கிறிஸ்துவின் உவமைப்பாடங்கள்

Ellen G. White

Copyright © 2021, Ellen G. White Estate, Inc.

Information about this Book

Overview

This eBook is provided by the Ellen G. White Estate. It is included in the larger free Online Books collection on the Ellen G. White Estate Web site.

About the Author

Ellen G. White (1827-1915) is considered the most widely translated American author, her works having been published in more than 160 languages. She wrote more than 100,000 pages on a wide variety of spiritual and practical topics. Guided by the Holy Spirit, she exalted Jesus and pointed to the Scriptures as the basis of one’s faith.

Further Links

A Brief Biography of Ellen G. White

About the Ellen G. White Estate

End User License Agreement

The viewing, printing or downloading of this book grants you only a limited, nonexclusive and nontransferable license for use solely by you for your own personal use. This license does not permit republication, distribution, assignment, sublicense, sale, preparation of derivative works, or other use. Any unauthorized use of this book terminates the license granted hereby. (See EGW Writings End User License Agreement.)

Further Information

For more information about the author, publishers, or how you can support this service, please contact the Ellen G. White Estate at mail@whiteestate.org. We are thankful for your interest and feedback and wish you God’s blessing as you read.

முன்னுரை

கிறிஸ்து தம் சீடஷர்களுடன் ஒலிவமலையின் மேல் அமர்ந்திருக்கிறார். சூரியன் மலைகளுக்குப்பின் மறைய, மாலை நேர கூராப்பு வானங்களில் திரைபோட்டிருந்தது. அங்கிருந்து பார்ப் பதற்கு நன்றாகத் தெரிந்த ஒரு வீட்டில், ஏதோ விசேஷம் நடப்பது போல பிரகாசமாகக் காட்சியளித்தது. வீட்டின் திறப்பான பகுதிகளில் வெளிச்சக் கதிர்கள் தெரிந்தன, எதிர்பார்ப்போடு ஒரு கூட்டம் காத்திருந்தது, சீக்கிரமே திருமண ஊர்வலம் புறப்படவிருந்ததை அது சுட்டிக்காட்டியது. கிழக்கத்திய நாடுகளில் பல பகுதி களில் மாலை வேளைகளில் தாம் திருமண வைபவங்கள் நடக்கும். மணவாளன் புறப்பட்டுப் போய் மணவாட்டியைச் சந்தித்து, தன்னுடைய வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வார். தீவட்டிகளுடன் மணவாட்டியின் தகப்பனாருடைய வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டு, தன்னுடைய வீட்டிற்கு பெண்ணின் வீட்டாரை அழைத்துச் சென்று, அழைக்கப்பட்டவர்களுக்கு அங்கே விருந்தளிப்பார். கிறிஸ்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த சமயத்தில், திருமண ஊர்வலம் வந்ததும் அதில் சேர்ந்துகொள்வதற்காக சிலர் காத்திருந்தார்கள்.

வெண்வஸ்திரம் தரித்திருந்த பத்துக்கன்னிகைககள் மணவாட்டியின் வீட்டருகே வெகுநேரமாக நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும் எரிகிற ஒரு தீவட்டியையும், எண்ணெய்க்கான ஒரு சிறிய பாத்திரத்தையும் கையில் வைத்திருந்தார்கள். எல்லாருமே மணவாளனின் வருகைக்காக ஆவலோடு காத்திருந்தார்கள். ஆனால் மணவாளன் வரத் தாமதமானது. ஒவ்வொரு மணிவேளையும் கடந்தது; காத்திருந்தவர்கள்களைப்படைந்து தூங்க ஆர்மபித்தார்கள். நடு இராத்திரியிலே “இதோ, மணவாளன் வருகிறார், அவருக்கு எதிர்கொண்டுபோகப் புறப்படுங்கள்” என்கிற சத்தம் கேட்டது. தூங்கிக்கொண்டிருந்தவர்கள் சட்டென விழித்து, எழுந்து நின்றார்கள். தீவட்டிகளின் பளீர் வெளிச்சத்தில், இன்னிசை முழக்கத்தோடும் ஊர்வலம் நகர்ந்து செல்வதைப் பார்க்கிறார்கள். மணவாளனுடைய சத்தத் தையும், மணவாட்டியின் சத்தத்தையும் கேட்கிறார்கள்.

அந்தப்பத்துக் கன்னிகைகளும் புறப்பட வேண்டுமென்கிற அவசரத்தில் தங்கள் விளக்குகளை எடுத்து, அவற்றைத் தூண்டிவிட முயற்சிக் கின்றனர். ஆனால் ஐந்து பேர் தங்கள் பாத்திரங்களில் எண்ணெய் நிரப்பாமல் அலட்சியமாக இருந்துவிட்டார்கள். அவ்வளவு தாமதமாகுமென அவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை; அவசரநிலைக்கு தங்களை ஆயத்தப்படுத்தவில்லை. எனவேமிகுந்த மனத்துயரோடு ஞானமுள்ள தங்களது தோழியர்ளிடம், ” உங்கள் எண்ணெயில் எங்களுக்குக் கொஞ்சம் கொடுங்கள், எங்கள் தீவட்டிகள் அணைந்து போகிறதே என்று கேட்டார்கள். ஆனால் காத்திருந்த அந்த ஐந்து கன்னிகைகளும், தங்கள் விளக்குகளைத் தூண்டிவிடும் படிக்கு அப்போதுதான் பாத்திரத்திலிருந்து எண்ணெயை எல்லாம் விளக்குகளில் ஊற்றியிருந்தார்கள். கொடுப்பதற்கு வேறு எண்ணெய் இல்லை; எனவே அவர்கள், “எங்களுக்கும் உங்களுக்கும் போதாமலிராதபடி, நீங்கள் விற்கிறவர்களிடத்தில் போய், உங்களுக்காக வாங்கிக்கொள்ளுங்கள் என்றார்கள்.”

அவர்கள் எண்ணெய் வாங்கச் சென்றிருந்தபோது, திருமணக் கூட்டம் கடந்து சென்றது; பின்தங்கிவிட்டார்கள். எரிகிற தீவட்டிகளுடன் சென்ற ஐந்து கன்னிகைகளும் பெண்வீட்டாருடன் சேர்ந்து, கூட்டமாக வீட்டிற்குள் பிரவேசித்தார்கள். கதவும் அடைக்கப்பட் டது. புத்தியில்லாத கன்னிகைகள் விருந்து சாலைக்கு வந்தபோது, உள்ளே நுழைய அனுமதிக்கவில்லை; அதை அவர்கள் எதிர்பார்க் கவுமில்லை. விருந்திற்கான எஜமான் அவர்களிடம், “உங்களை அறியேன்” என்று கூறினார். இராவிருளில், யாருமில்லாத தெருவில், வெளியே தனியாக விடப்பட்டார்கள்.

மணவாளனுக்காகக் காத்திருந்த கூட்டத்தாரைப் பார்த்தவாறு அமர்ந்திருந்த இயேசு, அந்தப் பத்து கன்னிகைகளின் சம்பவத்தை தம் சீடர்களிடம் கூறினார். தமது இரண்டாம் வருகைக்குச் சற்று முன்னர் சபையின் அனுபவம் எப்படியிருக்கு மென்பதை அவர்களுடைய அனுபவத்திலிருந்து விளக்கினார்.

காத்திருந்தவர்களான அந்த இரண்டு கூட்டத்தார், ஆண்டவ ருக்காகக் காத்திருப்பதாகச் சொல்லும் இருவகுப்பினரைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார்கள். தாங்கள் சுத்த விசுவாசமுள்ளவர்களெனச்

சொல்லுவதால், அவர்கள் கன்னிகைகளென அழைக்கப்படு கிறார்கள். தீவட்டிகள் தேவ வார்த்தையைச் சுட்டிக்காட்டுகின் றன. “உம்முடைய வசனம் கால்களுக்குத் தீபமும் பாதைக்கு வெளிச்சமுமாயிருக்கிறது” என்று சங்கீதக்காரன் சொல்கிறான். சங்கீதம் 119:105. எண்ணெயானது பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு அடையாளமாக இருக்கிறது. சகரியாவின் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஆவியானவர் அவ்வாறுதான் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறார். “என்னோடே பேசின தூதன் திரும்பிவந்து நித்திரைபண்ணுகிற ஒருவனை எழுப்புவதுபோல் என்னை எழுப்பி: நீ காண்கிறது என்னவென்று கேட்டார்; அதற்கு நான் : இதோ, முழுவதும் பொன்னினால் செய்யப்பட்ட குத்து விளக்கைக் காண்கிறேன்; அதின் உச்சியில் அதின் கிண்ணமும், அதின்மேல் அதின் ஏழு அகல்களும், அதின் உச்சியில் இருக்கிற அகல்களுக்குப்போகிற ஏழு குழாய்களும் இருக்கிறது. அதின் அருகில் கிண்ணத்திற்கு வலது புறமாக ஒன்றும், அதற்கு இடது புறமாக ஒன்றும், ஆக இரண்டு ஒலிவமரங்கள் இருக்கிறது என்றேன். நான் என்னோடே பேசின தூதனை நோக்கி: ஆண்டவனே, இவைகள் என்னவென்று கேட்டேன். அப்பொழுது அவர்: செருபா பேலுக்குச் சொல்லப் படுகிற கர்த்தருடைய வார்த்தை என்னவென்றால், பலத்தினாலும் அல்ல, பராக்கிரமத்தினாலும் அல்ல, என்னுடைய ஆவியினா லேயே ஆகும் என்றார்..... மறுபடியும் நான் அவரை நோக்கி : இரண்டு பொற்குழாய்களின் வழியாய்த்தொங்கி, பொன்னிறமான எண்ணெயைத் தங்களிலிருந்து இறங்கப்பண்ணுகிறவைகளாகிய ஒலிவமரங்களின் இரண்டு கிளைகள் என்னவென்று கேட்டேன்.. அப்பொழுது அவர்: இவைகள் இரண்டும் சர்வலோகத்துக்கும் ஆண்டவரா யிருக்கிறவரின் சமுகத்தில் நிற்கிற அபிஷேகம் பெற்றவர்கள்.” என்றார். சகரியா 4:1-14.

இரண்டு ஒலிவமரங்களினின்று பொன்னிறமான எண்ணெய் இரண்டு பொற்குழாய்களின் வழியாகக் குத்துவிளக்கின் உச்சி யிலுள்ள கிண்ணத்திற்குள் இறங்கியது. அங்கிருந்து ஆசரிப்புக் கூடாரத்திற்கு வெளிச்சம் கொடுக்கிற அந்த பொன் குத்துவிளக்குகளுக்குச் சென்றது. அதுபோல, தேவனுடைய பிரசன்னத்தில் நிற்கும் பரிசுத்தவான்களின் மூலமாக, தேவ சேவைக்கு தங்களை

அர்ப்பணித்திருக்கும் மனிதக்கருவிகளுக்கு அவருடைய ஆவி யானவர் அருளப்படுகிறார். தேவ வார்த்தையை கால்களுக்குத் தீபமும் பாதைக்கு வெளிச்சமுமாக மாற்றுகிற பரலோகக் கிரு பையை தேவமக்களுக்கு அறிவிப்பதுதான் அபிஷேகிக்கப்பட்ட வர்களான அந்த இருவரின் ஊழியப்பணியாகும்.”பலத்தினாலும் அல்ல, பராக்கிரமத்தினாலும் அல்ல, என்னுடைய ஆவியினா லேயே ஆகும் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.” சகரியா 4:6.

பத்துக்கன்னிகைகளும் மணவாளனை சந்திக்கச் சென்றதாக உவமை சொல்லுகிறது. அனைவரிடமும் விளக்குகளும் எண்ணெய்க்கான பாத்திரங்களும் இருந்தன. அவர்களுக்குள் வித்தியாசம் எதுவும் இருந்ததாக முதலில் தெரியவில்லை . அப்படியே, கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைக்கு சற்று முன் னுள்ள சபையும் இருக்கும். வேதவாக்கியங்கள் குறித்த அறிவு அனைவரிடமும் காணப்படும். கிறிஸ்து சீக்கிர வருகையை அனைவருமே கேள்விப்பட்டு, அவருடைய வருகைக்காக நம்பிக் கையோடு காத்திருப்பார்கள். உவமையில் சொல்லப்பட்ட பிரகாரமே இப்போதும் நடக்கிறது. வருகைக்கு முன் காத்திருக்க வேண்டியுள்ளது, அப்போது விசுவாசம் சோதிக்கப்படுகிறது. “இதோ, மணவாளன் வருகிறார், அவருக்கு எதிர்கொண்டு போகப் புறப்படுங்கள் என்ற சத்தம் கேட்கப்பட்டதும், அநேகர் ஆயத்தமின்றி இருக்கிறார்கள். பாத்திரங்களில் எண்ணெய் இல்லாமல் விளக்குகளோடு நிற்கிறார்கள். அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியைப் பெறாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

தேவ ஆவியானவரைப் பெறாமல், அவரது வசனத்தை அறிந்திருப்பதில் பயனில்லை . பரிசுத்த ஆவியானவரின் துணையின்றி, வெறுமனே சத்தியத்தை மட்டும் அறிந்திருப்பது ஆத்துமாவை உயிர்ப்பிக்க முடியாது; இருதயத்தைப் பரிசுத்த மாக்கமுடியாது. வேதாகமக் கற்பனைகளையும் வாக்குறுதிகளையும் ஒருவர் மிக நன்றாக அறிந்திருக்கலாம்; தேவ ஆவியானவர் சத்தியத்தை உணர்த்தாவிட்டால், குணம் மாற்றமடையாது. ஆவியானவரின் அறிவூட்டல் இல்லாமல், மனிதர்கள்

பொய்யிலிருந்து சத்தியத்தைப் பிரித்தறிய முடியாது; மேலும், சாத்தானின் கைதேர்ந்த சோதனைகளுக்கு இரையாகிவிடுவார்கள்.

புத்தியில்லாத கன்னிகைகள் சுட்டிக்காட்டுகிற அந்த வகுப் பினர்மாய்மாலக்காரர்கள் அல்ல. சத்தியத்தை மதித்தவர்கள், சத்தியத்திற்காகப் பரிந்து பேசியவர்கள், சத்தியத்தை நம்பினவர்கள் மேல் பாசங்காட்டினார்கள், ஆனால் பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியைக்கு அவர்கள் தங்களை அர்ப்பணிக்கவில்லை. கன்மலை யாகிய கிறிஸ்துவின் மேல் அவர்கள் விழவில்லை ; தங்கள் பழைய சுபாவம் நொறுங்க அனுமதிக்கவில்லை. கற்பாறையான நிலத்தில் விழுந்த விதைபோல வசனத்தைக் கேட்கிறவர்களும் இவர்களைத் தாம் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். வார்த்தையை உடனே ஏற்றுக்கொள் கிறார்கள்; ஆனால் அதின் கொள்கைகளை தன்மயமாக்கத் தவறு கிறார்கள். அதன் தாக்கம் நிலைத்திருப்பதில்லை. மனிதனுடைய இதயத்தில் ஆவியானவர் கிரியை செய்கிறார்; அவனது விருப்பத்திற்கும் சம்மதத்திற்கும் ஏற்றபடி, புதிய தன்மையை அவனுக்குள் பதிக்கிறார். ஆனால் புத்தியற்ற கன்னிகைகள் சுட்டிக்காட்டுகிற அந்த வகுப்பினர் மேலோட்டமான கிரியையால் திருப்தியடை கின்றனர். தேவனை அவர்கள் அறியவில்லை. அவரது குணத்தை அவர்கள் ஆராயவில்லை. அவரோடு உறவுவைக்கவில்லை. எனவே, எவ்வாறு உறுதியாக நம்பவேண்டும், எவ்வாறு நோக்கிப்பார்த்து வாழ வேண்டும் என்று அவர்கள் அறிவதில்லை. அவர்கள் தேவனுக்குச் செய்யும் சேவையை வெறும் சடங்காக மாற்றி விடு கிறார்கள். ‘ஜனங்கள் கூடி வருகிற வழக்கத்தின்படி உன்னிடத்தில் வந்து, உனக்கு முன்பாக என் ஜனங்கள் போல் உட்கார்ந்து, உன் வார்த்தைகளைக் கேட்கிறார்கள்; ஆனாலும் அவர்கள் அவைகளின்படி செய்கிறதில்லை; அவர்கள் தங்கள் வாயினாலே இன்பமாய்ப் பேசுகிறார்கள், அவர்கள் இருதயமோ பொருளாசையைப் பின்பற்றிப்போகிறது.” எசே 33:31. கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைக்குச் சற்றுமுன்வாழ்கிறவர்களின் குறிப் பிடத்தக்க குணங்களும் இவ்வாறே இருக்குமென்று அப்போஸ் தலனாகிய பவுல் சுட்டிக்காட்டுகிறார். “மேலும், கடைசி நாட்களில் கொடிய காலங்கள் வருமென்று அறிவாயாக. எப்படியெனில், மனுஷர்கள் தற்பிரியராயும் ......

தேவப்பிரியராயிராமல் சுகபோகப்பிரியராயும், தேவபக்தியின் வேஷத்தைத் தரித்து, அதின் பலனை மறுதலிக்கிறவர்களாயும் இருப்பார்கள்.” 2தீமோத்தேயு 3:1-5.

இந்தக் கூட்டத்தார்தான் ஆபத்து காலத்தின் போது சமாதானம், சௌக்கியமென்று கத்துபவர்களாகக் காணப்படுவார்கள். பாதுகாப்புடன் இருப்பதாக இதயங்களைத் தாலாட்டுவார்கள், ஆபத்து பற்றி கனவிலும் எண்ணமாட்டார்கள். மயக்க நிலையி லிருந்து திடீரெனவிழிக்கும்போதுதான், தங்களிடம் எதுவுமில்லை என்பதைக் கண்டு, தங்களது குறைவைப் போக்கும்படி மற்றவர் களிடம் கெஞ்சுகிறார்கள். ஆனால் ஆவிக்குரிய விஷயத்தில் ஒருவனது குறைவை மற்றவன் நிவிர்த்திசெய்ய முடியாது. தேவனுடைய கிருபை ஒவ்வோர் ஆத்துமாவுக்கும் இலவசமாக அருளப்படுகிறது. “தாகமாயிருக்கிறவன் வரக்கடவன்; விருப்பமுள்ளவன் ஜீவத்தண்ணீரை இலவசமாய் வாங்கிக்கொள் ளக்கடவன்” என்கிற நற்செய்தி அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் குணத்தை பரிமாறிக்கொள்ள முடியாது. ஒருவனுக்காக மற்றவன் நம்பிக்கை கொள்ள முடியாது. ஒருவனுக்காக மற்றவன் ஆவியான வரைப் பெறமுடியாது. ஆவியானவருடையகிரியையின் பலனால் உருவான குணத்தை ஒருவன் மற்றவனுக்குள் செலுத்தமுடியாது. “நோவாவும் தானியேலும் யோபும் அதின் நடுவில் (தேசத்தில்) இருந்தாலும், அவர்கள் தங்கள் நீதியினால் தங்கள் ஆத்துமாக்களை மாத்திரம் தப்புவிப்பார்களேயல்லாமல், குமாரனையாகிலும், குமாரத்தியையாகிலும் தப்புவிக்கமாட்டார்கள் என்று என் ஜீவனைக்கொண்டு சொல்லுகிறேன் என்பதைக் கர்த்தராகிய ஆண்டவர் உரைக்கிறார்.” எசேக்கியேல் 14:20.

நெருக்கடி ஒருநேரத்தில்தான்குணத்தன்மை வெளிப்படுகிறது. “இதோ, மணவாளன் வருகிறார், அவருக்கு எதிர்கொண்டு போகப் புறப்படுங்கள்” என்று நடு இராத்திரியில் தீவிரமாக அறிவிக்கப்பட்டபோது, தூக்கத்திலிருந்து கன்னிகைகள் விழித் துக்கொண்டார்கள்; அந்த நிகழ்வுக்காக யார் ஆயத்தமாகியிருந்தார்கள் என்பது அப்போதுதான் தெரிந்தது. இரு வகுப்பினருமே எதிர்பாராத சமயத்தில் சத்தம் கேட்கிறது. ஆனால் அந்த

அவசரநிலைக்கு ஒரு வகுப்பினர் ஆயத்தமாக இருந்தார்கள்; இன்னொரு வகுப்பினர் ஆயத்தமாக இல்லை. அதுபோல இன்றும், எதிர்பாரா மல் திடீரென ஒரு பேரழிவு உண்டாகும் போது, அது ஆத்துமாவை மரணத்தோடு முகமுகமாக நிறுத்தும் போது, தேவனுடைய வாக்குறுதியில் அவருக்கு உண்மையிலேயே விசுவாசம் இருக்கிறாதாவென்று காட்டிவிடும். அந்த ஆத்துமா கிருபையால் தாங்கி நடத்தப்படுகிறதா என்பதைக்காட்டிவிடும். மனிதர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தவணையின்காலம் முடியும் போது, மிகப்பெரிய இறுதிச் சோதனை வரும். அப்போது ஆத்துமாவில் காணப்படும் குறையைப் போக்குவதற்கான காலம் பிந்தியிருக்கும்.

பூலோக வரலாற்றின் இறுதிக்கட்டத்தில், இந்தப் பத்துக்கன்னி கைகளும் காத்துக்கொண்டிருக்கிறவர்கள். எல்லாருமே தங்களை கிறிஸ்தவர்களென்ச் சொல்கிறார்கள். எல்லாருக்குமே ஓர் அழைப்பு இருக்கின்றது, பெயர் இருக்கிறது, விளக்கு இருக்கிறது; எல்லாருமே தேவனுக்குச் சேவை செய்வதாகச் சொல்லிக் கொள்கிறார்கள். அனைவருமே கிறிஸ்துவின் வருகைக்காகக் காத்திருப்பது போலக் காணப்படுகிறார்கள். ஆனால் ஐந்துபேர் ஆயத்தமில்லாமல் இருக்கிறார்கள். ஐந்துபேர் திகைத்து, பயந்து, விருந்து சாலைக்கு வெளியே நிற்கப்போகிறார்கள்.

கடைசி நாளில் அநேகர், “உம்முடைய சமுகத்தில் போஜன பானம் பண்ணினோமே, நீர் எங்கள் வீதிகளில் போதகம் பண்ணினீரே ” ” கர்த்தாவே! கர்த்தாவே! உமது நாமத்தினாலே தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தோம் அல்லவா? உமது நாமத்தினாலே பிசாசுகளைத் துரத்தினோம் அல்லவா? உமது நாமத்தினாலே அநேக அற்புதங்களைச் செய்தோம் அல்லவா?” என்று சொல்லி, கிறிஸ்துவின் இராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்க அனுமதி கேட்பார்கள். ஆனால், “நீங்கள் எவ்விடத்தாரோ, உங்களை அறியேன்,... என்னை விட்டு அகன்று போங்கள்” என்று சொல்லிவிடுவார். லூக்கா 13:26, 27; மத்தேயு 7:22. உலகத்தில் அவர்கள் கிறிஸ்து வோடு ஐக்கியத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க மாட்டார்கள்; அதனால் பரலோகப் பாஷையை அறியாதவர்களாகவும், அதின் மகிழ்ச்சி யை அறியாதவர்களாகவும் இருப்பார்கள். ‘‘ மனுஷனிலுள்ள

ஆவியேயன்றி மனுஷரில் எவன் மனு ஷருக்குரியவைகளை அறிவான்? அப்படிப்போல, தேவனுடைய ஆவியேயன்றி, ஒரு வனும் தேவனுக்குரியவைகளை அறியமாட்டான்.’”1கொரிந்தியர் 2:11.

மனிதர்களின் காதுகளில் விழுகிற வார்த்தைகளிலெல்லாம் “நான் உங்களை அறியேன்” என்கிற வார்த்தைகள் துக்கம் நிறைந்தவையாக இருக்கும். ஒருவர் அலட்சியம் செய்த ஆவியின் ஐக்கியம் மட்டுமே கலியாண விருந்தில் கலந்து கொள்ளும் சந்தோஷமிக்க கூட்டத்தாரோடு அவரை ஐக்கியமாக்கும். அந்தக் காட்சியில் அவர் பங்குபெற முடியாது. அதின் வெளிச்சம் குருடாய்போன கண்களில் விழுந்தது போலவும், அதின் இன்னிசை செவிடாய்போன காதுகளில் ஒலித்தது போலவும் இருக்கும். உலகத்தால் மரத்துப்போன இருதயத்திலே அதன் அன்பும் மகிழ்ச்சியும் எவ்வித மகிழ்ச்சியின் நாதத்தையும் உரு வாக்க முடியாது. பரலோகத்தின் ஐக்கியத்திலிருந்து உங்களுடைய தகுதியின்மையே உங்களைப் புறம்பாக்கிவிடும்.

“இதோ, மணவாளன் வருகிறார்” என்ற சத்தம் கேட்டபிறகு எழும்பி, காலியான விளக்குகளை நிரப்பமுயன்றால், ஆண்டவ ரைச் சந்திக்க நாம் ஆயத்தப்படமுடியாது. இவ்வுலக வாழ்க்கை யில் கிறிஸ்துவுக்கு இடங்கொடுக்காமல், பரலோகத்தில் அவரோடு சேர்ந்து வாழ்வதற்குத் தகுதிப்படமுடியாது.

புத்தியுள்ள கன்னிகைகள் தீவட்டிகளோடு, பாத்திரங்களில் எண்ணெயும் வைத்திருந்ததாக உவமை சொல்கிறது. இரவில் காத்திருந்த நேரம் முழுவதும் அவர்களது விளக்கு மங்காமல் எரிந்துகொண்டிருந்தது. மணவாளனைக் கனப்படுத்தும்படி, பிரகாசத்தைக் கூட்டிவழங்குவதற்கு உதவியது. இருளிலே பிரகாசி த்தால், மணவாளனுடைய வீட்டிற்கும் கல்யாண விருந்திற்கும் செல்லக்கூடிய பாதையை வெளிச்சமாக்க உதவியது.

அதேபோல கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறவர்கள், இந்த உலகில் இருளுக்கு மத்தியில் ஒளிவீசவேண்டும். தேவவார்த்தை யானது அதை ஏற்றுக்கொள்பவரின் வாழ்க்கையில் பரிசுத்த ஆவியானவர் மூலமாக மறுரூபமாக்குகிற ஒரு வல்லமையாக

மாறுவதால், அது ஒளியாக இருக்கிறது. பரிசுத்த ஆவியானவர் தேவ்வார்த்தையின் நியதிகளை மனிதர்களுடை இருதயங்களில் நாட்டி, தேவனுடைய பண்புகளை உருவாக்குகிறார். அவரது மகிமை யின் வெளிச்சம், அதாவது அவருடைய குணம் அவரைப் பின் பற்றுகிறவர்களிடமிருந்து பிரகாசிக்கவேண்டும். இவ்வாறு அவர்கள் தேவனை மகிமைப்படுத்தவேண்டும்; மணவாளனின் வீட்டிற்கும் தேவனுடைய நகரத்திற்கும் ஆட்டுக்குட்டியானவரின் கல்யாண விருந்திற்கும் செல்கிற பாதையை வெளிச்சமாக்க வேண்டும்.

மணவாளன் நடுராத்தியில் வந்தார்; அது இராவிருட்டு நேரமாக இருந்தது. அதேபோல கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வரு கையும், பூலோக வரலாற்றின் இருண்ட காலக்கட்டத்தில் நிகழும். மனுஷகுமாரனுடைய வருகைக்கு முன் உலகம் என்ன நிலையில் இருக்கும் என்பதை நோவாவின் நாட்களும் லோத்துவின் நாட்களும் காட்டுகின்றன. வேதவாக்கியங்கள் இந்தக்காலத்தைக் குறிப்பிடும்போது, “அநீதியினால் உண்டாகும் சகலவித வஞ்ச கத்தோடும் ” வல்லமையோடும் சாத்தான் செயல்படுவான் என்று சொல்கிறது. 2தெச 2:10. வேதகமாகப் பெருகிவருகிற அந்தகார மும், பெருமளவில் காணப்படும் தீமைகளும், மத்துரோகங்களும், இந்தக் கடைசிக் கால மருட்சிகளும் சாத்தான் செயல்படுவதை தெளிவாகக் காட்டு கின்றன. அவன் உலகத்தை அடிமைத்தனத்திற் குள் வழிநடத்துவது மட்டுமல்லாமல், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் சபையாரெனச் சொல்வோரையும் கூட தன் னுடைய வஞ்சகங்களால் புளிக்கச்செய்து வருகிறான். இந்த மா பெரும் தேவதுரகமானது நடுராத்திரியின் இருளைப்போல தீவிரமடையும், இரட்டுத்துணியின் சன்னலைப்போல வெளிச்சம் ஊடுருவ முடியாதளவுக்கு இருக்கும். தேவமக்களுக்கு சத்தியத்தினிமித்தம் அது கடுஞ்சோதனையின் இரவாகவும் அழுகையின் இரவாகவும் உபத்திரவத்தின் இரவாகவும் இருக்கும். ஆனால் அந்த இருளி லிருந்துதானே தேவனுடைய வெளிச்சம் பிரகாசி க்கும்.

அவர் ‘இருளிலிருந்து வெளிச்சத்தைப் பிரகாசிக்கச்

செய்கிறார்.” 2கொரிந்தியர் 4:6. “பூமியானது ஒழுங்கின்மையும் வெறுமை புமாய் இருந்தது; ஆழத்தின் மேல் இருள் இருந்தது; தேவ ஆவியானவர் ஜலத்தின் மேல் அசைவாடிக்கொண்டிருந்தார். தேவன் வெளிச்சம் உண்டாகக்கடவது என்றார், வெளிச்சம் உண்டாயிற்று . ற” ஆதியாகமம் 1:2,3. அதுபோல அந்த ஆவிக்குரிய அந்தகாரத்தின் இரவில் “வெளிச்சம் உண்டாகக்கடவது” என்று தேவனுடைய சத்தம் பிறக்கும். அவர் தம் மக்களிடம், “எழும்பிப் பிரகாசி; உன் ஒளி வந்தது, கர்த்தருடைய மகிமை உன்மேல் உதித்தது” என்று சொல்கிறார். ஏசாயா 60:1.

“இதோ, இருள் பூமியையும், காரிருள் ஜனங்களையும் மூடும்; ஆனாலும் உன்மேல் கர்த்தர் உதிப்பார்; அவருடைய மகிமை உன்மேல் காணப்படும்.” ஏசாயா 60:2.

தேவனைப்பற்றிய தப்பெண்ணம்தான் அந்தகாரமாக பூமியைச் சூழ்ந்துள்ளது. அவருடைய குணம் பற்றிய அறிவை மனிதர்கள் இழந்து வருகிறார்கள். அவருடைய குணத்தை தவறாகப் புரிந்து கொண்டு, தவறாக விளக்கம் சொல்கிறாகள். தேவனிடமிருந்து ஒரு செய்தி புறப்படுகிற சமயம் இது; அந்தச் செய்தி பிரகாசிப் பிக்கிற ஆற்றலையும், இரட்சிக்கிற வல்லமை யையும் பெற்றிருக்கும். அவருடைய குணத்தை அறிவித்தாக வேண்டும். இந்த உலகத்தின் அந்தகாரத்திற்குள் அவருடைய மகிமையின் வெளிச் சமும், அவருடைய நற்குணம் - இரக்கம் - கிருபை பற்றிய வெளிச்சமும் வீசவேண்டும்.

இந்த ஊழியத்தைத்தான் ஏசாயா தீர்க்கதரிசி பின்வருமாறு சொல்கிறார்: “சீயோன் என்னும் சுவிசேஷகியே, நீ உயர்ந்த பர்வதத்தில் ஏறு ; எருசலேம் என்னும் சுவிசேஷகியே, நீ உரத்த சத்தமிட்டுக் கூப்பிடு, பயப்படாமல் சத்தமிட்டு, யூதாபட்டணங்களை நோக்கி: இதோ, உங்கள் தேவன் என்று கூறி, இதோ, கர்த்தராகிய ஆண்டவர் பராக்கிரமசாலியாக வருவார்; அவர் தமது புயத்தினால் அரசாளுவார்; இதோ, அவர் அளிக்கும் பலன் அவரோடேகூட வருகிறது; அவர் கொடுக்கும் பிரதிபலன் அவருடைய முகத்துக்கு முன்பாகச் செல்லுகிறது.” ஏசாயா 40:9,10.

மணவாளனுடைய வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறவர்கள்

“இதோ உங்கள் தேவன்” என்று மக்களிடம் அறிவிக்கவேண்டும். இரக்கத்தின் கடைசி வெளிச்சத்தை, கருணையின் கடைசித் தூதை உலகத்திற்குக் கொடுக்கவேண்டும். தேவனுடைய அன்பை வெளிப்படுத்துவதுதான் அது. தேவபிள்ளைகள் அவரது மகிமையை வெளிப்படுத்த வேண்டும். தேவனுடைய கிருபைதங்களுடைய வாழ்க்கையில் நிறைவேற்றியிருப்பதை தங்களுடைய வாழ்க்கையிலும் குணத்திலும் வெளிப்படுத்தவேண்டும்.

நீதியின் சூரியனுடைய வெளிச்சத்தை, சத்தியவார்த்தைகளைப் பேசுவது, பரிசுத்த கிரியைகளைச் செய்வது போன்ற நற்கிரியை களினால் பிரகாசிக்க வேண்டும்.

கிறிஸ்துவானவர், பிதாவினுடைய மகிமையைப் பிரதிபலிப்ப வராக, அந்த ஒளியாக இந்த உலகத்திற்கு வந்தார். பிதாவை மனிதர்களுக்குக் காட்டுவதற்காக வந்தார். அவரைக் குறித்து, “பரிசுத்த ஆவியினாலும் வல்லமையினாலும் ” அபிஷே கிக்கப் பட்டிருந்தார்; அவர், “நன்மை செய்கிறவராக” சுற்றித் திரிந்தார் என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. அப்10:38. நாசரேத்தின் ஜெபாலயத்தில், “கர்த்தருடைய ஆவியானவர் என் மேலிருக்கிறார்; தரித்திரருக்குச் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிக்கும்படி என்னை அபிஷேகம் பண்ணி னார்; இருதயம் நருங்குண்டவர்களைக்குணமாக்கவும், சிறைப்பட் டவர்களுக்கு விடுதலையையும், குருடருக்குப் பார்வையையும் பிரசித்தப்படுத்தவும், நொறுங்குண்டவர்களை விடுதலையாக்க வும், கர்த்தருடைய அநுக்கிரகவருஷத்தைப் பிரசித்தப்படுத்தவும், என்னை அனுப்பினார்” என்று சொன்னார். லூக்கா 4:18,19. இந்த ஊழியத்தைச் செய்யும்படியே தம் சீடர்களுக்குக் கட்டளையிட் டுள்ளார். ‘நீங்கள் உலகத்துக்கு வெளிச்சமாயிருக்கிறீர்கள். இவ் விதமாய், மனுஷர் உங்கள் நற்கிரியைகளைக் கண்டு, பரலோகத் திலிருக்கிற உங்கள் பிதாவை மகிமைப்படுத் தும்படி, உங்கள் வெளிச்சம் அவர்கள் முன்பாகப் பிரகாசிக்கக்கடவது” என்றார். மத்தேயு 5:14, 16.

இந்த ஊழியத்தையே ஏசாயா தீர்க்கதரிசியும் சொல்கிறார். “பசியுள்ளவனுக்கு உன் ஆகாரத்தைப் பகிர்ந்துகொடுக்கிறதும், துரத்துண்ட சிறுமையானவர்களை வீட்டிலே சேர்த்துக்கொள்ளுகிறதும்,

வஸ்திரமில்லாதவனைக் கண்டால் அவனுக்கு வஸ்திரங் கொடுக்கிறதும், உன் மாம்சமானவனுக்கு உன்னை ஒளிக்காமலிருக்கிறதும் அல்லவோ எனக்கு உகந்த உபவாசம். அப்பொழுது விடியற்கால வெளுப்பைப் போல உன் வெளிச்சம் எழும்பி, உன் சுகவாழ்வு சீக்கிரத்தில் துளிர்த்து, உன் நீதி உனக்கு முன்னாலே செல்லும்; கர்த்தருடைய மகிமை உன்னைப் பின்னாலே காக்கும். ‘‘ ஏசாயா 58:8.

இவ்வாறு ஆவிக்குரிய அந்தகாரத்தின் இரவில் தேவனுடைய மகிமை பிரகாசித்து, முடங்கி விழுந்தோரைத் தூக்கி விடுவதிலும், துயரப்போடுவோரை ஆறுதல் படுத்துவதிலும் காணப்படும்.

உலகத்தாரின் துயரநிலையைக் கண்டு நம்மைச் சுற்றுமுள்ள அனைவருமே புலம்புவதைக் கேட்கிறோம். தேவையிலும் இக்கட்டிலும் இருப்போரை எப்பக்கத்திலும் காணமுடிகிறது. வாழ்க்கையின் கஷ்டங்களையும் துயரங்களையும் தணிக்கவும், அவற்றைப் போக்கவும் உதவுவது நம்முடைய கடமையாகும்.

பிரசங்கம் செய்வதைவிட நடைமுறை வாழ்க்கைதான் அதிக பயனளிக்கக்கூடியது. பசித்தோருக்கு ஆகாரமும் நிர்வாணிகளுக்கு உடையும், வீடில்லாதோருக்கு உறைவிடமும் கொடுக்க வேண்டும். இதைவிட இன்னும் அதிகமாகச் செய்யும்படி அழைக் கப்பட்டிருக்கிறோம். ஆத்துமாவின் தேவைகளை கிறிஸ்துவின் அன்பு மட்டுமே பூர்த்திச் செய்ய முடியும். கிறிஸ்து நம்மில் வாசஞ்செய்தால், தேவனுடைய பரிவு நம்முடைய இருதயங்களில் நிரம்பியிருக்கும். கிறிஸ்துவைப் போன்ற, ஊக்கமான அன்பின் ஊற்றானது அடைப்பு திறக்கப்படும்.

தேவையில் இருப்போருக்கு நம் பொருட்களால் உதவி செய் வது மட்டுமல்ல, அவர்களிடம் முகமலர்ச்சியோடு நடக்கவும், நம்பிக் கையான வார்த்தைகளைப் பேசவும், அன்போடு அவர்களுடைய கரங்களைப் பற்றிக்கொள்ளவும் தேவன் நம்மிடம் சொல்கிறார். வியாதியஸ்தர்களை கிறிஸ்து குணமாக்கினபோது, அவர்கள் மேல் தமது கரங்களை வைத்தார். அதுபோல நாம் நன்மை செய்யும்படி யாரிடம் செல்கிறோமோ அவர்களிடம் அவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்கவேண்டும்.

நம்பிக்கையிழந்த நிலையில் காணப்படுகிற அநேகர் இருக் கிறார்கள். அவர்கள் மேல் மீண்டும் வெளிச்சம் வீசச் செய்யுங்கள். அநேகர் தைரியமிழந்த நிலையில் இருக்கிறார்கள். அவர்களிடத்தில் உற்சாகமான வார்த்தைகளைப் பேசுங்கள். அவர்க ளுக்காக ஜெபியுங்கள். ஜீவ அப்பம் தேவைப்படுகிற அநேகர் இருக்கிறார்கள். தேவ வார்த்தையிலிருந்து அவர்களுக்கு வாசியுங்கள். பூமியன் எந்தத் தைலத்தாலும் நெருங்க முடியாத, எந்த வைத்தியனும் குணப்படுத்தமுடியாத ஆத்தும பிணியில் அநேகர் இருக்கிறார்கள். அந்த ஆத்துமாக்களுக்காக ஜெபித்து, அவர்களை இயேசுவிடம் கொண்டு வாருங்கள். கீலேயாத்திலே தைலம் உண்டென்றும், அங்கே ஒரு வைத்தியர் இருக்கிறாரென்றும் அவர்களிடம் சொல்லுங்கள்.

வெளிச்சம் ஓர் ஆசீர்வாதம்; உலகளாவிய ஆசீர்வாதம்; நன்றி கெட்ட, பரிசுத்தமற்ற, ஒழுக்கங்கெட்ட ஓர் உலக்கிற்கு தன் பொக்கிஷங்களைப் பொழிகிறது. நீதியின் சூரியனும் அப்படித் தான். பாவ இருளும் துயரமும் வேதனையும் சூழ்ந்துள்ள உலகம் முழுவதுமே தேவ அன்பைக் குறித்த அறிவால் பிரகாசமடைய வேண்டும். பரலோக சிங்காசனத்திலிருந்து வீசுகிற வெளிச்சமான து எந்தப் பிரிவினருக்கும் அந்தஸ்தினருக்கு அல்லது பிரி வினருக்கும் கிடைக்காமல் இருக்கக்கூடாது.

நம்பிக்கையின் தூதையும் இரக்கத்தின் தூதையும் பூமியின் கடையாந்திர மட்டும் கொண்டு செல்லவேண்டும். சித்தமுள்ள எவரும், எழுந்து சென்று அவருடைய பெலத்தைப் பற்றிக் கொண்டு, அவரோடு சமாதானமாகலாம்; அவரும் அவனோடே சமாதானமாவார். தேவனை அறியாதவர்கள் இனியும் நடுராத் திரியின் அந்தகாரத்தில் சிக்கிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. நீ தியின் சூரியனுடைய பிரகாசமிக்க ஒளிக்கதிர்கள் வரும்போது இருள் அகன்று விடும். நரகத்தின் வல்லமை மேற்கொள்ளப் பட்டாயிற்று.

எவனும் தான் பெற்றிராத ஒன்றை இன்னொருவனுக்கு வழங்க முடியாது. தேவனுடைய ஊழியத்தைப் பொறுத்தவரை, மனிதன் எதையும் துவக்கமுடியாது. மனிதன் தன்னுடைய

சொந்த முயற்சியால், தேவனுக்காக விளக்கேந்தி செல்பவனாக தன்னை மாற்ற முடியாது . பரலோகத்தூதுவர்கள் பொன்னிற எண்ணெயை பொற்குழாய்கள் மூலமாக ஆசரிப்புக்கூடார குத்து விளக்கின் பொற்கிண்ணத்திற்குள் செலுத்தவேண்டும். அப்போது பிரகாசமிகுந்த தீபம் தொடர்ந்து எரியும். மனிதனுக்குள் தொடர்ந்து செலுத்தப்படுகிற தேவ அன்புதான் அவன் வெளிச்சத்தைக் கொடுப்பதற்கு உதவுகிறது. விசுவாசத்தால் தேவனோடு இணைக் கப்பட்டுள்ள அனைவருடை உள்ளங்களிலும் அன்பென்னும் பொன்னிற எண்ணெய் தாரளமாக ஊற்றப் படுகிறது; அது தன் பிரகாசத்தை நற்கிரியைகளிலும், மெய்யான - மனப்பூர்வமான தேவசேவையிலும் வெளிப்படுத்தவேண்டும்.

பரிசுத்த ஆவியானவர் எனும் மாபெரும், அளவிடமுடியாத ஈவில் பரலோக வாய்ப்புளங்கள் அனைத்தும் அடங்கியுள்ளன. அவருடைய கிருபையின் ஐசுவரியங்கள் பூமியிலுள்ள மனிதர்கள் மேல் பொழியப்படாமல் இருப்பதற்கான காரணம், தேவனுடைய ஏதாவது கட்டுப்பாட்டினால் அல்ல. அவற்றைப் பெற்றுக் கொள்ள எல்லா மனிதருமே சித்தமுள்ளவர்களாக இருந்தால், எல்லாருமே அவருடைய ஆவியால் நிரப்பப்படு வார்கள்.

தேவனுடைய கிருபையின் பொக்கிஷங்களையும், கிறிஸ்து வின் ஆராய்ந்து முடியாத ஐசுவரியங்களையும் உலகத்திற்குத் தேவன் தெரிவிக்கும்படி ஜீவனுள்ள ஊடகங்களாக விளங்குகிற சிலாக்கியத்தை ஒவ்வொரு ஆத்துமாவுக்கும் கொடுத்திருக்கிறார். உலகத்திற்கு தம்முடைய ஆவியையும் குணத்தையும் வெளிப் படுத்திக்காட்டுகிற பிரதிநிதிகளாவாழ்வேண்டும் என்பதைத் தவிர அவர் அதிகமாக விரும்புவது வேறு எதுவும் இல்லை. இரட்ச கருடைய அன்பு மனிதர்கள் மூலம் வெளிப்படுவதைக் காட்டிலும் இந்த உலகத்திற்கு அதிகம் தேவைப்படுவது எதவும் இல்லை. மனித இருதயங்களில் மகிழ்ச்சியையும் ஆசீர்வாதத் தையும் கொடுக்கிற பரிசுத்த எண்ணெயை ஊற்றுகிற ஊடகங்களுக்காக பரலோகம் முழுவதும் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

தம்முடைய சபையானது இம்மானுவேலின் மகிமையைப்

பெற்ற, உலகத்தின் ஒளியானவரால் பிரகாசமாக்கப்பட்ட, மறு ரூபமாக்கப்பட்ட சரீரமாக விளங்குவதற்கு ஒவ்வோர் ஏற்பாட்டையும் கிறிஸ்து செய்திருக்கிறார். ஒவ்வொருகிறிஸ்தவனும் வெளிச்சத்தையும் சமாதானத்தையும் பெற்று, ஆவிக்குரிய சூழலால் நிறைந்திருக்க வேண்டுமென்பதே அவருடைய சித்தம். அவருடைய சந்தோஷத்தை நம்முடைய வாழ்க்கையில் நாம் வெளிப்படுத்த அவர் விரும்புகிறார்.

ஆவியானவர் உள்ளுக்குள் வாசஞ்செய்வதை, நிரம்பிவழிகிற பரலோக அன்பு காட்டிவிடும். தங்களை தங்கி அர்ப்பணித்துள்ள மனிதர்கள் மூலம் தேவனுடைய பரிபூரணமானது மற்றவர்களுக்கும் வழங்கப்படும்.

“நீதியின் சூரியனுடைய செட்டைகளின்கீழ் ஆரோக்கியம் இருக்கிறது.” மல்கியா 4:2. எனவே ஒவ்வொரு மெய்யான சீடனிட மிருந்தும் ஜீவனுக்கும், தைரியத்திற்கும், உதவி செய்வதற்கும், மெய்யாகக் குணமாக்குவதற்கும் ஏதுவான தாக்கம் பரவிச்செல்ல வேண்டும்.

கிறிஸ்துவின் மார்க்கமென்பது, பாவமன்னிப்பு மட்டும் அடங்கிய ஒன்றல்ல; நம்முடைய பாவங்களை அகற்றி விட்டு, அந்த இடத்தில் பரிசுத்த ஆவியின் கிருபைகளில் நிரப்புவதாகும். தேவன் பிரகாசிக்கச்செய்கிற, தேவனில் களிகூறுகிற அனுபவ மாகும். சுயமானது முற்றிலும் அகன்று, கிறிஸ்துவின் பிரசன்னத் தால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அனுபவமாகும். கிறிஸ்து ஆத்துமாவில் ஆட்சி செய்யும்போது, அங்கு பரிசுத்தமும், பாவத் திலிருந்து விடுதலையும் காணப்படும். சுவிசேஷம் முன்வைக்கிற மகிமையும் பூரணமும் முழுமையும் வாழ்க்கையில் நிறைவேறி யிருக்கும். இரட்சகரை ஏற்றுக்கொண்டதுமே பூரண சமாதான மும், பூரண அன்பும், பூரண நிச்சயமும் கொளுந்துவிட்டு எரியும். கிறிஸ்துவின் குணத்தின் அழகும் நறுமணமும் வாழ்க்கையில் வெளிப்படும் போது, இந்த உலகத்தை இரட்சிக்கும்படி தேவன் மெய்யாகவே தம்முடைய குமாரனை அனுப்பினார் என்பதை அது சாட்சியிடும்.

கடும்பிராயசப்பட்டு வெளிச்சம் வீசும்படி கிறிஸ்து தம்முடைய சீடர்களுக்குக் கட்டளையிடவில்லை . உங்கள் வெளிச்சம்

பிரகாசிக்கக்கடவது என்று சொல்கிறார். நீங்கள் கிறிஸ்துவின் கிருபையைப் பெற்றிருந்தால், அந்த வெளிச்சம் உங்களுக்குள் இருக்கும். இருளை ஊடுருவிச்சென்று, அதை அகற்றும்படி வெளிச்சம் வீசும். உங்களது செல்வாக்கு வட்டத்திற்குள் பிரகாசிக்காமல் உங்களால் இருக்கமுடியாது.

மனிதர்கள் அவருக்குரிய மகிமையை வெளிப்படுத்தும் போது, அது பரலோகத்தை மனிதர்களுக்கு அருகில் கொண்டு வரும்; இரட்சகர்வாசஞ்செய்கிற ஒவ்வோர் ஆத்தும் ஆலயத்திலும், அதன் உட்புறங்கள் எவ்வளவு அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன என்பது காணப்படும். கிறிஸ்து வாசஞ்செய்வதால் காணப்படும் மகிமை யைக் கண்டு, மனிதர்கள் தங்களையே தத்தம் செய்வார்கள். இவ்வாறு தேவனை ஏற்றுக்கொண்ட அநேக ஆத்துமாக்கள், தொடர்ந்து துதியையும் ஸ்தோத்திரத்தையும் ஏறெடுக்கும்போது, மாபெரும் கொடையாளராகிய ஆண்டவரை அவை மீண்டும் சென் றடையும்.

“எழும்பிப் பிரகாசி; உன் ஒளி வந்தது, கர்த்தருடைய மகிமை உன்மேல் உதித்தது.’” ஏசாயா 60:1. மணவாளனைச் சந்திக்க புறப்பட்டுச் சென்றவர்களுக்கு இந்தத் தூது கொடுக்கப் படுகிறது. மிகுந்த மகிமையோடும் வல்லமையோடும் கிறிஸ்து வருகிறார். தம்முடைய மகிமையோடும் தம் பிதாவின் மகிமை யோடும் அவர் வருகிறார். சகல பரிசுத்த தூதர்களோடுங்கூட வருகிறார். உலகம் முழுவதும் இருளில் மூழ்கிக்கிடக்கும் போது, பரிசுத்தவான்கள் வாசஞ்செய்கிற இடங்களில் வெளிச்சம் இருக்கும். அவரது இரண்டாம் வருகைக்கான முதல் வெளிச்சத்தை அவர்கள் அடையாளம் கண்டு விடுவார்கள். அவருடைய மகிமை யிலிருந்து பிரகாசமான ஒளிக்கதிர்கள் புறப்படும்; மீட்பராகிய கிறிஸ்துவைச் சேவித்த அனைவருமே அவரைக்கண்டு பரவசமடைவார்கள். துன்மார்க்கர் அவரது பிரசன்னத்தினின்று ஓடும்போது, கிறிஸ்துவைப் பின்பற்று கிறவர்கள் களிகூருவார்கள். முற்பிதாவாகிய யோபு கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகையை நோக்கிப்பார்த்தவராக: அவரை நானே பார்ப்பேன்; அந்நிய கண்கள் அல்ல, என் கண்களே அவரைக் காணும்” என்று சொன்னார். யோபு 19:27. கிறிஸ்துவை

உண்மையாகப் பின்பற்றுகிறவர்களுக்கு அவர் அன்றாடத் துணையாகவும், நன்றாகப் புரிந்துவைத்திருக்கும் நண்பராகவும் இருந்துள்ளார். அவர்கள் எப்போதும் தேவனிடம் பேசி, நெருக்கமான உறவுள்ளவர்களாக வாழ்ந்தார்கள். அவர்கள் மேல் கர்த்தருடைய மகிமை உதித்திருந்தது. இயேசு கிறிஸ்துவின் முகத்திலுள்ள தேவனுடைய மகிமையின் அறிவைப்பற்றிய வெளிச்சமானது அவர்களிலே பிரதிபலித்தது. இப்போது பூரண பிரகாசத்தோடும், மகிமையோடும் ஜொலித்த மகத்துவம் பொருந்திய ராஜாவைக் கண்டு களிகூருகிறார்கள். பரலோகத் தைப்பற்றியே தங்கள் இருதயங்களில் சிந்தித்து வந்ததால், பரலோக ஐக்கியத்திற்கு தங்களை ஆயத்தப்படுத்தியிருந்தார்கள்.

நீதியின் சூரியனுடைய பிரகாசம் தங்கள் மேல் ஜொலிக்க, தங்களது தலைகளை உயர்த்தினவர்களாக, தங்களுடைய மீட்பு சமீபித்துவிட்டதைக் கண்டு களிகூர்ந்தவர்களாக, “இதோ, இவரே நம்முடைய தேவன்; இவருக்காகக் காத்திருந்தோம், இவர் நம்மை இரட்சிப்பார் என்று சொல்லி, மணவாளனைச் சந்திக்கப் புறப்பட்டுப் போகிறார்கள். ஏசாயா 25:9.

“அப்பொழுதுதிரளானஜனங்கள் இடும் ஆரவாரம்போலவும், பெருவெள்ள இரைச்சல் போலவும், பலத்த இடிமுழக்கம் போலவும், ஒரு சத்தமுண்டாகி : அல்லேலூயா, சர்வவல்லமையுள்ள தேவனாகிய கர்த்தர் ராஜ்யபாரம் பண்ணுகிறார். நாம் சந்தோஷப்பட்டுக் களிகூர்ந்து அவருக்குத் துதிசெலுத்தக்கட வோம். ஆட்டுக்குட்டியானவருடைய கலியாணம் வந்தது, அவருடைய மனைவி தன்னை ஆயத்தம் பண்ணினாள். பின்னும், அவன் என்னை நோக்கி : ஆட்டுக்குட்டியானவரின் கலியாண விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டவர்கள் பாக்கியவான்கள் என்றெழுது என்றான்” “ஆட்டுக்குட்டியானவர் கர்த்தாதி கர்த்தரும் ராஜாதி ராஜாவுமா யிருக் (கிறார்); அவரோடு கூட இருக்கிறவர்கள் அழைக்கப்பட்ட வர்களும் தெரிந்து கொள்ளப்பட்டவர்களும் உண்மையுள்ளவர்களுமாயிருக்கிறார்கள்.” வெளிப்படுத்தல் 19:6-9; 17:14.

1 - உவமைகள் மூலம் கற்பித்தல்

உலகத்தில் தாம் செய்த ஊழியப்பணியின் நியதிகளையே கிறிஸ்து தம் உவமைகள் மூலமும் கற்பித்தார். அவருடைய தெய் வீக குணத்தையும் செயல்களையும் நாம் புரிந்து கொள்வதற்காக, அவர் மனிதசாயலைத் தரித்து, நம் மத்தியில் வாசம் செய்தார். மனித இயல்பில் தேவ இயல்பு வெளிப்பட்டது. காணக்கூடிய மனித உரு வத்தில், காணக்கூடாத தேவமகிமை வெளிப்பட்டது. தெரிந்தவற்றி லிருந்து தெரியாதவற்றை மக்கள் கற்றுக்கொள்ளும் படி, பூமிக் கடுத்த தகவல்கள் மூலமாக, பரலோகத்திற்குரியவை வெளிப்படும் படி, மனித சாயலில் தேவன் வெளிப்பட்டார். கிறிஸ்துவின் போதனையிலும் அதைக் காணலாம். தெரிந்தவற்றை வைத்து, தெரியாதவற்றைவிளக்கினார். மக்களுக்குப் பழக்கமானவை மூலம் தெய்வீக சத்தியங்களை விளக்கினார்.

“இவைகளையெல்லாம் இயேசு ஜனங்களோடே உவமை களாகப் பேசினார்; என் வாயை உவமைகளினால் திறப்பேன்; உலகத்தோற்ற முதல் மறைபொருளானவைகளை வெளிப்படுத்து வேன் என்று தீர்க்கதரிசியால் உரைக்கப்பட்டது நிறைவேறும் படி இப்படி நடந்தது” என்று மத்தேயு 13:34, 35கூறுகின்றது. ஆவிக்குரிய வற்றை எடுத்துக்காட்டும் ஊடகமாக இயற்கை உள்ளது; இயற்கைப் பொருட்களும், அவர் போதகத்தைக் கேட்டவர்களின் அனுபவங்களும் வேத சத்தியங்களோடு தொடர்புள்ளவை. இயற்கை உலகிலிருந்து ஆவிக்குரிய ராஜ்யத்திற்குள் வழிநடத்தி, மனிதனை தேவ னோடும், பூலோகத்தைப் பரலோகத்தோடும் இணைக்கிற சத்தியச் சங்கிலியின் கண்ணிகளாக கிறிஸ்துவின் உவமைகள் உள்ளன.

இயற்கையை உதாரணமாகவைத்து கிறிஸ்து பேசினார். தம் சொந்தக் கரங்களால் தாம் சிருஷ்டித்திருந்தவற்றைப் பற்றிதான் பேசினார். அவர்தாமே கொடுத்திருந்த ஆற்றல்களும் இயல்புகளும் அவற்றில் இருந்தன. ஆதாமும் ஏவாளும் தங்கள் ஏதேன் வீட்டில் எங்கும் தேவனுடைய அறிவையும் தெய்வீகப் போதனை யையும் கண்டார்கள். ஞானத்தைக் கண்ணாரக்கண்டு, இருதயத்தில் உணர்ந்தார்கள். ஏனெனில், தேவனுடைய சிருஷ்டிப்புகள் மூலம் அவரோடு உரையாடி மகிழ்ந்தார்கள். இந்தப் பரிசுத்த தம்பதிகள் உன்னதமானவருடைய பிரமாணத்தை மீறினவுடனே, தேவ முகத்தின் பிரகாசம் இயற்கையிலிருந்து விலகிவிட்டது. பாவத்தினால் பூமி கெட்டு, தீட்டுப்பட்டது. கேடடைந்த நிலையிலும் கூட, அழகு மிக்கவிஷயங்கள் பலமிஞ்சியிருக்கின்றன . விளக்கப்பாடங்களாக தேவன்வைத்திருப்பவை இன்னும் முற்றிலும் அழிந்துவிடவில்லை. இயற்கை தனது சிருஷ்டிகரைக்குறித்து பேசுகிறது; அதை நாம் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

கிறிஸ்துவின் நாட்களில், மக்கள் இந்தப் பாடங்களை மறந்து போயிருந்தார்கள். தேவனுடைய கிரியைகளிலிருந்து அவரை அறிவது கிட்டத்தட்ட இல்லாமல் போயிருந்தது. மனுக்குலத்தின் பாவத்தன்மையானது சிருஷ்டிப்பின் சௌந்தர்யத்தை வெறுப்பால் மூடியிருந்தது; தேவனை வெளிப்படுத்தவேண்டிய அவரது கிரியைகள், அவரை மறைக்கும் திரைகளாயின. மக்கள் சிருஷ்டிகரைத் தொழுதுசேவியாமல் சிருஷ்டியைத் தொழுது சேவித்தார்கள். இவ் வாறு அஞ்ஞானிகள் தேவனை அறிந்தும், அவரைத் தேவனென்று மகிமைப்படுத்தாமலிருந்து, தங்கள் சிந்தனைகளினாலே வீணரா னார்கள்.’ ரோமர் 1:25, 21. எனவே இஸ்ரேவலில், தேவனுடைய போதனைகளுக்குப் பதிலாக, மனித போதனைகள் புகுந்தன. இயற்கை மட்டுமல்ல; பலிமுறைகள், வேத வாக்கியங்கள் என்று தம்மை வெளிப்படுத்த அவர் கொடுத்திருந்த அனைத்துமே புரட் டப்பட்டு, அவரை மறைப்பதற்கான வழிகளாயின.

சத்தியத்தை மறைத்திருந்த திரையை அகற்ற கிறிஸ்து முயன் றார். இயற்கையின் மீது பாவம் விரித்திருந்த திரையை விலக்கி, சிருஷ்டி ஒவ்வொன்றும் வெளிப்படுத்தவேண்டிய ஆவிக்குரிய மகிமையைத் திறந்து காட்ட அவர் வந்தார். இயற்கையின் போ தனைகளையும், வேதாகமப் போதனைகளையும் அவருடைய வார்த்தைகள் ஒரு புதிய கண்ணோட்டத்தில் காட்டின. அவற்றை ஒரு புதிய வெளிப்பாடாகக் காட்டினார்.

இயேசு அழகான லீலி மலரைப் பறித்து, அதை அங்குள்ள குழந்தைகள் மற்றும் குழுமியிருந்த வாலிபர் கையிலே கொடுத்தார். சூரிய வெளிச்சம் போல ஒளிர்ந்த தம் பிதாவின் முகசாயலைப் பெற்றிருந்த அவரது இளமைததும்பும் முகத்தை அவர்கள் நோக்கிப்பார்த்த போது, பின்வரும் பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்தார். ‘காட்டுப்புஷ்பங்கள் (மிக எளிமையான இயற்கை அழகோடு) எப் படி வளருகிறதென்று கவனித்துப் பாருங்கள். அவைகள் உழைக்கிறதுமில்லை, நூற்கிறதுமில்லை; என்றாலும், சாலொமோன் முத லாய்த்தன் சர்வமகிமையிலும் அவைகளில் ஒன்றைப்போலாகிலும் உடுத்தியிருந்ததில்லை’ என்று சொன்னார். அதைத் தொடர்ந்து ஓர் இனிமையான நிச்சயமும் முக்கியமான பாடமும் தந்தார்: அற்ப விசுவாசிகளே! இன்றைக்கு இருந்து நாளைக்கு அடுப்பிலே போடப்படும் காட்டுப்புல்லுக்குத் தேவன் இவ்விதமாக உடுத்துவித் தால், உங்களுக்கு உடுத்துவிப்பது அதிக நிச்சயமல்லவா?’

சிறு குழந்தைகள், வாலிபர்கள் தவிர மற்றவர்களுக்கும் இவற்றை மலைப்பிரசங்கத்தின்போது சொன்னார். அவர் பேசி னதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கூட்டத்தாரில் கவலையும் குழப்பங்களும் ஏமாற்றமும் துக்கமும் நிறைந்து, மனதில் புண்ணாகிப் போயிருந்த ஆண்களும் பெண்களும் இருந்தார்கள். பின்னும் இயேசு : “என்னத்தை உண்போம், என்னத்தைக் குடிப்போம், என் னத்தை உடுப்போம் என்று, கவலைப்படாதிருங்கள். இவைகளையெல்லாம் அஞ்ஞானிகள் நாடித் தேடுகிறார்கள்; இவை களெல்லாம் உங்களுக்கு வேண்டிய வைகள் என்று உங்கள் பரமபிதா அறிந்திருக்கிறார் ” என்றார். பிறகு, கூடியிருந்த திரளான வர்களை நோக்கி தம் கரத்தை விரித்தவராக, “முதலாவது தேவ னுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள், அப் பொழுது இவைகளெல்லாம் உங்களுக்குக் கூடக் கொடுக்கப்படும்” என்றார். மத்தேயு 6:28-33.

காட்டுபுஷ்பங்களுக்கும், வயல்வெளிக்கும் கிறிஸ்து கொடுத் திருந்த பாடத்தை அவர்தாமே விளக்கிக் கூறினார். ஒவ்வொரு காட்டு மலரிலும் புல்லரும்பிலும் இந்தப் பாடத்தை நாம் படிப்பதை அவர் விரும்புகிறார். அவரது வார்த்தைகள் நம்பிக்கை நிறைந்தவையும், தேவனில் நம் நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்துபவையுமாக இருக்கின்றன.

சத்தியத்தை விளக்கிக்கூற இயற்கையின் ஒவ்வோர் அம்சத் தையும் கிறிஸ்து பயன்படுத்தினார். அவர் சத்தியம் குறித்து அள வில்லாத அறிவுடையவர்; அவர் போதனைகள் ஆழமிக்கவை. தினமும் கண்ணில் படுகிற காட்சிகள் எல்லாமே ஏதாவது ஆவிக் குரிய சத்தியத்தோடு சம்பந்தப்பட்டவை; அதனால் தான் இயற்கை யிலிருந்து ஆண்டவர் தம் உவமைகளை எடுத்தார்.

தம் போதனைகளைக் கேட்டவர்கள் சாத்தியத்தைப் புரிந்து கொண்டு, இரட்சிப்பிற்கேற்ற ஞானமுள்ளவர்களாகும்படி, இயேசு தமது ஆரம்பகால ஊழியத்தின் போது, எளிய வார்த்தைகளில் பேசினார். ஆனாலும், பலரது இதயங்களில் சத்தியம் வேரூன்றாமல் விரைவில் அகன்று போயிற்று. எனவே, இயேசு : அவர்கள் கண்டும் காணதவர்களாயும், கேட்டும் கேளாதவர்களாயும், உணர்ந்து கொள்ளாதவர்களாயும் இருக்கிறபடியினால் நான் உவமைகளாக அவர்களோடே பேசுகிறேன். அவர்கள் இருதயம் கொழுத்திருக்கிறது; காதால் மந்தமாய்க் கேட்டு, தங்கள் கண்களை மூடிக் கொண்டார்கள்” என்றார். மத்தேயு 13:13-15.

அறிகிற ஆவலை எழுப்ப இயேசுவிரும்பினார். அக்கறையற்ற மக்களை ஏவி எழுப்பி, அவர்கள் இதயத்தில் சத்தியத்தைப் பதிக்க வகைதேடினார். உவமை மூலம் போதிப்பது அன்று பிரபலமாயிருந்தது. யூதர் மட்டுமல்ல, பிறதேசத்தாரும் கூட உவமைகளை மதித்துக் கவனித்தார்கள். போதிப்பதற்கு அதைவிட சிறந்த முறை எதையும் கிறிஸ்து பயன்படுத்தியிருக்க முடியாது. தெய்வீக விஷயங்களை அறிகிற ஆவலுடன் அவருடைய போதனைகளைக் கேட்க வந்தி ருப்பார்களானால், அவர் பேசியவை புரிந்திருக்கும். ஏனெனில், உண்மையிலேயே அறிய விரும்பினவர்களுக்கு விளக்கிச் சொல்ல அவர் எப்போதும் ஆயத்தமாயிருந்தார்.

கிறிஸ்து சொன்ன சத்தியங்களை ஏற்றுக்கொள்ளவோ விளங் கிக்கொள்ளவோ மக்கள் ஆயத்தமாக இல்லை. அதனாலும் அவர் உவமைகளால் அவர்களுக்கு உபதேசித்தார். வாழ்க்கை சம்பவங்களோடும் அனுபவங்களோடும் இயற்கையோடும் சம்பந்தப்படுத் திப் பேசியபோது, மக்கள் கவனித்தார்கள். இருதயங்களில் தாக்க மடைந்தார்கள். விளக்கப்பாடமாக இயேசு பயன்படுத்தியவற்றை பிறகு பார்த்தபோதெல்லாம், தெய்வீக ஆசிரியர் சொன்னவை நினைவிற்கு வந்தன. பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு மனதைத் திறந்து கொடுத்தவர்கள், இரட்சகருடைய உபதேசத்தின் முக்கியத்துவத்தை அதிகமாகப் புரிந்துகொண்டார்கள். மறைபொருட்கள் தெளிவா யின ; புரியக் கடினமானவை தெளிவாயின.

