego z tych małych, którzy we mnie wierzą, pożyteczniej by mu było aby zawieszony był kamień młyński na szyi jego a utopiony był w głębokości morskiej. Biada światu z powodu zgorszenia albowiem zgorszenia muszą przyjść, wszakże biada człowiekowi onemu, przez którego przychodzi zgorszenie!” Mateusza 18,6.7. Spoczywa tu na członkach zboru wielka odpowiedzialność. Niechaj uważają żeby przez nieuwagę wobec dusz tych co są młodzi w wierze i przez sianie ziaren wątpliwości i niewiary nie zostali znalezieni winnymi zrujnowania duszy. „A czyńcie koleje proste nogami waszymi iżby to co chrome z drogi nie ustąpiło ale raczej uzdrowione było. Pokój naśladuje ze wszystkimi i świętobliwości, bez której żaden nie ogląda Pana upatrując żeby kto nie odpadł od łaski Bożej, a żeby który korzeń gorzkości nie podrósł, a nie przekaził i przezeń aby się ich wiele nie pokalało”. Hebrajczyków 12,13-15.

Siła przedstawicielstw szatańskich jest wielka i Pan wzywa swój lud aby wzmacniali nawzajem jeden drugiego „budując się na waszej najświętszej wierze”.

Zamiast współpracować z szatanem niechaj każdy nauczy się co to znaczy współpracować z Bogiem. W tych przygnębiających czasach ma On do wykonania dzieło, które wymaga wielkiego męstwa i wiary, która uzdolni nas do wzmacniania się nawzajem. Wszyscy potrzebujemy stać ramię przy ramieniu i serce przy sercu jako współpracownicy Boga. Czegóż nie można by dokonać w łasce i przez łaskę Bożą gdyby członkowie zboru stali razem, aby posilać Jego pracowników, aby pomagać im swymi modlitwami i swym wpływem kiedy zniechęcenie naciska ze wszystkich stron! Teraz jest czas aby pracować jako wierni słudzy.

Zamiast krytycyzmu i potępienia niechaj nasi bracia i siostry mają dla Pańskich przedstawicieli słowa zachęty i zaufania. Bóg wzywa ich do pokrzepienia serc tych, którzy noszą ciężkie brzemiona, ponieważ On pracuje z nimi. Wzywa On swój lud aby uznali w Jego instytucji potrzebującą moc. Uczcijcie Boga przez doprowadzenie do perfekcji wasz talent aby miał on taki wpływ jaki powinien mieć.

Gdy macie możliwość, mówcie do pracowników, mówcie do nich słowa, które będą posileniem i natchnieniem. Jesteście wszyscy zbyt obojętni w stosunku do siebie nawzajem. Zbyt często zapominamy że nasi współpracownicy potrzebują pokrzepienia i pociechy. W chwilach szczególnego zamieszania i chwilach uciążliwych zadbajcie o to by zapewnić ich o swoim zainteresowaniu i sympatii. Kiedy próbujecie pomóc im przez wasze modlitwy, niechaj wiedzą oni o tym że to czynicie. Przekażcie im słowa Bożego poselstwa do Jego pracowników: „Bądź silny i mężnie sobie poczynaj”. Jozuego 1,6.

Kierownicy naszych instytucji mają przed sobą trudne zadanie aby utrzymać porządek i mądrze zarządzać młodzieżą znajdującą się pod ich opieką. Członkowie zboru mogą zrobić wiele aby podtrzymać ich ręce. Kiedy młodzi są niechętni do poddania się dyscyplinie panującej w instytucji czy też kiedy w innym przypadku poróżnienia się ze swymi przełożonymi postanawiają działać na swój sposób, niechaj rodzice nie popierają ślepo i nie sympatyzują ze swoimi dziećmi.

Lepiej, daleko lepiej byłoby gdyby wasze dzieci cierpiały, gdyby nawet znalazły się w grobie niż gdyby uczono ich lekkiego traktowania zasad, które leżą u podstawy wierności prawdzie, ich bliźnim i Bogu.

W przypadkach trudnych idźcie wprost do tych, którzy rządzą i dowiedzcie się prawdy. Zakodujcie sobie w umyśle że kierownicy wielu wydziałów rozumieją lepiej niż to potrafią inni, które przepisy są zasadnicze. Okażcie zaufanie wobec ich sądu i uznanie wobec ich autorytetu. Nauczcie swoje dzieci respektować i szanować tych, którym Bóg okazał respekt i szacunek poprzez umieszczenie ich na stanowisku powierzanym ludziom zaufanym.

W żaden inny sposób członkowie zboru nie poprą lepiej wysiłków kierowników naszych instytucji niż poprzez danie w swych własnych domach przykładu właściwego porządku i dyscypliny. Niechaj rodzice poprzez swoje słowa i zachowanie dadzą swoim dzieciom przykład tego czego od nich oczekują. Niechaj nie będzie zachęty do grzechu, żadnego złego słowa, żadnego złego domysłu. Uczcie dzieci i młodzież szanować się nawzajem, być wiernymi wobec zasad, wiernymi wobec Boga. Nauczcie ich szanować i przestrzegać prawo Boże i zasady panujące w domu. Wówczas będą oni praktykowali te zasady w swoim życiu i wprowadzą je we wszystkie swoje związki z innymi. Będą kochali sąsiadów jak siebie samych, stworzą czystą atmosferę i będą potrafili wzmocnić słabe dusze na ścieżce, która prowadzi do świętości i do nieba.

Dzieci, które otrzymają takie pouczenie, nie będą ciężarem, powodem do niepokoju w naszych instytucjach. Będą raczej pomocą dla tych, którzy niosą ciężar odpowiedzialności. Dzięki właściwemu kierowaniu zostaną one przygotowane aby zająć odpowiedzialne stanowisko a przez nauki i przykład będą zawsze pomagały innym czynić dobro. Będą właściwie oceniały swoje własne talenty i zrobią najlepszy użytek ze swych fizycznych, umysłowych i duchowych sił. Dusze takie uzbrojone są przeciw pokusie więc nie łatwo je pokonać. Z błogosławieństwem Boga charaktery takie są nosicielami światła, ich wpływ prowadzi do przygotowania innych do życia biznesu, który jest praktycznym życiem chrześcijańskim.

Członkowie zboru, napełnieni Chrystusową miłością do dusz, świadomi swych przywilejów i okoliczności, mogą wywierać na młodzież wpływ ku dobremu, wpływ, którego nie da się ocenić. Ich przykład w wierności w domu, w interesach i w zborze, objawienie ich uprzejmości dla ludzi i chrześcijańskiej życzliwości połączone ze szczerym zainteresowaniem dla dobrego duchowego samopoczucia młodych będzie miało wpływ na kształtowanie się charakterów tych młodych ludzi dla służby Bożej i służby bliźnim zarówno w tym życiu jak i przyszłym.

Obowiązki wydawnictwa wobec kościoła

Podczas gdy zbór ma obowiązki wobec wydawnictwa, ono również ma obowiązki wobec zboru. Jedno ma podtrzymać drugie.

Ci, którzy zajmują odpowiedzialne stanowiska w wydawnictwach, nie powinni pozwalać sobie na to aby praca tak ich przytłoczyła by nie mieli czasu na podtrzymywanie duchowych zainteresowań. Kiedy zainteresowania te są w wydawnictwie żywe, będzie to miało potężny wpływ na kościół a kiedy żywe są w kościele, będzie to miało potężny wpływ na wydawnictwo. Boże błogosławieństwo spocznie na pracy kiedy jest ona tak prowadzona że dusze zdobyte są dla Chrystusa.

Wszyscy pracownicy wydawnictwa, którzy wyznają imię Chrystusa powinni być pracownikami w kościele. Będzie to ważne dla ich własnego duchowego życia kiedy wykorzystają wszelkie możliwości uzyskania łaski. Otrzymają moc nie przez to że będą stali z boku jako obserwatorzy ale poprzez stanie się pracownikami. Każdy powinien zostać zaliczony do jakiejś gałęzi dzieła przy regularnej, systematycznej pracy związanej z kościołem. Wszyscy powinni zdać sobie sprawę z tego że jest to ich obowiązkiem jako chrześcijan. Dzięki ślubowaniu jakie złożyli przy chrzcie zostali zobowiązani do czynienia wszystkiego co jest w ich mocy aby budować kościół Chrystusowy. Pokażcie im że wymaga tego miłość i lojalność wobec ich Odkupiciela, wierność wobec zasad prawdziwego człowieczeństwa, lojalność wobec instytucji, z którą są związani. Nie mogą oni być wiernymi sługami Chrystusa, nie mogą być prawymi mężczyznami czy kobietami, nie mogą być dobrze widzianymi pracownikami Bożej instytucji jeśli zaniedbują te obowiązki.

Kierownicy instytucji w różnych wydziałach powinni mieć szczególną pieczę nad tym aby młodzi wybrali sobie w tym względzie właściwe nawyki. Kiedy zaprzestano spotkań zborowych albo gdy obowiązki związane z tą służbą pozostają niewykonane, sprawdźcie jak się sprawy mają. Przez pełne uprzejmości i taktu wysiłki dążcie do pobudzenia niedbałych i ożywienia ginącego zainteresowania.

Nikt nie powinien pozwolić aby własna praca była wymówką do zaprzestania świętej służby Pańskiej. Byłoby o wiele lepiej odłożyć na bok pracę, która dotyczy nas samych, niż odrzucić nasz obowiązek wobec Boga.

*****

Do braci, którym powierzono odpowiedzialne stanowiska w wydawnictwach

Przekonuję was usilnie co do ważności uczestnictwa w naszych dorocznych spotkaniach, nie jedynie w spotkaniach dotyczących biznesu, ale w spotkaniach, które służyłyby oświeceniu was duchowo. Nie zdajecie sobie sprawy z potrzeby bliskiego związku z niebem. Bez tego związku nikt z was nie jest bezpieczny, nikt z was nie kwalifikuje się do wykonywania dzieła Bożego w sposób możliwy do przyjęcia.

W dziele tym, bardziej niż w jakimkolwiek świeckim interesie, sukces jest proporcjonalny do ducha poświęcenia i oddania samego siebie z jakim dzieło to jest wykonywane. Ci, którzy ponoszą odpowiedzialność jako kierownicy w dziele, potrzebują stanąć tam gdzie Duch Święty mógłby głębiej na nich oddziaływać. Powinni mieć o wiele większe niż inni pragnienie ochrzczenia Duchem Świętym i wiedzy o Bogu i Chrystusie gdyż ich pozycja jest bardziej odpowiedzialna niż pozycja zwykłego pracownika.

Naturalne i nabyte talenty — wszystkie są darami Boga i potrzeba by były stale pod kontrolą Jego Ducha, Jego boskiej uświęcającej mocy. Potrzebujecie głębiej odczuć że brak wam doświadczenia w tej pracy i dołóżcie wszelkich starań aby zdobyć potrzebną wiedzę i mądrość byście mogli spożytkować każdą zdolność ciała i umysłu tak by uczcić Boga.

„Dam wam także nowe serce”. Chrystus musi zamieszkać w waszych sercach niczym krew w ciele i krążyć tam jako życiodajna moc. W tej kwestii nie możemy być zbyt natarczywi. Chociaż prawda musi stać się naszą zbroją, nasze przekonania potrzebują wzmocnienia przez żywe uczucia jakie charakteryzują życie Chrystusa. Jeśli prawda, żywa prawda nie objawia się w charakterze, nikt nie wytrwa. Jest tylko jedna siła, która może nas zarówno uczynić mocnymi jak i utrzymać w prawdzie — łaska Boża. Ten, kto ufa jeszcze w coś innego, chwieje się i bliski jest upadku.

Pan pragnie abyście polegali na Nim. Wykorzystajcie jak najlepiej każdą okoliczność by iść ku światłu. Czy poznacie poza świętym wpływem, który pochodzi od Boga jak możecie rozróżniać sprawy duchowe?

Bóg wzywa nas abyśmy wykorzystali każdą okazję by zapewnić sobie przygotowanie do Jego dzieła. Oczekuje On że włożycie całą waszą energię w jej wykonanie oraz że utrzymacie swe serca żywe dla jej świętości i ogromnych odpowiedzialności jakie się z nią wiążą. Boże oko spoczywa na was. Dla żadnego z was nie jest rzeczą bezpieczną przyprowadzać przed Jego oblicze oszpeconą ofiarę, ofiarę, która nie kosztuje ani studium ani modlitwy. Takiej ofiary nie może On przyjąć.

Błagam was usilnie byście przebudzili się i szukali Boga dla samych siebie. Gdy przechodzi Jezus z Nazaretu, wołajcie do Niego żarliwie: „Zmiłuj się nade mną Panie Synu Dawida” a odzyskacie wzrok. Przez łaskę Bożą otrzymacie coś co będzie dla was o wiele cenniejsze niż srebro i złoto, i drogie kamienie.

*****

Jeżeli jest jakaś chwila ważniejsza niż inna kiedy ludzie potrzebują umocnić swój związek z Bogiem to jest to chwila kiedy wezwani zostaną do wzięcia na siebie szczególnej odpowiedzialności. Nie jest dla nas rzeczą bezpieczną gdy wyruszamy do bitwy a odrzucamy naszą broń. Wtedy właśnie potrzebujemy być uzbrojeni w zupełną zbroję Bożą. Każda jej część jest ważna.

Nigdy nie igrajcie z myślą że możecie być chrześcijanami i równocześnie zamknąć się w sobie. Każdy jest nitką w wielkiej tkaninie ludzkości a natura i jakość waszych doświadczeń będzie w wielkim stopniu uzależniona od doświadczeń tych, z którymi jesteście związani. Jezus mówi: „Gdzie dwóch lub trzech zbierze się w moim imieniu, tam Ja będę pośród nich”. Mateusza 18,20. Nie opuszczajmy więc wspólnych naszych zebrań jak to niektórzy mają w zwyczaju ale napominajcie jedni drugich a tym więcej gdy widzimy że dzień ten się przybliża.

Uczyńcie więc nabożeństwa zborowe tak interesujące jak to tylko jest możliwe. Niech każdy bierze w nich żywy udział jaki ma obowiązek pokazać na nabożeństwie. Współdziałajcie z aniołami niebieskimi, którzy próbują wywrzeć właściwy wpływ na każdego pracownika.

Rozdział 36 — Świętość Bożych środków

Jest wielu takich, którzy nie widzą żadnej różnicy pomiędzy zwykłym biznesem takim jak warsztat, fabryka czy pole zboża a instytucją założoną specjalnie dla rozwoju sprawy Bożej. A to jest taka sama różnica jaką w dawnych czasach Bóg wyznaczył pomiędzy świętym a pospolitym, poświęconym a świeckim. Pragnie On aby każdy pracownik w naszych instytucjach różnicę tę zauważył i docenił. Ci, którzy zajmują wysoką pozycję w naszych wydawnictwach, są wysoce uhonorowani. Spoczywa na nich święty obowiązek. Zostali wezwani aby byli współpracownikami Boga. Powinni docenić okazję tak bliskiego związku z niebiańskimi przedstawicielami, poczuć się wysoce uprzywilejowani gdyż pozwolono im oddać Pańskiej instytucji swoje zdolności, swoją służbę i swą niestrudzoną czujność. Powinni mieć mocny cel, wzniosłe dążenia, gorliwość by uczynić wydawnictwo tym czym Bóg pragnie aby było światłem na świecie, wiernym świadkiem dla Niego, pomnikiem sabatu z czwartego przykazania.

*****

„Uczynił moje usta jako ostry miecz, w cieniu swojej ręki ukrył mnie, uczynił mnie strzałę polerowaną, do sajdaka swego schował mnie. I powiedział do mnie: Tyś sługa mój, o Izraelu, w tobie chlubić się będę. ...I rzekł: Mało by mi to było abyś mi był sługą ku podźwignięciu pokoleń Jakubowych i ku nawróceniu ostatków z Izraela, przetoż dałem cię za światłość poganom abyś był zbawieniem moim aż do krańców ziemi”. Izajasza 49,2-6. Oto jest Słowo Boże do wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób związani są z Jego wyznaczonymi instytucjami. Są oni wybrani ponieważ przyszli do strumieni, którymi płynie światło. Są oni w Jego specjalnej służbie i nie powinni uważać tego za coś błahego. Proporcjonalnie do swojej pozycji w udzielonym im świętym zaufaniu powinni oni odczuwać odpowiedzialność i poświęcenie. Bezwartościowe, pospolite rozmowy i niepoważne zachowanie nie powinny być tolerowane. Powinno się raczej kultywować i popierać pouczenie świętości miejsca.

Na tym wszystkim, nad swymi wyznaczonymi instytucjami, Pan sprawuje stałą baczną opiekę. Maszynę mogą wprawić w działanie ludzie, którzy mają śrubkę, jedną niewielką część urządzenia, która się zepsuła — i jak katastrofalne mogłyby być tego wyniki! Kto zapobiegał nieszczęściu? Aniołowie Boży sprawują kontrolę nad dziełem. Gdyby oczy tych, którzy kierują maszyną były otwarte, dostrzegliby oni niebiańskich przewodników. W każdym pokoju w domu wydawniczym gdzie wykonuje się pracę, znajduje się świadek notujący to w jakim duchu jest ona wykonywana i podpatrują okazywaną wierność i brak samolubstwa.

*****

Jeśli nie przedstawiłam wam światła w jakim Bóg widzi swoje instytucje — jako ośrodki, przez które działa w szczególny sposób — niechaj On przedstawi te rzeczy w waszych umysłach przez swego Ducha Świętego abyście mogli zrozumieć różnicę pomiędzy pospolitą i świętą służbą.

*****

Zarówno członkowie zboru jak i zatrudnieni w wydawnictwie powinni czuć że jako współpracownicy Boży mają udział w prowadzeniu jego instytucji. Powinni być wiernymi stróżami jego interesów na każdej linii pragnąc bronić nie tylko przed upadkiem i nieszczęściem ale i przed tym wszystkim co może je sprofanować i skalać. Nigdy Jego dobre imię nie powinno zostać zszargane poprzez ich własne działanie, choćby i przez jedno słowo niedbałego krytycyzmu czy potępienia. Boże instytucje powinny być przez nich uznawane za święty depozyt, który winien być strzeżony troskliwie jak arka strzeżona była przez starożytnego Izraela.

*****

Kiedy pracownicy w wydawnictwie nauczą się myśleć o tym wielkim ośrodku jako bliskim Bogu i przez Niego kontrolowanym, kiedy zdadzą sobie sprawę z tego że jest to kanał, którym światło z nieba ma płynąć na świat, będą obdarzać je wielkim szacunkiem i poważaniem. Pielęgnować będą najlepsze myśli i najwznioślejsze uczucia że w swojej pracy mogą współpracować z przedstawicielami niebios. Gdy pracownicy zdadzą sobie sprawę z tego że znajdują się w obecności aniołów, których oczy są zbyt czyste by poznać grzech, w ich myślach, słowach i czynach pojawi się wielkie opanowanie. Otrzymają siłę moralną ponieważ Pan mówi: „Tych, którzy mnie czczą, Ja uczczę”. 1 Samuela 2,30. Każdy pracownik będzie miał cudowne doświadczenie i posiadać będzie wiarę i moc, która wzniesie się ponad okoliczności. Wszyscy będą mogli powiedzieć: „Pan jest na tym miejscu”.

Rozdział 37 — Poleganie na Bogu

Pierwszą lekcją jakiej powinni się nauczyć pracownicy w naszych instytucjach to lekcja polegania na Bogu. Zanim osiągną sukces na jakiejkolwiek linii muszą — każdy sam dla siebie — przyjąć prawdę w słowach Chrystusa: „Beze mnie nic uczynić nie możecie”.

Sprawiedliwość ma swój korzeń w pobożności. Żadna ludzka istota nie może być sprawiedliwa jeśli nie ma wiary w Boga i nie podtrzymuje z Nim żywego związku. Niczym kwiat na polu, który ma swój korzeń w glebie, jak on musi otrzymywać powietrze, rosę, deszcz i promienie słońca, tak musimy otrzymywać od Boga to co służy życiu duszy. Tylko stając się uczestnikami Jego natury otrzymamy moc do przestrzegania Jego przykazań. Żaden człowiek, wielki czy mały, doświadczony czy niedoświadczony nie może pewnie żyć przed swoimi bliźnimi czystym pełnym mocy życiem dopóki życie jego nie zostanie ukryte z Chrystusem w Bogu. Im większa działalność pośród ludzi tym ściślejsza powinna być jedność serca z Bogiem.

Pan dał pouczenie aby zatrudnieni w wydawnictwach zostali przeszkoleni w sprawach religijnych. To dzieło ma nieskończenie głębsze znaczenie niż zysk finansowy. Zdrowie duchowe pracowników powinno być brane pod uwagę jako pierwsza praca z modlitwą. Nie myślcie że jest to czas stracony, jest to czas, który trwać będzie przez wieki. W ten sposób zdobędzie sukces i duchowe zwycięstwo. Maszyna odpowie na dotknięcie ręki Mistrza. Boże błogosławieństwo jest z pewnością warte tego by o nie prosić i praca nie będzie mogła być wykonana właściwie jeżeli początek nie jest właściwy. Ręce każdego pracownika powinny zostać pokrzepione, jego serce oczyszczone, zanim Pan będzie mógł go skutecznie wykorzystać.

Gdybyśmy żyli prawdziwym chrześcijańskim życiem, sumienie musiałoby być stale ożywiane nieprzerwanym kontaktem ze Słowem Bożym. Wszystkie skarby jakie za nieskończoną cenę Bóg nam zapewnił nie zdziałają dla nas niczego dobrego, nie wzmocnią nas ani nie spowodują duchowego wzrostu dopóki ich nie przyjmiemy. Musimy jeść Słowo Boże — uczynić je częścią nas samych.

Niechaj małe grupki zbierają się wieczorem, w południe czy wczesnym rankiem na studium Biblii. Niechaj ich członkowie mają czas na modlitwę aby mogli być wzmocnieni, oświeceni i uświęceni przez Ducha Świętego. Chrystus pragnie aby to dzieło dokonało się w sercu każdego pracownika. Jeśli sami otworzycie drzwi by przyjąć wielkie błogosławieństwo, przyjdzie ono do was. Aniołowie Boży będą na wasze zawołanie. Będziecie żywili się liśćmi z drzewa żywota. Jakie świadectwa złożycie w przyjacielskiej społeczności, którą będziecie mieli ze swymi współpracownikami podczas tych cennych chwil gdy szukać będziecie Bożego błogosławieństwa. Niech każdy opowie o swoim doświadczeniu w prostych słowach. Przyniesie to więcej pociechy i radości dla duszy niż wszystkie miłe instrumenty muzyczne jakie mogą być przyniesione do zboru. Chrystus wejdzie do waszego serca. Tylko w ten sposób możecie podtrzymać waszą wspólnotę.

Wielu myśli że czas poświęcony na szukanie Pana to czas stracony. Ale kiedy On zaczyna współdziałać z ludzkimi wysiłkami a mężczyźni i niewiasty współdziałają z Nim, w pracy i w efektach uwidoczni się zauważalna zmiana. Każde serce, które zostało nawiedzone przez jasne promienie Słońca Sprawiedliwości, objawi dzieło Ducha Świętego w głosie, myśli i charakterze. Maszyna będzie działała gdy naoliwi ją i poprawi ręka Mistrza. Tarcie będzie mniejsze kiedy duch pracownika otrzyma oliwę z dwu drzewek oliwnych. Święty wpływ rozprzestrzeni się na innych przez słowa uprzejmości, czułości, miłości i zachęty.

*****

Bojący się Boga ewangeliści powinni podjąć żarliwe wysiłki o uczniów aby ci mogli być nawróceni. Powinno się ich dokładnie pouczyć odnośnie prawdy. Powinni być zachęceni do codziennego studium Biblii i mieć instruktora, który czytałby i studiowałby ją razem z nimi.

Wzrastająca wiedza o Chrystusie, którą osiąga się przez studium Pisma dzięki nauczaniu Ducha Świętego, uzdalnia uczącego się do rozróżniania pomiędzy dobrem a złem we wszystkich sprawach wydawnictwa. Zdobędą tę wiedzę, wkorzenią się i ugruntują w prawdzie, pójdą drogą Pańską aby czynić sprawiedliwość i sąd.

*****

Ci, którzy kierują świętymi rzeczami w instytucjach wydawniczych i w innych oddziałach Bożego dzieła, mają dołożyć najwyższych starań umysłowych i moralnych. Mają stale studiować nie wolę człowieka ale wolę Boga. Jego łaska musi objawić się w całej ich pracy.

Mamy być „w pracy nieleniwi, duchem pałający, Panu służący”. Rzymian 12,11. W naszej pracy mamy być aktywni lecz z tym elementem winien być skojarzony inny — żywa gorliwość w służbie Bożej. Do naszej codziennej pracy mamy wnieść poświęcenie, pobożność i oddanie. Jeśli bez nich prowadzicie swoje interesy, popełniacie wielki błąd w swoim życiu — okradacie Boga wyznając że Mu służycie.

Rozdział 38 — Współpraca

Przy zakładaniu instytucji na nowych miejscach często potrzeba złożyć odpowiedzialność w ręce osób nie w pełni zapoznanych ze szczegółami dzieła. Ludzie ci pracujący z wielką szkodą i jeśli oni sami i ich współpracownicy nie będą mieli niesamolubnego zainteresowania Pańską instytucją, spowodują oni taki stan rzeczy, który przeszkodzi jej powodzeniu.

Wielu odczuwa że ta cząstka dzieła, którą wykonują, należy wyłącznie do nich i nikt inny nie powinien czynić odnośnie niej żadnych metod prowadzenia dzieła, kiedy ktoś przychodzi by służyć im radą, obrażają się i starają się jeszcze bardziej zdecydowani być co do swojego niezależnego sądu. Inni znów pracownicy nie są chętni do udzielania porad czy pomocy swoim współpracownikom.

Natomiast niedoświadczeni nie chcą aby dowiedziano się o ich niewiedzy. Popełniają błędy kosztem czasu i materiału ponieważ są zbyt dumni by prosić o radę.

Przyczyny tych kłopotów nietrudno się doszukać. Pracownicy byli niezależnymi nićmi kiedy powinni byli uznać się za nici, które muszą być splecione razem aby można było uformować obraz.

Te rzeczy zasmucają Ducha Świętego. Bóg pragnie abyśmy uczyli siebie wzajemnie. Nieuświęcona niezależność stawia nas tam gdzie nie może On z nami działać. Szatan zaś zadowolony jest z takiego stanu rzeczy.

Nie powinno być tajemnic ani obaw że inni zdobywają wiedzę jaką posiadają nieliczni. Taki duch powoduje wzrost stałej podejrzliwości i surowości. Daje się upust złemu myśleniu i złym przypuszczeniom a miłość braterska umiera w sercu.

Każda część dzieła Bożego ma związek ze wszystkimi innymi. Wyłączność nie może istnieć w instytucji gdzie przebywa Bóg ponieważ On jest Panem taktu i prostolijności, On jest podstawą wszystkich metod. To On udziela wiedzy odnośnie tych metod i żaden człowiek nie może uważać tej wiedzy jako należnej tylko jemu.

Każdy pracownik powinien interesować się każdą częścią dzieła a jeśli Bóg udzielił mu daru przewidywania, zdolności i wiedzy, która może być pomocna w innej dziedzinie, powinien ogłosić to co otrzymał.

Każda zdolność, która może być związana z instytucją, powinna być wykorzystana poprzez bezinteresowne wysiłki aby przynieść sukces, żywy, działający czynnik Boży. Poświęceni pracownicy, którzy posiadają talenty i wpływ są tymi, których potrzebuje wydawnictwo.

Każdy pracownik powinien być przetestowany czy pracuje dla rozwoju Pańskiej instytucji czy też służy swoim własnym interesom. Ci, którzy zostali nawróceni, dadzą codziennie dowód że nie pragną używać swych zdolności i wiedzy dla osobistego zysku. Zdają sobie sprawę z tego że to Boska opatrzność udziela im tych zdolności aby jako Boże narzędzia mogli służyć Jego sprawie wykonując pracę jak najlepiej.