ஒவ்வொரு இருதயத்திற்குள்ளும் நுழைவதற்கான ஒரு வழியை இயேசு தேடினார். பலதரப்பட்ட எடுத்துக்காட்டுகளைப் பயன்படுத்தி, பலதரப்பட்ட மக்களைக் கவரும் விதத்தில் சத்தியத்தின் பல்வேறு அம்சங்களை இயேசு கூறினார். அவர்களது அன் றாட வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களைச் சம்பந்தப்படுத்திப் பேசியது, அவர்களது ஆவலைத் தூண்டியது. இரட்சிகரின் பேச்சைக் கேட்ட அனைவரும் தாங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்கள் அல்லது மறக்கப்பட்டவர்கள் என்கிற உணர்விலிருந்து விடுபட் டார்கள். மிகவும் இழிவான, கொடிய பாவிகள், பரிவோடும் கனி வோடும் பேசுகிற குரலை அவரது போதனையில் கேட்டார்கள்.

உவமைகளால் அவர் போதித்ததற்கு மற்றுமொரு காரணம் இருந்தது. அவரைச் சுற்றிலும் மக்கள் பெருந்திரளாக இருந்தார்கள். அவர்களில் ஆசாரியர்களும், ரபிமார்களும், வேதபாரகர்களும், மூப்பர்களும், ஏரோதியர்களும், அதிபதிகளும், உலகப்பற்றுள்ள வர்களும், மதவெறியர்களும், பேராசையுள்ளவர்களும் காணப் பட்டார்கள். அவரிடம் ஏதாவது குற்றம் கண்டுபிடிக்கவேண்டு மென்று அதிகமாக விரும்பினார்கள். அவரைக் குற்றங்காணும்படி அவர் ஏதாவது பேசுகிறாரா என்று கேட்கவும், உலகத்தையே தம் பின்னால் திருப்பிவிடுவதுபோலத் தெரிந்த அவரை ஒரேயடியாக வாயடைக்கவும், அவர் சென்ற இடங்களுக்கெல்லாம் அந்த ஒற்றர் கூட்டமும் பின்தொடர்ந்தது. அவர்களுடைய குணத்தை இரட்சகர் நன்கு அறிந்திருந்தார். சனகரீம் சங்கத்தில் வழக்குத் தொடுக்க ஏதுவான எந்தக் குற்றத்தையும் அவர்கள் கண்டுபிடிக்க முடியாத வகையில் சத்தியத்தைக் கூறினார். உயர்பதவியில் இருந்தவர்களின் துன்மார்க்க செயல்களையும்மாய்மாலத்தையும் உவமைகளின் மூலம் கண்டித்தார். கூரான சாத்தியங்களை உருவகமாகச் சொன்னார்; அப்படியல்லாமல் நேரடியாகச் சொல்லிக் கண்டித் திருந்தால், அவருடைய வார்த்தைகளுக்குச் செவிசாய்த்திருக்க மாட்டார்கள். மேலும், சீக்கிரமே அவருடைய ஊழியத்திற்கு முடிவுகட்டியிருப்பார்கள். ஒற்றர்களைத் தவிர்த்த அதே நேரத்தில், தவறை அடையாளங்காட்டின சத்தியத்தை தெளிவாகச் சொன்னார். இதயத்தில் உண்மையுள்ளவர்கள் அவருடைய உபதேச ங்களால் நன்மையடைந்தார்கள். தேவனுடைய சிருஷ்டிப்புகள் அவருடைய ஞானத்தையும், முடிவில்லா கிருபையையும் தெளிவாக எடுத்துக் காட்டின. இயற்கையின் மூலமாகவும் வாழ்க்கையின் அனுபவங்கள் தேவனைக் குறித்து மக்களுக்குப் போதித்தார். எப்படியென்றால், காணப்படாத வைகளாகிய அவருடைய நித்திய வல்லமை தேவத்துவம் என்பவைகள், உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறவைகளினாலே, உலகமுண்டானது முதற் கொண்டு, தெளிவாய்க் காணப்படும்... ரோமர் 1:20.

இரட்சகர் உவமைகளின் மூலமாகக் கொடுத்திருந்த போதனைகளில் உண்மையான உயர்நிலைக்கல்வியை அமைத்து உருவாக்குகிறது எது என்பது சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. கிறிஸ்து விஞ்ஞானத்தின் (அறிவியலின்) ஆழமான உண்மைகளை மனிதருக்கு வெளிப்படுத்திக் காட்டியிருக்கலாம். அதினால் பல நூற்றாண்டுகளின் உழைப்பையும் ஆராய்ச்சியையும் ஊடுருவக் கூடிய விஞ்ஞான இரகசியங்களை எளிதில் வெளிப்படுத்தியிருக் கலாம். சிந்தனைக்கு உணவளித்து, கடைசிக்கால புதிய கண்டுபிடிப்புகளுக்கு ஊக்க மளிக்கும் வண்ணம் அறிவியல் வழி முறைப்படி ஆலோசனை வழங்கியிருக் கலாம்; ஆனால், அவர் அதைச் செய்யவில்லை. உலக மேன்மைக்காகக் கதவுகளைத் திறந்துவைப்பதின்மூலம் ஆவலைப் பூர்த்தி செய்யவோ அல்லது மனிதனின் பேராவலை திருப்திப்படுத்தவோ அவர் ஒன்றும் கூறவில்லை . தமது அனைத்துப் போதனைகளிலும், கிறிஸ்து மனிதனுடைய மனதை எல்லையற்ற பரம்பொருளாகிய தேவனுடைய மனதோடு தொடர்பு கொள்ளச் செய்தார். தேவனைக்குறித்தும், தமது வார்த்தையைக் குறித்தும், தமது கிரியைகளைக் குறித்தும் மனிதர்கள் வெளியிட்டுள்ள கோட்பாடுகளை மக்கள் படிக்கும் படியாக அவர் வழி நடத்தவில்லை . அவரது கிரியைகளிலும், அவரது வார்த்தைகளிலும் அவரது அருட்செயல்களின் மூலமாகவும் வெளிப்படுத்தப் பட்டவைகளிலே அவரை நோக் கிப்பார்க்கும்படியாக மக்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார்.

கருத்தியல்பான கொள்கைகள் பற்றி கிறிஸ்து பேசவில்லை. மாறாக, குணவளர்ச்சிக்கு அவசியமான, மனிதர்கள் தேவனை அறிந்துகொள் வதற்கான திறனை அதிகரிக்கிற, நன்மை செய்யும் திறனைப் பெருக்குகிற விஷயங்கள் பற்றிப் பேசினார். நன்னடத் தையுடன் சம்பந்தப்பட்ட, நித்திய வாழ்க்கையில் பற்றை உண்டாக் குகிற சத்தியங்களை மக்களுக்குச் சொன்னார்.

கிறிஸ்துவே இஸ்ரவேலரின் வளர்ச்சிக்கான வழியைச் சொன் னார். ஆண்டவருடைய நியமங்கள், கட்டளைகள் பற்றி இப்படி யாகக் கட்டளையிட்டார்: நீ அவைகளை உன் பிள்ளைகளுக்குக் கருத்தாய்ப் போதித்து, நீ உன் வீட்டில் உட்கார்ந்திருக்கிறபோதும், வழியில் நடக்கிற போதும், படுத்துக்கொள்ளுகிற போதும், எழுந்திருக்கிற போதும் அவைகளைக்குறித்துப் பேசி, அவைகளை உன் கையின் மேல் அடையாளமாகக் கட்டிக்கொள்வாயாக; அவைகள் உன் கண்களுக்கு நடுவே ஞாபகக்குறியாய் இருக்கக்கடவது. அவைகளை உன் வீட்டு நிலைகளிலும், உன் வாசல்களிலும் எழுது வாயாக என்றார். உபா 6:7-9. இந்தக் கட்டளையை எவ்வாறு நிறை வேற்ற வேண்டும், தேவராஜ்யத்தின் பிரமாணங்கள் மற்றும் நியதிகளின் அழகும் மதிப்பும் வெளிப்படும் படி அவற்றை எவ் வாறு எடுத்துக் கூற வேண்டும் என்பதை தம்முடைய போதனை யிலேயே இயேசு காண்பித்தார். தம்முடைய சிறப்பு பிரதிநிதிகளாக இஸ்ரவேலருக்குப் பயிற்சியளித்த போது, மலைகள், பள்ளத்தாக்குகள் மத்தியிலே ஆண்டவர் அவர்களைக் குடியிருக்கச் செய்திருந்தார். தங்களுடைய குடும் வாழ்விலும் சரி, வழிபாட்டு முறையிலும் சரி, இயற்கையோடும், தேவ வார்த்தை யோடும் எப்போதும் தொடர்பில் இருந்தார்கள். ஆகவேதான், கிறிஸ்து தம் சீடர்களுக்கு ஏரிக்கரைகளிலும், மலையடிவாரங் களிலும், வயல்களிலும், தோட்டங்களிலும் அமர்ந்து போதித்தார். எடுத்துக்காட்டாக அவர் பயன்படுத்தினவற்றை அங்கே அவர்கள் காணமுடிந்தது. கிறிஸ் துவைப்பற்றி கற்றுக்கொண்டது, அவருடைய பணியில் அவரோடு ஒத்துழைத்து செயல்பட அந்த அறிவு உதவியது.

எனவே, நாமும் கூட சிருஷ்டிப்பின் மூலமாக சிருஷ்டிகரைப் பற்றி நன்கு அறிந்து கொள்ள வேண்டும். இயற்கை என்னும் புத்தகம் ஒரு மாபெரும் பாடப்புத்தகம். அவருடைய குணத்தை மற்றவர்களுக்குப் போதிக்கவும், தொலைந்துபோன ஆடுகளை ஆண்டவருடைய மந்தைக்குத் திருப்பவும், வேதாகமத்துடன் சேர்த்து அந்தப் புத்தகத்தைப் பயன்படுத்தவேண்டும். தேவனுடைய கிரியைகளை ஆராயும் போது, பரிசுத்த ஆவியானவர் மனதிலே உணர்வைத் தூண்டுகிறார். விவாத அடிப்படையில் எழுகின்ற உணர்வல்ல இது; தேவனை அறிய இயலாதபடி மனம் இருளடைந்தாலொழிய, அவரைக் காணக்கூடாதபடி கண்மங்கினாலொழிய, அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்க்க்கூடாதபடி செவி மந்தமானா லொழிய, மற்றப்படி ஆழமான அர்த்தம் பதிந்துவிடும், எழுதப்பட்ட வார்த்தையின் மேலான ஆவிக்குரிய சாத்தியங்கள் இதயத்தில் உணர்த்தப்படும்.

இயற்கையிலிருந்து பெறுகிற இந்தப் பாடங்கள், எளிமையா னவை, தூய்மையானவை, அவைதாம் இவற்றை மதிப்புமிக்கதாக்கு கின்றன. இந்த ஆதாரத்திலிருந்து கிடைக்கிற பாடம் அனைவருக்கும் தேவையானதாகும். இயற்கையின் அழகுதானை ஆத்துமாவை பாவத்திலிருந்தும், உலக ஈர்ப்புகளிலிருந்தும் விலக்கி, பரிசுத்தத்திற்கும் சமாதானத்திற்கும் தேவனுக்கும் நேராக வழி நடத்துகிறது.

அறிவியல், தத்துவம் என்ற பெயர்களால் பொய்யாக அழைக் கப்படும் மனிதரின் கொள்கைகளும், ஊகங்களும்தான் பெரும் பாலும் மாணவருடைய சிந்தைகளில் நிறைந்திருக்கின்றன. இயற் கையோடு நெருங்க அவர்களைப் பழக்க வேண்டும். படைப்பின் தேவன்தாம் கிறிஸ்தவத்தின் தேவன் என்பதை அவர்கள் கற்றுக் கொள்வார்களாக. இயற்கைக்கும் ஆன்மீகத்திற்கும் உள்ள ஒற்றுமையை அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுங்கள். அவர்கள் பார்க்கிற அல்லது கையிட்டுச் செய்கிற ஒவ்வொன்றும் குணக்கட்டுமானத்திற்கான பாடமாக இருக்கவேண்டும். அவ்வாறுதான் மனத்திறன்கள் பெலப்படும், குணம் வளர்ச்சியடையும், ஒட்டுமொத்த வாழ்க் கையும் மேம்படும்.

உவமைகள் மூலம் கிறிஸ்து போதித்த்தற்கும், ஓய்வுநாள் கொடுக்கப்பட்ட நேரடித்தொடர்பு இருந்தது. தேவனுடைய கையின் கிரியைகளில் மனிதர்கள் அவரைக் கண்டுகொள்ளும்படி, தம் சிருஷ்டிப்பு வல்லமையின் நினைவுச்சின்னமாக தேவன் கொடுத்தார். சிருஷ்டிகருடைய கிரியைகளில் அவருடைய மகிமை யைக் காணும்படி ஓய்வுநாள் நம்மை அழைக்கிறது. படைத்தவரின் மகிமையை அவரது படைப்பின் கிரியைகளில் நாம் காணும்படி ஓய்வு நாள் நம்மை அழைக்கிறது. இயேசு இதை நம்மிடம் விரும்புவதால், இயேசு தம்முடைய அருமையான உபதேசங்களை இயற்கையின் அழகுகளில் பொதிந்து வைத்துள்ளார். மற்ற நாட்களைக் காட்டிலும், பரிசுத்த ஓய்வுநாளிலே, இயற்கையிலே தேவன் நமக்காக எழுதிவைத்துள்ள செய்திகளை நாம் ஆராய வேண்டும். நம்முடைய இரட்சகரின் உவமைகளை அவர் பேசிய இடங்களாகிய வயல்கள், தோட்டங்களிலிருந்தும், திறந்தவெளியி லிருந்தும், புற்களுக்கும் மலர்களுக்கும் மத்தியிலிருந்தும் கற்றறிய வேண்டும். இயற்கையோடு ஒன்றும் போது, கிறிஸ்து நமக்குள் பிரச ன்னமாகி, தம்முடைய சமாதானத்தையும் அன்பையும் நாம் உணரும்படியாகச் செய்வார்.

ஓய்வுநாள் சம்பந்தமாக மட்டுமல்ல, வாரத்தின் மற்ற வேலை நாட்கள் சம்பந்தமாகவும் கிறிஸ்து போதித்திருக்கிறார். உழுது, விதைக்கிறவனுக்கு தேவையானஞானம் அவரிடம் உள்ளது. நமது இருதயத்தில் அவரது கிருபை செயல்படும் விதத்தை உழுது, விதைத்து, பண்படுத்தி, அறுவடை செய்கிற வேலை மூலம் விளக்கிக் காட்டுகிறார். இவ்வாறாக, ஒவ்வொரு உபயோகமான தொழிலிலிருந்தும், வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தொடர்புகளிலும் தேவனுடைய சத்தியத்தைச் சொல்லும் ஒரு பாடத்தை நாம் காண அவர் விரும்புகிறார். அப்படிச் செய்யும் போது, நம்முடைய அன்றாட உழைப்பு நம்முடைய கவனத்தை ஈர்த்து, தேவனை மறக்கும்படிச் செய்யாது ; அது எப்போதும் நம்மைப் படைத்தவரையும் மீட்டவரையும் நினைவூட்டும். நம் குடும்பக் கடமைகளிலும், பிழைப்புக்கடுத்த வேலைகளிலும் தேவனைக்குறித்த சிந்தனையா னது ஒரு தங்க இழை போன்று ஜொலித்துக்கொண்டிருக் கும். அவருடைய முகத்தின் மகிமை மீண்டும் இயற்கையின் மீது தங்கு வதை நாம் காணலாம். பரலோக சத்தியங்களின் புதிய பாடங்களை எப்போதும் கற்கிறவர்களாகவும், அவருடைய பரிசுத்த சாயலிலே வளர்கிறவர்களாகவும் காணப்படுவோம். இவ்விதமாக, நாம் கர்த்தரால் போதிக்கப்பட்டிருப்போம். நாம் அழைக்கப்பட்ட நிலைமையில், தேவனுக்கு முன்பாக நிலைத்திருப்போம். ஏசாயா 54:13; 1கொரி. 7:24.

2 - விதைக்கிறவன் ஒருவன் விதைக்கப் புறப்பட்டான்

விதையும் விதைப்பவனும்

விதை விதைக்கிற உவமையின் மூலம் பரலோக இராஜ்யத்திற் குரிய வைகளயும், தோட்டக்காரராகிய தேவன் தம் மக்களுக்காகச் செய்பவற்றையும் கிறிஸ்து விளக்குகிறார். வயலிலே விதைக்கிற ஒருவனைப்போல, பரலோகத்தின் சத்தியவிதையை விதைப்பதற்கு அவர் வந்தார். அவர் சொன்ன அந்த உவமையே விதைதான்; தம் கிருபையின் விலையேறப்பெற்ற சத்தியங்கள் அடங்கிய அந்த விதையை விதைத்தார். விதைப்பது ஒரு சாதாரண செயல் என்பதால், அந்த உவமையின் மதிப்பு தெரிவதில்லை. நிலத்தில் விதைக்கப்பட்ட விதையானது சத்திய விதை குறித்து நம்மை சிந்திக்கைவக்கவும், அது விதைக்கப்படுவதால் மனிதன் மீண்டும் தேவன் மேல் பற்றுக் கொள்ள திரும்பவும் கிறிஸ்து விரும்புகிறார். பரலோக அரசர்தாமே விதைவிதைக்கிற உவமையைச் சொன்னார். வயலில் விதைப்பு சம்பந்தப்பட்ட அதே நியதிகள் சத்திய விதைகளை விதைப்பதற்கும் பொருந்தும்.

இயேசுவைப் பார்க்கவும் அவர் பேசுவதைக் கேட்கவும் கலிலேயாக் கடலருகே மக்கள் கூடியிருந்தார்கள். ஓர் ஆவல், எதிர்பார்ப்பு காணப்ட்டது. பாய்களில் படுத்திருந்த பிணியாளிகள் அங்கிருந்தார்கள்; தங்கள் கஷ்டநிலையை அவரிடம் சொல்வதற் கான நேரத்தை எதிர்பார்த்திருந்தார்கள். பாவ மனுக்குலத்தின் வேதனைகளைக் குணமாக்க, தேவனிடம் கிறிஸ்து உரிமை பெற்றிருந்தார். வியாதிகளைக் கடிந்துகொண்டு போக்கி, தம்மைச் சுற்றிலும் ஜீவனும் சுகமும் சமாதானமும் வியாபித்திருக்கச் செய்தார்.

மக்கள் கூட்டம் அதிகரித்து வந்தது. யாருமே கிறிஸ்துவை நெருங்க முடியாத அளவுக்கு கிறிஸ்துவைச் சுற்றிலும் நெருக்கி யடித்து நின்றனர். மீன்பிடி படகுகளில் இருந்தவர்களிடம் கிறிஸ்து பேசவிட்டு, அவரை கடலின் அக்கறைக்கு அழைத்துச் செல்ல காத்திருந்த சீடர்களிருந்த படகில் ஏறி, கரையிலிருந்து சற்று தள்ளி படகை ஓட்டச்சொல்லி, கரையில் நின்றிருந்த பெருந்திரளான மக்களை நோக்கிப் பேசினார்.

கடலுக்கு அருகில் அழகான கெனெசரேத் சமவெளி படர்ந்திருந்தது. அதற்கப்பால் உயரமான குன்றுகள். மலைவெளிகளிலும், சமவெளிப் பகுதிகளிலும் விதைப்பவர்கள் விதைப்பதிலும், அறுப்பவர்கள் விளைச்சலை அறுப்பதிலும் மும்முரமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்தக்காட்சியை நோக்கியவராக கிறிஸ்து பின்வருமாறு கூறினார்: “கேளுங்கள், விதைக்கிறவன் ஒருவன் விதைக்கப் புறப்பட்டான் . அவன் விதைக்கையில், சில விதை வழியருகே விழுந்தது; பறவைகள் வந்து அதைப் பட்சித்துப்போட் டது. சில விதை அதிக மண்ணில்லாத கற்பாறை இடங்களில் விழுந்தது; மண்ஆழமாயிராததினாலே அது சீக்கிரமாய் முளைத்தது. வெயில் ஏறின போதோ, தீய்ந்து போய், வேரில்லாமையால் உலர்ந்து போயிற்று . சில விதை முள்ளுள்ள இடங்களில் விழுந்தது; முள் வளர்ந்து அதை நெருக்கிப்போட்டது. சில விதையோ நல்ல நிலத்தில் விழுந்து, சிலது நூறாகவும், சிலது அறுபதாகவும், சிலது முப்பதாகவும் பலன் தந்தது” (மத்தேயு 13:3-8).

கிறிஸ்துவின் காலத்திலிருந்தவர்கள் அவருடைய ஊழியப் பணி பற்றிப் புரிந்திருக்கவில்லை . பூமிக்கு அவர் வந்த விதம், அவர்களுடைய எதிர்பார்ப்புகளின்படி இல்லை . யூதர்களுடைய வாழ்வாதாரத்தின் அஸ்திபாரேம் கர்த்தராகிய இயேசுதாம். அவர்களுடைய மகிமைபொருந்திய ஆராதனைகளை நியமித்தவர் தேவன். சடங்காச்சாரங்கள் சுட்டிக்காட்டின நபர், குறித்த காலத்தில் வருவார் என்பதை மக்களுக்குப் போதிக்க அவற்றை நியமித்திருந்தார். ஆனால், சடங்குகளையும் சடங்காச்சாரங்களையும் முக்கியப்படுத்தின யூதர்கள், அவை சுட்டிக்காட்டினவரைக்காணத் தவறினர். தேவன் அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க விரும்பின பாடங்களை பாரம்பரியங்களும் கோட்பாடுகளும் மனிதர்களின் சட்டதிட்டங்களும் அவர்களிடமிருந்து மறைத்துவிட்டன. மெய் மார்க்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதன்படி நடக்க முடியாத படி இந்தக்க் கோட்பாடுகளும் பாரம்பரியங்களும் தடுத்தன. நிஜமான அந்த நபரே கிறிஸ்துவாக வந்தபோது, அடையாளமாகக் கொடுக்கப்பட்ட அனைத்தும், நிழல் சுட்டிக்காட்டிய நிஜமும் அவரில் நிறைவேறியதைக் உணரவில்லை . நிஜத்தைப் புறக் கணித்துவிட்டு, அடையாளங்களையும் பயனற்ற சடங்குகளையும் பிடித்துக்கொண்டனர். தேவகுமாரன் வந்திருந்தார்; ஆனால் அவர்கள் அடையாளத்தைக் கேட்டு வந்தனர். மனந்திரும்புங்கள் பரலோகராஜ்யம் சமீபித்திருக்கிறது” என்ற சொன்னபோது, ஒரு அற்புதத்தை நிகழ்த்துமாறு கோரிக்கை வைத்தனர். மத்தேயு 3:2. இரட்சகருக்குப் பதிலாக, அடையாளங்களைக் கேட்டதால், கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷமானது அவர்களுக்குதடைக்கல்லாயிருந்தது. வெற்றிகரமாக படையெடுப்புகள் நடத்தி, பூமியின் ராஜ்யங்களைக் கவிழ்த்து, தம்முடைய ராஜ்யத்தை நிறுவி, தாம் மேசியாவென அவர் நிரூபிக்க விரும்பினார்கள். இந்த எதிர்பார்ப்புக்கான பதிலைத்தான் விதைக்கிறவனுடைய உவமையில் கிறிஸ்து சொன்னார். படைபலத்தாலோ வன்முறையாலோ அல்ல, மனிதரின் இருதயங்களில் ஒரு புதிய நியதியை வேரூன்றுவதாலேயே தேவனுடைய இராஜ்யத்தை நிலைப்படுத்தி மேலோங்கச் செய்யமுடியும்.

‘நல்ல விதையை விதைக்கிறவர் மனுஷகுமாரன்’ மத்தேயு 13:37. கிறிஸ்து ராஜாவாக அல்ல, விதை விதைப்பவராக வந்தார்; இராஜ்யங்களைக் கவிழ்ப்பவராக அல்ல, விதையைத் தூவுகிற வராகவந்தார்; உலக வெற்றிகளையும் மேன்மைகளையும் தம்மைப் பின்பற்றுவர்களுக்கு சுட்டிக்காட்டுவதற்காக அல்ல, இழப்புகள் ஏமாற்றங்களுக்கு மத்தியில் பொறுமையோடு வேலை செய்து, அறுவடையைக் கூட்டிச் சேர்க்கும்படி வந்தார்.

கிறிஸ்து சொன்ன உவமையின் அர்த்தம் பரிசேயர்களுக்குப் புரிந்தது; உவைம்சொன்ன பாடங்கள் பிடிக்கவில்லை. புரியாதவர்கள் போல நடித்தார்கள். அந்தப் புதிய ஆசிரியரின் வார்த்தைகள் பெருந்திரளான மக்களின் இருதயங்களை அவர்களுக்கே தெரியாமல் அசைத்தபோதிலும், அவருடைய நோக்கம் அவர்களுக்கு மறைபொருளாக இருந்தது. சீடர்களும் அந்த உவமையை விளங்கிக்கொள்ளவில்லை. இருப்பினும், ஆர்வத்தை அது தூண்டியது. இயேசுவினிடத்தில் தனியாக வந்து, விளக்கம் கேட்டார்கள்.

இவ்வாறு ஆர்வத்தைத் தூண்டி, திட்டமான போதனையை அதிகமாக அவர்களுக்குப் போதிக்கவேண்டும் என்றே கிறிஸ்து விரும்பினார். உண்மையுள்ள இதயத்தோடு தம்மைத் தேடுகிற அனைவருக்கும் தமது வார்த்தையை எப்படித் தெளிவாக விளக்கிக் கூறுவாரோ அதேபோன்று அவர்களுக்கும் அந்த உவமையை அவர் விளக்கிக் கூறினார். பரிசுத்த ஆவியானவரின் வெளிச்சத்திற்காக இருதயங்களைத் திறந்து, தேவர்த்தையை ஆராய்கிறவர்கள் அதின் அர்த்தத்தை விளங்க முடியாத இருளில் விடப்படமாட்டார்கள். அவருடைய சித்தத்தின்படி செய்ய மனதுள்ளவனெவனோ அவன் இந்த உபதேசம் தேவனால் உண்டா யிருக்கிறதோ, நான் சுயமாய்ப் பேசுகிறேனோ என்று அறிந்து கொள் வான்) என்று இயேசு சொன்னார். யோவான் 7:17. சத்தியத்தை தெளிவாக அறியும்படி கிறிஸ்துவிடம் வருகின்ற அனைவரும் அதைப் பெற்றுக்கொள்வர். பரலோக இராஜ்யத்தின் இரகசியங்களை அவர்களுக்கு அவர் வெளிப்படுத்துவார். சாத் தியத்தை அறிய ஏங்குகிற இருதயமானது, இந்த மறைபொருள்களைப் புரிந்து கொள்ளும். தேவாலயமாகிய ஆத்துமாவில் பரலோக ஒளி பிரகாசிக்கும்; இருளான பாதையில் பிரகாசிக்கின்ற விளக்கைப்போன்று மற்றவர்களுக்கும் அது வெளிச்சம் கொடுக் கும்.

‘விதைக்கிறவன் ஒருவன் விதைக்கப் புறப்பட்டான் ‘ மத்தேயு 13:3. கிழக்கு நாடுகளிலே மிகவும் அமைதியற்ற சூழ்நிலை நிலவியது. கலவரங்கள் உண்டாகி பெரும் ஆபத்து நேரிடும், எனவே தோட்டக்காரர்கள் தினமும் மதில்களுக்கு வெளியே செ ன்று வேலை செய்தனர். அதைப்போன்று பரலோகவிதைப்பாளரான கிறிஸ்து விதைக்கச் சென்றார். பாதுகாப்பும் சமாதானமும் நிறைந்த தமது வீட்டை விட்டுவிட்டு, உலகத் தோற்றத்திற்கு முன்னரே பிதாவோடு கூட தாம் பெற்றிருந்த மகிமையை விட்டு, சர்வலோகத்தின் ராஜாவாக தாம் வீற்றிருந்த சிங்காசனத்தைவிட்டு வந்தார். தொலைந்துபோன உலகத்திற்கு ஜீவ்விதையை கண்ணீரோட விதைத்து, தமது இரத்தத்தை நீராகப் பாய்ச்சும்படி உபத்திரவப் பட்டவராக, சோதிக்கப்பட்டவராக, தனியாளாகப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.

அவர் செய்தபடியே அவருடைய ஊழியர்களும் விதைக்கச் செல்லவேண்டும். சத்தியத்தின் விதையை விதைக்கும் படி அழைத்தப்போது ஆபிரகாமிடம், “நீ உன் தேசத்தையும், உன் இனத்தையும், உன் தகப்பனுடைய வீட்டையும் விட்டுப் புறப்பட்டு, நான் உனக்குக் காண்பிக்கும் தேசத்துக்குப் போ” என்று கட்டளை யிட்டார். ஆதியாகமம் 12:1. “தான் போகும் இடம் இன்னதென்று அறியாமல் புறப்பட்டுப்போனான் எபிரெயர் 11:6. அதுபோல எரு சலேமின் தேவாலயத்தில் ஜெபித்துக் கொண்டிருந்த அப்போஸ்தல னாகிய பவுலிற்கும் ‘நீ போ, நான் உன்னைத் தூரமாய்ப் புறஜாதிகளிடத் திலே அனுப்புவேன்” என்று தேவனிடமிருந்து தூது வந்தது. அப்போஸ்தலர் 22:21. ஆகவே, கிறிஸ்துவோடு சேர அழைக்கப்பட்டவர்கள், அவரைப் பின்பற்றும்படி எல்லாவற்றையும் விட்டு விட வேண்டும். முன்பு கட்டப்பட்டவைகளிலிருந்து விடுபடவேண்டும். வாழ்க்கை திட்டங்களைக் கைவிடவேண்டும். பூமிக்கடுத்தவைகளில் நம்பிக்கை வைப்பதை அகற்ற வேண்டும். கடும் பிரயாசத்தோடும், கண்ணீரோடும், தனிமை நேரிட்டாலும் தியாகத்தோடும் விதை விதைக்க வேண்டும்.

“விதைக்கிறவன் வேதவசனத்தை விதைக்கிறான்.” இவ்வுல கிலே சத்தியத்தை விதைக்க கிறிஸ்து வந்தார். மனிதன் பாவத்தில் விழுந்தது முதல் பொய்யின் விதைகளை சாத்தான் விதைத்துக்கொண்டிருக்கிறான். ஒரு பொய்யைச் சொல்லி, முதலாவது மனிதனைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்தான்; பூமியிலே தேவனுடைய இராஜ்யத்தைத் தோற்கடித்து, தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டிற்குள் மனிதரைக் கொண்டுவர இன்றும் அவ்வாறே தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருக்கிறான். மேலுலக விதைப்பாளரான கிறிஸ்து, சத்திய விதைகளை விதைக்கும்படி வந்தார். தேவனுடைய ஆலோசனை மன்றங்களில் பங்குபெற்றவர், நித்தியமானவரின் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் வாசஞ்செய்தவர், சத்தியத்தின் தூய்மையான நியதிகளை மனிதருக்கு அவர் தெரியப்படுத்த வல்லவர். மனிதனின் விழுகை யின் நாளிலிருந்து கிறிஸ்து இந்த உலகத்திற்கு சத்தியத்தை வெளிப் படுத்தி வந்திருக்கிறார். அழிவில்லாத வித்தை, அதாவது ” என்றென்றைக்கும் நிற்கிறதும் ஜீவனுள்ளதுமான தேவவசனமாகிய அழிவில்லாத வித்தை’ மனிதருக்கு அறிவிக்கிறார். 1பேதுரு 1:23. ஏதேனில் விழுந்து போனவர்களுக்குக் கொடுத்த முதல் வாக்குத்தத் தத்திலே கிறிஸ்து சுவிசேஷ விதையை விதைத்தார். ஆனாலும் மனிதர் மத்தியிலே அவர் செய்த தனிப்பட்ட ஊழியத்திற்கும் அவ் வாறு அவர் ஏற்படுத்திய சுவிசேஷப் பணிக்கும் குறிப்பாக விதைக் கிறவனின் உவமை பொருந்தும்.

தேவனுடைய வார்த்தைதான் விதை . முளைவிடுவதற்கான நியதியை ஒவ்வொரு விதையும் தன்னிலே பெற்றுள்ளது. அதற்குள்தான் ஒரு தாவரத்தின் உயிர் அடைக்கப்பட்டுள்ளது. அதுபோலவே, தேவனுடைய வார்த்தையிலே ஜீவன் இருக்கிறது. கிறிஸ்து சொல்கிறார். நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிற வசனங்கள் ஆவியாயும் ஜீவனாயும் இருக்கிறது யோவான் 6:63; “என் வசனத்தைக் கேட்டு, என்னை அனுப்பினவரை விசுவாசிக்கிறவனுக்கு நித்திய ஜீவன் உண்டு யோவான். 5:24. தேவ வார்த்தையின ஒவ்வொரு கட்டளையிலும் வாக்குத்தத்தத் திலும் வல்லமையும், தேவனுடைய ஜீவனும் உள்ளது. அது கட்டளைகளின்படி வாழ வும், வாக்குத்தத்தத்தைச் சுதந்தரிக்கவும் உதவுகிறது. விசுவாசத்தினாலே வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்கிறவன் தேவனுடைய குணத்தையும் அவருடைய ஜீவனையும் பெற்றுக்கொள்ளுகிறான்.

ஒவ்வொரு விதையும் தன் இனத்திற்கேற்ற கனியைக் கொடுக்கிறது. சூழ்நிலைகளை அறிந்து விதையை விதையுங்கள், அதற்கேற்ற தாவரத்தை அது வளரச்செய்யும். அழிவில்லாத வித்தாகிய வேதவசனத்தை விசுவாசத்தினாலே ஆத்துமாவில் ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். தேவனுடைய ஜீவனுக்கும் குணத்திற்கு ஒத்த ஜீவனையும் குணத்தையும் அது கொண்டுவரும்.

இஸ்ரவேலிலிருந்த போதகர்கள் தேவவார்த்தையாகிய விதையை விதைத்துக்கொண்டிருக்கவில்லை. கிறிஸ்து வார்த்தை யைப் போதித்தார்; ஆனால் ரபிமார்கள் அதற்கு நேர்மாறாக நடந்தார்கள். பாரம்பரியங்களும், மானிட கொள்கைகளும், யூகங்களும் அவர்களுடைய சிந்தைகளில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. தேவவார்த்தை பற்றி மனிதன் எழுதியவற்றையும், போதித்தவற் றையும் தேவவார்த்தை யாகவே பார்த்தார்கள். அவர்களுடைய உபதேசத்திலே ஆத்துமாவை உயிர்ப்பிக்கக்கூடிய வல்லமை யில்லை. தேவ்வார்த் தையைமையமாக வைத்தே கிறிஸ்து போதித்தார்; பிரசங்கித்தார். தம்மிடம் கேள்வி கேட்டவர்களிடம், “என்று எழுதியிருக்கிறதே’ ‘நீங்கள் வேத்த்தில் ஒருகாலும் வாசி க்கவில்லையா?’ ‘நீ வாசித்திருக்கிறது என்ன?” என்று ஆணித்தர மாகக் கேட்டார். நண்பரோ விரோதியோ அவரிடமிருந்து அறிந்து கொள்ள விரும்பின சந்தர்ப்பங்களிளெல்லாம் விதையாகிய தேவவசனத்தை விதைத்தார். வழியும், சத்தியமும், ஜீவனும், ஜீவவார்த்தையுமாகிய அவர்தாமே, வேதவாக்கியங்களைச் சுட்டிக்காட்டி “என்னைக்குறித்துச் சாட்சி கொடுக்கிறவைகளும் அவைகளே” என்று கூறுகிறார். யோவான் 5:39;’மோசே முதலிய சகல தீர்க்கதரிசிகளும் எழுதின வேதவாக்கியங்களெல்லா வற்றிலும் தம்மைக்குறித்துச் சொல்லியவைகளை அவர்களுக்கு விவரித்துக் காண்பித்தார். ” லூக்கா 24:27.

கிறிஸ்துவின் ஊழியர்களும் அதே வேலையைச் செய்ய வேண்டும். முந்தைய நாட்களைப்போல் நம் நாட்களிலும் தேவவார்த்தையின் முக்கிய சாத்தியங்களை மனித வாதங்களும், யூகங்களும் புறம்பே தள்ளி வருகின்றன. சுவிசேஷ ஊழியர்களாகக் கூறிக்கொள்ளும் பலர், முழு வேதாகமும் தேவ ஆவியானவரால் அருளப்பட்டிருக்கிறதென்று ஏற்றுக்கொள்கிறதில்லை. ஒரு ஞானி ஒரு பகுதியை வேண்டாமென்கிறார், மற்றொன்றில் கேள்வி எழுப்புகிறார். தேவ வார்த்தையை விட தங்கள் பகுத்தறிவை உயர்த்துகிறார்கள். வேதாகமத்திலிருந்து தாங்கள் போதிக்கும் பகுதிக்கு அவர்களே விளக்கம் கொடுப்பார்கள். அதன் தெய்வீக மெய்தன்மையை அழித்துவிடுவார்கள். இவ்விதமாக விதைக்கப்படும் அவநம்பிக்கையின் விதைகள் பரவுகின்றன, மக்கள் எதை நம்புவதென்று தெரியாமல் குழப்ப மடைகின்றனர். சிந்தித்தாலும் பயனில்லாத விசுவாசக் கொள்கைகள் பல இருக்கின்றன ; கிறிஸ்து வின் நாட்களிலிருந்த ரபிமார்கள் வேதப்பகுதிகள் பலவற்றிற்கு புரிய முடியாத உள்ளர்த்தங்களைப் புகுத்தினார்கள். அவர்களுடைய பழக்கவழக்கங்களை தேவவசனத்தின் தெளிவான போதனைகள் கண்டித்ததால், அவற்றை வலுவிழக்கச் செய்ய முயன்றனர். இதுதான் இன்றும் செய்யப்படு கின்றது. தேவ பிரமாணத்தை மீறுவதற்காகு காரணங்காட்டும்படி தேவவசனத்தை புதிரான, விளங்க முடியாத ஒன்றாகக் காட்டுகிறார்கள். இத்தகைய நடவடிக்கைகளை கிறிஸ்து தம் நாட்களில் கண்டித்தார். தேவவார்த்தையை அனைவரும் விளங்கிக்கொள்ள வேண்டுமெனப் போதித்தார். வேதவாக்கியங்கள் கேள்விக்கப் பாற்பட்ட அதிகாரமுடையவை என்று சுட்டிக்காட்டி னார், நாமும் அவ்வாறே செய்யவேண்டும். வேதாகமத்தை சகல விசுவாசத்தின் அஸ்திவாரமாகவும், சகல சர்ச்சைகளுக்கும் தீர்வாகவும், நித்திய தேவனுடைய வார்த்தையாகவும் அறிவிக்கவேண்டும்.

வேதாகமத்தின் வல்லமை கொள்ளையிடப்பட்ட நிலையில் இருப்பதால், ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தின் தன்மையில் தாழ்ச்சி ஏற்பட்டிருப்பதின் விளைவுகளைக் காணலாம். இன்றைய நாட்களில் அநேக மேடைகளிலே செய்யப்படும் பிரசங்கங்களில் மனச்சாட்சியை விழிப்படையச்செய்து, ஆத்து மாவிற்கு ஜீவனைக் கொண்டுவரும் தெய்வீக வெளிப்படுத்தல்கள் இல்லை. பிரச ங்கத்தை கேட்பவர்கள் ‘வழியிலே அவர் நம்முடனே பேசி, வேதவாக் கியங்களை நமக்கு விளக்கிக்காட்டின பொழுது, நம்முடைய இருதயம் நமக்குள்ளே கொழுந்து விட்டு எரியவில்லையா? (லூக்கா 24:32) என்று கூற முடியாது. அநேகர் ஜீவனுள்ள தேவனுடைய தெய்வீக பிரசங்கத்திற்காக ஏக்கத்தோடு கதறுகின்றனர். தத்துவ கோட்பாடுகளும், இலக்கியக் கோட்பாடுகளும், எவ்வளவுதான் இருந்தாலும், இதயத்தை திருப்திப்படுத்த இயலாது. மனிதக் கண்டுபிடிப்புகளாலும் வலிறுத்தல்களாலும் ஆவிக்குரியஜீவியத்திற்கு எந்த பொழிவுடன் பயனுமில்லை. தேவனுடைய வார்த்தை மக்களிடத்தில் பேசட்டும். பாரம்பரியங்கள், மானிடக் கொள்கைகள், பழ மொழிகள் ஆகியவைகளை மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டு இருப்பவர்கள், ஆத்துமா நித்திய ஜீவனைப் பெறும்படியாக அதை புதிதாக்கவல்ல வார்த்தைகளையுடைய அவரது குரலைக் கேட்க்கட்டும்.

தேவன் கனிவு மிக்க தந்தை, அவருடைய கிருபை அளவிடமுடியாதது என்பதை முக்கியக் கருத்தாக கிறிஸ்து விரும்பிப் போதித்தார். அவருடைய குணமும் அவருடைய பிரமாணமும் பரிசுத்தமானைவ என்று அதிகமாகப் பேசினார். நானே வழியும் சாத்தியமும் ஜீவனுமா யிருக்கிறேன் என்று தம்மைப்பற்றி மக்களிடம் சொன்னார். கிறிஸ்துவின் ஊழியர்களும் இவற்றையே முக்கியக் கருத்துகளாகப் போதிக்க வேண்டும். இயேசுவில் காணப்படுவது போலவேசத்தியத்தைப் போதியுங்கள். பிரமாணம் மற்றும் சுவிசேஷத்தின் கோரிக்கைகளை மக்களுக்கு தெளிவாக்குங்கள். கிறிஸ்து சுயத்தை வெறுத்து தியாக பலியாக ஒப்புக்கொடுத்து வாழ்ந்தார், நிந்தையடைந்து மரித்தார், உயிர்த்தெழுந்து பரமேறிச்சென்றார், தேவனுடைய பரலோக மன்றங்களிலே நமக்காகப் பரிந்து பேசுகிறார். ‘நான் மறுபடியும் வந்து உங்களை என்னிடத்தில் சேர்த்துக்கொள்ளுவேன்” என்று வாக்குரைத்திருக்கிறார்” என்று மக்களுக்கு எடுத்துச்சொல்லுங் கள்.

தவறான கோட்பாடுகளைக்குறித்த தர்க்கம் பண்ணுவதையும், சுவிசேஷத்தை எதிர்ப்பவர்களை எதிர்க்க வகைதேடுவதையும் விட்டுவிட்டு, கிறிஸ்துவின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுங்கள். தேவனுடைய பொக்கிஷ அறையிலிருந்து புதிய சாத்தியங்கள் வாழ்க் கையில் பளிச்சிடட்டும். “திருவசனத்தைப் பிரச ங்கம்பண்ணு. நீர்வளம் பொருந்திய இடங்களிலெல்லாம் விதை விதை . ” சமயம் வாய்த்தாலும் வாய்க்காவிட்டாலும் ஜாக்கிரதை யாய்த் திருவசனத்தை பிரசங்கம் பண்ணு. “என் வார்த்தையுள்ளவனோ, என் வார்த்தையை உண்மையாய்ச் சொல்வானாக; கோதுமைக்கு முன் பதர் எம்மாத்திரம்? என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.” தேவனுடைய வசனமெல்லாம் புடமிடப்பட்டவைகள். அவருடைய வசனங்களோடு ஒன்றையுங்கூட்டாதே, கூட்டினால் அவர் உன்னைக் கடிந்துகொள்வார், நீ பொய்யனாவாய் 2 தீமோ 4:2; ஏசாயா 32:20; எரேமியா 23:28; நீதி. 30:5,6.

“விதைக்கிறவன் வசனத்தை விதைக்கிறான்.” அனைத்து வகை கல்வி பணிகளுக்கும் அடிப்படையாக இருக்கவேண்டிய மாபெரும் நியதி இங்கு முன்வைக்கப்படுகிறது. “விதை தேவனுடைய வசனம்.” இன்றைய அநேக கல்வி நிறுவனங்களில் தேவவார்த்தை புறம்பே தள்ளப்பட்டுள்ளது. வேறு விஷயங்களை பாடமாக சிந்தையில் புதுக்குகிறார்கள். நாத்தீக ஆசிரியர்களின் படைப்புகள் நம் கல்வி முறையிலே அதிகம் இடம்பெறுகின்றன. பள்ளிப் புத்தகங்களிலே, நாத்தீக உணர்வுகள் கலந்த பாடங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. அறிவியல் ஆராய்ச்சி தவறான பாதைக்கு வழி நடத்துகிறது; ஏனெனில், அதின் கண்டுபிடிப்புகளுக்கு தவறான விளக்கம் கொடுக்கப்பட்டு, திரித்துக் கூறப்படுகின்றன. அறிவியலின் உத்தேசமான போதனைகளோடு, தேவவார்த்தையை ஒப்பிடுவதால், பயன்ற்றதாக, நம்பத்தகாததாக அது காட்டப்படுகிறது. இவ்விதமாக, வாலிபர் மனதிலே சந்தேகத்தின் விதைகள் நாட்டப்படுகின்றன, சோதனை வேளைகளிலே முளைத்து எழும்புகின்றன. தேவவார்த்தையின் மேலுள்ள விசுவாசம் தொலையும் போது, ஆத்துமாவிற்கு எந்த வழிகாட்டியும் பாதுகாப் பும் இல்லாமற் போகிறது. வாலிபர் தேவனைவிட்டும், நித்திய ஜீவனைவிட்டும் விலகிச்செல்கிற பாதைகளுக்கு வாலிபர்கள் இழுக்கப்படுகின்றனர்.

இன்றைய நம் உலகில் அக்கிரமம் பெருமளவில் பெருகியிருப் பதற்கு இதுதான் காரணம். தேவவார்த்தையைப் புறந்தள்ளும்போது, சுபாவ இதயத்தின் தீய உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த அதன் ஆற்றல் மறுக்கிறது. மனிதர் மாம்சத்திற்கென்று விதைத்து, மாம்சத்தினாலே தீமையை அறுவடை செய்கிறார்கள்.

சிந்தை வலுவிழந்து, செயலற்றுப்போவதற்குப் இதுவும் மிகப்பெரிய காரணம். ஆவியில் ஏவப்பட்டிராதோரின் எழுத்துக்களை விரும்பிப் படிப்பதற்காக தேவனுடைய வசனத்தைவிட்டு விலகுவதினால், மனம் குறுகலாகி, அற்பத்தனமுள்ளதாகிறது. நித்திய சத்தியத்தின் ஆழமும் அகலமுமான நியதிகளோடு தொடர்பு கொள்ள வழியில்லாமல் போகிறது. புத்திக்கு பரிச்சயமான விஷயங்களைப் புரிந்து கொள்வதிலேயே அது நிலைத்துவிடுகிறது. இவ்வாறு இவ்வுலகக் காரியங்களில் பற்றுவைத்து பெலவீனமடைகிறது, அதன் ஆற்றல் குன்றுகிறது, விசாலமடை யமுடியாத நிலைக்கு சிறிது காலத்திற்குள்ளாகச் சென்றுவிடுகிறது.

இவையனைத்தும் தவறான கல்வி முறையாகும். ஆவியான வரால் ஏவப்பட்டு எழுதப்பட்ட தேவவார்த்தையின் மகத்தான சாத் தியங்களின் மேல் வாலிபர்களின் சிந்தையை நிலைத்திருக்கச் செய்வதே ஒவ்வோர் ஆசிரியரின் பணியாகும். இந்த வாழ்க் கைக்கும் இனிவரும் வாழ்க்கைக்கும் இந்தக் கல்வி இன்றியமை யாததாகும்.

அதற்காக, இது அறிவியல் படிப்பைத் தடை செய்துவிடும் அல்லது கல்வித் தரத்தைக் குறைத்து விடும் என்கிற எண்ணம் எழக்கூடாது. தேவனுடைய அறிவு வானபரியந்தம் உயர்ந்தது, இப்பிரபஞ்சம் பரியந்தம் அகலமானது. நமது நித்திய வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்ட மகத்தான கருத்துகளைப் படிப்பதால் நம் தரம் உயர்த்தப்படுவதையும், நம் ஆற்றல் பெருகுவதையும் போல வேறு எதுவும் செய்யமுடியாது . தேவன் கொடுத்துள்ள இந்த சத்தியங்களை இறுகப் பற்றிக்கொள்ள வாலிபர் வகைதேடட்டும். அதற்காக முயலும் போது, அவர்களுடைய சிந்தைகள் விசாலப்பட்டு, வலுவடையும். தேவ வார்த்தையின்படிச் செய்கிற ஒவ்வொரு மாணவனையும் விசாலமான சிந்தனைக்களத்திற்குள் இது உட்படுத்தி, அழிந்துபோகாத அறிவு செல்வத்தை அவன் பெற்றுக்கொள்ளச் செய்யும்.

வேத வாக்கியங்களை ஆராய்ந்து பெற்றுக்கொள்கிற கல்வியானது இரட்சிப்பின் திட்டம் குறித்த அனுபவ அறிவைக் கொடுக்கிறது.

இத்தகைய கல்வியானது தேவசாயலை ஆத்துமா மீண்டும் பெற்றுக் கொள்ள உதவும். இது சோதனையிலிருந்து மனதைப் பலப்படுத்துகிற, அரணாக விளங்கும், மேலும் அந்த மாணவைர உலகத்திற்கு கிறிஸ்துவினுடைய இரட்சிப்பின் ஊழியத்தைச் செய்வதில் அவருடைய உடன் ஊழியராக மாற்றும். அவரை பரலோகக் குடும்பத்தின் அங்கத்தினராகச் செய்து, ஒளியிலுள்ள பரிசுத்தவான்களின் சுதந்திரத்திலே பங்கடைய ஆயத்தஞ்செய்யும்.

பரிசுத்த சத்தியத்தைப் போதிக்கிறவர், அனுபவரீதியாக தான் அறிந்தவைகளையே மட்டுமே போதிக்க இயலும். “விதைக்கிறவன் தன் விதையை விதைக்கிறான்.”கிறிஸ்து சத்தியத்தை உபதேசி த்தார்; ஏனெனில், அவரே சாத்தியமாயிருந்தார். அவருடைய சிந்தனையும், அவருடைய குணமும், அவருடைய வாழ்க்கை அனுபவங்களும், அவருடைய உபதேசத்தில் கலந்திருந்தன. அதுபோலவே, அவருடைய ஊழியர்களிலும் இருக்க வேண்டும். அதாவது, வார்த்தையைப் போதிக்கிறவர் அதை தன்னுடைய சொந்த அனுபவமாக்கியிருக்கவேண்டும். கிறிஸ்து தங்களுக்கு ஞானமும், நீதியும், பரிசுத்தமாம், மீட்புமாக மாறுவதென்றால் என்னவென்று அறிந்திருக்க வேண்டும். தேவனுடைய வார்த்தையை பிறருக்குப் போதிக்கும் போது, அப்படி இருக்கலாம் என்றோ, அப்படி நினைக்கிறேன் என்றோ சொல்லக்கூடாது. பேதுரு அப்போஸ்தலன் போல் அவர்களும், “நாங்கள் தந்தி ரமான கட்டுக்கதைகளைப் பின்பற்றினவர்களாக அல்ல, அவருடைய மகத்துவத்தைக் கண்ணாரக் கண்டவர்களாகவே நம்முடைய கர்த்த ராகிய இயேசுகிறிஸ்துவின் வல்லமையையும் வருகையையும் உங்களுக்கு அறிவித்தோம் என்று கூறவேண்டும். 2 பேதுரு 1:16. கிறிஸ்துவின் ஒவ்வொரு ஊழியக்காரரும் ஒவ்வொரு போதகரும் பிரியமான யோவானைப் போல, ” அந்த ஜீவன் வெளிப்பட்டது; பிதா வினிடத்திலிருந்ததும், எங்களுக்கு வெளிப்பட்டதுமான நித்தியமாயிருக் கிற அந்த ஜீவனை நாங்கள் கண்டு, அதைக்குறித்துச் சாட்சிகொடுத்து, அதை உங்களுக்கு அறிவிக்கிறோம் என்று கூற வேண்டும். யோவான் 1:2.

வழியருகே உள்ள நிலம்

விதை விதைக்கப்படுகிற நிலமானது அந்த விதையின் வளர்ச்சியில் ஏற்படுத்துகிற தாக்கத்தை விதைக்கிறவன் குறித்த உவமை முக்கியமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்த உவமையின் மூலம் கேட்கிறவர்களுக்கு கிறிஸ்து தெளிவாகச் சொல்வது என்ன வென்றால், “என்னுடைய ஊழியத்தை விமர்சிப்பவர்களாக நீங்கள் காணப்படுவதோ, ஏமாற்றத்திலேயே காலம் கழிப்பதோ நல்லதல்ல ; ஏனென்றால், அது உங்கள் இலக்குகளை எட்ட உதவாது. உங்கள் முன் இருக்கும் மிக முக்கியமான கேள்வி என்னவென்றால், என்னுடைய செய்தியின்படி எவ்வாறு நடக்கப் போகிறீர்க? அதை ஏற்றுக்கொள்வதை அல்லது புறக்கணிப்பதை சார்ந்து தான் நித்திய முடிவு உள்ளது” என்பதே.

வழியருகே விழுந்த விதையைக் குறித்து இயேசு விளக்கு கையில், “ஒருவன், ராஜ்யத்தின் வசனத்தைக் கேட்டும் உணரா திருக்கும் போது, பொல்லாங்கன் வந்து, அவன் இருதயத்தில் விதைக்கப்பட்டதைப் பறித்துக் கொள்ளுகிறான்; அவனே வழியருகே விதைக்கப்பட்டவன் என்று சொன்னார். மத் 13:19.

வழியருகே விதைக்கப்பட்ட விதையானது, கவனக்குறை வோடு கேட்கிறவனின் மனதில் விழுகிற தேவனுடைய வார்த்தை யைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மனிதர்களும் மிருகங்களும் அடிக்கடி நடந்து, நன்கு இறுகிப்போன வழிதடத்தைப் போல, அந்த இருதயமான து உலகின் இன்பங்களுக்கும் பாவங்களுக்கும் பழகி, உலகப் பிரகாரமான போக்குவரத்திற்கான நெடுஞ்சாலையாகிவிடுகிறது. சுயநல நோக்கங்களும், பாவச்செயல்களிலும் மூழ்கிவிடுவதால், ஆத்துமாவானது, பாவத்தின் வஞ்சனையினாலே கடினப்பட்டுப் போய்விடுகிறது” எபிரெயர் 3:13. ஆவிக்குரிய மனத்திறன்கள் முடங்கிப்போகின்றன. வார்த்தையைக் கேட்டாலும் புரியாது. அது தங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவை என்பதைப் பகுத்தறிய முடியாது. கிறிஸ்துவின் அன்பை அவர்கள் உணர்ந்து கொள்வதில்லை; அவருடைய கிருபையின் செய்தி தங்களுக்குரியதல்லாதது போல அக்கறை காட்டுவதில்லை.

வழியருகே சிதறிய விதையைப் பொறுக்க பறவைகள் திரிவதுபோல, இருதயத்திலிருந்து தெய்வீக சத்தியமென்னும் விதைகளை எடுத்துப்போட சாத்தானும் ஆயத்தமாயிருக்கிறான். தேவவார்த்தை யானது அக்கறையற்றிருப்போரை எழுப்பி, கடினப்பட்ட இதயத்தில் விளைச்சலை ஏற்படுத்திவிடுமோவென அஞ்சுகிறான். சுவிசேஷம் பிரசங்கிக்கப்படுகிற கூட்டங்களில் சாத்தானும் அவனுடைய தூதர்களும் இருக்கிறார்கள். இதயங்களில் தேவனுடைய வார்த்தையைப் பதிக்க பரலோகத் தூதர்கள் முற்படுகையில், அந்த வார்த்தையைப் பயனற்றதாக்குவதற்கு எதிரி விழிப்போடிருக் கிறான். எவ்வளவு பகைக்கிறானோ அவ்வளவு மூர்க்கத்தோடு தேவ ஆவியானவரின் ஊழியத்தைச் தகர்க்க முயல்கிறான். ஆத்துமாவை தம் அன்பினால் கிறிஸ்து இழுக்கும் போது, இரட்சகரைத் தேடும் படி அசைக்கப்பட்ட நபரின் கவனத்தைத் திசைதிருப்ப சாத்தான் முயல்கிறான். உலகப்பிர காரமான யோசனைகளால் மனதை நிரப்புகிறான். விமர்சன எண்ணங்களைத் தூண்டுகிறான் அல்லது சந்தேகத்தையும் அவநம்பிக் கையையும் உட்புகுத்துகிறான். பிரசங்கிக்கிறவர் பயன்படுத்துகிற வார்த்தையும் அல்லது அவர் நடந்து கொள்கிற விதமும் கேட்கிறவர்களுக்குப் பிடிக்காமல் போகலாம், அதனால் அவர்கள் அந்தக் குறைபாடுகளையே யோசிக்கிறார்கள். இவ்வாறாக, அவர்களுக்குத் தேவையான, தேவன் கிருபையாக அவர்களுக்கு அனுப்பின சாத்தியமானது எவ்வித நீடித்த தாக்கத்தையும் உண்டாக்காமல் போகிறது.

சாத்தானுக்கு உதவி செய்ய பலர் உள்ளனர். கிறிஸ்தவர்களென்று சொல்லிக்கொள்ளும் பலர், மற்றவர்களுடைய இதயங் களினின்று சாத்தியமென்னும் விதைகளை எடுத்துப்போட சோதனைக்காரனுக்கு உதவுகிறார்கள். பிரசங்கத்தில் தேவனுடைய வார்த்தை கேட்கும் பலர் வீடுகளில் அவற்றை விமர்சனப் பொரு ளாக்குகின்றனர். ஒரு அரசியல் பேச்சாளரின் அல்லது ஒரு பேராசி ரியரின் பேச்சை விமர்சிக்கிற அதே மனநிலையுடன் பிரசங்கத்தையும் கேட்க உட்காருகின்றனர். கர்த்தருடைய வார்த்தையென்று கருதவேண்டிய செய்தியை அற்பமாக எண்ணுகின்றனர் அல்லது கேலியாக விமர்சிக்கின்றனர். ஊழியக்காரரின் குணத்தையும், உள் நோக்கத்தையும், செயல்களையும் மற்றும் சபை அங்கத்தினர்களின் நடத்தையையும் விருப்பம் போல விவாதிக்கின்றனர். கடுமையான விமர்சனங்களையும், வதந்திகளையும் அல்லது அவதூறுகளையும் திரும்பத்திரும்ப்பப் பேசுகின்றனர்; அதுவும் மனமாற்றமடை யாதோர் கேட்கும்படிப் பேசுகின்றனர். பெரும்பாலும் பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகள் கேட்கும்படியாக இத்தகைய விஷயங்களைப் பேசுகின்றனர். இவ்விதமாக, தேவனுடைய ஊழியர்களின் மீதான கண்ணியம் கெடுக்கப்படுகிறது, அவருடைய செய்தி பயபக்திக்கு அப்பாற்பட்ட தாக்கப்படுகிறது. தேவ்வார்த்தையை அற்பமாக எண்ணுவதற்கு அநேகர் பழக்கப்படுகின்றனர்.

இவ்விதமாக, கிறிஸ்தவர்களென்று சொல்லிக்கொள்ளும் அநேக குடும்பங்களில் வாலிபர்கள் சமய நம்பிக்கை அற்றவர்களாக பழக்கு விக்கப்படுகிறார்கள். பிள்ளைகளுக்கு ஏன் நற்செய்தியில் அவ்வளவுக்கு ஆர்வம் ஏற்படுவதில்லை என்று கேள்வி எழுப்புகிற பெற்றோர், வேதாகமத்தின் சத்தியத்தைச் சந்தேகிக் கவும் தயங்குவதில்லை. ஒழுக்கத்திற்கும் பக்திக்கும் ஏது வான தாக்கங்களை பிள்ளைகளில் ஏற்படுத்துவது கடினமோ என்று யோசிக்கிறார்கள். தங்களுடைய முன்மாதிரியால் பிள்ளைகளின் இருதயங்களை தாங்கள் கடினமாக்கிவிட்டதை அவர்கள் உணர்வதில்லை. நல்ல விதை வேரூன்ற வழியில்லாமல் போகவே, சாத் தான் அதை எடுத்துச்செல்கிறான்.

கற்பாறையான இடங்களில் கற்பாறை இடங்களில் விதைக் கப்பட்டவன், வசனத்தைக் கேட்டு, உடனே அதைச் சந்தோஷத்தோடே ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவன்; ஆகிலும் தனக்குள்ளே வேரில்லாதவனாய், கொஞ்சக்காலமாத்திரம் நிலைத்திருப்பான்; வசனத் தினிமித்தம் உபத்திரவமும் துன்பமும் உண்டானவுடனே இடற லடைவான்.” மத்தேயு 13:20,21.

கற்பாறையான இடங்களில் விதைக்கப்பட்ட விதை வேரி டமுடியாத படி மண்ஆழம் குறைவாக இருக்கும். செடி உடனே முளைத்தாலும், வேரால் பாறையைத் துளைத்துச் சென்று, தன் வளர்ச்சிக்கு தேவையான ஊட்டச்சத்தைப் பெற முடியாது; அதனால், சீக்கிரத்தில் உலர்ந்து விடும். பக்கியுள்ளவர்களெனச் சொல்லிக்கொள்ளும் பலர், கற்பாறையான இருதயமுள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள். நிலத்திற்குக் கீழே புதைந்திருக்கும் பாறையைப் போல, அவர்களுடைய நல்ல விருப்பங்கள் மற்றும் இலட்சியங்கள் எனும் நிலத்திற்குக் கீழே சுபாவ இதயத்தின் சுயநலம் இருக்கிறது. சுயத்தின் மேலான அன்பு தணியாமல் இருக்கிறது. பாவத்தின் படுபயங்கரத்தன்மையை உணராதவர்களாயும், பாவ உணர்வினி மித்தம் ஏற்படும் குற்ற உணர்வு இல்லாதவர்களாயும் இருக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட வர்களை எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்ய லாம், அவர்களது மனமாற்றமும் பிரகாசமாகத் தெரியும்; ஆனால், மேலோட்டமான பக்தியே அவர்களில் காணப்படும்.

கேட்டதும் வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்வதாலோ, வார்த் தையின் நிமித்தம் மகிழ்வதாலோ மக்கள் விழுந்து போவதில்லை. மத்தேயுவை இரட்சகர் அழைத்த உடனேயே எழுந்து, அனைத் தையும் விட்டு விட்டு இயேசுவைப் பின்தொடர்ந்தான். தேவ வார்த்தை நம்முடைய இதயங்களில் விதைக்கப்பட்டதும், நாம் அதை ஏற்றுக் கொள்ள தேவன் விரும்புகிறார்; அதை மகிழ்ச்சி யோடே ஏற்றுக் கொள்வதிலும் தவறில்லை. “மனந்திரும்புகிற ஒரே பாவியினிமித்தம் பரலோகத்தில் மிகுந்த சந்தோஷம் உண்டாயிருக்கும்” லூக்கா 15:7. கிறிஸ்துவை விசுவாசிக்கின்ற ஆத்துமாவில் சந்தோஷமுண்டு; ஆனால், உவமையில் சொல் லப்படுகிறவர்கள் வார்த்தையை உடனே ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்; ஆனால், அதற்கான விலையை எண்ண வில்லை. தேவவார்த்தை தங்களிடம் என்ன எதிர்பார்க்கிறது என்பதை யோசிக்கவில்லை. வாழ்க்கையின் எல்லா பழக்கவழக்கங்களும் அதற்கு ஒத்திருக் கின்றனவா என்று பார்த்து, அதன் கட்டுப்பாட்டில் முற்றிலும் தங்களை ஒப்படைக்கவில்லை.

கண்ணுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், மண்ணை ஆழமாகத் துளைத்துச் செல்லும் செடியின் வேர்கள்தாம், செடி வளர்வதற்கான ஊட்டச்சத்தைப் பெற்றுத்தருகின்றன. அது போலவே, கிறிஸ்தவனும் இருக்கிறான். கண்ணுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், கிறிஸ்துவோடு இணைகிற ஆத்து மாமாவானது, விசுவாசத்தின் மூலம் ஆவிக்குரிய வாழ்விற்கான ஊட்டத்தைப் பெறுகிறது. ஆனால், கற்பாறை நிலத்தைப் போன்றவர்கள், கிறிஸ்துவைச் ச ாராமல், சுயத்தைச் சார்ந்திருக்கிறார்கள். தங்கள் நற்கிரியைகளையும், நல்ல உணர்வு கைளயும் நம்புகிறார்கள், சுய நீதியில் உறுதியாயிருக்கிறார்கள். கர்த்தரிலும், அவருடைய சாத்துவத்தின் வல்லமையிலும் உறுதியாக இருப்பதில்லை. இப்படிப்பட்டவன், “தனக்குள்ளே வேரில்லாதவனாக’ இருக்கிறான்; ஏனெனில், கிறிஸ்துவோடு அவனுக்குத் தொடர்பில்லை.

கடினமான விதைக்கு உரமூட்டி, ஆயத்தப்படுத்துகிற கோடை கால வெயிலானது, ஆழமாக வேர்விடாத செடிகளை அழித்துப் போடுகிறது. எனவே, ‘தனக்குள்ளே வேரில்லாதவன்’‘, “கொஞ்சக்காலமாத்திரம் நிலைத்திருப்பான்; வசனத்தினிமித்தம் உபத்திரவமும் துன்பமும் உண்டானவுடனே இடறலடைவான் மத்தேயு 13:20,21. பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கும் பிடியாக அல்லாமல், உபத்திரவத்திலிருந்து தப்பிக்கும் ஒரு வழியாகவே அநேகர் சுவிசேஷத்தை ஏற்றுக்கொள்கின்றனர். தங்கள் பக்தியான வாழ்க்கை கஷ்டத்திலும் சோதனையிலுமிருந்து தங்களை விடுவிக்குமென்று நினைத்து, சிலகாலம் மகிழ்ச்சியோடு இருப்பார்கள். வாழ்க்கை சுமூகமாகச் செல்லும் சமயங்களில், உறுதியான கிறிஸ்தவர்கள் போன்று காணப்படுவார்கள்; ஆனால், அக்கினி சூளை போன்ற சோதனையின்போது, தளர்ந்துவிடுகின் றனர். கிறிஸ்துவினிமித்தம் நிந்தையைத் தாங்க இயலாது. தேவ வார்த்தையானது நெடுங்காலம் பழகிப்போன பாவத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் போதும், அல்லது சுயமறுப் போடும் அர்ப்ணிப் போடும் வாழும்படி சொல்லும் போதும் புண்படுவார்கள். அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் முழுமையான மாற்றம் காணப்பட அதிகப்பட்ச முயற்சியை அவர்கள் மேற்கொள்ள வேண்டிய திருக்கும். இவ்வுலக சங்கடங்களையும் சோதனைகளையும் பார்த்து, நித்தியத்திற்கடுத்த உண்மைகளை மறந்துவிடுகின்றனர். கிறிஸ்துவைவிட்டுப் பிரிந்த சீடர்களைப்போல, இது கடினமான உபதேசம், யார் இதைக் கேட்பார்கள் என்று சொல்லத் தயங்குவதில்லை . யோவான் 6:60.

தேவனைச் சேவிப்பதாகச் சொல்லிக்கொள்கிற அநேகர் இருக்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்களிடம் அவரைக்குறித்த அனுபவ அறிவு இருக்காது. அவருடைய சித்தப்படி செய்யவேண்டுமென்கிற விருப்பமானது, பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஆழமான உணர்த்து தலின்படி அல்லாமல், அவர்களுடைய சொந்த விருப்பத்த்தின்படி அமைந்திருக்கும். அவர்களுடைய நடத்தையானது தேவ பிரமா ணத்திற்கு ஒத்திராது. கிறிஸ்துவை தங்கள் சொந்த இரட்சகராக ஏற்றுக்கொள்வதாகச் சொல்லிக்கொள்வார்கள்; ஆனால் தங்கள் பாவங்களை மேற்கொள்ளக்கூடிய வல்லமையை அவர் தருவா ரென விசுவாசிப்பதில்லை . ஜீவனுள்ள இரட்சகருடன் தனிப்பட்ட உறவு இருக்காது, பரம்பரை குறைபாடுகளும், பழகிக் கொண்ட குறைபாடுகளும் அவர்களுடைய குணத்தில் வெளிப்படும்.

எல்லாரையும் போல பரிசுத்த ஆவியானவருடைய கிரியையை ஒத்துக்கொள்வது வேறு ; மனந்திரும்பும் படி நம்மைக் கண்டிக்கிற வராக அவர் கிரியை செய்கிறார் என்று ஏற்றுக்கொள்வது வேறு. பாவத்திற்கும் சுயத்திற்கும் தாங்கள் அடிமைப்பட்டிருப்பதை உணரும்போது தேவனைவிட்டு உறவு முறிந்துபோன உணர்வு அநேருக்கு உண்டாகிறது; சீர்திருந்துவதற்கான முயற்சிகளை எடுக்கின்றார்கள்; ஆனால், சுயத்தை சிலுவையில் அறைவதில்லை. தங்களை முற்றிலுமாக கிறிஸ்துவின் கரங்களில் ஒப்புக்கொடுத்து, அவருடைய சித்தப்படி செய்ய தேவவல்லமையைத் தேடுவதில்லை. தேவசாயலில் தாங்கள் வார்க்கப்பட விரும்புவதில்லை. பொதுவான முறையில் தங்கள் குறைபாடுகளை ஒத்துக்கொள் கிறார்கள்; ஆனால், குறிப்பிட்ட பாவங்களை விட்டுவிடுவதில்லை. ஒவ்வொரு முறை தவறு செய்யும் போதும், பழைய சுயநலத்தன்மை வலுவடைகிறது.

இந்த ஆத்துமாக்களுக்கான ஒரே நம்பிக்கை, நிக்கொதேமுவிடம் கிறிஸ்து சொன்ன வார்த்தைகளிலுள்ள சத்தியத்தை அவர்கள் உணர்ந்துகொள்வதுதான் : நீங்கள் மறுபடியும் பிறக்க வேண்டும். ஒருவன் மறுபடியும் பிறவாவிட்டால் தேவனுடைய இராஜ்யத்தைக் காணமாட்டான்.” யோவான் 3:7,3.

மெய்யான பரிசுத்தம் என்பது தேவ சேவையில் குறைவற்றவர்களாக இருப்பதாகும். உண்மையான கிறிஸ்தவ ஜீவியத்திற்கான நிபந்தனை இது. முற்றிலும் அற்ப்பணித்து, முழுமனதோடு சேவை செய்ய கிறிஸ்து வேண்டுகிறார். இதயத்தையும், சிந்தையையும், ஆத்துமாவையும், முழுபலத்தையும் தம்மிடம் தரச்சொல்கிறார். சுயத்தைச் சேவிக்கக் கூடாது. தனக்காக வாழ்பவன் கிறிஸ்தவன் அல்ல .

செயலின் அடிப்படை நியதி அன்பாக இருக்கவேண்டும். வானத்திலும் பூமியிலும் தேவனுடைய ஆளுகையின் அடிப்படை நியதி அன்பு, அதுவே கிறிஸ்தவனுடைய குணத்தின் அடித்தளமாக இருக்கவேண்டும். அதுமாத்திரமே அவனை உறுதியுள்ளவனாக்கிக் காக்க முடியும். அதுமாத்திரமே, பாடுகளையும் சோதனைகளையும் தாங்கிக்கொள்ள திறனளிக்கமுடியும்.

அன்பானது தியாகத்திலே வெளிப்படும். இரட்சிப்பின் திட்டமானது தியாகத்தில் போடப்பட்டதாகும்; அளவிடமுடியாத அளவுக்கு மிக அகலமான, ஆழமான, உயரமான தியாகம் அது. கிறிஸ்து நமக்காக எல்லாவற்றையும் கொடுத்தார், கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவர்கள் தங்களுடைய இரட்சகரின் நிமித்தம் எல்லாவற்றையும் தியாகஞ்செய்ய ஆயத்தமாக இருக்கவேண்டும். எல்லாவற்றையும் விட அவருக்கு கனத்தையும் மகிமையையும் செலுத்துகிற எண்ணமே முதலாவதாக இருக்கவேண்டும்.

இயேசுவை நாம் நேசித்தால், அவருக்காக வாழ்வதிலும், அவருக்கு நன்றி பலிகளை ஏறெடுப்பதிலும், அவருக்காகப் பிரயாசப்படுவதிலும் பிரியப்படுவோம். அந்தப் பிரயாசம் இலகுவாயிருக்கும். அவர் நிமித்தம் உண்டாகிற வேதனையும், கடும் உழைப்பும், தியாகமும் இன்பமாயிருக்கும். மனிதரின் இரட்சிப்புக்காக அவர் ஏங்குவது போல நாமும் ஏங்குவோம். ஆத்துமாக்கள் அவருக்கிருந்த அதேகனிவான வாஞ்சை நமக்கும் இருக்கும்.

இதுவே கிறிஸ்துவின் மார்க்கம். இதற்குக் குறைவானது எதுவும் வஞ்சனையே . சத்தியம் குறித்த கருத்தியல் கொள்கையோ, சீடர்களெனச் சொல்லிக்கொள்வதோ எந்த ஒரு ஆத்துமாவையும் இரட்சிக்காது. நாம் முற்றிலும் கிறிஸ்துவுக்குச் சொந்தமானா லொழிய, நாம் அவருக்குச் சொந்தமானவர்கள் அல்ல. கிறிஸ்தவ ஜீவியத்தில் அரைகுறை மனதுடன் இருப்பதால் தான், நோக்கத்திலும் வாஞ்சையிலும் உறுதியிருப்பதில்லை. சுயத்தையும் கிறிஸ்துவையும் சேவிக்க முயல்வது இருதயத்தை கற்பாறையான நிலமாக்குகிறது. அப்படிப்பட்ட நபர் சோதனைவரும் போது நிலைத்திருக்கமாட்டார்.

முள்ளுள்ள இடங்களில் முள்ளுள்ள இடங்களில் விதைக்கப் பட்டவன், வசனத்தைக் கேட்கிறவனாயிருந்தும், உலகக்கவலையும் ஐசுவரியத்தின் மயக்கமும் வசனத்தை நெருக்கிப்போடுகிறதினால், அவனும் பலனற்றுப்போவான்.” மத்தேயு 13:22.”

அநேக சந்தர்ப்பங்களில் சுவிசேஷ விதை முட்களின் மத்தியிலும் விஷகளைகளுக்கு மத்தியிலும் விழுகிறது; மனிதனுடைய இருதயத்தில் ஒழுக்க நிலை மாற்றம் ஏற்படாவிட்டால், பழைய பழக்கவழக்கங்களும் முந்தைய பாவ வாழ்க்கையும் உதறித்தள்ளப்படாவிட்டால், சாத்தானுடைய இயல்புகள் ஆத்துமாவிலிருந்து வெளியேற்றப்படா விட்டால், கோதுமைப் பயிரானது நெருக்குண்டு போகும். முட்கள் பயிர்செடிபோல வளர்ந்து, கோதுமை பயிரை அழித்துவிடும்.

சத்தியமாகிய விலையேறப்பெற்ற விதைகள் விழும்படி எப்போதும் பண்படுத்தப்படுகிற இதயத்தில் தான் தேவகிருபை விருத்தி யடையமுடியும். பாவம் எனும் முட்செடிகள் எந்த நிலத்திலும் வளரும், அதற்கு நிலத்தைப் பண்படுத்தவேண்டியதில்லை; ஆனால் கிருபையைப் பொறுத்தவரையில் கவனத்தோடு பண்படுத்த வேண்டும். முட்களும், நெருஞ்சில்களும் முளைக்க எப்போதும் வாய்ப்பிருப்பதால், சுத்திகரிப்பின் பணி தொடர்ந்து நடைபெறவேண்டும். இருதயத்தை தேவனுடைய கட்டுப்பாட்டில் வைக்காவிட்டால், குணத்தைச் சுத்திகரித்து, அதன் தரத்தை உயர்த்த பரிசுத்த ஆவியானவர் இடைவிடாமல் கிரியை செய்யாவிட்டால், வாழ்க்கையில் பழைய பழக்கங்கள் மறுபடியும் வெளிப்பட ஆரம் பிக்கும். சுவிசேஷத்தை விசுவாசிப்பதாக மனிதர் சொல்லிக் கொள்ளலாம்; ஆனால், சுவிசேஷத்தினால் அவர்கள் பரிசு த்தமாக்கப்படாவிட்டால் அவ்வாறு சொல்வதில் எந்தப் பிரயோ ஜனமுமில்லை. பாவத்தின் மேல் அவர்கள் வெற்றிபெறாவிட்டால், பாவம் அவர்கள் மேல் வெற்றி கொள்ளும். முட்செடிகளை வேருடன் பிடுங்கமல் வெறுமனே நறுக்கிவிடும் போது, அவை துரிதமாக வளர்ந்து, ஆத்துமாவை முற்றிலுமாக மூடிவிடும்.

ஆத்துமாவிற்கு அபாயத்தை விளைவிக்கக்கூடிய விஷயங்களைகிறிஸ்து சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார். மாற்கு பதிவு செய்திருப்பது போல, உலகக்கவலைகளையும் ஐசுவரியத்தின் மயக்கத்தையும் மற்றவகை இச்சைகளையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். பிரபஞ்சக் கவலைகளையும், ஐசுவரியங்களையும், வாழ்வின் சிற்றின்பங்களையும் லூக்கா குறிப்பிடுகிறார். வளர்கிற ஆவிக்குரிய விதையாகிய வசனத்தை இவைகளே நெருக்கிப் போடுகின்றன. ஆத்துமாவானது கிறிஸ்துவிடமிருந்து ஊட்டச்சத்தைப் பெறாமல் போகிறது, இதயத்தில் ஆவிக்குரிய மரணம் சம்பவிக்கிறது. ‘இந்த உலகத்திற்குரிய கவலைகள்!’

உலகக்கவலைகளால் சோதனை உண்டாகாத மனிதர்களே உலகத்தில் இல்லை . ஏழைகளுக்கு, கடும் உழைப்பும் வறுமையும் தேவை குறித்த பயமும் மனக்கலக்கத்தையும் பாரத்தையும் கொண்டு வருகின்றன. பணக்காரர்களுக்கு நஷ்டம் குறித்த பயமும், இன்னும் ஏராளமான விஷயங்களைக் குறித்த கலக்கங்களும் உண்டாகின்றன. கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றும் பலர், வயல்வெளி மலர்களிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்ளும்படி அவர் இட்ட கட்டளையை மறந்து விடுகின்றனர். அவர் எப்போதும் தங்களை விசாரிக்கிறவர் என்பதை நம்புவதில்லை. அவர்கள் தங்கள் பாரத்தை கிறிஸ்துவின் மீது சுமத்தாததினால் அவர் அதைச் சுமக்க இயலாது. எனவே, உதவியும் ஆறுதலும் வேண்டி அவரிடம் ஓடச்செய்ய வேண்டிய இவ்வுலகக் கவலைகள் அவரிடமிருந்து அவர்களைப் பிரிக்கின்றன.

தேவ சேவையில் அதிக பலன் தந்திருக்கக்கூடிய அநேகர், செல்வம் சேர்ப்பதில் தீவிரமாக இறங்கிவிடுகின்றனர். தங்கள் முழு ஆற்றலையும் தொழில் முயற்சிகளில் செலவிடுகிறார்கள், அதன்விளைவாக ஆவிக்குரிய விஷயங்களைப் புறக்கணிப்பதில் தவறில்லை என்கிற உணர்வு உண்டாகிறது. அவ்விதமாக, தேவனிடமிருந்து பிரிந்து போகிறார்கள். “அசதியாயிராமல் ஜாக்கிரதையாயிருங்கள்” என்கிற வசனத்தின்படி நாம் நடக்கவேண்டும். ரோமர் 12:11. தேவைப்படுவோருக்குக் கொடுக் கும்படி நாம் உழைக்க வேண்டும். கிறிஸ்தவர்கள் உழைக்க வேண்டும், தொழில் செய்யவேண்டும், பாவத்திற்குட்படாமல் இதை அவர்கள் செய்ய முடியும். ஆனால் அநேகர் தொழிலில் மூழ்கிவிடுவதால், ஜெபம் செய்ய நேரமிருக்காது, வேதம் வாசிக்க நேரமிருக்காது, தேவனைத் தேடவும், அவரைச் சேவிக்கவும் நேரமிருக்காது. பரிசுத்த வாழ்க்கையும் பரலோகமும் அவசியமென அவ்வப்போது ஆத்துமா வில் ஏக்கங்கள் உண்டாகும்; ஆனால் அதிகாரத்தோடும் மாட்சிமையோடும் பேசுகிற பரிசுத்த ஆவியானவருடைய சத்தத்திற்குச் செவிசாய்க்கும்படி இவ்வுலகின் இரைச்சல்களிலிருந்து விலகிச்செல்ல நேரமிருக்காது. நித்தியத்திற் கடுத்த விஷயங்களுக்கு முக்கியத்துவமளிக்காமல், இவ்வுலகத்திற் கடுத்த விஷயங்களுக்கு முதலிடம் கொடுக்கப்படுகிறது. வார்த்தையாகிய விதை வளர்ந்து கனி கொடுக்க இயலாமலாகிறது. ஏனெனில், உலகப்பற்றென்னும் முட்செடிகளுக்கு ஊட்டமளிக்க ஆத்துமாவின் ஜீவனானது ஒப்புக்கொடுக்கப்படுகிறது.

முற்றிலும் வேறுபட்ட நோக்கத்தோடு பிரயாசப்படுகிற பலர், இது போன்ற தவறில் விழுகின்றனர். பிறர் நலனுக்காகப் பிராயசப்படுகிறார்கள்; கடமைகள் ஏற்படுத்தும் அழுத்தமிருக்கும்; ஏராளமான பொறுப்புகள் இருக்கும்; எனவே தியான நேரத்தைப் பலியாகக் கொடுத்து எப்போதும் உழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஜெபம் செய்து, தேவ்வார்த்தையை ஆராய்ந்து தேவனோடு பேசுவதைத் தவிர்க்கிறார்கள். ‘என்னையல்லாமல் உங்களால் ஒன்றும் செய்யக்கூடாது என்று கிறிஸ்து கூறியிருப்பதை மறந்து விடுகிறார்கள். யோவான் 15:5. கிறிஸ்துவை விட்டு விலகி நடப்பதால், கிறிஸ்துவின் கிருபை அவர்களுடைய ஜீவியத்தை நிரப்புவதில்லை, சுயநலக்குணங்கள் வெளிப்படுகின்றன. அதிகார ஆசையும், கீழ்ப்படுத்தப்படாத இருதயத்தின் கடினமான, இனிமை யற்ற குணங்களும் அவர்களுடைய சேவையைச் சீர்கெடுக்கின்றன. கிறிஸ்தவ பணியில் ஏற்படும் தோல்விக்கான முக்கிய இரகசியங்களில் இதுவும் ஒன்று. இதினிமித்தமே பல சமயங்களில் மிகக்குறைந்த பலன் கிடைக்கிறது.

“ஐசுவரியத்தின் மயக்கம்.” ஐசுவரியத்தின் மேல் உள்ள ஆவல், மயக்குகின்ற வஞ்சிக்கின்ற ஒரு வல்லமையாக இருக்கின்றது. உலக ஆஸ்தியுடையவர்கள் அடிக்கடி தங்கள் ஆஸ்தியைப் பெறுவதற்கான சக்தியை தேவன் தருகிறார் என்பதை மறந்துவிடுகிறார்கள். “என் சாமர்த்தியமும் என் கைப்பெலனும் இந்த ஐசுவரியத்தை எனக்குச் சம்பாதித்தது” என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள். உபாகமம் 8:17) அவர்களின் ஆஸ்தி, தேவனுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் படித் தூண்டாமல், அவர்களின் சுயத்தை உயர்த்தும் படி வழி நடத்துகிறது. சகமனிதர்களுக்குச் செய்யவேண்டிய கடமையையும் தேவன் மீது சார்ந்திருக்கவேண்டுமென்ற உணர்வையும் இழந்து விடுகிறார்கள். ஆஸ்தியைக் கொண்டு மனுக்குலத்தை உயர்த்தவும், தேவநாமம் மகிமைப்படும் வகையில் அதை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தாமல், தங்களை மாத்திரம் திருப்திப்படுத்தும் பொருளாக உபயோகிக்கின்றனர். தேவனுடைய இயல்புகளை மனிதனில் தோற்றுவிப்பதற்குப் பதிலாக, சாத்தானுடைய இயல்புகளை தோற்றுவிக்கிறது. வசன மாகிய விதை முட்களால் நெருக்கப்படுகிறது.

“சிற்றின்பங்கள்.” வெறுமனே சுயமன நிறைவுக்காக பொழுதுபோக்கைத் தேடிச் செல்வதில் ஆபத்துள்ளது. சரீரத் திறன்களைப்பெலவீனப்படுத்துகிற, மனதை இருளடையச் செய்கிற அல்லது ஆவிக்குரிய புலன்களைப் மரத்துப்போகச் செய்கிற பழக்க வழக்கங்கள் அனைத்துமே, ஆத்துமாவுக்கு விரோதமாகப் போர் செய்கிற மாம்ச இச்சைகளாகும்.” 1பேதுரு 2:11.

“மற்றவைகளைப்பற்றி உண்டாகிற இச்சைகள்.” இத்தகைய விஷயங்கள் தங்களில் தாங்களே பாவமுள்ளவைகளாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால், தேவ இராஜ்யத்திற்குப் பதிலாக இவற்றிற்கு முதலிடம் கொடுக்கப்படுகின்றன. தேவனை விட்டு சிந்தையைக் கவருகிற எதுவும், கிறிஸ்துவைவிட்டு உணர் வுகளைக் கவர்ந்திழுக்கிற எதுவும் ஆத்துமாவிற்கு விரோதமான தாகும்.

சிந்தை துடிப்பாகவும், சுறுசுறுப்பாகவும், வேகமாக வளர்ச்சியடை கிற சூழலிலும் இருக்கும் போது, சுயத்தை நேசி க்கவும், சுயத்தைச் சேவிக்கவும் பயங்கர தூண்டுதல் உண்டாகும். உலகப்பிரகாரமான திட்டங்கள் வெற்றியாக அமையுமானல் மனச்சாட்சியை மரக்கச் செய்கின்ற வழியிலும், மெய்யான குணமேன்மை எதுவென்பதை சரியாகக் கணிப்பதைத் தடுக்கிற வழியிலும் தொடர்ந்து செல்ல நாட்டம் ஏற்படுகிறது. இத்தகைய போக்கிற்கு சூழ்நிலைகளும் ஒத்துப்போகும் போது, தேவ்வார்த்தை தடை செய் துள்ள திசையில் தான் வளர்ச்சி காணப்படும்.

பிள்ளைகளுடைய வாழ்க்கையின் இந்த முக்கிய வளர்ச்சிப் பருவத்தில், பெற்றோருடைய பொறுப்பு மிகப்பெரிது . அந்த இளம் பிராயத்தில் சரியான செல்வாக்குகளே அவர்களைச் சு ற்றிலும் காணப்படகவனமாக இருக்கவேண்டும்; வாழ்க்கையையும் மெய்யான வெற்றியையும் பற்றிய சரியான எண்ணங்களை அவர்களில் உருவாக்குகிற செல்வாக்குளாக அவை இருக்கவேண்டும். இதற்கு பதிலாக, தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு உலக ஆஸ்திகளைச் சேர்ப்பதையே பெரும்பாலான பெற்றோர் முதல் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். அதை மனதில் வைத்தே எல்லா தொடர்புகளை அமைக்கின்றனர். அநேக பெற்றோர் ஏதாவது பெரிய நகரத்தில் குடியமர்ந்து, நவநாகரீகச் சூழலுக்கு தங்கள் பிள்ளைகளை அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள். உலகப்பற்றையும் பெருமையையும் தூண்டுகிற செல்வாக்குகள் சூழச்செய்கின்றார்கள். இந்தச் சூழ் நிலையில் மனதும் ஆத்துமாவும் வளர்ச்சி குன்றுகின்றன. வாழ்வின் உயர்வான, கண்ணியமான இலட்சியங்கள் மறைக்கப்படுகின்றன. தேவனுடைய குமார்ர்களாகவும், நித்திய சுதந்தரவாளிகளாகவும் மாறுகிற சிலாக்கியமானது உலக ஆதாயத்திற்காக விலைபேசப் படுகிறது.

தங்கள் பிள்ளைகளின் பொழுதுபோக்கு ஆசையை நிறை வேற்றி, அவர்களுக்கு அதிக சந்தோஷமூட்ட அநேக பெற்றோர் முயற்சிக்கின்றனர். அவர்கள் கேளிக்கைகளிலும், சிற்றின்ப விருந்துகளிலும் கலந்துகொள்வதற்கு அனுமதிக்கிறார்கள்; தங்கள் விருப்பப்படி செய்யவும், தங்களை விளம்பரப்படுத்தவும் தாராளமாகச் செலவழிக்கும்படி அவர்களுக்கு பணம் கொடுக் கிறார்கள். சிற்றின்ப ஆசையில் எவ்வளவு தூரம் மூழ்குகிறார்களோ, அவ்வளவுக்கு அது வலுப்பெறுகிறது. இந்த இளைஞர்களின் ஆர்வம் அதிகமதிகமாக பொழுதுபோக்கிலேயே ஈடுபாடு கொள்கிறது, இறுதியில் அதுவே தங்கள் வாழ்வின் மாபெரும் குறிக்கோளென்று கருதுகிற நிலைக்கு வந்து விடுகின்றார்கள். சோம் பேறித்தனமான, சிற்றின்பங்களில் ஈடுபடுகிற பழக்க வழக் கங்கள் உருவாகின்றன; அதனால் அவர்கள் உறுதியான கிறிஸ்த வர்களாக மாற முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது.

சத்தியத்தின் தூணாகவும் இருப்பிடமாகவும் திகழவேண்டிய திருச்சபையுங்கூட சுயநல சிற்றின்ப ஆசையை ஊக்குவிப்பதாகத் தெரிகிறது. ஆவிக்குரிய நோக்கங்களுக்காக பணம் திரட்டும் போது, அநேக சபைகள் என்ன வழி முறைகளைக் கையாள்கின்றன? கடைவீதிகளுக்குச் செல்வது, இரவு விருந்துகள் வைப்பது, ஆடம்பரக் கண்காட்சிகள் நடத்துவது, குலுக்குச் சீட்டு பரிசு த்திட்டங்கள் போடுவது போன்ற திட்டங்களைக்கையாள்கின்றனர். தேவனை ஆராதிப்பதற்கென நியமிக்கப்பட்டுள்ள இடமானது பெரும் பாலும் புசித்தல், குடித்தல், வாங்குதல், விற்றல், களியாட்டங்களில் ஈடுபடுதல் போன்றவற்றால் தீட்டுப்படுகிறது. தேவனுடைய வீட்டின் மேல் இருக்கவேண்டிய மரியாதையும், அவருடைய ஆராதனையில் காணப்பட வேண்டிய பயபக்தியும் வாலிபரின் இருதயங்களில் குறைந்து போகின்றன. சுயக்கட்டுப்பாட் டிற்கான வேலிகள் பலவீனமடைகின்றன. சுயநலமும், அடங்கா ஆசையும், விளம்பர ஆசையும் வசீகரிக்கின்றன; அவற்றில் ஈடுபடும் போது அவை வலுப்பெறுகின்றன.

சிற்றின்பத்தையும் பொழுதுபோக்கையும் நாடிச் செல்வது நகரங்களில் அதிகம் காணப்படுகிறது. தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு பெரிய உதவி செய்வதாக நினைத்து, ஏமாற்றமடைகின்றனர், அந்தத் தவறைச் சரி செய்வதற்குள் காலம் பிந்தி விடுகிறது. தவறுகளை உணர்கின் றனர். இன்றைய நகரங்கள் சோதோம், கொமோரா பட்டணங்களைப்போல வேகமாக மாறிவருகின்றன. அதிகப்பட்ச விடுமுறை நாட்கள் சோம்பலை ஊக்குவிக்கின்றன. திரையரங்கம் செல்லுதல், குதிரைப்பந்தயங்களில் பங்குபெறுதல், சூதாட்டத்தில் ஈடுபடுதல், மதுபானம் அருந்துதல், களியாட்டத்தில் ஈடுபடுதல் போன்ற பரபரப்பான கேளிக்கைகள் ஒவ்வொரு இச்சையுணர்வையும் தீவிரச் செயல்பாட்டிற்குத் தூண்டுகின்றன. இந்தப் பரிச்சயமானப் போக்கு வாலிபர்களை அலைபோல அடித்துச் செல்கிறது. பொழுதுபோக்கு வதற்கென்று பொழுது போக்கை விரும்புகிறவர்கள் வெள்ளத்தனை யான பாவத் தூண்டல்களுக்கு மதகுகளைத் திறந்துவிடுகிறார்கள். கூட்டத்தோடு கும்மாளமடிக்கவும், சிந்திக்காமல் ஆட்டம் போடவும் செல் கிறார்கள்; சிற்றின்பப் பிரியர்களோடு பழகுவது, மதிமயக்குகிற தாக்கத்தை உண்டாக்குகிறது. வகை வகையான சிற்றின்பத் தோய்வில் ஈடுபடும் நிலைக்கு ஆளாகிறார்கள்; இறுதியில் பயனுள்ள வாழ்க்கை வாழ்வதற்கான ஆசையையும் திறனையும் இழந்து போகிறார்கள். அவர்களது ஆவிக்குரிய வாஞ்சைகள் உறைந்து போகின்றன ; ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை இருண்டுவிடுகிறது. ஆத்துமாவின் உயரிய மனத்திறன்கள் அனைத்தும், ஆவிக்குரிய உலகோடு மனிதனை இணைக்கிற அனைத்தும் சீர்கெடுகின்றன.

சிலர் தங்கள் மதியீனத்தை உணர்ந்து மனந்திரும்புவது உண்மை தான். தேவன் அவர்களை மன்னிக்கலாம். ஆனால் தங்கள் சொந்த ஆத்துமாக்களைப் புண்படுத்தி, ஆயுட்கால பாதிப்பை தங்களுக்கு ஏற்படுத்திவிட்டார்கள். எது சரி, எது தவறு என்பதைப் பகுத்தறியும் படி எப்போதும் கூராகவும், விழிப்போடும் பாதுகாக்க வேண்டிய பகுத்திற வாற்றல் பெருமளவில் அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. பரிசுத்த ஆவியானவரின் வழிகாட்டும் குரலை விரைவாகப் புரிந்து கொள்ளவும் அல்லது சாத்தானுடைய உபாய தந்திரங்களைப் பகுத்தறியவும் முடியாது. ஆபத்து நாளில் பெரும்பாலும் சோதனையில் விழுந்து, தேவனை விட்டு விலகிச்செல்ல நடத்தப்படுகிறார்கள். சிற்றின்பப் பிரியர்களாக வாழ்ந்ததின் முடிவானது, இந்த உலகிலும், இனிவரும் உலகிலும் அழிவுக்கேதுவாகிறது.

மனித ஆத்துமாவில் வாழ்வா சாவா விளையாட்டை நடத்த கவலைகள், ஐசுவரியம், சிற்றின்பங்கள் போன்ற அனைத்தையும் சாத்தான் பயன்படுத்துகிறான். உலகத்திலும் உலகத்திலுள்ளவை களிலும் அன்புகூராதிருங்கள்; ஒருவன் உலகத்தில் அன்பு கூர்ந்தால் அவனிடத்தில் பிதாவின் அன்பில்லை. ஏனெனில், மாம்சத்தின் இச்சையும், கண்களின் இச்சையும், ஜீவனத்தின் பெருமையுமாகிய உலகத்திலுள்ளவைகளெல்லாம் பிதாவினாலுண்டானவைகளல்ல, அவைகள் உலகத்தினாலுண்டானவைகள்” என்று எச்சரிப்பு கொடுக்கப்பட்டுள் ளது. 1யோவான் 2:15,16. திறந்த புத்தகம் போல மனிதரின் இதயங்களை வாசிக்கிறவர், “உங்கள் இருதயங்கள் பெருந்திண்டி யினாலும் வெறியினாலும் லவுகீகக் கவலைகளினாலும் பாரமடையாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிருங்கள். லூக்கா 21:34. பரிசுத்த ஆவியானவர் துணையோடு அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எழுதுகிறார்: ‘ஐசுவரியவான்களாக விரும்புகிறவர்கள் சோதனையிலும் கண்ணியிலும், மனுஷரைக் கேட்டிலும் அழிவிலும் அமிழ்த்துகிற மதிகேடும் சேதமுமான பலவித இச்சைகளிலும் விழுகிறார்கள். பண ஆசை எல்லாத் தீமைக்கும் வேராயிருக்கிறது; சிலர் அதை இச்சித்து, விசுவாசத்தைவிட்டு வழுவி, அநேக வேதனைகளாலே தங்களை உருவக் குத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். 1தீமோத்தேயு 6:9,10.

நிலத்தை ஆயத்தப்படுத்துதல்

விதைப்பதற்கேற்ற பலன்கள் நிலத்தைச் சார்ந்தே இருப்பதாக விதைப்பவனின் உவமை முழுவதிலும் கிறிஸ்து எடுத்துக்காட்டு கிறார். எல்லா நிலங்களிலும் விதைத்தவனும் விதையும் ஒன்றுதான். இதன்மூலம் அவர் நமக்குப் போதிப்பது என்னவென்றால், தேவவார்த்தையானது நம் இதயங்களிலும் ஜீவியங்களிலும் அதின் வேலையைச் செய்யத் தவறினால், அதற்கான காரணத்தை நம்மிடம்தான் பார்க்க வேண்டும். ஆனால், பலன்கள் நமது கையில் இல்லை. நம்மை நாமே மாற்ற இயலாது என்பது உண்மை, ஆனாலும், தெரிந்து கொள்ளும் உரிமை நமக்குள்ளது, நாம் எப்படி மாற விரும்புகிறோம் என்பது நம் கையில் உள்ளது. வழியருகே விழுந்தாலும், கற்பாறையில் விழுந்தாலும், முள்ளுள்ள நிலத்தில் விழுந்தாலும் வார்த்தையைக் கேட்கிறவர்கள் அந்த நிலையிலேயே இருக்கவேண்டியதில்லை. உலகப்பிரகாரமான காரியங்களில் மனிதரை மயக்கிப்பிடித்திருக்கும் பிடியைத் தகர்த்து, அழியாத பொக்கிஷத்தின்மேல் ஆசையை உண்டாக் தேவ ஆவியானவர் எப்போதும் முயன்று வருகிறார். ஆவியானவருக்கு எதிர்த்து நிற்பதால் தான், தேவவார்த்தையில் கவனமில்லாதவர்களாக அல்லது அதைப் புறக்கணிக்கிறவர்களாக மனிதர்கள் மாறுகிறார்கள். நல்ல விதை வேர்விடுவதைத் தடுப்பதற்கும் தீய வளர்ச்சிகள் அதின் வளர்ச்சியைத் தடுக்கிற தீமை முளைப்பதற்கும் காரணமான இதயக்கடினத்திற்கு அவர்களே பொறுப்பாளிகள்.

இதயத்தோட்டத்தைப் பண்படுத்தப்படவேண்டும். பாவத்தி லிருந்து முற்றிலும் மனந்திரும்புவதன்மூலம் நிலத்தை நிலமானது உடைக்க வேண்டும். சாத்தானிய விஷச்செடிகளை வேரோடு பிடுங்கப்படவேண்டும். முட்செடிகள் ஆக்கிரமித்துள்ள நிலத்தைச் சீர்ப்படுத்தகடும் பிரயாசம் அவசியம். அதுபோலவே, இயேசுவின் நாமத்தினாலும் பெலத்தினாலும் ஊக்மாக முயல்வதால் மட்டுமே சுபாவ இதயத்தின் தீயத்தன்மைகளை மேற்கொள்ளப்பட முடியும். கர்த்தர் தமது தீர்க்கதரிசியின் வாயிலாக, “நீங்கள் முள்ளுகளுக் குள்ளே விதையாதிருங்கள், உங்கள் தரிசுநிலத்தைப் பண்படுத்துங்கள்” என்று நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார். எரேமியா 4:3; ஓசியா 10:12. இந்த வேலையை நம்மிலே செய்து முடிக்க அவர் வாஞ்சையாக இருக்கிறார், அதற்காக அவரோடு ஒத்துழைக்க நம்மிடம் கேட்கிறார்.

விதைப்பவர்களுக்கு ஒரு வேலை இருக்கிறது; அதாவது, சுவிசேஷத்தை ஏற்றுக் கொள்ளும்படி இதயங்களை ஆயத்தம் பண்ணுவதாகும். ஊழியம் செய்கிறவர்கள் பிரசங்கஞ்செய்ய அதிக நேரம் செலவிடுகிறார்கள்; ஆனால், ஒருவரோடு ஒருவர் மனம்விட்டுப் பேச நேரம் செலவிடுவதில்லை. காணாமற்போன ஆத்துமாக்களுக்கு தனிப்பட்ட முறையில் ஊழியஞ்செய்ய வேண்டியது அவசியம். கிறிஸ்துவைப்போல் பரிவுள்ளவர்களாக ஒவ்வொருவரையும் அணுகி, நித்திய வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்ட மேலான விஷயங்களில் ஆர்வத்தைத் தூண்டவேண்டும். அவர்களுடைய இதயங்கள் இறுகிப்போன வழிதடங்கள் போல இருக்கலாம்; அவர்களுக்கு இரட்சகரை அறிவிப்பது தேவையற்ற முயற்சி போல் தோன்றலாம்; தர்க்கரீதீயாக சாதிக்கத்தவறினாலும், வாக்குவாதம் செய்து நம்பச் செய்யத் தவறினாலும், தனிப்பட்ட விதத்தில் ஊழியம் செய்து, கிறிஸ்துவின் அன்பை வெளிப்படச் செய்யும் போது, கல்லான இதயத்தை அது மிருதுவாக்கலாம், அதனால் சத்தியத்தின் விதை வேர்விடலாம்.

விதையானது முட்களால் நெருக்கப்படாமலும், ஆழமற்ற மண்ணில் வாடாமலும் இருக்க விதைப்பவர்கள் ஏதாவது செய்ய வேண்டும். கிறிஸ்தவ ஜீவியத்தின் ஆரம்பத்திலேயே அதன் அடிப்படை நியதிகளை ஒவ்வொருவிசுவாசிக்கும் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். கிறிஸ்துவின் தியாக பலியால் இரட்சிக்கப்படுவது மட்டும் போதாது, கிறிஸ்துவைப் போல ஜீவிக்கிறவராகவும், அவருடைய குணத்தைப் பெற்றவராகவும் மாறவேண்டுமென அவருக்குக் கற்றுக்கொடுக்கவேண்டும். சுபாவ சிந்தைகளை வெறுத்து, பாரங்களைச் சுமக்க ஒவ்வொருவருக்கும் கற்றுத்தர வேண்டும். சுயத்தை வெறுத்து, அவரைப் பின்பற்றி, நல்ல போர்ச்சேவகர்களாக கஷ்டத்தை அனுபவித்து, கிறிஸ்துவிற்காக பணிபுரிவதின் ஆசீர்வாதத்தை அவர்கள் அறிந்து கொள்ளட்டும். அவருடைய அன்பில் நம்பிக்கை வைத்து, தங்கள் கவலைகளை யெல்லாம் அவர்மேல் வைக்க கற்றுக்கொள்ளட்டும். அவருக்காக ஆத்துமாக்களை ஆதாயஞ்செய்வதிலுள்ள ஆனந்தத்தை ருசி பார்க்கட்டும். காணாமற் போனவர்கள் மேல் அன்பும் அக்கறையும் இருந்தால், சுயம் மறைந்துபோகும். இவ்வுலகத்தின் இன்பங்கள் மக்களை மயக்குகிற தன் ஆற்றலையும், தன் பாரங்களால் நம்பிக்கையிழக்கச் செய்கிற ஆற்றலையும் இழக்கும். சத்தியமாகிய ஏர்க்கொழு தன் வேலையைச் செய்யும். தரிசு நிலத்தை அது உடைக்கும்; அது முட்களின் மேல் பகுதியை மட்டும் நறுக்காமல், அவற்றை வேரோடு பிடுங்கும்.

நல்ல நிலத்தில்

விதைப்பவன் ஏமாற்றத்தை மட்டுமே சந்தித்துக்கொண்டிருக்க மாட்டான். நல்ல நிலத்தில் விழுந்த விதையைக்குறித்து இரட்சகர் சொன்னார்: “நல்ல நிலத்தில் விதைக்கப்பட்டவனோ, வசனத்தைக் கேட்கிறவனும் உணரு கிறவனுமாயிருந்து, நூறாகவும் அறுபதாகவும் முப்பதாகவும் பலன் தருவான்.” மத்தேயு 13:23. “நல்ல நிலத்தில் விதைக்கப்பட்டவர்கள் வசனத்தைக் கேட்டு, அதை உண்மையும் நன்மையுமான இருதயத்திலே காத்துப் பொறுமையுடனே பலன் கொடுக்கிறவர்களா யிருக்கிறார்கள்” லூக்கா 8:15.

“உண்மையும் நன்மையும்” என்று உவமை கூறுவது பாவ மில்லாத இருதயத்தை அல்ல; ஏனெனில், காணாமற்போனவர்களுக்கே சுவிசேஷம் பிரசங்கிக்கப்படுகிறது. “நீதிமான்களையல்ல, பாவிகளையே மனந்திரும்புகிறதற்கு அழைக்கவந்தேன்” என்று கிறிஸ்து சொன்னார். மாற்கு 2:17. பரிசுத்த ஆவியானவரின் உணர்த்துதலுக்கு இணங்குகிறவன் உண்மையான இருதயமுள்ளவன். அவன் தன் குற்றத்தை அறிக்கையிடுகிறான்; தேவனுடைய இரக்கமும், அன்பும் தனக்குத் தேவையென்பதை உணருகிறான். சத்தியத்தை அறிந்து, அதற்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டு மென்று அவனுக்கு மெய்யான வாஞ்சையிருக்கும். நன்மையான இதயமென் பது விசுவாசிக்கிற இதயமாகும்; தேவவார்த்தையை விசுவாசிக்கிற இதயமாகும். விசுவாசமில்லாமல் தேவனுடைய வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்வது கூடாத காரியம். “தேவனிடத்தில் சேருகிறவன் அவர் உண்டென்றும், அவர் தம்மைத் தேடுகிறவர்களுக்குப் பலன் அளிக்கிறவரென்றும் விசுவாசிக்க வேண்டும்.” எபிரெயர் 11:16.

இவனே“ வசனத்தைக் கேட்டு, உணருகிறவன்.” கிறிஸ்துவின் நாட்களில் வாழ்ந்த பரிசேயர்கள் காணக்கூடாதபடி கண்களை மூடினார்கள், கேட்கக்கூடாதபடி செவிகளை அடைத்தார்கள்; அதனால் அவர்களுடைய இதயங்களில் சத்தியம் சேரவில்லை . அவர்கள் வேண்டுமென்றே அறியாமையில் இருந்ததாலும், தங்களை தாங்களே குருடாக்கியதாலும் தேவதண்டனைக்கு ஆளானார்கள். ஆனால் கிறிஸ்து தம் சீடர்களிடம் இருதயங்களைத் திறந்துவைத்து போதனைகளைக் கேட்கவும், விசுவாசிக்கவும் போதித்தார். அவர்கள் கண்களால் கண்டு, காதுகளால் கேட்டு விசுவாசித்தபடியால் அவர்களை ஆசீர்வதித்தார்.

நல்ல நிலத்தைப்போன்றவர்கள் வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள் ளும்போது, அதை மனுஷர் வசனமாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல், தேவ வசனமாகவே ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.” 1தெச 2:13. வேதாகமத்தை தங்களிடம் பேசுகிற தேவனுடைய குரலாக் ஏற்றுக்கொள்பவரே உண்மையான மாணவர். தேவவார்த்தை ஜீவனுள்ளதாக இருப்பதினிமித்தம், அதை வாசிக்கும் போது நடுங்குகிறார். அதை ஏற்றுக் கொள்ளும்படி தன்னுடைய இதயத்தையும் சிந்தையையும் திறந்து வைக்கிறார். இதுபோல வார்த்தையைக் கேட்கிறவர்களாயிருந்த கொர்நேலியுவும் அவன் நண்பர்களும் அப்போஸ்தலனாகிய பேதுருவிடம், தேவனாலே உமக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட யாவையும் கேட்கும்படிக்கு நாங்கள் எல்லாரும் இப்பொழுது இங்கே தேவ சமூகத்தில் கூடியிருக்கிறோம். என்றார்கள். அப்போஸ்தலர் 10:33.

அறிவுக்கூர்மையைப் பொறுத்து ஒருவர் சத்தியத்தை அறிந்து கொள்வதில்லை; மெய்யான நோக்கத்தையும், முழு ஆர்வத்தையும், தேவனைச் சார்ந்திருக்கும் விசுவாசத்தையும் பொறுத்தே அறிந்துகொள்கிறார். தாழ்மையான இதயத்தோடு தேவவழிநடத்து தலைத் தேடுபவர்களிடம், தேவதூதர்கள் வருகிறார்கள். சத்தியத்தின் பொக்கிஷங்களை அவர்களுக்குத் திறந்து கொடுப்பதற் காக, பரிசுத்த ஆவியானவர் அருளப்படுகிறார்.

நல்ல நிலத்தைப்போன்றவர்கள் வார்த்தையைக் கேட்டு அதைக் கைக்கொள்ளுகிறார்கள். சாத்தான், தன் சகல தீய ஏதுகரங்களுடன் வந்தாலும் அதை எடுத்துச்செல்ல முடிவதில்லை.

வார்த்தையை வெறுமனே கேட்பதோ வாசிப்பதோ மட்டும் போதாது. வேதாகமத்திலிருந்து பயனடைய விரும்புகிறவன், சொல் லப்படுகிற சத்தியத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். ஊக்கமாகக் கவனித்து, ஜெபத்தோடு தியானித்து சத்திய வார்த்தைகளின் அர்த் தத்தை விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும், பரிசுத்த ஆகமங்களின் ஆவியானவரிடமிருந்து ஆழமாகப் பருகவேண்டும்.

உயர்வான, பரிசுத்தமான எண்ணங்களால் நம் சிந்தைகளை நிரப்ப தேவன் கட்டளையிடுகிறார். அவருடைய அன்பையும் இரக்கத் தையுங்குறித்து நாம் தியானிக்கவும், மகா இரட்சிப்பின் திட்டத்தில் அவருடைய அற்புதமான பணியைம் நாம் ஆராயவும் வாஞ்சிக்கிறார். அப்போது மேலான, பரிசுத்தமான சத்தியங்குறித்து தெளிவின்மேல் தெளிவடைவோம்; சுத்த இதயமும் தெளிவான சிந்தையும் வேண்டுமென்கிற நம் வாஞ்சையும் பெருகிக்கொண்டே இருக்கும். பரிசுத்த சிந்தை எனும் தூய்மையான சூழலில் இருக்கிற ஆத்துமாவானது, வேதவாக்கியங்களை ஆராய்வதன் மூலம் தேவ னோடு ஐக்கியமுண்டாகி, மாற்றமடையும்.

“பலன் கொடுக்கிறார்கள்.” வசனத்தைக் கேட்டு, அதன்படி நடக்கிறவர்கள், கீழ்ப்படிதலின் நிமித்தம் பலன் கொடுக்கின்றனர். ஆத்துமா வில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிற தேவவார்த்தையானது நற்கிரியைகளில் வெளிப்படும். கிறிஸ்துவிற்கு ஒத்த குணத்தையும், ஜீவியத்தையும் அது உண்டாக்குவதைக் காணலாம். கிறிஸ்து தம்மைப்பற்றி, உமக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய விரும்புகிறேன்; உமது நியாயப்பிரமாணம் என் உள்ளத்திற்குள் இருக்கிறது” என்று சொன்னார். சங் 40:8. “எனக்குச் சித்தமானதை நான் தேடாமல், என்னை அனுப்பின பிதாவுக்குச் சித்தமானதையே நான் தேடுகிறேன்.” யோவான் 5:30; “அவருக்குள் நிலைத்திருக்கிறே னென்று சொல்லுகிறவன், அவர் நடந்தபடியே தானும் நடக்க வேண்டும்” என்று வேத வாக்கியம் கூறுகிறது. 1யோவான் 2:6.

மனிதனுடைய பரம்பரை குணங்களும், அவன் பழகிக் கொண்ட குணங்களும், வாழ்க்கையின் பழக்கவழக்கங்களும் பெரும் பாலும் தேவ்வார்த்தைக்கு முரணானவையாக இருக்கின்றன. ஆனால், நல்ல நிலம் போன்றவர் வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்ளும் போது, அதன் நிபந்தனைகள், கட்டுப்பாடுகள் அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். அவனுடைய பழக்கவழக் கங்களும் நடவடிக்கைகளும் தேவவார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படுத்தப்படு கின்றன. நித்திய தேவனுடைய வார்த்தையோடு ஒப்பிடும் போது, அழிவுள்ள, தவறு செய்யக்கூடிய மனிதனின் கற்பனைகள் ஒன்றுமில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள் கிறான். முழு இதயத்தோ டும், தடுமாற்றமற்ற நோக்கத்தோடும் நித்திய ஜீவனைத் தேடு கிறான்; இழப்பு நேரிட்டாலும், உபத்திரவம் உண்டானாலும் அல் லது மரணமே நேரிட்டாலும் சாத்தியத்திற்குக் கீழ்ப்படிவான்.

அவன் பொறுமையோடே” பலன் கொடுக்கிறான். தேவ வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்வதால் எவரும் கஷ்டத்திலும், சோதனையிலுமிருந்து விலக்கப்படுவதில்லை; ஆனால் துன்பம் வரும்போது, மெய்கிறிஸ்தவன் பதற்றத்திற்கும், அவநம்பிக்கைக் கும், மனச்சோர்வுக்கும் ஆளாக மாட்டான். ஒவ்வொன்றும் இன்னவித மாக முடியுமென நாம் தெளிவாகக் காணமுடியாது, அல்லது தேவனுடைய வழி நடத்துதல்களின் நோக்கத்தைப் பகுத்தறிய முடியாது. ஆனாலும், நாம் நம்பிக்கையை இழந்து விடக்கூடாது. கர்த்தருடைய கனிவான இரக்கங்களை நினைவிற்கொண்டு, நம் கவலைகளை அவர்மேல் வைக்க வேண்டும்; பொறுமையுடன் அவருடைய இரட்சிப்பிற்காகக் காத்திருக்கவேண்டும்.

போரட்டத்தின் மூலமாக ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை வலுபெறுகிறது. சோதனைகளைச் சகிக்கும் போது, உறுதியான குணமும், விலையேறப் பெற்ற ஆவிக்குரிய கிருபைகளும் உருவாகும். பெரும்பாலும் புயல் மேகங்களுக்கும், இருளுக்கும் மத்தியில் தான் ஆவியின் கனியாகிய விசுவாசமும், சாந்தமும், அன்பும் முதிர்ச்சி யடைகின்றன.

“பயிரிடுகிறவன் பூமியின் நற்பலனை அடைய வேண்டு மென்று, முன்மாரியும் பின்மாரியும் வருமளவும், நீடிய பொறுமை யோடே காத்திருக்கிறான் ” யாக். 5:7. அதுபோலவே, கிறிஸ்தவனும் தேவவார்த்தை தன் வாழ்க்கையில் கனிகொடுக்க பொறுமையோடே காத்திருக்கவேண்டும். ஆவிக்குரிய கிருபைகளுக்காக நாம் ஜெபிக்கும் போது, அந்தக் கனிகளை உருவாக்குகிற சூழ்நிலை களில் நம்மை வைப்பதை பெரும்பாலும் அந்த ஜெபித்திற்கு பதிலாக தேவன் தருகிறார்; ஆனால், அவர் நோக்கத்தை நாம் புரிந்து கொள்ளாமல், குழம்பி, திகைக்கிறோம். வளர்ச்சிப்பரு வங்களைக் கடந்து, கனிகொடுக்கிற நிலையை எட்டாமல், எவரும் இந்தக் கிருபைகளில் வளர்வதில்லை. தேவவார்த்தையை ஏற்று, அதை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு, அதின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் முற்றிலுமாக நம்மை ஒப்புவிப்பதே நமது பங்கு ; அப்பொழுது அதின் நோக்கம் நம்மில் நிறைவேறும்.

“இயேசு அவனுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: ஒருவன் என்னில் அன்பாயிருந்தால், அவன் என் வசனத்தைக் கைக்கொள்ளுவான், அவனில் என் பிதா அன்பாயிருப்பார்; நாங்கள் அவனிடத்தில் வந்து அவனோடே வாசம் பண்ணுவோம்.’” யோவான் 14:23. அனைத்தையும் தாங்கும் வல்லமையுள்ளவருடன் நமக்கு உயிருள்ள உறவு இருந்தால், உறுதியான, பூரண சிந்தையைப் பெற்றவர்களாகக் காணப்படுவோம். நம் தெய்வீக ஜீவியத்தில், கிறிஸ்துவினால் ஆட்கொள்ளப்படுவோம். அதன்பிறகும் உலகப்பிரகாரமாக சுயநல வாழ்க்கையை வாழமாட்டோம்; ஏனெனில், கிறிஸ்து நம்மில் ஜீவிப்பார். நம்முடைய சுபாவத்தில் அவருடைய குணம் உருவாக்கப்படும். இவ் விதமாக, “முப்பதாகவும், அறுபதாகவும், நூறாகவும்” பரிசுத்த ஆவியின் கனிகளை நாம் கொடுப்போம்.

3 - “முன்பு முளையையும் பின்பு கதிரையும்”

விதைப்பவன் குறித்த உவமை பலக் கேள்விகளை எழுப் பிற்று. பூமியில் ராஜ்யத்தை ஸ்தாபிக்க கிறிஸ்து இவ்வுலகிற்கு வரவில்லை என்று அந்த உவமையைக் கேட்ட சிலர் புரிந்து கொண்ட னர்; புரிந்து கொள்ள முடியாத பலர் குழப்பமடைந்தனர். அவர்கள் குழப்பத்தைக் கண்ட கிறிஸ்து வேறு உதாரணங்களைச் சொன்னார்; உலக ராஜ்யத்தை குறித்த எதிர்பார்ப்பிலிருந்து அவர்கள் சிந்தை யைத் திருப்பி, ஆத்துமாவில் கிரியை செய்கிற தேவகிருபை குறித்து சிந்திக்க வைக்க வகைதேடிக்கொண்டிருந்தார்.

“பின்னும் அவர் அவர்களை நோக்கி: தேவனுடைய ராஜ்யமான து, ஒரு மனுஷன் நிலத்தில் விதையை விதைத்து: இரவில் தூங்கி, பகலில் விழித்திருக்க, அவனுக்குத் தெரியாதவிதமாய், விதை முளைத்துப் பயிராகிறதற்கு ஒப்பாயிருக்கிறது. எப்படியென் றால், நிலமானது முன்பு முளையையும், பின்பு கதிரையும், கதிரிலே நிறைந்த தானியத்தையும் பலனாகத் தானாய்க் கொடுக்கும். பயிர் விளைந்து அறுப்புக்காலம் வந்தவுடனே, அறுக்கிறதற்கு ஆட்களை அனுப்புகிறான் என்றார். மாற்கு 4:26-29.

‘அறுப்புக்காலம் வந்தவுடனே, அறுக்கிறதற்கு ஆட்களை அனுப்புகிற” தோட்டக்காரர் கிறிஸ்துவே . இறுதி மகா நாளில் அவரே பூமியின் அறுவடையை அறுப்பார். கிறிஸ்துவின் பிரதிநிதி களாக ஊழியம் செய்கிறவர்களையும் விதை விதைக்கிறவன் சுட்டிக் காட்டுகிறான். விதையானது ” அவனுக்குத் தெரியாத விதமாய், முளைத்துப் பயிராகிறது” என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், தேவனுடைய குமாரனைப் பொறுத்தமட்டில் இது உண்மையல்ல. கண்காணிக்கிற பணியை விட்டு கிறிஸ்து அயர்வதே இல்லை; மாறாக, இரவும் பகலும் கண்விழித்துப் பாதுகாக்கிறார். விதை எவ்வாறு முளைத்து வளர்கிறது என்பது அவருக்குத் தெரியும்.

இயற்கையில் தேவன் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார் என் பதை விதை பற்றிய உவமை வெளிப்படுத்துகிறது. முளைப்பதற் கான நியதி விதைக்குள் உள்ளது; அந்த நியதியை உள்ளே புகுத்தியவர் தேவன்; எனினும், தானாகவே முளைக்கிற ஆற்றல் விதைக்கு கிடையாது. விதை முளைத்து வளர்வதற்கு மனிதன் தன் பங்கைச் செய்யவேண்டியுள்ளது. அவன் நிலத்தை ஆயத்தப்படுத்தி, வளமுள்ள தாக்கி, பின்னர் விதையைத் தூவவேண்டும். அவன் வயல்களைப் பண்படுத்த வேண்டும். ஆனால், ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அவன் அங்கு எதையும் சாதிக்க முடியாது. மனிதனின் எவ்வித பலமும் ஞானமும் விதையிலிருந்து உயிருள்ள செடியை முளைக்கச் செய்ய இயலாது. எவ்வளவு தான் முயன்றாலும், தன்னால் இயன்ற மட்டும் மனிதன் முயற்சிகளை மேற்கொள்ளட்டும், ஆனால் விதைப்பையும் அறுப்பையும் தமது சர்வ்வல்லமையால் அற்புதமாக இணைத்திருப்பவரையே அவன் சார்ந்திருக்க வேண்டும்.

விதைக்குள் உயிர் உள்ளது; நிலத்திற்குள் ஆற்றல் இருக்கிறது; ஆனால், எல்லையற்ற ஒரு வல்லமை இரவுபகலாக அதில் செயல் படாவிட்டால் விதை எவ்வித பலனையும் தராது. வறண்ட வயல்களை ஈரப்படுத்த மழை பொழியவேண்டும், சூரியன் வெப்பத்தைக் கொடுக்கவேண்டும், புதைந்திருக்கிற விதைக்கு மின்சக்தி வழங்கப்பட வேண்டும். ஜீவனை உள்ளே வைத்துள்ள சிருஷ்டிகர் மட்டுமே அதனை வெளிக்கொணரமுடியும். தேவ வல்லமையினால் ஒவ்வொரு விதையும் முளைத்து, செடி வளர்கிறது.

“பூமி தன் பூண்டுகளை விளைவிப்பது போலவும், தோட்டம் தன்னில் விதைக்கப்பட்டவைகளை முளைவிப்பது போலவும்,

கர்த்தராகிய ஆண்டவர் எல்லாஜாதிகளுக்கும் முன்பாக நீதியையும் துதியையும் முளைக்கப்பண்ணுவார்.’” ஏசாயா 61:11. வயல் விதைப்பு போன்றே, ஆவிக்குரிய விதைப்பும் உள்ளது; சாத்தி யத்தைப் போதிக்கிறவர் நிலமாகிய இதயத்தை ஆயத்தப்படுத்த வேண்டும்; விதையைத் தூவவேண்டும்; ஆனால், உயிர் கொடுக்கிற வல்லமை தேவனிடமி ருந்து மட்டுமே வருகிறது. ஒரு கட்டத்திற்குமேல் மனித முயற்சி விருதாவாகி விடுகிறது. நாம் வார்த் தையைப் போதிக்க வேண்டும், ஆனால் ஆத்துமாவை உயிர்பிக்கிற, நீதையயும் துதியையும் துளிர்க்கச் செய்கிற வல்லமையை நாம் கொடுக்க முடியாது . வசனம் உபதேசிக்கப்படும் போது, மனித ச க்திக்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு வல்லமை செயல்படவேண்டும். தேவ ஆவியானவரால் மட்டுமே வசனம் உயிருள்ளதாகவும், நித்திய ஜீவனுக்கேதுவாக ஆத்துமாவைப் புதுப்பிக்கிற வல்லமையுள்ளதாகவும் விளங்கும். இந்த உண்மையை தம் சீடர்களுக்கு வலியுறுத்த கிறிஸ்து முயற்சித்தார். அவர்களுடைய பிரயாச ங்களை வெற்றிகரமாக்குகிற எதுவும் அவர்களிடம் இல்லை யென்றும், அற்புதங்களைச் செய்கிற தேவ வல்லமை மட்டுமே வார்த்தையைப்பயன்மிக்கதாக்குகிறது என்றும் அவர் போதித்தார்.

விதைக்கிற பணி விசுவாசத்தோடு செய்யப்படவேண்டிய தாகும். விதை எவ்வாறு முளைத்து, வளர்கிறது என்பது அவன் விளங்க முடியாது இரகசியமாகும். ஆனால் தாவரங்களை செழித்து வளரச் செய்ய தேவன் ஏதுகரங்களை வைத்துள்ளார் என்கிற நம்பிக்கை அவனுக்கு இருக்கும். விதையை நிலத்தில் விதைக்கும் போது, தன் குடும்பத்திற்கு உணவளிக்கக்கூடிய பயன்மிக்க தானியத்தைத் தூவுகிறான். அதிக பலன் கிடைக்கும் படியாகவே தற்சமயம் தன்னிடமுள்ள பயன்மிக்க ஒன்றை அவன் கொடுக் கிறான். மிகுதியான அறுவடையின் போது பன்மடங்கு பலன் கிடைக்குமென எதிர் பார்த்து அவன் விதையைத் தூவுகிறான். அதுபோலவே, கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரர்களும் தாங்கள் விதைக்கிற விதையின் அறுவடையை எதிர்பார்த்து பிரயாசப்பட வேண்டும்.

நல்ல விதையானது உணர்வற்ற, சுயநலமிக்க, உலகப்பிரகா ரமான ஓர் இதயத்திலே சிலகாலம் வெறுமனே புதைந்து கிடக்கலாம்; ஆனால் பிறகு, தேவ ஆவியானவர் ஆத்துமாவில் சுவாசத்தை ஊதும்போது, புதைந்திருக்கிற விதை முளைத்தெழும்பி, இறுதியில் தேவ மகிமைக்காகக் கனிகொடுக்கும். இதுவா அல்லது அதுவா எந்த விதை செழித்து வளரும் என்பதை நமது ஊழியத்தில் நாம் அறிய இயலாது ; இது நாம் தீர்வுகாணவேண்டிய கேள்வியும் அல்ல. நாம் நமது வேலையைச் செய்து, விளைவை தேவனிடத்தில் விட்டு விட வேண்டும். “காலையிலே என் விதையை விதை; மாலையிலே உன் கையை நெகிழவிடாதே பிரசங்கி 1:16. “பூமியுள்ள நாளளவும் விதைப்பும் அறுப்பும் ... ஒழிவதில்லை ” என்பது தேவனுடைய மகத்தான உடன்படிக்கையாகும். ஆதி 8:22. இந்த வாக்குறுதியை நம்பியே பயிரிடுகிறவர்கள் நிலத்தைப் பண்படுத்தியும், விதைத்தும் வருகிறார்கள். அதுபோலவே நாமும், ஆவிக்குரிய விதைப்பில் நம்பிக்கை தளராமல், அப்படியே என் வாயிலிருந்து புறப்படும் வசனமும் இருக்கும்; அது வெறுமையாய் என்னிடத்திற்குத் திரும்பாமல், அது நான் விரும்புகிறதைச் செய்து, நான் அதை அனுப்பின காரியமாகும் படி வாய்க்கும் என்று அவர் உறுதியளித் திருப்பதை நம்ப வேண்டும். ஏசாயா 55:11. ‘அள்ளித்தூவும் விதையைச் சுமக்கிறவன் அழுது கொண்டு போகிறான்; ஆனாலும் தான் அறுத்த அரிகளைச் சுமந்துகொண்டு கெம்பீரத்தோடே திரும்பி வருவான்.”சங்கீதம் 126:6.

விதை முளைப்பது, ஆவிக்குரிய வாழ்வில் அடியெடுத்து வைப்பதைக் குறிக்கிறது. செடி வளர்வது, கிறிஸ்தவ வளர்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டும் அருமையான உருவகமாக இருக்கிறது. இயற்கையில் நிகழ்வதுபோலவேகிருபையிலும் நிகழ்கிறது; உயிர் இருந்தால் அங்கே வளர்ச்சி இருக்கும். செடி ஒன்று வளரவேண்டும் அல்லது மடியவேண்டும். செடியின் வளர்ச்சி அமைதியாக, புலப்படாத வகையில், தொடர்ச்சியாகவும் இருக்கும். அது போலவே, கிறிஸ்தவ வாழ்வின் வளர்ச்சியும் உள்ளது. வளர்ச்சியின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் நம்முடைய வாழ்க்கை குறைவற்றதாக இருக்கலாம்; ஆனால், தேவ நோக்கம் நம்மில் நிறைவேறுவதற்கு, தொடர்ச்சியான வளர்ச்சி அவசியம். பரிசுத்தமாக்கப்படுதல் என்பது வாழ்நாள் முழுவதும் நடை பெறுகிற ஒரு பணியாகும். வாய்ப்புகள் பெருகும்போது, நமது அனுபவம் பெருகும், நமது அறிவு விருத்தியடையும். பொறுப்புகளைச் சுமக்கும் படியாகப் பெலப்படுவோம். நாம் பெறுகிற சிலாக் கியங்களுக்கேற்ப நமது முதிர்ச்சி அமைந்திருக்கும்.

செடி பசுமையாவளர்வதற்கு தேவன் கொடுத்திருப்பவற்றைப் பெற்று, அது வளருகிறது. பூமிக்குள்ளாக அது வேர்களை விடுகிறது. சூரிய வெளிச்சத்திலும், பனித்துளியிலும், மழை நீரிலும் அருந்துகிறது. உயிர்கூறுகளின் தன்மைகளை அது காற்றிடமிருந்து பெறுகிறது; அதுபோலவே கிறிஸ்தவனும் தேவனுடைய ஏதுகரங்களோடு ஒத்துழைத்து வளரவேண்டும். நாம் உதவியற்ற நிலையில் இருப்பதை உணர்ந்து, நாம் முழுமையான அனுபவத்தைப் பெறும்படி நமக்களிக்கப்பட்டிருக்கும் அனைத்து வாய்ப்புகளையும் மேம்படுத்த வேண்டும். செடியானது நிலத்திலே வேர்விடுவதுபோல் நாமும் கிறிஸ்துவில் ஆழமாக வேரிடவேண்டும். செடியானது சூரிய வெளிச் சத்தையும் மழையையும் பனித்துளியையும் பெறுவது போல நாமும் பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு நமது இதயங்களைத் திறந்து கொடுக்க வேண்டும். ‘பலத்தினாலும் அல்ல, பராக்கிரமத்தினாலும் அல்ல, என்னுடைய ஆவியினா லேயே” ஊழியம் செய்யப்படவேண்டும் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார் ” சகரியா 4:6. நம்முடைய சிந்தைகளை கிறிஸ்துவில் நிலைத்திருக்கச் செய்தால்,” அவர் மழையைப் போல வும், பூமியின் மேல் பெய்யும் முன்மாரி, பின்மாரியைப் போலவும் நம்மிடத்தில் வருவார்.” ஓசியா 6:3. அவர் “செட்டைகளின்கீழ் ஆரோக்கியம் இருக்கிற நீதியின் சூரியனாக நம்மேல் உதிப்பார். மல்கியா 4:2. ‘நாம் லீலிப் புஷ்பத்தைப்போல் மலருவோம்; .... தானிய விளைச்சலைப்போலச் செழிப்போம்.’” ஓசியா 14:5, 7. கிறிஸ்து நம் சொந்த இரட்சகரென அவரையே சார்ந்திருக்கும் போது, நமக்கு தலையாயிருக்கிற அவருக்குள்ளாக எல்லாவற்றிலும் வளருவோம்.

கோதுமையானது ” முன்பு முளையையும் பின்பு கதிரையும் கதிரிலே நிறைந்த தானியத்தையும் விளையச்செய்கிறது.” பயிரிடுகிறவன் தானிய விளைச்சலை எதிர்பார்த்தே விதை விதைக்கிறான், வளருகிற செடியைப் பராமரிக்கிறான். பசிதீர்க்கும் உணவையும் எதிர்கால விளைச்சலுக்கு தேவையான விதையையும் அதிலிருந்து பெற விரும்புகிறான். அதுபோலவே தோட்டக்காரரா கிய தேவனும், தம் முடைய பிரயாசத்திற்கும் தியாகப்பலிக்கும் பிரதிபலனாக அறுவடையை எதிர்பார்க்கிறார். மனிதர்களுடைய இதயங்களில் தம்மையே மீண்டும் பிறக்கச்செய்ய கிறிஸ்து முயல் கிறார்; அதைதம்மில் விசுவாசமுள்ளவர்கள் மூலமாக நிறைவேற்று கிறார். கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையின் நோக்கம் கனிகொடுப்பதாகும். அதாவது, கிறிஸ்துவின் குணம் மற்றவர்களில் உருவாகும் படி, விசுவாசியின் உள்ளத்தில் முதலாவது அது உருவாக வேண்டும்.

செடி முளைப்பதும், வளர்வதும், கனிகொடுப்பதும் தனக்காக அல்ல, மாறாக விதைக்கிறவனுக்கு விதையையும், புசிக்கிற வனுக்கு ஆகாரத்தையும் ” கொடுப்பதற்கு . ஏசாயா 55:10. அதுபோலவே, எந்த மனிதனும் தனக்காக வாழக்கூடாது. இவ் வுலகத்தில் கிறிஸ்தவன் பிற ஆத்துமாக்கள் இரட்சிக்கப்படும்படி கிறிஸ்துவின் பிரதிநிதியாக இருக்கிறான்.