Nikt nie powinien pracować z umiłowania chwały czy też ambicji przywódczych. Prawdziwy pracownik uczyni to co najlepsze ponieważ czyniąc w ten sposób może wywyższyć Boga. Będzie on próbował udoskonalić wszystkie swoje zdolności. Będzie wykonywał swoje obowiązki niczym dla Boga. Jego jedynym pragnieniem będzie aby Chrystus otrzymał hołd przez doskonałą służbę.

Niechaj pracownicy skupią swoje siły w celu przyniesienia korzyści dziełu Bożemu. Czyniąc to oni sami zdobędą siłę i biegłość.

Rozdział 39 — Samokontrola i wierność

Nie mamy prawa przeliczać się zarówno z umysłowymi jak i fizycznymi siłami, tak byśmy mogli łatwo się podniecić i wypowiadać słowa, które obrażałyby Boga. Pan pragnie abyśmy byli zawsze cisi i cierpliwi. Cokolwiek czyniliby inni my mamy reprezentować Chrystusa czyniąc to co On uczyniłby w podobnych okolicznościach.

Każdego dnia ten, który zajmuje odpowiedzialne stanowisko, musi podejmować decyzje, od których zależą rezultaty o wielkim znaczeniu. Musi często myśleć szybko a to może zrobić z powodzeniem tylko ktoś kto praktykuje dokładną wstrzemięźliwość. Umysł wzmacnia się przy właściwym traktowaniu sił fizycznych i umysłowych. Jeśli napięcie nie jest zbyt duże, zdobywa on nową siłę przy każdym obciążeniu.

*****

Nikt, tylko ten, kto całym sercem jest chrześcijaninem może być prawdziwym dżentelmenem.

*****

Odmowa poddania się w każdym szczególe Bożym wymaganiom oznacza pewny upadek i stratę dla tego, który czyni źle. Opuszczając drogę Pańską okrada on swego Stwórcę ze służby, którą jest mu winien. To działa na niego samego, otrzymuje on już tej łaski, tej mocy, tej siły charakteru, których otrzymanie jest przywilejem każdego kto całkowicie poddaje się Bogu. Żyjąc z dala od Chrystusa wystawiony jest on na pokuszenie. Popełnia on błędy w swojej pracy dla Mistrza. Niewierny wobec zasad w małych rzeczach nie czyni on woli Bożej w rzeczach większych. Działa on na zasadach, do których się przyzwyczaił.

Bóg nie może zjednoczyć się z tymi, którzy żyją, aby zadowalać samych siebie, aby uczynić siebie pierwszymi. Ci, którzy tak czynią, będą na koniec ostatnimi ze wszystkich. Grzechem nieomal najbardziej beznadziejnym i nieuleczalnym jest wygórowana opinia o sobie, zarozumiałość. Staje ona w poprzek drogi do każdego wzrostu. Kiedy człowiek ma defekty w charakterze a nie zdaje sobie z nich sprawy, kiedy jest tak przepojony próżnością że nie może zobaczyć swej winy, jakże może być oczyszczony? „Nie potrzebują zdrowi lekarza ale ci co się źle mają”. Mateusza 9,12. Jak można się poprawić kiedy uważa się że idzie się właściwą drogą?

Kiedy ktoś, o kim się myśli że jest prowadzony i pouczony przez Boga, zejdzie z dobrej drogi z powodu pewności siebie, wielu pójdzie za jego przykładem. Jego fałszywy krok może zaowocować wprowadzeniem w błąd tysięcy.

*****

Przyjrzyjmy się opowieści o figowym drzewie:

„Człowiek niektóry miał figowe drzewo wsadzone na winnicy swojej a przyszedłszy szukał na nim owocu ale nie znalazł. Tedy rzekł do winiarza: Oto po trzy lata przychodzę szukając owocu na tem drzewie figowem ale nie znajduję. Wytnijże je bo przeczże tę ziemię próżno zastępuje? Ale on odpowiadając rzekł mu: Panie! zaniechaj go jeszcze i na ten rok aż je okopię i obłożę gnojem. Owa snać przyniesie owoc, a jeźli nie, potem je wytniesz”. Łukasza 13,6-9 (BG).

„Potem” — w tym słowie zawarta jest lekcja dla wszystkich, którzy związani są z dziełem Bożym. Czas próby został dany drzewu, które nie przynosiło owocu. I w podobny sposób Bóg postępuje ze swoim ludem. Ale o tych, którzy zajmują wysokie i święte pozycje a jeszcze nie przynoszą owocu, mówi On: „Wytnij je, czemuż jeszcze próżno ziemię zajmuje”. „Niechaj ci, którzy związani są ze szczególnymi instytucjami Bożymi, pamiętają że przyjdzie On po owoce ze swojej winnicy. Proporcjonalnie do udzielonych błogosławieństw wymagać się będzie odpłaty. Aniołowie niebiescy odwiedzili i służyli w każdym miejscu gdzie założono Boże instytucje. Niewierność w tych instytucjach jest większym grzechem niż gdziekolwiek indziej ponieważ ma ona większy wpływ niż miałaby gdziekolwiek indziej. Niewierność, niesprawiedliwość, nieuczciwość, pobłażanie złemu tamuje światło, które Bóg dał aby świeciło z Jego instytucji.

Świat obserwuje, gotów krytykować ostro i dotkliwie wasze słowa, wasze zachowanie i wasze transakcje finansowe. Każdy kto odgrywa jakąś rolę w dziele Bożym jest obserwowany i ważony na szali ludzkiego osądu. Na umysły tych, z którymi macie do czynienia, stale działają wrażenia korzystne bądź niekorzystne dla religii biblijnej.

Świat patrzy by zobaczyć jaki owoc przyniosą ci, którzy wyznają że są chrześcijanami. Ma on prawo do szukania samozaparcia i poświęcenia samego siebie u tych, którzy głoszą że wierzą w prawdę.

*****

Byli i nadal są między pracownikami tacy, którzy nie odczuwają potrzeby Jezusa na każdym kroku. Myślą oni że nie mogą poświęcać czasu na modlitwę i uczestniczenie w spotkaniach religijnych. Mają oni tak wiele do zrobienia że nie znajdują czasu na utrzymanie swych dusz w miłości Bożej. Kiedy sprawy tak się mają, szatan ma grunt do stworzenia bezowocnych wyobrażeń.

Pracownicy, którzy nie są pilni i wierni, czynią nieobliczalną szkodę. Dają oni przykład innym. W każdej instytucji są tacy, którzy wykonują z głębi serca płynącą ochoczą służbę ale czy zakwas na nich nie działa? Czy instytucja powinna pozostać bez kilku takich co są szczerym przykładem chrześcijańskiej wierności? Kiedy ludzie, którzy głoszą że są reprezentantami Chrystusa, objawiają że są nienawróceni a ich charaktery ordynarne, samolubne i nieczyste, powinni zostać wyłączeni z pracy.

Pracownicy powinni zdać sobie sprawę ze świętości zaufania jakim ich Bóg uhonorował. Impulsywne motywy i kapryśne działania muszą zostać odsunięte. Ci, co nie potrafią rozróżnić pomiędzy świętym i pospolitym, nie są pewnymi szafarzami na wysokich stanowiskach. Kiedy będą kuszeni, zawiodą pokładane w nich zaufanie. Ci, którzy nie docenią przywilejów i okazji do związania się z dziełem Bożym, nie wytrzymają kiedy wróg zastosuje swoje specjalne pokusy. Tacy łatwo dają się zwodzić przez swoje własne samolubne ambicjonalne projekty. Jeśli potem, kiedy już przedstawiono im światło, nadal nie rozróżniają dobra od zła — im szybciej zostaną odłączeni od instytucji tym czystszy i bardziej wzniosły będzie charakter dzieła.

*****

Nie powinien być zatrudniony w jakiejkolwiek Pańskiej instytucji nikt kto w chwili kryzysu przestanie zdawać sobie sprawę z tego że jego instytucje są święte. Jeśli pracownicy nie znajdują przyjemności w prawdzie, jeśli ich związek z instytucją nie czyni ich lepszymi, nie przynosi im miłości do prawdy, to po wystarczającej ilości prób oddzielcie ich od dzieła ponieważ ich niereligijność i niewiara wpływają na innych. Przez nich źli aniołowie pracują nad wprowadzeniem w błąd tych, którzy zostają wprowadzeni jako uczniowie. Powinniście przyjmować na uczniów tych, którzy są obiecującą młodzieżą, tych co kochają Boga. Ale jeśli umieścicie ich z tymi, którzy nie mają miłości do Boga, będą oni stale narażeni na niebezpieczeństwo płynące z bezbożnego źródła. Niektórzy skupiają się na brakach innych i zaprzeczają własnym, powinni być odsunięci od dzieła.

Rozdział 40 — Niebezpieczeństwo płynące z niewłaściwej lektury

Kiedy ujrzałam niebezpieczeństwo jakie zagraża młodym ze strony niewłaściwej lektury, nie mogę powstrzymać się aby nadal nie przedstawiać ostrzeżeń jakie dano mi odnośnie tego wielkiego zła.

Słabo uświadamiamy sobie szkodę jaką odnoszą pracownicy poprzez zajmowanie się materiałami o wątpliwym charakterze. Ich uwaga jest zajęta a ich zainteresowanie skupione na danym materiale, którym się zajmują. Zdania wbijają się w pamięć. Sugerowane są pewne myśli. Niemal bezwiednie czytelnik ulega duchowi pisarza a umysł i charakter otrzymuje piętno zła. Są tacy, którzy są słabej wiary i mają mało siły by kontrolować samych siebie i trudno jest im odpędzić myśli poddane przez taką literaturę.

Niektórzy, zanim przyjęli prawdę, mieli zwyczaj czytać powieści. Po przyłączeniu się do zboru uczynili wysiłek aby przełamać ten zwyczaj. Dać tym ludziom lekturę podobną do tej, którą porzucili jest jak dawanie alkoholu nałogowemu alkoholikowi. Ulegając stale leżącej przed nim pokusie wkrótce stracą upodobanie do literatury zasługującej na zaufanie. Nie będą już interesowali się studiowaniem Biblii. Ich siły moralne zostaną osłabione. Grzech wyda się coraz mniej odpychający. Objawi się wzrastająca niewiara, wzrastająca niechęć do praktycznych obowiązków życia. Gdy umysł zostanie zwiedziony, gotów będzie nieprzepuścić żadnej lektury o pobudzającym charakterze. W ten sposób otwiera się drzwi szatanowi by mógł on poddać duszę w pełni swej dominacji.

Powinno się unikać dzieł, które nie są tak zdecydowanie bałamutne czy zepsute jeśli wprowadzają niesmak do studium Biblii. To słowo jest prawdziwą manną. Niechaj wszyscy pohamują pragnienie czytania materiałów, które nie są pokarmem dla umysłu. W żaden sposób nie będziecie mogli wykonywać dzieła Bożego z jasnym postrzeganiem jeśli umysł macie zajęty tym rodzajem literatury. Ci, którzy są na służbie Bożej, nie powinni tracić ani czasu ani pieniędzy na lekturę. Cóż plewie do pszenicy?

Nie ma czasu na zajmowanie się błahymi przyjemnostkami, zaspokajaniem egoistycznych skłonności. Jest to czas kiedy powinniśmy być zaprzątnięci poważnymi myślami. Nie możecie zastanawiać się nad pełnym samozaparcia i poświęcenia samego siebie życiem Odkupiciela świata a znajdować przyjemność w żartach i dowcipach oraz zabijaniu czasu na głupstwa. Jesteście w wielkiej potrzebie — potrzebujecie praktycznego doświadczenia w chrześcijańskim życiu. Potrzebujecie ćwiczyć umysł dla służby Bożej. Doświadczenie religijne jest w ogromnym uzależnieniu od charakteru książek jakie czytacie w wolnych chwilach.

Jeśli kochacie Biblię i przeszukujecie ją kiedy tylko nadarzy się okazja abyście mogli wejść w posiadanie jej bogatych skarbów, możecie być pewni że Jezus pociąga was ku sobie.

„Patrzcie żeby was kto sobie w korzyść nie obrócił przez filozofię i próżne oszukanie ucząc według ustawy ludzkiej, według żywiołów świata a nie według Chrystusa. Gdyż w Nim mieszka cała zupełność Bóstwa cieleśnie. I jesteście w Nim dopełnieni...”. Kolosan 2,8-10.

Nie możemy być dopełnieni w Chrystusie i równocześnie być gotowi uchwycić te rzeczy, które pochodzą od tak zwanych wielkich ludzi świata oraz postawić ich mądrość przed mądrością największego Nauczyciela jakiego świat kiedykolwiek znał. Szukanie wiedzy z takich źródeł przedstawione jest w Słowie jako pragnienie napicia się wody z dziurawych cystern, które wody zatrzymać nie mogą.

Niechaj prawda Boża będzie przedmiotem rozmyślań i medytacji. Czytajcie Biblię i uważajcie ją jako głos Boga przemawiającego wprost do was samych. Wówczas znajdziecie natchnienie i tę mądrość, która jest Boża.

*****

Gromadzenie wielu książek w celu studiowania bardzo często wprowadza pomiędzy Boga i człowieka mnóstwo wiedzy, która osłabia umysł i czyni go niezdolnym do przyswojenia tego co właśnie otrzymał. Umysł przestaje trawić. Potrzeba mądrości aby człowiek mógł wybrać dobrze pomiędzy tymi wieloma autorami i Słowem Żywota, aby mógł jeść ciało i pić krew Syna Bożego.

Moi Bracia, porzućcie strumienie nizin i przyjdźcie do czystych wód Libanu. Nigdy nie będziecie mogli chodzić w świetle Bożym jeśli zarzucacie umysł masą materiałów, których nie może on strawić. Przyszedł czas abyśmy zdecydowali się otrzymać pomoc z niebios i pozwolić by nasz umysł pozostawał pod wpływem Słowa Bożego. Zamknijmy drzwi przed takim ogromem lektury. Módlmy się więcej i jedzmy słowa życia. Dopóki w umyśle i sercu nie dokona się głębsze działanie łaski, nigdy nie ujrzymy oblicza Bożego.

Rozdział 41 — Unikać długów

Bóg nie chce aby Jego dzieło ciągle zmagało się z długami. Kiedy zachodzi potrzeba rozbudowy i powiększenia, czy innych urządzeń w instytucji, strzeżcie się przekroczyć wasze zasoby. Lepiej jest zaczekać z ulepszeniami aż Opatrzność otworzy drzwi aby można było poczynić te ulepszenia bez zaciągania wielkich długów i płacenia odsetek.

Wydawnictwa uczynione zostały przez nasz lud miejscami gdzie zdeponowano środki i w ten sposób uzyskały one możliwość udzielania jako też wspierania innych gałęzi dzieła na różnych polach i wspomagania w trudnościach innych instytucji. To jest dobre. Nie dokonano na tym polu zbyt wiele. Pan widzi to wszystko. Ale według światła jakiego mi On udzielił, powinno się zrobić wszystko by być wolnym od długu.

Praca wydawnicza opiera się na samozaparciu i powinna być prowadzona według ścisłych zasad ekonomiki. Kiedy pojawiają się kłopoty finansowe, kwestia pieniędzy może zostać opanowana jeśli pracownicy przystaną na wprowadzenie płac. To jest zasada, którą Pan objawił mi by ją wprowadzić do naszych instytucji. Kiedy brakuje pieniędzy, powinniśmy być chętni do ograniczenia naszych potrzeb.

Niech zostanie przeprowadzona właściwa wycena publikacji a następnie niechaj wszyscy w naszych wydawnictwach pomyślą jak zaoszczędzić w każdy możliwy sposób, choćby nawet spowodowało to niemałe kłopoty. Śledźcie drobne wydatki. Zatrzymajcie wszelkie przecieki. Te małe straty, jednak na koncie mocno dają się we znaki. Pozbierajcie kawałki, niech się nic nie zmarnuje. Nie traćcie ani minuty na rozmowy, zmarnowane minuty zaprzepaszczają godziny. Wytrwałe przykładanie się do pracy czynione w wierze zawsze będzie ukoronowane sukcesem.

Niektórzy uważają że dbałość o małe rzeczy jest poniżej ich godności. Uważają to za dowód wąskiego myślenia i skąpstwa ducha. Ale małe przecieki zatopiły wiele statków. Nie powinno się pozwolić na zmarnowanie niczego co służy jakiemuś celowi. Brak oszczędności na pewno sprowadzi na instytucję długi. Aczkolwiek możecie otrzymać wiele pieniędzy, zostaną stracone na drobne wydatki. W każdej gałęzi dzieła ekonomia nie jest skąpstwem.

Każdy mężczyzna czy niewiasta zatrudnieni w wydawnictwie powinni być wiernymi stróżami, którzy czuwają żeby nic się nie zmarnowało. Wszyscy powinni się strzec domniemanych potrzeb, które wymagają wydawania środków. Niektórzy ludzie żyją lepiej za czterysta dolarów rocznie niż inni, którzy robią to samo za osiemset. Tak samo jest z naszymi instytucjami: niektórzy ludzie potrafią pokierować nimi przy pomocy o wiele mniejszego kapitału niż by to zrobili inni. Bóg pragnie aby wszyscy pracownicy ćwiczyli się w oszczędzaniu a szczególnie aby byli wiernymi księgowymi.

Każdy pracownik w naszych instytucjach powinien otrzymywać zadowalające wynagrodzenie. Jeśli pracownicy otrzymają odpowiedzialne płace, będą mieli satysfakcję ze składania darów dla dzieła. Nie jest rzeczą dobrą jeśli jedni otrzymują wielkie sumy a inni, którzy wykonują niezbędną i wierną pracę, bardzo mało.

Są jednak przypadki kiedy powinno się wprowadzić różnicę. Są ludzie związani z domami wydawniczymi, którzy dźwigają wielką odpowiedzialność i których praca ma wielką wartość dla instytucji. Na wielu innych stanowiskach mieliby o wiele mniej trosk a finansowo — o wiele większy zarobek. Wszyscy widzą niesprawiedliwość kiedy płaci się takim ludziom nie więcej niż zwykłym pracownikom wykonującym mechaniczną pracę.

Jeśli jakaś kobieta wyznaczona jest przez Boga do wykonywania pewnej pracy, powinna być oszacowana zgodnie z tym jaką ma wartość. Niektórzy uważają że dobrą polityką jest zezwalać ludziom na poświęcenie swego czasu i pracy dla dzieła bez zapłaty. Ale Bóg nie uznaje takich układów. Kiedy z powodu braku środków potrzebne jest samozaparcie, ciężar tego nie powinien spoczywać w całości na kilku tylko osobach. Niechaj wszyscy zjednoczą się w ofierze.

Bóg pragnie aby ci, którym powierzył swoje dobra, okazali dobre serce i tolerancję a nie sknerstwo. Niechaj w swych sprawach nie próbują wyduszać każdego możliwego centa. Bóg patrzy z pogardą na takie metody.

*****

Pracownicy powinni otrzymywać wynagrodzenie zgodne z ilością godzin poświęconych uczciwej pracy. Ten, kto poświęca pełny czas, powinien otrzymać je proporcjonalnie do czasu. Jeśli ktoś zaprzęga do noszenia brzemion umysł, duszę i siły, powinien być odpowiednio opłacony.

*****

Żaden człowiek nie powinien być wynagradzany w sposób wygórowany, choćby nawet posiadał szczególne zdolności i kwalifikacje. Dzieło wykonane dla Boga i Jego sprawy nie powinno być oparte na wyrachowaniu. Pracownicy w wydawnictwach nie mają pracy, która wymagałaby większego wysiłku, nie mają większych wydatków ani większej odpowiedzialności niż pracownicy w innych oddziałach. Ich praca nie jest bardziej wyczerpująca niż praca wiernego kaznodziei. W przeciwieństwie tego, kaznodzieje dokonują zwykle większych poświęceń niż inni pracownicy w naszych instytucjach. Kaznodzieje idą tam gdzie są posłani, są szeregowcami gotowymi do wymarszu w każdej chwili aby spotkać się z każdą ewentualnością. Z konieczności oddzieleni są bardzo często od swoich rodzin. Pracownicy w wydawnictwach mają zwykle stały dom i mogą żyć ze swymi rodzinami. Jest to wielka oszczędność środków co powinno być rozważone ze wszystkich stron przy odpowiednim wynagrodzeniu pracowników w kaznodziejstwie i tych zatrudnionych w wydawnictwie.

Ci, którzy szczerze pracują w Pańskiej winnicy, pracują na ile ich tylko stać, nie są jedynymi, których zasługi powinno się cenić najwyżej. Zamiast rosnąć z dumy i powagi swojej osoby i odmierzać dokładnie każdą godzinę pracy, niech porównają swoje wysiłki z pracą Zbawiciela i zaliczą siebie do sług nieużytecznych.

Bracia, nie uczcie się jak mało możecie zrobić aby osiągnąć bardzo niski standard ale powstańcie aby zdobyć pełnię Chrystusową, abyście mogli zrobić wiele dla Niego.

*****

Pan potrzebuje ludzi, którzy widzą dzieło w Jego wielkości, i którzy rozumieją zasady jakie powinni włożyć do Jego wzrostu. Nie będzie On wprowadzał świeckiego porządku rzeczy aby ukształtować dzieło na zupełnie inny sposób od tego jaki wytyczył swojemu ludowi. Dzieło musi nosić charakter swego Twórcy.

W ofierze Chrystusa poniesionej dla upadłego człowieka miłosierdzie i prawda spotkają się, sprawiedliwość i pokój pocałowały się. Jeśli te cechy zostaną oddzielone od najpiękniejszej i na oko uwieńczonej sukcesem pracy, nic z niej nie będzie.

Bóg nie wyróżnił kilku osób swoją łaską a innych pozostawił bez opieki. Nie wywyższył jednego, odpychając i poniżając drugiego. Wszyscy prawdziwie nawróceni będą objawiali tego samego ducha. Będą traktowali swoich bliźnich tak jak traktowaliby Chrystusa. Nikt nie może ignorować praw drugiego.

*****

Słudzy Boży powinni mieć tak wielki respekt dla świętego dzieła, które prowadzą, że nie wniosą do niego ani odrobiny samolubstwa.

Rozdział 42 — Wiara i odwaga

Pan polecił Mojżeszowi opowiedzieć dzieciom Izraela o Jego postępowaniu względem nich gdy wyzwalani byli z Egiptu i chronieni byli cudownie na pustyni. Miał on przywołać na pamięć ich niewiarę i narzekanie gdy poddawani byli próbom oraz wielkie miłosierdzie Pańskie i czułe przywiązanie Tego, który nigdy ich nie opuścił. To miało pobudzić ich wiarę i wzmocnić ich odwagę. Kiedy będą wprowadzeni do tego by zdali sobie sprawę ze swego własnego grzechu i słabości, zdadzą sobie także sprawę z tego że Bóg był ich sprawiedliwością i siłą.

Bardzo ważnym jest aby lud Boży w dzisiejszym czasie miał w umyśle to, jak i kiedy poddawany był próbie i gdzie jego wiara zawiodła, gdzie narazili na szwank Jego sprawę przez swoją niewiarę a także przez zaufanie samemu sobie. Boże miłosierdzie wyzwolenia powinno być teraz wyliczone krok po kroku. Gdy lud Boży przejrzy przeszłość, powinien dostrzec że Bóg jeszcze powtarza swoje poczynania. Powinni rozumieć przekazane ostrzeżenia i wystrzegać się powtarzania własnych błędów. Porzucając zaufanie do samego siebie, mają Jemu zaufać że wybawi ich od dalszego obrażania Jego imienia. W każdym zwycięstwie jakie osiąga szatan, dusze narażone są na niebezpieczeństwo. Niektórzy stają się obiektami jego pokus aby nigdy się nie podnieśli. Niech więc ci, którzy popełnili błędy, chodzą ostrożnie, modląc się przy każdym kroku: „Podtrzymuj moje kroki na Twoich drogach aby się nie chwiały moje nogi”. Psalmów 17,5.

Bóg zsyła próby aby dowieść kto wiernie wytrwa w pokuszeniu. Doprowadza On każdego do sytuacji próby aby sprawdzić kto wiernie wytrwa w pokuszeniu, aby zobaczyć czy będą ufać mocy, która jest poza i ponad nimi. Każdy ma nieodkryte cechy charakteru, które muszą przyjść do światła dzięki próbie. Bóg pozwala, aby ci, którzy są samowystarczalni, byli srodze kuszeni aby mogli zrozumieć swoją beznadziejność.

Kiedy przychodzą na nas próby, kiedy widzimy nie wzrost powodzenia ale trudności wymagające ofiary ze strony wszystkich, jak odbierzemy podszepty szatana że mamy bardzo ciężkie czasy? Jeśli posłuchamy tych sugestii, zrodzi się niewiara w Boga. W takim czasie powinniśmy pamiętać że Bóg zawsze opiekował się swoimi instytucjami. Powinniśmy popatrzeć na dzieło jakiego On już dokonał, na reformy jakie już wprowadził. Powinniśmy zebrać dowody błogosławieństwa z nieba, dowody dla naszego dobra i mówić: „Panie, wierzymy w Ciebie, w Twoje zasługi i Twoje dzieło. Ufamy Tobie. Wydawnictwo jest Twoim własnym narzędziem i nie upadniemy ani nie zniechęcimy się. Wywyższyłeś nas poprzez połączenie nas z Twoim ośrodkiem. Będziemy szli drogą Pańską aby czynić sprawiedliwość i sąd. Wykonamy naszą część będąc wiernymi wobec dzieła Bożego”.

*****

Jeśli brakuje nam wiary tam gdzie jesteśmy, kiedy przychodzą trudności, zabraknie nam wiary w innym miejscu.

*****

Naszą największą potrzebą jest wiara w Boga. Kiedy patrzymy na ciemną stronę, tracimy nasz kontakt z Panem Bogiem Izraela. Gdy serce jest otwarte na obawy i domniemania, droga postępu zarasta niewiarą. Nie miejmy nigdy uczucia że Pan opuści swoje dzieło.

Mniej musi być rozmów o niewierze, mniej wyobrażenia sobie że ten czy tamten staje w poprzek drogi. Idźcie naprzód w wierze, ufajcie że Pan przygotuje drogę dla swego dzieła. Wówczas znajdziecie odpoczynek w Chrystusie. Gdy doskonalicie wiarę i stajecie we właściwym stosunku wobec Boga a przez żarliwą modlitwę zwiążecie się ze swoją pracą, będziecie działali przez Ducha świętego. Wiele problemów, które teraz wydają się niezgłębione, możecie rozwiązać dla samych siebie przez bezustanne zaufanie Bogu. Nie potrzebujecie być boleśnie określeni ponieważ żyjecie pod prowadzeniem Ducha Świętego. Możecie kroczyć naprzód i pracować w zaufaniu.

Musimy mniej ufać temu co możemy zrobić a więcej wierzyć w to co Pan może dokonać dla nas jeśli mamy czyste ręce i czyste serca. Nie jesteśmy zaangażowani w swoje własne dzieło — wykonujemy dzieło Boże.

Potrzeba więcej miłości, więcej szczerości, mniej podejrzeń, mniej złego myślenia. Musimy być mniej gotowi do oszczędzania i oskarżania. Jest to przykre dla Boga. Serce powinno być zmiękczone i podbite przez miłość. Stan bezsilności u naszych ludzi wynika z faktu że ich serca nie są w porządku wobec Boga. Oddzielenie od Niego jest przyczyną ciężkiego stanu naszych instytucji.

*****

Nie martwcie się. Poprzez patrzenie na okoliczności i narzekanie kiedy przychodzą trudności i napięcia objawiacie chorowitą osłabioną wiarę. Przez swoje słowa i swoje czyny pokazujecie że wasza wiara jest niewidoczna, Pan bogaty jest w środki. On ma cały świat. Popatrzcie na Tego, który ma światło, moc i biegłość. On pobłogosławi każdego kto chce roznosić światło i miłość.