சுயநலத்தோடு வாழ்கிற வாழ்க்கையில் வளர்ச்சியோ கனிகொடுத்தலோ இருக்காது. கிறிஸ்துவை உங்கள் சொந்த இரட்ச கராக நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தால், நீங்கள் உங்களை மறந்து, மற்றவர்களுக்கு உதவ முயலவேண்டும். கிறிஸ்துவின் அன்பைக் குறித்துப் பேசுங்கள், அவருடைய நற்குணத்தை எடுத்துக்கூறுங்கள். உங்களுக்குள்ள ஒவ்வொரு கடமையையும் செய்யுங்கள். ஆத்துமாக்கள் குறித்த பாரம் இதயத்தில் இருக்கட்டும். காணாமல் போனோரை இரட்சிக்கும்படி உங்களுடைய திரானிக்குத் தக்கதாக உங்களால் முடிந்த வழிகளிலெல்லாம் முயலுங்கள். சுயநல மற்ற அன்பின் ஆவியும், பிறருக்காகப் பிரயாசப்படுகிற ஆவியுமாகிய கிறிஸ்துவின் ஆவியை நீங்கள் பெற்றுக்கொள்ளும் போது, நீங்கள் வளர்ந்து கனிகொடுப்பீர்கள். ஆவியானவரின் கிருபைகள் குணங்களில் முதிர்ச்சியடையும். உங்கள் விசுவாசம் அதிகரிக்கும், நம்பிக்கைகள் உறுதி பெறும், உங்கள் அன்பு பூரணமடையும். கற்புள்ள, அன்புள்ள, நற்கீர்த்தியுள்ள அனைத்திலும் கிறிஸ்துவின் சாயலை அதிகமதிகமாக பிரதிபலிப்பீர்கள்.

“ஆவியின் கனியோ, அன்பு, சந்தோஷம், சமாதானம், நீடிய பொறுமை, தயவு, நற்குணம், விசுவாசம், சாந்தம், இச்சையடக்கம்; இப்படிப்பட்டவைகளுக்கு விரோதமான பிரமாணம் ஒன்றுமில்லை ” கலாத்தியர் 5:22-23. இந்தக் கனி ஒருபோதும் அழியாமல், வளர்ச்சியடைந்து, நித்திய ஜீவனுக்கேதுவான அறுவடையைக் கொடுக்கும்.

“பயிர் விளைந்து அறுப்புக்காலம் வந்தவுடனே, அறுக்கிறதற்கு ஆட்களை அனுப்புகிறான்.’” தம்முடைய சபை யிலே தாம் வெளிப்படவேண்டுமென ஏக்கமிகுந்தவாஞ்சையோடு கிறிஸ்து காத்துக் கொண்டிருக்கிறார். கிறிஸ்துவின் குணம் அவருடைய ஜனங்களில் பூரணமாக உருவாக்கப்படும் போது, அவர்களை தமக்குச் சொந்தமானவர்களெனச் சொல்லி, சேர்த் துக்கொள்ள அவர் வருவார்.

கர்த்தருடைய வருகையை எதிர்பார்ப்பது மட்டுமல்ல, அதைத் துரிதப்படுத்துவதும் ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனுக்கு முரிய சிலாக்கிய மாகும். 2பேதுரு 3:12. அவரது நாமத்தைத் தரித்திருப்பதாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் ஒவ்வொருவரும் அவருடைய மகிமைக்காகக் கனி கொடுத்திருந்தால், உலகம் முழுவதிலும் சுவிசேஷத்தின் விதை யானது எவ்வளவு துரிதமாக விதைக்கப்பட்டிருக்கும்! கடைசி மகா அறுவடை சீக்கிரத்தில் ஆயத்தமாகும், மதிப்புமிக்க தானியத்தைச் சேர்க்கும் படியாக கிறிஸ்து வருவார்.

4 - களைகள்

“வேறொரு உவமையை அவர்களுக்குச் சொன்னார்: பரலோக ராஜ்யம் தன் நிலத்தில் நல்ல விதையை விதைத்த மனுஷனுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது. மனுஷர் நித்திரைபண்ணுகையில் அவனுடைய சத்துரு வந்து, கோதுமைக்குள்களைகளை விதைத்துவிட்டுப் போனான். பயிரானது வளர்ந்து கதிர்விட்ட போது,களைகளும் காணப்பட்டது.” மத்தேயு 13:24-26.

‘நிலம் உலகம்’ என்று கிறிஸ்து சொன்னார்; ஆனால் இது உலகத்திலுள்ள கிறிஸ்துவின் சபையைக் குறிக்கிறது என்று புரிந்து கொள்ளவேண்டும். தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்கடுத்த விஷயங்களையும், மனிதருக்காக அவர் செய்துவருகிற இரட்சிப்பின் ஊழியத்தையும் இந்த உவமை சுட்டிக்காட்டுகிறது. சபையின் மூலமாக இந்த ஊழியம் நிறைவேற்றப்படுகிறது. உலகம் முழுவதிற்கும் பரிசுத்த ஆவி அனுப்பப்பட்டுள்ளது; எங்குமுள்ள மனிதரின் இதயங்களின் மேல் அசைவாடுகிறது; இருப்பினும், தேவனுடைய களஞ்சியத்தில் சேர்க்கப்படும்படி நாம் வளருவதும், முதிர்ச்சியடையவதும் சபையில் தான்.

“நல்ல விதையை விதைக்கிறவன் மனுஷகுமாரன்; நல்ல விதை ராஜ்யத்தின் புத்திரர் ;களைகள் பொல்லாங்கனுடைய புத்திரர்.” மத்தேயு 13:37-38. சத்தியமாகியக தேவ வார்த்தையால் பிறந்தவர்களை நல்ல விதை சுட்டிக்காட்டுகிறது. தீமையினாலும் பொய்கொள்கைகளினாலும் உருவானவர்களை அல்லது அவற் றைப் பெற்றிருப்பவர்களைகளை சுட்டிக்காட்டுகிறது. அவைகளை விதைக்கிற சத்துரு பிசாசு.” தேவனோ அவருடைய தூதர்களோகளையை வளரச்செய்கிற விதையை ஒருபோதும் விதைப் பதில்லை. தேவனுக்கும் மனிதனுக்கும் சத்துருவான சாத்தானே எப்போதும்களைகளை விதைக்கிறான்.

கிழக்கத்திய நாடுகளில், எதிரியைப்பழிவாக நினைப்பவர்கள், சில சமயங்களில், அவன் விதைகளை விதைத்துவிட்டுப் போனதும் விஷக்களைகளின் விதைகளை விதைத்துவிடுவார்கள்; அவை வளரும் போது கிட்டத்தட்ட கோதுமை பயிர்போலவே இருக்கும். அவை கோதுமையோடு வளர்ந்து, அதை நலியச்செய்து, நிலத்தின் சொந்தக் காரனுக்கு கஷ்டத்தையும் நஷ்டத்தையும் ஏற்படுத்தும். அதுபோல சாத்தானும், கிறிஸ்துவின் மேலான பகையால், ராஜ்யத்தின் நல்ல விதையோடு சேர்த்து தன்னுடைய தீய விதைகளைத் தூவுகிறான். அதற்கேற்ற தீமையை அது ஏற்படுத்தும்போது, தேவகுமாரன் அதைச் செய்ததாகக் காரணங்காட்டுகிறான். கிறிஸ்துவின் நாமத்தைச் சொல்லியும் அவருடைய குணத்தைப் பெற்றிராதவர்களை சபைக்குள் கொண்டுவருகிற சத்துரு, தேவ நாமம் கனவீனப்படவும், இரட்சிப்பின் ஊழியம் திரித்துக்காட்டப் படவும், ஆத்துமாக்கள் ஆபத்தில் சிக்கவும் செய்கிறான்.

சபையில் மெய் விசுவாசிகளுடன் பொய் விசுவாசிகளும் கலந்திருப்பதைக் காணும்போது கிறிஸ்துவின் ஊழியர்கள் துக்க மடைகின்றனர். சபையைச் சுத்திகரிக்க ஏதாவது செய்ய வேண்டுமென துடிக்கின்றனர். வீட்டெஜமானுடைய வேலைக் காரர்போலகளைகளைப் பிடுங்கிப்போட ஆயத்த மாயிருக்கின் றனர்; ஆனால் கிறிஸ்து அவர்களிடம்,களைகளைப் பிடுங்கும் போது நீங்கள் கோதுமையையுங்கூட வேரோடே பிடுங்காதபடிக்கு, இரண்டையும் அறுப்பு மட்டும் வளரவிடுங்கள் என்று சொல்கிறார். மத்தேயு 13:29.

வெளிப்படையாக பாவத்தில் நிலைத்திருப்பவர்களை சபை யிலிருந்து நீக்க வேண்டுமென கிறிஸ்து தெளிவாகச் சொன்னார்; ஆனாலும், குணத்தையும் நோக்கத்தையும் நியாயந்தீர்க்கிற வேலையை நமக்கு வழங்கவில்லை. நம்முடைய சுபாவத்தை நன்கு அறிந்தவர் அவர்; அதனால் தான் இந்த வேலையை நம்மிடம் ஒப் படைக்கவில்லை. போலிக் கிறிஸ்தவர்களென நாம் கருதுப்பவர்களை சபையிலிருந்து நீக்கிவிட நாம் முயன்றால், தவறுகள்தாம் விளையும் என்பது நிச்சயம். கிறிஸ்து தம்மிடம் இழுக்க முற்படும் நபர்களை பெரும்பாலும் நாம் பயனற்றவர்களாகக் கருதுகிறோம். தீர் மானிப்பதில் குறையுள்ள நம் அறிவின்படி அந்த ஆத்துமாக்களைக் கையாள நம்மை அனுமதித்தால், அவர்களுக்கான கடைசி ஒரே நம் பிக்கையைக் கெடுப்பதாகக் கூட அது அமையலாம். தங்களை கிறிஸ்தவர்களென எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் பலர் இறுதியில் குறைவுள்ளவர்களாகக் காணப்படுவார்கள். அக்கம்பக்கத்தாரால் பரலோகத்திற்குச் செல்ல வாய்ப்பில்லாதவர் களாக் கருதப்பட்ட அநேகர் அங்கிருப்பார்கள். மனிதன் தோற்றத்தைப் பார்த்து நியாயந்தீர்க்கிறான்; ஆனால், தேவன் இதயத்தைப் பார்த்து நியாயந்தீர்க் கிறார். அறுவடை வரைக்கும்களைகளும் கோதுமையும் சேர்ந்தே வளரவேண்டும்; அறுவ டைதான் தவணையின் காலத்தின் முடிவாகும்.

அற்புதமான நீடிய பொறுமை, கனிவான அன்பு குறித்த இன் னொரு பாடமும் இரட்சகரின் வார்த்தைகளில் காணப்படுகின்றன.களை களின் வேர்கள் நல்ல பயிர்களின் வேர்களோடு பின்னிப்பிணைந்திருக்கும்; அதுபோல சபையிலுள்ளகள்ளச் சகோதரர்கள் உண்மையான சீடர்களோடு நெருங்கிப்பழகி யிருப்பார்கள். இந்தப் போலி விசுவாசிகளின் மெய்யான குணம் முமுழதுமாக வெளிப் படாமல் இருக்கும். சபையிலிருந்து அவர்களை நீக்குவது, உண்மையாகவே நிலைத்திருந்திருக்க வாய்ப்புள்ளவர்களை தடுமாறச் செய்யக்கூடும்.

தேவன் மனிதர்களையும், தேவதூதர்களையும் எவ்வாறு கையாளு கிறார் என்பது இந்த உவமையின் போதனையில் எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. சாத்தான் வஞ்சகன். அவன் பரலோகத்தில் பாவஞ்செய்தபோது, உண்மையான தூதர்களால் கூட அவனுடைய குணத்தை முற்றிலும் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை. அதனால் தான், சாத்தானை தேவன் உடனே அழிக்கவில்லை. அழித்திருந்தால், தேவனுடைய நீதியையும் அன்பையும் பரிசுத்த தூதர்கள் உணர்ந்திருக்கமாட்டார்கள். தேவனுடைய நற்குணத்தைச் சந்தேகிப்பது தீயவிதையாக உருவாகி, பாவசாபமாகிய கசப்பான கனியைக் கொடுக்கும். அதனால் தான், தீமையின் காரணனான அவனுடைய குணம் முற்றிலும் உருவாகும் படி, அவனை அழிக்காமல் விட்டார். சத்துருவின் கிரியை ஆண்டாண்டு காலமாக தேவன் வியாகுலப்பட்டுவந்திருக்கிறார், சத்துரு திரித்துக்காட்டுகிற விஷயங்களால் எவரும் வஞ்சிக்கப்படாதபடிக்கு கல்வாரி எனும் ஈடுஇணையற்ற பரிசைக் கொடுத்திருக்கிறார்; ஏனெனில், நல்ல பயிர்களின் வேர்களுக்கு ஊறு விளைவிக்காமல்களைகளை வேரோடு பிடுங்கமுடியாது. வானத்திற்கும் பூமிக்கும் ஆண்டவர், சாத்தானை அணுகுவது போல நம் சகமனிதர்களிடம் நாமும் நீடிய பொறுமை யோடு நடந்து கொள்ள முடியாதா?

திருச்சபையில் தகுதியற்ற அங்கத்தினர்கள் இருப்பதால் கிறிஸ்தவத்தின் சத்தியத்தைச் சந்தேகிக்க உலகத்திற்கு எந்த உரிமையும் இல்லை ; இந்தக்கள்ளச் சகோதரர்கள் நிமித்தம் கிறிஸ்தவர்களும் அதைரியமடைய வேண்டியதும் இல்லை. ஆதி சபையில் என்ன நடந்தது? அனனியாவும், சப்பீராளும் சீடர்களோடு இணைந்தார்கள். மாயவித்தைக்காரனாகிய சீமோன் ஞானஸ்நானம் பெற்றான். பவுலைவிட்டுப் பிரிந்த தேமா, ஒரு விசுவாசியாகவே எண்ணப்பட் டான் . யூதாஸ்காரியோத்து அப்போஸ்தலர்களில் ஒருவனாகக் கருதப்பட்டிருந்தான். ஒரு ஆத்துமாவைக் கூட இழக்க மீட்பர் விரும்பு கிறதில்லை; மனித சுபாவம் கேடானது என்பதால் அவர் எவ்வளவு நீடிய பொறுமையுள்ளவராக இருக்கிறார் என்பதைக் காட்டவே யூதாசு டனான அவருடைய அனுபவம் பதிவு செய்யப்பட் டுள்ளது; அவரைப்போலவே நாமும் அதைச் சகித்துக்கொள்ள அவர் கட்டளையிடுகிறார். நாட்கிளின் முடிவு மட்டும்கள்ளச் சகோதரர்களும் சபையில் இருப்பார்கள் என்று கூறியிருக்கிறார்.

கிறிஸ்து எச்சரித்திருந்தாலும் கூடகளைகளைப் பிடுங்கவே மனிதர்கள் முயன்றிருக்கிறார்கள். துன்மார்க்கரென கருதினவர்களைத் தண்டிக்க சபையானது அரசாங்கத்தை நாடியிருக்கிறது. ஏற்கெனவே இருந்து வரும் கோட்பாடுகளை மீறினவர்களை சிறையிலடைத்து, சித்திரவதை செய்து, கொன்றிருக்கின்றனர். கிறிஸ்துவின் அனுமதியோடு செயல்படுவதாகச் சொல்லிக்கொண்டவர்களுடைய தூண்டுதலின் பேரில் இவ்வாறு செய்தார்கள். ஆனால் இத்தகைய செயல்களைத் தூண்டி விடுவது சாத்தானின் ஆவியே தவிர கிறிஸ்துவின் ஆவியல்ல . உலகத்தைத் தன் ஆளுகைக்குள் கொண்டுவர சாத்தான் கைக்கொள்ளும் முறை இது. சமய பேதமுள்ளவர்களெனக் கருதப்படுகிறவர்களை இவ்வாறு நடத்துவதால், சபை யானது தேவனைத் திரித்துக்காட்டுகிறது.

பிறரைக் குற்றப்படுத்தவும், நியாயந்தீர்க்கவும் வேண்டாம், தாழ்மை யோடும் சுயத்தை நம்பாமலும் இருக்க வேண்டும்; இதைத்தான் கிறிஸ்து சொன்ன உவமை போதிக்கிறது. வயலில் விதைக்கப்படுவ தெல்லாம் நல்ல விதையல்ல . சபையில் இருப்பதால் கிறிஸ்தவர்களாகிவிட முடியாது.

முளைகள் பச்சைப்பசேலென இருக்கும்போது,களைகள் கோதுமை பயிர்கள் போலவே இருக்கும்; ஆனால், வயல் அறுவடைக்கு ஆயத்த மாக இருக்கும் போது, மணிகள் முற்றிலும் விளைந்து, அதன் சுமை யால் தொங்கும் கோதுமை பயிருக்கும்,களைக்கும் வித்தியாசம் தெரியும். பக்திமான்கள் போல் நடிக்கும் பாவிகள், கிறிஸ்துவை உண்மையாகப் பின்பற்றுபவர்களுடன் சிலகாலம் கலந்திருப்பதால், கிறிஸ்தவத்தின் வெளித்தோற்றம் பலரை வஞ்சிக்கலாம்; ஆனால், இவ்வுலகத்தின் அறுவடையின் போது, நன்மைக்கும் தீமைக்கும் எவ்வித ஒற்றுமையும் காணப்படாது. கிறிஸ்துவுடன் சேராமல் சபையில் மட்டும் சேர்ந்த வர் யாரென்பது அப்பொழுது வெளிப்படும்.

கோதுமையுடன் சேர்ந்து வளரவும், சூரிய வெளிச்சத்தாலும் மழையாலும் கிடைக்கிற அனுகூலங்களை எல்லாம் பெறவும்களைகள் அனுமதிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் அறுவடையின் போது, “நீங்கள் நீதிமானுக்கும் துன்மார்க்கனுக்கும், தேவனுக்கு ஊழியஞ்செய்கிறவனுக்கும் அவருக்கு ஊழியஞ்செய்யாதவனுக் கும் இருக்கிற வித்தியாசத்தைத் திரும்பவும் காண்பீர்கள் ” மல்கியா 3:18. பரலோகக் குடும்பத்தினருடன் வாழ யார் பாத்திரவான்கள் என்பதை கிறிஸ்துதாமே முடிவு செய்வார். ஒவ்வொரு மனுஷனையும் அவனவனுடைய வார்த்தைகளின்படியும், கிரியை களின்படியும் நியாயந்தீர்ப்பார். வெளிப்பேச்சால் ஒரு நன்மையும் கிடையாது. குணம்தான் நித்தியமுடிவைத் தீர்மானிக்கும்.

களைகள் எல்லாம் கோதுமை பயிர்களாக மாறப்போகிற காலம் வரப் போவதாக இரட்சகர் சுட்டிக்காட்டவில்லை. உலகத்தின் முடிவான அறுவடை மட்டும் கோதுமையும்களைகளும் ஒன்றாக வளருகின்றன . பிறகு,களைகள் கட்டுகளாகக் கட்டப்பட்டு அக்கினியில் போடப்படும், கோதுமையானது தேவனுடைய களஞ்சியத்தில் சேர்க்கப்படும். அப்பொழுது, நீதிமான்கள் தங்கள் பிதாவின் ராஜ்யத்திலே சூரியனைப்போலப் பிரகாசிப்பார்கள். கேட்கிறதற்குக் காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன். மனுஷகுமாரன் தம்முடைய தூதர்களை அனுப்புவார்; அவர்கள் அவருடைய ராஜ்யத்தில் இருக்கிற சகல இடறல்களையும் அக்கிரமஞ்செய்கிற வர்களையும் சேர்த்து, அவர்களை அக்கினிச் சூளையிலே போடுவார்கள்; அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் உண்டாயிருக் கும்” மத்தேயு 13:43, 41-42.

5 - “கடுகு விதைக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது”

கிறிஸ்துவின் போதகத்தைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பெருங் கூட்டத்தாரில் அநேக பரிசேயர்களும் இருந்தார்கள். அங்கிருந்த சிலர் அவரை மேசியாவென ஏற்றுக்கொண்டதைக் கேட்டு ஏளனம் செய்தார்கள். மாயமாலமின்றி போதிக்கிற அவர் எவ்வாறு இஸ்ர வேலை உலகமனைத்தையும் ஆளுகிற ராஜ்யமாக்க் கொண்டு செல் வாரென தங்களுக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டனர். ஐசுவரியம், அதிகாரம் அல்லது அந்தஸ்து இல்லாமல் எவ்வாறு அவர் அந்தப் புதிய ராஜ்யத்தை ஸ்தாபிப்பார்? அவர்களுடைய சிந்தனை கைள் அறிந்த கிறிஸ்து, பின்வருமாறு சொன்னார்.

“தேவனுடைய ராஜ்யத்தை எதற்கு ஒப்பிடுவோம்? அல்லது எந்த உவமையினாலே அதைத் திருஷ்டாந்தப்படுத்துவோம்?” மாற்கு 4:30. உலக இராஜ்யங்களுக்குரியவைகளில் எதுவுமே அதற்கு ஒப்பிட்டுச் சொல்வதற்குப் பயன்படவில்லை. நாகரீகமுள்ள எந்த சமுதாயமும் அதற்கு அடையாளமாக்கப் பயன்படும் பொருளை அவருக்கு வழங்க இயலவில்லை . அது ஒரு கடுகு விதைக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது என்றார். அது பூமியில் விதைக்கப்படும் போது, பூமியிலுள்ள சகல விதைகளிலும் சிறிதாயிருக்கிறது; விதைக்கப்பட்டபின்போ, அது வளர்ந்து, சகல பூண்டுகளிலும் பெரிதாகி, ஆகாயத்துப் பறவைகள் அதனுடைய நிழலின் கீழ் வந்தடையத்தக்க பெரிய கிளைகளை பரப்பும்.

விதைக்குள் தேவன் புகுத்தியுள்ள உயிர் நியதி செயல்படத் துவங்கும்போது, முளைவளருகிறது. எந்தவித மனித சக்தியையும் சார்ந்து அதன் வளர்ச்சி இருப்தில்லை. அப்படியே கிறிஸ்துவின் இராஜ்யமும் இருக்கிறது. அது புது சிருஷ்டிப்பின் அனுபவமாகும். அதன் வளர்ச்சி நியதிகள் இவ்வுலக இராஜ்யங்களின் சட்டத்திற்கு எதிரிடையாக உள்ளது. உலக அரசுகள் படைபெலத்தால் தாக்குப் பிடிக்கின்றன ; போர் நடத்தி தங்கள் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டுகின் றன; ஆனால், புதிய இராஜ்யத்தின் ஸ்தாபகர் சமாதான பிரபு. கொடிய மிருகங்களை உருவகங்களாக வைத்து உலக இராஜ்யங்களை பரிசுத்த ஆவியானவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; ஆனால் கிறிஸ்துவோ, ‘உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்து தீர்க்கிற தேவ ஆட்டுக்குட்டி” என்று கிறிஸ்து வர்ணிக்கப்படுகிறார். யோவான் 1:29. வலுக்கட்டாயமாக மனச்சாட்சியை வற்புறுத்தும் திட்டம் எதுவும் அவர் ஆளுகையில் இல்லை. உலக இராஜ்யங்களைப் போலவே தேவனுடைய இராஜ்யம் ஸ்தாபிக்கப்பட யூதர்கள் ஆவலோடு எதிர்பார்த்தார்கள். நீதியைப் பெற்றுக்கொள்ள வெளிப் பிரகாரமான நடவடிக்கைகளில் இறங்கினார்கள். அதற்கான திட்டங்களையும் முறைகளையும் வகுத்தார்கள். ஆனால் கிறிஸ்து ஒரு நியதியைப் புகுத்துகிறார். சத்தியத்தையும், நீதியையும் புகுத்தி, தவறுகளையும், பாவத்தையும் பலமிழக்கச் செய்கிறார்.

இயேசு இந்த உவமையைச் சொன்னபோது, அருகிலும் தூரத்திலும் இருந்த கடுகுச் செடிகள் புற்களுக்கும் தானியங்களுக்கும் மேலாக வளர்ந்து, லேசான காற்றில் கொப்புகளை ஆடவிட்டிருக் கும். பறவைகள் கிளைவிட்டு கிளை தாவி, இலைகளுக்குள் மறைந்து பாடியிருக்கும். ஆனால் பிரமாண்டமாகவளருகிற இந்தத் தாவரம், முளைக்கிற விதையானது விதைகளிலெல்லாம் மிகச் சிறி யது. முதலாவது இளந்தண்டு வரும், ஆனால் அது வீரியமிக்கதாக இருந்து, பச்சைப் சேலென ஓங்கி வளர்ந்து, பிரம்மாண்டமான அளவை எட்டும். அதுபோன்றதுதான் கிறிஸ்துவின் இராஜ்யமும்; ஆரம்பத்தில் சாதாரணமானதாக, முக்கியத்துவமற்றதாகத் தெரி யலாம். உலக இராஜ்யங்களோடு ஒப்பிடுகையில், எல்லாவற்றையும் விட அற்பமானதாகத் தோன்றலாம். கிறிஸ்து தம்மை ராஜாவெனச் சொன்ன போது, இவ்வுலக மன்னர்கள் பரிகசித் தார்கள். ஆனாலும் சுவிசேஷம் சுட்டிக்காட்டுகிற ராஜ்யமான து தெய்வீக ஜீவனுடையது ; இயேசு தம் சீடர்களிடம் ஒப்பு வித்த மகத்தான சாத்தியங்களில் அதைக் காணலாம். அந்த ராஜ்யம் எவ்வளவு வேகமாக வளர்ந்தது, அதன் செல்வாக்கு எவ்வளவு தூரம் பரவிச்சென்றது! கிறிஸ்து இந்த உவமையைச் சொன்னபோது, இந்தப் புதிய ராஜ்யத்தை ஏற்றுக்கொண்ட கலிலேய விசுவாசிகள் ஒரு சிலரே அங்கிருந்தனர்.

அவர்கள் ஒரு சிலராக இருந்ததாலும், வறுமையில் இருந்த தாலும், இயேசுவைப் பின்பற்றின அந்தச் சாதராண மீனவர்களைப் போல தாங்களும் நினைப்பதில் அர்த்தமில்லையென்றே மீண்டும் மீண்டும், காரணம் சொன்னார்கள். ஆனால், கடுகு விதை வளர்ந்து உலகம் முழுவதற்கும் கிளைகளைப் பரவவேண்டும். அப்போது, மனிதர்களின் இதயங்களில் நிறைந்திருந்த உலக இராஜ்யங்கள் குறித்த மகிமை அழிந்து, மகத்தானதும் எங்கும் பரவிச்செல்கிறதுமான வல்லமையாக கிறிஸ்துவின் ராஜ்யம் நிலைக்கவேண்டும்.

முதலாவது சிறிதளவில் கிருபை இதயத்தில் செயல்பட ஆரம்பிக்கிறது. பேசப்படும் ஒரு வார்த்தை, ஆத்துமாவிற்குள் வீசும் ஓர் ஒளிக்கதிர், தாக்கத்தை உண்டாக்கும் ஒரு செல்வாக்கு புதியதொரு ஜீவியத்தின் ஆரம்பமாக அமைகிறது; அதின் முடிவுகளை யார் அளவிடமுடியும்?

கடுகுவிதை குறித்த உவமையானது, கிறிஸ்துவினுடைய இராஜ்யத்தின் வளர்ச்சியைப் பற்றி மட்டுமே சுட்டிக்காட்டவில்லை; மாறாக, ராஜ்யத்தினுடைய வளர்ச்சியின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் உவமை யில் சொல்லப்படும் அனுபவம் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது. ஒவ்வொரு சந்ததியிலும் தேவன் தமது சபைக்கு விசே ஷித்த சத்தியத்தையும், விசேஷித்த வேலையையும் வைத்திருக் கிறார். உலக ஞானிகளுக்கும், அறிஞர்களுக்கும் மறைக்கப்பட் டுள்ள சத்தியம் சிறு பிள்ளை போல தாழ்மையுள்ளவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. சுயத்தை தியாகம் செய்யுமாறு அது அழைக்கிறது. அதற்காக போராடவேண்டிய போராட்டங்களும் பெற வேண்டிய வெற்றிகளும் உள்ளன. ஆரம்பத்தில் இந்தப் போராட்டத்தில் நிற்பவர்கள் சிலரே. உலகத்தில் அதிகாரமுள்ள வர்களும், உலகத்தோடு ஒத்துப்போகும் சபையும் இவர்களை எதிர்த்துப், புறக்கணிக்கிறார்கள். கிறிஸ்துவின் முன்னோடியான யோவான் ஸ்நான்னைப் பாருங்கள்; தனியாளாக நின்று, யூத தேசத்தின் பெருமையையும் ஆச்சாரமுறைகளையும் கண்டித்தார். ஐரோப்பாவிற்கு முதன் முதலில் சுவிசேஷம் சுமந்து சென்றவர்களைப் பாருங்கள். பவுல், சீலாவின் ஊழியத்தைப் பாருங்கள்; கூடாரத் தொழிலாளிகளான இருவரும் தங்களோடு இருந்தவர்களுடன் துரோவாவிலிருந்து பிலிப்பிற்குக் கப்பலேறியபோது, எவ்வளவு நம்பிக்கையற்ற, தெளிவற்ற நிலை காணப்பட்டது. பின்பு முதியவரான பவுல் ” சங்கிலியால் கட்டப்பட்ட நிலையில் ராயரின் அரண்மனையில் கிறிஸ்துவைப் பிரசங்கித்ததைப் பாருங்கள். ரோமப் பேரரசின் அஞ்ஞானமார்க்கத்தை எதிர்த்து நின்ற சிறு கூட்ட அடிமைகளையும் விவசாயிகளையும் பாருங்கள். உலக ஞானத்திற்கு பேர்போன பகட்டான சபையை எதிர்த்து நின்ற மார்டின்லுத்தரைப் பாருங்கள். பேரரசருக்கும், போப்புவுக்கும் எதிராக தேவ வார்த்தையில் உறுதியாக நின்று, ‘இதுவே என் னுடைய நிலை; இதில் மாற்றமே இல்லை. தேவன் எனக்கு உதவி செய்வாராக” என்று கூறியதைப் பாருங்கள். ஆச்சாரமுறைமைகளுக்கும், சிற்றின்ப போக்கிற்கும், நாத்திகத்திற்கும் மத்தியில் கிறிஸ்துவையும் அவருடைய நீதியையும்து பிரசங்கித்த ஜான் வெஸ்லியைப் பாருங்கள். அஞ்ஞான உலகின் அவலநிலையால் பாரமடைந்து, அவர்களுக்கு கிறிஸ்துவின் அன்பை அறிக்கிற சிலாக்கியத்தைத் தரும்படி கெஞ்சினவரைப் பாருங்கள். மத அதிகாரம் அவருக்குச் சொன்ன பதிலைக் கேளுங்கள் :“’வாலிபரே, நீங்கள் சும்மா இருங்கள். அஞ்ஞானிகளை தேவன் இரட்சிக்க விரும்பும் போது, உங்கள் உதவியோ எங்கள் உதவியோ இல்லாமல் அவரே அதைச் செய்துகொள்வார்.”

அந்தத் தலைமுறையில் பக்தி மார்க்க சிந்தையோடு இருந்த அந்த மாபெரும் தலைவர்கள், பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் சத்தியத்தின் விதையைத் தூவினவர்களின் புகழ் பாடி, அவர்கள் விட்டுச்சென்ற நினைவுச்சின்னங்களைக் கட்டி எழுப்பினார்கள். இந்த வேலையைச் செய்யாமல், அதே விதையிலிருந்து முளைத்து வருகிற முளையை மிதிக்க இன்று அநேகர் புறப்படவில்லையா? “மோசேயுடனே தேவன் பேசினாரென்று அறிவோம், இவன் (அவர் அனுப்பிய தூதூவர்தான் கிறிஸ்து) எங்கேயிருந்து வந்தவ னென்று அறியோம் என்கிற அதே குரல் இன்றும் கேட்கிறது. யோவான் 9:29. முற்காலங்களைப்போலவே, இந்தக்காலத்திற்கான விசேஷித்த சாத்தியங்கள் மத அதிகாரமுள்ளவர்களிடத்தில் காணப்படாமல், தங்கள் கல்வியையும் ஞானத்தையும் வைத்து, தேவ வார்த்தையை விசு வாசிக்க முற்படாத ஆன்களிடமும் பெண்களிடமும்தான் காணப்படுகிறது.

“எப்படியெனில், சகோதரரே, நீங்கள் அழைக்கப்பட்ட அழைப்பைப் பாருங்கள்; மாம்சத்தின்படி ஞானிகள் அநேகரில்லை, வல்லவர்கள் அநேகரில்லை, பிரபுக்கள் அநேகரில்லை. ஞானிகளை வெட்கப் படுத்தும்படி தேவன் உலகத்தில் பைத் தியமானவைகளைத் தெரிந்துகொண்டார்; பலமுள்ளவைகளை வெட்கப்படுத்தும்படி தேவன் உலகத்தில் பலவீனமானவைகளைத் தெரிந்து கொண்டார். உள்ளவைகளை அவமாக் கும்படி, உலகத்தின் இழிவானவைகளையும், அற்பமாய் எண்ணப்பட்ட வைகளையும், இல்லாத வைகளையும், தேவன் தெரிந்து கொண்டார்” 1கொரி 1:26-28. “உங்கள் விசுவாசம் மனுஷருடைய ஞானத் திலல்ல, தேவனுடைய பெலத்தில் நிற்கும்படிக்கு தேவன் அப்படிச் செய்தார்.” 1கொரி 2:4.

இந்தக் கடைசித் தலைமுறையில், கடுகுவிதை குறித்த உவமை யானது குறிப்பிடத்தக்க வகையில், வெற்றிகரமாக நிறைவேற உள்ளது. சிறிய விதை மிகப்பெரிய மரமாக வளரும். எச்சரிப்பின் இரக்கத்தின் கடைசி செய்தி, சகல ஜாதிகளுக்கும், கோத்திரத் தாருக்கும், பாஷைக்காரருக்கும், ஜனக்கூட்டத்தாருக்கும் அறிவிக்கப்படவேண்டும்” வெளி. 14:614, தமது நாமத்திற்காக ஒரு ஜனத்தைத் தெரிந்துகொள்ளும்படி தேவன் கிரியை செய்வார் அப் 15:14. அவருடைய மகிமையினால் பூமி பிரகாசமாயிருக்கும். வெளி. 18:1.

6 - விதைவிதைப்பில் கூடுதல் பாடங்கள்

விதை விதைப்பதிலிருந்தும், அந்த விதையிலிருந்து செடி வளர்வதிலிருந்தும் அருமையான பாடங்களை குடும்பத்திலும், வேதாகம வகுப்புகளிலும் கற்றுக்கொடுக்கலாம். இயற்கையானது தேவனுடைய ஏதுகரங்களாகச் செயல்படுவதை வாலிபர்களும் சிறு பிள்ளைகளும் உணர்ந்து கொள்வார்களாக; அப்போது, கண்காணாத நன்மைகள் குறித்து விசுவாசத்தால் அறிந்துகொள்கிற திறனைப் பெறுவார்கள். தேவன் தம்முடைய மாபெரும் குடும் பத்தின் தேவைகளைச் சந்திப்பதற்கு அற்புதமாகச் செயல்படுவதையும், அவரோடு ஒத்துழைக்கவேண்டியதையும் புரிந்து கொள்ளும் போது, தேவன்மேல் அதிக விசுவாசமுள்ளவர்களாகி, தங்கள் அன்றாட வாழ்வில் அவரைடய வல்லமையை அதிகமாக உணர் வார்கள்.

தேவன் இவ்வுலகை வார்த்தையினால் சிருஷ்டித்தது போல விதையையும் சிருஷ்டித்தார். அது வளர்ந்து, பெருக்கத்தக்கதாக தமது வார்த்தையினால் அதற்கு வல்லமையைக் கொடுத்தார். தேவன், ‘பூமியானது புல்லையும், விதையைப் பிறப்பிக்கும் பூண்டுகளையும், பூமியின் மேல் தங்களில் தங்கள் விதையையுடைய கனிகளைத் தங்கள் தங்கள் ஜாதியின்படியே கொடுக்கும் கனிவிருட் சங்களையும் முளைப்பிக்கக்கடவது என்றார். அது அப்படியே ஆயிற்று .... தேவன் அது நல்லது என்று கண்டார் ” ஆதியாகமம் 1:11,12. அந்த வார்த்தையே இன்றைக்கும் விதையை வளரச்செய்கிறது. விதையிலிருந்து சூரிய ஒளியை நோக்கி வளரும் ஒவ்வொரு பச்சையான இலையும், அற்புதம் செய்யும் அவர் வல்லமையை அறிவிக்கின்றன; அவர் சொல்ல ஆகும், அவர் கட்டளையிட நிற்கும்.” சங் 33:9.

கிறிஸ்து தமது சீடர்களுக்கு எங்களுக்கு வேண்டிய ஆகா ரத்தை இன்று எங்களுக்குத் தாரும்” என்று ஜெபிக்கக் கற்றுக்கொடுத்தார். மத்தேயு 6:11,30. “புல்லுக்குத் தேவன் இவ்விதமாக உடுத்துவித்தால், உங்களுக்கு உடுத்துவிப்பது அதிக நிச்சயமல்லவா?” என்று மலர்களைக் காட்டி, அவர்களைத் தைரியப்படுத்தினார். இவ்வாறு ஜெபிப்பவர்களுக்குப் பதிலளிக்கவும், சொன்னபடியே தைரியப் படுத்தவும் கிறிஸ்து தொடர்ந்து கிரியை செய்கிறார். மனிதனின் பணிவிடைக்காரனாக அவனைப் போஷிக்கவும், அவனை உடுத்துவிக்கவும் கண்ணுக்குப் புலப்படாத வல்லமை ஒன்று தொடர்ந்து செயல்பட்டுவருகிறது. வீசி எறியப்படுகிற விதையா னது செடியாக உயிர்பெற அநேக ஏதுகரங்களை நமது கர்த்தர் பயன் படுத்துகிறார். பூரண அறுவடை கிடைப்பதற்கு தேவையான அனைத்தையும் போதுமான அளவு வழங்குகிறார். சங்கீதக்காரனின் அற்புதமான வார்த்தைகள் இவை; தேவரீர் பூமியை விசாரித்து அதற்கு நீர்ப்பாய்ச்சுகிறீர்; தண்ணீர் நிறைந்த தேவந்தியினால் அதை மிகவும் செழிப்பாக்குகிறீர்; இப்படி நீர் அதைத் திருத்தி, அவர்களுக்குத் தானி யத்தை விளைவிக்கிறீர். அதின் வரப்புகள் தணியத்தக்கதாய் அதின் படைச்சால்களுக்குத் தண்ணீர் இறைத்து, அதை மழைகளால் கரையப் பண்ணி, அதின் பயிரை ஆசீர்வதிக்கிறீர். வருஷத்தை உம்முடைய நன்மையால் முடி சூட்டுகிறீர்; உமது பாதைகள் நெய்யாய்ப் பொழிகிறது. சங்கீதம் 65:9-11.

காணப்படுகிற இந்த உலகம் தேவனுடைய கட்டுப்பாட்டிற்குள் உள்ளது. இயற்கையானது இயற்கை விதிகளுக்குக்கட்டுப்படுகிறது. ஒவ்வொன்றும் சிருஷ்டிகரின் சித்தத்தைப் பேசுகின்றன; செயல்படுத்துகின்றன. மேகமும், சூரிய வெளிச்சமும், பனித் துளியும் மழையும், காற்றும் புயலும் தேவனுடைய கண்காணிப்பில் உள்ளன; அவர் கட்டளையிட் அப்படியே கீழ்ப்படி கின்றன. தேவனுடைய கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்தே நிலத்திலிருந்து விதை முளைத்து, “முன்பு முளையையும், பின்பு கதிரையும், கதிரிலே நிறைந்த தானியத்தையும் கொடுக்கிறது. மாற்கு 4:28. அவருடைய கிரியைக்கு அவை எதிர்த்து நிற்காதபடியால், அதினதின் காலத்தில் அந்தந்த வளர்ச்சி நிகழ ஆண்டவர் செய்கிறார். தேவ சாயலிலே சிருஷ்டிக்கப்பட்டு, பேச்சாற்றலும் பகுத்தறிவும் வழங்கப்பட்டுள்ள மனிதன் மட்டும் அவருடைய ஈவுகளுக்கு நன்றியில்லாதவனாக வும், அவருடைய சித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படியாதவனாகவும் இருக்க லாமா? பகுத்தறிவுள்ள ஜீவிகள் மட்டும் உலகத்தில் குழப்பத்தை விளைவிக்கலாமா?

மனிதனுடைய வாழ்வாதாரம் சம்பந்தப்பட்ட ஒவ்வொன்றும் தேவ னோடு சேர்ந்து மனிதனும் ஒத்துழைத்து முயற்சிப்பதால் கிடைப்பவை. விதை விதைப்பதில் மனிதன் தன் பங்கைச் செய்யாவிட்டால், அறுவடை இருக்காது. ஆனால், சூரிய வெளிச்சத்தையும் மழையையும், பனியையும் மேகத்தையும் கொடுப்பதில் தேவனுடைய ஏதுகரங்களாகச் செயல்படுபவை இல்லாமல், விளைச்சல் இருக்காது. எந்தத் தொழிலானாலும், எந்தத் துறை படிப்பானாலும் அறிவியலானாலும் இந்த விதி பொருந்தும். ஆவிக்குரிய விஷயங்களிலும், குணம் மேம்பாடு அடைவதிலும், ஒவ்வொரு வகையான கிறிஸ்தவ ஊழியத்திலும் இந்த விதி பொருந்தும். நம் பங்குக்கு நாம் செயல்படவேண்டும்; ஆனால், தேவவல்லமையும் நம்மோடு சேர்ந்து செயல்படவேண்டும்; இல்லையேல், நம்முடைய முயற்சி வீணாயிருக்கும்.

ஆவிக்குரிய விஷயமானாலும் அல்லது இவ்வுலக விஷயமா னாலும் மனிதன்சாதிக்கிற ஒவ்வொன்றையும், தன் சிருஷ்டிகருடைய ஒத் துழைப்புடன் சாதிப்பதை எப்போதும் மனதில் வைத்திருக்க வேண்டும். நாம் தேவனையே சார்ந்திருப்பதை உணர்வது மாபெரும் தேவையாக இருக்கிறது. மனிதனை அளவுக்கதிகமாக நம்புகிற போக்கும், மனிதக்கண்டுபிடிப்புகளைச் சார்ந்திருக்கிறப் போக்கும் அதிகமாகக் காணப்படுகிறது. தேவன் நமக்கு வழங்குவதற்கு ஆயத்தமாயிருக்கும் வல்லமையில் சொற்ப அளவே நம்பிக்கை வைக்கப்படுகிறது. ‘நாம் தேவனுக்கு உடன் வேலையாட்களாயிருக்கிறோம் 1 கொரி. 3:9. தன்பங்கிற்கு மனிதன் செய்வது மிகமிகக் குறைவுதான்; ஆனால், கிறிஸ்துவின் தெய்வீகத்தோடு அவன் இணைந்தால், கிறிஸ்து அருளுகிற பெலத்தினால் எல்லாவற்றையும் அவன் செய்யமுடியும்.

விதையிலிருந்து செடி படிப்படியாக வளர்வது, குழந்தைகளைப் பயிற்றுவிப்பதற்கான விளக்கப்பாடமாக அமைகிறது. ‘நிலமானது முன்பு முளையையும், பின்பு கதிரையும், கதிரிலே நிறைந்த தானியத்தையும் பலனாகக் கொடுக்கிறது.” இந்த உவமையைச் சொன்னவர் தாமே அந்தச் சிறு விதையைப் படைத்தார், உயிர்க் கூறுகளை வழங்கினார், அதன் வளர்ச்சி சம்பந்தப்பட்ட விதிகளை நியமித்தார். இந்த உவமை போதிக்கும் சத்தியங்கள் அவருடைய சொந்த வாழ்வில் அப்படியே வெளிப்பட்டன. செடி எடுத்துக் காட்டிய, தேவன் நியமித்த வளர்ச்சி நிலைகள் அவருடைய சரீரவளர்ச்சியிலும் ஆவிக்குரிய வளர்ச்சியிலும் காணப்பட்டன. ஒவ்வொரு வாலிபரிலும் அந்த வளர்ச்சி காணப்பட விரும்புகிறார். அவர் பரலோகத்தின் அதிபதியாக, மகிமையின் ராஜாவாக இருந்தும், பெத்லகேமில் குழந்தையாகப் பிறந்தார், தாயின் பராமரிப்பில் உதவியற்ற சிறு குழந்தையாக சிலகாலம் வளர்ந்தார். சிறு பிராயத்தில் கீழ்ப் படிதலோடு வேலைகளைச் செய்தார். பெரிய மனிதனைப் போன்று அல்லாமல் குழந்தைக்கேற்ற ஞானத்தோடு பேசினார், நடந்து கொண்டார்; தம் பெற்றோரைக் கனப்படுத்தினார், தன் பெற்றோருக்கு உதவியாக ஒரு சிறுவனால் என்ன முடியுமோ அந்த வேலைகளைச் செய்தார். ஆனால், ஒவ்வொரு வளர்ச்சிப் பருவத்திலும், பாவமற்ற வாழ்க்கைக்கான கிருபையைப் பெற்று, பாவமற்றவராகக் காணப்பட்டார். அவருடைய குழந்தைப் பருவத்தைக் குறித்து பரிசுத்த ஆவணம் இவ்வாறு கூறுகிறது: “பிள்ளை வளர்ந்து, ஆவியிலே பெலன் கொண்டு, ஞானத்தினால் நிறைந்தது. தேவனுடைய கிருபையும் அவர்மேல் இருந்தது.” அவருடைய வாலிப்பருவம் பற்றி இவ்வாறு சொல்லப்பட்டுள்ளது: “இயேசுவானவர் ஞானத்திலும், வளர்த்தியிலும், தேவகிருபை யிலும், மனுஷர் தயவிலும் அதிகமதிகமாய் விருத்தியடைந்தார்.” லூக்கா 2:40,52.

பெற்றோர் மற்றும் ஆசிரியரின் பணிபற்றி இங்கு சொல்லப் படுகிறது. தோட்டத்தின் செடிகளைப்போல, வாலிபர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் அப்பருவத்திற்கேற்ற இயற்கை அழகை, இயற்கையாகவே வெளிப்படுத்தும்படி அவர்களுடைய மனப்போக்குகளைப் பண்படுத்துவதை அவர்கள் இலட்சியமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

இயல்பாக, பாதிப்பிற்கு ஆளாக பிள்ளைகள் பார்ப்போரை மிகவும் கவருவார்கள். அவர்கள் மேல் விசேஷக் கவனம் செலுத்துவதும், அவர்கள் பேசினஞானமான வார்த்தைகளைச் சொல்லிச் சொல்லிக் காண்பிப்பதும் ஞானமல்ல. அவர்களுடைய தோற்றத்தை, வார்த்தைகளை அல்லது செயல்களைப் புகழ்ந்து, மாயைக்கு வழிவகுக்கக் கூடாது. பகட்டான, விலையுயர்ந்த ஆடைகளை பிள்ளைகளுக்கு உடுத்தக்கூடாது. அது அவர்கள் மனதிலே பெருமையையும், சக பிள்ளைகளின் மனதில் பொறாமையையும் தூண்டிவிடும்.

சிறுபிள்ளைகளுக்கு அவர்களுக்கேற்ற கல்வியைக் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும்.

தங்கள் வயதிற்கேற்ற அனுபங்களிலும், ஆனந்தங்களிலும், சிறிய, பயன்மிக்க கடமைகளிலும் அவர்கள் திருப்தியடைப் பழக்க வேண்டும். உவமையில் சொல்லப்படும் முளை குழந்தைப் பருவத்தைக் குறிக்கிறது. தனக்கே உரிய தனிச்சிறப்பான அழகு டன் அது காணப்படும். வயதுக்கு மிஞ்சிய முதிர்ச்சியுடன் நடக்க பிள்ளைகளை நிர்ப்பந்திக்கக்கூடாது. குழந்தைப் பருவத்தின் அழகும், மலர்ச்சியும் சாத்தியப்படுகிற காலம் வரையிலும் காணப்படவேண்டும்.

சிறு பிள்ளைகள் தங்கள் வயதிற்கேற்ற அனுபவமுள்ள கிறிஸ்தவர்களாகத் திகழலாம். அவ்வளவுதான் தேவன் அவர்களிடம் எதிர்பார்க்கிறார். ஆவிக்குரிய விஷயங்களை அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும். கிறிஸ்துவின் குணத்திற் கொத்த குணங்கள் அவர்களிடம் உருவாகும் படிக்கு அனுகூலமான ஒவ்வொன்றையும் பெற்றோர் அவர்களுக்கு வழங்க வேண்டும்.

தேவன் நியமித்துள்ள இயற்கை விதிகளில், காரணமும் அதற்கான விளைவும் தவறாமல் நிகழ்கிறது. எதுவிதைக்கப்பட்டது என்பது அறுப்பில் தெரிந்துவிடும். சோம்பேறியான ஊழியக்காரன் வேலை செய்யாததால் குற்றவாளியாகத் தீர்க்கப்பட்டான். அறுவடை அவனுக்கு எதிரான சாட்சியாக இருந்தது. அதுபோலவே ஆவிக்குரிய விஷயங்களிலும் இருக்கிறது; ஒவ்வொரு ஊழியக்காரனின் உண்மைத்தன்மைக்கு ஊழியத்தின் விளைவுகள் அளவு கோலாக இருக்கும். அவன் ஜாக்கிரதையாகப் பிரயாசப்பட் டானா அல்லது சோம்பலாக இருந்தானா என்பதை அறுவடை காட்டி விடும். அவ்வாறுதான் அவனைடய நித்திய வாழ்க்கை தீர்மானிக்கப் படுகிறது.

எந்த விதை விதைக்கப்படுகிறதோ அதற்குரிய அறுவடை கிடைக்கும். அப்படித்தான் மனித வாழ்விலும் நிகழ்கிறது. நாம் அனைவமே மனதுருக்கம், பரிவு, அன்பு போன்ற விதைகளை விதைக்க வேண்டும்; ஏனெனில், நாம் எதை விதைக்கிறோமோ அதையே அறுப்போம். சுயநலமான, சுயத்தை நேசிக்கிற, சுயமதிப்பை நாடுகிற ஒவ்வொரு குணமும், ஒவ்வொரு சிற்றின்ப செயலும் அதற்கேற்ற அறுவடையைக் கொண்டு வரும். சுயத்திற்காக வாழுகிறவன் மாம்சத்திற்கென்று விதைக்கிறான், மாம்சத்தினாலே ஒழுக்கக் கேட்டை அறுவடை செய்வான்.

ஒருவனையும் தேவன் அழிப்பதில்லை. அழிக்கப்படுகிறவன் தன்னைத்தானே அழித்திருப்பான். மனச்சாட்சியின் எச்சரிப்புகளை அடக்குகிறவன் அவிசுவாசவிதைகளைத் தூவுகிறான்; அதற்கேற்ற அறுவடையை அவை கொண்டு வரும். பண்டைக்காலத்து பார்வோன் தேவனுடைய முதலாவது எச்சரிப்பைப் புறக்கணித்த போது, பிடிவாதத்தின் விதைகளை விதைத்தான்; பிடிவாதத்தை அறுவடை செய்தான். தேவன் வற்புறுத்தி அவனை அவிசுவாசிக்க வைக்கவில்லை. அவன் விதைத்த அவிசுவாச விதைதான் அதற் கேற்ற அறுவடையைக் கொடுத்தது. அதனால் தன் பிடிவாதத்தில் அவன் நிலைத்து நின்றபோது, தன் தேசம் பாழானதைப் பார்க்க நேரிட்டது, தன் முதற்பேறான பிள்ளையும், தன்னுடைய வீட்டிலும் தன்னுடைய ராஜ்யம் முழுவதிலுமிருந்தோரின் முதற்பேறான பிள்ளைகளும் மரித்து, உணர்வற்று கிடந்ததைக் காண நேரிட்டது, அவனது இரதங்களையும் குதிரைகளையும்யுத்த வீரர்களையும் சமுத்திரத்தின் தண்ணீர் மூழ்கடித்ததைக் காண நேரிட்டது. “மனுஷன் எதை விதைக்கிறானோ அதையே அறுப்பான்’ என்கிற வார்த்தைகளுக்கு அவனது வரலாறு ஒரு பயங்கரமான எடுத்துக்காட்டாக இருக்கிறது. கலாத்தியர் 6:7. மனிதர்கள் இதை உணரும் பட்சத்தில், தாங்கள் எதை விதைக்கிறோம் என்பதில் எச்சரிப்புடன் இருப்பார்கள்.

விதைக்கப்பட்ட விதை அறுவடையைக் கொடுக்கிறது; பிறகு அதுவே விதையாக விதைக்கப்பட்டு மேலும் மேலும் அறுவடை கிடைக்கிறது. மற்றவர்களுடனான நம் தொடர்பிலும் இந்த விதி பொருந்தும். ஒவ்வொரு செயலும், ஒவ்வொரு வார்த்தையும் பலனைக் கொடுக்கக்கூடிய ஒரு விதையாக இருக்கிறது. அன்பான சிந்தையோடும் கீழ்ப்படிதலோடும் சுயமறுப்போடும் செய்யப்படு கிற ஒவ்வொரு செயலும் மற்றவர்களிலும் அப்பண்புகளைக் கொண்டு வரும்; அவர்கள் மூலம் மேலும் பிறரிலும் உருவாகும். அதைப் போலவே பொறாமையும், துர்க்குணமும் அல்லது பிரிவினையும் மற்றவர்களில் கசப்பான வேரை” விடுகிற விதையாக விழுந்து, அநேகரைத் தீட்டுப்படுத்தும். எபிரெயர் 12:15. அந்த அநேகர் மேலும் அநேகரைத் தீட்டுப்படுத்துவார்கள்.” இவ்விதமாக, நன்மைக்கும் தீமைக்கும் ஏதுவாக தொடர்ந்து விதைக்கப்பட்டு வருகிறது; நித்தியம் மட்டும் அப்படியே இருக்கும்.

ஆவிக்குரிய விஷயங்களிலும் இம்மைக்குரிய விஷயங்களிலும் நாம் தாராளக்குணத்துடன் நடக்கும்படி விதை விதைப்பு உவமை போதிக்கிறது. கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்கிறார்: நீர்வளம் பொருந்திய இடங்களிலெல்லாம் விதை விதைக்கிற நீங்கள் பாக்கியவான்கள். ஏசாயா 32:20. “சிறுக விதைக்கிறவன் சிறுக அறுப்பான், பெருக விதைக் கிறவன் பெருக அறுப்பான். 2கொரிந்தியர் 9:6.நீர்வளம் பொருந்திய இடங்களில் விதைப்பதென் றால், தேவனுடைய ஈவுகளைத் தடையின்றி வழங்குவதாகும். தேவனுடைய ஊழியத்திற்காக அல்லது மனிதரின் தேவைகளைச் சந்திப் பதற்காக நம் உதவி தேவைப்படுகிற இடங்களிலெல்லாம் உதவி வழங்குவதாகும். அவ்வாறு செய்வதால் வறுமை நேரிட வாய்ப் பில்லை. பெருக விதைக்கிறவன் பெருக அறுப்பான்” விதைக்கிறவன் விதையைத் தூவிதான் அதைப் பெருகப்பண்ணு கிறான். அதைப்போலவே தேவனுடைய ஈவுகளை உண்மையோடு பகிர்ந்தளிப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். கொடுப்பதன் மூலம் தங்கள் ஆசீர்வாதங்களைப் பெருக்குகிறார்கள். அவர்கள் தொடர்ந்து கொடுக்கும்படி நிறைவை அளிப்பதாக தேவன் வாக்குரைத்திருக்கிறார். “கொடுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக் கும் கொடுக்கப்படும்; அமுக்கிக் குலுக்கிச் சரிந்து விழும்படி நன்றாய் அளந்து, உங்கள் மடியிலே போடுவார்கள். லூக்கா 6:38.

விதைப்பு மற்றும் அறுப்பில் இன்னும் அதிகமான விஷயங்கள் உள்ளடங்கியுள்ளன. தேவன் தருகிற இம்மைக்குரிய ஆசீர்வாதங்களை நாம் பகிர்ந்தளிக்கும் போது, நம்முடைய அன்புக்கும் பரிவுக் கும் அது சாட்சியாக விளங்கும்; பெறுகிறவர்களின் மனதில் தேவன் மேல் நன்றியுணர்வைத் தூண்டி, ஸ்தோத்தரிக்கச்செய்யும். இருதய நிலமானது ஆவிக்குரிய சாத்தியமாகிய விதைகளை ஏற்றுக்கொள்கிற பக்குவத்தைக் கொடுக்கும். விதைக்கிறவனுக்கு விதையைக் கொடுப்பவர், அது முளைக்கவும், நித்திய ஜீவனுக்கேதுவான பலனைக் கொடுக்கவும் செயல்படுவார்.

விதையானது நிலத்தில் விதைக்கப்படுவதன் மூலம், நம் மீட்பிற்காக கிறிஸ்து தம்மையே பலியாக ஒப்புக்கொடுத்ததைச் சுட் டிக்காட்டுகிறார். கோதுமை மணியானது நிலத்தில் விழுந்து சாகா விட்டால் தனித்திருக்கும், செத்ததேயாகில் மிகுந்த பலனைக் கொடுக்கும்” என்று சொல்கிறார். யோவான் 12:24. எனவே, கிறிஸ்துவின் மரணமான து தேவராஜ்யத்திற்கேதுவான பலனைக் கொடுக்கும். தாவர உலகின் இயற்கை விதியைப்போலவே, அவருடைய மரணத்தின் பலனால் நமக்கு ஜீவன் கிடைக்கிறது.

கிறிஸ்துவின் உடன் ஊழியர்களாக, கனிகொடுக்கவிரும்புகிற அனைவரும், முதலாவது நிலத்தில் விழுந்து மடியவேண்டும். உலகத்தின் தேவையென்னும் உழுசாலுக்குள் வாழ்க்கையை விதைக்க வேண்டும். சுயநலம், சுய அன்பு அழியவேண்டும். ஆனால் சுயத்தைத் தியாகம் செய்வதே சுயத்தைப் பாதுகாக்கும் விதியாகும். நிலத்தில் விதைக்கப்பட்ட விதை கனியாகி, மீண்டும் விதைக்கப்படுகிறது. இவ்விதமாக, அறுவடை பெருகுகிறது. பயிரிடுகிறவன் விதைத்து தான் விதையைப் பாதுகாக்கிறான். அது போலத்தான் மனிதவாழ்விலும்; கொடுப்பது தான் வாழவைக்கிறது. தேவனுக்கும் மனிதனுக்கும் ஊழியம் செய்ய அர்ப்பணிக்கப்படுகிற வாழ்க்கையே பாதுக்காக்கப்படுகிறது. கிறிஸ்துவுக்காக இந்த உலகத்தில் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தியாகம் செய்தவர்கள், நித்திய வாழ்க்கைக் கேது வாக அதைப் பாதுகாத்துக்கொள்வார்கள்.

விதை அழிந்து, புதிய ஜீவனுள்ளதாக எழும்புகிறது; இதில், உயிர்த்தெழுதல் குறித்த சத்திம் சொல்லப்படுகிறது. தேவனை நேசிக் கிற அனைவரும் பரலோக ஏதேனில் மீண்டும் ஜீவிப்பார்கள். கல்லறையில் வைக்கப்பட்டு, அழிகிற சரீரத்தைக் குறித்து தேவன் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “அழிவுள்ளதாய் விதைக்கப்படும், அழிவில்லாததாய் எழுந்திருக்கும்; கனவீனமுள்ளதாய் விதைக்கப் படும், மகிமையுள்ளதாய் எழுந்திருக்கும்; பலவீனமுள்ள தாய் விதைக்கப்படும், பலமுள்ளதாய் எழுந்திருக்கும்” 1கொரிந்தியர் 15:42, 43.

விதை - விதைப்பவன் பற்றிய இந்த இயற்கை உவமையில் காணப் படும் அநேக பாடங்களில் இவை சிலவாகும். இதைக் கற்றுக் கொடுக்கிற பெற்றோரும் ஆசிரியர்களும் செயல்முறை யோடு விளக்க வேண்டும். பிள்ளைகள்தாமே மண்ணை ஆயத்தப்படுத்தி, விதையை ஊன்றட்டும். அந்த வேலையில் அவர்கள் ஈடுபட்டிருக் கும் போது, இதயமானது நல்ல அல்லது கெட்ட விதையை விதைக் கிற நிலம் போன்றிருப்பதையும், விதையை ஊன்ற தோட்டத்தைப் பக்குவப்படுத்துவது போலவே சத்திய விதையை விதைக்க இதயத்தை ஆயத்தப்படுத்தவேண்டும் என்றும் பெற்றோரோ விளக்கலாம். விதையை நிலத்தில் ஊன்றும் போது, கிறிஸ்துவின் மரணத்தைக் குறித்துப் போதிக்கலாம்; விதையிலிருந்து முளை எழும்பும் போது, உயிர்த்தெழுதலின் சத்தியத்தைப் போதிக்கலாம். செடி வளரும் போது, நிலத்தில் விதைப்பதற்கும், ஆவிக்குரிய ரீதியாக விதைப்பதற்கும் இடையேயான ஒற்றுமையை எடுத்துக்கூறலாம்.

இவ்விதமாக வாலிபருக்கும் போதிக்க வேண்டும். நிலத்தைப் பண்படுத்த பயிற்றுவிக்கவேண்டும். ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் விவசாயம் செய்யக்கூடிய நிலமும் இருந்தால் நல்லது. அந்த நிலங்களை தேவனுடைய வகுப்பறையாகக் கருதப்படவேண்டும். தேவனுடைய பிள்ளைகள் ஆராய வேண்டிய பாடப்புத்தகமாக இயற்கையின் விஷயங்களைக் கருதவேண்டும்; ஆத்துமாவைப் பண்படுத்துவதற்கான அறிவைப் அதிலிருந்து அவர்கள் பெற்றுக்கொள்ளலாம்.

நிலத்தை உழுது, அகற்ற வேண்டியதை அகற்றி, சமப்படுத்து வதில் பாடங்களைக் கற்றுக்கொண்டே இருக்கலாம். ஒரு நிலத்தில் ஒன்றுமே செய்யாமல், அதில் அறுவடையை யாரும் எதிர்பார்க்க மாட்டார்கள். விதைப்புக்காக நிலத்தை ஆயத்தப்படுத்துவதற்கு, ஊக்கத்தோடும் கருத்தோடும், விடாமுயற்சியோடும் பிரயாசப் பட்டு, அதைப் பண்படுத்தவேண்டும். மனிதரின் இதயத்தில் நடைபெற வேண்டிய ஆவிக்குரிய வேலைக்கும் இது பொருந்தும். நிலத்தைப் பண்படுத்தி, அதிலிருந்து பயனடைய விரும்புகிறவர்கள் தங்கள் இதயங்களிலே தேவவார்த்தையைச் சுமந்து செல்ல வேண்டும். அப்பொழுது, தரிசுநிலம் போன்ற இதயமானது பரிசுத்த ஆவியான வருடைய மிருவாக்குகிற, கீழ்ப்படுத்துகிற செல்வாக்கால் நொறுங்கு வதைக் காணலாம். நிலத்தில் கடினமாக உழைக்காதப் பட்சத்தில், அதில் அறுவடை கிடைக்காது. இதயமா கிய நிலத்திலும் அப்படித்தான்; தேவ ஆவியானவர் அதில் கிரியை செய்து, அதைச்சுத்திகரித்து, பண்படுத்தவேண்டும்; அப்போதுதான் தேவ மகிமைக்கேற்ற கனியைக் கொடுக்கும்.

கணநேர உந்துதலால் நிலத்தில் பிரயாசப்படுவது, நிறைவான பலனை நிலம் கொடுக்காது. தினமும் சிந்தித்து, கவனத்தோடு செயல்படவேண்டும். நல்ல விதையின் செடிகளுக்கு ஊட்டச்சத்து கிடைக்காதபடி கெடுக்கிறகளைகளை நீக்க வேண்டியதை மனதில் வைத்து, அடிக்கடி, ஆழமாக உழவேண்டும். அவ்வாறு உழுது, விதைப்பவர்கள் அறுவடைக்கு ஆயத்தமாகிறார்கள். தங்கள் எதிர் பார்ப்புகள் வீணாய் போனதாக கவலையோடு நிலத்தில் யாரும் நிற்கவேண்டியதில்லை.

இவ்வாறு நிலத்தில் வேலை செய்து, இயற்கையிலிருந்து ஆவிக் குரிய பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறவர்கள் மேல் கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதம் தங்கும். நிலத்தைப் பண்படுத்தம் போது, அது எவ்வளவு விளைச்சலைத்தரப்போகிறதென வேலை செய்கிற வனுக்குத் தெரியாது . ஏற்கனவே அனுபவமுள்ளவர்கள் சொல்கிற அறிவுரைகளையும், அறிவாளிகள் பகிர்கிற தகவல்களையும் புறக்கணிக்கக்கடாது; அதேசமயம், தானாகவே பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ளவும் வேண்டும். அவனுடைய பயிற்சியில் இது ஒரு பகுதியாகும். நிலத்தைப் பண்படுத்துவது, ஆத்துமா குறித்து பாடம் படிக்க உதவுகிறது.

விதையை முளைக்கச் செய்கிற, இரவு பகலாக அதைப் பாதுகாக் கிற, அது முளைப்பதற்கான ஆற்றலைக் கொடுக்கிற அவர்தாமே நம் ஜீவனின் அதிபதியாக, பரலோகத்தின் ராஜாவாக இருக்கிறார்; தம் பிள்ளைகள் மேல் அதிகப்பட்ச அக்கறையும் ஆவலும் கொள்கிறார். இந்த உலகத்தில் நாம் உயிர்வாழ்வதற்காக உலகத்தில் விதைக்கிறார்கள், நித்திய வாழ்வுக்கேதுவான பலன்கிடைக்கும் படி, தெய்வீகவிதைப்பாளர் நம் ஆத்துமாவில் விதைப்பார்.

7 - புளித்தமாவுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது

அந்தக் கலிலேயத் தீர்க்கதரிசியின் பேச்சைக் கேட்க கல்விமான்கள், செல்வாக்குள்ள மனிதர்கள் பலர்வந்திருந்தார்கள். கடலருகே அவர் போதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அவரைச் சு ற்றிலும் கூடியிருந்த பெருந்திரளானவர்களை அவர்களில் சிலர் மிகக் கூர்மையாகக் கவனித்தார்கள். அப்பெருங்கூட்டத்தாரில் சமுதாயத்தின் அனைத்து தரப்பு மக்களும் இருந்தார்கள். ஏழைகள், படிக்காதவர்கள், பிச்சைக்காரர்கள், முகத்தில் குற்றச்சாயல் பதிந்திருந்த கொள்ளையர்கள், ஊனமுற்றவர்கள், சிற்றின்பப் பிரியர்கள், வணிகர்கள், வேலையற்றவர்கள், உயர்ந்தவர்கள் - தாழ்ந்த வர்கள், ஏழைகள் - பணக்காரர்கள் என அனைவரும் கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளைக் கேட்பதற்காக, ஒருவரையொருவர் நெருக்கிக் நின்றார்கள். அந்த விநோதமான கூட்டத்தாரை அந்த நாகரிகவான்கள் உற்று நோக்கி, இப்படிப்பட்டவர்கள் அடங்கியதா தேவனுடைய ராஜ்யம்? என்று தங்களுக்குள்ளே கேட்டுக்கொண்டார்கள். இரட்சகர் மறுபடியுமாக ஓர் உவமையின் மூலமாக அவர்களுக்குப் பதிலளித்தார் :

‘பரலோக இராஜ்யம் புளித்தமாவுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது; அதை ஒரு ஸ்திரீ எடுத்து, முழுவதும் புளிக்கும் வரைக்கும், மூன்று படி மாவிலே அடக்கிவைத்தாள்.”

புளித்த மாவானது பாவத்தின் ஓர் அடையாளமாக யூதர்கள் மத்தியில் கருதப்பட்டது. பஸ்கா பண்டிகையின் போது தங்கள் இதயங்களிலிருந்து பாவத்தை நீக்குவதற்கு அடையாளமாக, புளித்த மாவுகளை எல்லாம் தங்கள் வீடுகளிலிருந்து நீக்கும்படி அறிவுறுத்தப்பட்டார்கள். கிறிஸ்து தமது சீடர்களை,’மாயமாகிய பரிசேயருடைய புளித்தமாவைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிருங்கள் என்று எச்சரித்தார். லூக்கா 12:1. “துர்க்குணம் பொல்லாப்பு” என்னும் புளித்தமாவைக் குறித்து அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் பேசுகிறார். 1கொரிந்தியர் 5:8. ஆனால், இரட்சகர்தம் உவமையிலே பரலோக இராஜ்யத்தைச் சுட்டிக்காட்ட புளித்த மாவைப் பயன்படுத் துகிறார். தேவகிருபையின் உயிர்ப்பிக்கிற, தன்மயமாக்குகிற வல்லமையை அது எடுத்துக்காட்டுகிறது.

அவருடைய வல்லமை செயல்படமுடியாத அளவிற்கு மோசமானவர்களோ, கீழான நிலைக்குச் சென்றவர்களோ யாரு மில்லை. பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு தங்களை ஒப்புக்கொடுக்கிற ஒவ்வொருவருக்குள்ளும், ஒரு புதிய வாழ்க்கை நியதி புகுத்தப் படும்; இழந்து போன மனிதசாயல் அந்த மனிதர்களில் புதுப்பிக் கப்படும்.

ஆனால், மனிதன் தன் சித்தத்தைப் பயன்படுத்தி, தன்னை மாற்ற முடியாது. இந்த மாற்றத்தை உண்டாக்கக்கூடிய எந்த வல்லமையும் அவனிடம் இல்லை. புளித்தமாவை வெளியே வைத்தால் வைத்தபடியே இருக்கும்; ஆனால் உணவுப்பொருளில் சேர்த்தால் தான் அதில் தேவையான மாற்றம் நடைபெறுகிறது. அதுபோலவே, பாவியான ஒருவன் மகிமையின் இராஜ்யத்திற்கு தகுதி பெற வேண்டுமானால், தேவகிருபையை அவன் பெறவேண்டும். பாவத்தால் சீர்கெட்ட ஒரு பிள்ளையை பரலோகத்தின் பிள்ளையாக மாற்றுவதற்கு இவ்வுலகம் தரக்கூடிய எந்தக் கல்வியாலும் நாகரிகத் தாலும் இயலாது. தேவனிடமிருந்துதான் புதுப்பிக்கிற அந்த வல்லமை வரவேண்டும். இந்த மாற்றத்தை பரிசுத்த ஆவியானவர் மட்டுமே செய்ய இயலும். உயர்ந்தவரோ தாழ்ந்தவரோ, ஏழையோ பணக்காரரோ இரட்சிக்கப்படவிம்புகுற யாவரும் இந்த வல்லமைக்கு ஒப்புக்கொடுக்கவேண்டும்.

புளித்தமாவானது உணவுப்பொருளுடன் கலக்கப்படும் போது, உள்ளிருந்து கொண்டு மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதுபோல, தேவ கிருபை யானது வாழ்க்கையை மாற்றும்படி இதயத்தைப் புதிதாக்குகிறது. தேவனோடு நம்மை ஒப்புரவாக்குவதற்கு வெளிப்புறமான மாற்றம் போதாது. அநேகர் தங்களிடமுள்ள கெட்ட பழக்கங்களை மாற்றி, அதன்மூலம் தங்களைச் சீர்திருத்த வும், கிறிஸ்தவர்களாக மாறவும் முயற்சிக்கின்றனர்; ஆனால் அப்படிப்பட்ட நினைப்பே முதலில் தவறு. முதல் வேலை இதயம் சம்பந்தப்பட்டதாகும்.

விசுவாசிப்பதாகச் சொல்வது வேறு, சத்தியத்தை ஆத்துமா வில் பெற்றிருப்பது வேறு. சத்தியத்தை வெறுமனே அறிந்திருப்பது மட்டும் போதாது. சத்தியத்தை நாம் அறிந்திருந்தும், இருந்தால் போதாது. சத்தியத்தைக்குறித்த அறிவைப்பெற்றிருந்தும் நம் சிந்தனைப்போக்கு மாறாமல் இருக்க வாய்ப்புள்ளது. இதயமானது மாற்றமடைந்து பரிசுத்தமாக்கப்படவேண்டும்.

கற்பனைக்குக் கீழ்ப்படியக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளதால், அதைக் கடமையாக மட்டும் கருதி, தேவகற்பனைகளுக்குக் கீழ்ப்படிய முயல்கிறவன் கீழ்ப்படிதலின் மகிழ்ச்சிக்குள் ஒருபோதும் பிரவேசிக்க முடியாது. அவன் கீழ்ப்படிகிறதில்லை . தேவனுடைய கட்டளைகள் மனிதனின் மனப்போக்கைக் கண்டிப் பதால், அவற்றை பாரமாக எண்ணுகிற வாழ்க்கை கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை அல்ல வென்று அறியலாம். உண்மையான கீழ்ப்படில், உள்ளேயிருந்து செயல்படுகிற ஒரு நியதியின் வெளிப்பாடு. நீ தியின் மேலான பிரியத்தால், தேவபிரமாணத்தின் மேலான பிரியத்தால் அந்தக் கீழ்ப்படிதல் உண்டாகிறது. நம் மீட்பர்மேல் மெய்ப்பற்று கொள்வதே சகல நீதிக்கும்மையமாகும். அதுவே சரியானதை அது சரியானது என்பதற்காக நம்மைச்செய்யவைக்கும், அது தேவனுக்கு பிரியமானது என்பதால் செய்யவைக்கும்.

பரிசுத்த ஆவியானவர் உண்டாக்குகிற மனமாற்றம் குறித்த மாபெரும் சாத்தியத்தை நிக்கொதேமுவிடம் கிறிஸ்து சொன்ன வார்த்தைகளில் காணலாம் : “ஒருவன் ஜலத்தினாலும் ஆவியி னாலும் பிறவாவிட்டால் தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக் கமாட்டான் என்று மெய்யாகவே மெய்யாகவே உனக்குச் சொல்லுகிறேன். மாம்சத்தினால் பிறப்பது மாம்சமாயிருக்கும், ஆவியி னால் பிறப்பது ஆவியாயிருக்கும். நீங்கள் மறுபடியும் பிறக்க வேண்டும் என்று நான் உனக்குச் சொன்னதைக்குறித்து அதிச யப்படவேண்டாம். காற்றா னது தனக்கு இஷ்டமான இடத்திலே வீசுகிறது, அதின் சத்தத்தைக் கேட்கிறாய், ஆகிலும் அது இன்ன இடத்திலிருந்து வருகிறதென்றும், இன்ன இடத்துக்குப் போகிறதென்றும் உனக்குத் தெரியாது; ஆவியினால் பிறந்தவ னெவனோ அவனும் அப்படியே இருக்கிறான். யோவான் 3:8.

பரிசுத்த ஆவியானவரால் ஏவப்பட்ட அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் இவ்வாறு எழுதுகிறார்: “தேவனோ இரக்கத்தில் ஐசுவரிய முள்ளவராய் நம்மில் அன்பு கூர்ந்த தம்முடைய மிகுந்த அன்பினாலே, அக்கிரமங்களில் மரித்தவர்களாயிருந்த நம்மைக் கிறிஸ்துவுடனேகூட உயிர்ப்பித் தார்; கிருபையினாலே இரட்சிக் கப்பட்டீர்கள். கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் அவர் நம்மிடத்தில் வைத்த தயவினாலே, தம்முடைய கிருபையின் மகா மேன்மையான ஐசுவரியத்தை வருங்காலங்களில் விளங்கச்செய் வதற்காக, கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் நம்மை அவரோடேகூட எழுப்பி, உன் னதங்களிலே அவரோடேகூட உட்காரவும் செய்தார். கிருபையி னாலே விசுவாசத்தைக் கொண்டு இரட்சிக்கப்பட்டீர்கள்; இது உங்களால் உண்டானதல்ல, இது தேவனுடைய ஈவு.” எபேசியர் 2:4-8.

மாவுக்குள் சேர்க்கப்படுகிற புளித்தமாவு, மாவு முழுவதையும் புளிக்கச் செய்ய மறைமுகமாகச் செயல்படுகிறது; அதுபோல, சத்தியமென்னும் புளித்த மாவானது ஆத்துமாவை மாற்றும்படி மறைமுகமாக, அமைதியாக, உறுதியாகச் செயல்படுகிறது. இயல் பான மனப்போக்குகளை மிருதுவாக்கி, கீழ்ப்படுத்துகிறது. புதிய சிந்தைகளும், புதிய உணர்வுகளும், புதிய நோக்கங்களும் புகுத்தப் படுகின்றன.

புதிய குண தரத்தை அதாவது, கிறிஸ்துவின் ஜீவியத்தை உண்டாக்குகிறது. மனதை மாற்றுகிறது; மனத்திறன்களை வெவ் வேறு வழிகளில் செயல்படத் தூண்டுகிறது. புதிதாக மனத்திறன்கள் வழங்கப்படாமல், ஏற்கனவே அவன் பெற்றுள்ள மனத்திறன்கள் பரிசுத்தமாக்கப்படுகின்றன. மனச்சாட்சியை விழிக்கச் செய்கிறது. தேவ னுக்கு சேவை செய்ய நம்மைத் திறனுள்ளவர்களாக்குகிர குணங்கள் அருளப்படுகின்றன.

எனவே, ‘தேவ வார்த்தை விசுவாசிப்பதாகச் சொல்லுகிற அநேகரிடத்தில், வார்த்தைகளிலும் ஆவியிலும், குணத்திலும் சீர் திருத்தம் காணப்படுவதில்லையே ஏன்? “தங்கள் நோக்கங்களுக்கும் திட்டங்களுக்கும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்பட்டால், பதிலுக்கு கடுங் கோபமடைந்து புண்படுத்துகிற, தாங்க முடியாத, முரட்டுத்தனமான வார்த்தைகளை அநேகர் பேசிவிடுகிறார்களே ஏன்?’ உலகப்பிரகாரமானவர்களுடைய வாழ்க்கையில் காணப்படுகிற அதே சுயநலமும், அதே சிற்றின்ப நுகர்வும், அதே கோபமும், அதே யோசனையற்ற பேச்சும் இவர்களிடமும் காணப்படுகிறது. சத்தியத்தை கொஞ்சமும் அறியாதவர்களைப் போன்ற பெருமையும், மனப்போக்கின்படி நடப்பதும், குணமாறுபாடும் காணப்படுகிறது. இவர்கள் மனமாற வில்லை என்பதே காரணம். இவர்கள் சத்தியமென்னும் புளித்த மாவை தங்கள் இதயத்தில் சேர்க்கவில்லை. அது தான் கிரியையைச் செய்வதற்கு வாய்ப்பளிக்கவில்லை. தங்களுடைய இயல்பான, தாங்கள் வளர்த்துக்கொண்ட பழக்கவழக்கங்கள் மாற்றப்படும்படி, அதன் வல்லமைக்கு கீழ்ப்படுத்தவில்லை. கிறிஸ்துவின் கிருபை அவர்களிடம் இல்லை; குணத்தை மாற்றவல்ல அவருடைய வல்லமையில் நம்பிக்கை இல்லை; அதைத்தான் அவர்களுடைய வாழ்க்கை வெளிப்படுத்துகிறது.

“விசுவாசம் கேள்வியினாலே வரும், கேள்வி தேவனுடைய வசனத்தினாலே வரும்.” ரோமர் 10:17. குணத்தில் மாற்றம் ஏற்படுவதில் வேதவாக்கியங்கள் மாபெரும் ஏதுகரமாக இருக்கிறது. “உம்முடைய சத்தியத்தினாலே அவர்களைப் பரிசு த்தமாக்கும்; உம்முடைய வசனமே சத்தியம் என்று கிறிஸ்து ஜெபித்தார். யோவான் 17:17. தேவவார்த்தையை ஆராய்ந்து, அதற்குக் கீழ்ப்ப டிந்தால், அது இதயத்தில் கிரியை செய்து, பரிசு த்தமற்ற ஒவ்வொரு குணங்களையும் அடிபணியச்செய்கிறது. பரிசுத்த ஆவியானவர் பாவத்தைக் குறித்து உணர்த்துகிறார். இதயத்தில் பொங்கும் விசுவாசமானது கிறிஸ்துவின் மேல் அன்புண்டாகும்படி கிரியை செய்கிறது; சரீரத்திலும் ஆவியிலும் ஆத்துமாவிலும் நாம் அவருடைய சாயலாக மாறச்செய்கிறது. அப்பொழுது தேவனுடைய சித்தஞ்செய்ய நம்மை அவர் பயன் படுத்தமுடியும். நமக்கு அருளப் படுகிற வல்லமை உள்ளிருந்து வெளியரங்கமாகக் கிரியை செய்து, நமக்கு தெரிவிக்கப்பட்ட சத்தியத்தை நாம் மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள நம்மை வழிநடத்தும்.

விசுவாசத்தின் மூலம் ஆத்துமா மாற்றமடைவதுதான் மனி தனின் மிகப்பெரிய நடைமுறை தேவையாகும்; தேவ்வார்த்தையின் சத்தியங்கள் அத்தேவையைச் சந்திக்கின்றன. இவ்வளவு தூய்மை யான, இவ்வளவு பரிசுத்தமான நியதிகளை அனுதினவாழ்வில் எவ்வாறு கடைபிடிக்க முடியும் என்று நினைக்கக்கூடாது. உன்னதம் மட்டும் எட்டுகிற, நித்திய வாழ்க்கை அடங்கிய சாத்தியமாக அவை இருந்தும், அவற்றின் செல்வாக்கு மனித அனுபவத்தில் பின்னிப் பிணைய வேண்டும். வாழ்க்கையின் பெரிய, சிறிய விஷயங்களில் அவை ஊடுருவிச்செல்ல வேண்டும்.

சத்தியமாகிய புளித்தமாவை இதயத்தில் பெற்றால், அது விருப்பங்களைக் கட்டுப்படுத்தி, மனநிலையைச் சீர்ப்படுத்தும். அது மனத் திறன்களையும் ஆத்துமாவின் ஆற்றல்களையும் உயிர்ப்பிக்கிறது. அது நம் உணருகிற, நேசிக்கிற திறனை அதி கரிக்கிறது.

எந்த மனிதனுக்குள் இந்த நியதி நிறைந்துள்ளதோ அவனை இந்த உலகம் புரியாத புதிர்போலப் பார்க்கிறது. சுயநலமும், பண ஆசையும் உடையவன் தனக்கென ஆஸ்திகளையும் கனத்தையும் பெறவும், இவ்வுலக இன்பங்களை அனுபவிக்கவும் வாழ்கிறான். நித்திய உலகம் குறித்த சிந்தையை இழக்கிறான். ஆனால் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறவனுடைய சிந்தையில் இவை நிறைந்திருக்காது. இவ்வுலகில் கிறிஸ்துவை அறியாமல் வாழ்கிற, நம்பிக்கையின்றி வாழ்கிற ஆத்துமாக்கைள் இரட்சிக்கிற மாபெரும் பணியில் தானும் பங்குபெறும்படி, கிறிஸ்துவின் நிமித்தம் அவன் பாடுபடுவான்; சுயத்தை மறுப்பான். அப்படிப்பட்ட ஒருவனை இவ்வுலகத்தால் புரிந்து கொள்ள முடியாது; ஏனெனில், நித்தியத்திற்கடுத்த நிஜங்கள் எப்போதுன் அவன் சிந்தையில் இருக்கும். மீட்கும் வல்லமை கொண்ட கிறிஸ்துவின் அன்பு இதயத்திற்குள் வந்துவிடுகிறது. மற்ற அனைத்து எண்ணங்களையும் இந்த அன்பு கட்டுப்படுத்தி, உலகத்தின் சீர்கேடான செல்வாக்கினின்று அவனை உயர்த்துகிறது.

நாம் பழகுகிற ஒவ்வொரு மனிதரிலும் தேவ்வார்த்தையானது பரிசுத்தப்படுத்துகிற தாக்கத்தை உண்டாக்கவேண்டும். சத்தியமா கிய புளித்தமாவானது போட்டியின் ஆவியை, சுயகுறிக்கோளை நேசிக்கிற ஆவியை, முதலிடத்தை இச்சிக்கிற ஆவியை உருவாக் காது. அது மனிதப் புகழ்ச்சியைச் சார்ந்திராது. தேவகிருபையைப் பெறுகிற இருதயத்தில், தேவன் மேலும், கிறிஸ்து யாருக்காக மரித் தாரோ அவர்கள் மேலும் அன்பு புரண்டோடும். அங்கீகாரத்திற்காக சுயம் போட்டிப்போடாது. மற்றவர்கள் தன்னை நேசிக்கறார்களா, தன்னைப் பிரியப்படுத்துகிறார்களா, தன் நற்செயல்களைப் பாராட்டுகிறார்களா என்று பாரக்காமல், அவர்கள் கிறிஸ்துவால் கிரயத்திற்கு வாங்கப்பட்டவர்கள் என்று நினைத்து மற்றவர்கள் மேல் அன்புகூருவான். தன்னுடைய நோக்கங்களும், வார்த்தைக ளும், செயல்களும் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டால் அல்லது திரித்துக்கூறப்பட்டால் புண்படமாட்டான்; தன்னுடைய வழியில் விலகாமல் நடப்பான். அன்புள்ளவனாக, சிந்தனையாளனாக இருப்பான்; தன்னைக் குறித்த தாழ்மையான, நம்பிக்கை நிறைந்த எண்ணமிருக்கும். தேவ அன்பையும் இரக்கத்தையும் எப்போதும் நம்பியிருப்பான்.

“உங்களை அழைத்தவர் பரிசுத்தராயிருக்கிறது போல, நீங்களும் உங்கள் நடக்கைகளெல்லாவற்றிலேயும் பரிசுத்தராயிருங்கள். நான் பரிசுத்தர், ஆகையால் நீங்களும் பரிசுத்தராயிருங்கள் என்று எழுதியிருக்கிறதே” என்று அப்போஸ்தலன் நம்மை எச்சரிக் கிறார். 1பேதுரு 1:15,16. கோபத்தையும் பேச்சையும் கட்டுப்படுத்த கிறிஸ்து வின் கிருபை அருளப்படுகிறது. சகோதரருக்கு சகோதரர் அமைதியாக, கனிவாக நடப்பதிலும், அன்போடு பேசுவதிலும், உற்சாகமூட்டுவதிலும் அது கிரியை செய்வதைக் காணலாம். குடும்பத்தில் தேவதூதனுடைய பிரசன்னம் இருக்கும். வாழ்க்கை நற்கந்தம் வீசுகிற பரிசுத்த சுகந்த வாசணையாக தேவனிடத்திற்கு எழும்பும். அன்பும், சாந்தமும், சகிப்புத்தன்மையும், நீடிய பொறுமையும் அன்பின் வெளிப்பாடாகும்.

முகச்சாயலில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. கிறிஸ்துவை நேசித்து, அவருடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொள்கிறவர்களின் இதயங் களில் கிறிஸ்து வாசஞ்செய்கிறார்; அது முகத்தைப் பிரகாசமாக்குகிறது. சத்தியம் அங்கே எழுதப்படுகிறது. பரலோகத்தின் இனிமையான சமாதானம் வெளிப்படுகிறது. மனித அன்பை மிஞ்சி ன ஒரு சாந்தம், குணமாக மாறி, வெளிப்படுகிறது.

சத்தியமாகிய புளித்த மாவு முழுமனிதனிலும் மாற்றத்தை உண்டாக்குகிறது; முரடனைச்சாதுவாக்குகிறது, மூர்க்கனைச் சாந்த முள்ளவனாக்குகிறது, சுயநலமுள்ளவனை தயாளனாக்குகிறது. அது பரிசுத்தமற்றவனை ஆட்டுக்குட்டியானவரின் இரத்தத்தினாலே கழுவிச்சுத்திகரிக்கிறது. முழுமனதோடும், முழு ஆத்துமாவோடும், முழுப்பெலத்தோடும் தேவனுக்கேற்ற வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கான அனைத்தையும், ஜீவனைக் கொடுக்கிற அதன் வல்லமை தருகிறது. மனித சுபாவமுடைய தெய்வீக சுபாவத்தில் பங்கடைகிறான். குணம் பரிபூரணப்பட்டு, மேன்மையடையும் போது கிறிஸ்து கனப்படுத்தப்படுகிறார். இந்த மாற்றங்கள் நிகழும்போது, தேவதூதர்கள் பேரானந்தத்துடன் பாடுகிறார்கள், தேவகுணத்திற்கு ஒப்பான குணத்தைப் பெற்ற ஆத்துமாக்களைக் கண்டு தேவனும் கிறிஸ்துவும் மனம் மகிழ்கிறார்கள்.

8 - புதைந்திருக்கிற பொக்கிஷம்

“பரலோகராஜ்யம் நிலத்தில் புதைத்திருக்கிற பொக்கிஷத்துக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது; அதை ஒரு மனுஷன் கண்டு, மறைத்து, அதைப்பற்றிய சந்தோஷத்தினாலே போய், தனக்கு உண்டான எல்லாவற்றையும் விற்று, அந்த நிலத்தைக் கொள்ளுகிறான்.” மத்தேயு 13:44.

பண்டையக் காலங்களில் பொக்கிஷங்களை நிலத்திற்குள் புதைத்துவைப்பது வழக்கம். திருடு, கொள்ளை அதிகமாகக் காணப்பட்டது. ஆட்சி ஆதிகாரம் மாறுகிற சமயங்களிலெல்லாம், பெரும் செல்வந்வீர்ர்கள் புகுந்து, சூரையாடுகிற அபாயமும் அந்நாட்டில் எப்போதும் காணப்பட்டது. அதனால் தான், செல் வந்தர்கள் தங்கள் உடைமைகளை மறைத்து வைத்துப் பாதுகாக்க முயன்றனர். நிலத்திற்குள் புதைப்பதே பாதுகாப்பானதெனக் கருதினார்கள். பெரும்பாலும் புதைத்த இடம் மறக்கப்பட்டுப் போகும்; புதைத்தவர் மரிக்கலாம்; கைது நடவடிக்கை அல்லது நாடு கடத்துதலுக்கு ஆளாகி புதையலை விட்டுப் பிரியலாம்; எனவே பெரும்பாடுகளுக்கு மத்தியில் அவர் மறைத்த அந்தப் பொக்கிஷம், யார் கையில் கிடைக் கிறதோ அவர் அதிர்ஷ்டசா லிதான். புறக்கணிக்கப்பட்ட நிலங்களில் பழைய நாணயங்களையும், பொன் மற்றும் வெள்ளி ஆபரணங்களையும் கண்டெடுப்பது கிறிஸ்துவின் நாட்களில் அரிய ஒரு விஷயமாக இருக்கவில்லை .

விவசாயம் செய்வதற்காக ஒருவன் ஒரு நிலத்தை குத்தகைக்கு எடுக்கிறான்; ஏர்பூட்டி உழுகிறபோது, நிலத்தில் புதைக்கப் பட்ட பொக்கிஷம் வெளிப்படுகிறது. பொக்கிஷத்தைக் கண்ட உடனே ஒரு நல்ல வாய்ப்பு தனக்கு எட்டியிருப்பதைப் புரிந்து கொள்கிறான். கண்டெடுத்த பொன்னை அந்த மறைவிடத்திலேயே வைத்துவிட்டு, தன் வீட்டிற்கு திரும்பிச்சென்றதும், அந்தப் பொக்கிஷமுடைய நிலத்தை விலைக்கு வாங்கும்படி தனக்குண்டான எல்லாவற்றையும் விற்கிறான். அவன் ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போலச் செயல்படு வதாக அவனுடைய குடும்பத்தாரும் அயலகத்தாரும் நினைக் கிறார்கள். அந்த வயலைப் பார்க்கும் போது, அந்த தரிசு நிலம் ஒன்றுக்கும் உதவா தன எண்ணுகிறார்கள். ஆனால் அவன் செய் வதறிந்துதான் செயல்படுகிறான்; அந்த நிலத்தின் உரிமையாளனான பிறகு, தான் பார்த்திருந்த பொக்கிஷத்தைக் கண்டுபிடிக்க, ஓர் இடம் விடாமல் அங்கு தேடுகிறான்.

பரலோகப் பொக்கிஷத்தின் மதிப்பையும், அதைப் பெற்றுக் கொள்ள எடுக்கவேண்டிய முயற்சியையும் இந்த உவமை கூறுகிறது. அந்த நிலத்தில் அந்தப் பொக்கிஷத்தைக் கண்டு பிடித்தவன், புதைந்திருந்த ஐசுவரியங்களைப் பெறும்படி, தனக்கு உண்டான எல்லாவற்றையும் விற்பதற்கும், கடினமாக உழைப்பதற்கும் ஆயத்தமாக இருந்தான். அதுபோலவே, பரலோகப்பொக்கிஷத்தை கண்டுபிடிக்கிறவன், சத்தியத்தின் ஐசுவரியங்களைச் சொந்தமாக்க, எப்படிப்பட்ட பிரயாசத்தையும், எவ்வளவு பெரிய தியாகத்தையும் பொருட்படுத்தமாட் டான்.

உவமையில், பொக்கிஷமிருந்த நிலமானது, பரிசுத்த வேதவாக்கியங்களைக் குறிக்கிறது. சுவிசேஷம்தான் பொக்கிஷம். தேவ வார்த்தையில் காணப்படுமளவிற்கு இந்தப் பூமிக்குள் தானே தங்கப்படிவங்கள் படிந்திருக்கவில்லை; விலையுயர்ந்த பொருட்கள் நிறைந்திருக்கவில்லை.

எவ்வாறு மறைந்திருந்தது?

சுவிசேஷத்தின் பொக்கிஷங்கள் மறைந்திருப்பதாகச் சொல் லப்பட்டுள்ளன. தங்கள் பார்வைக்கு ஞானிகளாகத் தெரிய வர்களுக்கும், மாயையான தத்துவத்தின் போதனையால் கர்வம்பிடித்தவர்களும், மீட்பின் திட்டத்தினுடைய இரகசியத்தையும் அதின் அழகையும் வல்லமையையும் புரிந்து கொள்ள முடியாது. அநேகர் கண்கள் இருந்தும் காண்பதில்லை; செவிகளிருந்தும் கேட்பதில்லை; அறிவிருந்தும் மறைந்திருக்கிற பொக்கிஷத்தைப் புரிந்துகொள்வதில்லை.

பொக்கிஷம் மறைத்துவைக்கப்பட்டுள்ள நிலத்தின் மேல் ஒரு வன் நடந்து செல்லலாம். மிகவும்களைத்துப்போய் ஒரு மரத்தி னடியில் உட்காரலாம்; அதன் வேர்களுக்குள்தாம் ஐசுவரியங்கள் மறைந்திருக்கின்றன என்று அறியாமலிருக்கலாம். அப்படித்தான் யூதர்கள் இருந்தார்கள். சாத்தியமானது ஒரு தங்கப் புதையலாக எபிரெயர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தது. பரலோகத்தின் தனிதன்மையோடு விளங்கிய யூத நிர்வாக அமைப்பை கிறிஸ்துதாமே ஏற்படுத்தியிருந்தார். அடையாளங் களிலும் மாதிரிகளிலும் மாபெரும் சாத்தியங்கள் மறைந்திருந்தன. ஆனாலும் கிறிஸ்து வந்தபோது, அந்த அடையாளங்களெல்லாம் அவரைத்தாம் சுட்டிக்காட்டினவென்று யூதர்கள் உணரவில்லை. தேவவார்த்தை அவர்களுடைய கரங்களில் இருந்தது; ஆனாலும், தலைமுறை தலைமுறையாக நம்பப்பட்ட பாரம்பரியங்களும், வேதவாக்கியங்களுக்கு மனிதர்கள் கொடுத்த விளக்கங்களும் கிறிஸ்துவைப்பற்றிய சத்தியத்தை அவர்களிடமிருந்து மறைத்தன. பரிசுத்த எழுத்துகளின் ஆவிக்குரிய அர்த்தம் புலப்படாமல் போனது . சகல அறிவுகளின் பொக்கிஷசாலை அவர்களுக்குத் திறந்திருந்தும், அவர்கள் அதை அறியாதிருந்தார்கள்.

தேவன் தமது சத்தியத்தை மனிதர்களுக்கு மறைக்கவில்லை. தங்களுடைய போக்கால் தான் அதை தங்களுக்கு மறைத்துக் கொண்டார்கள். தாம் மேசியா என்பதற்கான ஏராளமான ஆதாரங்களை யூதர்களுக்கு கிறிஸ்து கொடுத்திருந்தார்; ஆனால் அவர்களுடைய வாழ்க்கை முற்றிலும் மாற வேண்டு மென அவருடைய போதனைகள் அழைத்தன. கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டால், தாங்கள் போற்றி வந்த கோட்பாடுகளையும் பாரம்பரியங்களையும், சுயநலமும் பரிசுத்தமற்றதுமான தங்கள் நடவடிக்கைகளையும் தாங்கள் விடவேண்டியதிருக்கும் என்பதைக் கண்டார்கள். மாறாத, நித்திய சத்தியத்தை ஏற்றுக்கொள்ள தியாகம் அவசியமாயிருந்தது; எனவே, கிறிஸ்துவில் விசுவாசம் பெலப்படும்படி தேவன் கொடுத் திருந்த உறுதியான ஆதாரத்தை ஏற்க விரும்பவில்லை. பழைய ஏற்பாட்டு வாக்கியங்களை நம்புவதாகச் சொன்னார்கள்; ஆனாலும், கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கை, குணம் குறித்து அங்கே சொல்லப்பட்டிருந்த சாட்சியை ஏற்க மறுத்தனர். தாங்கள் நம்பிவிட்டால், மனம்மாற வேண்டியதிருக்கும் என்றும், முன் அபிப்பிராய கருத்துகளை விடவேண்டியதிருக்கும் என்றும் பயந்தார்கள். சுவிசேஷத்தின் பொக்கிஷமும் வழியும் சத்தியமும் ஜீவனும் அவர்கள் மத்தியில் இருந்தது; ஆனால், பரலோகம் அனுப்பியிருந்த மாபெரும் ஈவைப்புறக்கணித்தார்கள்.

‘ ஆகிலும் அதிகாரிகளிலும் அநேகர் அவரிடத்தில் விசுவாசம் வைத்தார்கள். அப்படியிருந்தும் ஜெப ஆலயத்துக்குப் புறம்பாக்கப்படாதபடி, பரிசேயர்நிமித்தம் அதை அறிக்கை பண்ணா திருந்தார்கள்” என்று வாசிக்கிறோம். யோவான் 12:42. அவர்கள் இயேசுவை தேவனுடைய குமாரனென்று விசுவாசித்தார்கள். நன்றாக உணர்ந்திருந்தார்கள்; ஆனாலும் அவரைக் குறித்து அவ்வாறு அறிக்கையிடுவது அவர்களுடைய எதிர்பார்ப்புகளுக்க ஒத்திருக்கவில்லை. பரலோகப் பொக்கிஷத்தைப் பெற்றுத்தந்திருக்கக்கூடிய விசுவாசம் அவர்களிடத்தில் காணப்பட வில்லை; உலகப்பொக்கிஷத்தை தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

இன்றைக்கும் மனிதர்கள் உலகப் பொக்கிஷத்தைதான் ஆவலோடு தேடி வருகிறார்கள். சுயநலமான, எதிர்பார்ப்பு நிறைந்த எண்ணங்கள் அவர்களுடைய சிந்தையில் நிறைந்துள்ளன. உலகப் பிரகாரமான ஐசுவரியங்களையும் கனத்தையும் அல்லது அதிகாரத்தையும் பெறுவதற்காக, தேவனுடைய நிபந்தனைகளுக்கு மேலாக மனிதர்களுடைய நிபந்தனைகளையும் பாரம்பரியங்களையும் கோட்பாடுகளையும் உயர்த்துகிறார்கள். அவருடைய வார்த்தையின் பொக்கிஷங்கள் அவர்களுக்கு மறைக்கப்பட்டுள்ளன.

“ஜென்மசுபாவமான மனுஷனோ தேவனுடைய ஆவிக்குரிய வைகளை ஏற்றுக்கொள்ளான்; அவைகள் அவனுக்குப் பைத் தியமாகத் தோன்றும்; அவைகள் ஆவிக்கேற்ற பிரகாரமாய் ஆராய்ந்து நிதானிக்கப்படுகிறவைகளானதால், அவைகளை அறியவுமாட்டான்.” 1கொரி 2:14.

“எங்கள் சுவிசேஷம் மறைபொருளாயிருந்தால், கெட்டுப் போகிறவர்களுக்கே அது மறை பொருளாயிருக்கும். தேவ னுடைய சாயலாயிருக்கிற கிறிஸ்துவின் மகிமையான சுவிசே ஷத்தின் ஒளி, அவிசுவாசிகளாகிய அவர்களுக்குப் பிரகாசமாயிராதபடிக்கு, இப்பிரபஞ்சத்தின் தேவனானவன் அவர்களுடைய மனதைக் குருடாக்கினான் 2கொரிந்தியர் 4:3,4.

பொக்கிஷத்தின் மதிப்பு

இலாபம் ஈட்டுவதில் மனிதர்கள் மூழ்கி இருந்ததையும், நித்தியத்திற்கடுத்த நிஜங்களைக் காணமறந்ததையும் இரட்சகர் கண்டார். அந்தத் தீமையை திருத்த முயன்றார். ஆத்துமாவை முடக்கிவந்த வசீகரநிலையிலிருந்து விடுவிக்க விரும்பினார்; உரத்தசத்தமாக: மனுஷன் உலகம் முழுவதையும் ஆதாயப்படுத்திக் கொண்டாலும், தன் ஜீவனை நஷ்டப் படுத்தினால் அவனுக்கு லாபம் என்ன? மனுஷன் தன் ஜீவனுக்கு ஈடாக என்னத்தைக் கொடுப்பான்?” என்று கேட்டார். மத்தேயு 16:26. விழுந்து போன மனு குலத்தார் நித்தியத்திற்கடுத்த நிஜங்களைக் காணும் படி, அவர்கள் காணமறந்த மேலான உலகத்தை அவர்களுக்கு எடுத்துரைத்தார். தேவனுடைய சொல்லொண்ணா மகிமை யால் பிரகாசித்த முடிவேயில்லாத அந்த உலகத்தின் வாசலுக்கே அவர்களை அழைத்துச்சென்று, அங்குள்ள பொக்கிஷத்தைக் காட்டுகிறார்.

அந்தப் பொக்கிஷத்தின் மதிப்பு வெள்ளியையும் அல்லது பொன்னையும் விட மேலானது. இவ்வுலக சுரங்கங்களில் கிடைக்கும் ஐசுவரியங்கள் அதற்கு ஒப்பாகாது.

“ஆழமானது: அது என்னிடத்தில் இல்லையென்கிறது; சமுத்திரமானதும், அது என்னிடத்தில் இல்லையென்கிறது. அதற்கு ஈடாகத்தங்கத்தைக் கொடுக்கவும், அதற்குக்கிரயமாக வெள்ளியை நிறுக்கவும் கூடாது. ஓப்பீரின் தங்கமும், விலையேறப்பெற்ற கோமேதகமும், இந்திர நீலக்கல்லும் அதற்கு ஈடல்ல. பொன்னும் பளிங்கும் அதற்கு ஒப்பல்ல ; பசும்பொன்னாபரணங்களுக்கு அதை மாற்றக்கூடாது. பவளத்தையும் ஸ்படிகத்தையும் அத்தோடே ஒப்பிட்டுப் பேசலாகாது; முத்துகளைப் பார்க்கிலும் ஞானத்தின் விலை உயர்ந்தது” யோபு 28:14-18.

அப்படிப்பட்ட பொக்கிஷம் வேதவாக்கியங்களில் உள்ளது. வேதாகமமானது தேவனுடைய மகத்தான பாடப்புத்தகமாகும்; அவருடைய மகா ஆசானாகும். மெய்யான அறிவியலின் அஸ்திபாரம் வேதகாமத்தில் அடங்கியுள்ளது. தேவ்வார்த்தையை ஆராய்ந்தால், ஒவ்வொரு வகை அறிவையும் கண்டடையலாம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அறிவியல்களுக்கெல்லாம் மேலான அறிவியல் அதிலுள்ளது; அது இரட்சிப்பின் அறிவியல். ஆராய்ந்தறிய முடியாத கிறிஸ்துவின் ஐஸ்வரியங்கள் அடங்கிய சுரங்கம்தான் வேதாகமம்.

தேவவார்த்தையை ஆராய்ந்து, அதற்குக் கீழ்ப்படிவதால் தான் மெய்யான மேற்கல்வியைப் பெற முடியும்; ஆனால், தேவனி டத்திற்கும் பரலோகத்தினிடத்திற்கும் வழிநடத்தாத புத்தகங்களை ஆராய்வதற்காக தேவவார்த்தையைப் புறக்கணித்தால், அத்தகைய படிப்பு அதன் பெயருக்கே எதிரானதாகும்.

இயற்கையில் அற்புதமான சாத்தியங்கள் உள்ளன. பூமியும், சமுத்திரமும், ஆகாயமும் சத்தியத்தால் நிரைந்துள்ளன. அவை நம் ஆசிரியர்கள். பரலோக ஞானத்தையும் நித்திய சத்தியத் தையும் பற்றிய பாடங்களை இயற்கை நடத்துகிறது; ஆனால், விழுந்து போன மனிதனால் அதைப் புரிந்துகொள்ளான். பாவம் அவன் பார்வையை மறைத்து விட்டது; தேவனுக்கும் மேலாக இயற்கையை உயர்த்தாமல், அதை விவரிக்க அவனால் இயலாது. தேவவார்த்தையைப் புறக்கணிப்பவர்களின் மனதில் சரியான பாடங்கள் பதியா. தங்கள் சிந்தையை தேவனிட மிருந்து விலகச்செய்யுமளவிற்கு இயற்கையின் போதனையைப் புரட்டிப் பேசுவார்கள்.

அநேகர் மனிதனுடைய ஞானத்தை தெய்வீக ஆசிரியரின் ஞானத்தை விட மேலானதாகக் கருதி, தேவனுடைய பாடப்புத்தகத்தை வழக்கொழிந்த, சலிப்பூட்டுகிற, ஆர்வத்தைத் தூண்டாத ஒன்றாகப் பார்க்கிறார்கள். ஆனால், பரிசுத்த ஆவியின் வெளிச்சத்தைப் பெற்றவர்கள் அவ்வாறு நினைக்க மாட்டார்கள். ஈடு இணையற்ற அந்தப் பொக்கி ஷத்தை அவர்கள் பார்த்து, அனைத்தையும் விற்றாவது அது இருக்கிற நிலத்தை வாங்க விரும்புவார்கள். பிரசித்திபெற்ற ஆசிரியர்களின் ஊகங்கள் அடங்கிய புத்தகங்களுக்கு பதிலாக, உலகம் கண்டிராத தலைசி றந்த போதகரின், பிரசித்திப்பெற்ற ஆசிரியரின் புத்தகத்தைத் தெரிந்துகொள்வார்கள். அவர் மூலமாக நாம் நித்தியஜீவனைப் பெறும்படி, நமக்காக அவர் ஜீவனைக் கொடுத்தார்.

பொக்கிஷத்தைப் புறக்கணிப்பதின் விளைவுகள்

தேவனைச் சாராமல் அற்புதமான அறிவைப் பெற முடியு மென்று சிந்திக்கவைக்க மனிதர்களுடைய சிந்தைகளில் சாத்தான் கிரியை செய்கிறான். வஞ்சகமான காரணத்தைக் கூறியே ஆதாமையும் ஏவாளையும் தேவவார்த்தையைச் சந்தேகிக்கவைத்தான்; அதற்குப்பதிலாக அவர்கள் கீழ்ப்படியாமல் போவதற்கான ஒரு வஞ்சகக்கருத்தைச் சொன்னான். ஏதேனில் வெற்றிபெற்ற இதே வஞ்சகக்கருத்து இன்றும் முன் வைக்கப்படுகிறது. பாடம் நடத்துகிற ஆசிரியர்கள் சமய நம்பிக்கையற்ற ஆசிரியர்களின் கருத்துகளையும் கலந்து சொல்வதால், தேவனை நம்பாமல் செய்கிற, அவருடைய பிரமாணங்களை மீறச்செய்கிற சிந்தைகளை வாலிபர்களுடைய மனதில் நட்டுகிறார்கள். தாங்கள் செய்வது இன்னதென்று அவர்கள் அறிவதில்லை. அதால் உண்டாகக்கூடிய விளைவையும் அவர்கள் அறிவதில்லை.

ஒரு மாணவன் இன்று பள்ளிப்படிப்புகளையும் கல்லூரிப் படிப்புகளையும் முடிக்கலாம். அறிவைப் பெறுவதற்காக தன் ஆற்றல்களையெல்லாம் செலவிடலாம். ஆனால் அவன், தேவனைக் குறித்த அறிவைப் பெற்றிராவிட்டால், தன் ஜீவி யத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிற பிரமாணங்களுக்குக் கீழ்ப்படியா விட்டால், தன்னையே அழித்துக்கொள்வான். தவறான பழக்கங்களால், சுயமதிப்பீட்டு ஆற்றலை இழக்கிறான். சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் இழக்கிறான். தன்னைப் பற்றிய விஷயங்களை அவனால் சரியாகப் பகுத்தறிய முடியாது. தன் மனதையும் சரீரத்தையும் பகுத்தறிவின்றி, அஜாக்கிரதை யாகக் கையாளுகிறான். தவறான பழக்கங்களால் தன்னையே நாசமாக்குகிறான். அவனுக்கு சந்தோஷம் கிடைக்காது; ஏனென்றால், அவனுடைய சமாதானத்தை அழிக்கிற பழக்க வழக்கங்களைக் கட்டுப்படுத்துகிற நல்ல, ஆரோக்கியமான நியதிகளை மேம்படுத்த தவறுகிறான். அவன் தன்னையே அழிப்பதால், பல ஆண்டுகள் கடினமாகப் படித்தும் பயனில்லை . அவன் தன்னுடைய சரீர - மன திறன்களை தவறாகப் பயன்படுத்தியதால், அவனுடைய சரீரமாகிய ஆலயம் பாழடைகிறது. இவ்வுலக வாழ்க்கையையும் அழிக் கிறான், இனிவரும் வாழ்க்கையையும் இழக்கிறான். உலக அறிவைப் பெற்றால், பொக்கிஷம் கிடைத்து விடுமென நினைத்தான்; ஆனால், தன் பரிசுத்த வேதாகமத்தைப் புறக் கணித்ததின் நிமித்தமாக எல்லாவற்றையும் விட மேலான ஒரு பொக்கிஷத்தைப் பலிகொடுத்துவிட்டான்.

பொக்கிஷத்தைத் தேடுதல்

தேவவார்த்தையே நமது ஆராய்ச்சியாக இருக்கவேண்டும். அதிலுள்ள சத்தியங்களை நம் பிள்ளைகளுக்குப் போதிக்க வேண்டும். அது வற்றாத ஒரு பொக்கிஷம்; ஆனால், அது தங்கள் வசம் இருக்கும் வரையிலும் அதிலுள்ள பொக்கிஷத்தைக் கண்டடைய மக்கள் தவறுகின்றனர். சத்தியம் குறித்த அனுமானங் களில் பலர் திருப்தியடைகின்றனர். அதை மேலோட்டமாக வாசி த்து, அவசியமான தெல்லாம் தங்களிடம் இருப்பதாக முடிவு செய்கிறார்கள். மற்றவர்கள் சொல்வதை சத்தியமென ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்; வார்த்தையில் சொல்லப் படுவதுபோல மறைந்திருந்த பொக்கிஷத்தை விழிப்போடும், கருத்தோடும் தேடாமல் சோம்பேறிகளாக இருக்கின்றனர். ஆனால், மனிதனுடைய கண்டுபிடிப்புக்கள் நம்பமுடியாதவை ; ஆபத்தானவைகளும் கூட ; ஏனெனில், அவை தேவன் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் மனிதனை வைக்கின்றன. “என்று கர்த்தர் சொல்கிறார் என்பதைப் பார்க்காமல், மனிதனின் கருத்துகளைப் பார்க்கச் செய்கின்றன.”

கிறிஸ்துவே சாத்தியம். அவருடைய வார்த்தைகள் சத்திய முள்ளவை; மேலே தெரிவதைவிட ஆழமான அர்த்த முள்ளவை. கிறிஸ்து சொல்லியுள்ள அனைத்தும் உண்மை என்பதற்கும் அதிகமான மதிப்பு வாய்ந்தவை. பரிசுத்த ஆவியானவரால் புதுப்பிக்கப்படுகிற இருதயங்கள் மட்டே அவற்றின் மதிப்பைக் கண்டறிய முடியும். அவை புதைக்கப் பட்ட பொக்கிஷங்களாக இருந்தாலும், சாத்தியமென்னும் விலையுயர்ந்த முத்துக்களைக் கண்டடைவார்கள்.

தேவனுடைய வார்த்தையைப் புரிந்துகொள்ள, மனிதர்களுடைய கருத்துகளும், ஊகங்களும் ஒருபோதும் உதவ முடியாது. தங்களுக்கு தத்துவ அறிவு இருப்பதாக நினைக்கிறவர்கள், அறிவுப்பொக்கிஷங்களை முடிச்சவிழ்க்கவும், சபைக்குள் மதத் துரோகம் நுழையாமல் தடுக்கவும் தாங்கள் விளக்கமளகிக்க வேண்டியது அவசியமென்று நினைக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களது விளக்கங்கள் தாம் பொய்க்கொள்கைகளையும் மதத் துரோகங்களையும் நுழையச்செய்துள்ளன. கடினமான வேதப் பகுதிகளென தாங்கள் நினைப்பவைகளுக்கு விளக்கமளிக்க துணிச்சலான முயற்சிகளில் மனிதர்கள் இறங்கியிருக்கிறார்கள்; ஆனால் பெரும் பாலும், அவர்கள் விளக்கமளிக்க முயன்ற பகுதிகளை அவை மேலும் சிக்கலாக்கியுள்ளன.

தேவ வார்த்தைக்கு தங்கள் சுயவிளக்கத்தைக் கொடுத்து, போதகர்களாக தாங்கள் மகத்தான பங்காற்றுவதாக ஆசா ரியர்களும் பரிசேயர்களும் நினைத்தார்கள்; ஆனால், கிறிஸ்து அவர்களிடம் : ‘நீங்கள் வேதவாக்கியங்களையும், தேவனுடைய வல்லமையையும் அறியவில்லை ‘‘ என்றார். மாற்கு 12:24. “மனுஷருடைய கற்பனைகளை உபதேசங்களாகப் போதிப்ப தாக” அவர்களைக் குற்றஞ்சாட்டினார்.’” மாற்கு 7:7. தேவவாக் குகளைப் போதிக்கிற ஆசிரியர்களாக இருந்தும், அவருடைய வார்த்தைகளைப் புரிந்து கொண்டிருந்ததாக நினைத்தும், வார்த்தையின்படி அவர்கள் நடக்கவில்லை. அதன் மெய்யான கருத்தை விளங்கிக்கொள்ள முடியாதபடி சாத்தான் அவர்களுடைய கண்களைக் குருடாக்கியிருந்தான்.

இதே வேலையைத்தான் இன்று அநேகர் செய்கிறார்கள். அநேக சபைகள் இந்தப் பாவத்தைச் செய்துவருகின்றன. இன்று தங்களை ஞானி என்று எண்ணிக்கொள்வோர், யூத ஆசிரியர்கள் செய்தது போலவே செயல்பட்டால், அது ஆபத்திற்குமேல் ஆபத்தை உண்டாக்கும். தேவவாக்குகளுக்கு தவறான அர்த்தங்கற்பிக்கிறார்கள்; தேவனுடைய சத்தியத்தை தவறாகப் புரிந்துள்ளதால் ஆத்துமாக்களைக் குழப்பமடையச் செய்து, இருளுக்குள் ஆழ்த்துகிறார்கள்.

பாரம்பரியம் அல்லது மனித ஊகம் என்கிற மங்கிய வெளிச் சத்தில் வேதவாக்கியங்களை வாசிக்கக்கூடாது. மனித பாரம்பரியம் அல்லது மனித ஊகத்தின் மூலம் வேதாகமத்தை விளக்க முற்படுவது, தீவட்டியைக் கொளுத்தி சூரியனுக்கு வெளிச்சம் கொடுக்க முயல்வது போன்றதாகும். தேவனுடைய பரிசுத்த வார்த்தைகளை மகிமையாகப் பிரகாசிக்கச் செய்வதற்கு, பூலோக தீவட்டிகளன் மங்கலான வெளிச்சம் தேவை யில்லை. தேவவார்த்தை தன்னிலே வெளிச்சம் பெற்றுள்ளது; ஏனெனில் தேவவார்த்தை அங்கே வெளிப்பட்டுள்ளது; அதன் பக்கத்தில் மற்ற அனைத்தும் மங்கிய வெளிச்சமாகவே இருக்கும்.

ஆனால் ஊக்கமாக வாசித்து, நுட்பமாக ஆராயே வண்டும். சோம்பலாக இருந்தால், சத்தியத்தை தெளிவாக அறிந்து கொள்ளவே முடியாது. ஊக்கத்தோடும், பொறுமையோடும், விடாமுயற்சியோடும் முயற்சிக்காமல், எந்த ஒரு உலக ஆசீர்வாதத்தையும் பெற இயலாது. தொழிலில் வெற்றியடை வதற்கு, அதைச் செய்வதற்கான விருப்பமும், நல்ல பலன் கிடைக்குமென்கிற விசுவாசமும் அவசியம். அது போல, ஊக்கத்துடன் பிரயாசப்படாமல் ஆவிக்குரிய அறிவைப் பெற இயலாது. சத்தியமாகிய பொக்கிஷங்களைக் கண்டடைய விரும்புகிறவர்கள், நிலத்தில் மறைந்துள்ள பொக்கிஷத்தைத் தேடுகிற சுரங்கத்தொழிலாளி போல, தோண்டி, தேடவேண்டும். அரைமனதோடு, அலட்சியத்தோடு பிரயாசப்படுவதால் எப்பயனுமில்லை. முதியோரும் வாலிபரும் தேவவார்த்தையை வாசிப்பதோடு நிறுத்தாமல், முழுமனதோடும் ஆவலாக அதை ஆராயவேண்டும், மறைக்கப்பட்ட பொக்கிஷத்தைத் தேடுவது போல சத்தியத்தை ஜெபித்து, தேடவேண்டும். அப்படிச் செய்தால் பலன்கிடைக்கும்; ஏனெனில் கிறிஸ்துதாமே சிந்தையைப் புதுப்பிப்பார்.

வேதவாக்கியங்களின் சத்தியத்தை அறிந்திருப்பதைச் சார்ந்து தான் நம் இரட்சிப்பு அமைகிறது. அந்த அறிவை நாம் பெற்றிருக்க தேவன் விரும்புகிறார். ஓ, பசிதாகமுள்ள இதயத்தோடு ஆராயுங்கள், விலையேறப்பெற்ற வேதாகமத்தை ஆராயுங்கள். தங்கப்படிவங்களைக் கண்டு பிடிக்க சுரங்கத்தொழிலாளிகள் நிலத்தைத் தோண்டுவது போல தேவவார்த்தையை ஆராய்ச்சி செய்யுங்கள். தேவனோடான உறவையும், உங்களைக்குறித்த அவரது சித்தத்தையும் நிச்ச மாக அறிந்து கொள்ளு மட்டும் தளராதிருங்கள் . “நீங்கள் என் நாமத்தினாலே எதைக் கேட்பீர்களோ, குமாரனில் பிதா மகிமைப்படும்படியாக, அதைச் செய்வேன். என் நாமத்தினாலே நீங்கள் எதைக் கேட்டாலும் அதை நான் செய்வேன்” என்று கிறிஸ்து சொல்கிறார். யோவான் 14:13,14.

பக்தியிலும் தாலந்திலும் சிறந்த மனிதர்கள் நித்தியத்திற்கடுத்த உண்மைகளைக் கண்டும், பெரும் பாலும் அவற்றைப் புரிந்து கொள்ளத் தவறுகிறார்கள். மறைந்திருக்கும் பொக்கிஷத்தை வெற்றிகரமாகத் தேடிக்கண்டுபிடிக்கவிரும்புகிறவர், இந்த உலகக்காரியங்களைவிட மேலானவற்றை நாடவேண்டும். அதைத் தேடும் படி தன்னுடைய ஆர்வங்களையும் திறமைகளையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

வேதவாக்கியங்களிலிருந்து பெற்றிருக்கக்கூடிய ஏராளமான அறிவுக்கு கீழ்ப்படியாமைதான் கதவை அடைத்துவிட்டது. புத்தி என்பது தேவகட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதாகும். மனிதனுடைய அவநம்பிக்கைக்கும், தவறான அபிப்பிராயத்திற்கும் இசைந்துசெல்ல வேதவாக்கியங்களைப் பயன்படுத்தக் கூடாது. சத்தியம் குறித்த அறிவைப்பெற்று, அதற்குக்கீழ்ப்படியும்படிதாழ்மையோடு முயல்கிறவர்கள் மட்டுமே அவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இரட்சிக்கப்படுவதற்கு நான் என்ன செய்யவேண்டும் என்று கேட்கிறீர்களா? முன் அபிப்பிராயக்கருத்துகளையும், பாரம்பரியக் கருத்துகளையும், நீங்கள் வளர்த்துக்கொண்ட கருத்துகளையும் வாசலிலேயே விட்டுவிட்டு, ஆராய்ந்து பாருங்கள். உங்கள் சொந்தக் கருத்துக்களை நியாயப்படுத்துவதற் காக வேதாகமத்தை ஆராய்ந்தால், சத்தியத்தைக் கண்டடையவே மாட்டீர்கள். கர்த்தர் என்ன சொல்லுகிறாரென அறிந்து கொள்ளும்படி ஆராயுங்கள். ஆராய்ச்சியின் போது உணர்த்தப் பட்டால், நீங்கள் பெரிதாகக் கருதுகிற கருத்துகள் சாத்தியத்திற்கு ஒத்துப்போகாதவை என்று கண்டால், உங்கள் சொந்த நம்பிக்கைக்கு ஏற்றவாறு சாத்தியத்திற்கு தவறான அர்த்தங்கற்பிக்காமல், கொடுக்கப்படும் வெளிச்சத்தை ஏற்றுக்கொள் ளுங்கள். தேவவார்த்தையின் மகத்துவமான காரியங்களைக் காணும்படி, உங்கள் மனதையும் இதயத்தையும் திறந்து கொடுங்கள்.

அறிவுக்கூர்மை படைத்தவர்கள், பரலோகப் பொக்கிஷத்தைப் பகுத்தறிந்து, போற்ற வேண்டும்; அவ்வாறு இருதயம் கட்டுப்படுத்தினால் தான் கிறிஸ்துவே இந்த உலகத்தின் மீட்பர் என்கிற விசுவாசம் உண்டாகும். இப்படிப்பட்ட விசுவாசத்தையும், மனமாற்றம் மற்றும் குணமாற்றத்தையும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது. விசுவாசம் என்பது, சுவிசேஷப் பொக்கிஷத்தை அதன் சகல கடமைகளோடுங்கூட கண்டறிந்து, ஏற்றுக்கொள்வதாகும்.

“ஒருவன் மறுபடியும் பிறவாவிட்டால் தேவனுடைய இராஜ்யத்தைக் காணமாட்டான்.” யோவான் 3:3. அவன் ஊகிக்கலாம், கற்பனை செய்யலாம்; ஆனால் விசுவாசக் கண்ணில்லாமல் பொக்கிஷத்தைக்காணமுடியாது; விலைமதிப்பற்ற இந்தப் பொக்கிஷத்தை நமக்குப் பெற்றுத் தரும்படி கிறிஸ்து தமது ஜீவனைக் கொடுத்தார்; ஆனால், அவர் இரத்தத்தை விசு வாசிப்பதால் கிடைக்கிற புதிய வாழ்வைப் பெறாமல், அழிந்து போகிற ஆத்துமாவானது பாவமன்னிப்பையோ பொக்கிஷத் தையோ பெறமுடியாது.

தேவவார்த்தையின் சாத்தியங்களைப் பகுத்தறிவதற்கு, பரிசு த்த ஆவியானவருடைய வெளிச்சம் அவசியம். சூரியன் தன் ஒளிக் கதிர்களைப் பரப்பி, இருளை விரட்டாதப்பட்சத்தில், இயற்கை உலகின் அற்புதங்களைக் காணமுடியாது. அதுபோலவே, நீதியின் சூரியனுடைய பிரகாசமான தேவவார்த்தையின் பொக்கிஷங்களை வெளிப்படுத்தாமல், அவற்றை அறிந்து, போற்றமுடியாது.

நித்திய அன்பின் அருட்கொடையாக பரலோகத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியானவர், கிறிஸ்துவை முற்றிலும் விசுவாசிக்கிற ஒவ்வோர் ஆத்துமாவுக்கும் தேவனுக் கடுத்த விஷயங்களை எடுத்து, வெளிப்படுத்துகிறார். ஆத்தும இரட்சிப்பிற்குத் தேவையான முக்கிய சத்தியங்களை அவர் தம் வல்லமையால் மனதில் பதியவைக்கிறார்; ஜீவவழி குறித்து யாரும் தடுமாறாதபடிக்கு அதைத் தெளிவாக்குகிறார். வேத வாக்கியங்களை ஆராயும் போது, தேவனுடைய பரிசுத்த ஆவியானவருடைய வெளிச்சம் வார்த்தையில் பிரகாசிக்கும்படி நாம் ஜெபிக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் அதன் பொக்கிஷங்களைக் கண்டு, போற்றமுடியும்.

ஆராய்வதால் கிடைக்கிற பலன்!

இனியும் நான் அறிந்துகொள்ள எதுவுமில்லையென யாரும் நினைக்க வேண்டாம். மனித அறிவின் ஆழத்தை அளந்து விடலாம்; இவ்வுலக ஆசிரியர்களின் படைப்புகளில் நிபுணர்களாக லாம்; ஆனால் எவ்வளவு உயரமாக, ஆழமாக, அகலமாக கற்பனையைப் பற்றவிட்டாலும் தேவனைக் கண்டு பிடிக்க முடியாது. நாம் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய விஷயங்களையும் தாண்டி ஏராளம் உள்ளன. தேவமகிமையின் ஒரு சிறு ஒளிக்கீற்றை, அளவற்ற அறிவு மற்றும் ஞானத்தின் ஒரு சிறு புள்ளியைத்தான் நாம் கண்டிருக்கிறோம். சுரங்கத்தின் மேற்பரப்பில் வேலை செய்கிறவர்கள் போல இருக்கிறோம்; விலையுயர்ந்த தங்கத் தாது உள்ளே புதைந்திருக்கும்; அதைத் தோண்டுகிறவர் அதற்கான பலனை அடைவார். கூரான ஆயுதத்தால், சுரங்கத்தை மேலும் மேலும் ஆழமாகத் தோண்டி னால், மகிமையான பொக்கிஷம் கிடைக்கும். சரியான விசுவாசத்தின் மூலமாக, தெய்வீக அறிவானது மானுட அறிவாக மாறுகிறது.”

கிறிஸ்துவின் ஆவியோடு வேதவாக்கியங்களை ஆராய்கிற எவரும் அதற்கான பெலனைப் பெறாமல் போவதில். சிறு குழந்தையைப் போலக் கற்றுக்கொள்ள மனிதன் ஆயத்தமாக இருந்தால், தேவனுக்கு முற்றலும் தன்னை அர்ப்பணித் தால், அவருடைய வார்த்தையில் சத்தியத்தைக் கண்டடை வான். மனிதர்கள் கீழ்ப் படிந்தால், தேவனுடைய அரசாங்கத்தின் திட்டத்தைப் புரிந்துகொள் வார்கள். அவர்கள் அதிகமாகக் கண்டு கொள்ளும்படி பரலோக உலகமான தனது கிருபையின், மகிமையின் அறைகளைத் திறந்துவிடும். சத்தியத்தின் சுரங்கங்களில் தேடிப்பார்ப்பதால் மனிதர்களுடைய தரம் மேம்படுகிறது; எனவே, இப்போது இருப்பதைவிட முற்றிலும் வித்தியாசமானவர்களாக மனிதர்கள் மாறுவார்கள். மீட்பின் இரகசியம், கிறிஸ்து மனிதனாக வந்தது, அவர் பாவ நிவாரண பலியாக மரித்தது பற்றி எதுவும் தெரியாதவர்களாக இப்போது இருப்பது போல இருக்கமாட்டோம். அவற்றை ஆழமாக அறிந்துகொள்வோம்; எல்லாவற்றையும் விட அவற்றை அதிகமாகப் போற்றுவோம்.

கிறிஸ்துவானவர் பிதாவை நோக்கி ஜெபித்தபோது, உலகிற்கு ஒரு பாடத்தைச் சொன்னார். மனதிலும், ஆத்துமாவிலும் பொறிக்கவேண்டிய பாடம் அது ;’‘ஒன்றான மெய்த்தேவனாகிய உம்மையும் நீர் அனுப்பினவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவையும் அறிவதே நித்திய ஜீவன் . யோவான் 17:3. இதுதான் மெய்யான கல்வி ; அது வல்லமையைக் கொடுக்கிறது. தேவனையும் அவர் அனுப்பின இயேசு கிறிஸ்துவையும் அனுபவரீதியாக அறிவது, மனிதனை தேவசாயலாக மாற்றுகிறது. மனிதன் தன்னைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான திறனைக் கொடுக்கிறது. இழிவான சுபாவத்தின் உந்துவேகங்களையும் உணர்வுகளையும் மனதின் மேலான ஆற்றல்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவருகிறது. அதைப் பெற்றிருப்ப வரை, தேவனுடைய பிள்ளையாகவும் பரலோகத்தின் சுதந்தரவாளியாகவும் மாற்றுகிறது. முடிவில்லாதவரின் மனதோடு அவனை ஐக்கியப்படச்செய்து, சர்வலோகத்தின் ஈடு இணையற்ற பொக்கிஷங்களை அவனுக்குத் திறந்து விடுகிறது.

தேவ வார்த்தையை ஆராய்வதன் மூலம் கிடைக்கிற அறிவு இது. இந்தப் பொக்கிஷத்தைப் பெறும் படி தன்னிடமுள்ள அனைத்தையும் விட்டு விடுகிற ஒவ்வோர் ஆத்துமாவும் இதைக் கண்டடையலாம்.

“ஞானத்தை வா என்று கூப்பிட்டு, புத்தியைச் சத்தமிட்டு அழைத்து, அதை வெள்ளியைப்போல் நாடி, புதையல்களைத் தேடுகிறது போல் தேடுவாயாகில், அப்பொழுது கர்த்தருக்குப் பயப்படுதல் இன்ன தென்று நீ உணர்ந்து, தேவனை அறியும் அறிவைக் கண்டடைவாய்.” நீதிமொழிகள் 2:3-5.

9 - முத்து

நம் மீட்பருடைய மீட்கும் அன்பின் ஆசீர்வாதங்கள் விலையுயர்ந்த ஒரு முத்துக்கு ஒப்பிடப்பட்டுள்ளன. நல்ல முத்துக்களைத் தேடுகிற வியாபாரி பற்றின உவமையின் மூலம் அவர் இந்தப்பாடத்தை எடுத்துக்கூறுகிறார். அவன் விலையுயர்ந்த ஒரு முத்தைக் கண்டு போய், தனக்குண்டான எல்லாவற்றையும் விற்று, அதைக் கொள்ளுகிறான்.” விலையுயர்ந்த அந்த முத்து கிறிஸ்துவே . பிதாவின் மகிமை முழுவதும், தேவத்துவத்தின் பரிபூரணமும் அவரில் அடங்கியிருக்கிறது. அவர் பிதாவினுடைய மகிமையின் பிரகாசமாகவும் அவருடைய தன்மையின் சொரூபமாகவும் இருக்கிறார். தேவனுடைய சாற்றுப்பண்புகளின் மகிமை அவருடைய குணத்தில் வெளிப்படுகிறது. பரிசுத்த வேதாகமத்தின் ஒவ்வொரு பக்கமும் அவருடைய ஒளியில் பிரகாசிக்கிறது. கிறிஸ்துவினுடைய நீதியானது, தூய்மையும் வெண்மையுமான முத்தைப்போல எவ்வித பழுதற்றதும், கறையற்றதுமாக இருக்கிறது. தேவனுடைய மகத்தான, விலையேறப்பெற்ற இந்த ஈவை மேம்படுத்த எந்த மனிதனாலு முடியாது. அது பிழை யற்றது. கிறிஸ்துவிற்குள் ‘ஞானம், அறிவு என்பவைகளாகிய பொக்கிஷங்களெல்லாம் அடங்கியிருக்கிறது” கொலோ 2:3; அவரே “தேவனால் நமக்கு ஞானமும் நீதியும் பரிசுத்தமும் மீட்பு மானார்” 1கொரிந்தியர் 1:31. இவ்வுலகிலும் இனி வரும் உலகிலும் மனித ஆத்துமாவின் தேவைகளையும் ஏக்கங்களையும் திருப்தி செய்யக்கூடிய அனைத்தும் கிறிஸ்துவில் காணப் படுகிறது. நம்முடைய மீட்பர்தாம் விலையேறப்பெற்ற முத்து; அதோடு ஒப்பிடும் போது மற்ற அனைத்தும் நஷ்டமே.

கிறிஸ்து “தமக்குச் சொந்தமானதிலே வந்தார், அவருக்குச் சொந்தமானவர்களோ அவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.” யோவான் 1:11. தேவனுடைய வெளிச்சம் உலகத்தின் இருளில் பிரகாசித்தது, “இருளானது அதைப் பற்றிக்கொள்ளவில்லை .” யோவான் 1:5. ஆனால் பரலோகத்தின் ஈவு குறித்து எல்லாருமே அலட்சியமாக இருந்துவிடவில்லை. ஆத்துமாவின் பொக்கிஷமாக தாங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒன்றை இலக்கியங்களிலும் அறிவியலிலும் அஞ்ஞான மார்க்கங்களிலும் ஊக்கத்தோடும் தீவிரமாகவும் தேடினவர்கள் வெவ்வேறு நாடுகளில் இருந்தார்கள். யூதர்கள் மத்தியிலும் தாங்கள் பெற்றிராததைத் தேடினவர்கள் இருந்தார்கள். பாரம்பரிய மதம் அவர்களுக்குத் திருப்தியளிக்க வில்லை ; ஆவிக்குரிய, அதன் தரத்தை உயர்த்துகிற ஒன்றுக்காக ஏங்கினார்கள். கிறிஸ்து தெரிந்து கொண்ட சீடர்கள் யூதர்கள் மத்தியில் இருந்தவர்கள், கொர்நேலியுவும் எத்தியோப்பிய மந்திரியும் பிற நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள். பரலோக வெளிச்சத்திற்காக அவர்கள் ஏக்கத் தோடு ஜெபித்துவந்தார்கள். கிறிஸ்து அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டபோது, சந்தோஷமாக அவரை ஏற்றுக் கொண்டார்கள்.