Pan pragnie aby wszyscy zrozumieli że ich powodzenie ukryte jest z Nim w Chrystusie, że zależne jest ono od ich pokory i łagodności, ich wypływającego z serca posłuszeństwa i poświęcenia. Kiedy nauczą się oni lekcji od wielkiego Nauczyciela jak umierać dla siebie, jak nie pokładać zaufania w człowieku, jak nie czynić ciała swoim ramieniem, to później, kiedy będą Go wzywali, Pan będzie im żywą pomocą w każdej potrzebie. On poprowadzi ich w sądzie. On będzie po ich prawicy aby dodawać im rady. Będzie On mówił do nich: „Oto jest droga, którą macie iść”.

Niechaj bracia na odpowiedzialnych stanowiskach głoszą słowa wiary i otuchy do pracowników. Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, po stronie wiary. Tak długo jak trwa czas próby, pokażcie co ma być czynione przez poświęcony żywy zbór.

*****

Nie rozumiemy tak jak powinniśmy wielkiego konfliktu pomiędzy mocami, boju pomiędzy wiernymi i niewiernymi aniołami. O każdego człowieka walczą dobrzy i źli aniołowie. To nie jest walka pozorowana. Nie jest to udawanie bitwy, w którą jesteśmy zaangażowani. Musimy się spotkać z najsilniejszymi przeciwnikami i od nas zależy kto wygra. Mamy szukać naszej mocy tam gdzie szukali jej pierwsi uczniowie. „Ci wszyscy trwali w jedności, w modlitwie i błaganiach”. „I nagle rozległ się głos z nieba niczym głos potężnego wiatru i napełnił cały dom gdzie siedzieli”. „I wszyscy byli napełnieni Duchem Świętym”. Dzieje Apostolskie 1,14; 2,2.4.

Nie ma wytłumaczenia dla zdrady czy zniechęcenia ponieważ wszystkie obietnice niebiańskiej łaski są dla tych, którzy pragną i łakną sprawiedliwości. Jest gwarancją że na wielką potrzebę głodu i pragnienia, udzielone zostanie tak pożądane posilenie.

Kiedy zdamy sobie sprawę z naszej niezdolności do wykonywania Bożego dzieła i poddamy się aby być prowadzeni Jego mądrością, Pan będzie działał z nami. Kiedy opróżnimy duszę z samego siebie, On zaspokoi wszystkie nasze potrzeby.

Umieśćcie wasze umysły i wolę tam gdzie Duch Boży może je dosięgnąć ponieważ On nie będzie działał poprzez umysł czy sumienie innego człowieka aby dosięgnąć waszego. Z żarliwą modlitwą o mądrość uczyńcie Słowo Boże swoim studium. Zasięgnijcie rady uświęconego rozsądku poddanego całkowicie Bogu.

Przypatrzcie się Jezusowi w prostocie i wierze. Patrzcie na Jezusa dopóki duch nie omdleje pod nadmiarem światła. Nie modlimy się w połowie. Nie wierzmy w połowie. „Proście, a będzie wam dane”. Łukasza 11,9. Módlcie się, wierzcie, umacniajcie jeden drugiego. Módlcie się tak jak nie modliliście się nigdy dotąd aby Pan położył na was swoją rękę, abyście mogli pojąć długość i szerokość, i głębokość, i poznać miłość Chrystusa, która przechodzi wszelkie pojmowanie, abyście mogli być napełnieni zupełną pełnią Bożą.

*****

Fakt że zostaliśmy wezwani aby wycierpieć próbę, dowodzi że Pan Jezus widzi w nas coś bardzo cennego co pragnie On rozwinąć. Gdyby On w nas nie widział niczego co mogłoby uczcić Jego imię, nie poświęcałby On czasu na uszlachetnienie nas. Nie zadajemy sobie wiele trudu przy jeżynach bez kolców. Chrystus nie wrzuca bezwartościowego kruszcu do swojego tygla. Doświadcza On tylko wartościowy metal.

Kowal wrzuca żelazo i stal do ognia aby móc poznać jaki rodzaj metalu reprezentuje. Pan pozwala aby Jego wybrani wrzuceni zostali w tygiel utrapienia aby mógł zobaczyć jakie są twardości i czy będzie On mógł uformować i wymodelować ich do swojego dzieła.

Rozdział 43 — Poświęcenie samego siebie

Prawa królestwa są tak proste a równocześnie tak doskonałe że dodatki poczynione przez człowieka wprowadzają zamieszanie. I im bardziej proste są nasze plany wobec dzieła Pańskiego tym więcej dokonamy. Adoptowanie światowej polityki do dzieła Bożego to zapraszanie nieszczęścia i niepowodzenia. Prostota i pokora powinny charakteryzować każdy owocny wysiłek dla rozwoju Bożego królestwa.

Aby ewangelia mogła iść do wszystkich narodów, królestw, języków i ludów, musi być podtrzymywane poświęcenie samego siebie. Ci, którzy zajmują wysokie pozycje, mają we wszystkich sprawach działać jako wierni słudzy, sumiennie strzegąc kapitału, jaki zgromadzili ludzie. Trzeba dbać o to by ustrzec się wszelkich niepotrzebnych wydatków. Przy wznoszeniu budynków i stawianiu udogodnień w pracy, powinniśmy być uważni by nie czynić tak wyszukanych przygotowań, zużyjemy niepotrzebnie pieniądze, oznacza to w każdym przypadku niezdolność do łożenia na rozwój dzieła na innych polach a szczególnie w innych krajach. Nie powinno się wybierać środków ze skarbca po to aby zakładać instytucje na własnym terenie ryzykując sparaliżowanie postępu prawdy w innych rejonach.

Boże pieniądze mają być użyte nie tylko na wasze najbliższe sąsiedztwo ale i w odległych krajach, na wyspach morskich. Jeśli lud Boży nie podejmie tego dzieła, Bóg z całą pewnością zabierze moc, która nie jest zastosowana właściwie.

Wielu spośród wierzących ma tylko tyle jedzenia aby się wyżywić a przecież w swym głębokim ubóstwie przynoszą swoje dziesięciny i ofiary do skarbca Pańskiego. Wielu, którzy wiedzą co to znaczy posilać sprawę Bożą w ciężkich i trudnych warunkach, zainwestowali pieniądze w wydawnictwa. Chętnie znieśli niewygodę i niedostatki, a czuwali i modlili się o sukces dzieła. Ich dary i ofiary wyrażają gorącą wdzięczność ich serc dla Tego, który powołał ich z ciemności do swego cudownego światła. Ich modlitwy i jałmużny przychodzą na pamięć przed Bogiem. Nie ma wonniejszego kadzidła, które mogłoby unieść się do nieba.

Ale dzieło Boże w całej swojej rozciągłości jest całością i te same zasady powinny rządzić we wszystkich jego gałęziach. Musi ono nosić pieczęć pracy misyjnej. Każdy wydział dzieła związany jest ze wszystkimi częściami pola misyjnego. Ducha, który rządzi jednym wydziałem, powinno się odczuwać na całym polu. Jeżeli część pracowników otrzymuje wysokie wynagrodzenie, są inni w innych gałęziach dzieła, którzy również będą się dopominać wysokich zarobków a duch poświęcenia samego siebie osłabnie. Inne instytucje podchwycą tego samego ducha i łaska Pańska będzie od nich odjęta ponieważ On nigdy nie usankcjonuje samolubstwa. W ten sposób nasze agresywne dzieło zakończy się. Niemożliwe jest prowadzić je naprzód bez całego poświęcenia. Ze wszystkich części świata dochodzi wezwanie o ludzi i środki do prowadzenia dzieła. Czy będziemy zmuszeni powiedzieć: „Musicie poczekać, nie mamy pieniędzy w skarbcu”?

Niektórzy mężowie doświadczeni i pobożni, którzy rozpoczęli to dzieło, którzy zaparli się sami siebie i nie wahali się poświęcić dla jego sukcesu, śpią teraz w grobie. Byli kanałami, Jego reprezentantami, przez których zostały przekazane kościołowi zasady duchowego życia. Mieli oni doświadczenie o najwyższej wartości. Nie mogli oni być ani kupieni ani sprzedani. Ich czystość i oddanie oraz poświęcenie samego siebie, ich żywy związek z Bogiem były błogosławieństwem dla wznoszenia dzieła.

Nasze instytucje charakteryzował duch poświęcenia samego siebie.

W dniach kiedy walczyliśmy z ubóstwem ci, którzy widzieli jak zdumiewająco działa Bóg dla sprawy, poczuli że nie ma większego zaszczytu jakim mogliby być obdarzeni niż być związanym z interesami dzieła poprzez święte więzy łączące ich z Bogiem. Czyż mogliby oni złożyć brzemię i targować się z Panem w sprawie punktu widzenia odnośnie pieniędzy? Nie, nie. Choćby każdy oportunista porzucił swój posterunek, oni nigdy nie zdradziliby dzieła.

Wierzący, którzy w początkach historii sprawy poświęcili się budowaniu dzieła, byli przepojeni tym samym duchem. Czuli że Bóg zażądał od wszystkich związanych z Jego sprawą całkowitego poświęcenia ciała, duszy i ducha, wszystkich ich sił i zdolności aby przynieść dziełu powodzenie.

Ale pod pewnym względem dzieło podupadło. Podczas gdy rozwinęło się pod względem zasięgu i usprawnień, osłabło pod względem pobożności.

Jest dla nas lekcja z historii Salomona. Wczesne lata tego króla Izraela rozjaśniane były przez obietnicę. Wybrał on mądrość Bożą a chwała jego królowania wzbudzała podziw świata. Mógł on przechodzić od potęgi do potęgi, od charakteru do charakteru, przybliżając się nawet do podobieństwa charakteru Bożego ale jakże smutna jest jego historia, był on wniesiony na najświętsze stanowisko powierzone tylko zaufanym ale okazał się niewierny. Obrósł w samowystarczalność, dumę, samouwielbienie. Pożądanie mocy politycznej i wyniesienia samego siebie doprowadziły go do formalnych związków z pogańskimi narodami. Srebro Tarszyszu i złoto Ofiru były nabywane za straszliwą cenę zdrady świętych prawd a nawet poświęcenia prawości. Związanie się z bałwochwalcami zniszczyło jego wiarę, jeden fałszywy krok pociągnął za sobą kolejny, było to przełamanie barier jakie Bóg wzniósł dla bezpieczeństwa swojego ludu, życie Salomona było zepsute przez poligamię, w końcu zaś oddał się kultowi fałszywych bogów. Charakter, który był mocny, czysty i wzniosły stał się słaby i naznaczony moralnym niedołęstwem.

Nie brak było złych doradców, którzy rządzili tym niegdyś szlachetnym niezależnym umysłem jak chcieli, ponieważ nie uczynił on Boga swym przewodnikiem i doradcą. Jego cudowna delikatność uczuć została przytępiona, jego sumienny rozważny duch z wczesnych lat jego panowania zmieniły się. Pobłażanie samemu sobie stało się jego bogiem a w końcu srogi osąd i okrutna tyrania zaczęły cechować jego rządy. Wystawność praktykowana w dogadzaniu samemu sobie wymagała ciężkich podatków nałożonych na biednych. Z najmądrzejszego króla, jaki kiedykolwiek dzierżył berło, Salomon stał się despotą. Jako król był uwielbiany przez naród, a to, co mówił i czynił, było naśladowane. Jego przykład wywierał wpływ, którego rezultat będzie mógł być w pełni poznany dopiero wówczas, kiedy uczynki wszystkich przejrzane zostaną przed Bogiem a każdy człowiek zostanie osądzony stosownie do uczynków jakie spełniał w ciele.

O, jakże może Bóg znosić przestępstwa tych, którzy otrzymali wielkie światło i zalety a mimo to obrali drogę swoich własnych myśli ku swej wiecznej szkodzie! Salomon, który przy poświęceniu świątyni solennie zlecił ludowi: „Niech wasze serca będą doskonałe przed Panem naszym Bogiem” (1 Królewska 8,61), poszedł swoją własną drogą a w swym sercu oddzielił się od Boga. Umysł, który raz poświęcony był Bogu i natchniony przez Niego do napisania najcenniejszych słów mądrości — prawd, które są nieśmiertelne — uległ pokusie, niedołężny, słaby moralnie Salomon zniesławił samego siebie, zniesławił Izraela i zniesławił Boga.

Patrząc na ten obraz widzimy czym stają się istoty ludzkie jeśli ryzykują oddzielenie się od Boga. Jeden fałszywy krok przygotowuje drogę następnemu każdy krok podejmowany jest łatwiej niż poprzedni. W ten sposób dusze idą za innym przywrócą niż Chrystus.

*****

Wszyscy zajmujący wysokie stanowiska w naszych instytucjach zostaną poddani próbie. Jeśli uczynili Chrystusa swoim przykładem, On da im mądrość, wiedzę i zrozumienie, będą wzrastać w łasce i uzdolnieniach na drodze Chrystusa, ich charaktery będą kształtowane na Jego podobieństwo. Jeśli przestaną kroczyć drogą Pańską, inny duch przejmie kontrolę nad umysłem i osądem, będą planowali bez Pana i pójdą swoją własną drogą porzucając stanowiska, które zajmowali. Zostało im udzielone światło, jeśli się od niego odwrócą, niechaj żaden człowiek nie stara się ich przekupić by zostali. Będą oni zawadą i pułapką. Nadszedł czas kiedy wszystko co może być odsiane zostało odsiane aby te rzeczy, które nie mogą być odsiane, pozostały. Każdy przypadek przeglądany jest przez Boga — mierzy On swoją świątynię i tych, którzy się w niej modlą.

Część 5 — Na terenach południowych

„Jako się pyta pasterz o trzodę swoją, ... tak ja się będę pytał za owcami mojemi i wyrwę je ze wszystkich miejsc, do których były rozproszone”. Ezechiela 34,12.

Rozdział 44 — Potrzeby terenów południowych

Pan oczekuje od nas o wiele więcej niż daliśmy Mu w niesionej służbie dla ludzi wszelkich klas w Stanach Południowej Ameryki. Tereny te znajdują się całkiem niedaleko nas i jest tam wielka praca do wykonania dla Mistrza. Praca ta ma być wykonana teraz kiedy aniołowie powstrzymują jeszcze cztery wiatry. Nie ma czasu do stracenia.

Pan długo czekał na ludzkie narzędzia, przez które mógłby działać. Jak długo jeszcze będzie On zmuszony czekać na mężczyzn i niewiasty, którzy odpowiedzą na Jego wezwanie: „Idź pracować dziś w mojej winnicy”? Potrzebni są posłańcy miłosierdzia, nie jedynie w kilku miejscach na Południu, ale na całym terenie. Bogaci i biedni wołają o światło.

Mężczyźni i niewiasty powinni ofiarować teraz samych siebie aby zanieść prawdę na drogi i bezdroża tamtego terenu. Są tysiące, które mogą oddawać się Bogu na służbę. On przyjmie ich i pracę przez nich wykonywaną czyniąc ich posłańcami pokoju i nadziei.

Pracownicy spotykają wielu, którzy zatwardzą swoje serca na przekonywanie Ducha Bożego, ale spotykają także i wielu tych, którzy głodni są chleba życia, i którzy przyjmują poselstwo, wyjdą siać ziarno prawdy.

Kiedy Pan złożył na Mojżeszu dzieło prowadzenia dzieci Izraela z Egiptu, dał mu zapewnienie: „Zapewne Ja będę z tobą”. „Moja obecność pójdzie z tobą i dam ci odpocznienie”. 2 Mojżeszowa 3,12; 33,14. To samo zapewnienie dane jest tym, którzy wychodzą pracować dla Pana na Południu.

Moi Bracia i Siostry, zjednoczcie się z Bogiem aby mógł w was wlać swego Ducha a potem idźcie aby użyczyć innym łaski jaką otrzymaliście. Przykład Zbawiciela powinien zainspirować nas do włożenia najżarliwszych, pełnych samopoświęcenia wysiłków dla dobra innych. On przyszedł na ten świat jako nieznużony sługa ludzkich potrzeb. Miłość do zgubionego rodzaju objawiła się we wszystkim co powiedział czy zrobił. Przyodział On swoją Boskość w człowieczeństwo aby mógł stanąć pomiędzy istotami ludzkimi jako jeden z nich, uczestnik ich ubóstwa i ich trosk. Jakże czynne życie prowadził! Dzień po dniu można było go widzieć jak wchodzi do ubogich siedzib potrzebujących i smutnych mówiąc słowa pokoju i nadziei przygnębionym i strapionym. Oto jest służba, o której czynność dzisiaj prosi swój lud. Pokorny, miłosierny, czułego serca, litościwy, chodził czyniąc dobro, podnosząc złamanych i pocieszając zasmuconych. Nikt, kto do Niego przychodził, nie odchodził bez pomocy. Wszystkim przynosił nadzieję i radość. Gdziekolwiek się pojawił, przynosił błogosławieństwo.

Potrzebujemy uniżyć się przed Bogiem ponieważ tak niewielu członków Jego kościoła wkłada wysiłek, którego nijak nie da się porównać z wysiłkiem jakiego oczekuje od nich Bóg. Możliwości jakimi On nas obdarzył, obietnice jakie nam dał, przywileje jakie nam dał powinny natchnąć nas o wiele większą żarliwością i poświęceniem. Wszystko co przybędzie kościołowi powinno być jeszcze dodatkowym narzędziem do rozpowszechniania planu odkupienia. Cała moc ludu Bożego powinna być poświęcona przyprowadzenia do Niego wielu synów i córek. W naszej służbie nie może być obojętności ani samolubstwa. Każde oddalanie się od samozaparcia, każdy odpoczynek od żarliwego wysiłku oznacza wiele mocy oddanej wrogowi.

Apel do kolorowych ras

Deklaracja, która wyzwoliła niewolników w Stanach Południowych, otworzyła drzwi, przez które powinni wejść chrześcijańscy pracownicy aby opowiadać historię o miłości Boga. Na tych terenach było wiele cennych klejnotów, których pracownicy Pańscy powinni poszukiwać jak ukrytego skarbu. Jednakże chociaż ludzie kolorowi zostali wyzwoleni od niewolnictwa politycznego to wielu z nich jest nadal niewolnikami niewiedzy i grzechu. Wielu z nich jest straszliwie upodlonych. Czyż nie ma poselstwa ostrzeżenia, które mogłoby do nich dotrzeć? Gdyby ci, którym Bóg udzielił wielkiego światła i wielkich możliwości, wykonali tę pracę jaką On pragnie aby wykonali, na całym terenie Południa byłby dzisiaj pomnik — zbory, sanatoria i szkoły, mężczyźni i niewiasty ze wszystkich klas byliby wezwani na ucztę ewangelii.

Pan jest zasmucony niedolą Południa. Chrystus płakał na widok tej niedoli. Aniołowie uciszyli muzykę swoich harf kiedy popatrzyli na ludzi niezdolnych do tego by pomóc samym sobie z powodu ich minionego niewolnictwa. A na dodatek ci, w których ręce Bóg złożył pochodnię prawdy rozpaloną na boskim ołtarzu, nie zdają sobie sprawy z tego że im powierzono dzieło niesienia światła na tereny tonące w ciemnościach grzechu. Są tam ci, którzy odwrócili się od dzieła ratowania poniewieranych i upodlonych, odmawiając pomocy bezradnym. Niechaj słudzy Chrystusowi rozpoczną od razu ratowanie tych, których zaniedbali, aby ciemna plama została wytarta z ich konta.

Obecny stan terenów południowych hańbi Odkupiciela. Ale czy doprowadzi to nas do przekonania że polecenie jakie Chrystus dał swym uczniom kiedy powiedział im aby głosili ewangelię wszystkim narodom miałoby nie być wypełnione? Nie, nie! Chrystus ma moc do wypełnienia tego polecenia. Jest On w pełni zdolny do wykonania spoczywającego na Nim dzieła. Na pustyni uzbrojony w „napisano” napotkał i zwyciężył najsilniejsze pokusy jakie wróg potrafił przeciwko Niemu skierować. Dowiódł On mocy Słowem. Do Boga należą ludzie, którzy upadli. To że Jego Słowo nie wywiera mocy na ich serca, mocy jaką wywierać powinno, widoczne jest w obecnym stanie świata. Ale dzieje się tak ponieważ ludzie wybrali nieposłuszeństwo a nie dlatego że Słowo ma mniejszą moc.

Wezwanie do kolorowej rasy

Pan patrzy ze smutkiem na ten najżałośniejszy z widoków, kolorową rasę poddaną niewolnictwu. Pragnie On abyśmy w swojej pracy dla Niego pamiętali o ich opatrznościowym wyzwoleniu z niewolnictwa, ich bliskim związku z nami dzięki stworzeniu i odkupieniu i ich prawie do błogosławieństwa wolności.

Jakiś czas temu byłam w widzeniu nocnym jakby na spotkaniu, na którym dyskutowano o dziele na terenach południowych. Grupa inteligentnych kolorowych ludzi wysunęła pytania: „Czy Pan nie ma poselstwa dla ludzi kolorowych z Południa? Jeśli ma wkrótce przyjść, czy nie jest to czas aby uczyniono coś dla terenów południowych?

„Nie kwestionujemy”, powiedzieli, „potrzeby misji w innych krajach ale poddajemy w wątpliwość prawo tych, którzy głoszą że mają prawdę do przechodzenia obok milionów istot ludzkich w ich własnym kraju — istot, które są ciemne niczym poganie. Dlaczego tak niewiele zostało zrobione dla kolorowych ludzi na Południu, spośród których wielu jest nieświadomych i pozbawionych środków do życia? Trzeba aby ich nauczono że Chrystus jest ich Stworzycielem i Odkupicielem. Jakże usłyszą to bez kaznodziei? A jak może ktoś głosić jeśli nie będzie wysłany?”

Przedstawiliśmy ten problem tym, którzy wyznają że wierzą w prawdę na obecny czas. Co czynicie dla nieoświeconej kolorowej rasy? Dlaczego nie odczuwacie poważnej potrzeby jaką mają tereny południowe? Czyż nie spoczywa na kaznodziejach ewangelii odpowiedzialność za wprowadzenie w życie planów, przy pomocy których ludzie ci mogliby zostać pouczeni? Czy polecenie Zbawiciela nie uczy tego? Czy to właściwe ze strony zdeklarowanych chrześcijan żeby nieliczni dźwigali ciężar? Czy we wszystkich waszych planach medycznej służby misyjnej i dzieła misyjnego za granicą Pan nie dał wam poselstwa dla nas?

Potem Ten, który ma władzę, powstał i wezwał wszystkich aby zwrócili uwagę na instrukcję jakiej udzielił Pan odnośnie dzieła na Południu. Powiedział On: „Powinno się wykonać o wiele więcej pracy ewangelizacyjnej na Południu. Stu pracowników powinno być tam gdzie teraz jest tylko jeden”.

„Niech lud Boży przebudzi się. Czyż myślicie że Pan będzie błogosławił tych, którzy nie czują ciężaru tego dzieła i którzy pozwalają aby droga jego rozwoju zarastała?”

Gdy te słowa zostały wypowiedziane, objawiona została poważna reakcja. Niektórzy ofiarowali się jako misjonarze podczas kiedy inni siedzieli w milczeniu jakoby nie okazując zainteresowania przedmiotem.

Wówczas usłyszano słowa: „Południe jest najmniej obiecującym terenem ale jakże to można było zmienić, teraz gdyby po wyzwoleniu ludzi kolorowych z niewolnictwa, mężczyźni i niewiasty pracowali dla nich tak jak powinni pracować chrześcijanie ucząc ich jak dbać o siebie”!

Stan ludzi kolorowych na Południu nie jest bardziej zniechęcający niż stan świata kiedy Chrystus opuścił niebo aby przyjść mu z pomocą. Ujrzał On ludzkość tonącą w marnościach i grzechu. On wiedział że mężczyźni i niewiasty zostali zdeprawowani i upodleni i że pielęgnowali najbardziej obrzydliwe występki. Aniołowie dziwili się że Chrystus podejmuje się czegoś co im wydawało się beznadziejnym przedsięwzięciem. Dziwili się oni że Bóg może tolerować rodzaj tak grzeszny. Nie widzieli miejsca na miłość. Ale „Bóg tak świat umiłował że Syna swego jedynego dał aby każdy kto Weń wierzy nie zginął ale miał życie wieczne”. Jana 3,16.

Chrystus przyszedł na ten świat z poselstwem miłosierdzia i przebaczenia. Założył podwaliny religii, poprzez którą Żyd i poganin, biały i czarny, wolny i niewolnik połączeni są w jedno wspólne braterstwo, uznawani jako równi w oczach Bożych. Zbawiciel ma niezmierzoną miłość dla każdej istoty ludzkiej. Z Boską energią i nadzieją wita On tych, za których oddał swoje życie. W Jego sile mogą oni żyć życiem bogatym w dobre czyny wypełniane mocą Ducha.

Ewangelia dla ubogich

Ubóstwo ludzi, do których zostaliśmy posłani, nie powinno powstrzymywać nas od pracy dla nich. Chrystus przyszedł na tę ziemię aby chodzić i pracować pomiędzy biednymi i cierpiącymi. Oni skupiali największą część jego uwagi. I dziś, w osobach Jego dzieci, odwiedza On biednych i potrzebujących przynosząc ulgę niedoli i łagodząc cierpienie.

Usuńcie cierpienie i biedę a nie będziecie mieli sposobu na zrozumienie miłosierdzia i miłości Bożej ani sposobu na poznanie współczującego, pełnego sympatii Ojca niebiańskiego. Nigdy ewangelia nie nabierze większej mocy niż wtedy gdy przynoszona jest najbardziej potrzebującym i poszkodowanym terenom. To w ten sposób jej światło świeci najczystszym blaskiem i z największą mocą. Prawda ze Słowa Bożego wchodzi do rudery wieśniaka, promienie Słońca Sprawiedliwości rozświetlają prostą chatę biedaka przynosząc radość chorym i cierpiącym. Są tam aniołowie Boży a okazana prosta wiara czyni kromkę suchego chleba i kubek wody ucztą. Przebaczający grzechy Zbawiciel zaprasza biednych i niewierzących i daje im do jedzenia chleb, który z nieba zstąpił. Piją oni wodę żywota. Ci, którzy byli znienawidzeni i porzuceni, są przez wiarę i przebaczenie podniesieni do godności synów i córek Bożych. Podniesieni ponad świat zasiadają w niebiańskich siedzibach w Chrystusie. Mogą nie mieć ziemskich skarbów ale znaleźli perłę o wielkiej wartości.

Co można zrobić?

Mamy przed sobą problem: Jak w najlepszy sposób wykonać dzieło na tym trudnym terenie. Wiele lat zaniedbania sprawiło że stało się to trudniejsze niż mogłoby być normalnie. Trudności nałożyły się na siebie.

Można było osiągnąć postęp w kwestii medycznej służby misyjnej. Można było założyć sanatoria. Można było ogłaszać zasady reformy zdrowia. To dzieło powinno zostać na nowo podjęte. I nie wolno wnieść do niego ani śladu samolubstwa. Powinno być ono wykonane z żarliwością, wytrwałością i poświęceniem co otworzy drzwi, przez które prawda będzie mogła wejść i pozostać.

Na południu wiele jest do zrobienia dla zwykłych członków zboru, ludzi, o ograniczonym wykształceniu. Są mężczyźni, kobiety i dzieci, które potrzebują aby nauczono ich czytać. Te biedne dusze głodne są wiedzy o Bogu.

Nasi ludzie na Południu nie powinni czekać na elokwentnych kaznodziejów, ludzi utalentowanych, oni powinni podjąć pracę jaką położył przed nimi Pan i wykonać to co mogą najlepszego. On przyjmie to i będzie działał przez pokornych, gorliwych mężczyzn i niewiast choćby nawet nie byli oni elokwentni czy wysoko wykształceni. Moi Bracia i Siostry, obmyślcie mądre plany pracy i idźcie naprzód ufając Panu. Nie ulegajcie uczuciu że jesteście zdolni i bystrzy. Zaczynajcie i kontynuujcie w uniżeniu. Bądźcie żywym przykładem prawdy. Uczyńcie Słowo Boże waszym doradcą. Wówczas prawda postąpi naprzód z mocą a dusze zostaną nawrócone.