முத்தானது ஓர் ஈவு என்று உவமை சொல்லவில்லை. அந்த வியாபாரி தன்னிடமிருந்த்தை எல்லாம் விற்று அதை வாங்கினான். கிறிஸ்து ஓர் ஈவாகக் கொடுக்கப்பட்டதாக வேதாகமம் சொல்வதால், இதன் அர்த்தம் என்னவென்று அநேகர் சிந்திக்கிறார்கள். அவர் ஈவுதான்; ஆனால் முழுஆவியோடும், முழு ஆத்துமா வோடும், முழுசரீரத்தோடும் தங்களை அவரிடம் அர்ப்பணிப் பவர்களுக்கே அவர் ஈவாக இருக்கிறார். அவருடைய அனைத்து நிபந்தனைகளுக்கும் விருப்பத்தோடு கீழ்ப்படிகிறவர்களாக வாழ்ந்து, நம்மை கிறிஸ்துவிடம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். நாமும், நாம் பெற்றுள்ள அனைத்து தாலந்துகளும், திறமைகளும் ஆண்டவருடைய சொத்து; அவருடைய பணிக்காக அர்ப்பணிக்கவேண்டும். இவ்விதமாக, நம்மை நாம் முற்றிலுமாக கிறிஸ்துவிடம் அர்ப்பணிக்கும்போது, அவர் பரலோகத். அப்பொழுது, விலையுயர்ந்த முத்தைப் பெற்றுக்கொள்கிறோம்.

இரட்சிப்பு ஓர் இலவச ஈவு ; ஆனாலும் அதை வாங்கவும் விற்கவும் வேண்டும். தேவனுடைய இரக்கம் நிர்வாகம் செய்கிற சந்தையில், விலையுமின்றி பணமுமின்றி வாங்கப்பட்டதாக அந்த விலையுயர்ந்த முத்து சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. இந்தச் சந்தையில் அனைவரும் பரலோகப் பொருட்களைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம். சத்தியம் எனும் ஆபரண பொக்கிஷசாலை அனைவருக்கும் திறக்கப்பட்டுள்ளது. ‘இதோ, திறந்த வாசலை உனக்கு முன்பாக வைத்திருக்கிறேன், அதை ஒருவனும் பூட்டமாட்டான் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். எந்தப் பட்டய மும் அதன் வாசலைக் காக்கிறதில்லை. அதன் உள்ளேயிருந்தும், வாசலிலிருந்தும் ‘வாருங்கள்’ என்று சொல்லப்படுகிறது. “நீ ஐசுவரியவானாகும் படிக்கு நெருப்பிலே புடமிடப்பட்ட பொன்னை ... வாங்கிக்கொள்” என்று இரட்சகரின் குரல் ஆவலோடும் அன்போடும் நம்மை அழைக்கிறது. வெளி 3:8,18.

கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷம் அனைவரும் பெறவேண்டிய ஓர் ஆசீர்வாதம். ஐசுவரியவான்களைப்போல ஏழைகளும் இரட் சிப்பை வாங்க முடியும்; ஏனென்றால் அது உலக செல்வத்தால் பெறக்கூடியதல்ல. அது மனமார்ந்த கீழ்ப்படிதலாலும், கிறிஸ்து விலைகொடுத்து வாங்கின பொருளாக நம்மை முற்றிலும் அவரிடம் அர்ப்பணிப்பதாலும் பெறக் கூடியது. உயர்ந்த பட்ச கல்வியாலும் கூட, ஒரு மனிதனை தேவனண்டை கொண்டுவர இயலாது. அனைத்து வகை இம்மைக்குரிய, ஆவிக்குரிய அனுகூலங்களை பரிசேயர்கள் அனுபவித்து வந்தார்கள். அவர்கள் சுய நிறைவோடும் பெருமையோடும் தங்களை “ஐசுவரியாவன்களென்றும், திரவியசம் பன்னர்களென்றும் எங்களுக்கு ஒரு குறையும் இல்லையென்றும் ” சொன்னார்கள். ஆனால் நிர்ப்பாக்கியமுள்ளவர்களாகவும், பரிதபிக்கப்படத் தக்கவர்களும், தரித்திரர்களாகவும், குருடர்களாகவும், நிர்வாணிகளாகவும் இருந்தார்கள். வெளி 3:17. விலையுயர்ந்த முத்தை கிறிஸ்து அவர்களுக்கு வழங்கியபோது, அதை அலட்சியமாக வாங்க மறுத்தனர்; அதனால் அவர்களைப் பார்த்து, “ஆயக்காரரும் வேசிகளும் உங்களுக்கு முன்னே தேவனுடைய இராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கிறார்கள்” என்று சொன்னார். மத்தேயு 21:31.

இரட்சிப்பை நாம் சம்பாதிக்க முடியாது. ஆனால், அதைப் பெறுவதற்காக இவ்வுலகத்தில் அனைத்தையும் ஒதுக்கிவிட்டு தேடுவது போல ஆவலோடும் விடாமுயற்சியோடும் தேட வேண்டும்.

விலையுயர்ந்த இந்த முத்தை நாம் தேடவேண்டும்; ஆனால், உலகச் சந்தைகளிலோ, உலகப்பிரகாரமான வழிகளிலோ அல்ல. இது தேவனுக்கு சொந்தமானது, எனவே பொன்னையோ வெள்ளியையோ விலையாகக் கொடுக்கவேண்டியதில்லை. முழுமனதுடன் கீழ்ப்படிய தேவன் அழைக்கிறார். உங்கள் பாவங்களை விட்டுவிடும் படி கேட்கிறார். “நான் ஜெயங்கொண்டு என் பிதாவினுடைய சிங்காசனத்திலே அவரோட கூட உட்கார்ந்தது போல, ஜெயங்கொள்ளுகிறவனெவனோ அவனும் என்னுடைய சிங்காசனத்தில் என்னோடேகூட உட்காரும் படிக்கு அருள் செய்வேன் என்று கிறிஸ்து சொல்கிறார். வெளி. 3:21.

எப்போதும் பரலோக முத்தைத் தேடுவதுபோல் காணப்படுகிற சிலர் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள், தங்கள் தவறான பழக்கவழக்கங்களை முற்றிலுமாக விட்டுவிடுவதில்லை. கிறிஸ்து அவர்களில் ஜீவிக்கும்படி சுயத்திற்கு மரிப்பதில்லை. ஆகையால், விலையுயர்ந்த முத்தை கண்டடைகிறதில்லை! பரிசுத்தமற்ற குறிக்கோளையும், உலக ஈர்ப்புகளின் மேலான நாட்டத்தையும் அவர்கள் மேற்கொள்வதில்லை. சிலுவையைச் சுமந்து, சுயமறுப்போடும் தியாகத்தோடும் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றிச் செல்வதில்லை. முழுக்கிறிஸ்தவர்களாக அல்லா மல், ஏறக்குறைய கிறிஸ்தவர்களாயிருந்து, பரலோக ராஜ்யத்தை சமீபித்து விட்டது போலக் காணப்படுகிறார்கள். ஆனால் அதற்குள் பிரவேசி க்க முடியாது. முற்றிலும் இரட்சிக்கப்படாமல், ஏறக்குறைய இரட்சிக்கப்படுவதென்பது, ஏறக் குறைய அல்ல, முற்றிலும் தொலைந்துபோன நிலையாகும்.

நல்ல முத்துக்களைத் தேடும் வியாபாரியின் உவமை இரண்டு முக்கிய விஷயங்களை உள்ளடக்கியுள்ளது. அதாவது, பரலோக ராஜ்யத்தை மனிதர்கள் தேடுவதையும், அதேசமயம் இழந்து போன தம் சுதந்தரத்தை கிறிஸ்து தேடுவதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. நல்ல முத்துக்களைத் தேடுகிற பரலோக வியாபாரியான கிறிஸ்து, இழந்து போன மனுகுலத்தை விலையுயர்ந்த முத்தாகக் கண்டார். பாவத்தால் தீட்டுப்பட்டு, விழுந்துபோன மனிதனில் மீட்பதற்கான சாத்தியக்கூறுகளைக் கண்டார். ஒருபோதும் விழுந்து போகாதவர்களைவிட, சாத்தானுடன் போராடி போராட்டக்களமாகத் திழ்ந்து, அன்பின் வல்லமை யால் மீட்கப்பட்டவர்களே மீட்பரின் பார்வையில் விலையேறப் பெற்றவர்கள். மனுக்குலத்தை தேவன் துஷ்டர்களாக, தகுதியற்றவர்களாகப் பார்க்கவில்லை; கிறிஸ்துவுக்குள்ளாக அதைப் பார்த்தார்; மீட்பின் வல்லமையால் அவர்கள் அவர்கள் எவ்விதம் மாறக்கூடுமெனப் பார்த்தார். அந்த முத்தை வாங்கு வதற்காக சர்வலோகத்தின் ஐசுவரியங்களை எல்லாம் திரட்டிக் கொடுத்தார். அந்த முத்தைக் கண்டுபிடித்த இயேசு, அதை தமது கிரீடத்திலேயே வைத்துக்கொண்டார். “அவர்கள் அவருடைய தேசத்தில் ஏற்றப்பட்ட கொடிகளின் கிரீடத்தில் பதிந்திருப்பார்கள்.’‘சகரியா 9:16; “என் சம்பத்தை நான் சேர்க்கும் நாளிலே அவர்கள் என்னுடையவர்களாயிருப்பார்கள். ‘‘ மல்கியா 3:17)

கிறிஸ்துவே விலையேறப்பெற்ற முத்து, அந்தப் பொக்கிஷத் தைப் பெறுவது நம் மிகப்பெரிய சிலாக்கியம்; நாம் அதிகம் தியானிக்க வேண்டிய கருத்தும் கூட. அந்த நல்ல முத்தின் மகத் துவத்தை பரிசுத்த ஆவியானவரே மனிதருக்கு வெளிப்படுத்து கிறார். விசேஷமாக, பரிசுத்த ஆவியானவரின் வல்லமை வெளிப்படும் சமயம்தான் அந்தப் பரலோக ஈவைத் தேடி, கண்டுபிடிப்பதற்கான சமயமாகும். கிறிஸ்துவின் நாட்களில் அநேகர் சுவிசேஷத்தைக் கேட்டார்கள்; ஆனால் தவறான போதனைகளால் சிந்தைகள் இருளடைந்திருந்தன. எனவே, கலிலேயாவின் அந்த எளிய ஆசிரியரை தேவன் அனுப்பினார் என்பதை உணரவில்லை. ஆனால், கிறிஸ்து பரலோகம் சென்ற பிறகு, தாம் மத்தியஸ்தராக ஊழியம் செய்யவிருந்த ராஜ்யத்தில் முடி சூட்டப்பட்டதை, பரிசுத்த ஆவியானவர் ஊற்றப்பட்ட சம்பவம் காட்டியது. பெந்தெகொஸ்தே நாளில், பரிசுத்த ஆவி யானவர் ஊற்றப்பட்டார். உயிர்த்தெழுந்த இரட்சகரின் வல்லமையை கிறிஸ்துவின் சாட்சிகள் அறிவித்தார்கள். கிறிஸ்து வின் எதிரிகளால் வஞ்சிக்கப்பட்டு இருளடைந்திருந்த உள்ளங்களை பரலோக ஒளி ஊடுருவிச் சென்றது. அவர் “இஸ்ரவேலுக்கு மனந்திரும்புதலையும் பாவ மன்னிப்பையும், அருளுகிறதற்காக, .... அதிபதியாகவும் இரட்சகராகவும் ... உயர்த்தப்பட்டதை ” கண்டார்கள். அப்5:31. பரலோக மகிமை அவரைச் சூழந்திருந்ததையும், கலகத்தை விட்டு திரும்புகிறவர்களுக்கு அருளும்படி அளவில்லா ஐசுவரியங்களை தம் கரங்களில் வைத்திருந்ததையும் கண்டார்கள். பிதாவினுடைய ஒரேபேறானவரின் மகிமையை அப்போஸ்தலர்கள் எடுத்துரைத்த போது, மூவாயிரம் ஆத்துமாக்கள் மனமாற்றமடைந்தார்கள். தாங்கள் பாவநிலையில், கறைபடிந்து இருந்ததைக் காணவும், கிறிஸ்து தங்கள் சிநேகிதராகவும் மீட்பராகவும் இருந்த்தைக் காணவும் வழி நடத்தப்பட்டார்கள். பரிசுத்த ஆவியானவரின் வல்லமை மனிதர்கள் மேல் அமர்ந்தபோது கிறிஸ்து உயர்த்தப் பட்டு, மகிமையடைந்தார். தாங்கள் கெட்டுப்போகாமல் நித்திய ஜீவனை அடையும்படிக்கு அவரே நிந்தையும், வேதனையும், மரணத்தையும் சந்தித்தாரென விசுவாசத்தார்கள். ஆவியானவர் கிறிஸ்துவை வெளிப்படுத்தியதால், அவருடைய வல்லமை, மகத்துவம் பற்றி உணர்ந்தார்கள்; விசு வாசத்தோடு தங்கள் இரு கரங்களையும் அவருக்கு நேராக நீட்டி, “விசுவாசிக்கிறேன்” என்றார்கள்.

பின்பு, உயிர்த்தெழுந்த இரட்சகர் குறித்த நற்செய்தியானது மனிதர்கள் குடியிருந்த உலகத்தின் கடையாந்திர பகுதிகள் மட்டும் கொண்டு செல்லப்பட்டது. மனமாறினவர்கள் எல்லா இடங்களிலிருந்தும் திரள் திரளாக சபையில் சேர்ந்தார்கள். விசு வாசிககள் மறுமனமாற்றமடைந்தனர். விலையேறப்பெற்ற முத்தைத் தேடுவதில் கிறிஸ்தவர்களோடு பாவிகளும் சேர்ந்து கொண்டார்கள். பெலவீனன் தாவீதைப்போல இருப்பான்; தாவீது குடும்பத்தார் அவர்களுக்கு முன்பாகத் தேவனைப் போலும் கர்த்தருடைய தூதனைப்போலும் இருப்பார்கள் என்ற தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறியது. சகரியா 12:8. ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனும் தன் சகோதரனை தேவ அன்போடும், தயாளத் தோடும் நோக்கினான். ஒரே நோக்கம்தாம் மேலோங்கியிருந்தது. எல்லாவற்றையும் விட ஒரே குறிக்கோள்தான் காணப்பட்டது. அனைவரும் ஏகசிந்தை யோடு காணப்பட்டார்கள். கிறிஸ்துவின் குணத்தை வெளிப்படுத்தவேண்டும், அவருடைய இராஜ்யத்தின் வளர்ச்சி க்காகப் பிரயாசப்படவேண்டும் என்பதே விசுவாசிகளின் ஒரே இலட்சியமாக இருந்தது. எண்ணமுடையவர்களாகவும் பேராவல் கொண்டவர்களாகவும் இருந்தனர். ‘விசுவாசிகளாகிய திரளான கூட்டத்தார் ஒரே இருதயமும் ஒரே மனமுமுள்ளவர்களா யிருந்தார்கள் ... கர்த்தராகிய இயேசுவின் உயிர்த் தெழுதலைக் குறித்து அப்போஸ்தலர்கள் மிகுந்த பலமாய்ச் சாட்சி கொடுத் தார்கள்; அவர்களெல்லார்மேலும் பூரணகிருபை உண்டாயிருந்தது” அப்4:32, 33; ‘இரட்சிக்கப்படுகிறவர்களைக் கர்த்தர் அனுதினமும் சபையில் சேர்த்துக்கொண்டுவந்தார் அப் 2:47. ஒட்டுமொத்த சபை யையும் கிறிஸ்துவின் ஆவியானவர் இயக்கினார்; ஏனென்றால், விலையேறப்பெற்ற முத்தை அவர்கள் கண்டுகொண்டார்கள்.

இதே நிகழ்வுகள், மிகுந்த வல்லமையோடு மீண்டும் நிகழ விருக்கின்றன. பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பரிசுத்த ஆவி ஊற்றப்பட்டது முன்மாரியாகும். பின்மாரியானது அதைக்காட் டிலும் மிகுதியாயிருக்கும். நாம் கேட்டு, பெறும்படி ஆவியானவர் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார். பரிசுத்த ஆவியானவரின் வல்லமை யால் கிறிஸ்துவானவர் மீண்டும் பூரணமாக வெளிப்படயிருக்கிறார். விலையுயர்ந்த முத்தின் மதிப்பை மனிதர்கள் கண்டுகொண்டு, அப்போஸ்தலனாகிய பவுலைப்போல, ” ஆகிலும், எனக்கு லாபமாயிருந்தவைகளெவைகளோ அவைகளைக்கிறிஸ்துவுக்காக நஷ்டமென்று எண்ணினேன். அதுமாத்திரமல்ல, என் கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவை அறிகிற அறிவின் மேன்மைக்காக எல்லாவற்றையும் நஷ்டமென்று எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன்” என்று சொல்லுவார்கள். பிலிப்பியர் 3:8.

10 - வலை

“பரலோகராஜ்யம் கடலிலே போடப்பட்டு, சகல விதமான மீன்களையும் சேர்த்து வாரிக்கொள்ளும் வலைக்கு ஒப்பாயி ருக்கிறது. அது நிறைந்தபோது, அதைக் கரையில் இழுத்து, உட்கார்ந்து, நல்லவைகளைக் கூடைகளில் சேர்த்து, ஆகாதவைகளை எறிந்து போடுவார்கள். இப்படியே உலகத்தின் முடிவிலே நடக்கும். தேவதூதர்கள் புறப்பட்டு, நீதிமான்களின் நடுவிலிருந்து பொல்லாதவர்களைப் பிரித்து, அவர்களை அக்கினிச்சூளையிலே போடுவார்கள்; அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் உண்டாயிருக்கும். ” மத்தேயு 13:47-50.

வலையை விரிப்பது சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதற்கு ஒப்பா யிருக்கிறது. இதனால் நல்லவரும் கெட்டவரும் சபையில் சேர்க்கப்படுகிறார். சுவிசேஷ ஊழியப்பணி முடிந்ததும், பிரிக்கிற வேலை நியாயத்தீர்ப்பின் நாளில் முடிவடையும். சபையில்கள்ளச்சகோதரர்கள் இருப்பது, சத்தியத்தின் வழி குறித்து மக்கள் தீமையாகப் பேசச்செய்யுமென்பதை கிறிஸ்து கண்டார். கிறிஸ் தவர்களெனச் சொல்லியும் பாவத்தில் வாழ் கிறவர்களினிமித்தம் சுவி சேத்தை உலகம் நிந்திக்கும். கிறிஸ்துவின் நாமத்தைத் தரித்த அநேகர் அவருடைய ஆவியால் கட்டுப்படாததைக் காணும் போது, கிறிஸ்தவர்களைக் கூட அது தடுமாறச்செய்யும். இத்தகைய பாவிகள் சபையில் இருப்பதால், தேவன் அவர்களுடைய பாவங்களைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டாரென மனிதர்கள் நினைத்துவிடுகிற ஆபத்தும் ஏற்படும். ஆகவேதான், இருக்கிற இடமல்ல குணம்தான் மனிதனுடைய எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கிறது என்பதை எல்லாரும் காணும்படி எதிர்காலத்தை மறைத்திருக் கும் திரையை கிறிஸ்து விலக்கிக் காட்டுகிறார்.

துன்மார்க்கரெல்லாம் தேவனிடம் திரும்புகிற காலம் ஒன்று இல்லை என்பதையேகளைகள் மற்றும் வலை குறித்த உவமைகள் தெளிவாகச் சொல்லுகின்றன. அறுவடை மட்டும் கோதுமையும்களைகளும் சேர்ந்து வளர்ந்தன. நல்ல மீன்களும், ஆகாத மீன்களும் சேர்ந்து கரைக்கு இழுக்கப்பட்டு, இறுதியில் பிரிக் கப்படுகின்றன.

நியாயத்தீர்ப்பிற்கு பிறகு தவணையின் காலம் இல்லை என்பதை இந்த இரு உவமைகளும் மீண்டும் போதிக்கின்றன. சுவி சேஷ ஊழியப்பணி முடிவடைந்ததும், நல்லோரையும், கெட்டோரையும் பிரிக்கிற பணி உடனே துவங்கும்; ஒவ்வொரு வரின் முடிவும் நிரந்தரமாகத் தீர்மானிக்கப்படும்.

ஒருவரும் அழிந்து போவதை தேவன் விரும்புகிறதில்லை. “நான் துன்மார்க்கனுடைய மரணத்தை விரும்பாமல், துன்மார்க்கன் தன் வழியை விட்டுத் திரும்பிப் பிழைப்பதையே விரும்புகிறேன் என்று என் ஜீவனைக் கொண்டு சொல்லுகிறேன்; இஸ்ரவேல் வம்சத்தாரே, உங்கள் பொல்லாத வழிகளைவிட்டுத் திரும்புங்கள், திரும்புங்கள்; நீங்கள் ஏன் சாகவேண்டும்?” எசேக்கியேல் 33:11. நித்திய வாழ்வு எனும் ஈவை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி தவணையின் காலம் முழுவதும் மனிதர்களிடம் தேவ ஆவியானவர் மன்றாடுகிறார். இந்த மன்றாட்டை ஒதுக்குபவர்கள் மட்டுமே அழிந்து போக விடப்படுவார்கள். தீமையானது இப்பிரபஞ்சத்தை அழித்துவிடும் என்பதால் பாவத்தை அகற்ற வேண்டுமெனதேவன் சொல் கிறார். பாவத்தைப் பிடித்திருப்பவர்கள் பாவம் அழிக்கப் படும்போது தாங்களும் அழிந்து போவார்கள்.

11 - புதியவைகளும் பழையவைகளும்

கிறிஸ்து மக்களுக்குப் போதித்த அதே வேளையில், எதிர்காலப் பணிக்காக தமது சீடர்களுக்கும் கற்றுக் கொடுத்து வந்தார். அவர் சொன்ன போதனைகளில் அவர்களுக்கும் பாடங்கள் இருந்தன . வலையைக் குறித்த உவமையைக் கூறிவிட்டு, “இவைகளையெல்லாம் அறிந்து கொண்டீர்களா?” என்று அவர்களிடம் கேட்டார். மக்களும், ‘ஆம், ஆண்டவரே” என்றார்கள்; பிறகு, சத்தியங்களைப் பெற்றுக்கொண்ட அவர்களுடைய கடமை குறித்து வேறொரு உவமையை அவர்களிடம் கூறினார். “இப்படியிருக்கிறபடியால், பரலோகராஜ்யத் துக்கடுத்தவைகளில் உபதேசிக்கப்பட்டுத் தேறின வேத பாரகன் எவனும் தன் பொக்கிஷத்திலிருந்து புதியவைகளையும் பழையவைகளையும் எடுத்துக்கொடுக்கிற வீட்டெஜ மானாகிய மனுஷனுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறான்.” மத்தேயு 13:52.

அந்த வீட்டெஜமான் பொக்கிஷத்தைச் சேர்த்து, குவிக்க வில்லை. மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கும்படி அவற்றை வெளியே எடுத்தான். பொக்கிஷத்தைப் பயன்படுத்துவதால் அது பெருகுகிறது. பழையவைகளும் புதியவைகளுமான விலையேறப் பெற்றவைகளை அந்த வீட்டு எஜமான் பெற்றிருந்தான். அது போல, தமது சீடர்களிடம் ஒப்புவிக்கப்பட்ட சத்தியத்தை அவர்கள் உலகத்திற்கு அறிவிக்க வேண்டுமென கிறிஸ்து போதிக்கிறார். சத்தியத்தின் அறிவைப் பகிரும்போது, அது பெருகும்.

சுவிசேஷச் செய்தியை இதயத்திற்குள் ஏற்றுக்கொள்கிற அனைவரும் அதனை அறிவிக்க ஏங்குவார்கள். பரலோ கத்திலிருந்து பிறந்தகிறிஸ்துவின் அன்பு வெளிப்பட்டாக வேண்டும். கிறிஸ்துவைத் தரித்துக்கொண்டவர்கள், பரிசுத்த ஆவியான வருடைய படிப்படியான வழி நடத்துதல்களை ஒன்றுவிடாமல் சொல்லி, தங்கள் அனுபவத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வார்கள். அதாவது, தேவனைப்பற்றியும் அவர் அனுப்பின இயேசு கிறிஸ்துவைப் பற்றியும், வேதவாக்கியங்களை ஆராய்ந்ததால் உண்டான விளைவுகள் பற்றியும், தாங்கள் ஜெபித்தது - ஆத்தும் வியாகுலமடைந்தது - உன் பாவங்கள் உனக்கு மன்னிக்கப்பட்டது என்று கிறிஸ்து சொன்னது பற்றியும் சொல்வார்கள். இவற்றை இரகசியமாக வைத்திருப்பது இயற்கைக்கு முரணானது; கிறிஸ்துவின் அன்பால் நிரப்பப்பட்டவர்கள் அவ்வாறு செய்யமாட்டார்கள். கிறிஸ்துவின் சத்தியத்தை எந்த அளவுக்கு அவர்கள் அறிந்து கொள்ள ஆண்டவர் அருளியுள்ளாரோ, அந்த ஆசீர்வாதத்தை அந்த அளவுக்கு பிறரும் பெறவேண்டுமென்கிற வாஞ்சை இருக்கும். தேவகிருபையின் ஐசுவரியங்களை பிறருக்கு அறிவிக்கும் போது, கிறிஸ்துவின் கிருபை அதிகமதிகமாக அவர்களுக்கு அருளப்படும். சிறு பிள்ளையைப்போல தூய்மையான, முற்றிலும் கீழ்ப்படிகிற இதயத்தைப் பெறுவார்கள். அவர்களுடைய ஆத்துமாக்கள் பரிசுத்தத்திற்காக ஏங்கும்; உலகிற்கு அறிவிக்கும்படிக்கு பொக்கிஷங்களான கிருபையும் சாத்திய மும் அதிகமதிகமாக அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படும்.

சத்தியத்தின் மிகப்பெரிய பண்டசாலை தேவவார்த்தையாகும். அது, எழுதப்பட்ட வார்த்தை, இயற்கையின் புத்தகம், மனித வாழ்வில் தேவன் இடைப்படுகிற அனுபவம் பற்றிய புத்தகம். கிறிஸ்துவின் ஊழியர்கள் எடுக்க வேண்டிய பொக்கிஷங்கள் அதில் உள்ளன. சாத்தியத்தைத் ஆராய்வதில் அவர்கள் தேவனைச் சார்ந்திருக்கவேண்டும்; புத்திசாலிகளான மனிதர்களை அல்ல. ஏனெனில், பிரசித்திப்பெற்றவர்களான அவர்களுடை ஞானம் தேவனுடைய பார்வையில் பைத்தியமாக இருக்கிறது. தேவன் தாம் நியமித்த ஊடகங்கள் மூலம் தேடுகிற ஒவ்வொருவருக்கும் தம்மைப்பற்றி அறிவைக் கொடுப்பார். கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறவர் அவருடைய வார்த்தையை விசுவாசித்து அதன்படி நடந்தால், இயற்கை உலகில் அவரால் புரிந்து, போற்ற முடியாத அறிவியலே இருக்காது. மற்றவர்களுக்கு சத்தியத்தைப் பகிர்ந்தளிப்பதற்கே அல்லாமல் வேறு எதற்காகவும் அவர் அறிவாளியாக்கப்படுவதில்லை. இயற்கை அறிவியலானது அறிவின் பண்டகசாலை ; கிறிஸ்துவின் பள்ளியில் பயிலும் ஒவ்வொரு மாணவரும் அதிலிருந்து பாடங்களைக் கற்கலாம்.

இயற்கையின் அழகைத் தியானிக்கும் போது, நிலத்தைப் பண்படுத்துவதிலும், மரங்களின் வளர்ச்சியிலும், வான் - கடல் - ஆகாயத்தின் அதிசயங்களிலும் உள்ள பாடங்களைப் படிக்கும் போது, சத்தியம் குறித்த புதிய புரிதல் உண்டாகும். மனிதர்களை தேவன் அணுகுவதில் சம்பந்தப்பட்ட மறை பொருள்களும், மனித வாழ்வில் காணப்படுகிற அவருடைய ஞானம் மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பின் ஆழங்களும் பொக்கிஷங்கள் நிறைந்த பண்டசா லையாக காணப்படுகிறது.

ஆனால் எழுதப்பட்ட வார்த்தையில் தான் தேவனைக் குறித்த அறிவானது விழுந்து போன மனிதனுக்கு தெளிவாக வெளிப் படுத்தப்பட்டுள்ளது. இது கிறிஸ்துவின் ஆராய்ந்து முடியாத ஐசுவரியங்களின் பண்டகசாலையாக உள்ளது .

தேவவார்த்தை என்றால், பழைய ஏற்பாடு மற்றும் புதிய ஏற்பாட்டின் வேதவாக்கியங்கள் உள்ளடங்கியது. ஒன்றில்லாமல் மற்றொன்று முழுமையாகாது. புதிய ஏற்பாட்டின் சாத்தியங்கள் போன்றே பழைய ஏற்பாட்டின் சத்தியங்களும் முக்கியமானவை என்று கிறிஸ்து கூறினார். கிறிஸ்து இன்று இருப்பதுபோல, உலகத்தின் ஆரம்பத்திலும் மனிதனின் மீட்பராக இருந்தார். அவர் தமது தெய்வீகத்தோடு மனிதத் தன்மையையும் தரித்து, நம் உலகிற்கு வருவதற்கு முன்னர், ஆதாம், சேத், ஏனோக்கு, மெத் தூசலா மற்றும் நோவா ஆகியோர் சுவிசேஷச் செய்தியை அறி வித்தார்கள். கானானில் ஆபிரகாமும், சோதோமில் லோத்துவும் அச்செய்தியைச் சொன்னார்கள். ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் உண்மையுள்ள தூதுவர்கள் வரப்போகிறவரைக் குறித்து அறிவித்தார்கள். யூத நிர்வாகத்தின் சடங்காச்சாரங்களை கிறிஸ்துதாமே ஏற்படுத்தினார். அவர்களுடைய பலிமுறைகளின் அமைப்பின் அடிப்படை அவர்தாம்; அவர்களுடைய சகல ஆராதனைகள் சுட்டிக்காட்டிய மாபெரு நிழல் அவர்தாம். பலி மிருகங்கள் அடிக்கப்பட்டபோது, இரத்தம் சிந்தப்பட்டது; அது தேவ ஆட்டுக்குட்டியின் பலியைச் சுட்டிக்காட்டியது. அடையாள மாகக் கொடுக்கப்பட்ட பலிகள் அனைத்தும் அவரில் நிறை வேறின.

முற்பிதாக்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட, பலமுறை ஆராதனைகள் அடையாளமாகக் காட்டின, நியாயப்பிரமாணம் சுட்டிக் காட்டின, தீர்க்கதரிசிகளால் வெளிப்படுத்தப்பட்ட கிறிஸ்து தாமே பழைய ஏற்பாட்டின் ஐசுவரியமாக இருக்கிறார். கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையும் மரணமும் உயிர்த்தெழுதலும், கிறிஸ்தைவப் பற்றி பரிசுத்த ஆவியானவர் கொடுத்துள்ள வெளிப்பாடுகளும் புதிய ஏற்பாட்டின் புதிய ஏற்பாட்டின் பொக்கிஷமாக இருக்கிறது. பிதாவினுடைய மகிமையின் பிரகாசமான நமது இரட்சகரே, பழைய, புதிய ஏற்பாடாகத் திகழ்கிறார்.

கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கை, மரணம், பரிந்து பேசுதல் குறித்து தீர்க்கதரிசிகள் முன்னறிவித்தவற்றிலிருந்து எடுத்து, அப்போஸ் தலர்கள் சாட்சியறிவிக்க வேண்டியிருந்தது. கிறிஸ்துவின் நிந்தையையும், அவருடைய தூய்மை மற்றும் பரிசுத்தத்தையும், அவருடைய ஈடு இணையற்ற அன்பையும் முக்கியக் கருத்தாகப் போதிக்க வேண்டியிருந்தது. கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையில் வெளிப்பட்டவற்றை மட்டும் சொல்லாமல், பழைய ஏற்பாட்டு தீர்க்கதரிசிகள் முன்னறிவித்தவற்றையும், பலிமுறைகள் அடை யாளமாகச் சுட்டிக்காட்டினவற்றையும் சொல்லி, சுவிசேஷத்தைப் பூரணமாகப் பிரசங்கிக்கவேண்டியிருந்தது.

கிறிஸ்து போதித்தபோது பழைய ஏற்பாட்டிலிருந்து சத்தியங்களைச் சுட்டிக்காட்டினார்; அவற்றைக் கொடுத்தவரும் அவர்தாம்; முற்பிதாக்கள் மற்றும் தீர்க்கதி சிரிகள் மூலம் அவற்றைப் பேசியிருந்தவரும் அவர்தாம்; ஆனால் இப்பொழுது புதிய வெளிச்சத்தில் காண்பித்தார். அவற்றின் அர்த்தம் எவ்வளவு வித்தியாசமாக மிளிர்ந்தன! அவர் கொடுத்த விளக்கத்தால் வெளிச்சவெள்ளமும், ஆவிக்குரிய சூழலும் உண்டாயின. தேவ வார்த்தையானது தொடர்ந்து சீடர்களுக்கு வெளுப்படும்படி, பரிசுத்த ஆவியானவர்கள் அவர்களுக்கு வெளிச்சமூட்டூவாரென வாக்குரைத்தார். அப்போது, சத்தியத்தை அதன் புதிய வெளிச்சத்தில் அவர்கள் அறிவிக்க முடியும்.

மீட்பு குறித்த முதல் வாக்குத்தத்தம் ஏதேனில் கொடுக்கப் பட்டதிலிருந்தே, கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கை, அவரது குணம், அவரது மத்தியஸ்த ஊழியம் பற்றி மனிதர்கள் ஆராயத்துவங்கினார்கள். யார் சிந்தைகளிலெல்லாம் பரிசுத்த ஆவியானவர் செயல்பட முடிந்ததோ, அவர்களுக்கு இந்தச் செய்திகள் புதுப்பொலிவுடன் உணர்த்தப்பட்டன. மீட்பு குறித்த சத்தியங்கள் படிக்க படிக்க பெரிதாகி, நீண்டு செல்லும் தன்மையுடையவை. அவை பழை யவை; ஆனால் என்றும் புதியவை; சத்தியத்தைத் தேடுகிறவருக்கு மகத்தான மகிமையையும் வல்லமையையும் அவை வெளிப் படுத்திக் கொண்டே இருக்கும்.

ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்திலும், சாத்தியம் குறித்த ஒரு புதிய வெளிப்பாடு, அதாவது அந்தத் தலைமுறையினருக்கு தேவன் கொடுக்கவிரும்புகிற செய்தி கிடைக்கிறது. பழைய சாத்தியங்கள் அனைத்தும் இன்றியமையாதவை ; அவற்றைச் சாராமல் புதிய சத்தியம் இல்லை; மாறாக, அவற்றின் அதிகப்பட்ச விளக்கமாக இருக்கும். பழைய சாத்தியங்களைப் புரிந்து கொண்டால் தான், புதியதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். தம்முடைய உயிர்த்தெழு தல் குறித்த சத்தியத்தை தமது சீடர்களுக்குச் சொல்ல கிறிஸ்து விரும்பினார் ; மோசே முதலிய சகல தீர்க்கதரிசிகளும் எழுதின வேதவாக்கியங்களெல்லாவற்றிலும் தம்மைக் குறித்துச் சொல்லியவைகளை அவர்களுக்கு விவரித்துக் காண்பித்தார் லூக்கா 24:27. சத்தியம்பற்றி புதிய வெளிப்பாடு கிடைக்கும்படி வீசப்படுகிற வெளிச்சமே, பழையவற்றை மகிமைப்படுத்துகிறது. புதியதைப் புறக்கணிக்கிறவன் அல்லது அலட்சியப் படுத்து கிறவன் உண்மையில் பழையதைப் பெற்றிராதவன். அவனுக்கு அதன் அர்த்தம் புரியாமல், சிறிதும் பிரயோஜனமற்ற தாக மாறும்.

பழைய ஏற்பாட்டு சத்தியங்களை தாங்கள் நம்புவதாகச் சொல்லி, அவற்றைப் போதிக்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் புதியதைப் புறக்கணிக்கிறார்கள். கிறிஸ்து போத்தித்தவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பதால், கோத்திரப் பிதாக்களும் தீர்க்கதரிசிகளும் சொன்னவற்றை அவர்கள் நம்புவதில்லை. நீங்கள் மோசேயை விசுவாசித்தீர்களானால், என்னையும் விசுவாசிப்பீர்கள்; அவன் என்னைக் குறித்து எழுதியிருக்கிறானே... என்று கிறிஸ்து சொன்னார். யோவான் 5:46. ஆகவே, பழைய ஏற்பாடு குறித்து அவர்கள் போதிக்கும் போதும் மெய்யான வல்லமையே காணப்படாது.

சுவிசேஷத்தை விசுவாசிப்பதாக, போதிப்பதாகச் சொல்கிற அநேகர் இதே தவறைச் செய்கிறார்கள். “என்னைக் குறித்துச் ச ாட்சிகொடுக்கிற வைகளும் அவைகளே” என்று கிறிஸ்து சொல்லியிருக்கிற பழைய ஏற்பாட்டின் வேதவாக்கியங்களை ஓரங்கட்டுகிறார்கள். யோவான் 5:39. பழையதைப் புறக்கணிப் பது புதியதைப் புறக்கணிப்பதற்கு சமம்; பிரித்துப்பார்க்க முடியாத ஒன்றின் இரு அங்கங்களாக அவை இருக்கின்றன. சுவிசே ஷமில்லாமல் தேவப்பிரமாணத்தையும், தேவப்பிர மாணம் இல்லாமல் சுவிசேஷத்தையும் சரியாக யாரும் போதிக்க முடியாது. பிரமாணத்தில் சுவிசேஷம் உள்ளடங்கியுள்ளது ; சுவிசேஷத்தில் பிரமாணம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. பிரமாணம் வேராக இருக்கிறது; அதில் பூக்கிறவாசமுள்ள மலராகவும், காய்க்கிற கனியாகவும் சுவிசேஷம் இருக்கிறது.

பழைய ஏற்பாடு புதிய ஏற்பாட்டின் மேலும், புதிய ஏற்பாடு பழைய ஏற்பாட்டின் மேலும் வெளிச்சத்தை வீசுகிறது. அவை ஒவ்வொன்றும் கிறிஸ்துவுக்குள் தேவமகிமையின் வெளிப்பாடாக இருக்கின்றன. ஆர்வத்தோடு தேடுகிறவர்களுக்கு ஆழமான புதிய கருத்துக்களைத் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்து கிற சாத்தியங்களை இரண்டும் வழங்குகின்றன.

கிறிஸ்துவிலும், கிறிஸ்துவினாலும் வெளிப்படுகிற சாத்தியத்திற்கு அளவே இல்லை. வேதாகமகமத்தை ஆராய்கிற மாணவ னுக்கு அது ஒரு ஊற்றைப்போல இருக்கும்; அதன் ஆழங்களை உற்று நோக்கும்போது அது மேலும் ஆழமாக, அகலமாகச் செல்லும். நம்முடைய பாவங்களுக்கு பரிகாரமாக தமது குமாரனைக் கொடுத்த தேவ அன்பின் இரகசியத்தை, இந்த வாழ்வில் நாம் விளங்கிக்கொள்ள முடியாது. இவ்வுலகில் நமது மீட்பருடைய பணியானது இப்போதும், எப்போதும் நம் கற்பனையின் விளம்புவரைச் சென்று நாம் தியானிக்க வேண்டிய கருத்தாக இருக்கும். தன்னுடைய மனத்திறன் ஒவ்வொன்றையும் கசக்கி பிழிந்து, இந்த மறைபொருளைப் புரிந்துகொள்ள மனிதன் முயலலாம்; ஆனால் அது மனதைகளைத்து, இளைக்கச் செய்யும். கருத்தோடு தேடுகிறவர், தனக்கு முன் எல்லையும் கரையும் இல்லாத ஒரு கடலே விரிந்திருப்பதைக் காண்பார்.

இயேசுவில் காணப்படுகின்ற சத்தியத்தை அனுபவிக்கலாம்; ஆனால் விளக்கவே முடியாது. அதின் உயரமும், அகலமும், ஆழமும் நம் அறிவுக்கு எட்டாதது. நம்மால் இயன்றவைர நம் கற்பனையைப் பறக்கவிட்டாலும், விவரிக்க முடியாத அன்பின், வானமளவிற்கு உயர்ந்திருந்தும், எல்லா மனிதரிலும் தேவசாய லைப் பதிக்கும் படி பூமிக்கு இறங்கி வந்த அந்த அன்பின் தோற்றத்தை மங்களாகவே காண்போம்.

ஆனாலும், தேவனுடைய மனதுருக்கம் குறித்து நாம் விளங்கிக்கொள்ளக்கூடிய அளவிற்கு அனைவரும் காணமுடியும். நொறுங்குண்ட தாழ்மையான ஆத்துமாவிற்கு அது வெளிப்படும். நமக்காக தேவன் ஏறெடுத்த பலியை எவ்வளவுக்குப் போற்றுகிறோமோ அந்த அளவுக்குத்தான் அவருடைய மன துருக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். மனத்தாழ்மையோடு தேவவார்த்தையை நாம் ஆராயும் போது, மீட்பில் உள்ளடங்கிய பிரமாண்டமான கருத்தானது நமக்கு வெளிப்படும். அதைப் பார்க்கும்போது, அது மேலும் மேலும் பிரகாசமடையும்; அதைப் புரிந்துகொள்ள வாஞ்சிக்கும் போது, அதன் ஆழமும் அகலமும் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கும்.

நமது ஜீவன் கிறிஸ்துவின் ஜீவனோடு கட்டப்படவேண்டும்; வானத்திலிருந்து இறங்கிவந்த ஜீவ அப்பமாகிய அவரிடம் நாம் பங்கெடுத்து, எப்போதும் அவரிடமிருந்து பெறவேண்டும்; பரி பூரணமான பொக்கிஷங்களைக் கொடுத்த பிறகும் புதிதாக ஊறுகிற அந்த ஊற்றிலிருந்து நாம் பெறவேண்டும். ஆண்ட வரை எப்போதும் நமக்கு முன்பாக வைத்து, நம்முடைய இதயங் களில் அவருக்கு ஸ்தோத்திரமும் நன்றியும் ஏறெடுத்தால், நமது ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை எப்போதும் மறுமலர்ச்சியுடன் காணப் படும். ஒரு நண்பனிடம் பேசுவது போல தேவனிடம் பேசுகிற அனுபவமாக நம் ஜெபங்கள் மாறும். தம்முடைய மறைபொருட்கள் குறித்து தனிப்பட்ட விதத்தில் நமக்குச் சொல்லுவார். இயேசு வின் பிரசன்னமானது ஓர் இனிய, சந்தோஷமான உணர்வை நம்மில் உண்டாக்கும். ஏனோக்கிடம் பேசினது போல நம்மிடம் பேசும்படி அவர் நெருங்கி வரும் போது, நமது இதயங்கள் நமக்குள் கொழுந்துவிட்டு எரியும். இது உண்மையில் ஒருகிறிஸ்தவனுடைய அனுபவமாகும்போது, அவனுடைய வாழ்க்கையில் தெளிவும், பணிவும், சாந்தமும் மனத் தாழ்மையும் காணப்படும்; எனவே அவன் இயேசுவோடு இருந்து, அவரிடம் கற்றுக்கொண்டவன் என்பதை அவன் பழகுகிற அனைவருக்கும் அது எடுத்துக்காட்டும்.

கிறிஸ்துவின் மார்க்கத்தை உடையவர்களில் அது உயிருள்ள அனைத்தையும் ஊடுருவிச்செல்கிற ஒரு நியதியாகவும், ஜீவனுள்ள, செயல்படுகிற ஆவிக்குரிய ஆற்றலாகவும் வெளிப் படும். என்றும் மாறாத இளமையின் மகிழ்ச்சியும், வல்லமையும், மலர்ச்சியும் அவர்களில் காணப்படும். தேவவார்த்தையைப் பெற்றுக்கொள்கிற இதயமானது நீராவியாகிவிடும் ஒரு குளம் போன்றோ, தன் பொக்கிஷத்தை இழக்கிற வெடிப்புள்ள தொட் டியைப் போன்றோ இருக்காது. மலையில் எப்போதும் ஊறுகிற ஊற்றிலிருந்து ஓடுகிற சிற்றோடைபோல இருக்கும். குளிர்ந்த, பளிங்கு போன்ற அதன் தண்ணீர், ஒவ்வொரு பாறையாகத் துள்ளிக்குதித்து,களைத்தும் தாகத்தோடும் பாரத்தோடும் இருப்பவர்களுக்குப் புத்துணர்வைக் கொடுக்கும்.

சத்தியத்தைப் போதிக்கிற ஒவ்வொருவரையும் இந்த அனுபவம்தான், கிறிஸ்துவின் பிரதிநிதியாக மாற்றுகிறதகுதிகளைக் கொடுக்கிறது. கிறிஸ்துவினுடைய போதனையின் ஆவிதான் அவருடைய பேச்சுக்களுக்கும் ஜெபங்களுக்கும் தெளிவையும் ஆற்றலையும் கொடுக்கும். கிறிஸ்துவைக்குறித்த அவருடைய ச ாட்சி குறையுள்ளதாக, ஜீவனற்றதாக இருக்காது. அந்த போதகர் ஏற்கனவே பிரசங்கித்தத்தையே திரும்பத்திரும்ப பிச ங்கிக்கமாட்டார். பரிசுத்த ஆவியானவர் தொடரந்து பிரகாசி க்கச்செய்யும்படி அவருடைய மனது திறந்தே இருக்கும்.

“என் மாம்சத்தைப் புசித்து, என் இரத்தத்தைப் பானம் பண்ணு கிறவனுக்கு நித்தியஜீவன் உண்டு .... ஜீவனுள்ள பிதா என்னை அனுப்பினதுபோலவும், நான் பிதாவினால் பிழைத்திருக்கிறது போலவும், என்னைப் புசிக்கிறவனும் என்னாலே பிழைப்பான் .. ஆவியே உயிர்ப்பிக்கிறது ..... நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிற வசனங்கள் ஆவியாயும் ஜீவனாயும் இருக்கிறது” என்று கிறிஸ்து சொன்னார். யோவான் 6:54 - 63.

நாம் கிறிஸ்துவின் மாம்சத்தைப் புசித்து, அவர் இரத்தத்தைப் பானம் பண்ணும்போது, நித்திய ஜீவனுக்கேதுவான தன்மை நமது ஊழியத்திலே காணப்படும். பழைய கருத்தையே மீண்டும் மீண்டும் சொல்லமாட்டோம். பேசியதையே பேசி, சலிப்பூட்டுகிற பிரசங்கம் காணப்படாது. பழைய சாத்தியங்களைப் போதித்தாலும், புதிய வெளிச்சத்தில் அவை புலப்படும். அனைவரும் பகுத்தறியும் படி சத்தியம் குறித்த ஒரு புதிய பார்வையும், தெளிவும் கிடைக்கும். அப்படிப்பட்ட ஊழியத்தைச் செய்கிற சிலாக்கியத்தைப் பெற்றவர்கள், பரிசுத்த ஆவியானவருடைய செல்வாக்கிற்கு தங்களை அர்ப்பணித்தால், ஒரு புதிய வாழ்வின் விறுவிறுப்பான ஆற்றலை உணர்வார்கள். தேவ அன்பின் அக்கினி அவர்களுக்குள் மூட்டப்படும். சத்தியத்தின் மகத்துவத்தையும் அழகையும் பகுத்தறியும்படி அவர்களுடைய அறிவுத்திறன் கூரிய மனத் திறன்கள் உயிரூட்டப்படும்.

சிறுவர்களுக்கும், வாலிபர்களுக்கும் போதிக்கிற ஒவ்வொரு வரும் எப்படிப்பட்டவர்களாக இருக்க வேண்டுமென்பதற்கு உண்மையுள்ள ட்டெஜமான் அடையாளமாக இருக்கிறான். தேவவார்த்தையை அவன் பொக்கிஷமாகக் கருதும்போது, புதிய சத்தியத்தை புதிய அழகோடு எடுதுக்காட்டிக் கொண்டே இருப்பார். போதிப்பவர் ஜெபத்தின் மூலம் தேவனோடு ச ார்ந்திருக்கும் போது, தேவ ஆவியானவர் அவன் மீது இறங்குவார்; பரிசுத்த ஆவியானவரைக் கொண்டு, மற்றவர்களுடைய இருதயங்களில் தேவன் கிரியை செய்வார். இனிய நம்பிக்கை யாலும் தைரியத்தாலும் வேத உருவகங்களாலும் சிந்தையையும் இருதயத்தையும் ஆவியானவர் நிரப்புகிறார். அவருடைய வழிகாட்டலின் கீழ் இவை அனைத்தையும் வாலிபர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கவேண்டும்.

பரலோக சமாதானம், சந்தோஷம் ஆகிய ஊற்றுகள் ஆவியானவரின் அருள்மொழியால் போதிப்பவரின் ஆத்துமா விலிருந்து திறந்துவிடப்படும் போது, அது தாக்கத்தை உண்டாக் குகிற ஒரு பெரும் நதியாக மாறி, அவரிடம் செல்கிற அனைவ ரையும் ஆசீர்வதிக்கும். வேதாகமம்களைப்பூட்டுகிற புத்தக மாக மாணவருக்கு மாறாது. ஞானமாகப் போதிக்கிறவரின் மூலம் வார்த்தையானது அதிகமதிகமாக விரும்பப்படுகிற புத்தகமாகிறது. அது ஜீவ அப்பமாக மாறி, பழையதாக மாறாமல் இருக்கும். அதின் புதுமையும், அழகும் சிறுவர்களையும், வாலிபர்களையும் கவர்ந்து இழுக்கும். அது பூமிக்கு எப் போதும் வெளிச்சத்தையும் வெப்பத்தையும் கொடுத்து, ஆனாலும் சற்றும் குறைந்து போகாத சூரிய வெளிச்சம் போலிருக்கும்.

தேவவார்த்தைதான் அவருடைய பரிசுத்தமான, கற்றுக் கொடுக்கிற ஆவியாக இருக்கிறது. புதிதும் விலையேறப்பெற்றதுமான ஒரு வெளிச்சம், அதன் ஒவ்வொரு பக்ங்களிலிருந்தும் பிரகாசிக்கிறது. சத்தியம் அங்கு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது; தேவனுடைய சத்தம் ஆத்துமாவில் பேசும்போது சூழ்நிலைக்கேற்ற வார்த்தைகளும் வரிகளும் பளிச்செனக் கிடைக்கின்றன.

வாலிபர்களிடம் பேசவும், தேவவார்த்தையின் சௌந்தர் யங்களையும் பொக்கிஷங்களையும் அவர்களைக் கண்டு கொள்ள வைப்பதிலும் பரிசுத்த ஆவியானவர் பிரியப்படுகிறார். மாபெரும் ஆசிரியர் சொன்னவாக்குத்தத்தங்கள் அவர்களுடைய புலன்களைச் சிறைப்படுத்தி, தேவனுடைய ஆவிக்குரிய வல்லமையால் ஆத்துமாவை உயிர்ப்பிக்கும். அவர்களுடைய சிந்தை வளமடையும்; அதாவது, தெய்வீக விஷயங்களில் பரிச்சயப்படும்; அது சே பாதனைகளுக்கு எதிராக தடுப்பு வேலியாக விளங்கும்.

சத்திய வசனங்கள் மேலும் மேலும் முக்கியத்துவம் பெறும்; நாம் கற்பனை செய்திராத அளவுக்கு அர்த்தம் நிறைந்ததாக விளங் கும். வார்த்தையின் அழகும் ஐசுவரியங்களும் மனதிலும் குணத்திலும் மாற்ற்றத்திற்கேதுவான செல்வாக்கை உண்டாக்கும். ஆவியானவர் கிரியை செய்வதின் அடையாளமாக, பரலாக அன்பின் ஒளி இருதயத்தில் வீசும்.

இந்த ஆராய்ச்சியானது, வேதாகமத்தைப் போற்றச்செய்யும். ஆராய்கிறவர் எந்தப் பக்கம் திருப்பினாலும், முடிவில்லா ஞானமும் தேவ அன்பும் வெளிப்படுவதைக் காண்பார்.

யூத நிர்வாக முறையின் முக்கியத்துவத்தை இன்னும் முழுமை யாகப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை . யூதர்களின் சடங்குகளிலும், அடையாளங்களிலும் அகன்ற, ஆழமான சத்தியங்கள் நிழலாகக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தன. அதன் மறைபொருட்களைத் திறந்து காட்டுகிற சாவி சுவிசேஷம்தான். மீட்பின் திட்டம் குறித்து அறிவதால், அதிலுள்ள சத்தியங்களை விளங்கிக் கொள்ளலாம். இந்த அற்புதசத்தியங்களை விளங்கிக்கொள்வது எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நமக்குக் கிடைத்திருக்கிற சிலாக்கியம். தேவனுடைய ஆழங்களை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நொறுங்குண்ட இதயத்தோடு ஆராய்கிறவர்களுக் கும், தேவன் மட்டுமே கொடுக்க கூடிய அதிக நீளமும், அகலமும், ஆழமும், உயரமுமான அறிவை வேண்டி ஜெபிக்கிறவர்களுக்கும், வெளிப்படுத்தப்படுகிற சத்தியங்களைக்காண தேவதூதர்களும் ஆவலாக இருக்கிறார்கள்.

இந்த உலக வரலாற்றின் முடிவை நாம் நெருங்குகிற வேளை யில், கடைசிக்கால தீர்க்கதரிசனங்கள் குறித்து விசேஷமாக ஆராயவேண்டும் ... புதிய ஏற்பாட்டின் கடைசிப் புத்தகத்தில் நாம் புரிந்து கொள்ளவேண்டிய சாத்தியங்கள் நிறைந்துள்ளன. வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தை ஆராயாமல், ஏதாவது காரணம் சொல்லி சந்தோஷமாகத் தப்பிப்பதற்கு, அநேகருடைய சிந்தைகளை சாத்தான் குருடாக்கியிருக் கிறான். ஆனால், கடைசி நாட்களில் சம்பவிக்கப்போவதை தம்முடைய தாசனாகிய யோவான்மூலம் கிறிஸ்து அங்கே சொல்லியிருக்கிறார்; . இந்தத் தீர்க்கதரிசன வசனங்களை வாசிக்கிறவனும், கேட்கிறவர்களும், இதில் எழுதியிருக்கிறவைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறவர்களும் பாக்கியவான்கள் என்று சொல்கிறார். வெளி. 1:3.

‘ஒன்றான மெய்த்தேவனாகிய உம்மையும் நீர் அனுப்பின வராகிய இயேசு கிறிஸ்துவையும் அறிவதே நித்தியஜீவன்” என்று கிறிஸ்து கூறினார். யோவான் 17:3. இந்த அறிவு எவ்வளவு விலையேறப்பெற்றது என்பதை நாம் ஏன் உணர்வதில்லை? இந்த மகிமையான சத்தியங்கள் ஏன் நமது இதயங்களில் கொழுந்துவிட்டு எரியவில்லை ? நமது உதடுகளை நடுங்கச் செய்யவில்லை ? நம்மை முற்றிலுமாக ஆக்கிரமிக்கவில்லை?

நமது இரட்சிப்பிற்கு அவசியமான ஒவ்வொரு சத்தியத்தையும் தேவன் நமக்குக் கொடுத்துள்ளார்; அதாவது, தமது வார்த்தையில் கொடுத்துள்ளார். இந்த ஜீவ ஊற்றிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கானோர் தண்ணீர் இறைத்திருந்தாலும், இன்னும் வற்றாமல் வழங்கிவருகிறது. ஆயிரக்கணக்கானோர் கர்த்தரை தங்களுக்கு முன்பாக நிறுத்தி, அவரை நோக்கிப் பார்த்து அவருடைய சாயலாக மாறியிருக்கிறார்கள். கிறிஸ்து தங்களுக்கு எப்படிப் பட்டவர், தாங்கள் அவருக்கு எப்படிப்பட்டவர்கள் என்று சொல்லி, அவரது குணத்தைப்பற்றி விவரிக்கும் போது, அவர்களது ஆவி அவர்களுக்குள்ளே கொழுந்து விட்டு எரிகிறது. இவர்கள் ஆராய்ந்தாலும் கூட, மகத்தானதும், பரிசுத்தமானதுமான இந்தக் கருத்துகளை முற்றிலுமாக ஆராய்ந்துவிடவில்லை. இரட்சிப்பின் இரகசியங்களை ஆராய்கிற பணியில் மேலும் ஆயிரக்கணக் கானோர் ஈடுபடலாம். கிறிஸ்துவின் வாழ்வையும் அவரது பணியின் தன்மையையும் தியானிக்கும் போது, சத்தியத்தைக் கண்டு கொள்வதற்கான ஒவ்வொரு முயற்சியின் போதும் ஒளிக்கதிர்கள் பளிச்செனப் பிரகாசிக்கும். ஒவ்வொருமுறை புதிதாக ஆராயும் போதும், இன்னமும் வெளிப்படுத்தப்பட்டிராத மிகுந்த ஆர்வத்தைத் தூண்டக்கூடிய விஷயம் வெளிப்படும். அதை எவ்வளவு ஆராய்ந்தாலும், புதிய வெளிப்பாடு கிடைக்கும். கிறிஸ்து மனிதனாக வந்ததையும், பாவநிவாரணமாக மரித்ததையும், மத்தியஸ்த ஊழியம் செய் கிறதையும் கருத்தோடு ஆராய்கிறவர், தான் உயிர்வாழுட்டும் ஆராய்ந்தகொண்டே இருப்பார்; வருடங்கள் உருண்டோடிய நிலையில் பரலோகத்தை நோக்கிப் பார்த்து, “தேவபக்திக்குரிய இரகசியம் மகா மேன்மையுள்ளது” என்று ஆச்சரியமடைவார்.

இவ்வுலகில் நாம் பெற்றுக்கொள்ள சாத்தியமாக இருந்த ஒளியைப் பெற்று, அதன் மூலம் புரிந்திருக்க வேண்டிய விஷயங்களை, நித்திய வாழ்வில் கற்றுக்கொள்வோம். மீட்பின்மையவிஷயங்கள்தாம், நித்திய காலம் முழுவதிலும் மீட்கப்பட் டோரின் இதயங்களையும் சிந்தைகளையும் நாவுகளையும் இயக்கிக்கொண்டிருக்கும். கிறிஸ்து தமது சீடர்களுக்கு வெளிப் படுத்த விரும்பியும், விசுவாசமில்லாமையால் அவர்கள் புரிந்து கொள்ள தவறின சாத்தியங்களை மீட்கப்பட்டவர்கள் புரிந்துகொள் வார்கள். கிறிஸ்துவின் மகிமை மற்றும் பரிபூரணம் குறித்த புதிய கருத்துக்கள் நித்திய காலம் முழுவதிலும் வெளிப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கும். உண்மையுள்ள வீட்டெஜமான், நித்தியகாலம் முழு வதிலும் தம்முடைய பொக்கிஷத்திலிருந்து புதியவைகளையும் பழையவைகளையும் எடுத்து, வழங்கிக்கொண்டே இருப்பார்.

12 - கொடுப்பதற்காகக் கேட்டல்

கிறிஸ்துவானவர் நமக்குச் சொல்லவேண்டியதை அறியும் படிக்கு பிதாவினிடத்திலிருந்து பெற்றுக்கொண்டே யிருந்தார். “நீங்கள் கேட்கிற வசனம் என்னுடையதாயிராமல் என்னை அனுப்பின பிதாவினுடைய தாயிருக்கிறது” என்று சொன்னார். யோவான் 14:24. “அப்படியே, மனுஷகுமாரனும் ஊழியங் கொள்ளும்படி வராமல், ஊழியஞ்செய்ய வந்தார் ” மத் 20:28. அவர் வாழ்ந்ததும், சிந்தித்ததும், ஜெபித்ததும் தமக்காக அல்ல, மற்றவர்களுக்காகத்தான். பரலோக வெளிச்சத்தை மனி தர்களுக்குக் காட்டும் படிக்கு, தினமும் காலை வேளைகளில் பலமணி நேரங்கள் பிதாவோடு நேரம் செலவிட்டார். ஒவ்வொரு நாளும் புதிதாக பரிசுத்த ஆவியின் ஞானஸ்நானத்தைப் பெற்றார். தினமும் அதிகாலை வேளைகளில் தேவன் அவரை நித்திரை யினின்று எழுப்பினார்; அவர் மற்றவர்களுக்கு கிருபை அருளும் படிக்கு, அவருடைய ஆத்துமாவையும் வாயையும் கிருபையால் நிறைத்தார்.களைத்தோருக்கும், சிறுமைப்பட்டோருக் கும் சமயத்திற்கேற்ற வார்த்தைகளை அவர் பேசும்படிக்கு, பரலோக மன்றங்களிலிருந்து அவ்வப் போது அவருக்கு வார்த்தைகள் அருளப்பட்டன. “இளைப்படைந்தவனுக்கு சமயத்திற்கேற்ற வார்த்தை சொல்ல நான் அறியும் படிக்கு, கர்த்தராகிய ஆண்டவர் எனக்குக் கல்வி மானின் நாவைத் தந்தருளினார்; காலைதோறும் என்னை எழுப்புகிறார்; கற்றுக்கொள் ளுகிறவர்களைப்போல, நான் கேட்கும்படி என் செவியைக் கவனிக்கச் செய்கிறார்.” ஏசா 50:4.

கிறிஸ்துவின் ஜெபங்களும் பிதாவோடு பேசுவதை அவர் வழக்கமாக வைத்திருந்ததும், அவருடைய சீடர்களில் அதிக தாக்கத்தை உண்டாக்கியது. ஒருநாள் தங்கள் ஆண்டவர் சிறிது நேரம் தங்கள் மத்தியில் இல்லாததைக் கவனித்த சீடர்கள், வேண்டுதல் செய்வதில் அவர் மூழ்கியிருக்கக்கண்டார்கள். அவர்கள் அருகில் நின்றதை அறியாதவர்போல உரத்த குரலில் ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தார். சீடர்களுடைய இதயங்கள் ஆழமாக அசைக்கப்பட்டன. அவர் ஜெபித்து முடித்தபின், ‘ஆண்டவரே, எங்களுக்கு ஜெபம் பண்ணப் போதியும் என்று ஆவலோடு கேட்டார்கள்.

அதற்கு பதிலாக, மலைப்பிரசங்கத்தின் போது தாம் சொல்லிய கர்த்தருடைய ஜெபத்தை, கிறிஸ்து மீண்டுமாகச் சொன்னார். பிறகு தாம் அவர்களுக்கு போதிக்க விரும்பின பாடத்தை ஓர் உவமை யின் மூலம் எடுத்துக்கூறினார்.

“உங்களில் ஒருவன் தனக்குச் சிநேகிதனாயிருக்கிற வனிடத்தில் பாதிராத்திரியிலே போய்: சிநேகிதனே, என் சிநேகிதன் ஒருவன் வழிப்பிரயாணமாய் என்னிடத்தில் வந்திருக்கிறான், அவன் முன்வைக்கிறதற்கு என்னிடத்தில் ஒன்றுமில்லை, நீ மூன்று அப்பங்களை எனக்குக் கடனாகத் தரவேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டான். வீட்டுக்குள் இருக்கிறவன் பிரதியுத்தரமாக: என்னைத் தொந்தரவு செய்யாதே, கதவு பூட்டியாயிற்று, என் பிள்ளைகள் என்னோடேகூடப் படுத்திருக்கிறார்கள், நான் எழுந்திருந்து, உனக்குத் தரக்கூடாது என்று சொன்னான். பின்பு, தனக்கு அவன் சிநேகிதனாயிருக்கிறதினிமித்தம் எழுந்து அவனுக்குக் கொடாவிட்டாலும், தன்னிடத்தில் அவன் வருந்திக் கேட்கிறதினிமித்தமாவது எழுந்திருந்து, அவனுக்குத் தேவையானதைக் கொடுப்பான் என்று சொன்னார். லூக் 11:5-7

தான் திரும்பக் கொடுக்கும்படிக்கு அவன் அப்பம் கேட்டதாக கிறிஸ்து சொல்கிறார். அப்பம் கிடைத்தாலொழிய, நேரம் பிந்தி,களைத்துப்போய்வந்த வழிப்பிரயாணியின் தேவைகளை அவன் சந்திக்க முடியாது. தன்னுடைய அண்டை வீட்டுக்காரன் தொந்தரவை விரும்பாவிட்டாலும், அவனிடம் போய் வேண்டுவதை நிறுத்தவில்லை; தன் நண்பனின் துன்பத்தைத் தீர்க்கவேண்டும். அவன் விடாமல் வேண்டிய தற்குப் பலன் கிடைத்தது. அவனது தேவைகள் சந்திக்கப்பட்டன.

அதுபோலவே சீடர்களும் தேவனிடமிருந்து ஆசீர்வாதங்களை நாடவேண்டியிருந்தது. திராளனபேரை கிறிஸ்து போஷித்தார்; பரலோக அப்பம் குறித்து அவர்களுக்குப் பிரசங்கித்தார்; அதன் மூலம் தம் பிரதிநிதிகளாக அவர்கள் செய்யவேண்டிய பணியை அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தினார். ஜீவ அப்பம்பற்றி அவர்கள் மக்களுக்குப் போதிக்கவேண்டியிருந்தது. அவர்களுக்கு இந்தப் பணியை நியமித்தவர், அவர்களது விசுவாசம் பலமுறை சே பாதிக்கப்படும் என்பதையும் கண்டார். எதிர்பாராத சூழ்நிலைகளுக்குள் அவர்கள் தள்ளப்பட்டு, மனிதர்களா தங்களுடைய இயலாமையை உணரவிருந்தார்கள். ஜீவ அப்பத்தின் மேல் பசியோடிருந்த ஆத்துமாக்கள் அவரிடம் வரவிருந்தார்கள்; அவர்களுக்குக் கொடுப்பதற்கு தாங்கள் திரானியற்றவர்கள், உதவியற்றவர்கள் என்பதை உணரவிருந்தார்கள். ஆவிக்குரிய உணவை அவர்கள் பெற்றாக வேண்டும்; இல்லையேல் பிறருக்கு வழங்க எதுவுமே இருக்காது. ஆனால், ஒரு ஆத்துமா வைக்கூட போஷிக்காமல் திருப்பி அனுப்பக்கூடாது. வற்றாத ஆதாரமானவரிடம் கிறிஸ்து அவர்களை வழி நடத்துகிறார். வழக்கத்திற்கு மாறாக பாதி இராத்திரியிலே தன் வீட்டிற்கு விருந்தாளியாக வந்த தன் சிநேகிதன் அவன் திருப்பி அனுப்ப வில்லை, அவனுக்குக் கொடுப்பதற்கு அவனிடம் ஒன்று மில்லை; ஆனாலும் உணவு வைத்திருந்த தன் அண்டைவீட்டுக் காரனிடம் சென்று வருந்திக் கேட்டு, தன் நண்பனின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்தான். பசியோடிருப்பவர்களைப் போஷிக்கும் படி தம் ஊழியர்களை அனுப்பியிருந்த தேவன், தமது வேலைக்காகச் செல்லும் அவர்களுடைய தேவையைச் சந்திக்காமல் இருந்திருப்பாரா?