Niech rodziny święcące sabat przeprowadzą się na Południe i niech żyją prawdą przed tymi, którzy jej nie znają. Rodziny te powinny pomagać sobie nawzajem ale niechaj uważają by nie czynić niczego co mogłoby zagrodzić ich drogę. Niechaj udzielają chrześcijańskiej pomocy posilając głodnych i ubierając nagich. Będzie to miało o wiele większy wpływ ku dobru niż wygłaszanie kazań. Potrzebne są uczynki sympatii jak i słowa. Chrystus poprzedzał ogłoszenie swego poselstwa uczynkami miłości i życzliwości. Niech tacy pracownicy idą od domu do domu pomagając tam gdzie potrzebna jest pomoc a kiedy nadarzy się okazja niechaj opowiadają historię o krzyżu. Chrystus ma być ich tematem. Nie potrzebują opierać się na tematach związanych z doktryną, niechaj mówią o dziele i ofierze Chrystusa. Niechaj wywyższą Jego sprawiedliwość objawiając w życiu Jego czystość.

Prawdziwy misjonarz musi być wyposażony w umysł Chrystusa. Jego serce musi być wypełnione miłością podobną do Chrystusowej. Musi być on wierny i niezachwiany w zasadach.

W wielu miejscach powinny stanąć szkoły a ci, którzy są czuli i współczujący, którzy, jak Zbawiciel, poruszeni są widokiem nieszczęścia i cierpienia, powinni uczyć starych i młodych. Niechaj Słowo Boże będzie przekazywane w taki sposób aby wszyscy byli zdolni je przyjąć. Niechaj uczniowie będą zachęcali do studiowania lekcji o Chrystusie. To uczyni więcej by poszerzyć umysł i wzmocnić intelekt niż każde inne studium. Nic nie da takiego wigoru umiejętności jak kontakt ze Słowem Bożym.

Pole bawełny nie może być jednym środkiem utrzymania ludzi kolorowych. Mają oni być uczeni jak uprawiać ziemię, jak hodować różne rośliny oraz jak zakładać i pielęgnować sady. Powinno się podjąć rzetelny wysiłek aby rozwinąć ich uzdolnienia. W ten sposób obudzi się w nich myśl że są cenni dla Boga ponieważ są Jego własnością.

Pomiędzy ludźmi kolorowymi znajdą się tacy, których intelekt zbyt długo był w ciemności aby mogli być szybko wykorzystani. Ale mogą być uczeni jak poznać Boga. Jasne promienie Słońca Sprawiedliwości mogą świecić poprzez ciemne pokoje ich umysłu. Ich przywilejem jest wieść życie, które mierzy się życiem Boga. Zasiejcie w ich umysłach wzniosłe szlachetne myśli. Żyjcie przed nimi życiem, które pokaże jasno różnicę pomiędzy występkiem i czystością, ciemnością i światłem. Niechaj czytają w naszym życiu co to znaczy być chrześcijaninem. Łańcuch, który został opuszczony z tronu Bożego, jest wystarczająco długi aby dosięgnąć najniższych głębin. Chrystus potrafi podnieść najbardziej grzesznych z dna upadku i umieścić ich tam gdzie będą znani jako dzieci Boże, spadkobiercy nieśmiertelnego dziedzictwa wraz z Chrystusem.

Wielu zostało zupełnie zniechęconych. Ponieważ byli pogardzeni i opuszczeni, stali się obojętni. Wyglądali na to że nie są w stanie zrozumieć czy przyjąć ewangelii Chrystusa. Jednak przez cud Bożej łaski mogą być zmienieni. Pod działaniem Ducha Świętego otępiałość, która czyni ich stan ducha tak beznadziejnym, ustąpi. Powolny, zaćmiony umysł przebudzi się. Niewolnik grzechu będzie uwolniony. Duchowe życie odrodzi się i wzmocni. Znikną występki a niewiedza zostanie przezwyciężona. Przez wiarę, która działa miłością, serce będzie oczyszczone a umysł oświecony.

Są i inni pomiędzy ludźmi kolorowymi, którzy posiadają bystre pojmowanie i jasny umysł. Wielu spośród kolorowej rasy jest bogaty w wiarę i ufność. Bóg widzi pomiędzy nimi cenne klejnoty, które pewnego dnia jasno rozbłysną.

Ludzie kolorowi zasłużyli sobie na więcej ze strony białych niż otrzymali. Są tysiące, którzy mają umysły zdolne do kultury duchowej i rzeczy wzniosłych. Przy odpowiedniej pracy wielu z tych, którzy wyglądali na przypadki beznadziejne, stanie się nauczycielami swojej rasy. Przez łaskę Bożą rasa, którą wróg uciskał przez pokolenia, podniesie się do godności danego przez Boga człowieczeństwa.

Pan pragnie aby puste miejsca na Południu, które wyglądają tak odpychająco, stały się ogrodem Bożym. Niechaj nasz lud powstanie i naprawi przeszłość. Zobowiązanie do pracy dla ludzi kolorowych spoczywa na nas mocno. Czy nie powinniśmy próbować naprawić tak dalece jak to leży w naszej mocy krzywdę jaką w przeszłości wyrządzono tym ludziom? Czy liczba misjonarzy na Południu nie powinna się pomnożyć? Czy nie słyszeliśmy o wielu ochotnikach gotowych udać się na tamte tereny aby wynieść dusze z ciemności i niewiedzy do zachwycającego światła, którym sami się radujemy? Bóg wyleje swego Ducha na tych, którzy odpowiedzą na Jego wołanie. W mocy Chrystusa mogą dokonać dzieła, które napełni niebo radością.

*****

„Tak mówi Pan Bóg: Zaprawdę, Ja, tylko Ja, będę szukać moich owiec i odnajdę je. ... Odnajdę je i wyrwę je ze wszystkich miejsc gdzie były rozproszone w dzień chmurny i ciemny. ... Będę żywił moje owce i sprawię że się pokładą, mówi Pan Bóg. Będę szukał tej, która zginęła i sprowadzę tą, która była oddalona, opatrzę tą, która jest zraniona i wzmocnię tą, która jest słaba. ... I uczynię z nimi przymierze pokoju. I uczynię je oraz miejsca wokół mego wzgórza błogosławieństwem. Ja sprawię że deszcz spadnie w swoim czasie, będą tam deszcze błogosławieństwa. ... W ten sposób poznają że Ja, Pan, ich Bóg, jestem z nimi. ... A wy, moje stado, stado mojego pastwiska, jesteście ludem a Ja jestem waszym Bogiem, mówi Pan Bóg”.

Rozdział 45 — Ośrodki wpływu

Na terenach południowych dokonano dobrego początku. W rozwijających się wypadkach Pan cudownie działał dla rozwoju swego dzieła. Straszne były bitwy, odnoszono zwycięstwa. Wywoływano korzystne wrażenie. Usunięto wiele uprzedzeń.

W nocnym widzeniu zabierana byłam przez mego Przewodnika z miejsca na miejsce, z miasta do miasta na Południu. Widziałam wielkie dzieło do wykonania — pracę, która powinna była być wykonana wiele lat temu. Wydawało nam się że patrzymy na wiele miejsc. Nasze pierwsze zainteresowanie skupiło się na miejscach gdzie praca już została rozpoczęta oraz na tych gdzie otwierała się droga do tego by ją rozpocząć. Widziałam gdzie były instytucje dla rozwoju dzieła Pańskiego. Jednym z tych miejsc było Graysville a drugim Huntsville gdzie mamy szkoły przemysłowe. Szkołom tym potrzebna jest zachęta i pomoc ponieważ Pan kierował ich założeniem. Każda ma osobne zalety.

Dzięki światłu jakiego mi udzielono wiem że dzieło w Hildebran, jeśli zostanie odpowiednio pokierowane, będzie wielkim błogosławieństwem dla okolicznych terenów. Pouczono mnie że musimy zakładać szkoły właśnie w takich prowincjach z dala od miast i ich pokus.

Dopiero wieczność pokaże pełnię dzieła wykonanego dla ludzi kolorowych przez małe szkoły w Viscksburgu, Yazoo City i w innych miejscowościach na Południu. Na tym terenie potrzebujemy o wiele więcej szkół.

Musimy na Południu wprowadzić wiele udogodnień do nauczania i ćwiczenia młodzieży tak białej jak i kolorowej. Szkoły powinny być zakładane z dala od miast, tam gdzie młodzi mogliby uczyć się uprawy ziemi i w ten sposób zapewnić samowystarczalność szkole i sobie samym. W powiązaniu z tymi szkołami mogą rozwijać się wszystkie inne gałęzie dzieła związane z rolnictwem czy mechanizacją o ile warunki na to pozwalają. Niechaj zgromadzone będą środki na zakładanie takich szkół. W nich studenci mogą zdobywać wykształcenie, które z Bożym błogosławieństwem przygotuje ich do zdobywania dusz dla Chrystusa. Jeśli zjednoczą się ze Zbawicielem wzrosną duchowo, staną się cennymi pracownikami w Jego winnicy.

Z naszymi większymi szkołami powinny być połączone małe sanatoria aby studenci mieli okazję do zdobywania wiedzy na temat medycznej służby misyjnej. Ta gałąź dzieła ma być wprowadzona do naszych szkół jako część regularnego programu nauczania. Powinny zostać założone w połączeniu ze szkołami małe sanatoria w Graysville i Huntsville.

Nashwille jako ośrodek

Jako lud powinniśmy obdarzyć szczególnym zainteresowaniem dzieło w Nashville. W obecnym czasie to miasto jest punktem o wielkim znaczeniu na terenach południowych. Nasi bracia wybrali Nashville jako ośrodek dzieła na południu ponieważ Pan w swojej mądrości tam ich skierował. Jest to dobre miejsce do tego by od niego zrobić początek. Naszym pracownikom powinno się tam łatwiej pracować dla ludzi kolorowych niż w innych miastach na Południu. W tym mieście większe jest zainteresowanie ludźmi kolorowymi ze strony tych, którzy nie podzielają naszej wiary. W mieście i nieopodal niego są duże instytucje oświatowe dla ludzi kolorowych. Wpływ tych instytucji przygotował drogę abyśmy uczynili to miasto ośrodkiem naszego dzieła.

Do instytucji szkoleniowych w Nashville ma znaleźć wstęp prawda. Są tam ci, którzy mają być zdobyci przez poselstwo trzeciego anioła. Powinno się zrobić teraz wszystko co może być zrobione aby zainteresować tych nauczycieli i studentów poselstwem o obecnej prawdzie i powinno to być zrobione w sposób mądry i pełen zrozumienia. Od doświadczonych nauczycieli można będzie nauczyć się cennych lekcji odnośnie najlepszych sposobów pomagania ludności kolorowej.

Prawda powinna być także zaniesiona przed tych, którym udzielono środków i wpływu ku pomyślności kolorowej rasy. Zajęli oni godne podziwu stanowisko celem podźwignięcia tych ludzi. Mają oni zobaczyć próbkę naszej pracy, która będzie dla nich lekcją poglądową. Powinniśmy zrobić wszystko co możemy aby usunąć uprzedzenia wobec naszego dzieła, które tkwią w ich umysłach. Jeżeli włożymy w to wysiłki zgodne z wolą Bożą, wielu spośród nich zostanie przekonanych i nawrócą się. Pan sprawia że światło świeci na ścieżce tych, którzy go szukają.

Nashville leży niedaleko Graysville i Huntsville. Dzięki pracy w Nashville praca w Graysville i Huntsville będzie umocniona i ustalona. Graysville i Huntsville są wystarczająco blisko Nashville aby wesprzeć dzieło tam i być przez to wzmocnione.

W zgodzie z zamiarem Bożym byłoby rozpoczęcie w Nashville pracy wydawniczej. Potrzeba na południu biura wydawniczego dla drukowania prawdy na obecny czas a szczególnie dla drukowania materiałów do czytania odpowiednich dla różnych klas ludzi na tym terenie. I nie ma miasta na Południu, które lepiej niż Nashville pasowałoby do prowadzenia pracy wydawniczej. Założenie takiej instytucji jest ruchem postępu. Instytucja ta, jeśli będzie dobrze prowadzona, nada charakter dziełu na Południu i dla wielu dusz będzie ośrodkiem dla dostarczania im więcej wiedzy o prawdzie. Dom wydawniczy w Nashville powinien być do pewnego czasu stale wspierany przez dary i ofiary.

W Nashville powinna także ruszyć praca sanatoryjna. Powinna być ona kierowana rozważnie i powinna otrzymać wsparcie. Medyczna służba misyjna jest rzeczywiście prawą ręką służby ewangelii. Ona otwiera drzwi dla prawdy.

*****

Zostałam pouczona aby przestrzec moich braci na Południu aby nie śpieszyli się z zakładaniem wielkich przedsięwzięć i nowych ośrodków już teraz, w sposób, który podzieli ich pracowników i ich ośrodki, osłabiając ich siły pracy w tym krytycznym czasie. Niech poczekają aż niektóre z przedsięwzięć dopiero co założonych nieco się udoskonalą. Niechaj nie śpieszą się z nowymi instytucjami zanim instytucje w Graysville i Hunstville nie umocnią się bardziej a centrum instytucji w Nashville nie nabierze siły.

*****

Jak dotąd stosunkowo niewiele jest miejsc na południu, które zostały opracowane. Jest wiele, wiele miast, w których nic nie zrobiono. Ośrodki wpływu mogą być wznoszone w wielu miejscach poprzez otwieranie sklepów ze zdrową żywnością, higienicznych restauracji i izb zdrowia. Wszystkie potrzeby jakie powinny być uczynione muszą być sprecyzowane zanim zrobi się początek. Niechaj ci, którzy kierują dziełem na Południu, modlą się w tej sprawie i pamiętają że Bóg prowadzi. Niechaj nie objawi się żadna małostkowość czy samolubstwo. Zaplanujcie prowadzenie dzieła w sposób prosty, rozsądny, ekonomiczny.

Rozdział 46 — Pouczenie dla pracowników

Powoli ale pewnie porusza się koło Opatrzności. Nie wiemy jak prędko nasz Pan powie: „Wykonało się”. Jego powrót się przybliża. Wkrótce nasze okazje do pracy będą na zawsze za nami. Tylko krótką chwilę dłużej pozwala się nam pracować. Moi bracia, czy nie pragniecie z żarliwym wysiłkiem wznieść pomników dla Boga. Jak Południowe Stany długie i szerokie? Powinny być zakładane zbory, powinno się budować domy modlitwy, powinno się zakładać małe szkoły i sanatoria, instytucje wydawnicze powinny być wzmocnione.

Gałęzie dzieła, które mają być założone w różnych miejscach na południu będą potrzebować mężów i niewiast, mądrości i modlitwy mężów i niewiast, którzy prowadzą dzieło od punktu do punktu, pewnie, mądrze, trudząc się, modląc, pracując ekonomicznie jako pracownicy z Bożego wyznaczenia. Sytuacja wymaga osobistego, niestrudzonego, zjednoczonego wysiłku.

„Jedna cegła na drugiej, wyżej rośnie mur;
płatek jeden i następny i już głęboki leży śnieg”.

Cierpliwe postępowanie w czynieniu dobra — to ma być nasze motto. Mamy włożyć wielkie wysiłki postępując krok po kroku dopóki trwa wyścig aż zwycięstwo zostanie osiągnięte.

Kiedy rozpoczęło się dzieło wydawnicze w Nashville, jawnym celem pracowników było unikanie długów, jednak w swym desperackich usiłowaniach produkowania „cegły bez słomy” nasi bracia zostali doprowadzeni do odstąpienia od tego celu i w rezultacie dzieło popadło w kłopoty. Ale pracownicy Boży w Nashville mimo to nie zniechęcili się. Praca nie może się zatrzymać. Teraz niech wszyscy żarliwie starają się unikać błędów przeszłości. Niechaj strzegą się niczym płotu z drutem kolczastym skłonności do zaciągania długów. Niechaj powiedzą pewnie: „Odtąd nie pójdziemy szybciej niż Pan nam wskaże środki jakie mamy w ręku, choćby nawet dobra praca miała chwilę poczekać. Rozpoczynając coś na nowym terenie będziemy raczej pracować w ciężkich warunkach niż mielibyśmy sprowadzić długi na sprawę Pańską”.

Niechaj nie zniechęcają się ci, którzy pracowali tak gorliwie, aby doprowadzić dzieło na Południu do stanu w jakim obecnie się znajduje. Niechaj wszyscy czynią to co mogą najlepszego aby dać dziełu w Nashville solidną podstawę. Pan ma pod opieką tych, którzy starają się usilnie czynić to co tak bardzo powinno być uczynione. W swym współczuciu, miłości i uprzejmości, Pan ma nad nimi miłosierdzie. Ciągle akceptuje ich jako swych współpracowników. On wie wszystko o każdym z nich. Mieli oni przejść przez ogień utrapień kiedy zaczynali pionierską pracę. Bóg będzie uczczony w tych, którzy byli Jego współpracownikami w parcelacji gruntów na terenach gdzie nigdy dotąd nie pracowano.

Bracia, mamy przed sobą wielkie dzieło na Południu, dzieło, które dopiero co rozpoczęliśmy. Nie możemy ciągle stać tak jak staliśmy przez lata obawiając się tej pracy. Są tacy, którzy wykonali surową ciężką pracę a Pan to uznał i pokierował ich pełnymi samozaparcia wysiłkami. On ich pobłogosławił. Otrzymali oni swoją nagrodę widząc tych, którym pomagali jak stawiają swoje stopy na Skale Wieków i teraz sami z kolei pomagają innym.

Moi bracia na terenach południowych, proszę was w imię Pana Boga Izraela abyście się zachowali jak ludzie. Pan stoi przy sterze. On da swoim sługom łaskę i mądrość. Bożym celem jest aby ludzie, którym powierzono odpowiedzialność zbierali się i modlili razem w chrześcijańskiej jedności. W jedności jest życie, moc, której nie można osiągnąć w żaden inny sposób. W zborze będzie potężna moc kiedy siły członków zjednoczą się pod kontrolą Ducha. Wtedy Bóg będzie mógł potężnie działać przez swój lud dla nawrócenia grzeszników.

Bóg żyje i króluje. On otworzy drogę aby zaniedbane pole Południa mogło być dla Niego uprawnione. Niechaj pracownicy powstaną tam aby pomóc Panu i z radością głoszą Jego prawdę. Pan przyjdzie wkrótce. Mówcie o tym, módlcie się o to, wierzcie w to. Uczyńcie to częścią życia. Napotkacie wątpliwości, przeciwnego ducha, ale to utoruje drogę przed pewnym, konsekwentnym zaufaniem do Boga. Kiedy pojawiają się dylematy czy przeszkody, podnieście duszę do Boga w pieśniach i dziękczynieniach. Przepaszcie broń chrześcijańską i bądźcie pewni że wasze stopy „obute są w gotowość głoszenia ewangelii pokoju”. Głoście prawdę śmiało i żarliwie. Pamiętajcie że Pan spogląda ze współczuciem na ten teren i że wie On o Jego ubóstwie i jego potrzebach. Wysiłek jakiego się podejmujecie nie spali na panewce.

Nasze zbory na Południu powinny przejść duchowe zmartwychwstanie. Przed członkami każdego ze zborów leży wielkie i poważne dzieło. Powinni oni zbliżyć się do Chrystusa w samozaparciu i samopoświęceniu a ich jedynym celem niech będzie przekazywanie Bożego poselstwa miłosierdzia swoim współbliźnim. Niech pracują ostrożnie i z pokorą mając szacunek dla pracy innych. Jedni mogą pracować w ten sposób, drudzy w inny, tak jak Pan powołał ich i prowadzi. Ale niech nikt nie narzeka że nie mogą oni chwalić Boga przy pomocy terenów, których im nie powierzył. Bóg czyni nas odpowiedzialnymi jedynie za dzieło, które złożył w nasze ręce. Jedną rzecz możemy zrobić wszyscy: uniknąć czynienia pracy innych uciążliwą przez krytykowanie ich wysiłków, rzucanie kamieni pod koła wozu, który bracia próbują pchać wzwyż. Jeśli ktoś nie chce pomóc toczyć się kołom, niech przynajmniej powstrzyma się od przeszkadzania tym, którzy pracują. Bóg wzywa pracowników, którzy oddają się zniechęceniu swoich współpracowników.

Gdy lud Boży będzie pracował z żarliwością, pokorą i samopoświęceniem otrzyma bogatą nagrodę, o której mówi Job: „Bo ucho słuchającego błogosławiło mi ... błogosławieństwo ginące przychodziło na mnie a serce wdowy rozweselało. ... Byłem ojcem ubogiego, a sprawy, której nie wiedziałem, dowiadywałem się”. Joba 29,11-16.

Błogosławieństwo dobrych uczynków będzie szło do wiecznego świata za tymi, którzy zapomnieli o sobie w imię Zbawiciela. Kiedy odkupieni staną wokół tronu Bożego, ci, którzy zostali wybawieni z grzechu i upadku podejdą do tych, którzy pracowali dla nich, ze słowami powitania: „Byłem bez Boga i bez nadziei na świecie. Ginąłem w upadku i grzechu. Głodny byłem fizycznego i duchowego pokarmu. Ty przyszedłeś do mnie w miłości i współczuciu, ubrałeś i nakarmiłeś mnie. Ty wskazałeś mi Baranka Bożego, który gładzi grzechy świata”.

Moi bracia na Południu, bądźcie silni, tak, bądźcie silni. Ręka ucisku i rozboju nie dotknie was jeśli będziecie wywyższać święte zasady Bożego prawa. Kiedy wróg przychodzi na podobieństwo potopu, Duch Boży podniesie w naszym imieniu sztandar przeciwko niemu. Jesteście zaangażowani w ważne dzieło i macie być ostrożni, macie czuwać i modlić się, czynić proste ścieżki dla swoich nóg aby to co kulawe nie odwróciło się z drogi. Pracujcie z oczyma utkwionymi w chwałę Bożą z poczuciem swej indywidualnej odpowiedzialności. Pamiętajcie że jedynie Bóg może sprawić że wasze wysiłki osiągną sukces.

*****

Pracownicy na południu muszą osiągnąć najwyższe duchowe cele aby ich praca na tym polu mogła być uwieńczona sukcesem. Osobista modlitwa, modlitwa w rodzinie, modlitwa na publicznych zgromadzeniach, które mają uczcić Boga — wszystkie są ważne. Powinniśmy żyć naszymi modlitwami. Mamy współpracować z Chrystusem w Jego dziele.

*****

Jedność z Chrystusem i między sobą nawzajem jest naszym jedynym zabezpieczeniem. Nie umożliwiajmy szatanowi by wskazał na nasze zbory i mówił: „Zobaczcie, jak ci ludzie, którzy stoją pod sztandarem Chrystusa, nienawidzą się nawzajem. Nie musimy się ich obawiać kiedy tracą więcej siły na walkę między sobą niż na walkę z moimi siłami”.

*****

Powinniśmy uczyć się z doświadczenia jak unikać potknięć. Modlimy się do naszego niebiańskiego Ojca: „Nie wódź nas na pokuszenie”, a potem zbyt często przestajemy strzec nasze stopy przed pokusą. Musimy strzec się pokus, przez które jesteśmy z łatwością pokonywani. Sami jesteśmy autorami naszego sukcesu przez łaskę Chrystusa. Musimy usunąć z drogi kamienie zawady, które sprawiły nam i innym tak wiele smutku.

*****

Rozpoczynając pracę na nowym miejscu gospodarujcie tak oszczędnie jak tylko można. Pozbierajcie okruchy, niechaj nic się nie zmarnuje. Dzieło zbawienia dusz powinno być wprowadzone w sposób jaki wzywał Chrystus. On mówił: „Jeśli kto chce iść za mną, niech weźmie krzyż swój i naśladuje mnie”. Mateusza 16,24. Jedynie będąc posłusznym temu słowu możemy być Jego uczniami. Zbliżamy się do końca historii tej ziemi i różne części Bożego dzieła powinny być prowadzone z większym samopoświęceniem niż dotąd było objawione.

*****

Mamy w tym świecie pomagać sobie nawzajem. W dziele Chrystusowym nie ma granic terytorialnych a ci, którzy się kuszą o ustalenie takich linii w Jego dziele w dniu dzisiejszym, powinni raczej modlić się: „Panie, stwórz we mnie nowe serce”. Gdyby mieli zmysł Chrystusa, widzieliby że wiele części winnicy Pańskiej leży ciągle odłogiem. Nigdy nie powiedzieliby: „Nasze środki są blisko nas. Bezużyteczne jest apelować do nas o środki”.

Dzień po dniu istoty ludzkie decydują o życiu i śmierci, decydują czy będą miały życie wieczne czy wieczne zniszczenie. A wielu z tych, którzy wyznają że służą Panu, jest zadowolonych z zapełnienia swego czasu i uwagi rzeczami o małej wadze. Są oni zadowoleni kiedy są poróżnieni z innymi. Gdyby byli poświęceni w służbie dla Mistrza nie kłóciliby się niczym gromada niesfornych dzieci. Każdy powinien stanąć na swym posterunku pracując z serca i duszy jako misjonarz krzyża Chrystusowego. Duch Święty zamieszkałby w sercach pracowników i czynione by były uczynki sprawiedliwości. Pracownicy wnieśliby do swej służby modlitwy i wzajemne zrozumienie przebudzonego zboru. Otrzymaliby swoje polecenie od Chrystusa i nie byłoby czasu na spory. Z warg dotkniętych żywym węglem z boskiego ołtarza popłynęłyby poselstwa. Wypowiadane byłyby słowa żarliwe i oczyszczone. Do nieba wzniosłyby się pokorne modlitwy wiary złamanych serc. Gdyby jedną ręką pracownicy trzymali się Chrystusa, drugą mogliby pochwycić grzeszników i przyprowadzić ich do Zbawiciela.

*****

„Czy któryś z was mając sto owiec, gdyby mu zginęła jedna z nich, opuścił tych dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie pójdzie za tą zgubioną aż ją znajdzie? A kiedy ją znajdzie, kładzie ją na swoje ramiona radując się. A kiedy przyjdzie do domu, zwołuje swoich przyjaciół i sąsiadów mówiąc im: Radujcie się ze mną bo znalazłem moją owcę, która była zginęła. Powiadam wam, podobna radość będzie w niebie nad jednym grzesznikiem, który pokutuje, większa niż nad owymi dziewięćdziesięcioma dziewięcioma, którzy nie potrzebują pokuty”.

„Albo która niewiasta mając dziesięć groszy, jeśli by straciła jeden gros, czyż nie zapala świecy i nie wymiata domu a nie szuka z pilnością aż znajdzie? A kiedy znajdzie, zwołuje przyjaciół i sąsiadów mówiąc: Radujcie się ze mną bo znalazłam grosz, który byłam straciłam. Taka będzie, mówię wam, radość przed aniołami Bożymi nad jednym grzesznikiem pokutującym”. Łukasza 15,4-10.

Rozdział 47 — Bądźcie mężni

Wszystkim tym, którzy pracują na Południu, mówię: Nie zniechęcajcie się obecną słabością dzieła. Musicie walczyć z przeciwnościami, które was czasem straszą że was zwyciężą. Jednak dzięki Bożej pomocy zostaliście uzdolnieni do tego by iść naprzód. Gdyby wszyscy w naszych szeregach wiedzieli jak trudno było w latach przeszłych rozpoczynać dzieło w miejscach, które nie były dotąd znaczącymi ośrodkami, zdaliby sobie sprawę z tego że odwagi wymaga stanąć wobec nieobiecujących sytuacji i powiedzieć wznosząc ręce ku niebu: „Nie upadniemy ani się nie zniechęcimy”. Ci, którzy nie orali ziemi na nowym i trudnym polu, nie zdają sobie sprawy z trudności pionierskich pracy. Gdyby zrozumieli Boże działanie, nie tylko cieszyliby się z tego co już zostało zrobione ale widzieliby powód do radości w przyszłości dzieła.

Moi bracia, nie ma powodu do zniechęcenia. Siane jest dobre ziarno. Bóg będzie go strzegł powodując że wykiełkuje i przyniesie obfity plon. Pamiętajcie że wiele przedsięwzięć dla zbawienia dusz na początku napotkało na wiele trudności.

Zostałam pouczona aby powiedzieć wam: Idźcie ostrożnie czyniąc zawsze to co Pan rozkazał. Idźcie naprzód odważnie, pewni że Pan będzie z tymi, którzy kochają Go i służą Mu. Będzie działał za swój lud strzegąc przymierza. Nie ścierpi aby stać się hańbą. Oczyści wszystkich, którzy Mu się poddali i uczyni ich chwałą na ziemi. Nic innego nie jest tak drogie jak Jego kościół. Będzie On działał z potężną mocą przez pokornych wiernych ludzi. Chrystus mówi dzisiaj do was: „Ja jestem z wami. Współdziałając z wiernymi, pełnymi zaufania wysiłkami i dając wam cenne zwycięstwo, wzmocnię was kiedy poświęcicie się mojej służbie. Dam wam sukcesy w waszych wysiłkach prowadzących do ratowania dusz umarłych w przestępstwach i grzechach”.

Niezachwiana wiara i niesamolubna miłość zwycięży trudności, które pojawią się na ścieżce służby aby powstrzymać agresywne akcje. Kiedy natchnieni taką wiarą pójdą naprzód w dziele zbawienia dusz, będą biegli a nie zmęczą się, bierzą a nie osłabną.

Zapewniam was że jeśli będziecie pracować we właściwy sposób, Bóg doprowadzi waszych wrogów do pokoju z wami. On was podtrzyma i wzmocni. Uczyńcie z Bogiem przymierze że będziecie dobrze strzegli swoich słów. „Jeśli jakiś człowiek w słowie nie upada, jest doskonały, który może trzymać na wodzy i całe swoje ciało”. Jakuba 3,2. Pamiętajcie że mściwa mowa nigdy nie da nikomu poczucia że osiągnął zwycięstwo. Niechaj Chrystus przemawia przez was. Nie traćcie błogosławieństwa, które przychodzi przez to że nie myśli się nic złego.

Pamiętajcie o tym że modlitwa jest źródłem waszej siły. Pracownik nie może osiągnąć sukcesu jeśli przebiega przez swoje modlitwy i pędzi dalej aby doglądać czegoś o co się troszczy by nie było zaniedbane czy zapomniane. Daje on Bogu tylko kilka pośpiesznych myśli, nie ma czasu na myślenie, modlitwę, czekanie na Pana aż da mu On odnowienie fizycznej i duchowej siły. Wkrótce staje się słaby, nie odczuwa wzniosłego dającego natchnienie wpływu Ducha Bożego. Nie jest ożywiany przez świeże życie. Jego starane ciało i zmęczony umysł nie są ukojone przez osobisty kontakt z Chrystusem.

„Czekajcie na Pana, bądźcie mężni a On posili serca wasze, oczekujcie, mówię, na Pana”. „Dobrze jest kiedy człowiek ma nadzieję i cicho oczekuje zbawienia od Pana”. Psalmów 27,14; Treny 3,26. Są to ci, którzy pracują cały dzień i długo w nocy aby zrobić wszystko to co jak im się wydaje powinno być zrobione. Pan ze współczuciem patrzy na tych umęczonych obciążonych dźwigaczy brzemion i mówi do nich: „Chodźcie do mnie, ... a Ja wam sprawię odpocznienie”. Mateusza 11,28.

Pracownicy Boży spotykają się z wrzawą, niewygodą i znużeniem. Czasami niepewni i oszołomieni są prawie w rozpaczy. Kiedy nadchodzi ta niespokojna sytuacja, niech pamiętają zaproszenie Chrystusa: „Oddalcie się na stronę ... i odpocznijcie nieco”. Zbawiciel „daje moc spracowanemu a temu, który nie ma żadnej siły, moc rozmnaża”. Izajasza 40,29.

Trudności przyjdą po to by wypróbować waszą wiarę i cierpliwość. Dzielnie stawcie im czoła. Patrzcie w jasną stronę. Jeżeli praca zostanie powstrzymana, upewnijcie się że nie dzieje się to z waszej winy a potem idźcie naprzód radując się w Panu. Niebo jest pełne radości. Rozbrzmiewa ono chwalą Tego, który dokonał tak cudownej ofiary dla odkupienia rodzaju ludzkiego. Czyż kościół na ziemi nie powinien być pełen wysławiania? Czy chrześcijanie nie powinni opowiadać jak świat długi i szeroki o radości ze służenia Chrystusowi? Ci, którzy w niebie połączą się z anielskimi chórami w swym hymnie, muszą na ziemi nauczyć się pieśni niebios w tonacji dziękczynienia.

Nigdy nie pozwólcie upaść waszej odwadze. Nigdy nie mówcie o niewierze chociaż zjawiska są wam przeciwne. Gdy będziecie pracować dla Mistrza, będziecie odczuwali nacisk że potrzebujecie środków ale Pan usłyszy wasze prośby o pomoc. Niechaj waszymi słowami będzie: „Panujący Pan wspomaga mnie, przetoż nie bywam pohańbiony. Dlatego postawiłem twarz moją jak krzemień, gdyż wiem że pohańbiony nie będę”. Izajasza 50,7.

Jeśli popełniacie błąd, obróćcie swoją porażkę w zwycięstwo. Lekcje jakie Bóg wam zsyła zawsze przyniosą pomoc w odpowiednim czasie jeśli zostaną przyjęte. Złóżcie swoją ufność w Bogu. Módlcie się więcej i wierzcie. Ufając, mając nadzieję, wierząc, ściskając mocno dłoń Nieskończonej Mocy będziecie więcej niż zwycięzcami.

Prawdziwi pracownicy kroczą i działają przez wiarę. Czasami słabną od patrzenia na powolny postęp dzieła, kiedy toczy się bitwa pomiędzy siłami dobra i zła. Ale jeśli wzbraniać się będą przed słabością czy zniechęceniem, zobaczą rozstępujące się ciemne chmury i wypełniającą się obietnicę wyzwolenia. Poprzez mgłę jaką szatan ich otoczył, widzieć będą blask jasnych promieni Słońca Sprawiedliwości.

Działajcie w wierze a rezultaty postawcie Bogu. Módlcie się w wierze a cud Jego opatrzności przyniesie odpowiedź. Czasem może się wydawać że nie możecie odnieść sukcesu. Jednak działajcie i wierzcie wkładając w wasze wysiłki wiarę, nadzieję i odwagę. Kiedy już zrobicie wszystko co możecie, czekajcie na Pana głosząc Jego wierność a On doprowadzi swoje słowo do skutku. Czekajcie nie w nerwowym podnieceniu ale w nieustraszonej wierze i niezachwianym zaufaniu.

„Jeżeli Bóg z nami, to któż przeciwko nam? Ten, który i własnego Syna nie oszczędził ale oddał Go dla nas wszystkich, jakże z Nim nie darowałby obficie nam wszystkich rzeczy? ...Któż nas oddzieli od miłości Chrystusowej? Czy cierpienie, czy strapienie, czy prześladowanie, czy głód, czy nagość, czy niebezpieczeństwo, czy miecz? ...Nie, we wszystkich tych rzeczach nas ukochał. I jestem przekonany że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani zwierzchności, ani moce, ani rzeczy obecne, ani przyszłe wysokości, ani głębokości, ani żadne inne stworzenie nie będzie w stanie oderwać nas od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, naszym Panu”.

Część 6 — Rada dla dźwigających brzemiona

„Każdy jako wziął dar, tak nim jeden drugiemu usługuje jako dobrzy szafarze rozlicznej łaski Bożej”. 1 Piotra 4,10.

Rozdział 48 — Kaznodzieje i sprawy interesu

Pouczono mnie odnośnie tego by nasi kaznodzieje byli wolni od odpowiedzialności, którą w dużym stopniu powinni wziąć na siebie ludzie interesu. W widzeniu nocnym byłam w zgromadzeniu złożonym z wielu naszych braci, którzy nieśli ciężar dzieła. Byli oni głęboko wmieszani w sprawy finansowe i konsultowali się jak prowadzić dzieło z większym powodzeniem. Niektórzy myśleli że liczba pracowników mogłaby być zmniejszona a równocześnie można by osiągnąć wszystkie zamierzone wyniki. Jeden z braci zajmujący odpowiedzialne stanowisko objaśnił swe plany i oświadczył co pragnąłby widzieć zakończone. Kilku innych przedstawiło problem do rozważania. Wówczas powstał Dostojny i Możny i zaczął przedstawiać zasady dla naszego kierownictwa.

Do kilku kaznodziejów Mówca powiedział: „Wasza praca to nie prowadzenie spraw finansowych. Nie jest mądre z waszej strony jeśli się tego podejmujecie. Bóg ma dla was ciężary do niesienia ale jeśli zajmujecie się tymi częściami dzieła, do których nie jesteście przygotowani, wasze wysiłki w przedstawianiu Słowa okażą się bezsensowne. To ściągnie na was zniechęcenie, które wyłączy was z tej pracy, którą powinniście wykonywać, z pracy, która wymaga dokładnego rozeznania i jasnego niesamolubnego sądu”.

Ci, którzy są zatrudnieni, aby pisać i kazać Słowo, powinni uczestniczyć w mniejszej ilości spotkań komitetu. Powinni oni powierzyć wiele drobniejszych spraw ludziom ze zdolnościami do interesu i w ten sposób unikać ciągłego napięcia, które okrada umysł z naturalnego wigoru. Powinni oni poświęcić o wiele więcej uwagi ochronie zdrowia fizycznego ponieważ sprawność umysłu zależy w wielkiej mierze od sprawności ciała. Odpowiednie okresy snu i wypoczynku oraz dostatek ćwiczenia fizycznego ważne są dla zdrowia, ciała i umysłu. Okradanie natury z jej godzin odpoczynku i regulacji przez pozwolenie na to by jeden wykonywał pracę przeznaczoną dla czterech czy trzech a nawet dwóch, będzie przyczyną nieodwracalnych strat.

Kształćcie ludzi w interesach

Ci, którzy myślą że przydatność człowieka do jakiegoś stanowiska kwalifikuje go do równoczesnego zajmowania kilku innych pozycji narażając się na błądzenie kiedy planują postęp dzieła, skłonni są złożyć na jednego troski i ciężary, które powinny być rozdzielone między kilku innych narażając się na błądzenie kiedy planują postęp dzieła. Doświadczenie ma wielką wartość. Pan pragnie mieć ludzi inteligentnych związanych ze swym dziełem, ludzi zdolnych do zajęcia różnych zaufanych stanowisk w naszych konferencjach i instytucjach. Szczególnie potrzebni są poświęceni ludzie interesu, ludzie, którzy wniosą zasady prawdy w każdą transakcję finansową. Tacy postawieni na stanowiskach związanych ze sprawami finansowymi nie powinni brać na siebie innych ciężarów, takich, których nie są w stanie unieść, tak samo kierowanie interesami nie powinno być powierzone ludziom niekompetentnym. Ci, którzy kierują pracą, błądzą niekiedy pozwalając na dopuszczenie do stanowiska ludzi pozbawionych taktu i zdolności prowadzenia ważnych operacji finansowych.

Mężowie rokujący nadzieję w interesie powinni rozwinąć i udoskonalić swoje talenty przez najdokładniejsze studia i ćwiczenia. Powinni oni być zachęcani aby udali się tam gdzie jako studenci mogliby szybko zdobyć wiedzę o właściwych zasadach i metodach. Żaden człowiek interesu, który teraz związany jest z tą sprawą nie potrzebuje być nowicjuszem. Jeśli ktokolwiek w jakiejkolwiek części dzieła potrafi tak pokierować swoimi możliwościami aby stać się mądrym i wydajnym, to powinni być ludzie, którzy używają swego talentu w dziele budowania królestwa Bożego w naszym świecie. W obliczu faktu że żyjemy tak blisko zakończenia historii tej ziemi, powinno być więcej dokładności w pracy, więcej czujnego oczekiwania, czuwania, modlitwy i działania. Człowiek zawsze musi i powinien tęsknić do doskonałości aby mógł być idealnym chrześcijaninem, doskonałym w Chrystusie Jezusie.

Ważność prawych zasad

Ci, którzy pracują w interesie, powinni podjąć wszelkie środki ostrożności aby nie popaść w błąd przez złe zasady czy metody. Ich świadectwo może być takie jak było złożone przez Daniela na dworze Babilonu. Kiedy wszystkie jego transakcje handlowe byłyby poddane szczegółowemu przebadaniu, nie można by znaleźć żadnej błędnej pozycji. Świadectwo jego życia i pracy aczkolwiek jeszcze nie dokończone będzie zawierało lekcje warte przestudiowania. Objawi to fakt że człowiek interesu nie musi być koniecznie knującym dyplomatą. Może on być człowiekiem pouczanym przez Boga na każdym kroku. Daniel, kiedy był premierem królestwa Babilońskiego, był prorokiem Bożym otrzymując światło niebiańskiego natchnienia. Jego życie było ilustracją tego czym może być każdy chrześcijański człowiek interesu.

Bóg nie atakuje najdoskonalszej służby jeżeli „ja” nie spoczęło na ołtarzu żywej ofiary całopalenia. Korzeń musi być święty, inaczej nie będzie zdrowego doskonałego owocu, który jedynie może być przyjęty przez Boga. Serce musi być nawrócone i poświęcone. Motywy muszą być prawe. Wewnętrzna lampa musi być zasilona oliwą, która płynie od posłańców z nieba poprzez złote rurki do złotej czaszy. Boża łączność nigdy nie dochodzi do człowieka zarozumiałego.

Prawdy, cenne życiowe prawdy związane są z wiecznym dobrobytem człowieka zarówno w tym życiu jak i w wieczności, która otwiera się przed nami. „Poświęć ich w prawdzie Twojej, Słowo Twoje jest prawdą”. Jana 17,17. Słowo Boże ma być wprowadzone w praktykę. Ono będzie żyć i trwać na wieki. Kiedy światowe ambicje, światowe projekty, wielkie plany i cele ludzi zginą jak trawa, „mądrzy będą jaśnieć jak światła na firmamencie a ci, którzy zwracają wielu ku sprawiedliwości jak gwiazdy na wieki wieczne”. Daniela 12,3.

*****

W tym czasie sprawa Boża potrzebuje mężczyzn i niewiast, którzy posiadają rzadko spotykane kwalifikacje i dobre siły zarządzania, mężczyzn i niewiast, którzy dokonują cierpliwego dokładnego prześledzenia potrzeb dzieła na różnych odcinkach, którzy mają gorące, uprzejme serca, chłodne głowy, jasny rozsądek i bezstronny sąd, którzy są uświęceni przez Ducha Bożego i bez obaw mogą powiedzieć na propozycje: „Nie”, „Tak” czy „Amen”. Takich, którzy mają mocne przekonania, jasne zrozumienie i czyste, pełne sympatii serca, takich, którzy żyją zgodnie ze słowami „wszyscy są braćmi”, takich, którzy tęsknią za podniesieniem i odnowieniem upadłej ludzkości.

Rozdział 49 — Znajdźcie czas na rozmowę z Bogiem

Udzielono mi szczególnego pouczenia odnośnie naszych kaznodziejów. Nie jest wolą Bożą, aby szukali sposobu wzbogacenia się. Nie powinni oni angażować się w świeckie interesy ponieważ to czyni ich niezdolnymi do wkładania ich najlepszych sił w sprawy duchowe. Ale powinni otrzymać takie wynagrodzenie by wystarczyło na utrzymanie ich i ich rodzin. Nie powinno się wkładać na nich ciężarów, przez które mogliby niepoświęcić odpowiedniej uwagi zborowi, swojej własnej rodzinie, ponieważ ich specjalną służbą jest wychowywanie swych dzieci dla Pana.

Wielkim błędem jest związywanie kaznodziei stale z pracą finansową gdy musi przemieszczać się z miejsca na miejsce i siedzieć do późna w nocy uczestnicząc w posiedzeniach zarządu czy komitetu. To sprowadza na niego osłabienie i zniechęcenie. Kaznodzieje powinni mieć czas na odpoczynek aby zaczerpnąć ze Słowa Bożego bogate posilenie chlebem życia. Powinni mieć czas na picie ożywiających łyków pocieszenia ze strumienia żywych wód.

Niechaj kaznodzieje i nauczyciele pamiętają że Bóg czyni ich odpowiedzialnymi za wypełnienie ich służby najlepszymi ich zdolnościami za to by wnieśli do swej pracy swe najlepsze siły. Mają oni nie podejmować się obowiązków, które kolidują z dziełem jakie Bóg im powierzył.

Kiedy kaznodzieje i nauczyciele przygnieceni ciężarem finansowej odpowiedzialności wchodzą za katedrę sali wykładowej z przemęczonym umysłem, nadwyrężonymi nerwami, czego innego można oczekiwać niż faktu że użyją zwykłego ognia zamiast poświęconego ognia Bożego? Wymuszone, smętne wysiłki rozczarowują słuchaczy i ranią mówcę. Nie miał on czasu szukać Pana, czasu by prosić w wierze o namaszczenie przez Ducha Świętego.

Aby wysiłki pracowników Bożych były uwieńczone sukcesem, muszą oni otrzymać łaskę oraz moc, którą jedynie Bóg może dać. „Proście a otrzymacie” (Jana 16,24) jest obietnicą. Wobec tego czemuż nie znaleźć czasu na proszenie, na otworzenie umysłu na wpływ Ducha Świętego aby dusza mogła zostać ożywiona świeżym zapasem życia? Sam Chrystus wiele się modlił. Kiedykolwiek miał możliwość, oddalał się aby być sam na sam z Bogiem. Gdy upadamy przed Bogiem w pokornej modlitwie, kładzie On żywy węgiel ze swego ołtarza na nasze wargi poświęcając je do służby przekazywania ludziom prawdy Biblii.

Pouczono mnie abym powiedziała mym współpracownikom: Jeśli chcielibyście mieć bogactwa niebios, musicie mieć tajemnicę jedności z Bogiem. Dopóki się to nie stanie, wasze dusze będą tak spragnione Ducha Świętego jak wzgórza Gielboe rosy i deszczu. Kiedy śpieszycie się od jednej rzeczy do drugiej, kiedykolwiek macie tak wiele do zrobienia że nie możecie znaleźć czasu na rozmowę z Bogiem, jakże możecie oczekiwać mocy w waszym działaniu?

Powodem tego że nasi kaznodzieje wygłaszają blade, pozbawione życia przemowy jest to że pozwalają oni by różne rzeczy światowej natury pochłaniały ich czas i uwagę. Jeżeli nie będziemy stale róść w łasce, będzie nam brakowało odpowiednich słów na daną okazję. Zjednoczcie się ze swoim własnym sercem a następnie zjednoczcie się z Bogiem. Dopóki tego nie zrobicie, wasze wysiłki będą bezowocne, czynione w nieuświęconym pośpiechu i zamieszaniu.

Kaznodzieje i nauczyciele, niechaj wasza praca pachnie bogatą duchową łaską. Nie czyńcie jej pospolitą przez mieszanie jej z pospolitymi rzeczami. Idźcie naprzód i wzwyż. Oczyśćcie się z całego plugastwa ciała i ducha doskonaląc świętość w bojaźni Pańskiej.

Potrzebujemy nawracać się każdego dnia. Nasze modlitwy powinny być żarliwe, wówczas będą bardziej skuteczne. Nasze zaufanie w to że Duch Boży będzie z nami czyniąc nas czystymi i świętymi powinno być coraz silniejsze, tak strzeliste i pachnące jak cedr Libanu.

*****

Kaznodzieje ewangelii mają prowadzić swoją służbę z dala od rzeczy świeckich czy związanych z polityką wykorzystującą cały swój czas i talenty w chrześcijańskim wysiłku.

*****

Przywiązanie kaznodziei do jasnego miejsca poprzez danie mu nadzoru nad sprawami finansowymi związanymi z pracą kościoła nie sprzyja jego uduchowieniu. Czynienie tego nie pozostanie w zgodzie z biblijnym planem przedstawionym w szczególnym rozdziale Dziejów Apostolskich. Przestudiujcie ten plan bo jest on zaaprobowany przez Boga. Idźcie za tym słowem.

*****

Na tego, który przedstawia Słowo życia, nie wolno nakładać zbyt wielu ciężarów. Musi on mieć czas na studiowanie Słowa i badanie samego siebie. Jeśli dokładnie przeglądnie on swoje serce i podda się Panu, będzie lepiej rozumiał jak osiągnąć skryte rzeczy Boże.

*****

Zamiast wybierać pracę, która daje nam największe zadowolenie, odmawiając czynienia tego o czym myślą nasi bracia że powinniśmy czynić, powinniśmy zapytać: „Panie, co chcesz abym czynił?” Zamiast postępować drogą, do której popycha nas naturalna skłonność, powinniśmy modlić się: „Naucz mnie swojej drogi, o Panie, i prowadź mnie prostą ścieżką”. Psalmów 27,11.

*****

Finansowe szczegóły pracy w mieście

Nasi kaznodzieje powinni nauczać się pozostawiania spraw interesu i finansów. Byłam ciągle pouczana że nie jest to praca dla kaznodziejów. Nie powinno się ich obciążać szczegółami związanymi z interesami w pracy prowadzonej w mieście ale powinni być w gotowości do odwiedzania miejsc gdzie zostało obudzone zainteresowanie poselstwem a szczególnie do uczestniczenia w naszych spotkaniach namiotowych. Kiedy spotkania te są w toku, nasi pracownicy nie powinni myśleć że muszą pozostać w miastach aby brać udział w sprawach finansowych związanych z różnymi działami pracy w miastach. Nie powinni oni też śpieszyć się ze spotkania namiotowego aby wykonywać ten rodzaj pracy.

Ci, którzy kierują naszymi konferencjami powinni znaleźć ludzi interesu aby sprawowali pieczę nad finansowymi szczegółami pracy w mieście. Jeśli nie da się znaleźć takich ludzi, powinno się stworzyć możliwości do przeszkolenia tych, którzy ponieśliby te brzemiona.

*****

Poświęceni finansiści

Skandynawskie instytucje nie musiałyby być w tej sytuacji gdyby nasi bracia w Ameryce uczynili wiele lat temu to co powinni byli uczynić. Ludzie doświadczeni na polu interesu z praktyczną wiedzą o prowadzenie księgowości powinni byli być wysyłani do Europy aby nadzorować prowadzenie rachunków w naszych instytucjach na tamtym terenie. A skoro praca ta wymagała więcej niż jednego człowieka, powinno się było wysłać więcej niż jednego. W ten sposób zaoszczędzono by wiele tysięcy dolarów.

Takich ludzi powinno się zatrudniać w naszym dziele w Ameryce, ludzi, którzy są poświęceni Bogu, którzy wiedzą czym są zasady niebios, którzy nauczyli się co to znaczy chodzić z Bogiem. Gdyby tacy ludzie dozorowali sprawy finansowe naszych konferencji i instytucji, byłoby dzisiaj w skarbcu pełno pieniędzy a instytucje nasze stałyby dzisiaj jak im Bóg przykazał wspomagając dzieło przez samozaparcie i samopoświęcenie.

Rozdział 50 — Dzieło kaznodziei

Na wielu polach gotowych już do żniwa nikt nie wychodzi z powodu braku samopoświęcenia pracowników. Na te pola trzeba wejść, a wielu pracowników powinno iść tam licząc się z tym że sami poniosą koszta. Ale niektórzy z naszych kaznodziejów są zbyt mało przygotowani do tego by wziąć na siebie ciężar tej pracy, zbyt mało przygotowani do pracy z serdeczną życzliwością, która charakteryzowała życie naszego Pana.

Bóg smuci się widząc brak samozaparcia i wytrwałości u swych pracowników. Aniołowie dziwią się temu widokowi. Niechaj pracują dla Chrystusa studiując Jego życie pełne samopoświęcenia. On jest naszym przykładem. Czy kaznodzieje dzisiejszych dni mogą się spodziewać że zostali wezwani do ponoszenia mniejszych doświadczeń niż mieli pierwsi chrześcijanie, Waldensi i reformatorzy w każdym wieku w swych wysiłkach niesienia ewangelii każdemu krajowi?

Bóg powierzył swoim kaznodziejom dzieło ogłaszania światu swego ostatniego poselstwa miłosierdzia. Nie jest zadowolony z tych, którzy nie wkładają wszystkich swoich sił w to dzieło najwyższej wagi. Niewierność ze strony strażników wyznaczonych na mury Syjonu zagraża dziełu i wystawia ją na pośmiewisko wroga. Jest czas aby nasi kaznodzieje zrozumieli odpowiedzialność i świętość swojej misji. Biada im jeśli przestaną wykonywać pracę, o której sami wiedzą że to Bóg złożył ją w ich ręce.

Nie mało kaznodziejów porzuciło pracę, do której byli wyznaczeni. Czemu ci, którzy są oddzieleni od pracy kaznodziejskiej umieszczeni są w radach i komitetach? Czemu są wyzwani do uczestniczenia w tak wielu spotkaniach ludzi interesu, wielokroć bardzo daleko od ich miejsc pracy? Czemuż sprawy interesu nie są składane w ręce ludzi interesu? Kaznodzieje nie zostali wyznaczeni do tej pracy. Sprawy finansowe mogą być prowadzone w sposób odpowiedni przez ludzi do tego uzdolnionych ale kaznodzieje oddzieleni są do innego rodzaju pracy. Niechaj kierowanie sprawami finansowymi spoczywa raczej na innych niż na tych, którzy przeznaczeni są do służby kaznodziejskiej.

Kaznodzieje nie powinni być wzywani tu czy tam do uczestniczenia w posiedzeniach rady w celu decydowania o pospolitych sprawach finansowych. Wielu naszych kaznodziejów wykonywało tę pracę w przeszłości ale nie jest to praca, co do której Pan życzył sobie aby byli w nią zaangażowani. Złożono na nich zbyt wiele ciężarów finansowych. Kiedy próbowali dźwigać je, nie mogli już wypełnić posłannictwa ewangelii. Bóg patrzy na to jako na hańbienie Jego imienia.

Wielka winnica Pańska żąda od Jego sług tego czego jeszcze nie otrzymała — żarliwej, wytrwałej pracy dla dusz. Kaznodziejstwo staje się słabe i wątłe, a przy jego bladej służbie, zbory również stają się słabe. W wyniku swej pracy kaznodzieje mają niewiele do powiedzenia w sprawie nawracania dusz. Prawda nie jest zanoszona do nieurodzajnych miejsc na ziemi. Te rzeczy ograbiają Boga z należnej Mu chwały. Wzywa On pracowników, którzy będą działać twórczo.

Świat ma zostać ostrzeżony. Kaznodzieje powinni pracować żarliwie i z poświęceniem otwierając nowe drzwi i angażując się w osobistą pracę dla dusz zamiast kręcić się wokół zborów, które mają już wielkie światło i wiele korzyści.

Rozdział 51 — Posiedzenie komitetów

Niechaj biorący udział w posiedzeniach komitetu pamiętają że spotykają się z Bogiem, który dał im ich pracę. Niechaj przyjdą ze czcią i poświęconym sercem. Spotykają się oni aby rozważać ważne problemy związane ze sprawą Bożą. Ich zachowanie ma w każdym szczególe wskazywać na to że pragną oni zrozumieć Jego wolę odnośnie planów układnych dla rozwoju Jego dzieła. Niechaj nie marnują ani chwili na niepotrzebne rozmowy ponieważ sprawa Boża powinna być prowadzona niczym interes — w sposób doskonały. Jeśli jakiś członek komitetu jest niedokładny i nieuważny, niech będzie mu przypomniane że znajduje się w obecności Świadka, który waży wszystkie uczynki.