ஆனால் உவமையில் கூறப்பட்டுள்ள சுயநல வாசியான அண்டை வீட்டுக்காரன் தேவனுடைய குணத்தை எடுத்துக் காட்டவில்லை. இங்கு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தல்ல, எதிரெதிரான குணங்களைக் பாடம் வலியுறுத்தப்படுகிறது. சுயநலக்காரன் தான் ஓய்வெடுக்கும் போது தொந்தரவு செய்யும் ஒருவனை அங்கிருந்து அனுப்புவதற்காக, அவன் கேட்பதை அவசரமாகச் செய்துவிடுவான். ஆனால் தேவன், கொடுப்பதில் மகிழ்ச்சியடைகிறார். அவர் மனதுருக்கம் நிறைந்தவர். விசுவாசத்தோடு தம்மிடம் வருபவர்களின் வேண்டுதல்களைச் சந்திக்க ஆவலோ டிருக்கிறார். நாம் பிறருக்குக் கொடுக்கும்படியாக, அதன்மூலம், அவரைப்போல மாறும்படியாக அவர் விரும்புகிறார்.

“கேளுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்; தேடுங்கள், அப்பொழுது கண்டடைவீர்கள்; தட்டுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்குத் திறக்கப்படும். ஏனென்றால், கேட்கிறவன் எவனும் பெற்றுக்கொள்ளுகிறான்; தேடுகிறவன் கண்டடைகிறான்; தட்டு கிறவனுக்குத் திறக்கப்படும்” என்று கிறிஸ்து கூறுகிறார். லூக்கா 11:9-10.

மேலும் இரட்சகர், “உங்களில் தகப்பனாயிருக்கிற ஒருவனிடத்தில் மகன் அப்பங்கேட்டால், அவனுக்குக் கல்லைக் கொடுப்பானா? மீனைக் கேட்டால் மீனுக்குப் பதிலாய்ப் பாம்பைக் கொடுப்பானா? அல்லது முட்டையைக் கேட்டால், அவனுக்குத் தேளைக் கொடுப்பானா? பொல்லாதவர்களாகிய நீங்கள் உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு நல்லஈவுகளைக் கொடுக்க அறிந்திருக்கும்போது, பரமபிதாவானவர் தம்மிடத்தில் வேண்டிக்கொள்ளுகிற வர்களுக்குப் பரிசுத்த ஆவியைக் கொடுப்பது அதிக நிச்சயம் அல்லவா?” என்று கூறுகிறார். லூக்கா 11:11-13.

தேவனில் நம்முடைய நம்பிக்கையைப் பெலப்படுத் தும்படியாக, ஒரு புதிய பெயரால் அவரை நாம் அழைக்க வேண்டு மென்கிறிஸ்து சொல்கிறார்; உறவுகளிலேயே மனிதனுடைய இருத யத்திற்கு நெருக்கமான பெயர் அது. நித்திய தேவனை நம்முடைய பிதா என்று அழைக்கிற சிலாக்கியத்தை நமக்குத் தருகிறார். அவரைப் பார்த்து, அவரைக் குறித்து நாம் சொல்கிற அந்தப் பெயரானது, அவர்மேல் நாம் வைத்திருக்கிற அன்புக்கும் நம்பிக்கைக்கும் ஓர் அடையாளமாக இருக்கிறது; நம்மேல் அவர் வைத்திருக்கிற அக்கறைக்கும் உறவுக்கும் ஓர் உறுதிமொழியாக இருக்கிறது. அந்தப் பெயரைச் சொல்லி அவருடைய ஆசீர் வாதத்தை அல்லது தயவை நாம் கேட்கும் போது, அது அவரது செவிகளில் கீதம் போன்று தொனிக்கிறது. அவரை அப்பெயரால் அழைப்பது மரியாதையற்ற செயலென நாம் நினைக்காதபடி, அவ்வாறு நாம் அழைக்க அவர் மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறார். அந்தப் பெயர் நமக்கு பரிச்சயமாக வேண்டுமென்று அவர் விரும்புகிறார்.

தேவன் நம்மை தமது பிள்ளைகளாகக் கருதுகிறார். அக்கறையற்ற இந்த உலகத்திலிருந்து நம்மை மீட்டு, இராஜ குடும்பத்தின் அங்கத்தினர்களாகவும், பரலோக ராஜாவின் குமார்ராக, குமாரத்திகளாக நம்மை மாற்றவும் நம்மைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். இவ்வுலகில் ஒரு பிள்ளை தன் தகப்பனின் மேல் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையைவிட ஆழமாகவும், உறுதி யாகவும் அவரை நம்பும்படி நம்மை அழைக்கிறார். பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை நேசிக்கிறார்கள்; ஆனால், மனிதர் களின் அன்பைவிட தேவனுடைய அன்பு ஆழமானது, அகலமா னது, அளவில் பெரியது. அது அளவிடமுடியாதது. எனவே, இவ் வுலகத்தில் பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல ஈவுகளைக் கொடுக்க அறிந்திருக்கும் போது, பரம் பிதாவானவர் தம்மிடத்தில் வேண்டிக் கொள்கிறவர்களுக்குப் பரிசுத்த ஆவியைக் கொடுப்பது அதிக நிச்சயமல்லவா?

ஜெபம் குறித்கு கிறிஸ்து சொன்ன பாடங்களை நாம் கவனமாகத்தியானிக்க வேண்டும். ஜெபத்தில் தெய்வீக அறிவியல் அடங்கியிருக்கிறது. அனைவரும் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய நியதிகளை எடுத்துக்காட்டு மூலம் அவர் தெரிவிக் கிறார். ஜெபத்தின் மெய்யான அர்த்தம் என்னவென்று காட்டுகிறார். நாம் விடாமுயற்சியுடன் தேவனிடத்தில் வேண்டிக்கொள்ள வேண்டுமென்றும், நமது ஜெபத்தைக் கேட்டு, பதிலளிப்பதற்கு அவர் ஆயத்தமாக இருக்கிறாரென்றும் அவர் காட்டுகிறார்.

சுயநலத்தோடு, நம்முடைய சொந்த நன்மைக்காக மட்டும் கேட்டு நாம் ஜெபிக்கக்கூடாது. நாம் பிறருக்குக் கொடுப்பதற்காகக் கேட்கவேண்டும். கிறிஸ்து தம் வாழ்வில் கடைபிடித்த நியதியை நாமும் கைக்கொள்ள வேண்டும். தமது சீடர்க ளைக் குறித்து, “அவர்களும் சத்தியத்தினாலே பரிசுத்தமாக்கப்பட்டவர் களாகும்படி, அவர்களுக்காக நான் என்னைத்தானே பரிசுத்த மாக்குகிறேன்” என்று இயேசு சொன்னார் யோவான் 17:19. கிறிஸ்துவில் காணப்பட்ட அதே அர்ப்பணிப்பும், சுயதியாகமும், தேவ்வார்த்தையின் கோரிக்கைகள் பேரிலான கீழ்ப்படிதலும் அவருடைய தாசர்களிடமும் காணப்படவேண்டும். இவ்வுலகத்தில் நம்முடைய ஊழியப்பணி நமக்கு நாமே சேவை செய்வதோ நம்மை நாமே பிரியப்படுத்துவதோ அல்ல; பாவிகளை இரட்சிக்கும்படி தேவ னோடு ஒத்துழைத்து, அவரை மகிமைப்படுத்தவேண்டும். பிறருக்குக் கொடுக்கும் படியாக, நாம் தேவனிடத்திலிருந்து ஆசீர்வாதங்களைக் கேட்கவேண்டும். பிறருக்குக் கொடுப்பதால் மட்டுமே பெற்றுக்கொள்வதற்கான திறன் பாதுகாக்கப் படுகிறது. நம்மைச் சுற்றிலுமுள்ளவர்களுக்குக் கொடுக்காமல், நாம் பரலோகப்பொக்கிஷத்தைத் தொடர்ந்து பெற்றுக்கொள்ள முடியாது.

அந்த உவமையில், அப்பம் கேட்டவனுக்கு அவன் அயலான் மீண்டும் மீண்டும் மறுப்பு கூறுகிறான்; ஆனால் அவன் கேட்பதை விடவே இல்லை. அதுபோல, நம்முடைய ஜெபங்களுக்கும் உடனடியாகப் பதில் கிடைக்காதது போலத் தெரியலாம்; ஆனாலும், நாம் விடாமல் ஜெபிக்க வேண்டுமென்று கிறிஸ்து போதிக்கிறார். ஜெபம் என்பது தேவனை மாற்றுகிற ஒன்றல்ல; அது நம்மை அவரோடு இசையச் செய்வதாகும். நாம் அவரிடத்தில் வேண்டிக் கொள்ளும் போது, நாம் நமது இதயங்களை ஆராய்ந்து, நம் முடைய பாவங்களிலிருந்து மனந்திரும்புவது அவசியமென தேவன் கருதுகிறார். ஆகவே, நம் மூலமாக பரிசுத்த ஆவியானவர் செயல்படுவதற்கு எது தடையாக இருக்கிறது என்பதை நாம் காணும் படிக்கு அவர் நம்மை சோதனை மற்றும் உபத்திரவத்தின் ஊடாக நடத்துகிறார், நிந்தையின் வழியே கொண்டு வருகிறார்.

தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்கள் நிறைவேறுவதற்கு சில நிபந்தனைகள் உள்ளன ; எனவே கடமையைச் செய்யாமல் ஜெபித்தால் மட்டும் போதுமென நினைக்கவே கூடாது . “நீங்கள் என்னிடத்தில் அன்பாயிருந்தால் என் கற்பனைகளைக் கைக்கொள்ளுங்கள். என் கற்பனைகளைப் பெற்றுக் கொண்டு அவைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறவனே என்னிடத்தில் அன்பாயி ருக்கிறான், என்னிடத்தில் அன்பாயிருக்கிறவன் என் பிதாவுக்கு அன்பாயிருப்பான்; நானும் அவனில் அன்பாயிருந்து, அவனுக்கு என்னை வெளிப்படுத்துவேன் என்று கிறிஸ்து சொல்கிறார். யோவான் 14:15,21. நிபந்தனைகளுக்கு ஒத்துப்போகாமல், தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, அவரிடம் வேண்டிக்கொள்பவர்கள் யெகோவாவை அவமதிக்கிறார்கள். வாக்குத்தத்தங்கள் நிறைவேறும்படியாக, கிறிஸ்துவின் நாமத்தை அதிகாரத்துடன் பயன்படுத்துகிறார்கள்; ஆனால், கிறிஸ்துவிலே விசுவாசத் தையும் அவர்மேலான அன்பையும் காட்டத்தக்க செயல்களை அவர்கள் செய்வதில்லை.

பிதாவானவர் ஏற்றுக்கொள்வதற்கான நிபந்தனைக்கு அநேகர் ஒத்துப்போவதில்லை. தேவனிடம் செல்லும் போது, நாம் கொண்டு செல்கிற நம்பிக்கை பத்திரத்தை கவனமாக ஆராய வேண்டும். நாம் கீழ்ப்படியாதவர்களாக இருந்தால், காசோலையை தேவனிடம் கொண்டு சென்றும், நிபந்தனைகளுக்கு ஒத்துப்போகாத தால் பணம் பெறமுடியாத நிலையை உருவாக்குகிறவர்களாக இருக் கிறோம். ஆனாலும் நாம் தேவனுக்கு முன்பாக அவரது வாக்குத்தத் தங்களை வைத்து அவைகளை நிறை வேற்றவேண்டுமென்றும் கேட்கிறோம். அவரும் அதற்கு இசைந்து செய்வாரானால், அவரே தமது சொந்த நாமத்தைக் கனவீனப்படுத்துவதாக இருக்கும்.

“நீங்கள் என்னிலும், என் வார்த்தைகள் உங்களிலும் நிலைத்தி ருந்தால், நீங்கள் கேட்டுக்கொள்வதெதுவோ அது உங்களுக்குச் செய்யப்படும்” என்பதே வாக்குத்தத்தம். யோவான் 15:7. “அவருடைய கற்பனைகளை நாம்கைக் கொள்ளுகிறவர்களானால், அவரை அறிந்திருக்கிறோ மென்பதை அதினால் அறிவோம். அவரை அறிந்திருக்கிறே னென்று சொல்லியும், அவருடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொள்ளாதவன் பொய்யனாயிருக்கிறான், அவனுக்குள் சத்திய மில்லை. அவருடைய வசனத்தைக் கைக்கொள்ளு கிறவனிடத்தில் தேவ அன்பு மெய்யாகப் பூரணப்பட்டிருக்கும்; நாம் அவருக்குள் இருக்கிறோ மென்பதை அதினாலே அறிந்திருக்கிறோம்” என்று யோவான் சொல்கிறார். 1யோவான் 2:3-5.

கிறிஸ்து கடைசியாக தமது சீடர்களுக்குக் கொடுத்த கற்பனையில் ஒன்று, “நான் உங்களில் அன்பாயிருந்தது போல நீ ங்களும் ஒருவரிலொருவர் அன்பாயிருங்கள்” என்பது . யோவான் 13:34. நாம் இந்தக் கற்பனைக்குக் கீழ்ப்படிகிறோமா அல்லது கிறிஸ்துவுக்கு விரோதமான, முற்றிலும் மாறான குணங்களில் திளைக்கின்றோமா? ஆனால் எவ்விதத்திலாவது நாம் பிறரைப் புண்படுத்தியிருந்தால் அல்லது துக்கப்படுத்தியிருந்தால், நம் குற்றத்தை அறிக்கையிட்டு, ஒப்புரவாகவேண்டியது நம் கடமை. தேவனிடத்தில் ஆசீர்வாதத்தை வேண்டி, விசுவாசத்தோடு அவ ரிடம் செல்வது மிகவும் இன்றியமையாத ஆயத்தமாகும்.

ஜெபத்தில் ஆண்டவரை நாடிச் செல்கிற பலர், அலட்சியத் துடன் இருக்கும் இன்னொரு விஷயமும் உள்ளது. நீங்கள் தேவனுக்கு முன் நேர்மையானவர்களாக நடக்கிறீர்களா?’ ‘நீங்கள் உங்கள் பிதாக்களின் நாட்கள் தொடங்கி என் கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ளாமல், அவைகளை விட்டு விலகிப்போனீர்கள்; என்னிடத்திற்குத் திரும்புங்கள், அப்பொழுது உங்களிடத்திற்குத் திரும்புவேன் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; நாங்கள் எந்த விஷயத்தில் திரும்பவேண்டும் என்கிறீர்கள். மனுஷன் தேவனை வஞ்சிக்கலாமா? நீங்களோ என்னை வஞ்சிக்கிறீர்கள். எதிலே உம்மை வஞ்சித்தோம் என்கிறீர்கள்? தசமபாகத்திலும் காணிக்கைகளிலுந்தானே என்று மல்கியா தீர்க்கதரிசியின் மூலம் கர்த்த ர் கூறுகிறார். மல் 3:7,8.

எல்லா ஆசீர்வாதங்களையும் கொடுத்தவர் தேவன்; நாம் பெற்றுள்ளவற்றில் ஒரு பகுதியை அவர் திரும்பக் கேட்கிறார். சுவிசே ஷப் பிரசங்ப்பணியைத் தாங்குவதற்கு அவர் செய்துள்ள ஏற்பாடு இது. இவ்வாறு நாம் அவருக்கு திருப்பிச் செலுத்தி, அவர் கொடுத்த ஈவுகளாக்காக நம் நன்றியைக் காட்டவேண்டும். ஆனால் அவருக்குச் சேரவேண்டியதைக் கொடுக்காமல் நாமே வைத்துக் கொண்டால், எப்படி உரிமை யோடு அவரிடம் ஆசீர்வாதத்தைக் கேட்க முடியும்? உலகக் காரியங்களில் நாம் உண்மையற்ற உக்கிராணக்காரர்களாக இருந்தால், பரலோகத்திற்குரியவைகளை அவர் நம்மை நம்பி ஒப்படைப்பாரென எவ்வாறு எதிர்பார்க்கலாம்? நம்முடைய ஜெபத்திற்குப் பதில் கிடைக்காமல் போவதற்கு இதுவே காரணமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் தேவன் தமது மிகுந்த இரக்கத்தினால் மன்னிப்பதற்கு ஆயத்தமாக இருக்கிறார்; ‘என் ஆலயத்தில் ஆகாரம் உண்டா யிருக்கும்படித் தசம பாகங்களையெல்லாம் பண்டசாலையிலே கொண்டு வாருங்கள்; அப்பொழுது நான் வானத்தின் பலகணிகளைத் திறந்து, இடங்கொள்ளாமற்போகுமட்டும் உங்கள் மேல் ஆசீர் வாதத்தை வருஷிக்கமாட்டேனோவென்று அதினால் என்னைச் சே பாதித்துப் பாருங்கள் ..... பூமியின் கனியைப் பட்சித்துப்போடு கிறவைகளை உங்கள் நிமித்தம் கண்டிப்பேன்; அவைகள் உங்கள் நிலத்தின் பலனை அழிப்பதில்லை, வெளியிலுள்ள திராட்சக் கொடி பழமில்லாமற் போவதுமில்லை ..... அப்பொழுது எல்லா ஜாதிகளும் உங்களைப் பாக்கியவான்கள் என்பார்கள்; தேசம் விரும்பப்படத்தக்கதாயிருக்கும் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.” மல்கியா 3:10-12.

தேவனுடைய ஒவ்வொரு நிபந்தனைகளுக்கும் இதே நியதி பொருந்தும். அவருடைய ஈவுகள் எல்லாமே கீழ்ப்படிதலை நிபந்தனையாகக் கொண்டு வாக்களிக்கப்பட்டுள்ளன. தம்மோடு ஒத்துழைப்பவர்களுக்கு பரலோகம் நிறைய ஆசீர்வாதங்களை தேவன் வைத்திருக்கிறார். அவருக்குக் கீழ்ப்படிகிறவர்கள் அனைவரும் அவருடைய வாக்குத்தத்தங்கள் நிறைவேறும்படி உரிமையுடன் கேட்கலாம்.

ஆனால், தேவன்மேல் உறுதியான, தடுமாற்றமற்ற விசுவாசத்தை நாம் வெளிப்படுத்தவேண்டும். நம் விசுவாசத்தைச் சே பாதிக்கும்படி அல்லது நம் வாஞ்சை மெய்யா னதுதானா என்பதை அறியும்படி, பெரும்பாலும் நம் ஜெபங்களுக்கு அவர் பதிலளிக்க தாமதிப்பதுண்டு. அவருடைய வார்த்தையின்படி கேட்ட பிறகு, அவருடைய வாக்குத்தத்தத்தை விசுவாசிக்க வேண்டும்; நம் கோரிக்கை நிராகரிக்கப்படாது என்கிற உறுதியுடன் விடாமல் வேண்டிக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒருமுறை கேட்டாலே பெறலாமென்று தேவன் சொல்வதில்லை. நாம் கேட்கும்படி கட்டளையிடுகிறார். சோர்ந்து போகாமல் ஜெபிக்க வேண்டும். விடாமுயற்சியுடன் கேட்கும் போது, மனநிலையில் அதன்மேல் ஓர் ஆவர்த்தை உண்டாக்குகிறது; கேட்கிறதைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கான ஆசையை கேட்பவரில் அதிகரிக்கிறது. லாசருவின் கல்லறை யண்டையில், மார்த்தாளிடம் கிறிஸ்து, “நீ விசுவாசித்தால் தேவனுடைய மகிமையைக் காண்பாய்” என்றார். யோவான் 11:40.

அநேகரிடத்தில் மெய்யான விசுவாசம் இல்லை. அதனால் தான் தேவ வல்லமையை காண்பதில்லை. அவர்களுடைய அவநம்பிக் கையே அவர்களுடைய பெலவீனம். தங்களுக்காக தேவன் செயல்படுவதைவிட, தங்கள் சொந்த செயல்பாட்டை நம்புகிறார்கள். தங்களைப் பாதுகாக்க தங்களையே சார்ந்திருக்கிறார்கள். திட்டங்களை வகுத்துச் செயல்படுவார்கள், ஆனால் அதிக ஜெபம் இருக்காது, தேவன் மேல் அதிக விசுவாசம் இருக்காது. தங்களுக்கு விசுவாசம் இருப்பதாக நினைக் கிறார்கள்; ஆனால், அது ஒரு கணநேர உந்துதல் மாத்திரமே. தங்கள் தேவை என்னவென்பதை உணராத்தால் அல்லது தேவன் கொடுக்கச் சித்தமாயிருப்பதை உணராததால், தேவனுக்கு முன்பாக வேண்டுதல்களை வைக்கும் போது அதில் விடாமுயற்சியுடன் இருப்பதில்லை.

உதவி தேவைப்பட்ட நிலையில், நள்ளிரவில் அப்பம் கேட்டு வந்த அந்த நண்பனைப் போல, ஊக்கமாகவும் விடாமுயற்சி யோடும் நாம் ஜெபிக்க வேண்டும். எவ்வளவு ஊக்கமாகவும் உறுதியாகவும் நாம் கேட்கிறோமோ, அவ்வளவு நெருக்கமாக கிறிஸ்துவோடு நம் ஆவிக்குரிய இருக்கும். அதிகளவு விசுவாசம் இருப்பதால், அதிக அளவிலான ஆசீர்வாதங்களைப் பெற்றுக்கொள்வோம்.

ஜெபிப்பதும் விசுவாசிப்பதுமே நம் பங்காகும். விழித்திருந்து ஜெபியுங்கள். விழித்திருந்து, ஜெபத்தைக் கேட்கும் தேவனோடு ஒத்துழையுங்கள். (நாம்) தேவனுக்கு உடன் வேலையாட்களா யிருக்கிறோம் என்பதை மறவாதீர்கள். 1கொரிந்தியர் 3:9. உங்களுடைய ஜெபங்களுக்கு இசைவாக உங்களுடைய பேச்சும் செயலும் இருக்கட்டும். சோதனையின் சமயத்தில் உங்கள் விசுவாசம் மெய்யானதென வெளிப்படுமா அல்லது உங்கள் ஜெபம் வெறும் சடங்கென வெளிப்படுமா என்பதை அது முற்றிலும் வேறுபடுத்திக் காட்டிவிடும்.

குழப்பங்கள் எழுந்து, இக்கட்டுகள் உங்களை நெருக்கும் போது, மனிதர்களிடம் உதவியை எதிர்பார்க்கக் கூடாது. முற்றிலுமாக தேவனை நம்பவேண்டும். நம்முடைய கஷ்டங்களை மற்றவர்களிடம் சொல்கிற வழக்கமானது நம்மைப் பெலவீனப்படுத்தும், கேட்பவர்களுக்கும் அது பிரயோஜனமாக இருக்காது. நம் ஆவிக்குரிய குறைபாடுகளை அவர்களால் நிவிர்த்தி செய்ய முடியாதென்பதால், அது அவர்களுக்கு பார மாகிவிடும். தவறு செய்யாத, நித்திய தேவனுடைய பெலனை நாம் பெற்றுக்கொள்கிற வாய்ப்பு இருக்கும் போது, தவறுசெய் கிற, முடிவுள்ள மனிதனுடைய பெலத்தை நாடிச் செல்கிறோம்.

ஞானத்தைத் தேடி உலகின் கடையாந்திரம் வரை செல்லத் தேவையில்லை ; ஏனெனில், தேவன் அருகிலேயே இருக்கிறார். இப்போது நீங்கள் பெற்றுள்ள அல்லது இனி பெறப்போகின்ற திறன்கள் உங்களுக்கு வெற்றியைப் பெற்றுத்தரமுடியாது. தேவன் மட்டுமே வெற்றியைப் பெற்றுத் தரமுடியும். விசுவாசமுள்ள ஒவ்வோர் ஆத்துமாவுக்கும் மனிதன் செய்ய முடிவதைவிட தேவனால் அதிகளவில் செய்யமுடியும். எனவே மனிதனை அதிகமாக நம்பாமல், தேவனில் அதிகப்பட்ச நம்பிக்கை வைக்கவேண்டும். விசுவாசத்தோடு நீங்கள் அவரைத் தேடிச்செல்ல அவர் விரும்புகிறார். மகத்தானவற்றை அவரிடமிருந்து நீ ங்கள் எதிர்பார்க்க அவர் விரும்புகிறார். இவ்வுலகிற்கடுத்த காரியங்களிலும், ஆவிக்குரிய விஷயங்களிலும் உங்களுக்கு அறிவைத் தருவதற்கு அவர் வாஞ்சிக்கிறார். அறிவுத்திறனை அவர் கூர்மையாக்குவார். திறமையையும் சாமர்த்தியத்தையும் கொடுப்பார். தேவபணியில் உங்கள் தாலந்துகளைச் செல விட்டு, அவரிடம் ஞானத்தைக் கேளுங்கள்; அப்பொழுது அது உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்.

கிறிஸ்துவின் வார்த்தையை உங்களுடைய நிச்சயமாக்கிக் கொள்ளுங்கள். தம்மிடத்தில் வருமாறு அவர் உங்களை அழைக்கவில்லையா? நம்பிக்கையற்ற, அதைரியமூட்டுகிற விதங்களில் ஒருபோதும் பேசாதீர்கள். அப்படிப் பேசினால், அதிகமாக இழந்து போவீர்கள். பிரச்சனைகளும் அழுத்தங்களும் உண்டாகும் போது, சூழ்நிலைகளைக் கண்டு, குறை பேசினால், உங்கள் விசுவாசம் நலிந்து போய், பெலவீனமடைந்துள்ளதெனக் காட்டுகிறீர்கள். அசைக்க முடியாத விசுவாசத்தைப் பெற்றிருப்பவர் போலப் பேசவேண்டும், செயல்பட வேண்டும். நமது ஆண்டவர் அளவில்லா வளங்கள் நிறைந்தவர்; இந்த உலகமே அவருக்குச் சொந்தமானது . விசுவாசத்துடன் பரலோகத்தை நோக்கிப்பாருங்கள். வெளிச்சமும் வல்லமையும் ஆற்றலும் நிறைந்தவரை நோக்கிப் பாருங்கள்.

காலத்தாலோ கடின உழைப்பாலோ பெலவீனப்படுத்த முடியாத உறுதியான நோக்கம்மும், நிலைதடுமாறாத நியதியும் மீள்தன்மையும் மெய்யான விசுவாசத்தில் காணப்படும். இளைஞர் இளைப் படைந்து சோர்ந்து போவார்கள், வாலிபரும் இடறிவிழு வார்கள். கர்த்தருக்குக் காத்திருக்கிறவர்களோ புதுப்பொலன் அடைந்து, கழுகுகளைப் போலச் செட்டைகளை அடித்து எழும்புவார்கள்; அவர்கள் ஓடினாலும் இளைப்படையார்கள், நடந்தாலும் சோர்ந்துபோகார்கள். ஏசாயா 40:30,31.

பிறருக்கு உதவி செய்ய வேண்டுமென்கிற ஏக்கம் அநேகரிடம் காணப்படுகிறது; ஆனால், கொடுப்பதற்கான ஆவிக்குரிய பெல னும் அல்லது வெளிச்சமும் தங்களிடம் இல்லையென அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். கிருபாசனத்தண்டையில் சென்று அவர்கள் தங்கள் விண்ணப்பங்களை ஏறெடுக்கட்டும். பரிசுத்த ஆவியான வருக்காக மன்றாடட்டும். தாம் கொடுத்திருக்கும் ஒவ்வொரு வாக்குத்தத்தத்திற்கும் தேவனே முதுகெலும்பாயிருக்கிறார். வேதாகமத்தை கரங்களில் எடுத்துக்கொண்டு, தேவனே, நீர் சொல்லியபடி நான் செய்துவிட்டேன் : “கேளுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்குக் கொடுக்கப் படும்; தேடுங்கள், அப்பொழுது கண்டடை வீர்கள்; தட்டுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்குத் திறக்கப்படும்” என்று நீர் வாக்குரைத்திருப்பதை நம்பிநிற்கிறேன் என்று சொல்லுங்கள்.

கிறிஸ்துவின் நாமத்தைச் சொல்லி மட்டுமல்ல, பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஏவுதலோடும் கூட நாம் ஜெபிக்க வேண்டும். “நாம் ஏற்றபடி வேண்டிக்கொள்ள வேண்டியதின்னதென்று அறியாமலிருக்கிறபடியால், ஆவியான வர்தாமே வாக்குக் கடங்காத பெருமூச்சுகளோடு நமக்காக வேண்டுதல் செய்கிறார் ” என்று சொல்லப்படுகிற பிரகாரம் அப்போதுதான் நிறைவேறும். ரோமர் 8:26. இத்தகைய ஜெபங்களுக்குப் பதிலளிப்பதில் தேவன் பிரியப்படுகிறார். கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் ஊக்கத்தோடும், தீவிரத்தோடும் நாம் ஜெபிக்கும் அதே தீவிரத்தோடுதானே தேவன் நம் ஜெபத்திற்குப் பதிலளிப்பதாக வாக்குரைத்திருக்கிறார்; அதாவது, ” நாம் வேண்டிக்கொள்ளுகிறதற்கும் நினைக்கிறதற்கும், மிகவும் அதிகமாய் ” நமக்குச் செய்வார்.’” எபேசியர் 3:20.

‘ஆதலால், நீங்கள் ஜெபம் பண்ணும் போது, எவைகளைக் கேட்டுக்கொள்வீர்களோ, அவைகளைப் பெற்றுக்கொள்வோம் என்று விசுவாசியுங்கள், அப்பொழுது அவைகள் உங்களுக்கு உண்டாகும்.” நீங்கள் என் நாமத்தினாலே எதைக் கேட்பீர்களோ, குமாரனில் பிதா மகிமைப் படும்படியாக அதைச் செய்வேன்” என்று கிறிஸ்து சொல்லியிருக்கிறார். மாற்கு 11:24; யோவான் 14:13. அன்புள்ள சீடனாகிய யோவான் பரிசுத்த ஆவியானவரால் ஏவப்பட்டு, மிகுந்த தெளிவோடும், நிச்சயத்தோடும் பின்வருமாறு சொல்கிறார்: “நாம் எதையாகிலும் அவருடைய சித்தத்தின்படி கேட்டால், அவர் நமக்குச் செவிகொடுக்கிறாரென்பதே அவரைப்பற்றி நாம் கொண்டிருக்கிற தைரியம். நாம் எதைக் கேட்டாலும், அவர் நமக்குச் செவிகொடுக்கிறாரென்று நாம் அறிந்திருந்தோ மானால், அவரிடத்தில் நாம் கேட்டவைகளைப் பெற்றுக் கொண்டோமென்றும் அறிந்திருக்கிறோம்.” யோவான் 5:14,15. ஆகையால், இயேசுவின் நாமத்தினால் பிதாவிடம் உங்கள் விண்ணப்பத்தை ஏறெடுங்கள். தேவன் அந்த நாமத்தைக் கனப்படுத்துவார்.

தேவன் உண்மையுள்ளவர், அவரிடத்தில் யாதொரு மாறுதலும், யாதொரு வேற்றுமையின் நிழலுமில்லை என்பதற்கு அவருடைய சிங்காசனத்தைச் சுற்றிலுமுள்ள வானவில் நிச்சயமாக இருக்கிறது. நாம் அவருக்கு விரோதமாகப் பாவஞ்செய்து, அவருடைய தயவுக்குத் தகுதியற்றவர்களானோம்; ஆனாலும், ‘உம்முடைய நாமத்தினிமித்தம் எங்களை அருவருக்காதிரும், உமது மகிமையின் சிங்காசனத்தைக் கனவீனப்படுத்தாதேயும்; எங்களோடே உமக்கு இருக்கிற உடன்படிக்கை அபத்தமாகாதபடி எங்களை நினைத்தருளும் என்கிற அற்புதமான வேண்டுதலை அவரே நம் வாயில் தருகிறார். எரேமியா 14:21. நாம் பாவிகள், அபாத்திரர்கள் என்று அவரிடம் சென்று அறிக்கையிட்டால், நம்முடைய கூக்குரலுக்குச் செவிகொடுப்பதாக அவர் வாக்குரைத்திருக்கிறார். நமக்கு தாம் வாக்குரைத்திருப்பவற்றை நிறைவேறுவதற்கு, தம்முடைய சிங்காசனத்தின் கனத்தையே அவர் பந்தயம் வைத்துள்ளார்.

கிறிஸ்துவிற்கு அடையாளமாயிருந்த ஆரோனைப்போல, நம்முடைய இரட்சகர் தம் சகல ஜனங்களின் பெயர்களையும் பரிசுத்த ஸ்தலத்திலே தமது இதயத்தில் பதித்துள்ளார். நாம் நம்பிக்கை வைக்கும்படி என்னென்ன வார்த்தைகளால் நம்மை ஊக்கப்படுத்தினாரோ, அவற்றை நம் பிரதான ஆசாரியர் நினைவில் வைத்திருக்கிறார். தம்முடைய உடன்படிக்கையை அவர் எப்போதும் நினைவுகூருகிறார்.

அவரைத் தேடுகிற அனைவரும் அவரைக்கண்டடைவார்கள். கதவைத் தட்டுகிறவர்களுக்கு அது திறக்கப்படும். என்னைத் தொந்தரவு செய்யாதே, கதவைப் பூட்டியாயிற்று, கதவைத் திறக்க விரும்பவில்லை’ என்று அவர் சாக்குப்போக்குச் சொல்ல மாட்டார். என்னால் உனக்கு உதவ முடியாது என்று ஒருவரிடம் கூட சொல்ல மாட்டார். பசியோடிருக்கும் ஆத்து மாக்களைப் போஷிப்பதற்காக நடுராத்திரியில் அப்பம் வேண்டி செல்பவர்களுக்கு அப்பம் கொடுப்பார்.

உவமையில், முன்பின் தெரியாதவனுக்காக அப்பம் கேட்டுச் சென்றவன், “தேவையானதைப் பெற்றுக் கொண்டான்.” நாம் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கும்படிக்கு, தேவன் நமக்கு எந்த அளவு கொடுப்பார்?

“கிறிஸ்துவினுடைய ஈவின் அளவுக்குத்தக்கதாக” அவர் நமக்குக் கொடுக்கிறார். எபேசியர் 4:7. ஒருவன் தன் சக மனிதர்களை எவ்வாறு நடத்துகிறான் என்று மிகுந்த ஆவலுடன் தேவதூதர்கள் பார்க்கிறார்கள். தவறு செய்கிறவர்கள் மேல் கிறிஸ்துவைப் போன்ற பரிவைக்காட்டுகிற ஒருவனைக் கண்டதும், உடனே அவன் பக்கத்திற்கு விரைகிறார்கள்; ஆந்த ஆத்துமாவுக்கு ஜீவ அப்பம் போன்று விளங்கக்கூடிய வார்த்தைகளைப் பேசு வதற்காக இவனுக்கு அவற்றை நினைவூட்டுகிறார்கள். இவ்வித மாக, ‘என் தேவன் தம்முடைய ஐசுவரியத்தின்படி உங்கள் குறைவையெல்லாம் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் மகிமையிலே நிறைவாக்குவார்.” பிலிப்பியர் 4:19. தூய்மையும் உண்மையுமான உங்கள் சாட்சியை, இனி வரும் வாழ்வின் வல்லமையினால் பெலமுள்ளதாக்குவார். கர்த்தருடைய வார்த்தைகள் உங்களுடைய வாயில் சத்தியத்தின் வார்த்தைகளாக, நீதியின் வார்த்தைகளாக விளங்கும்.

பிறருக்காக தனிப்பட்ட விதத்தில் பிரயாசத்தை மேற்கொள் வதற்கு முன் தனிமையில் அதிகமாக ஜெபிக்க வேண்டும்; ஏனெனில், ஆத்தும் இரட்சிப்பின் அறிவியலை அறிந்துகொள் வதற்கு அதிக ஞானம் அவசியமாக இருக்கிறது. மனிதர்களுக்கு முன்பாகப் பேசுவதற்கு முன் கிறிஸ்துவோடு பேசுங்கள். மக்களுக்காக ஊழியம் செய்வதற்கு பரலோக கிருபாசனத் தண்டையிலே ஆயத்தப்படுங்கள்.

தேவனை நினைத்து, ஜீவ தேவனை நினைத்து ஏங்கி, உங்கள் இருதயம் நொறுங்கவேண்டும். தெய்வீக சுபாவத்தில் பங்கு பெறுவதால் மனிதர்கள் என்ன செய்யமுடியும் என்பதை கிறிஸ்துவின அ வாழ்க்கை வெளிப்படுத்தியுள்ளது. தேவனிட மிருந்து கிறிஸ்து பெற்றுக்கொண்ட அனைத்தையும் நாமும் பெறமுடியும். அப்படியானால் கேட்டுப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். தேவன் உங்களுக்கு வாக்களித்திருப்பவற்றை யாக்கோ பின் தளராத விசுவாசத்தோடும், எலியாவின் விட்டுக்கொடுக்காத உறுதியோடும், சொந்தங்கொண்டாடுங்கள்.

தேவனைக் குறித்த மகிமையான கருத்துக்கள் உங்கள் சிந்தையை நிரப்படும். உங்களுடைய வாழ்க்கையானது தனிப்பட்ட உறவின்மூலம் கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையோடு இணைந்திருக்கட்டும். இருளிலிருந்து வெளிச்சம் உண்டாகும் படி கட்டளையிட்டவர், உங்களுடைய இருதயத்தில் பிரகாசிக்கவும், இயேசு கிறிஸ்துவின் முகத்தில் காணப்பட்ட தேவ மகிமையாகிய அறிவின் ஒளியைக் கொடுக்கவும் சித்தமுள்ள வராக இருக்கிறார். தேவனுக்கடுத்த விஷயங்களை பரிசுத்த ஆவியானவர் எடுத்து, உங்களுக்குக் காட்டுவார், கீழ்ப்படிதலுள்ள இருதயத்திற்குள் ஜீவ வல்லமையாக அவற்றைச் செலுத்துவார். நித்தியமானவருடைய சமூகத்திற்கு கிறிஸ்து உங்களை வழி நடத்துவார். திரைக்கு அப்பாலுள்ள தேவ மகிமையை நீங்கள் காணலாம்; நமக்காகப் பரிந்து பேசுவதற்கு எப்போதும் உயிரோடிருக்கிறவர் நமக்குப் போதுமானவரென மனிதர்களுக்கு வெளிப்படுத்தலாம்.

13 - ஜெபிக்கச்சென்ற இருவர்

“தங்களை நீதிமான்களென்று எண்ணி, மற்றவர்களை அற்பமா யெண்ணின சிலர் ” இருந்தார்கள்; அவர்களிடம் பரி சேயன் மற்றும் ஆயக்காரன் பற்றிய உவமையை கிறிஸ்து சொன் னார். தொழுதுகொள்வதற்காக பரிசேயன் தேவாலயத்திற்குச் செல் கிறான்; தான் ஒரு பாவி, தனக்கு பாவமன்னிப்பு அவசியம் என்று உணர்ந்தவனாக அல்ல, தான் நீதிமான், தனக்கு பாராட்டு கிடைக் கும் என்கிற எண்ணத்துடன் செல்கிறான். தன்னுடைய தொழுகை தேவனிடம் தன்னைப் பரிந்துரைக்கிற ஒரு புண்ணியச் செயலென நினைக்கிறான். அதேசமயம், அவனுடைய பயபக்தி குறித்து மக்கள் உயர்வாக எண்ணுவதற்கும் அது ஏதுவாக இருக்கும். இவ்வாறு தேவனிடமும் மனிதனி டமும் நற்பெயர் வாங்குகிற எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. அவனுடைய தொழுகை சுயநன்மைக்காகத் தூண்டப்பட்டதாகும்.

அவனிடம் சுயபுகழ்ச்சிய நிறைந்திருந்தது. சுயபுகழ்ச்சியோடு பார்க்கிறான், நடக்கிறான், ஜெபிக்கிறான்.’நீ உன்மட்டிலிரு, என் சமீபத்தில் வராதே, உன்னைப்பார்க்கிலும் நான் பரிசுத்தன்” என்று மற்றவர்களிடமிருந்து விலகினவன் போல நின்று கொண்டு, “தனக்குள்ளே ஜெபித்தான். சுயநிறைவு எண்ணம் வழிந்தோட, தேவனும், மனிதர்களும் கூட தன்னை அவ்வாறுதான் பார்க் கிறார்களென நினைத்தான்.

‘தேவனே! நான் பறிகாரர், அநியாயக்காரர், விபசாரக்காரர் ஆகிய மற்ற மனுஷரைப்போலவும், இந்த ஆயக்காரனைப் போலவும் இராததினால் உம்மை ஸ்தோத்திரிக்கிறேன்” என்று சொல்கிறான். தேவனுடைய பரிசுத்த குணத்துடன் ஒப்பிட்டு அல்ல, பிறமனிதர்களின் குணத்தோடு ஒப்பிட்டு, தன்னுடைய குணத்தை எடைபோடுகிறான். தேவனைப் பார்க் காமல் மனிதர்களைப் பார்க்க அவன் சிந்தை சாய்ந்திருந்தது. சுய - நிறைவுக்கான இரகசியம் இதில் தான் உள்ளது.

தொடர்ந்த அவன் தன் நற்செயல்களை அடுக்குகிறான். “வாரத்தில் இரண்டு தரம் உபவாசிக்கிறேன்; என் சம்பாத்தியத் திலெல்லாம் தசமபாகம் செலுத்தி வருகிறேன்.” அந்தப் பரிசேய மார்க்கம் ஆத்துமாவைத் தொடுகிறதில்லை. தேவனைக் கொத்த குணமான அன்பும் இரக்கமும் நிறைந்த இருதயத்தை அவன் தேடவில்லை. வெளிப்புற வாழ்க்கைக் கேற்ற மார்க்கத்தில் மனநிறைவு அடைந்திருந்தான். அவனுடைய நீதியானது, அவனே தன் கிரியைகளால் சம்பாதித்தது; மனிதனின் அளவு கோலால் அளக்கப்பட்டது.

தன்னை நீதிமானென்று நினைக்கிறவன் மற்றவர்களை அற்பமாக எண்ணுவான். மற்ற மனிதர்களோடு ஒப்பிட்டு தன்னை எடைபோட்ட பரிசேயனைப்போல, தன்னை வைத்து மற்றவர்களை அவன் நியாயந்தீர்ப்பான். அவர்களோடு ஒப்பிட்டுத்தான் தன் நீ தியை மதிப்பிட்டான்; இதில் வருத்தம் என்னவென்றால், அவனைவிட அவர்கள் அதிக நீதிமான்களாக இருந்ததுதான். சுயநீ தி எண்ணம்தான் பிறரைக் குற்றப் படுத்துச் செய்கிறது. மற்ற மனுஷர்கள் தேவபிரமாணத்தை மீறுவதாக்க் குற்றஞ்சாட்டுகிறான். இப்படியாக, சகோதரரைக் குற்றஞ்சாட்டுகிறவனாகிய சாத் தானுடைய ஆவியை வெளிப் படுத்துகிறான். இப்படிப்பட்ட ஆவியுடன், தேவனோடு பேசிப் பழகுவது இயலாத ஒன்று. தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பெறாதவனாக தன் வீட்டிற்குத் திரும்பிச்செல்கிறான்.

அந்த ஆயக்காரன் தொழுதுவதற்காக மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து ஆலயத்திற்குச் சென்றான்; ஆனால், அவர்களோடு சேர்ந்து தொழ தனக்கு தகுதியில்லையென நினைத்து சீக்கிரமே ஒதுங்கிக் கொள்கிறான். தன்னை அருவருத்தவனாக, மிகுந்த வியாகுலத் தோடு, தூரத்திலே நின்று, தன் கண்களையும் வானத்திற்கு ஏறெடுக்கத் துணியாமல், தன் மார்பிலே அடித்துக் கொண்டான். தேவனுக்கு விரோதமாகப் பாவம் செய்ததால், பாவநிலையிலும் தீட்டுப்பட்ட நிலையிலும் இருப்பதாக உணர்ந்தான். அவனைச் சுற்றிலுமிருந்தவர்கள் அவனை ஏளன மாகப் பார்த்தார்கள்; அவர்களிடம் பரிதாபத்தை எதிர்பார்க்க முடியவில்லை . தேவன் தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளுமளவிற்கு தன்னிடம் எந்தத் தகுதியும் இல்லையென அறிந்து, முற்றிலும் நம்பிக்கையற்றவனாக, “தேவனே, பாவியாகிய என்மேல் கிருபையாயிரும்” என்று கதறினான். அவன் தன்னை மற்றவர்களோடு ஒப்பிடவில்லை.

குற்ற உணர்வு மேலிட்ட, தேவசமுகத்தில் தனிமையில் நிற்ப வன்போலக் காணப்பட்டான். அவனுடைய ஒரே வாஞ்சை பாவமன்னிப்பையும் சமாதானத்தையும் பெறுவது. அவனுடைய ஒரே விண்ணப்பம் தேவனுடைய இரக்கத்தைப் பெறுவதே . அவன் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டான். அவனல்ல, இவனே நீதிமானாக்கப் பட்டவனாய்த் தன் வீட்டுக்குத் திரும்பிப்போனான் என்று இயேசு சொன்னார்.

தேவனைத் தொழும்படி வருகிறவர்க் இருபெரும் பிரிவின ராகப் பிரிக்கப்படுகிறார்கள்; அந்த இரு பெரம் பிரிவினரைத்தான் பரிசேயனும், ஆயக்காரனும் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். உலகத்தில் பிறந்த முதல் இரண்டு பிள்ளைகளும் இந்த இரு பிரிவினரின் பிரதிநிதிகளாக இருக்கிறார்கள். காயீன் தன்னை நீதிமானாக நினைத்தான் ; ஸ்தோத்திர காணிக்கையோடு மட்டும் தேவனிடம் வந்தான். அவன் பாவ அறிக்கை செய்ய வில்லை, தனக்கு தேவ இரக்கம் தேவையென்பதையும் உணரவில்லை. ஆனால், ஆபேல் தேவ ஆட்டுக்குட்டியைச் சுட்டிக்காட்டிய இரத்தத்தைக் கொண்டு வந்தான். ஒரு பாவியாக வந்து, தான் தொலைந்து போனவனென அறிக்கை யிட்டான் ; தகுதியற்றோர்மேல் காட்டப்படும் தேவ அன்பே அவனுடைய ஒரே நம்பிக்கையாக இருந்தது. அவனுடைய காணிக்கையை கர்த்தர் அங்கீகரித்தார்; காயீனையும் அவன் காணிக்கையையும் அவர் அங்கீகரிக்கவில்லை. உதவி தேவை என்பதை உணர்வதும், நம் பாவத்தையும் அபாத்திரநிலையையும் உணர்வதும்தான் தேவனுடைய அங்கீகாரத்தைப் பெறுவதற்கான முதல் நிபந்தனை . “ஆவியிலே எளிமையுள்ளவர்கள் பாக்கியவான்கள்; பரலோக இராஜ்யம் அவர்களுடையது” மத்தேயு 5:3.

பரிசேயன் மற்றும் ஆயக்காரன் சுட்டிக்காட்டுகிற பிரிவினர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் அப்போஸ்தலனாகிய பேதுருவின் வரலாற்றில் ஒரு பாடம் உள்ளது. தன் சீடத்துவ அனுபவத்தின் ஆரம்பத்தில் தன்னை உறுதியுள்ளவனென பேதுரு நினைத் தான். தான் மற்ற மனுஷரைப்போல இல்லை என்று அந்தப் பரிசேயனைப் போலக்கணக்குப்போட்டான். தாம் காட்டிக் கொடுக்கப்படவிருந்த தினத்தன்று தம் சீடர்களிடம் முன்னெச் சரிப்பாக, “இந்த இராத் திரியிலே நீங்களெல்லாரும் என்னி மித்தம் இடறலடைவீர்கள்” என்று கூறினார். பேதுருவோ மிகுந்த நம்பிக்கையுடன், ‘உமது நிமித்தம் எல்லாரும் இடறலடைந்தாலும், நான் இடறலடையேன்” என்று கூறினான். மாற்கு 14:27-29. பேதுரு தனக்கு இருந்த ஆபத்தை அறிய வில்லை. சுயநம்பிக்கை அவரை வழிவிலகச் செய்தது. சோதனையை எதிர்த்து நிற்க முடியுமென்று நினைத்தான்; ஆனால், சோதனை நேரிட்ட சற்று நேரத்திலேயே, சபித்தும் சத்தியம் பண்ணியும் கர்த்தரை மறுதலித்தான்.

சேவல் கூவியபோது, கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகள் அவன் நினைவிற்கு வந்தன. தான் செய்த காரியத்தால் அதிர்ச்சியும் திகைப்பும் அடைந்தான்; திரும்பி, தன் எஜமானைப் பார்த்தான். அதே சமயத்தில், கிறிஸ்துவும் பேதுருவை நோக்கிப்பார்த்தார். துக்கம் நிறைந்த அந்தப் பார்வைக்குள், அவன் மேலான அன்பும் மனதுருக்கமும் கலந்திருந்தன, பேதுரு தன் தவறை உணர்ந்தான். வெளியே சென்று மனங்கசந்து அழுதான். கிறிஸ்துவின் பார்வை அவன் இதயத்தை நொறுக்கியது. பேதுருவின் வாழ்க்கையில் அது திருப்புமுனை ; மனங்கசந்து பாவத்திலிருந்து திரும்பினார். அந்த ஆயக்காரனைப்போல உள்ளம் நறுங்குண்டு, மனந்திரும்பினார்; அந்த ஆயக்காரனைப்போல இரக்கத்தைக் கண்டு கொண்டார். கிறிஸ்துவின் பார்வை அவனுக்கு பாவமன்னிப்பின் நிச்சயத்தைக் கொடுத்தது.

சுயத்தின் மேலான நம்பிக்கை மறைந்தது. பெருமையாகப் பேசுகிற தன்மை அதன்பிறகு அவனிடம் காணப்படவில்லை.

கிறிஸ்து தாம் உயிர்த்தெழுந்த பிறகு மூன்று முறை பேதுருவைச் சோதித்தார். “யோனாவின் குமாரனாகிய சீமோனே, இவர் களிலும் அதிகமாய் நீ என்னிடத்தில் அன்பாயிருக்கிறாயா” என்று கேட்டார். தன் சகோதரரைவிட மேலானவன் போல் பேதுரு இப்போது பேசவில்லை. தன் இருதயத்தை வாசிக்கக் கூடியவரிடம் கெஞ்சுதலோடு, சிந்தனைகளை அறிகிற கிறிஸ்துவைப் பார்த்து : “ஆண்டவரே, நீர் எல்லாவற்றையும் அறிந்திருக்கிறீர், நான் உம்மை நேசிக்கிறேன் என்பதையும் நீர் அறிவீர் என்று சொன்னான். யோவான் 21:15,17.

அதன்பிறகு, தன் ஊழியக்கட்டளையைப் பெற்றுக்கொள் கிறார். இதுவரையிலும் பெற்றிராத விரிவான, நேர்த்தியான ஒரு பணிக்கு நியமிக்கப்பட்டார். ஆடுகளையும் ஆட்டுக்குட்டிகளையும் மேய்க்கும் படி கிறிஸ்து கட்டளையிட்டார். கிறிஸ்து யாருக்காக தம் ஜீவனைக் கொடுத்தாரோ அந்த ஆத்துமாக்களின் உக்கிராணக் காரனாக பேதுருவை நியமித்தார். பேதுரு மனந்திரும்பியதில் தமக்கிருந்த நம்பிக்கையின் வலுவான ஆதாரமாக பேதுருவுக்கு அந்த ஊழியத்தை கிறிஸ்து கொடுத்தார். முன்பு துடுதுடுப்பாகவும், பெருமையாகவும், சுய நம்பிக்கையோடும் இருந்தவர், இப்போது இருதயம் நொறுங்குண்டு, கீழ்ப்படிதலுள்ளவராக மாறியிருந்தார். கிறிஸ்துவின் பாடுகளில் பங்குபெறுகிறவராக இருந்தார்; கிறிஸ்து தம் மகிமையின் சிங்காசனத்தில் வீற்றிருக்கும் போது, பேதுரு அவருடைய மகிமையில் பங்குபெறுவான்.

பேதுரு விழுவதற்கு வழிநடத்தின, பரிசேயர்களை தேவ னோடு தொடர்பு கொள்ளாதபடி விலக்கின அதே தீமைதான், இன்று ஆயிரக்கணக்கானோர்களின் அழிவிற்குக்காரணமாக இருக்கிறது. பெருமையையும் தன்னிறைவையும் போல தேவனுக்கு மிகவும் அருவருப்பானது அல்லது அதிக ஆபத்தானது எதுவுமில்லை . பாவங்களிலெல்லாம், முற்றிலும் நம்பிக்கையிழக்கச் செய்கிற, குணமாக்க முடியாத பாவம் இதுவாகும்.

பேதுருவின் விழுகை சடுதியில் நிகழவில்லை ; படிப்படியாக நிகழ்ந்தது. தான் இரட்சிக்கப்பட்டவன் என்று நம்புவதற்கு சுயநம்பிக்கைதான் காரணமாக இருந்தது; படிப்படியாக கீழ் நோக்கிச் செல்ல ஆரம்பித்தான்; இறுதியில் தன் எஜமானையே மறுதலித்தான் . சுயத்தின் மீது நம்பிக்கை வைப்பதும் அல்லது இவ்வுலகில் சோதனைக்கு எதிராகப் பாதுகாப்புடன் இருப்பதாக நினைப்பதும் ஒருபோதும் பாதுகாப்பல்ல. மெய்யான மனமாற் றத்தைப் பெற்று, இரட்சகரை ஏற்றுக் கொள்பவர்களிடம், தாங்கள் இரட்சிக்கப்பட்டு விட்டதாகச் சொல்லவோ இரட்சிக்கப்பட்ட உணர்வைப் பெற்றுவிட்டதாக உணரவோ சொல்லிக்கொடுக் கக்கூடாது. இது தவறான வழி நடத்தலாகும். இருதயத்தில் நம்பிக்கையையும் விசுவாசத்தையும் பேணிவளர்க்க ஒவ்வொரு வருக்கும் போதிக்கவேண்டும்; ஆனால் நாம் நம்மை கிறிஸ்துவிடம் அர்ப்பணித்திருந்தாலும், அவர் நம்மை ஏற்றுக்கொண்டதாக அறிந்திருந்தாலும், சோதனைக்கு அப்பாற்பட்ட நிலையில் நாம் வைக்கப்படுவதில்லை. “அநேகர் சுத்தமும் வெண்மையுமாக் கப்பட்டு, புடமிடப்பட்டவர்களாய் விளங்குவார்கள் என்று தேவ வார்த்தை சொல்கிறது. தானியேல் 12:10; சோதனையைச் ச கிக்கிறவன் மட்டுமே ஜீவகிரீடத்தைப் பெறுவான். யாக்கோபு 1:12.

கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்கிறவர்கள், எடுத்ததும் நான் இரட்சிக்கப்பட்டு விட்டேன்” என்று சொன்னால், தங்களில் நம்பிக்கைவைக்கும் ஆபத்தில் இருக்கிறார்கள். தங்களுடைய பெலவீனத்தையும், தேவபெலன் தொடர்ந்து தேவைப்படுவதையும் காணத் தவறுகின்றனர். சாத்தானின் உபாயங்களை எதிர்கொள்ள அவர்கள் ஆயத்தப்படவில்லை; எனே, சோதனை வரும்போது, அநேகர் பேதுருவைப்போல் பாவத்தின் ஆழங் களிலேவிழுகிறார்கள். தன்னை நிற்கிறவனென்று எண்ணுகிறவன் விழாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிருக்கக் கடவன்” என்று எச்சரிக் கப்பட்டுள்ளோம். 1கொரிந்தியர் 10:12. ஒருபோதும் சுயத்தை நம்பாமல், எப்போதும் கிறிஸ்துவைச் சார்ந்திருப்பதுதான் நம் ஒரே பாதுகாப்பு.

தன்னிடமிருந்த குணக்குறைபாடுகளையும், கிறிஸ்துவின் வல்லமையும், கிருபையும் தனக்கு தேவைப்பட்டதையும் பேதுரு அறிவது அவசியமாயிருந்தது. சோதனையிலிருந்து பேதுருவைக் காப்பாற்றா முடியாமல் போனாலும், அவனுடைய தோல்வியி லிருந்து தேவன் அவனைக் காப்பாற்றி யிருக்க முடியும். கிறிஸ் துவின் எச்சரிப்பின்படி நடக்க அவன் ஆயத்தமாக இருந்திருந்தால், விழித்திருந்து ஜெபித்திருந்திருப்பான். தன் பாதங்கள் இடறாத படிக்கு பயத்தோடும் நடுக்கத் தோடும் நடந்திருப்பான். சாத்தா னுக்கு வெற்றி கிடைக்காத படிக்கு தேவனுடைய உதவியைப் பெற்றிருப்பான்.

தன்னிறைவு சிந்தையால் தான் பேதுரு விழுந்தான்; மனந்திரும்புதல் மற்றும் தாழ்மையினால் தான் அவனுடகால்கள் மீண்டும் நிலைப்படுத்தப்பட்டன. மனந்திரும்புகிற ஒவ்வொரு பாவியும் அவனுடைய அனுபவவரலாற்றிலிருந்து தைரியத்தைப் பெறலாம். பேதுரு மோசமான பாவத்தைச் செய்திருந்தபோதிலும், அவன் கைவிடப்படவில்லை . “நானோ உன் விசுவாசம் ஒழிந்துபோகாத படிக்கு உனக்காக வேண்டிக்கொண்டேன்” எனும் கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகள் அவனுடைய ஆத்துமாவில் எழுதப்பட்டிருந்தன. லூக்கா 22:32. தன் தவறை எண்ணி அதிகமாக அவர் வருந்திய சமயத்தில், இந்த ஜெபமும், அன்போடும் பரிவோடும் கிறிஸ்து தன்னைப் பார்த்த நினைவும்தான் அவனுக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது. கிறிஸ்து தாம் உயிர்த்தெழுந்த பின்பு பேதுருவை நினைவுகூர்ந்து, தேவதூதன் மூலமாக அந்தப் பெண்களுக்கு பின்வரும் செய்தியைச் சொன்னார்: “நீங்கள் அவருடைய சீஷ ரிடத்திற்கும் பேதுருவினிடத்திற்கும் போய் உங்களுக்கு முன்னே கலிலேயாவுக்குப் போகிறார், அவர் உங்களுக்குச் சொன்னபடியே அங்கே அவரைக் காண்பீர்கள். மாற்கு 16:7. பாவத்தை மன்னிக்கிற இரட்சகர் பேதுருவின் மனந்திரும்பு தலை ஏற்றுக்கொண்டார்.

பேதுருவைக் காப்பாற்ற காட்டப்பட்ட அதே மனதுருக்கமான து, சோதனையில் விழுந்து விட்ட ஒவ்வோர் ஆத்துமா விற்கும் காட்டப்படுகிறது. மனிதனை பாவம் செய்ய வைத்து விட்டு, பிறகு மன்னிப்பு கேட்கமுடியாமல் பயத்தோடும், நடுக் கத்தோடும், உதவியற்ற நிலையிலும் நிற்கவைப்பது தான் சாத் தானின் தந்திரமாகும். ஆனால் அவன் என் பெலனைப் பற்றிக் கொண்டு என்னோடே ஒப்புரவாகட்டும், அவன் என்னோடே ஒப்புரவாவான் என்று தேவன் சொல்லியிருக்கும் போது, நாம் ஏன் பயப்படவேண்டும். ஏசாயா 27:5. நம் பெலவீனங்களைப் போக் குவதற்கான வழிகள் ஆயத்தமாக்கப் பட்டுள்ளன; கிறிஸ்துவிடம் செல்வதற்கான அனைத்து ஊக்கமும் நமக்கு அருளப்பட் டிருக்கிறது.

மனிதனுக்கு மேலும் ஒரு தருணத்தைக் கொடுப்பதற்காக, தேவனுடைய சொத்தாகிய அவனை விலைக்கு வாங்கி, மீட்கும் படியாக தம் சரீரம் பிய்க்கப்பட்ட கிறிஸ்து ஒப்புக் கொடுத்தார். ‘மேலும், தமது மூலமாய்த் தேவனிடத்தில் சேருகிறவர்களுக்காக வேண்டுதல் செய்யும் படிக்கு அவர் எப்பொழுதும் உயிரோ டிருக்கிறவராகையால் அவர்களை முற்று முடிய இரட்சிக்க வல் லவராயுமிருக்கிறார்.” எபிரெயர் 7:25. கிறிஸ்து பாவமற்றவராகவும், கீழ்ப்படிகிறவராகவும் வாழ்ந்து, கல்வாரி சிலுவையில் மரித்து, தொலைந்து போன மனுகுலத்திற்காக அதன்மூலம் பரிந்து பேசு கிறார். இப்போது நமது இரட்சிப்பின் தளபதியானவர் வெறுமனே முறையிடுபவராகப் பரிந்து பேசாமல், தம் வெற்றியைச் சொல்லி, வெற்றி வேந்தராகவும் பரிந்து பேசுகிறார். நம்முடைய மத்தியஸ் தராக, தம்முடைய கறையற்ற புண்ணியங்களும், தம் மக்களுடைய ஜெபங்களும் பாவ அறிக்கைகளும் ஸ்தோத்திரங்களும் அடங் கிய தூபகலசத்தை தேவனுக்கு முன்பாகப் பிடித்துக் கொண்டு, தாமே தமக்கு நியமித்த பணியைச் செய்துவருகிறார். அவருடைய நீதி எனும் தூபவர்க்கத்தின் நறுமணத்தோடு சுகந்த வாசனையாக அவை தேவனிடத்திற்குச் செல்கின்றன. அந்தப் பலி முற்றிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படத்தக்கது, சகல மீறுதல்களுக்கும் மன்னிப்பு கிடைக்கிறது.

நம்முடைய பதிலாளியாகவும், பிணையாளியாகவும் இருப் பதாக கிறிஸ்து உறுதியளித்திருக்கிறார். அவர் ஒருவரையும் புறக்கணியார். மனிதர்களுக்காக தம் ஆத்துமாவை மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடாமல், அவர்கள் நித்திய அழிவுக்கு ஆளாவதைக் காண விரும்பாதவர், - நான் என்னை இரட்சிக்க முடியாது. என்று உணர்கிற ஒவ்வோர் ஆத்துமாவையும் பரிவோடும் மன துருக்கத்தோடும் நோக்குவார்.

நடுக்கத்தோடு வேண்டுகிற எவரையும் தூக்கி விடாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க மாட்டார். பாவத்திற்கு தம்மையே பலியாகக் கொடுத்து, ஒழுக்கவல்லமையை அளவில்லாமல் கொடுத்திருப்பவர், நமக்காக அந்த வல்லமையைப் பயன்படுத் தாமல் இருக்கமாட்டார். நம் பாவங்களையும் துக்கங்களையும் அவரது பாதத்தண்டைக்குக் கொண்டு செல்லலாம்; ஏனெனில் அவர் நம்மை நேசிக்கிறார். அவரது பார்வை, வார்த்தை ஒவ்வொன்றும் நாம் நம்பிக்கையோடிருக்கும் படி ஊக்கப்படுத்து கின்றன. அவர் தமது சித்தத்தின்படி நமது குணங்களை மாற்றி, சீர்ப்படுத்துவார்.

எளிய விசுவாசத்தோடு தன்னை கிறிஸ்துவிடம் ஒப்படைக் கும் ஒரு ஆத்துமாவைக்கூட மேற்கொள்கிற சக்தி சாத்தானிய ஒட்டுமொத்த ஆற்றலுக்கும் கிடையாது. “சோர்ந்து போகிற வனுக்கு அவர் பெலன் கொடுத்து, சத்துவமில்லாதவனுக்குச் சத்துவத்தைப் பெருகப்பண்ணுகிறார் ” ஏசா 40:29.

“நம்முடைய பாவங்களை நாம் அறிக்கையிட்டால், பாவங்களை நமக்கு மன்னித்து எல்லா அநியாயத்தையும் நீக்கி நம்மைச் சுத்திகரிப்பதற்கு அவர் உண்மையும் நீதியும் உள்ளவராயிருக்கிறார்.”யோவான் 1:9.” உன் அக்கிரமத்தையும், என் சத்தத்துக்குச் செவிகொடாமற்போனதையும் ஒத்துக்கொள் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.’” எரேமியா 3:13. ‘அப்பொழுது நான் உங்கள் மேல் சுத்தமான ஜலம் தெளிப்பேன்; நான் உங்களுடைய எல்லா அசுத்தங்களையும் உங்களுடைய எல்லா நரகலான விக்கிரகங்களையும் நீக்கி உங்களைச் சுத்தமாக்குவேன், நீங்கள் சுத்தமாவீர்கள்.’” எசேக்கியேல் 36:25.

நம்மைப்பற்றி நாம் அறிந்திருக்கவேண்டும்; அது உள்ளத்தை நொறுங்கச்செய்யும். அப்போது தான் மன்னிப்பையும் சமாதானத்தையும் பெறலாம். அந்தப்பரிசேயனிடம் பாவ உணர்வே இல்லை. பரிசுத்த ஆவியானவர் அவனில் கிரியை செய்ய முடியவில்லை . சுயநீதி எனும் கவசம் அவன் ஆத்துமாவை மூடியிருந்தது. எனவே தூதனின் கரங்கள் சரியாக்க் குறிபார்த்து, எய்த தேவனுடைய கூர்மையான அம்புகள் அதைத் துளைக்க இயலவில்லை. தான் ஒரு பாவி என்று அறிந்திருப்பவனை மட்டுமே கிறிஸ்து இரட்சிக்க முடியும். இருதயம் நருங்குண்ட வர்களைக் குணமாக்கவும், சிறைப்பட்டவர்களுக்கு விடுதலையையும், குருடருக்குப் பார்வையையும் பிரசித்தப்படுத்தவும், நொறுங்குண்டவர்களை விடுதலையாக்கவும்ர் அவர் வந்தார். லூக்கா 4:18. ஆனால், “சுகமாயிருப்பவர்களுக்கு வைத்தியன் தேவை இல்லை.” லூக்கா 5:31. நம்முடைய மெய்யான நிலையை அறியவேண்டும். இல்லையேல், கிறிஸ்துவின் உதவி நமக்குத் தேவை என்பதை உணரமுடியாது. நம்முடைய ஆபத்தை பற்றியுமந்தெரியவேண்டும். இல்லையேல், அடைக்கலத்தை நோக்கி ஓடமுடியாது. நம்முடைய காயங்களின் வலியை உணரவேண்டும். இல்லையேல், குணமாக வேண்டும் என்கிற விருப்பம் இருக்காது.