Pouczono mnie że spotkania komitetu nie zawsze są przyjemne dla Boga. Niektórzy przychodzą na te spotkania z zimnym, twardym, krytycznym, pozbawionym miłości duchem. Ci czynią wiele złego, wraz z nimi obecny jest zły, który trzyma po złej stronie. Nierzadko ich nieczułe podejście do rozpatrywania spraw wprowadza zamieszanie powstrzymując podjęcie właściwych decyzji. Słudzy Boży, którzy potrzebują wypoczynku dla umysłu oraz snu, byli bardzo wyczerpani i obciążeni tymi problemami, mając nadzieję że znajdą rozwiązanie kontynuując swoje spotkanie do późna w nocy. Ale życie jest zbyt cenne by tracić je w taki sposób. Niechaj Pan poniesie ciężary. Czekajcie aż On rozsądzi trudności. Dajcie odpocząć zmęczonemu umysłowi. Narady w późnych godzinach są zgubne dla ciała, sił umysłowych i moralnych. Jeśli da się umysłowi odpowiednie okresy wypoczynku, myśli będą jasne i przenikliwe a sprawy szybko załatwione.

Zależność pomiędzy dietą a spotkaniami rady

Przed spotkaniem braci w radzie czy zgromadzeniu każdy powinien stanąć przed Bogiem pilnie badając swe serca i krytycznie sprawdzając pobudki. Módlcie się aby Pan się wam objawił, abyście mogli nie krytykować nierozsądnie czy potępiać propozycje.

Przy pełnych stołach ludzie często jedzą o wiele więcej niż mogłoby być łatwo strawione. Przeciążony żołądek nie może wykonywać swojej pracy. Wynikiem jest niedobre uczucie otępienia umysłu a mózg nie pracuje szybko. Zaburzenia wprowadzane są przez niewłaściwe zestawienie posiłków, rozpoczyna się fermentacja, krew jest zatruta a mózg wprawiony w zamieszanie.

Zwyczaj przejadania się czy jedzenia zbyt wielu potraw w jednym posiłku powoduje niestrawność. W ten sposób rani się delikatne organy trawienne. Daremnie żołądek protestuje i apeluje do umysłu aby przekonać go o przyczynie i skutku. Olbrzymia ilość spożywanego jedzenia czy niewłaściwa kombinacja wykonują swe niszczące dzieło. Daremnie dawane są nieprzyjemne ostrzeżenia. Konsekwencją jest cierpienie. Choroba zajmuje miejsce zdrowia.

Niektórzy mogą zapytać: A cóż to ma wspólnego z posiedzeniem rady? Bardzo wiele. Efekty złego jedzenia wnoszone są na spotkania rady i zgromadzenia. Mózg pozostaje pod wpływem warunków w jakich znajduje się żołądek. Rozstrojony żołądek powoduje zły niepewny stan umysłu. Chory żołądek powoduje chory stan umysłu i często sprawia że dany człowiek obstaje przy niewłaściwym zdaniu. Domniemana mądrość takiej osoby jest głupotą u Boga.

Przedstawiam to jako przyczynę stanu na wielu spotkaniach rady i zgromadzeniach gdzie problemom wymagającym dokładnego przestudiowania poświęca się jedynie niewielkie rozważenie a decyzje najwyższej wagi zapadały w pośpiechu. Częstokroć tam gdzie powinna być jedność uczuć w zgodzie na „tak”, decydowano odmownie zupełnie zmieniając atmosferę towarzyszącą spotkaniu. Te efekty przedstawiano mi stale.

Poruszamy te problemy teraz ponieważ pouczono mnie abym powiedziała mym braciom kaznodziejom: Przez nieopanowanie w jedzeniu wyłączcie się z jasnego rozróżnienia pomiędzy świętym i zwyczajnym ogniem. I poprzez to nieopanowanie objawiacie również nieposłuszeństwo wobec ostrzeżeń jakich udzielił wam Pan. Jego Słowo do was brzmi: „Kto jest między wami bojący się Boga, posłuchaj głosu sługi jego, kto jest co chodzi w imieniu Pańskim, polegaj na Bogu swoim. Oto wszyscy, którzy rozniecacie ogień i przepasujecie się iskrami, chodźcie w światłości ognia waszego i w iskrach, któreście rozniecili, z ręki mojej stanie się to wam że w boleści leżeć będziecie”. Izajasza 50,10.11.

*****

Czyż nie powinniśmy przybliżyć się do Pana aby mógł wybawić nas z wszelkiego nieopanowania w jedzeniu i piciu, ze wszystkich bezbożnych, zmysłowych praktyk, z całej złośliwości? Czy nie powinniśmy uniżyć się przed Bogiem porzucając wszystko co niszczy ciało i ducha abyśmy w Jego bojaźni mogli doskonalić świętość charakteru?

*****

Niechaj każdy, kto zasiada w radzie czy na spotkaniach komitetu, zapisze na swym sercu te słowa: „Pracuję na dzień i na wieczność i jestem odpowiedzialny przed Bogiem za motywy, które popychają mnie do działania”. Niechaj to będzie jego motywem. Niechaj modlitwa psalmisty będzie jego modlitwą: „Panie! Połóż straż ustom moim, strzeż drzwi warg moich. Nie nachylaj serca mego do złej rzeczy”. Psalmów 141,3.4.

*****

W radzeniu nad rozwojem dzieła żaden człowiek nie powinien być siłą kontrolującą, głosem decydującym za wszystkich. Proponowane metody i plany powinny być starannie rozpatrzone aby wszyscy bracia mogli porównać swe podejście do sprawy i zdecydować, za którym powinno się pójść. Przy rozważaniu miejsc, do których obowiązek wydaje się nas wzywać, byłoby dobrze wziąć pod uwagę trudności jakie można będzie napotkać w tych miejscach.

Tak dalece, jak to tylko jest możliwe, komitety powinny zapoznawać ludzi ze swoimi planami aby osąd kościoła mógł wesprzeć ich wysiłki. Wielu członków kościoła jest roztropnych i posiadają znakomite zdolności umysłu. Powinno się pobudzać ich zainteresowanie rozwojem dzieła. Wielu może być doprowadzanych do głębszego spojrzenia na dzieło Boże i szukania mądrości z góry ku rozprzestrzenianiu królestwa Chrystusowego przez zbawienie dusz ginących z głodu słowa żywota. Do liczby tych, o których jest powiedziane: „Nie wyście mnie obrali ale Ja was obrałem ... abyście wyszli i owoc przynieśli” (Jana 15,16) będą jeszcze przydani mężczyźni i niewiasty o szlachetnych umysłach.

Rozdział 52 — Dyscyplina zborowa

Z błądzącymi członkami zboru lud Boży powinien postępować dokładnie według instrukcji udzielonej przez Zbawiciela w osiemnastym rozdziale Mateusza.

Istoty ludzkie są własnością Chrystusa, nabytą przez Niego za nieskończoną cenę, związani z Nim przez miłość jaką On i Jego Ojciec objawili wobec nich. Jakże więc ostrożni powinniśmy być w postępowaniu wobec siebie nawzajem! Ludzie nie mają prawa podejrzewać zła wobec swoich bliźnich. Członkowie zboru nie mają prawa kroczyć za własnym impulsem i skłonnościami wobec członków zboru, którzy błądzą. Nie powinni nawet wyrażać swoich uprzedzeń do błądzącego ponieważ wpuszczają do swych umysłów w ten sposób zaczyn zła. Nieprzychylne wiadomości o bracie czy siostrze rozgłaszane są w zborze od jednego do drugiego. Popełnia się błędy i dokonuje niesprawiedliwości z powodu niechęci ze strony jednego do pójścia za wskazówkami danymi przez Pana Jezusa.

„Jeśli zgrzeszy brat twój przeciwko tobie”, mówi Chrystus, „idź i powiedz mu o jego winie w cztery oczy”. Mateusza 18,15. Nie mów innym o złu. Powie się jednej osobie, potem innej i jeszcze innej, i stale rośnie relacja a zło się rozwija aż zbór będzie cierpiał. Załatw problem „pomiędzy tobą a onym samym”. To jest Boży plan. „Nie śpiesz się do swaru żebyś na ostatek nie wiedział co masz czynić gdyby cię zawstydził bliźni twój. Prowadź do końca sprawę z przyjacielem twoim a tajemnicy drugiego nie objawiaj”. Przypowieści 25,8.9. Nie ścierpisz grzechu u brata swego ale nie objawiaj go, nie pomnażaj w ten sposób trudności czyniące naganę zemstą. Napomnij go w sposób przedstawiony w Słowie Bożym.

Nie żywcie urazy aby nie pobudzić złośliwości. Nie pozwólcie aby rana ropiała i wybuchła w zatrutych słowach, które plamią umysły słuchaczy. Nie pozwólcie gorzkim myślom by nadal wypełniały jego i wasz umysł. Idźcie do waszego brata w pokorze i szczerości, porozmawiajcie z nim o problemie.

Jakikolwiek charakter ma obraz, nie zmienia to planu jaki Bóg ustanowił dla rozwiązywania nieporozumień i osobistych urazów. Mówienie osobiście i w duchu Chrystusa do tego, który zawinił często usuwa trudności. Idźcie do błądzącego z sercem wypełnionym miłością Chrystusa i sympatią i szukajcie rozsądzenia problemu. Zastanówcie się z nimi spokojnie i cicho. Niechaj złe słowa nie opuszczą waszych ust. Mówcie w sposób, który przemówi do jego zdrowego rozsądku. Pamiętajcie o słowach: „Ten, który nawróci grzesznika od błędnej drogi jego, zbawi duszę od śmierci i zakryje mnóstwo grzechów”. Jakuba 5,20.

Weźcie dla swego brata lekarstwo, które uleczy chorobę niezadowolenia. Uczyńcie co możecie aby mu pomóc. Przez wzgląd na pokój i jedność zboru uważajcie za przywilej jak i za obowiązek czynić w ten sposób. Jeśli was posłucha, zdobyliście sobie w nim przyjaciela.

Całe niebo zainteresowane jest konfliktem pomiędzy tym, który został zraniony a tym, który popełnił błąd. Gdy błądzący przyjmuje napomnienie proponowane w miłości Chrystusa i rozpoznaje swój błąd prosząc o wybaczenie Boga i swojego brata, słoneczne światło nieba wypełnia jego serce. Walka jest skończona, przyjaźń i zaufanie odbudowane. Oliwa miłości oddala strapienie spowodowane przez zło. Duch Boży związuje serce z sercem a nad powstałym związkiem rozbrzmiewa muzyka nieba.

Gdy związani w ten sposób w chrześcijańskiej jedności zanoszą modlitwę do Boga i ślubują wspólnie postępować sprawiedliwie, miłować miłosierdzie i pokornie chodzić z Bogiem, spłynie na nich wielkie błogosławieństwo. Jeśli obrazili innych, kontynuują dzieło pokuty, wyznania i zadośćuczynienia, w pełni wyświadczają dobro jeden drugiemu. To jest wypełnienie prawa Chrystusowego.

„Ale jeśli was nie usłucha, weźcie ze sobą jeszcze jednego albo dwóch aby w ustach dwóch czy trzech świadków wszelkie świadectwo było ustalane”. Mateusza 18,16. Weźcie ze sobą tych, którzy są duchowo usposobieni i porozmawiajcie z tkwiącymi w błędzie odnośnie zła. Może on podda się połączonym apelom braci. Gdy zobaczy ich zgodność w całej sprawie, jego umysł może zostać oświecony.

„A jeśli odmówi wysłuchania ich”, cóż czynić dalej? Czy kilka osób na posiedzeniu rady weźmie na siebie odpowiedzialność wykluczenia błądzącego?” „Jeśli odmówi wysłuchania ich, powiedzcie to zborowi”. Wiersz 17. Niech zbór podejmie działanie w sprawie swoich członków.

„Ale jeśli nie zechce usłuchać zboru, niechaj dla was będzie jako pogani i celnik”. Wiersz 17. Jeśli nie usłucha głosu zboru, jeśli odsuwa wszelkie wysiłki czynione po to by go nawrócić, na zborze spoczywa odpowiedzialność oddzielania go od społeczności. Jego imię powinno zostać wykreślone z ksiąg.

Żaden urzędnik zborowy nie może doradzić, żaden komitet nie powinien zalecać ani żaden przegłosować aby imię tego, który czyni zło zostało wykreślone z ksiąg zborowych zanim nie zostanie wiernie wypełniona instrukcja posłana przez Chrystusa. Gdy poszło się za tą instrukcją, zbór jest oczyszczony przed Bogiem. Zło musi zostać objawione takie jakie jest i zostać usunięte aby nie mogło się rozprzestrzeniać coraz bardziej. Zdrowie i czystość zboru muszą być chronione aby mógł on stać przed Bogiem niesplamiony, przyodziany w szaty sprawiedliwości Chrystusa.

Jeśli błądzący pokutuje i poddaje się dyscyplinie Chrystusa, powinno się dać mu jeszcze jedną szansę. A jeśli nawet nie pokutuje, jeśli pozostaje poza zborem, słudzy Boży ciągle mają wobec niego dzieło do wykonania. Muszą starać się żarliwie by przyprowadzić go do pokuty. Jakkolwiek obciążające byłoby jego wykroczenie, wyznanie i porzucenie swych grzechów dające dowód pokuty powinno być mu przebaczone i powinno się zaprosić na nowo do stada. Jego bracia mają go zachęcać do postępowania prawą drogą traktując go tak jak sami chcieliby być traktowani na jego miejscu uważając by sami nie byli kuszeni.

„Zaprawdę powiadam wam”, mówi dalej Chrystus, „że cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane i w niebie, a cokolwiek rozwiążecie na ziemi będzie rozwiązane i w niebie”. Wiersz 18.

Ten tekst zachowuje swoją moc we wszystkich wiekach. Zborowi udzielono mocy aby działał na miejscu Chrystusa. Jest to Boże narzędzie do utrzymania porządku i dyscypliny pomiędzy Jego ludem. Jemu udzielił Pan mocy do regulowania wszelkich kwestii dotyczących jego powodzenia, czystości i porządku. Na nim (zborze) spoczywa odpowiedzialność za wykluczenie ze swego grona tych, którzy są złośliwi, którzy przez swoje prowadzenie się niepodobne do Chrystusa rozbiliby zbór. Co pozostaje w zgodzie ze wskazaniami przekazanymi w Słowie Bożym będzie zatwierdzone przez niebo.

Zbór styka się z koniecznością rozstrzygania spraw o wielkiej wadze. Kaznodzieje Boży wyznaczeni przez Boga na przewodników Jego ludu mają po wykonaniu tego co do nich należy poddać cały problem zborowi aby w podejmowanych decyzjach była jedność.

Pan pragnie aby Jego naśladowcy ćwiczyli wielką dbałość w postępowaniu z innymi. Mają oni podnosić, odnawiać, uzdrawiać. Ale nie powinno się w tym miejscu zaniechać właściwej dyscypliny. Członkowie mają uważać się nawzajem za uczniów w szkole, uczących się jak kształtować charaktery warte ich wzniosłego powołania. W kościele tu na ziemi dzieci Boże mają być przygotowane na wielkie zgromadzenie w zborze, który jest tam, w górze. Ci, którzy tutaj żyją w harmonii z Chrystusem, mogą cieszyć się oczekując na nieskończone życie w rodzinie odkupionych.

*****

Boża miłość wobec upadłego rodzaju ludzkiego jest zdumiewającym objawieniem miłości zrodzonej z miłosierdzia bo istoty ludzkie wszystkie są bez zasług. Miłosierdzie zakłada niedoskonałość obiektu, któremu jest okazywane. To z powodu grzechu miłosierdzie zostało wprowadzone do działania.

*****

Być może wiele pracy potrzeba będzie w budowaniu twego charakteru bo jesteś surowym kamieniem, który musi być ociosany i wypolerowany zanim będzie mógł zająć swoje miejsce w Bożej świątyni. Nie dziw się jeśli młotkiem i dłutem Bóg odłupuje ostre kanty twojego charakteru zanim zostaniesz przygotowany by zająć miejsce, które On ma dla ciebie. Żadna ludzka istota nie może dokonać tego dzieła. To może zrobić tylko Bóg. I bądź pewny że nie zrobi On żadnego niepotrzebnego uderzenia. Każde uderzenie jest czynione w miłości dla twojego wiecznego szczęścia. On zna twoje słabości i działa aby odnowić a nie zniszczyć.

Rozdział 53 — „Miejcie wzgląd jedni na drugich”

Bardzo często spotykacie się z duszami, które są znękane i kuszone. Nie wiecie jak surowo obchodzi się z nimi szatan. Strzeżcie się więc abyście nie zniechęcali takich dusz i nie dawali tym sposobem przewagi kusicielowi.

Kiedykolwiek widzicie czy słyszycie że coś potrzebuje naprawy, szukajcie u Pana mądrości i łaski abyście próbując być wiernymi nie byli okrutnymi.

Wytykanie czyichś błędów jest zawsze upokarzające. Nie czyńcie doświadczenia jeszcze boleśniejszym przez niepotrzebną krytykę. Nieuprzejmym krytycyzmem wnosi się zniechęcenie, czyni życie nieszczęśliwym i pozbawionym słońca.

Bracia moi, zwyciężajcie przez miłość a nie przez surowość. Gdy ktoś kto zawinił rozpoznaje swój błąd, bądźcie ostrożni by nie zniszczyć jego poczucia własnej godności. Nie chciejcie bić i ranić ale raczej opatrywać i uzdrawiać.

*****

Żadna istota ludzka nie posiada delikatności uczuć tak wyczulonej ani natury tak subtelnej jak ma nasz Zbawiciel. A jakąż cierpliwość okazuje wobec nas. Rok za rokiem znosi pogodnie naszą słabość i niewiedzę, naszą niewdzięczność i samowolę. Nie bacząc na nasze błędy, na wartość naszego serca, naszą niechęć do Jego świętych słów, ciągle wyciąga do nas swe ręce. I prosi nas: miłujcie się nawzajem jak Ja was umiłowałem”. Jana 13,34.

Bracia, uważajcie się za misjonarzy nie pośród pogan ale pośród swoich współpracowników. Przekonanie jednej duszy odnośnie szczególnych prawd na obecny czas wymaga wiele czasu i pracy. A kiedy dusza odwraca się od grzechu ku sprawiedliwości, panuje radość wśród aniołów. Czy myślicie że duchy usługujące, które troszczą się o te dusze, są zadowolone kiedy widzą jak obojętnie traktowane są te dusze przez tych, którzy głoszą że są chrześcijanami? Rządzą ludzkie przywileje. Objawia się stronniczość. Jeden jest faworyzowany podczas kiedy inny traktowany jest oschle.

Aniołowie patrzą z lękiem i zdumieniem na misję Chrystusa na ziemi. Podziwiają miłość, która popchnęła Go do oddania się jako ofiara za grzechy ludzi. Ale jak lekko istoty ludzkie traktują okup krwi!

*****

Nie potrzeba robić początku próbując miłować się nawzajem. To, czego potrzeba, to miłości Chrystusowej w sercu. Kiedy własne „ja” poddane jest Chrystusowi, prawdziwa miłość wystrzeli spontanicznie.

Powinniśmy zwyciężać w cierpliwej wyrozumiałości. To cierpliwość w służbie przynosi odpoczynek duszy. Przez pokornych, pilnych, wiernych i ciężko pracujących ludzi rozrasta się pomyślność Izraela. Słowo miłości i zachęty uczyni w sprawie złagodzenia porywczego temperamentu i upartego usposobienia więcej niż wszelkiego rodzaju wynajdywanie błędów i krytykowanie jakim możecie zasypać błądzącego.

Poselstwo Mistrza musi być ogłaszane w duchu Mistrza. Naszym jedynym zabezpieczeniem jest trzymanie naszych myśli i impulsów pod kontrolą Wielkiego Nauczyciela. Aniołowie Boży udzielają każdemu prawdziwemu pracownikowi bogatych doświadczeń w tej kwestii. Łaska pokory ukształtuje nasze słowa do wyrażeń delikatnych jak Chrystusowe.

Rozdział 54 — Do nauczycieli w naszych szkołach

Moi drodzy Bracia i Siostry:

Pan będzie działał za wszystkich, którzy pokornie z Nim chodzą. On postawił was na odpowiedzialnych pozycjach. Chodźcie przed Nim rozważnie. Boża ręka spoczywa na sterze. On przeprowadzi okręt nad skałami do nieba. On weźmie słabe rzeczy tego świata aby zawstydzić te, które są mocne.

Modlę się abyście uczynili Boga waszym Doradcą. Nie podlegajcie żadnemu człowiekowi ale jesteście pod kierownictwem Bożym. Trzymajcie się Go mocniej. Nie przyjmujcie świeckich idei jako waszego kryterium. Niechaj nie będzie zwykłego ognia ale święty ogień z ołtarza Pańskiego.

Bądźcie mężni w waszej pracy. Przez wiele lat wskazywałam naszemu ludowi w kształceniu młodzieży potrzebę jednakowego traktowania sił umysłu i ciała. Ale tym, którzy nigdy nie wypróbowali mocy ze studiowaniem ksiąg, ciężko jest zrozumieć i wypełnić wydane zarządzenia.

Uczyńcie co możecie najlepszego aby przekazać waszym studentom błogosławieństwa jakie wam udzielił Bóg. Z głębokim żarliwym pragnieniem niesienia im pomocy prowadźcie ich po gruncie zrozumienia. Zbliżcie się do nich. Jeśli nauczyciele nie będą mieli miłości i uprzejmości Chrystusa, która obfitowałaby w ich sercach, będą objawiali zbyt wiele oschłego władczego ducha.

Pan życzy sobie abyście się nauczyli jak używać sieci ewangelii. Abyście mogli odnieść sukces w waszej pracy, oka waszej sieci muszą być gęste. Zastosowanie Pisma Świętego musi być takie aby znaczenie można było łatwo zauważyć. Przy wyciągnięciu sieci uczyńcie wszystko co możecie. Przystąpcie do sedna sprawy. Jakkolwiek wielka byłaby wiedza człowieka, nie ma z niej pożytku zanim nie będzie on w stanie przedstawić jej innym. Niechaj patos w naszym głosie, głębokie wzruszenie wyrwą wrażenie na sercach. Niech przekonują waszych uczniów aby poddali się Bogu. „Sami siebie w miłości Bożej zachowajcie oczekując miłosierdzia Pana naszego Jezusa Chrystusa ku żywotowi wiecznemu. A nad niektórymi zmiłujcie się rozsądkiem się rządząc a innych przez postrach do zbawienia przywódźcie z ognia ich wyrywając, mając w nienawiści i szatę splamioną przez ciało”. Judy 21-23. Gdy pójdziecie za przykładem Chrystusa, otrzymacie cenną nagrodę w postaci tego że ujrzycie swych studentów zdobytych dla Niego.

Agresywne wysiłki

Pan Bóg Izraela domaga się owoców. Wzywa On swoich pracowników by szczepili więcej niż dotąd. Pragnie aby raczej uczynili świat polem swojej pracy aniżeli tylko pracowali dla naszych zborów. Apostoł Paweł przenosił się z miejsca na miejsce głosząc ewangelię tym, którzy tkwili w ciemności błędu. Pracował on przez rok i sześć miesięcy w Koryncie i dowiódł boskiego charakteru swojej misji przez założenie kwitnącego zboru złożonego z Żydów i pogan. Chrystus nigdy nie poświęcał swej pracy jednemu tylko miejscu. Miasta i miasteczka Palestyny rozbrzmiewały prawdami, które spływały z Jego warg.

Pozdrowienie Chrystusa dla świata

Kazanie na Górze jest niebiańskim błogosławieństwem dla świata, głosem od tronu Bożego. Zostało dane ludzkości aby być dla niej prawem o powinności i światłem niebios, jej nadzieją i pocieszeniem w zwątpieniu. Oto Książę kaznodziejów, najwyższy Mistrz, używa słów, które dał Mu Ojciec aby je mówił.

Błogosławieństwa te są pozdrowieniem Chrystusa nie tylko dla tych, którzy wierzą, ale dla całej rodziny ludzkiej. Wydaje się jakby zapomniał On na chwilę że jest na ziemi a nie w niebie i używa rodzinnego pozdrowienia ze świata światła. Błogosławieństwo spływa z Jego warg niczym wytryskujące źródło długo zapieczętowanego strumienia życia.

Chrystus nie pozostawił nam wątpliwości co do cech charakteru, które zawsze będzie uznawał i błogosławił. Od ambitnych ulubieńców świata zwraca się On do tych, których tamci się wypierają i wymienia wszystkich błogosławionych, którzy otrzymują Jego światło i życie. Otwiera swe ramiona ucieczki dla ubogich w duchu, łagodnych, pokornych, smutnych, zlekceważonych, prześladowanych i mówi: „Chodźcie do mnie ... a Ja wam dam odpocznienie”. Mateusza 11,28.

Chrystus może patrzyć na niedolę świata bez cienia żalu z tego powodu że stworzył człowieka. W ludzkich sercach widzi On coś więcej niż grzech, coś więcej niż niedolę. W swej nieskończonej mądrości i miłości widzi ludzkie możliwości, wyżyny na jakie człowiek może się wspiąć. Wie że chociaż istoty ludzkie zlekceważyły swoje dobrodziejstwa i zniszczyły swoje dane im przez Boga dostojeństwo, to jednak Stworzyciel ma być uczczony w ich odkupieniu.

Kazanie na Górze jest przykładem tego jak mamy nauczać. Ileż trudu zadał sobie Chrystus aby tajemnice przestały wreszcie być tajemnicami ale jasnymi prostymi prawdami! W Jego pouczeniu nie ma niczego niejasnego, niczego trudnego do zrozumienia.

„Otworzył On swoje usta i nauczał ich”. Mateusza 5,2. Jego słowa nie były wypowiadane szeptem, Jego wypowiedzi nie były oschłe ani niemiłe. Przemawiał jasno i z naciskiem z solenną przekonującą mocą.

„I stało się że gdy dokończył Jezus mówić, zdumiewał się lud nad nauką Jego. Bo je uczył jako moc mający a nie jak nauczeni w Piśmie”. Mateusza 7,28.28.

Żarliwe połączone z modlitwą studium kazania na Górze przygotuje nas do głoszenia prawdy, do przekazywania innym tego światła, które sami otrzymaliśmy. Powinniśmy najpierw uważać na samych siebie przyjmując z pokornymi sercami zasady prawdy, żyjąc z nimi w doskonałym posłuszeństwie. To przyniesie pokój i radość. W ten sposób jemy ciało i pijemy krew Syna Bożego i wzmacniamy się w Jego mocy. Nasze życie upodabnia się do Jego życia.

Przez cały czas słowa, które wypowiedział Chrystus z Góry Błogosławienia, zachowują swoją moc. Każde zdanie jest klejnotem ze skarbnicy prawdy. Zasady ogłoszone w tym kazaniu są aktualne dla wszystkich wieków i dla wszystkich klas ludzi. Z boskim zapałem Chrystus wyraził swą wiarę i nadzieję gdy wymienił rodzaj po rodzaju jako błogosławione ponieważ miały one ukształtowane właściwe charaktery. Żyjąc życiem Życiodawcy, przez wiarę w Niego, każdy może osiągnąć standard wymieniony w Jego słowach. Czyż nie jest to osiągnięcie warte niezmordowanego wysiłku całego życia?

Perspektywa

Zbliżamy się do końca historii tej ziemi. Mamy przed sobą wielkie dzieło zakończenia oraz głoszenia ostatniego ostrzegawczego poselstwa dla grzesznego świata. Są ludzie, którzy zostaną zabrani od pługa, z winnicy, od wielu innych rodzajów pracy i posłani przez Pana aby przekazywali to poselstwo światu.

Świat jest zepsuty. Gdy przyglądamy mu się, obraz nie wygląda zachęcająco. Ale Chrystus wita z pełną nadziei pewnością tych mężczyzn i niewiasty, którzy nas wprawiają w zniechęcenie. On widzi w nich zdolności, które spowodują że zajmą oni miejsce w Jego winnicy. Jeśli stale będą się uczyli, On przez swoją opatrzność przysposobi ich do wykonywania dzieła, które nie przekracza ich zdolności, przez udzielenie im Ducha Świętego da im siłę do wykonywania świadectwa.

Na wiele nieurodzajnych nieopracowanych pól muszą wejść nowicjusze. Jasność spojrzenia na świat jakie miał Zbawiciel wzbudzi zaufanie w wielu pracownikach, którzy — jeśli rozpoczną w pokorze i włożą w pracę swoje serca — okażą się odpowiednimi ludźmi na dane miejsce i czas. Chrystus widzi całą niedolę i rozpacz świata, widok, który powaliłby niektórych naszych pracowników o wielkich zdolnościach i to tak bardzo że nawet nie wiedzieliby jak rozpocząć pracę wprowadzania mężczyzn i niewiast na pierwszy stopień drabiny. Ich dokładne metody mają wartość. Staliby na niższych szczeblach drabiny mówiąc: „Wejdź tu gdzie my jesteśmy”. Ale biedne dusze nie wiedzą gdzie postawić swoje stopy.

Serce Chrystusa cieszy się widząc tych, którzy są ubodzy w każdym znaczeniu tego słowa, cieszy się spoglądając na zmaltretowanych, którzy są pokorni, cieszy się widząc jawnie niezadowolonych pragnących sprawiedliwości, widząc wielu niezdolnych do zrobienia początku. On przyjmuje z zadowoleniem taki stan rzeczy, który zniechęciłby wielu kaznodziejów. Koryguje naszą błądzącą pobożność zakładając brzemię pracy na biednych i potrzebujących w nieprzyjaznych miejscach świata, mężczyznom i niewiastom, którzy zeszli z drogi. Pan uczy tych pracowników jak spotykać się z tymi, którym mogliby pomóc tak jak On tego pragnie. Powinni oni być zachęcani gdy widzą drzwi otwierające się przed nimi by mogli wejść tam gdzie mogliby wykonać medyczną służbę misyjną. Mając mało pewności siebie oddadzą Bogu całą chwałę. Ich ręce mogą być szerokie i niewprawne ale ich serca są podatne na współczucie, są oni napełnieni gorącym pragnieniem czynienia czegoś by ulżyć tak wielkiej niedoli a Chrystus jest obecny by im pomóc. On działa przez tych, którzy okazują miłosierdzie w cierpieniu, zysk w utracie wszystkiego. Gdy przechodzi światłość świata we wszystkich trudach dostrzega się przywileje, porządek w zamieszaniu, sukces i mądrość Bożą w tym co zdawało się być klęską.

Moi Bracia i Siostry, w waszej służbie przybliżcie się do ludzi. Podnieście przygnębionych. Traktujcie nieszczęścia jako ukryte błogosławieństwa, niedole jako dobrodziejstwa. Praca dokonywana w taki sposób spowoduje że na miejsce rozpaczy pojawi się nadzieja.

Zwyczajni ludzie mają zająć swoje stanowiska jako pracownicy. Dzieląc się smutkami swych bliźnich tak jak Zbawiciel dzielił smutki ludzkości, dostrzegą oni przez wiarę jak On pracuje wraz z nimi.

„Bliski jest wielki dzień Pański, bliski jest i spieszy bardzo”. Sofoniasza 1,14. Powiedziałabym każdemu pracownikowi: Idź naprzód w pokornej wierze a Pan pójdzie z tobą. Ale czuwajcie w modlitwie. Oto mądrość waszej pracy. Moc jest od Boga. Pracujcie w zależności od Niego pamiętając że jesteście Jego współpracownikami. On jest waszym Pomocnikiem. Wasza siła pochodzi od Niego. On będzie waszą mądrością, waszą sprawiedliwością, waszym uświęceniem, waszym odkupieniem. Nieście jarzmo Chrystusa ucząc się od Niego codziennie Jego łagodności i skromności. On będzie waszym Pocieszycielem, waszym Odpoczynkiem.

Moc z wysoka

Tak jak boski dar — moc Ducha Świętego — udzielony został uczniom, tak będzie dany dzisiaj wszystkim, którzy dobrze szukają. Jedynie ta moc jest w stanie uczynić nas mądrymi ku zbawieniu i przygotować nas do niebiańskich przybytków. Chrystus czeka aby dać nam błogosławieństwo, które uczyni nas świętymi. „Te rzeczy powiedziałem wam”, mówi On, „aby moja radość została w was i żeby radość wasza mogła być pełna”. Jana 15,11. Radość w Duchu Świętym jest przynoszącą zdrowie życiodajną radością. Dając Ducha Świętego Bóg daje nam sam siebie. Czyniąc się źródłem boskiego wpływu, daje zdrowie i życie światu.

Gdy Bóg tak hojnie obdarza was swoimi darami, pamiętajcie że daje po to abyście mogli zwrócić je Dawcy pomnożone przez rozdzielanie. Wnieście do życia innych światło, radość i pokój. Każdego dnia potrzebujemy dyscypliny, samouniżenia się, abyśmy mogli być przygotowani do odebrania niebiańskiego daru, nie żeby gromadzić go, nie żeby ograbiać Boże dzieci z Jego błogosławieństwa, ale aby rozdawać je w Jego bogatej pełni innym. Kiedyż bardziej niż teraz potrzebujemy otwarcia serca na przyjmowanie bolejąc niejako z tęsknoty by rozdawać?

Jesteśmy w obowiązku czerpać obficie ze skarbnicy Bożej wiedzy. Bóg pragnie abyśmy otrzymali wiele po to byśmy mogli rozdawać więcej. On pragnie abyśmy byli kanałami, przez które będzie mógł udzielać obficie swojej łaski światu.

Niechaj wasze modlitwy cechuje szczerość i wiara. Pan jest chętny uczynić dla nas „daleko obficiej aniżeli prosimy albo myślimy”. Efezjan 3,20. Rozmawiajcie o tym, módlcie się o to. Nie mówcie o niewierze. Nie możemy pozwolić by szatan widział że ma on moc zaciemnić nasze oblicza i wprowadzić smutek w nasze życie.

Módlcie się w wierze. Upewnijcie się że wasze życie jest zgodne z waszymi prośbami byście mogli otrzymać błogosławieństwo, o które się modlicie. Niech wasza wiara nie słabnie ponieważ błogosławieństwa, które otrzymujemy, są proporcjonalne do wiary. „Niechaj ci się stanie według wiary twojej”. „I wszystko, o cokolwiek byście prosili w modlitwie wierząc, radujcie się, śpiewajcie chwałę Panu ponieważ On odpowiedział na wasze modlitwy. „Wierny jest Ten, który obiecał”. Hebrajczyków 10,23. Nie zginie żadna szczera prośba. Kanał jest otwarty, strumień przepływa. Niesie ze sobą ozdrowieńcze właściwości wylewające ożywcze natury życia, zdrowia i zbawienia.

*****

Każdemu nauczycielowi udzielony został święty przywilej reprezentowania Chrystusa. I jeśli nauczyciele pragną to czynić, mogą żywić uspokajające przekonanie że Zbawiciel jest tuż przy nich dając im słowa, które mówiliby za Niego, wskazując im sposoby jakimi mogliby przedstawić Jego doskonałość.

Nauczyciele spotykają się z wieloma próbami. Zniechęcenie będzie ogarniać ich gdy zobaczą że ich wysiłki nie zawsze są doceniane przez ich uczniów. Szatan pragnie dotknąć ich cielesnymi dolegliwościami mając nadzieję że doprowadzi ich do szemrania przeciwko Bogu i że zapomną o Bożej dobroci, Jego miłosierdziu, Jego miłości i niezmiernej wadze chwały jaka oczekuje na zwycięzcę. Niechaj pamiętają że przez próby Bóg prowadzi ich do doskonalszego jeszcze zaufania do Niego. Jego wzrok spoczywa na nich i jeśli w swoim utrapieniu spoglądają na Niego w wierze, wyprowadzi On ich z pieca uszlachetnionych i oczyszczonych niczym złoto w ogniu wypróbowane. On pozwala aby przyszły próby by przyprowadzić ich bliżej do siebie ale nie składa na nich ciężarów większych niż mogą unieść. I mówi On: „Nigdy cię nie opuszczę ani cię nie porzucę”. Hebrajczyków 13,5. On zawsze gotów jest wyzwolić tych, którzy Mu ufają. Niechaj uciśniony głęboko doświadczany nauczyciel powie: „Oto choćby mnie i zabił, przecież w Nim będę ufał”. „Choćby figowe drzewo nie zakwitło ani winna latorośl nie przyniosła owocu, choćby owoc z oliwy pochybił i role nie przyniosłyby pożytku i z owczarni owce wybite były a nie byłoby bydła w oborach, wszakże ja się w Panu weselić będę, rozraduję się w Bogu zbawienia mego”. Joba 13,15; Habakuka 3,17.18.

*****

Studenci, współpracujcie z waszymi nauczycielami. Gdy to uczynicie, dacie im nadzieję i zachęcenie. Pomagajcie im równocześnie pomagając przede wszystkim samym sobie. Pamiętajcie że w głównej mierze od was zależy czy wasi nauczyciele stać będą na korzystnej pozycji, czy ich praca nagrodzona będzie sukcesem.

W tym najgłębszym znaczeniu macie być uczniami widząc Boga przed nauczycielami a nauczyciela współpracującego z Bogiem.

Wasze możliwości do pracy przemijają szybko. Nie macie czasu na spędzenie go na przyjemnościach. Tylko wtedy gdy gorąco będziecie pragnęli sukcesu, zdobędziecie prawdziwe szczęście. Cenne są możliwości jakie dano wam w czasie, który spędzacie w szkole. Uczyńcie swoje studenckie życie tak doskonałym jak to tylko jest możliwe. Tylko raz przechodzicie drogą. I od was zależy czy waszą pracę uwieńczy sukces czy upadek. Gdy powodzi wam się w zdobywaniu wiedzy biblijnej, zgromadźcie skarby do rozdawania.

Jeśli macie przyjaciela studenta, który ma trudności, wyjaśnijcie mu lekcję, której nie rozumie. To pomoże waszemu własnemu zrozumieniu. Używajcie prostych słów, przedstawiajcie wasze myśli językiem jasnym i łatwym do zrozumienia.

Pomagając swoim przyjaciołom studentom pomagacie swym nauczycielom. I częstokroć ten, którego umysł jest wolniejszy, pojmie szybciej myśli przekazane przez kolegę niż przez nauczyciela.

Oto jest współpraca jaką zaleca Chrystus. Wielki Nauczyciel stoi obok was pomagając tym, którzy mają problem ze zrozumieniem lekcji.

W swoim życiu szkolnym możecie mieć możliwość opowiedzenia biednym i nieświadomym o cudownych prawach Słowa Bożego. Wykorzystajcie każdą taką sposobność. Pan pobłogosławi każdą chwilę spędzoną w ten sposób.

*****

Żyjemy w czasie kiedy szatan działa z całą swoją mocą aby zniechęcić i pokonać tych, którzy działają w Bożej służbie. Nie możemy upaść ani zniechęcić się. Musimy wykazać większą wiarę w Boga. Musimy zaufać Jego żywemu Słowu. Dopóki nie będziemy mieli pewniejszego oparcia z nieba, nigdy nie będziemy w stanie stawić czoła mocom ciemności, które dadzą się wyczuć i zauważyć w każdej części dzieła.

*****

Ziemskie cysterny często będą puste, ich sadzawki staną się suche ale w Chrystusie jest żywe źródło, z którego możemy czerpać stale. Jakkolwiek wiele weźmiemy i oddamy innym, będzie jeszcze dostatek. Nie ma obawy że źródło się wyczerpie ponieważ Chrystus jest niewyczerpalnym źródłem prawdy.

*****

Etyka wszczepiona przez ewangelię nie zna innego standardu oprócz doskonałości Bożego umysłu, Bożej woli. Wszelkie prawe cechy charakteru spoczywają w Bogu jako doskonałej harmonijnej pełni. Każdy, kto przyjmuje Chrystusa jako swojego osobistego Zbawiciela, ma przywilej posiąść te przymioty. Oto jest umiejętność świętości.

Rozdział 55 — Rady dla walczących z przeciwnościami

Przez lata objawiano brak mądrości w postępowaniu z ludźmi, którzy podjęli się i prowadzą dzieło Pańskie w trudnych miejscach. Częstokroć ludzie ci pracują ponad swoje siły. Mają niewiele pieniędzy do zainwestowania w rozwój dzieła i są zobligowani do poświęcania się zamiast prowadzić dzieło naprzód. Pracują za liche wynagrodzenie i praktykują najściślejszą oszczędność. Apelują do ludzi o środki i sami są przykładem ofiarności. Oddają Bogu chwałę za to że On jest Autorem i Dokończycielem ich wiary, i że to dzięki Jego mocy są w stanie iść naprzód.

Czasami po tym jak ludzie ci znosili ciężary i żar dnia i poprzez cierpliwe wytrwałe wysiłki założyli szkołę czy sanatorium czy cokolwiek innego co służyło postępowi dzieła, bracia podejmują decyzję że inni ludzie zrobiliby to lepiej i wobec tego mają zająć się tym co dotąd czynili tamci. W niektórych przypadkach decyzja zapada bez należytego rozważenia i należytego zaufania wobec tych, którzy zajęli się nieprzyjemną częścią dzieła, którzy pracowali, modlili się i borykali wkładając w swe wysiłki wszystkie swoje siły i energię.

Bóg nie jest zadowolony z takiego sposobu traktowania swoich pracowników. Wzywa On swój lud aby podtrzymali ręce tych, którzy budują dzieło w nowych trudnych miejscach, by mówili do nich słowa radości i pokrzepienia.

W swej gorliwości, swym zapale dla postępu sprawy pracownicy ci mogą popełniać błędy. Mogą oni w swoim pragnieniu zdobycia środków na zasilenie przedsięwzięć będących w potrzebie włączyć się do projektów, które nie prowadzą do tego co najlepsze dla dzieła. Pan widząc te projekty odwróci ich od tego co chciałby aby robili, pozwoli by przyszły na nich rozczarowania kruszące ich nadzieje. Pieniądze są poświęcone i jest to wielkim smutkiem dla tych, którzy w naiwności ducha mieli nadzieję zdobyć środki dla wsparcia sprawy.

Kiedy pracownicy napinali każdy nerw by zdobyć środki potrzebne do wspomożenia ich w potrzebie, niektórzy ich bracia stali obok krytykując i podejrzewając zło, budowali pełne uprzedzeń sądy o motywach kierujących dźwigającymi brzemiona pracowników i czyniąc ich pracę jeszcze bardziej uciążliwą. Ci wynajdywacze błędów zaślepieni samolubstwem nie spostrzegli że ich bracia byli ogromnie przytłoczeni tą krytyką i bez cenzury ludźmi, którzy nie nosili wielkich ciężarów ani odpowiedzialności. Rozczarowanie jest wielką próbą ale chrześcijańska miłość potrafi obrócić klęskę w zwycięstwo. Porażki uczą roztropności. Uczymy się poprzez rzeczy, które zadają nam cierpienie. W ten sposób zdobywamy doświadczenie.

Niechaj w postępowaniu z pracownikami, którzy aczkolwiek popełnili błędy ale przejawiali żarliwe pełne samopoświęcenia zainteresowanie dziełem, objawiona zostanie mądrość i troska. Niechaj ich bracia powiedzą: „Nie będziemy pogarszać sprawy umieszczając kogoś innego na twoim miejscu i nie dając ci możliwości naprawienia twoich błędów. Musisz stanąć na pewnym gruncie, wolny od ciężaru niesprawiedliwej krytyki”. Niech będzie im dany czas na ocenienie samych siebie, na pokonanie trudności jakie ich otaczają, na stawienie się przed aniołami i ludźmi jako wartościowi pracownicy. Popełnili oni błędy ale czy ci, którzy poddawali w wątpliwości i krytykowali, zrobili coś lepszego? Do oskarżycielskich faryzeuszy Chrystus powiedział: „Ten, kto jest pośród was bez grzechu, niech pierwszy rzuci kamieniem”. Jana 8,7.

Istnieją tacy, którzy są pochopni w swym pragnieniu reformowania spraw, które wydają się im błędne. Myślą że zostali wybrani na miejsce tych, którzy popełnili błędy. Za nisko ocenili to co wykonali tamci pracownicy podczas kiedy inni przyglądali się i krytykowali ich. Przez swoje uczynki powiedzieli: „Potrafię dokonać wielkich rzeczy. Potrafię poprowadzić dzieło naprzód z powodzeniem”. Do tych, którzy myślą że wiedzą dobrze jak unikać błędów, miałam według pouczenia powiedzieć: „Nie sądźcie abyście nie byli sądzeni”. Mateusza 7,1. Możecie unikać błędów w niektórych punktach ale w innych sprawach jesteście narażeni na popełnienie większych błędów, które bardzo trudno byłoby naprawić i które wprowadziłyby zamieszanie do dzieła. Te błędy mogłyby uczynić o wiele więcej szkody niż te, które popełnili wasi bracia.

Pouczenie jakiego mi udzielono brzmi: Ludzie, którzy założyli podwaliny dzieła i którzy w obliczu uprzedzeń szli dalej naprzód nie powinni być stawiani w niepochlebnym świetle aby inni mogli zająć ich miejsce. Są oni żarliwymi pracownikami, którzy pomimo krytycyzmu niektórych swoich braci poszli naprzód w dziele, o którym Bóg powiedział że powinno być zrobione. Gdyby zostali teraz usunięci ze swoich odpowiedzialnych stanowisk, wywoływałoby to wrażenie że jest to niesprawiedliwe wobec nich i niekorzystne dla ich dzieła ponieważ przeprowadzone zmiany wyglądałyby jak usprawiedliwienie niesprawiedliwego krytycyzmu i istniejących uprzedzeń. Pan pragnie aby nie uczyniono żadnego kroku, którym wyrządzonoby niesprawiedliwość tym, którzy długo i żarliwie pracowali przy budowaniu powierzonego im dzieła.

Niemądre zmiany

Wprowadza się wiele zmian, których lepiej byłoby nigdy nie wprowadzać. Często, kiedy pracownicy są rozgoryczeni, zamiast doznać pokrzepienia aby stali tam gdzie są i aby wiodło się ich pracy, wysyłani są na inne miejsce. Ale zabierają ze sobą te same cechy charakteru, które w przeszłości zepsuły ich pracę. Objawiają oni tego samego niepodobnego do Chrystusowego ducha ponieważ nie nauczyli się lekcji o cierpliwej pokornej służbie.

Błagam o inny stan rzeczy. Muszą dokonać się zmiany w grupach pracowników w naszych konferencjach i instytucjach. Należy odszukać ludzi biegłych i poświęconych i powinno się zachęcić ich by związali się z dźwigającymi brzemiona jako pomocnicy i współpracownicy. Niechaj nastąpi harmonijna jedność pomiędzy starym i nowym w duchu braterskiej miłości. Ale niechaj nie dokonuje się żadnych ostrych zmian w kierownictwie w sposób, który sprowadziłby zniechęcenie na tych, którzy pracowali żarliwie i z powodzeniem aby popchnąć dzieło o krok na drodze postępu. Bóg nie usankcjonuje niczego co miałoby zniechęcić Jego wierne sługi. Niechaj ci, których obowiązkiem jest zapewnić najbardziej sprawne kierowanie naszymi wydawnictwami, naszymi sanatoriami i naszymi szkołami, postępują według zasad sprawiedliwości.

Wezwanie do służby

Bóg wzywa pracowników. Dzieło potrzebuje ludzi, którzy wykształcili się sami, którzy oddając się w ręce Pana jako pokorni uczniowie okazali się Jego współpracownikami. Są to ludzie, których potrzeba w kaznodziejstwie i w pracy szkolnej. Niechaj ci, którzy okazali się być ludźmi, wyruszą i czynią to co mogą w służbie Mistrza. Niechaj wstąpią w szeregi pracowników i przez cierpliwe nieustanne wysiłki dowodzą swej wartości. To w wodzie a nie na lądzie uczymy się pływania. Niechaj z wiernością zajmą miejsca, na które zostali wezwani, aby mogli być wykwalifikowani do podniesienia ciągle większych odpowiedzialności. Bóg daje wszystkim możliwości aby doskonalili się w Jego służbie.

Ten kto wkłada zbroję aby toczyć dobry bój, będzie zdobywał coraz większą i większą umiejętność, gdy pragnie doskonalić swoją wiedzę o Bogu pracując w zgodzie z planem Bożym służącym dla doskonałego rozwoju sił fizycznych, umysłowych i duchowych.

Młodzi mężczyźni i niewiasty, zbierzcie zapas wiedzy. Nie czekajcie aż jakiś ludzki egzamin ogłosi że jesteście zdolni do pracy ale idźcie na drogi i opłotki i rozpocznijcie pracę dla Boga. Użyjcie mądrze wiedzy jaką macie. Wypróbujcie wasze zdolności i wiernie hojnie rozdzielajcie światło, które Bóg wam dał. Uczcie się jak najlepiej dawać innym pokój, światło, prawdę i wiele innych bogatych błogosławieństw nieba. Stale róbcie postępy. Wytrwale sięgajcie coraz wyżej i wyżej. Jest możliwe wkładanie w wysiłek sił umysłu i ciała ciągle mając na względzie wieczną rzeczywistość — to ma dzisiaj wartość. Szukajcie Pana żarliwie abyście mogli być coraz bardziej udoskonaleni, bardziej wykształceni duchowo. Wówczas będziecie mieli najlepsze świadectwo jakie ktokolwiek mieć może — poparcie Boże.

Obojętnie czy wielkie czy małe są wasze talenty, pamiętajcie że to co macie zostało jedynie wam powierzone. W ten sposób Pan testuje was dając wam możliwość sprawdzenia samych siebie. To wobec Niego jesteśmy odpowiedzialni za wszystkie nasze zdolności. Do niego należą wasze siły ciała, umysłu i duszy i dla Niego te siły mają być używane. Wasz czas, wasz wpływ, wasze zdolności, wasza biegłość — za wszystko jesteście odpowiedzialni przed Tym, który daje wszystko. Ten używa swych darów najlepiej kto przez żarliwe zabiegania pragnie wykonywać wielki Boży plan podźwignięcia ludzkości, mając zawsze w pamięci że musi być jednocześnie uczniem jak i nauczycielem.

Kiedy młodzi idą do tego dzieła i zamiast wielu trudności napotykają powodzenie, niechaj nie czyni się propozycji aby wzięli się za inną pracę a ta praca, którą zaczęli, będzie oddana pod zarząd ludzi, którzy są starsi i bardziej doświadczeni. Gdy nasi młodzi walczą z trudnościami, mogą popełniać błędy, ale jeśli prą naprzód uparcie, ich porażki obrócą się w zwycięstwo.

Moi współpracownicy, trwajcie w dziele, które rozpoczęliście. Stójcie przy nim aż będziecie odnosili zwycięstwo za zwycięstwem. Uczcie się wszystkiego. Miejcie przed oczyma najwyższy standard — że możecie czynić coraz więcej i więcej dobra odzwierciedlając w ten sposób chwałę Bożą.

*****

Bóg wyposażył niektóre swoje sługi w szczególne talenty i nikt nie został powołany do podważania ich wyższości. Niechaj nikt nie używa swych talentów do wywyższania siebie. Niechaj nie uważa się za wyróżnionego ponad innych ludzi ani nie wynosi się ponad innych szczerych gorliwych pracowników. Pan patrzy na serce. Ten, kto jest najbardziej poświęcony w Bożej służbie, jest najwyżej ceniony przez niebo.

Niebo patrzy by zobaczyć jak ci, którzy zajmują wpływowe pozycje, wypełniają swoją służbę. Wymagania wobec nich jako sług mierzone są przez zasięg ich wpływu. W traktowaniu swoich bliźnich powinni oni być jak ojcowie — sprawiedliwi, czuli, szczerzy. Powinni być podobni do Chrystusa w charakterze jednocząc się ze swoimi braćmi najściślej więzami jedności i uczuć braterskich.

Rozdział 56 — Mądre rozdzielanie środków

Kłopotliwe pytanie o środki dręczyło wielu. Stale swymi zwodniczymi nęcącymi propozycjami szatan blokował drogę postępu. Kościół nie stał na gruncie zależności od Boga ale poddając się pokusom wroga próbował wypełnić plany, które wymagały środków daleko przekraczających jego dochody. Wiele pieniędzy zainwestowano w niewielu miejscach. To pozbawiło wiele pól misyjnych pomocy jaką powinny były otrzymać. W rozwijaniu dzieła na swojej części pola, ludzie poszli za własnymi planami, zaczerpnęli środki ze skarbnicy Bożej zapominając że cały dochód jest Pański i że zasilić trzeba inne części Jego winnicy. Z przyczyn, o których woleliby nie usłyszeć na sądzie, zamknęli swoje oczy na potrzeby swych współpracowników. W ten sposób najnędzniejsze pola pozostały nieopracowane. Śpiesząc się ze wznoszeniem budynków, nie licząc się z kosztami, nie biorąc pod uwagę jak wiele będzie potrzeba by zbudować wieżę, ludzie wnieśli do sprawy długi, zniechęcenie i zamieszanie. Zarosła ścieżka postępu na naszych polach.

Pewien rodzaj szaleństwa ogarnął umysł niektórych prowadzących ich do czynienia tego co absorbowałoby środki bez żadnej perspektywy na to czy później przyniosłoby to jakieś dochody. Gdyby te pieniądze były użyte tak jak Pan pragnie aby były użyte, powstaliby pracownicy i zostaliby przygotowani do pracy, która ma być wykonywana zanim przyjdzie Pan. Złe użycie środków wskazuje iż potrzeba Pańskiego ostrzeżenia, że Jego dzieło nie może być związane przez ludzkie projekty, że musi być sprawowane w sposób, który wzmocniłby Jego dzieło.

Przez działanie złych planów ludzie ściągnęli długi na sprawę. Oby się to nie powtórzyło. Niechaj stojący na czele dzieła postępują rozważnie wzbraniając się przed wepchnięciem sprawy Bożej w długi. Niechaj nikt nie działa lekkomyślnie, niedbale, mniemając że wszystko będzie dobrze.

Przesadne podniecenie i zainteresowanie pracą w jednym miejscu nie wnosi niczego do rozwoju dzieła jako całości. Kiedy nacisk położony jest na wznoszenie budynków w jednym miejscu, weźcie pod rozwagę inne miejsca, które mają tak samo wielkie potrzeby finansowe odnośnie potrzebnych budynków. Czas jest krótki i jeśli ma się wznosić budynki, niechaj będzie to czynione z właściwą uwagą dla wszystkich części winnicy Pańskiej. Niechaj ten kto odpowiada za budynek będzie człowiekiem o bystrym uświęconym umyśle a nie tym, który w swym podnieceniu wzniesienia ładnej architektury, wzniesie tylko zamieszanie do dzieła poprzez kosztowne inwestycje.

Bóg nie jest twórcą zamieszania ale porządku i postępu. Niechaj ci, którzy pragną rozwoju Jego królestwa, śpieszą się powoli i budują z rozmysłem. Niechaj nikt nie śpieszy się z błędnym przypuszczeniem że mówi Pan: „Środki nie powinny być tak wydawane ponieważ dzieje się to kosztem dusz”.

Wynik samolubnego kierowania widoczny jest dzisiaj dla nas jako dowód mądrości ludzi, których umysł i serca potrzebują prowadzenia Duchem Bożym. Pan ma wiele sposobów na wypróbowanie tych, którzy mówią że są chrześcijanami. Z nieomylną dokładnością śledzi On rezultaty ludzkiej mądrości pokazując tym, którzy myśleli iż czynią wielkie rzeczy, że potrzebują spojrzeć w przeszłość, potrzebują zobaczyć iż nie działali pod wpływem Ducha Świętego ale że w wielu sprawach odrzucili radę Pana. Gdyby oni sprawdzili samych siebie na początku dzieła tak jak Pan zlecił im zrobić, lata służby obrażającej Boga zmieniłyby się w służbę miłości. Każde serce w każdej rodzinie potrzebuje podjąć dzieło sprawdzenia samego siebie, w przeciwnym bowiem razie tak jak Saul odkryją że są skazani na zagładę. Szczególnie ma to odniesienie do ludzi na odpowiedzialnych stanowiskach. Pan powiedział: „Nie będę służył żadnemu samolubnemu wynalazkowi”. Każdy potrzebuje teraz szukać Pana. Lud Boży nie zniesie próby dopóki nie nastąpi ożywienie i reformacja. Pan nie wpuści do pałaców, które przygotowuje dla sprawiedliwych, ani jednej duszy, która jest samowystarczalna.

*****

Pod żadnym warunkiem nie powinien nasz lud w żadnym kraju wkładać wszystkich swych środków w wielkie drogie instytucje medyczne. Skupienie na jednym miejscu wielkiej liczby ludzi jest niekorzystne ze względu na zapewnienie najlepszych rezultatów fizycznego czy duchowego odrodzenia. A oprócz tego założenie takiej instytucji byłoby ograbieniem innych miejsc gdzie powinny być zakładane instytucje zdrowia. Gdziekolwiek pracujemy, będą niektórzy pragnęli zabezpieczyć jak największą ilość środków pieniężnych aby wznosić wielkie budynki ale nie jest to mądry plan. Kiedy planujemy coś dla instytucji w jednym miejscu, powinniśmy pamiętać o potrzebach innych miejsc. Niechaj praktykowana będzie oszczędność a w ten sposób będzie możliwe dać ludziom w innych częściach kraju podobne doświadczenia.

Rozdział 57 — Nasi starzy pracownicy — pionierzy

Pan mówi do podeszłych wiekiem pracowników — pionierów, którzy byli związani z dziełem poselstwa trzeciego anioła niemal od jego początków, a których doświadczenia w nim datują się prawie od 1844 roku: „Potrzebna jest wasza pomoc. Nie bierzcie na siebie ciężarów, które mogą ponieść inni, którzy są młodsi. Waszym obowiązkiem jest być dokładnym w waszych życiowych zwyczajach. Macie być roztropni w używaniu sił fizycznych, umysłowych i duchowych. Wy, którzy przeszliście tak wiele różnych doświadczeń, macie czynić wszystko co w waszej mocy aby oszczędzić wasze siły do pracy w służbie dla Pana tak długo jak On pozwoli wam stać na waszym stanowisku abyście pomagali w rozwoju Jego dzieła.

Nosiciele brzemion mogą powiedzieć za Janem: „Co było na początku, cośmy słyszeli, co widzieliśmy naszymi oczami, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce — o słowie żywota (bo życie objawione jest i widzieliśmy, i świadczymy i zwiastujemy wam ten żywot wieczny, który był u Ojca i który nam objawiony jest). Cośmy, mówię, widzieli i słyszeli, to wam zwiastujemy, abyście i wy z nami społeczność mieli, a społeczność nasza aby była z Ojcem i Synem Jego, Jezusem Chrystusem. ...A to jest poselstwo, które słyszeliście od Niego i zwiastujemy wam że Bóg jest światłością a żadnej ciemności w Nim nie ma. Gdybyśmy powiedzieli że społeczność mamy z Nim a w ciemności chodzimy, kłamiemy i nie czynimy prawdy. A jeśli w światłości chodzimy, jako On jest w światłości, społeczność mamy między sobą a krew Jezusa Chrystusa, Syna Jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu”. 1 Jana 1,1-7.

Dzieło potrzebuje pomocy starszych rąk podeszłych wiekiem pracowników, którzy mają lata doświadczeń w dziele Bożym, którzy śledzili rozwój i postęp poselstwa na jego wielu liniach, którzy widzieli jak wielu popada w fanatyzm zwodząc się fałszywymi teoriami, opierając się wszelkim wysiłkom czynionym w tym celu aby pozwolić światłu prawdy objawić przesądy, które przyszły by wprowadzić zamieszanie w umysłach i uczynić bezużytecznym to poselstwo, które w ostatnich dniach musi być przekazane w jego czystości ostatkom ludu Bożego.

Wielu z wypróbowanych sług Bożych zasnęło w Jezusie. Niechaj doceniona zostanie pomoc tych, którzy pozostali żywi do dziś. Niechaj ich świadectwo będzie ocenione. Dobrotliwa ręka była z tymi wiernymi pracownikami. On podtrzyma ich swoim silnym ramieniem mówiąc: „Oprzyjcie się na mnie. Ja będę waszą siłą i waszą nadzwyczajną wielką nagrodą”. Ci, którzy byli przy poselstwie u jego początków, którzy walczyli dzielnie kiedy bitwa się przesilała, nie mogą teraz stracić swego punktu oparcia.

Najczulsza uwaga powinna towarzyszyć tym, których życiowe zainteresowanie związane jest z dziełem Bożym. Nie zważając na swe rozliczne dolegliwości pracownicy ci ciągle mogą stać na swym posterunku. Bóg pragnie aby zajmowali wiodące pozycje w Jego dziele. Stali oni wytrwale wśród burz i prób i należą do naszych najwartościowszych doradców. Jakże wdzięczni powinniśmy być za to że oni mogą ciągle używać swych doradców w służbie Pańskiej!

Niech nikt nie straci z pola widzenia faktu że ci żarliwi zapaśnicy poświęcili wszystko dla postępu dzieła. Fakt że postarzeli się i posiwieli w służbie dla Boga nie jest powodem, dla którego powinni oni zaprzeć się wywierania wpływu doskonalszego niż wpływ ludzi, którzy mają o wiele mniej wiedzy o dziele i o wiele mniej doświadczenia w sprawach Bożych. Chociaż zniszczeni i niezdolni nosić cięższych brzemion niż to potrafią i powinni nosić młodsi, wartość jako doradców ma najwyższą wagę. Popełniali oni błędy ale ze swoich upadków nauczyli się mądrości. Nauczyli się omijać błędy i niebezpieczeństwa i czyż nie są więc kompetentni w udzielaniu mądrych rad? Przeszli przez testy i próby i chociaż utracili nieco ze swego wigoru, nie powinni być spychani na bok przez mniej doświadczonych pracowników, którzy wiedzą bardzo mało o pracy i samopoświęceniu tych pionierów. Pan ich w ten sposób nie odsuwa. Daje im łaskę i poznanie.

Kiedy Jan był stracony i posiwiał, otrzymał poselstwo dla prześladowanych zborów. Żydzi wielokrotnie próbowali odebrać mu życie ale Pan powiedział: „Pozwólcie mu żyć. Ja, który go stworzyłem, będę z nim i będę go strzegł”. Nieprzerwanie ten podeszły wiekiem uczeń składał świadectwo dla Mistrza. Pięknym językiem, melodyjnym głosem przemawiał w sposób, który działał na serca wszystkich, którzy go słuchali, opowiadał o słowach i czynach Chrystusa. Został zesłany na Patmos ale Chrystus odwiedził go na jego wygnaniu i ogłosił mu wielkie prawdy zawarte w Objawieniu.

Gdy ci, którzy spędzili życie na służbie Boga przybliżą się do końca swej historii na tej ziemi, zostaną natchnieni przez Ducha Świętego aby opowiedzieli o doświadczeniach jakie mieli w związku z Jego dziełem. Dowody Jego cudownego działania wobec Jego ludu, Jego wielkiej dobroci w wyzwalaniu ich z prób powinny być powtórzone tym, którzy dopiero co przyszli do wiary. Również próby, które przyszły na sługi Boże przez odstępstwo niektórych, zjednoczyły ich w pracy. Powinno się również opowiedzieć o działaniu Ducha Świętego aby żadne fałszerstwo wypowiedziane pod adresem tych co trwali w ufności od początku aż do końca nie przyniosło żadnego skutku.

Starych nosicieli sztandaru, którzy ciągle jeszcze żyją, nie powinno się stawiać w trudnych miejscach. Ci, którzy służyli swemu Mistrzowi gdy praca była ciężka, którzy cierpieli ubóstwo i pozostali wierni prawdzie gdy nas było niewiele, powinni być ciągle obdarzeni honorem i szacunkiem. Pouczono mnie bym powiedziała: Niechaj każdy wierzący szanuje podeszłych wiekiem pionierów, którzy znosili próby, niewygody i wiele niedostatków. Są oni Bożymi pracownikami i odegrali znaczącą rolę w budowaniu Jego dzieła.

Pan pragnie aby młodzi pracownicy zdobywali mądrość, siłę i dojrzałość przez związek ze starszymi pracownikami, którzy byli poświęceni dziełu. Niech młodzi ludzie zdadzą sobie sprawę z tego że mając między sobą takich pracowników są wielce błogosławieni. Niechaj okażą wielki szacunek ludziom o srebrnych włosach, którzy mają wielkie doświadczenie w rozwoju dzieła. Niechaj dadzą im honorowe miejsce na swoich radach. Bóg pragnie aby ci, którzy przyłączyli się do prawdy w ostatnich latach, dali posłuch tym słowom.

Oby Bóg błogosławił i posilał naszych podeszłych wiekiem i wypróbowanych pracowników. Oby pomógł im być mądrymi w kwestii zachowania ich fizycznych, umysłowych i duchowych sił. Zostałam pouczona przez Pana aby powiedzieć tym, którzy składali swe świadectwo we wczesnych dniach poselstwa: „Bóg wyposażył was w moc rozsądku i pragnie abyście zrozumieli i byli posłuszni prawom, które dotyczą zdrowia człowieka. Nie bądźcie nieostrożni. Nie przepracowujcie się. Miejcie czas na odpoczynek. Bóg pragnie byście stali na waszym posterunku wykonując swe dzieło w celu ocalenia mężów i niewiast przed zniszczeniem przez potężny strumień zła. On pragnie abyście trzymali waszą broń do chwili gdy poprosi was byście ją odłożyli. Za niedługo od tego momentu otrzymacie waszą zapłatę”.

Rozdział 58 — Troska o pracowników

Powinno się podjąć pewne kroki w celu zapewnienia opieki dla kaznodziejów i innych Bożych sług, którzy przez narażenie się czy przepracowanie w Jego dziele popadli w chorobę i potrzebują odpoczynku i rekreacji lub którzy z powodu wieku albo utraty zdrowia nie są dłużej zdolni do dźwigania brzemion i znoszenia znoju dnia. Kaznodzieje często wyznaczani są do pracy tam gdzie wiedzą że będzie to ze szkodą dla ich zdrowia. Jednak nie chcą unikać trudnych miejsc więc ryzykują mając nadzieję być pomocą i błogosławieństwem dla ludzi. Po pewnym czasie spostrzegają że ich zdrowie szwankuje. Próbuje się zmiany klimatu i pracy ale nie przynosi to ulgi, cóż więc mają wówczas robić?

Ci wierni pracownicy, którzy w imię Chrystusa porzucili świeckie możliwości wybierając raczej ubóstwo niż przyjemności czy bogactwa, którzy zapominają o sobie, pracowali żarliwie aby zdobyć dusze dla Chrystusa, którzy szczodrze ofiarowali na rozwój różnych przedsięwzięć w sprawie środków do życia — takich nie powinno się pozostawić by walczyli z ubóstwem i cierpieniem albo odrzucić żeby byli żebrakami. Kiedy słabość czy choroba przychodzi na nich, niechaj nie zostaną obciążeni niepokojącym pytaniem: „Co się stanie z moją żoną i dziećmi teraz kiedy nie mogę już pracować i zaspokajać ich potrzeb?” Powinno się stworzyć pewną pulę w celu zaspokojenia potrzeb tych wiernych pracowników i potrzeb tych, którzy są od nich uzależnieni.

Hojnie wynagradza się weteranów, którzy walczyli za swój kraj. Ludzie ci odnieśli rany i zapadli na chroniczne choroby, które mówią o ich niebezpiecznych starciach, forsownych marszach, wstawianiu się w czasie burz, cierpienia w więzieniu. Wszystkie te dowody ich wierności i samopoświęcenia dają im słuszne prawo do narodu, który pomagali wyzwalać — prawo, które jest uznawane i przestrzegane. A jakie wynagrodzenie dają Adwentyści Dnia Siódmego żołnierzom Chrystusa?

Odsunięci pracownicy

Nasz lud nie przeczuwał że istnieje potrzeba w tej kwestii i dlatego to zaniedbywano. Zbory były nierozważne i chociaż światło Słowa Bożego świeciło na ich ścieżkę, zaniedbali ten największy obowiązek. Pan jest wielce niezadowolony z odsunięcia Jego wiernych sług. Nasz lud powinien być tak chętny do wspomagania tych osób w niepomyślnych okolicznościach jak chętni byli korzystać z ich środków i usług kiedy byli zdrowi.

Bóg zobowiązał nas do zwrócenia szczególnej uwagi na ubogich, którzy są pośród nas. Ale ci kaznodzieje i pracownicy nie powinni być zaliczani do ubogich. Odłożyli oni skarb w niebiosach, skarb, który nie zniszczeje. Służyli oni konferencji gdy tego było potrzeba a teraz konferencja ma służyć im. Kiedy spotykamy się z takimi przypadkami, nie powinniśmy przejść obok nich. Nie możemy mówić: „Ogrzejcie się i najedzcie” (Jakuba 2,16) i nie podjąć aktywnych starań by zaspokoić ich potrzeby. Zrobiono tak w przeszłości i w ten sposób w niektórych przypadkach Adwentyści Dnia Siódmego zniesławili swe wyznanie wiary i dali światu możliwości hańbienia sprawy Bożej.

Domy dla pracowników

Teraz obowiązkiem ludu Bożego jest stłumić te zarzuty przez zapewnienie tym sługom wygodnych mieszkań z kilkoma akrami ziemi, na której mogliby uprawiać własne rośliny i odczuwać że nie są zależni od dobroczynności swych braci. Z jakąż przyjemnością i spokojem patrzyliby ci zmęczeni pracownicy na mały cichy domek gdzie widzieliby wypełnienie ich słusznych praw do odpoczynku!

Nasze obowiązki wobec tych ludzi wspominane były nieraz ale nie podjęto w związku z tym żadnego zdecydowanego działania. Jako lud powinniśmy czuć naszą odpowiedzialność w tej sprawie. Każdy członek kościoła powinien być zainteresowany tym wszystkim co dotyczy braterstwa między ludźmi i braterstwa w Chrystusie. Jesteśmy członkami jedni drugich, jeśli jeden członek cierpi, inne członki cierpią z nim. Trzeba coś zrobić a konferencja powinna dokonać duchowego rozważenia aby można pojąć jakich przywilejów i pocieszenia potrzebują ci wyczerpani pracownicy i na jakie zasługują.

Nasze sanatoria ucieczką dla pracowników

Częstokroć ci kaznodzieje potrzebują szczególnej opieki i traktowania. Nasze sanatoria powinny być ucieczką dla takich i dla wszystkich naszych pracowników, którzy potrzebują odpoczynku. Powinno się dać im pokoje gdzie mogliby znaleźć odmianę i odpoczynek bez stałego niepokoju o to jak poniosą koszt pobytu. Kiedy uczniowie byli zmęczeni pracą, Chrystus powiedział im: „Oddalcie się na stronę ... i odpocznijcie nieco”. Marka 6,31. Powinno się ustanowić porządek dzięki któremu Jego słudzy mieliby możliwość odpocząć i odzyskać siły. Nasze sanatoria mają być otwarte dla naszych ciężko pracujących kaznodziejów, którzy zrobili wszystko co leżało w ich mocy aby założyć podwaliny pod budowę i utrzymanie tych instytucji i kiedykolwiek potrzebowaliby udogodnień tam oferowanych, powinno się zrobić wszystko aby czuli się tam jak w domu.

Nie powinno się w żadnym czasie wymagać od tych pracowników wysokich cen za wyżywienie i obsługę ani też nie powinni być uważani za żebraków jak również w żaden inny sposób nie powinni oni odczuć tego ze strony tych, których gościnności doświadczają. Objawienie szczodrości w wykorzystaniu udogodnień jakie Bóg dostarczył dla swych znękanych i spracowanych sług jest prawdziwą medyczną służbą misyjną w Jego oczach. Boży pracownicy związani są z Nim i kiedy przyjmuje się ich, powinno się pamiętać że przyjmuje się w ich osobach Chrystusa. On tego wymaga i jest obrażony i niezadowolony kiedy są oni traktowani obojętnie, w sposób zły czy samolubny. Boże błogosławieństwa nie staną się udziałem żadnego z Jego wybranych. Pośród medycznego bractwa nie zawsze istniało wyraźne zrozumienie tych problemów. Niektórzy nie brali ich pod uwagę tak jak powinni. Oby Pan uświęcił pojmowanie tych, którzy zarządzali naszymi instytucjami aby mogli poznać kto potrzebuje prawdziwej sympatii i opieki.

Ta gałąź dzieła, dla której pracowali ci znużeni pracownicy, powinna wskazać uznanie dla ich pracy przez udzielenie im pomocy w chwili gdy jej potrzebują ponosząc w ten sposób w dużym stopniu wraz z sanatoriami ciężar ich utrzymania.

Niektórzy pracownicy są tak sytuowani że są w stanie wyłożyć nieco swej pensji i jeśli jest to możliwe, powinni to uczynić na wszelką ewentualność, ale nawet ci powinni być witani jako błogosławieństwo dla sanatorium. Jednakże większość naszych pracowników ma liczne i wielkie zobowiązanie. Na każdym kroku gdzie potrzebne są środki wzywa się ich aby uczynili coś by nadać kierunek że wpływ ich przykładu mógłby pobudzić innych do hojności i sprawa Boża poszłaby naprzód. Czują oni tak wielkie pragnienie podniesienia sztandaru na nowych polach że wielu nawet pożyczy pieniądze aby pomóc w różnych przedsięwzięciach. Nie ofiarują ich niechętnie ale z poczuciem że jest przywilejem pracować dla postępu prawdy. Przez taką odpowiedź na wołanie o środki pozostają oni z niewielką tylko nadwyżką.

Pan ma odpowiednią miarę dla ich szczodrości dla dzieła. Wie jaką dobrą pracę wykonali, pracę, o której młodsi pracownicy nie mieli pojęcia. Był On świadomy wszelkiego niedostatku i samozaparcia jakie znieśli. Wiedział On o każdej okoliczności tej pracy. Wszystko to zapisane zostało w księgach. Ci pracownicy są dziwowiskiem przed światem, przed aniołami i ludźmi i są lekcją poglądową dla wypróbowania szczerości naszych zasad religijnych. Pan chciałby aby nasz lud pojął że pionierzy w tym dziele zasługują na wszystko co nasze instytucje dla nich czynią. Bóg wzywa nas byśmy zrozumieli że ci, którzy zestarzeli się w Jego służbie, zasługują na naszą miłość, nasz szacunek, na nasze najgłębsze poważanie.

Fundusz pracowniczy

Powinno się powołać do istnienia fundusz dla tych pracowników, którzy nie są w stanie dłużej pracować. Nie będziemy czyści przed Bogiem tak długo dopóki nie poczynimy rozsądnych wysiłków w tej sprawie i to bez zwłoki. Są między nami tacy, którzy nie widzą po temu potrzeby, ale ich sprzeciwy nie powinny mieć na nas wpływu. Ci, którzy mają w sercu cel być prawymi i postępować w sposób prawy, powinni iść wiernie naprzód ku zakończeniu dobrego dzieła, dzieła, które Bóg pragnie mieć wykonane. Są tacy, którzy są spokojni, którzy odłożyli na później dzieło czynienia dobra swym majątkiem, ale czy tak powinno być? Czy powinniśmy tak bardzo kochać pieniądze żebyśmy mieli zakopywać je w ziemi?

Bóg wzywa do współpracy wszystkich w tym przedsięwzięciu. Zamożni powinni dać wiele ale jeśli dają niechętnie pragnąc mieć każdy dolar zainwestowany w jakieś świeckie przedsięwzięcie — nie będą mieli żadnej nagrody.

Pokorny dar od kogoś z biedniejszych klas nie jest w oczach Bożych niczym gorszym niż wielkie ofiary bardziej bogatych. Pan doda swoje błogosławieństwo do daru czyniąc jego poselstwo miłości owocnym przez serdeczną pogodę ducha z jaką był użyczony. Grosze z każdego źródła powinny być przyjmowane z radością.

Potrzeba teraz żaru młodych. Powinni oni odłożyć znikomości i ograniczyć swoje potrzeby. Nakłaniałabym ich i wszystkich naszych ludzi aby pieniądze zwykle wydawane na rzeczy niepotrzebne były łożone na wyższy bardziej święty użytek. Czyńcie co możecie w kierunku stworzenia fundacji dla starszych kaznodziejów, zmęczonych stałą pracą i staraniem. Poświęćcie Panu wszystko co macie. Nie używajcie swych pieniędzy aby zadowolić samych siebie. Złóżcie je do skarbnicy Pańskiej. Nie pozwólcie aby środki przenikały przez wasze ręce aby jedynie zaspokajać życzenia was samych czy innych. W waszych wydatkach weźcie pod uwagę że to Pańskie są pieniądze, którymi obracacie i że musicie zdać rachunek przed Nim z ich używania.

Do starszych, którzy tracą swój udział w tym życiu apeluję, aby właściwie dysponowali darami Pańskimi, które do nich należą, zanim zasną w Jezusie. Pamiętajcie że jesteście Bożymi sługami. Oddajcie Bogu Jego własność dopóki żyjecie. Nie zaprzestańcie zajmować się tym póki jesteście świadomi. Gdy przychodzi czas na nas, obowiązkiem naszym jest rozdysponować nasze środki na instytucje, które Bóg ustanowił. Szatan używa każdego zwiedzenia aby odwrócić od sprawy Bożej środki, które są tak bardzo potrzebne. Wielu związuje swoje talenty w postaci środków ze świeckimi przedsięwzięciami podczas kiedy sprawa Boża potrzebuje każdego dolara dla rozwoju Jego prawdy i chwały Jego imienia. Pytam: Czy nie powinniśmy raczej składać sobie skarbu w niebie, w skarbcu, który nie niszczeje? Naciskam szczególnie na starszych, którzy wkrótce rozdysponują swoje środki, aby pamiętali o tych, którzy usługiwali wiernie w słowie i zasadach. Złóżcie wasze środki tam gdzie będą mogły być użyteczne dla sprawy Bożej zanim upadną na zdrowiu i życiu. W ten sposób dostaną się one do rąk tych co nimi obracają i będą stale pomnażane.

Wzywam kościół jako całość i każdego jego członka z osobna by oddali z nawiązką Bogu Jego własny powierzony im kapitał. W ten sposób będziecie mieli skarb w niebie. Niech wasze serca będą szczere przed Jezusem. Chociaż może się wam wydawać że jesteście ostatnimi spośród wszystkich świętych ale jesteście członkami ciała Chrystusowego i przez Niego jesteście równi wszystkim Jego ludzkim wysłannikom i mocą i doskonałością istot niebieskich. Nikt z nas nie żyje sam dla siebie. Każdemu z nas został wyznaczony posterunek, nie aby wpływ każdego mógł być siłą dla wszystkich. Jeżeli rzeczywiście wierzyliśmy że jesteśmy każdy z osobna dziwowiskiem dla świata, aniołów i ludzi, czyż jako zbór nie objawiliśmy zupełnie innego ducha niż ten, którego objawiamy teraz? Czy nie mamy być żywym pracującym kościołem?

Małe i większe strumienie dobroczynności powinny być podtrzymane. Boża opatrzność jest nad nami i idzie szybciej niż nasza szczodrość. Droga postępu i budowania dzieła Bożego blokowana jest przez samolubstwo, dumę, chciwość, ekstrawagancję i umiłowanie wystawności. Cały kościół obarczony jest wielką odpowiedzialnością aby podnosić każdą gałąź dzieła. Jeśli Jego członkowie naśladują Chrystusa, wyprą się skłonności do wystawności, umiłowania ubiorów, umiłowania eleganckich domów i kosztownych mebli. Musi nas cechować o wiele większa pokora, musi być o wiele większa różnica pomiędzy Adwentystami Dnia Siódmego a światem, inaczej Bóg nas nigdy nie przyjmie i to bez względu na pozycje czy charakter pracy w jaką jesteśmy zaangażowani.

Oszczędność i samozaparcie popchnie wielu w zachłanne oszczędzanie do przytłumienia dobroczynności. Obowiązkiem wszystkich jest uczyć się od Chrystusa jak chodzić pokornie ścieżką samozaparcia, po której kroczył Majestat niebios. Całe życie chrześcijańskie powinno być samozaparciem aby wezwanie o pomoc mogło być gotowym od odzewu.

Tak długo jak szatan pracuje z niesłabnącą energią aby zniszczyć dusze, tak długo brzmieć będzie wołanie o pracowników w każdej części szerokiego pola żniw by otworzyć oczy ludziom również zaniedbanym, którzy z oczu stracili wieczność, tak długo brzmieć będzie wołanie o wspomożenie dzieła Bożego w którejś z jego wielu części. Zaspokajamy jedną potrzebę jedynie po to by uczynić możliwym zaspokojenie innej o podobnym charakterze. Samozaparcie wymagane dla osiągnięcia środków do zainwestowania w to co Bóg najbardziej rozwinie, przyzwyczajenia i charakter, który zdobędzie Boże uznanie „dobrze wykonane” uczyni nas zdolnymi do zamieszkania na zawsze w obecności Tego, który dla nas stał się ubogim abyśmy przez Jego ubóstwo mogli otrzymać wieczne bogactwa.

*****

Ludzie na odpowiedzialnych stanowiskach są w niebezpieczeństwie że zostaną przygnieceni wieloma ciężarami, które niosą, ale Pan nie składa na nikogo ciężarów tak wielkich że nie mógłby ich unieść. On ocenia każdy ciężar zanim pozwoli aby spoczął na sercach tych, którzy są Jego współpracownikami. Do każdego ze swoich pracowników nasz kochający niebiański Ojciec mówi: „Zrzuć na Pana brzemię swoje a On cię posili”. Psalmów 55,22. Niechaj dźwigający brzemiona wierzą że On poniesie każdy ciężar, duży czy mały.

Jezus zgadza się nieść nasze ciężary tylko wówczas kiedy Mu zaufamy. Mówi On: „Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzyście utrudzeni i spracowani, dajcie mi swój ciężar, powierzcie mnie do wykonania pracę, która jest niemożliwa do wykonania dla ludzi”. Ufajmy Mu. Zmartwienie jest ślepe i nie widzi przyszłości. Ale Jezus widzi koniec na początku i w każdej trudności ma przygotowaną swoją drogę aby przynieść ulgę. Trwając w Chrystusie możemy zrobić wszystko w Tym, który nas posila.

Z powodu niepoświęconych pracowników, czasem sprawy mogą pójść źle. Możecie płakać nad rezultatami cudzej złej drogi ale nie martwcie się, dzieło jest pod zarządami błogosławionego Mistrza. Wszystko o co prosi to jedynie by pracownicy przychodzili do Niego po zlecenia i byli posłuszni Jego wskazówkom. Wszystkie części dzieła — nasze zbory, misje, szkoły sobotnie, instytucje — niesie na swoim sercu. Czemuż się martwicie? Mocne pragnienie by ujrzeć zbór przepojony życiem musi być oparte na zupełnym zaufaniu do Boga, „bo beze mnie”, mówi wielki Dźwigacz Brzemion, „niczego nie zrobicie”, On prowadzi drogą, my mamy iść za Nim.

Niechaj nikt nie przeliczy się z danymi od Boga siłami w wysiłku prowadzącym do posunięcia dzieła Pańskiego trochę szybciej do przodu. Siła ludzka nie może przyśpieszyć dzieła, z nią musi zjednoczyć się moc posłańców niebiańskich. Tylko w ten sposób może dzieło Boże zostać doprowadzone do dokładności. Człowiek nie może wykonać Bożej części dzieła. Paweł może siać, Apollos podlewać ale wzrost daje Bóg. W prostocie i pokorze ma człowiek współpracować z boskimi posłańcami czyniąc cały czas to co najlepsze nawet jeśli zdaje sobie sprawę że Bóg jest wielkim wykonawcą. Ma on nie czuć zaufania do samego siebie bo w ten sposób wyczerpie swój zapas siły i zniszczy swe umysłowe i fizyczne siły. Choćby wszyscy pracownicy noszący teraz najcięższe brzemiona zostali odsunięci, Boże dzieło będzie szło naprzód. Niech więc nasz zapał pracy będzie hamowany rozsądkiem. Powstrzymajcie się od czynienia tego czego jedynie Pan może dokonać.