“நீ நிர்ப்பாக்கியமுள்ளவனும், பரிதபிக்கப்படத்தக்கவனும் தரித்திரனும், குருடனும், நிர்வாணியுமாயிருக்கிறதை அறியாமல், நான் ஐசுவரியவானென்றும், திரவியசம் பன்னனென்றும், எனக்கு ஒரு குறைவுமில்லையென்றும், சொல்லு கிறபடியால் ; நான் : நீ ஐசுவரியவானாகும்படிக்கு நெருப்பிலே புடமிடப்பட்ட பொன்னையும், உன் நிர்வாணமாகிய அவலட்சணம் தோன்றாதபடிக்கு நீ உடுத்திக்கொள்வதற்கு வெண்வஸ்திரங்களையும் என்னிடத்திலே வாங்கிக்கொள்ளவும், நீ பார்வையடையும்படிக்கு உன் கண்களுக் குக் கலிக்கம் போடவும் வேண்டுமென்று உனக்கு ஆலோசனை சொல்லுகிறேன்” என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். வெளி 3:17,18. நெருப்பிலே புடமிடப்பட்ட பொன் என்பது அன்பினால் கிரியை செய்கிற விசுவாசமாகும். அதுமட் டுமே நம்மை தேவனோடு இசைந்திருப்பவர்களாக மாற்ற முடியும். நாம் சுறுசுறுப்பாக, அதிகமான பணியைச் செய்யலாம்; ஆனால் கிறிஸ்துவின் இதயத்தில் வாசஞ்செய்கிற அன்பு நம்மிடம் காணப்படாவிட்டால், பரலோகக் குடும்பத்தில் ஒருவராக எண்ணப்படமாட்டோம்.

எந்த மனிதனும் தன் தவறுகளைத் தானே அறிந்து கொள்ள முடியாது. எல்லாவற்றைப் பார்க்கிலும் இருதயமேதிருக்குள்ளதும் மகா கேடுள்ளதுமாயிருக்கிறது, அதை அறியத்தக்கவன் யார்?” எரேமியா 17:9. ஆத்துமா வறுமை நிலையில் இருக்கிறதென உதடுகள் சொல்லலாம்; ஆனால், இருதயம் அதை ஒத்துக்கொள் ளாது. ஆத்துவறுமையை குறித்து உதடுகள் தேவனிடம் சொல்லும்போது, இருதயம் தன்னுடைய மிகுந்த மனத்தாழ்மையிலும் மிகுந்த நீதியிலும் ஆணவம் கொண்டு, மேட்டிமையடையலாம். சுயம் குறித்த மெய்யான அறிவைப் பெறுவதற்கு ஒரே வழிதான் உண்டு. கிறிஸ்துவை நாம் நோக்கிப்பார்க்க வேண்டும். அவரைக் குறித்த அறியாமைதான் மனிதர்களை தங்கள் சொந்த நீதியைக் குறித்து மேன்மையடையச் செய்கிறது. அவருடைய பரிசுத்தத் தையும் மேன்மையையும் தியானித்தால், நமது பெலவீனம், வறுமை, குறை பாடுகள் குறித்த மெய்யான நிலை நமக்குப் புலப்படும். நாம் தொலைந்துபோய், நம்பிக்கையற்ற நிலையில், மற்ற பாவிகளைப்போல சுயநீதி என்னும் ஆடைகளை அணிந்திருப்பது தெரியும். நாம் இரட்சிக்கப்பட ஏதாவது வாய்ப்பிருந்தால், அது நம்முடைய நற்குணத்தினால் அல்ல, தேவனுடைய முடிவில்லா கிருபையால் தான் என்பதையும் கண்டு கொள்வோம்.

சர்வ்வல்லவரைச் சார்ந்து, அவரைப் பற்றிப் பிடிக்க விருப்ப மிருந்ததை ஆயக்காரனுடைய ஜெபம் காட்டியது; அதனால்தான் அது கேட்கப்பட்டது. அந்த ஆயக்காரனுக்கு சுயமானது அவமானமாகத் தோன்றியது. தேவனைத் தேடுகிற அனைவருக்கும் அவ்வாறே தோன்ற வேண்டும். உதவி வேண்டி மன்றாடுகிறவர் விசுவாசத்தோடு, சுயத்தை நம்புவதை புறக்கணிக்கிற விசுவாசத் தோடு எல்லையில்லா வல்லமை உள்ளவரைப் பற்றிப் பிடிக்க வேண்டும்.

எப்படிப்பட்ட வெளிப்புறத் தோற்றமானாலும், எளிய விசுவாசத்திற்கும், முற்றிலுமாக சுயத்தைப் புறக்கணிப்பதற் கும் அது இணையாகாது. ஆனால் எந்த மனிதனும் தானே தன் சுயத்தை உறிந்து போடமுடியாது. இந்த வேலயை கிறிஸ்து செய்ய சம்மதிப் பது மட்டுமே முடியும். அப்போது ஆத்துமா என்ன சொல்லு மென்றால், ஆண்டவரே, என் இருதயத்தை எடுத்துக்கொள்ளும். ஏனெனில், என்னால் அதைக் கொடுக்க முடியவில்லை. அது உம்முடைய சொத்து. அதை தூய்மையாக்கும். என்னுடைய இந்த நிலைக்கும், பெலவீனத்திற்கும், கிறிஸ்துவுக்கு மாறான சுயத்திற்கும் மத்தியில் என்னை இரட்சியும் . உம்முடைய அன்பு என் ஆத்துமாவிலிருந்து பெருக் கெடுத்து ஓடும்படிக்கு என்னை வனையும், உருவாக்கும், தூய்மையும் பரிசுத்தமுமான சூழ்நிலைக்கு உயர்த்தும்.

சுயத்தை வெறுக்கிற செயலானது கிறிஸ்தவ ஜீவியத்தின் ஆரம்பத்தில் மட்டும் காணப்படுகிற ஒன்றல்ல. பரலோகத்தை நோக்கி எடுத்துவைக்கும் ஒவ்வோர் அடியிலும் இது புதுப்பிக்கப் படவேண்டும். நமக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு வல்லமை யைச் சார்ந்துதான் நம் நற்கிரியைகள் எல்லாம் அமைந்துள்ள ளன. எனவே இருதயமானது தொடர்ந்து தேவனைத் தேடிக்கொண்டே இருப் பதும், இடைவிடாமலும் ஊக்கத்தோடும், நொறுங்கிய இருதயத் தோடும் பாவத்தை அறிக்கை செய்வதும், அவருக்கு முன்பாக ஆத்துமாவைத் தாழ்த்துவதும் அவசியமாகும். சுயத்தைத் தொடர்ந்து வெறுப்பதாலும் கிறிஸ்துவைச் சார்ந்திருப்பதாலும் மட்டுமே நாம் பாதுகாப் போடு நடக்க முடியும்.

இயேசுவிடம் நெருங்கிச்செல்கிற அளவுக்கு அவருடைய குணத்தின் பரிசுத்தத்தைப் பகுத்தறியலாம்; நம் பாவத்தின் கொடிய பாவநிலையைப் பகுத்தறியலாம்; நம்மை உயர்த்துகிற விருப்பம் குறைவதை உணரலாம். பரிசுத்தவான்கள் என்று பரலோகம் அங்கீகரிக்கிறவர்கள் தங்கள் நற்குணத்தைப் பட்டியலிடாதவர்கள். அப்போஸ்தலனாகிய பேதுரு கிறிஸ்துவின் உண்மை ஊழியனாக மாறினான். தெய்வீக வெளிச்சமும், வல்லமையும் அருளப்பட்டு, அதிகமாகக் கனப்படுத்தப் பட்டான். கிறிஸ்துவின் சபையைக் கட்டுதில் முக்கிய பங்கைப் பெற்றிருந்தான். ஆனால் பாவத்தால் நேர்ந்த கொடிய நிந்தை யின் அனுபவத்தை பேதுரு ஒருபோதும் மறக்கவில்லை. அவன் பாவம் மன்னிக்கப்பட்டது; ஆனாலும் தன் விழுகைக்கு காரணமாயிருந்த குணப்பெலவீனத்தை கிறிஸ்துவின் கிருபையே நன்மையாக மாற்ற முடியுமென அறிந்திருந்தான். தன்னைக் குறித்து மேன்மைபாராட்ட ஒன்றுமில்லை என்பதையும் கண்டுகொண்டான்.

தங்களிடம் பாவம் இல்லையென எந்த அப்போஸ்தலனும் அல்லது தீர்க்கதரிசியும் ஒருபோதும் சொன்னதில்லை. தேவனோடு மிகநெருக்கமாக வாழ்ந்தவர்களும், தெரிந்தே ஒரு தவறைச் செய்வதை விட உயிரை விட்டுவிட விரும்பினவர்களும், தெய்வீக வெளிச்சத்தையும் வல்லமையையும் அருளி தேவன் கனப்படுத்தி யிருந்தவர்களும், தங்கள் சுபாவத்தின் பாவநிலையை அறிக்கை யிட்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் மாம்சத்தில் நம்பிக்கை வைக்காமல், தங்களில் நீதீ இருப்பதாக உரிமை பாராட்டாமல், கிறிஸ்துவின் நீதி யில் முற்றிலும் நம்பிக்கை வைத்தார்கள். கிறிஸ்துவை நோக்கிப் பார்க்கிற அனைவரும் இவ்வாறே இருப்பார்கள்.

கிறிஸ்தவ அனுபவத்தில் நாம் ஒவ்வோர் அடியை முன் வைக்கும் போதும், நம் மனமாற்றம் ஆழமாகும். கர்த்தர் தாம் மன்னித்தவர்களிடமும், தம்முடைய மக்களாக தாம் ஏற்றுக் கொண்டவர்களிடமும் பின்வருமாறு சொல்கிறார்: “அப்பொழுது நீங்கள் உங்கள் பொல்லாத மார்க்கங்களையும் உங்கள் தகாத கிரியைகளையும் நினைத்து, உங்கள் அக்கிரமங்களினிமித்தமும் உங்கள் அருவருப்புகளினிமித்தமும் உங்களையே அரோசிப்பீர்கள் எசே 36:31. மேலும் அவர், “உன்னோடே என் உடன்படிக்கை யைப் பண்ணி ஏற்படுத்துவேன்; அப்பொழுது நான் கர்த்தர் என்று அறிவாய். நீ செய்த எல்லாவற்றையும் நான் மன்னித்தரு ளும்போது, நீ நினைத்து வெட்கி, உன் நாணத்தினால் உன் வாயை இனித் திறக்க மாட்டாதிருப்பாய்” என்று சொல்கிறார். எசே 16:62,63. அப்பொழுது சுய மகிமையான பேச்சு நம் வாயிலிருந்து புறப்படாது. கிறிஸ்து மட்டுமே நமக்குப் போதுமானவர் என்பதை அறிந்துகொள்வோம். நாமும் அப்பொழுது அப்போஸ்தலனைப் போல, நாமும் அறிக்கையிடுவோம் : ” என்னிடத்தில், அதாவது, என் மாம்சத்தில், நன்மை வாசமாயிருக்கிறதில்லையென்று நான் அறிந்திருக்கிறேன்.” ரோமர் 7:18. “நானோ நம்முடைய கர்த்த ராகிய இயேசுகிறிஸ்துவின் சிலுவையைக் குறித்தேயல்லாமல் வேறொன் றையுங்குறித்து மேன்மை பாராட்டாதிருப்பேனாக; அவரால் உலகம் எனக்குச் சிலுவையிலறையுண்டிருக்கிறது, நானும் உலகத்திற்குச் சிலுவையிலறையுண்டிருக்கிறேன்.” கலாத்தியர் 6:14.

இந்த அனுபவத்திற்கு இசைவான ஒரு கட்டளை என்னவென் றால், அதிக பயத்தோடும் நடுக்கத்தோடும் உங்கள் இரட்சிப்பு நிறைவேறப் பிரயாசப்படுங்கள். ஏனெனில் தேவனே தம்முடைய தயவுள்ள சித்தத்தின்படி விருப்பத்தையும் செய்கையையும் உங்களில் உண்டாக்குகிறவராயிருக்கிறார்.”பிலிப்பியர் 2:12, 13. தேவன் தம் வாக்குறுதிகளில் தவறுவாரென்றும், அவர் பொறுமை இழப்பாரென்றும், அல்லது மனதுருக்கம் கொள்ளமாட்டாரென்றும் நினைத்து பயப்படவேண்டாமென்று கர்த்தர் சொல்கிறார். உங்களுடைய சித்தம் கிறிஸ்துவின் சித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படியாமல் போகாத படிக்கும், உங்களுடைய பரம்பரை குணங்கள், நீங்கள் வளர்த்துக் கொண்ட குணங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையைக் கட்டுப்படுத்திவிடாத படிக்கும் பயந்திருங்கள் . “தேவனே தம்முடைய தயவுள்ள சித் தத்தின்படி விருப்பத்தையும் செய்கையையும் உங்களில் உண்டாக்கு கிறவராயிருக்கிறார்.” சுயமானது உங்களுடைய ஆத்துமாவுக்கும் கிரியை செய்கிற மகா எஜமானுக்கும் இடைய குறிக்கிடாதபடிக்குப் பயந்திருங்கள். உங்கள் மூலமாக தேவன் நிறைவேற்ற விரும்பு கின்ற மேலான நோக்கத்தை சுயசித்தமானது கெடுத்துவிடாதபடிக்குப் பயந்திருங்கள். உங்கள் சொந்த பெலத்தை நம்பிவிடாதபடிக்குப் பயந்திருங்கள், கிறிஸ்துவின் பிடியிலிருந்து உங்கள் கரத்தை இழுத் துக்கொண்டு, அவரது நிலையான பிரசன்னமில்லாமல் வாழ்க்கைப் பாதையில் நடந்து செல்ல முயலாதபடிக்குப் பயந்திருங்கள்.

பெருமை, சுயநிறைவை ஊக்குவிக்கிற அனைத்தையும் வெறுத்துத் தள்ளவேண்டும்; எனவே முகஸ்துதியா, புகழ்ச்சியோ அதைக் கொடுப்பதிலும் அல்லது பெறுவதிலும் எச்சரிக்கை அவசியம். முகஸ்துதி சாத்தானின் வேலை. முகஸ் துதியும் செய்வான்; குற்றஞ்சொல்லி, ஆக்கினைக்கும் உட்படுத்துவான். இவ்விதமாக, ஆத்துமாவை அழிக்க முயல்கிறான். மனிதர்களைப் புகழ்கிறவர்கள் சாத்தானின் பிரதிநிதிகளாக அவன் பயன்படுத்து பவர்கள். கிறிஸ்துவின் ஊழியர்கள் புகழந்து கூறப்படுமந்வார்த்தைகளை காது கொடுத்துக் கேட்கக்கூடாது. சுயத்தை கண்ணில் படாமல் ஒதுக்கி விடவேண்டும். கிறிஸ்து மட்டுமே உயர்த்தப்படவேண்டும். நம்மிடத்தில் அன்புகூர்ந்து, தமது இரத் தத்தினாலே நம்முடைய பாவங்களற நம்மைக் கழுவி (னவரையே). ஒவ்வொரு கண்ணும் நோக்கட்டும்; அவரையே ஒவ்வொரு இருதயமும் புகழ்ந்து பேசட்டும். வெளி. 1:6.

கர்த்தருக்குப் பயப்படும் பயத்தை பெரிதும் போற்றுகிற வாழ்க்கையில் துக்கமும், வருத்தமும் இருக்காது. கிறிஸ்து இல்லாததுதான் முகத்தை வருத்தமாக்குகிறது, பெருமூச்சுடன் வாழ்க்கையைக் கடக்கச் செய்கிறது. சுய கவுரவமும், சுய அன்பும் நிறைந்தவர்கள், கிறிஸ்துவோடு உயிருள்ள, தனிப்பட்ட உறவு தேவைப்படுவதை உணரமாட்டார்கள். கிறிஸ்துவாகிய பாறை யின் மேல் விழாத இருதயமானது, தன்னிடம் குறையேயில்லை என்றுதான் பெருமையடிக்கும். மனிதர்கள் கொளரவமான ஒரு மார்க்கத்தை விரும்புகின்றனர். தங்களுடைய குணநலன்களோடு செல்லக்கூடிய விசாலமான ஒரு பாதையில் நடக்க விரும்பு கிறார்கள். சுயநல அன்பும், புகழ் பெறும் ஆசையும், புகழ்ச்சியை விரும்புவதும் உள்ளே இருப்பதால் அவை இரட்சகரை இரு தயங்களிலிருந்து வெளியேற்றி விடுகின்றன. அவரில்லாமல் வருத்தமும் துக்கமுமே மிஞ்சும். ஆனால் ஆத்துமாவில் கிறிஸ்து வாசஞ்செய்வது, சந்தோஷம் பெருக்கெடுக்கிற ஊற்று போல இருக்கும். அவரை ஏற்றுக் கொள்கிற அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி தருகிற ஒரு முக்கிய விஷயமாக தேவ வார்த்தை இருக்கும்.

“நித்தியவாசியும் பரிசுத்தர் என்கிற நாமமுள்ளவருமாகிய மகத்துவமும் உன்னதமுமானவர் சொல்லுகிறார்: உன்னதத்திலும் பரிசுத்த ஸ்தலத்திலும் வாசம் பண்ணுகிற நான், பணிந்தவர்களின் ஆவியை உயிர்ப்பிக்கிறதற்கும், நொறுங்கினவர்களின் இருதயத்தை உயிர்ப்பிக்கிறதற்கும், நொறுங்குண்டு பணிந்த ஆவியுள்ளவர்களிடத்திலும் வாசம் பண்ணுகிறேன். ‘ ஏசாயா 57:15.

ஒரு பாறையில் பிளவில் மறைக்கப்பட்டிருந்த சமயத்தில் தான் தேவனுடைய மகிமையை மோசே கண்டான். நாமும் பிளவுண்ட கன்மலையாகிய கிறிஸ்துவில் மறைக்கப்படும் போதுதான், ஆணிபாய்ந்த தம் கரத்தால் அவர் நம்மை மூடுவார்; தம் தாச ர்களுக்கு அவர் சொல்வதைக் கேட்போம். கர்த்தர் மோசேக்கு வெளிப்படுத்தியது போல, இரக்கமும், கிருபையும், நீடிய சாந்த மும், மகா தயையும், சத்தியமுமுள்ள தேவன். ஆயிரம் தலை முறைகளுக்கு இரக்கத்தைக் காக்கிறவர்; அக்கிரமத்தையும் மீறு தலையும் பாவத்தையும் மன்னிக்கிறவர் என்று நமக்கும் வெளிப் படுத்துவார். யாத். 34:6,7.

மீட்புப் பணி விளைவுகளை உள்ளடக்கியது; மனிதர்கள் அதிலிருந்து எதையும் புரிந்துகொண்டு ஒரு முடிவுக்கு வருவது கடினம். “தேவன் தம்மில் அன்புகூருகிறவர்களுக்கு ஆயத்தம் பண்ணின வைகளைக் கண்காணவுமில்லை, காது கேட்கவுமில்லை, அவைகள் மனுஷருடைய இருதயத்தில் தோன்றவுமில்லை 1கொரி. 2:9. கிறிஸ்துவின் வல்லமையால் இழுக்கப்படுகிற பாவி, உயர்த்தப்பட்ட சிலுவையை நெருங்கிச்சென்று, அதற்கு முன்பாக சாஷ்டாங்கமாக விழும் போது, அங்கே புது சிருஷ்டிப்பு உண்டாகிறது. புதிய இருதயம் அவனுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது. கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள்ளாக புது சிருஷ்டியாகிறான். அதற்கும் மேலான பரிசுத்ததன்மை அவசியப்படாது. தேவன்தாமே, “இயேசுவிடத்தில் விசுவாசமாய் இருக்கிறவனை நீதிமானாக் குகிறார்.’” ரோமர் 3:25. “எவர்களை நீதிமான்களாக்கினாரோ அவர்களை மகிமைப்படுத்தியுமிருக்கிறார். ‘‘ ரோமர் 8:30. பாவத்தால் எவ்வளவு அதிகமாக அவமானமும் சீர்கேடும் உண்டானதோ, மீட்பின் அன்பு மூலமாக அதைவிட அதிகமாக கனமும், மேன்மையும் உண்டாகும். தேவனுடைய சாயலுக்கு ஒத்தவர்களாக மாறப் பிரயாசப் படுகிறவர்களுக்கு பரலோகப் பொக்கிஷமும், மகத்தான வல்லமையும் முதலீடாக வழங்கப்படுகிறது; அது அவர்களை விழுந்து போகாத தூதர்களைக் காட்டிலும் மேலான நிலையில் வைக்கிறது.

“இஸ்ரவேலின் மீட்பரும் அதின் பரிசுத்தருமாகிய கர்த்தர், மனுஷரால் அசட்டைபண்ணப்பட்டவரும், ஜாதியாரால் அருவருக்கப்பட்டவரு (மாயிருந்தார்), ... உண்மையுள்ள கர்த்தர் நிமித்தமும், உம்மைத் தெரிந்து கொண்ட இஸ்ரவேலின் பரிசுத்தர் நிமித்தமும், ராஜாக்கள் கண்டு எழுந்திருந்து, பிரபுக்கள் பணிந்து கொள்வார்கள். ஏசாயா 49:7.

“தன்னைத்தான் உயர்த்துகிறவன் தாழ்த்தப்படுவான், தன்னைத் தானே தாழ்த்துகிறவன் உயர்த்தப்படுவான்.”

14 - “தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களுக்கு நியாயம் செய்யாமல் இருப்பாரா?”

தமது இரண்டாம் வருகைக்குச் சற்று முன்னர் இருக்கும் காலத்தைக் குறித்தும், அவரது பிள்ளைகள் கடந்து செல்ல வேண்டிய இன்னல்கள் பற்றியும் கிறிஸ்து பேசிக்கொண்டிருந்தார். இந்தக் காலத்தைக்கட்டத்தைக் குறிப்பிட்டு, ” சோர்ந்து போகாமல் எப்பொழுதும் ஜெபம் பண்ண வேண்டும் என்பதைக் குறித்து அவர்களுக்கு அவர் ஒரு உவமையைச் சொன்னார்.”

“ஒரு பட்டணத்திலே ஒரு நியாயாதிபதி இருந்தான்; அவன் தேவனுக்குப் பயப்படாதவனும் மனுஷரை மதியாதவனுமாயிருந்தான். அந்தப் பட்டணத்திலே ஒரு விதவையும் இருந்தாள்; அவள் அவனிடத்தில் போய் : எனக்கும் என் எதிராளிக்கும் இருக்கிற காரியத்தில் எனக்கு நியாயஞ்செய்யவேண்டும் என்று விண்ணப்பம் பண்ணினாள். வெகுநாள்வரைக்கும் அவனுக்கு மனதில்லா திருந்தது. பின்பு அவன் : நான் தேவனுக்குப் பயப்படாமலும் மனுஷரை மதியாமலும் இருந்தும், இந்த விதவை என்னை எப்பொழுதும் தொந்தரவு செய்கிறபடியினால், இவள் அடிக்கடி வந்து என்னை அலட்டாதபடி இவளுக்கு நியாயஞ்செய்யவேண்டும் என்று தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டான் என்றார். பின்னும் கர்த்தர் அவர்களை நோக்கி : அநீதியுள்ள அந்த நியாயாதிபதி சொன்னதைச் சிந்தித்துப்பாருங்கள். அந்தப்படியே தேவன் தம்மை நோக்கி இரவும் பகலும் கூப்பிடுகிறவர்களாகிய தம்மால் தெரிந்து கொள்ளப்பட்டவர்களின் விஷயத்தில் நீடிய பொறுமையுள்ள வராயிருந்து அவர்களுக்கு நியாயஞ்செய்யாமலிருப்பாரோ? சீக்கிரத்திலே அவர்களுக்கு நியாயஞ்செய்வார் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன் என்றார்.

இந்த உவமையில் சொல்லப்படும் நியாயாதிபதியிடம் நீதி குறித்தோ, பாடுகளில் உள்ளோர் மேல் பரிவு காட்டுவது குறித்தோ அக்கறையே இல்லை. தன் வழக்கில் நியாயம் கேட்டு அந்த விதவை வந்தபோதெல்லாம் அவளைத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டான். மீண்டும் மீண்டும் அவனிடம் வந்தாள்; ஆனால் அவமானம் மட்டுமே மிஞ்சியது, நியாயாசனத்தண்டை வராதபடி விரட்டப் பட்டாள். அவள் பக்கம் நியாயம் இருந்ததை நியாயாதிபதி அறிந்திருந்தான்; உடனே அவளுக்கு நியாயம் வழங்கியிருக்கலாம்; ஆனால் விரும்பவில்லை. தன்னிச்சை அதிகாரத்தைக் காட்டினான்; அவளை தன்னிடம் கேட்கவும், வேண்டவும், மன்றாடவும் செய்து, பிறகு அவளை வெறுங்கையாய் அனுப்பிவிடுவதில் திருப்தி யடைந்தான். ஆனால் சோர்ந்து போகவுமில்லை, அதைரியப்படவு மில்லை. அவன் கண்டு கொள்ளாமல், மனக்கடினத்தோடு நடந்துகொண்டாலும், அந்த நியாயாதிபதி அவளுடைய வழக்கை விசாரிக்க சம்மதிக்கும் வரை அவனிடம் முறையிட்டாள். “நான் தேவனுக்குப் பயப்படாமலும் மனுஷரை மதியாமலும் இருந்தும், இந்த விதவை என்னை எப்பொழுதும் தொந்தரவு செய்கிறபடி யினால், இவள் அடிக்கடி வந்து என்னை அலட்டாதபடி இவளுக்கு நியாயஞ்செய்யவேண்டும்” என்று சொன்னான் நியாயாதிபதி . தன் பெயரைக் காப்பாற்றவும், பாரபட்சத்துடன் தீர்ப்புச்செய்கிறவன் என்கிற விஷயம் வெளிவராமல் இருக்கவும், விடாப்பிடியாக வந்த அவளுக்கு நியாயஞ்செய்தான்.

“பின்னும் கர்த்தர் அவர்களை நோக்கி : அநீதியுள்ள அந்த நியாயாதிபதி சொன்னதைச் சிந்தித்துப்பாருங்கள். அந்தப்படியே தேவன் தம்மை நோக்கி இரவும் பகலும் கூப்பிடுகிறவர்களாகிய தம்மால் தெரிந்து கொள்ளப்பட்ட வர்களின் விஷயத்தில் நீடிய பொறுமையுள்ளவராயிருந்து அவர்களுக்கு நியாயஞ்செய்யாம லிருப்பாரோ? சீக்கிரத்திலே அவர்களுக்கு நியாயஞ்செய்வார் என்றார். அந்த விதவை மீண்டும் மீண்டும் தன்னை அலட்டாதபடிக்கு, சுயநலத்தோடுதான் அவளுடைய கோரிக்கைகளுக்கு நியாயாதிபதி இணங்கினான். அவள் மேல் அவனுக்கு பரிவோ மனதுருக்கமோ கிடையாது. அவளுடைய துக்கத்தைக் கண்டு கொஞ்சங்கூட அவன் அசையவில்லை. ஆனால் தம்மைத் தேடி வருகிறவர்கள் மேல் தேவன் காட்டுகிற மனநிலைதான் எப்படிப்பட்டது ! தேவையிலும் வேதனையிலும் இருப்போர் அவரிடம் வேண்டிக்கொள்ளும்போது அளவள்ள மனதுருக்கத்தால் அக்கறை கொள்கிறார்.

அந்த நியாயாதிபதியிடம் நியாயம் கேட்டு மன்றாடிய அந்தப் பெண், தன் கணவனை மரிக்கக் கொடுத்தவள். வறுமை, உதவியற்ற நிலை; சொத்துக்களும் சீரழிந்து கொண்டிருந்தன; அவற்றை மீட்க வழியில்லை. எனவே பாவத்தால், தேவனு டானான தன் தொடர்பை மனிதன் இழக்கிறான். மனிதன் தானாக தன்னை இரட்சி க்க வழியேயில்லை. கிறிஸ்துவுக்குள் பிதாவின் அருகில் கொண்டு செல்லப்படுகிறோம். தேவனால் தெரிந்தெகாள்ளப்பட்ட வர்கள் அவருக்கு மிகவும் பிரியமானவர்கள். அவருடைய புகழை அறிவிப்பதற்கும், உலகத்தின் இருளின் ஊடே வெளிச்சம் வீசு வதற்கும் அவர்களை அந்தகாரத்தினின்று தம்முடைய ஆச்சரியமான ஒளிக்குள் வரவழைத்திருக்கிறார். நீதி வேண்டி மீண்டும் மீண்டும் முறையிட்டு வந்த விதவையின் மேல் அந்த நியாயாதிபதிக்கு விசேஷித்த அக்கறை இல்லை ; ஆனாலும், அவள் மறுபடியும் மறுபடியும் தன்னிடம் வந்து கெஞ்சாதபடிக்கு, அவளுடைய வேண்டுதலைக் கேட்டான்; அவளுடைய எதிராளி யிடமிருந்து அவளை மீட்டான். ஆனால் தேவன் தமது பிள்ளைகளை அளவற்ற அன்போடு நேசிக்கிறார். பூமியிலேயே அவருக்கு மிகவும் பிரியமானது அவருடைய சபைதான்.

‘கர்த்தருடைய ஜனமே அவருடைய பங்கு ; யாக்கோபு அவருடைய சுதந்தரவீதம். பாழான நிலத்திலும் ஊளையிடுதலுள்ள வெறுமையான அவாந்தரவெளியிலும் அவர் அவனைக் கண்டு பிடித்தார், அவனை நடத்தினார், அவனை உணர்த்தினார், அவனைத் தமது கண்மணியைப் போலக் காத்தருளினார்.” உபா 32:9, 10. பிற்பாடு மகிமையுண்டாகும் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; உங்களைக் கொள்ளை யிட்ட ஜாதிகளிடத்துக்கு என்னை அனுப்பினார்; உங்களைத் தொடுகிறவன் அவருடைய கண்மணியைத் தொடுகிறான். சகரியா 2:8.

“எனக்கு நியாயஞ்செய்யவேண்டும் என்று அந்த விதவை வேண்டினாள்; அது தேவனுடைய பிள்ளைகளின் ஜெபத்திற்கு அடையாளமாக இருக்கிறது. அவர்களுடைய மிகப்பெரிய எதிரி சாத்தான். இரவும் பகலும் நம்முடைய தேவனுக்கு முன்பாக நம்முடைய சகோதரர்மேல் குற்றஞ்சாட்டுகிறான்.” வெளி. 12:10. தேவபிள்ளைகளைத் திரித்துக்கூறி, குற்றப் படுத்தவும், வஞ்சித்து, அழிக்கவும் அவன் தொடர்ந்து கிரியை செய்து வருகிறான். சாத் தானுடைய வல்லமையிலிருந்தும் அவனோடு சேர்ந்தவர்களுடைய வல்லமையிலிருந்தும் விடுதலை பெறவே, தம் சீடர்கள் ஜெபிக்கவேண்டுமென இந்த உவமையில் கிறிஸ்து போதிக்கிறார்.

சாத்தான் குற்றஞ்சாட்டுகிற செயலையும், கிறிஸ்து தமது மக்களின் எதிராளியை எதிர்க்கிற வேலையையும் சகரியாவின் தீர்க்கதரிசனத்தில் காணமுடிகிறது.’‘அவர் பிரதான ஆசாரியனாகிய யோசுவாவை எனக்குக் காண்பித்தார்; அவன் கர்த்தருடைய தூதனுக்கு முன்பாக நின்றான்; சாத்தான் அவனுக்கு விரோதஞ்செய்ய அவன் வலது பக்கத்திலே நின்றான். அப்பொழுது கர்த்தர் சாத் தானை நோக்கி: கர்த்தர் உன்னைக் கடிந்துகொள் வாராக; சாத் தானே, எருசலேமைத் தெரிந்து கொண்ட கர்த்தர் உன்னைக் கடிந்துகொள்வாராக; இவன் அக்கினியினின்று தப்புவிக்கப்பட்ட கொள்ளி அல்லவா என்றார். யோசுவாவோவெனில் அழுக்கு வஸ்திரம் தரித்தவனாய்த் தூதனுக்கு முன்பாக நின்றிருந்தான்.” என்று தீர்க்கதரிசி சொல்கிறார். சகரியா 3:1-3.

விசாரணைக்காக நிற்கும் ஒரு குற்றவாளியைப்போல் தேவ ஜனங்கள் இங்கு காட்டப்படுகிறார்கள். பெருந்துன்பத்தில் இருக்கும் தமது மக்களுக்கு ஆசீர்வாதம் கிடைக்க பிரதான ஆசாரியனாகிய யோசுவா முயல்கிறான். அவன் தேவனிடம் முறையிடுகிற சமயத்தில், சாத்தான் அவனுடைய எதிராளியாக அவனுக்கு வலது புறத்தில் நிற்கிறான். அவன் தேவபிள்ளைகள்மேல் குற்றஞ்சாட்டி, அவர்களுக்கு இனி நம்பிக்கையே இல்லாதது போலத் தோன்றச் செய்கிறான். அவர்கள் செய்த பாவங்களையும் அவர்களுடைய குறைகளையும் கர்த்தருக்கு முன்பாகச் சொல்லுகிறான். அவர்களுடைய குற்றங்களையும் தோல்விகளையும் காண்பிக்கிறான்; அதிக உதவி தேவைப்படுகிற அந்த நிலையில் அவர்களுக்கு எந்த உதவியும் செய்யமுடி யாத அளவுக்கு அவர்களுடைய குணம் இருப்பதாக இயேசுவின் கண்களுக்குத் தெரிவார்களென எதிர்பார்க்கிறான். தேவனுடைய ஜனங்களின் பிரதிநிதியாகிய யோசுவா, அழுக்கான வஸ்திரம் தரித்து, ஆக்கினைக்குட்பட்டவனாக நிற்கிறான். தனக்கு இனி நம்பிக்கையே இல்லை என்று அவன் நினைக்கும் படி குற்ற வுணர்வை ஆத்துமாவில் உருவாக்குகிறான். ஆனாலும், சாத்தான் அவனுக்கு எதிராக நிற்கிற அதே வேளையில், தேவனிடம் மன்றாடுகிறவனாக யோசுவா நிற்கிறான்.

குற்றஞ்சாட்டுகிற வேலையை சாத்தான் பரலோகத்திலேயே துவங்கிவிட்டான். மனிதனின் விழுகை முதல் பூமியிலும் இதே வேலையாகத்தான் இருக்கிறான்; உலக வரலாற்றின் முடிவை நாம் நெருங்குகிற இந்தச் சமயத்திலும், குறிப்பிடத்தக்க விதத்தில் இதே வேலையைத்தான் செய்வான். இனியும் தனக்கு காலமில்லை என்று, மக்களை வஞ்சிக்கவும் அழிக்கவும் மிகுந்த ஊக்கத்தோடு செயல்படுவான். தங்களுடைய பெலவீனத்திற்கும், பாவநிலைக் கும் மத்தியிலும், யெகோவாவின் கட்டளையை மதிக்கிற மக்களை இந்தப் பூமியில் பார்க்கும் போது கோபங்கொள்கிறான். தேவனுக்கு அவர்கள் கீழ்ப்படியக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறான். அபாத்திரநிலையைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைகிறான். அனைவரையும் சிக்கவைத்து, தேவனிடமிருந்து பிரித்துவிடு வதற்கு வசதியாக கண்ணிகளை ஆயத்தமாக வைத்திருக் கிறான். இரக்கத்தோடும் அன்போடும், மனதுருக்கத்தோடும் மன்னிப்போடும் இந்த உலகில் தேவனுடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்ற பிரயாசப்படுகிற அனைவரையும், தேவனையும் குற்றஞ்சாட்டி, ஆக்கினைக்குட் படுத்த வகைதேடுகிறான்.

தேவன் தமது வல்லமையை தம் மக்களுக்கு வெளிப்படுத்தும் போதெல்லாம், சாத்தானுக்குள் பகை கிளம்புகிறது. அவர்களுக் காக தேவன் கிரியை செய்யும் போதெல்லாம், அவர்களை அழிப்பதற்காக சாத்தான் தன் தூதர்களுடன் புதுத் தீவிரத்தோடு வகை தேடுகிறான். கிறிஸ்துவைத் தங்கள் பெலமாகக் கொண்டிருக்கும் அனைவர்மீதும் பொறாமை கொள்கிறான். பாவத்தைத் தூண்டி விடவேண்டும், அதில் வெற்றிபெற்று விட்டால், சே பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மேல் பழி முழுவதையும் போடவேண்டும் என்பதே அவனுடைய நோக்கம். அவர்களுடைய அழுக்கான வஸ்திரங்களையும், தவறான குணங்களையும் சுட்டிக்காட்டுகிறான். தங்கள் மீட்பருக்கு கனவீனத்தைக் கொண்டு வரும் படி அவர்களிடம் காணப்படுகிறபெலவீனத்தையும், புத்தியீனத்தையும், நன்றிகெட்ட தன்மையின் பாவங்களையும், கிறிஸ்துவுக்கு எதிரான தன்மைகளையும் எடுத்துக்கூறுகிறான். அவர்களை அழிக்க தான் விரும்புவதில் தவறில்லை என்பதை நிரூபிப்பதற்காக இந்த வாதங்களை எல்லாம் முன்வைக்கிறான். தங்கள் நிலை நம்பிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டதென்றும், தங்களுடைய தீட்டின் கறையைக் கழுவவே முடியாதென்றும் நினைத்து, ஆத்துமா வில் நடுக்கங் கொள்ளச் செய்ய பெரிதும் முயல்கிறான். இவ்வாறு அவர்களுடைய விசுவாசத்தை அழித்து, அவர்களை முற்றிலும் தன்னுடைய சோதனைகளில் விழவைக்கவும், தேவனிடம் மெய்ப்பற்றுக்கொள்ளதபடி திருப்பவும் எதிர்பார்க்கிறான்.

சாத்தானின் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு கர்த்தருடைய பிள்ளைகள் தாங்களாக பதில் கூற முடியாது. தங்களைத் தாங்களே பார்க்கும் போது நம்பிக்கையிழந்து விடுவார்கள். அவர்கள் தெய்வீக வழக்கறிஞரிடம் முறையிடுகிறார்கள். மீட்பரின் புண்ணியங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்கிறார்கள். தேவன் “நீதியுள்ளவரும், இயேசு வினிடத்தில் விசுவாசமாயிருக்கிறவனை நீதிமானாக்குகிற (வருமாய்) இருக்கிறார்.” ரோமர் 3:26. சாத்தானின் குற்றச்சாட்டுகளை நிராகரித்து, அவனுடைய சூழ்ச்சிகளை ஒன்றுமில்லாம லாக்கும்படி தேவபிள்ளைகள் நம்பிக்கையோடு அவரை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறார்கள். ரோமர் 3:25. “எனக்கும் என் எதிராளிக்கும் இருக்கிற காரியத்தில் எனக்கு நியாயஞ்செய்யவேண்டும்” என்று ஜெபிக்கிறார்கள். சிலுவையை வைத்து ஆணித்தரமாக வாதாடி, துணிகரமாகக் குற்றஞ்சாட்டுகிறவனுடைய வாயை கிறிஸ்து அடைக்கிறார்.

“அப்பொழுது கர்த்தர் சாத்தானை நோக்கி : கர்த்தர் உன்னைக் கடிந்து கொள்வாராக; சாத்தானே, எருசலேமைத் தெரிந்து கொண்ட கர்த்தர் உன்னைக் கடிந்துகொள்வாராக; இவன் அக்கினியினின்று தப்புவிக்கப்பட்ட கொள்ளி அல்லவா என்றார்.” தேவ ஜனங்களை அந்தகாரத்தால் மூடி, அவர்களை அழிக்க சாத்தான் முயலும் போது, கிறிஸ்து குறுக்கிடுகிறார். அவர்கள் பாவம் செய்திருந்தபோதும், அவர்களுடைய பாவங்களுக்கான பலியை கிறிஸ்து தம்மீது சுமத்துகிறார். அக்கினியினின்று தப்புவிக்கப்பட்ட கொள்ளியைப் போல மனுகுலத்தை அவர் தப்புவித்தார். அவர் தம் மனித சுபாவத்தினால் மனித னோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளார், தம் தெய்வீக சுபாவத்தினால் நித்திய தேவனுக்கு சமமானவராக இருக்கிறார். அழிந்தபோகிற ஆத்துமாக்களுக்கு உதவி கைக்கெட்டும் தூரத்தில் தான் உள்ளது. சாத்தான் கடிந்துகொள்ளப்படுகிறான்.

“யோசுவாவோவெனில் அழுக்கு வஸ்திரம் தரித்தவனாய்த் தூதனுக்கு முன்பாக நின்றிருந்தான். அவர் தமக்கு முன்பாக நிற்கிறவர்களை நோக்கி : இவன்மேல் இருக்கிற அழுக்கு வஸ்திரங்களைக்களைந்து போடுங்கள் என்றார்; பின்பு அவனை நோக்கி : பார், நான் உன் அக்கிரமத்தை உன்னி லிருந்து நீ ங்கச்செய்து, உனக்குச் சிறந்த வஸ்திரங்களைத் தரிப்பித்தேன் என்றார். அவன் சிரசின் மேல் சுத்தமான பாகையை வைப்பார்களாக என்றார்; அப்பொழுது சுத்தமான பாகையை அவன் சிரசின் மேல் வைத்து, அவனுக்கு வஸ்திரங்களைத் தரிப்பித்தார்கள். பின்னர் சேனைகளின் தேவனாகிய கர்த்தருடைய அதிகாரத்தினால் தேவனுடைய மக்களின் பிரதிநிதியாக இருந்த யோசுவாவிடம் ஒரு பக்திவிநயமான வாக்குறுதி ஒன்றை தூதன் அறிவித்தார். நீ என் வழிகளில் நடந்து என் காவலைக் காத்தால், நீ என் ஆலயத்தில் நியாயம் விசாரிப்பாய்; என் பிராகாரங்களையும் காவல் காப்பாய்; இங்கே நிற்கிறவர்களுக்குள்ளே (தேவசிங்காசனத்தை சு ற்றிலுமிருக்கிற தூதர்களுக்கு மத்தியில்) உலாவுகிறதற்கு இடம் நான் உனக்குக் கட்டளையிடுவேன்” என்றார். சகரியா 3:3-7.

கிறிஸ்துவின் அக்கறைக்கு பாத்திரரான தேவபிள்ளைகளி டத்தில் குறைகள் காணப்பட்டாலும், அவர்களை அவர் ஒதுக்குவதில்லை. அவர்க்களுக்கு வேறு வஸ்திரம் கொடுக் கிற வல்லமை அவருக்கு உண்டு. மனந்திரும்பி, விசுவாசிக்கிறவர் களின் அழுக்கான வஸ்திரங்களைக் கழற்றி விட்டு, நீதியாகிய தம்முடைய வஸ்திரத்தை உடுத்துவிக்கிறார்; பரலோகப் புத்த கங்களில் அவர்களுடைய பெயர்களுக்கு நேராக பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன என்று எழுதுகிறார். அவர்கள் தமக்குச் சொந்தமானவர்களென சர்வலோகத்திற்கும் முன்பாக அறிக்கையிடுகிறார். அவர்களுடைய எதிராளியான சாத்தான் குற்றஞ்சாட்டுகிறவனென்றும் வஞ்சிக்கிறவனென்றும் வெளிப் படுகிறது. தாம் தெரிந்து கொண்ட வர்களுக்கு தேவனே நியாயஞ்செய்கிறார்.

“எனக்கும் என் எதிராளிக்கும் இருக்கிற காரியத்தில் எனக்கு நியாயஞ்செய்யும் ” என்று சாத்தானை மட்டுமல்ல, தேவமக்களை திரித்துக்கூறி, சோதித்து, அழிக்கும்படி அவன் தூண்டிவிடுகிற அவனுடைய ஏதுகரங்களையும் குறிப்பிட்டுத்தான் ஜெபிக்கப்படுகிறது. தேவனுடைய கற்பனைகளுக்குக் கீழ்ப்படிகிறவர்கள், பாதாளத்தின் வல்லமையால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிற எதிராளிகளும் தங்களுக்கு இருக்கிறார்களெனதங்களுடைய அனுபவத்தின் மூலம் புரிந்துகொள்வார்கள். கிறிஸ்து ஒவ்வோர் அடி எடுத்துவைத்த போதும் அத்தகைய எதிராளிகள் எவ்வளவு தீவிரமாக்கிறிஸ்துவை தொடர்ந்து தாக்கி வந்தார்கள் என்பது எந்த மனிதனுக்கும் தெரியாது. தங்கள் எஜ மானைப்போல கிறிஸ்துவின் சீடர்களும் தொடர் சோதனைக்கு ஆளாவார்கள்.

கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைக்கு சற்று முன், உலகம் எப்படிப்பட்ட நிலையில் இருக்கும் என்பதை வேதவாக்கியங்கள்

ரிக்கின்றன. பேராசையும், ஒடுக்குதலும் அதிகமாகக் காணப்படுமென்று அப்போஸ்தலனாகிய யாக்கோபு தெரிவிக்கிறார்: “ஐசுவரியவான்களே,... கடைசி நாட்களிலே பொக்கிஷத்தைச் சேர்த்தீர்கள். இதோ, உங்கள் வயல்களை அறுத்த வேலைக்காரருடைய கூலி உங்களால் அநியாயமாய்ப் பிடிக்கப் பட்டுக் கூக்குரலிடுகிறது; அறுத்தவர்களுடைய கூக்குரல் சேனைகளுடைய கர்த்தரின் செவிகளில் பட்டது. பூமியிலே நீங்கள் சம்பிரமமாய் வாழ்ந்து, சுக போகத்தில் உழன்றீர்கள்; கொழுத்தவைகளை அடிக்கும் நாளில் நடக்கிறது போல உங்கள் இருதயங்களைப் போஷித்தீர்கள். நீதிமானை நீங்கள் ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்த்துக் கொலை செய்தீர்கள்; அவன் உங்களோடே எதிர்த்து நிற்கவில்லை .” யாக் 5:1-6. ஒவ்வொரு வகையிலும் ஒடுக்கி, அநியாயமாக அபகரித்து மக்கள் தங்களுக்கு ஆஸ்திகளைக் குவிக்கிறார்கள்; ஆனால் பட்டினியால் வாடுகிற மக்களுடைய கூக்குரல்கள் தேவ சமூகத்தை எட்டுகின்றன.

“நியாயம் பின்னிட்டு அகன்றது; நீதி தூரமாய் நின்றது; சத்தியம் வீதியிலே இடறி, யதார்த்தம் வந்து சேரமாட்டாமற் போகிறது. சாத்தியம் தள்ளுபடியாயிற்று; பொல்லாப்பை விட்டு விலகுகிறவன் கொள்ளையாகிறான்.” ஏசாயா 59:14,15. பூமி யில் இருந்தபோது கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையில் இவ்வாறு நடந்தது. தேவனுடைய கற்பனைகளுக்கு உண்மையுள்ளவராக இருந்தார்; அவற்றிற்கு பதிலாக ஏற்படுத்தப்பட்டிருந்த மனித பாரம்பரியங்களையும் நிபந்தனைகளையும் ஒதுக்கினார். அதனால் தான், அவரை வெறுத்துத் துன்பப்படுத்தினார்கள். இந்த வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது. மனிதர்களுடைய சட்டங்களும் பாரம்பரியங்களும் தேவனுடைய கற்பனைகளுக்கு மேலாக உயர்த்தப்படுகின்றன. தேவனுடைய கற்பனைகளுக்கு உண்மையாக நடப்பவர்கள் புறக் கணிப்புக்கும் உபத்திரவத்துக்கும் ஆளாகிறார்கள். கிறிஸ்துவான வர் தேவனுக்கு உண்மையாயிருந்ததால், ஓய்வுநாளை மீறுகிறவ ரென்றும் தேவதூஷணம் செய்கிறவரென்றும் குற்றஞ்சாட்டி னார்கள். அவரைப் பிசாசுப்பிடித்தவன் என்றும் பெயெல் செபூல் என்றும் பழிசொன்னார்கள். இதேபோன்று அவரது பின்னடியார்களும் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டு, திரித்துக்கூறப்படுகிறார்கள். இவ் விதமாக, அவர்களை பாவத்திற்குள் வழிநடத்தவும், தேவனுக்கு கனவீனத்தைக் கொண்டுவரவும் சாத்தான் வகைதேடுகிறான்.

அந்த உவமையில் சொல்லப்பட்ட நியாயாதிபதி தேவனுக்குப் பயப்படாத, மனிதனை மதியாத குணமுடையவனாக இருந்தான். அச்சமயத்தில் நியாயம் வழங்கப்பட்ட பிரகாரமே சீக்கிரத்தில் தான் விசாரிக்கப்படும்போதும் காணப்படுமென்று காட்டவே கிறிஸ்து அதைச் சுட்டிக்காட்டினார். இக்கட்டு நாளில் இவ்வுலகின் அதிபதிகளையும், நியாயாதிபதிகளையும் நம்புவதில் பயனில்லை என்பதை எல்லாக் காலங்களிலும் மக்கள் உணர்ந்திருக்க வேண்டு மென்று கிறிஸ்து விரும்புகிறார். தேவன் தெரிந்து கொண்ட வர்களும் பல சமயங்களில் அதிகாரிகளுக்கு முன் நிற்க வேண்டியுள்ளது; அவர்கள் தேவவார்த்தையை தங்கள் வழிகாட்டியாகவும் ஆலோசனையாகவும் கொள்ளாமல், பரிசுத்தமற்ற, ஒழுக்கமற்ற உணர்வுகளின்படி நடப்பவர்களாக இருப்பார்கள்.

நாம் எவ்வாறு நடக்கவேண்டும் என்பதை அநீதியுள்ள நியாயாதிபதியின் உவமையில் கிறிஸ்து காட்டுகிறார். ‘தேவன் தம்மை நோக்கி இரவும் பகலும் கூப்பிடுகிறவர்களாகிய தம்மால் தெரிந்து கொள்ளப்பட்டவர் (களுக்கு) .... நியாயஞ்செய்யாம லிருப்பாரோ?” நம்முடைய முன்மாதிரியான கிறிஸ்து தம்மை விடுவிப்பதற்கு அல்லது தம்மை நல்லவரென்று நிரூபிப்பதற்கு எதுவுமே செய்யவில்லை. தம் காரியத்தை தேவனிடம் ஒப்படைத்து விட்டார். அதுபோல அவரைப் பின்பற்றுகிறவர்களும் தங்களை விடுவிப்பதற்காக குற்றஞ்சாட்டக்கூடாது அல்லது கண்டனம் செய்யக்கூடாது அல்லது பலவந்தத்தைப் பிரயோகிக்கக்கூடாது.

காரணமே இல்லாமல் சோதனைகள் வரும் போது, சமாதானத்தை இழந்து போக நாம் அனுமதிக்கக்கூடாது. எவ்வளவுதான் அநியாயமாக நாம் நடத்தப்பட்டாலும், மட்டு மீறிய உணர்வுகளுக்கு இடமளிக்கவே கூடாது. பதிலடி கொடுக்கிற மனநிலையிலேயே இருந்தால், நமக்குத்தான் பாதிப்பு . தேவன் பேரில் நமக்கிருக்கும் நம்பிக்கை கெடும், பரிசுத்த ஆவியான வரைத் துக்கப்படுத்துவோம். நம்முடைய பக்கத்திலேயே ஒரு சாட்சியானவர், ஒரு பரலோகத் தூதுவர் இருக்கிறார்; சத்துருவுக்கு எதிராக அவர் கொடி ஏற்றுவார். நீதியின் சூரியனுடைய பிரகாசமான ஒளிக்கதிர்களுக்குள் நம்மைப் பாதுகாப் பார். சாத்தானால் இதை ஊடுருவ முடாயது. பரிசுத்த வெளிச்சமாகிய இந்தக் கவசத்தைத் தாண்டி அவன் வரமுடியாது.

உலகத்தில் துன்மார்க்கம் பெருகி வருகிறது; எனவே, எங்களுக்கு பிரச்சனைகளே இல்லை என்று வீண்பெருமையோடு யாரும் பேசக்கூடாது. இந்தப் பிரச்சனைகள் தாம் மகா உன்னதமான வரின் சிங்காசன அறைக்குள் நம்மைக் கொண்டு செல் கின்றன. அளவில்லா ஞானமுள்ளவரிடம் நாம் ஆலோசனை கேட்கலாம்.

‘ஆபத்துக்காலத்தில் என்னை நோக்கிக் கூப்பிடு” என்று ஆண்டவர் சொல்லுகிறார். சங்கீதம் 50:15. நம்முடைய குழப் பங்களையும் தேவைகளையும், தெய்வீக உதவி நமக்குத் தேவைப்படுவதையும் தம்மிடம் சொல்வதற்கு அவர் நம்மை அழைக்கிறார். எந்த ஒரு விஷயத்திலும், உடனுக்குடன் ஜெபிக்குமாறு அவர் நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார். பிரச்சனைகள் உருவான உடனேயே, நம்முடைய மன்றாட்டுகளை உண்மையோடும் ஊக்கத்தோடும் அவரிடம் சொல்லவேண்டும். தேவனிடம் கெஞ்சி மன்றாடும்போது, அவர்மேல் நமக்கு உறுதியான நம்பிக்கை இருப்பதைக் காட்டுகிறோம். நமக்கு உதவி தேவைப்படுவதாக உணரும் போது தான், ஊக்கத்துடன் ஜெபிக்கச்செய்கிறது; நம்முடைய மன்றாட்டுகளால் நம் பர லோகப்பிதா அசைக்கப்படுகிறார்.

தங்களுடைய விசுவாசத்தினிமித்தம் நிந்தையையும், துன்பத் தையும் அனுபவிக்கிறவர்கள், தேவன் தங்களை கைவிட்டு விட்டதாக நினைக்க பெரும்பாலும் தூண்டப்படுகின்றனர். தங்களைக் கண்டு கொள்ள யாருமே இல்லையென அவர்கள் நினைக்கலாம். அவர்களுடைய சத்துருக்கள் அவர்களை வெற்றிக்கொண்டதாக எல்லா விதத்திலும் தோன்றும். ஆனால் அவர்கள் தங்கள் மனச்சாட்சியை மீறி செயல்படாதிருப்பார்களாக . அவர்களுக்காகப் பாடுபட்டு, அவர்களுடைய துக்கங்களையும் பாடுகளையும் சுமந்தவர், அவர்களைக் கைவிடமாட் டார்.

தேவபிள்ளைகள் தனித்தும் பாதுகாப்பின்றியும் விடப்பட வில்லை. ஜெபமானது சர்வவல்லவரின் புயத்தைச் செயல்பட வைக்கிறது. ஜெபத்தினாலே அவர்கள் ராஜ்யங்களை ஜெயித்தார்கள், நீதியை நடப்பித்தார்கள், வாக்குத்தத்தங்களைப் பெற்றார்கள், சிங்கங்களின் வாய்களை அடைத்தார்கள், அக்கினி யின் உக்கிரத்தை அவித்தார்கள். தங்கள் விசுவாசத்தினிமித்தம் இரத்த சாட்சிகளாக மரித்தவர்களின் வாழ்க்கையில் இதன் அர்த்தம் விளங்குகிறது. அதாவது, அந்நியருடைய சேனைகளை முறி யடித்தார்கள். எபிரெயர் 11:33, 34.

நாம் நம்முடைய வாழ்க்கையை அவருடைய சேவைக்கு ஒப்புக்கொடுத்தால், தேவன் ஏற்பாடு செய்திரார் ஒரு நிலையில் நாம் ஒருபோதும் வைக்கப்படமாட்டோம். நம் சூழ் நிலைகள் எதுவானாலும் அவர் நமக்கு வழிகாட்டியாய் இருப்பார்; நம்முடைய குழப்பங்கள் எதுவானாலும் மாறாத ஆலோசனை கராக இருப்பார். நாம் எத்தகைய துக்கத்திலும், இழப்பிலும் அல்லது தனிமையிலும் இருந்தாலும் நமக்காகப் பரிதவிக்கும் நண்பராக இருப்பார். நம் அறியாமையால் நம் கால்கள் இடறினால், கிறிஸ்து நம்மைக் கைவிடமாட்டார். ‘நானே வழியும் சத்தியமும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன் என்று தெளிவான குரலில் அவர் பேசு வதைக் கேட்கலாம். யோவான் 14:6.’‘கூப்பிடுகிற எளியவனையும், உதவியற்ற சிறுமையானவனையும் விடுவிப்பார். சங்கீதம் 72:12.

தம்மிடத்தில் நெருங்கிச் சேர்ந்து தம்முடைய பணியை உண்மையோடு செய்கிறவன் தன்னைக் கனப்படுத்துகிறானென்று ஆண்டவர் கூறுகிறார். “உம்மை உறுதியாய்ப் பற்றிக்கொண்ட மனதையுடையவன் உம்மையே நம்பியிருக்கிறபடியால், நீர் அவனைப் பூரண சமாதானத்துடன் காத்துக்கொள்வீர். ஏசாயா 26:3. நம்மை முன்னோக்கியே தொடர்ந்து நடத்திச்செல்வதற்கு சர்வ வல்லவரின் கரம் நீட்டப்பட்ட வண்ணமாய் உள்ளது. முன்செல்லுங்கள், நான் உங்களுக்கு உதவி செய்வேன் என்று ஆண்டவர் சொல்லுகிறார். என் நாமத்தின் மகிமைக்கென நீங்கள் கேட்கும் போது பெற்றுக்கொள்வீர்கள். உங்கள் தோல்வியை எதிர்பார்த் திருக்கிறவர்களுக்கு முன்பாக நான் கனப்படுத்தப்படுகிறேன். என்னுடைய வார்த்தை மகிமை யோடு நிறை வேறுவதைப் பார்ப்பார்கள். “நீங்கள் விசுவாச முள்ளவர்களாய் ஜெபத்திலே எவைகளைக் கேட்பீர்களோ அவைகளையெல்லாம் பெறுவீர்கள். ‘‘ மத்தேயு 21:22.

நெருக்கப்படுகிற, அநியாயமாக நடத்தப்படுகிற அனைவரும் தேவனை நோக்கிக் கதறட்டும். இரும்பு போல் மனம் படைத்தவர் களிடமிருந்து விலகி, உங்களைப் படைத்தவரிடம் விண்ணப்பங்களை ஏறெடுங்கள். நொறுங்குண்ட இதயத்தோடு தம்மிடம் வருகிற ஒருவரையும் அவர் புறக்கணிப்பதே இல்லை. உண்மையான ஜெபம் வீண்போவதே இல்லை. பரலோக பாடற் குழுவினரின் இசைக்கு மத்தியில், பெலவீனமான மனிதர்களுடைய கூக்குரல்களையும் தேவன் கேட்கிறார். தனி அறைகளிலிருந்து நமது இதயத்தின் வாஞ்சைகளை ஊற்றுகிறோம், வழியில் நடந்து செல்லும் போது சிறு ஜெபத்தை ஏறெடுக்கிறோம் நமது ஜெபங்கள் சர்வலோக மன்னருடைய சிங்காசனத்திற்கு முன் சென்றடைகின்றன. மனிதர்களுடைய காதுகளுக்குக் கேட்காமல் இருக்கலாம்; ஆனால் அவை மறைந்து போவதுமில்லை; பற்பல அலுவல்களின் பரபரப்பினால் மறக்கப்படுவதுமில்லை. ஆத்துமாவின் வாஞ்சை யை எதுவும் மூழ்கடிக்க முடியாது. தெருக்களின் இரைச்சலுக்கு மேலாக, திரள் கூட்ட மக்களின் குழப்பங்களுக்கு மேலாக எழும்பி, பரலோக மன்றங்களைச் சென்றடைகின்றன. நாம் தேவனிடத்தில் பேசுகிறோம், நமது ஜெபம் கேட்கப்படுகின்றன.

என்னால் பிரயோஜனமே இல்லையென நினைக்கிறவர், தேவனிடம் தன் வழக்கை ஒப்படைக்க பயப்படக்கூடாது. உலகத்தின் பாவத்திற்காக கிறிஸ்துவுக்குள் தம்மையே அவர் கொடுத்தபோது, ஒவ்வோர் ஆத்துமாவின் வழக்கையும் அவர் ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டார். தம்முடைய சொந்தக்குமாரனென்றும் பாராமல் நம்மெல்லாருக்காகவும் அவரை ஒப்புக்கொடுத்தவர், அவரோடேகூட மற்ற எல்லாவற்றையும் நமக்கு அருளாதிருப்ப தெப்படி? ரோமர் 8:32. நம்மைப் பெலப்படுத்தவும், ஊக்கப் படுத்தவும் அவர் தமது கிருபைபொருந்திய வார்த்தையை நமக்கு நிறைவேற்றாதிருப்பாரா? தமக்குச் சொந்தமானவர்களை சாத்தானுடைய ஆளுகையிலிருந்து மீட்பதைவிட, கிறிஸ்து விரும்புவது வேறு எதுவுமே இல்லை. வெளியே சாத்தானுடைய வல்லமையிலிருந்து விடு தலை செய்யப்படுவதற்கு முன்னர், உள்ளே அவனுடைய வல்லமையிலிருந்து விடுதலையாகவேண்டும். உலக ஆசைகளிலிருந்தும், சுயநலத்திலிருந்தும், கிறிஸ்துவுக்கு எதிரான கடினமான குணங்களிலிருந்தும் நாம் சுத்திகரிக்கப்படும் படி, கர்த்தர் சோதனைகளை அனுமதிக்கிறார். நாம் தேவனையும் அவர் அனுப்பின இயேசு கிறிஸ்துவையும் அறிந்து கொள்ளவும், அசுத்தத்தினின்று சுத்திகரிக்கப்படும்படி இதயத்தில் ஆழ்ந்த ஏக்கங்கொள்ளவும், சே பாதனைகளைத் தாண்டி தூய்மையும் பரிசுத்தமும் சந்தோஷமான வர்களாக வரவும் ஜலப்பிரவாக உபத்திரவங்கள் நம் ஆத்து மாக்கள் மேல் கடந்து செல்ல அவர் அனுமதிக்கிறார். சுயநலத்தால் இருண்டு போன ஆத்துமாக்களோடு தாம் பெரும் பாலும் உபத்திரவமெனும் சூளைகளுக்குள் பிரவேசிக்கிறோம். அந்தக் கொடிய சோதனையிலும் நாம் பொறுமையாக இருந்தால், தெய்வீகக் குணத்தை பிரதிபலிப்பவர்களாக வெளியே வருவோம். உபத்திரவத்தில் அவருடைய நோக்கம் நிறைவேறியதும்,” உன் நீ தியை வெளிச் சத்தைப் போலவும், உன் நியாயத்தைப் பட்டப்பகலைப்போலவும் விளங்கப்பண்ணுவார்” சங்கீதம் 37:6.

கர்த்தர் தமது மக்களின் ஜெபங்களைப் புறக்கணிப்பதற்கான ஆபத்தே இல்லை. சோதனை மற்றும் பாடுகளின் போது அவர்கள் அதைரியமடைந்து, இடைவிடாமல் ஜெபிப்பதை நிறுத்துகிற ஆபத்துதான் இருக்கிறது.

சீரோபெனிக்கேயா பெண்ணைக் கண்டதும் இரட்சகர் தெய்வீக மனதுருக்கம் கொண்டார். அவளுடைய துக்கம் அவருடைய உள்ளத்தைத் தொட்டது. அவளுடைய ஜெபம் கேட்கப்பட்ட தென உடனடியாக அவளுக்கு உறுதியளிக்க விரும்பினார்; ஆனால் தம் சீடர்களுக்கு ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுக்க விரும்பினார். எனவே, வேதனையோடிருந்த அவளது உள்ளத்தைக் கவனியாதவர்போல சற்று நேரம் இருந்தார். ஆனால் அவள் விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்தியபோது, அவளைப் பாராட்டிப் பேசினார், அவள் கேட்ட வரத்தையும் அவளுக்குக் கொடுத்தனிப்பினார். சீடர்கள் இந்தப் பாடத்தை மறக்கவே இல்லை. விடாமுயற்சியுடன் ஏறெடுக்கும் ஜெபத்தின் முடிவைக் காட்டுவதற்காக ஆவணத்திலும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

புறக்கணிக்கப்படமுடியாத விடாமுயற்சியை கிறிஸ்துதாமே அந்தத் தாயின் இதயத்தில் வைத்தார். நியாயாதிபதிக்கு முன்பாக மன்றாடின விதவைக்கு கிறிஸ்து தாமே தைரியத்தையும், உறுதியையும் கொடுத்தார். பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு யாப்போக்கு ஆற்றங்கரையில் நிகழ்ந்த அந்த விநோதமான போராட்டத்தில், இதே விடாப்பிடியான விசுவாசத்தை கிறிஸ்து தாமே யாக்கோபுக்குக் கொடுத்தார். அவர்தாமே உள்ளத்தில் ஊன்றியிருக்கும் விசுவாசத்திற்கேற்ற பலனைத் தராமல் இருக்க மாட்டார்.

பரலோக பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் வாசம் செய்கிறவர் நீதியாக நியாயஞ்செய்கிறார். தமது சிங்காசனத்தைச் சுற்றிலுமுள்ள திரளான தூதர்களைக் காட்டிலும், பாவ உலகில் பாவச்சோதனையால் போராடி வரும் தம் பிள்ளைகள் மேல் அவர் அதிக பிரியமாக இருக்கிறார்.

பிரபஞ்சத்தில் சிறுபுள்ளி போன்ற இவ்வுலகத்தை வான மண்டலங்களிலுள்ள சர்வலோகமும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் உற்று நோக்குகிறது; இவ்வுலகின் மக்களுக்காக கிறிஸ்து ஈடு இணையற்ற கிரயத்தைச் செலுத்தியிருப்பதுதான் காரணம். இவ்வுலகத்தை தேவன் அறிவுப்பிணைப்புகளால் பரலோகத்தோடு கட்டியுள்ளார். கர்த்தரால் மீட்கப்பட்டவர்கள் இங்கு இருப்பதே அதற்கு காரணம். ஆபிரகாமின் நாட்களிலும், மோசேயின் நாட்களிலும் பரலோகத் தூதர்கள் பூமியில் நடந்து, பேசிவந்தது போல இன்றும் பூமிக்கு வந்து போய் இருக்கிறார்கள். நகரங்களின் பிரதான சாலைகளில் மக்கள் கூட்டம்; வியாபாரமும், விளையாட்டும், பொழுதுபோக்கும் தான் வாழ்க்கை என்பது போல வணிகச்சந்தைகளில் மக்கள் கூட்டம்; கண்ணுக்குத் தெரியாத உண்மைகள் பற்றித் தியானிப்பவர்களோ மிகச்சிலர்; நம்முடைய மாநகரங்கள் இவ்வளவு பரபரப்புடன் இருந்தாலும் கூட, பரலோகம் தன் கண்காணிகளையும், பரிசுத்த தூதர்களையும் இங்கே வைத்திருக்கிறது. கண்ணுக்குப் புலப்படாத பரலோக பிரதிநிதிகள் மனிதர்களின் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும், செய் கையையும் கவனிக்கிறார்கள். வியாபாரத்திற்காக அல்லது பொழுதுபோக்கிற்காக மக்கள் கூடும் இடங்களில், தொழுகைக் காகக் கூடும் இடங்களில் கண்களால் நாம் காணக்கூடியவர்களை விட அநேகர் நம்மைக் கவனிக்கிறார்கள். இவ்வுலகின் பரபரப்பிலிருந்து நாம் விடுபட்டு, நம் கண்ணில்படாமலேயே நம் செய்கிற அல்லது சொல்கிற ஒவ்வொன்றையும் பார்க்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை நாம் சிந்திக்கும்படிக்கு சில சமயம் பரலோக அறிவு ஜீவிகள் நம் கண்ணுக்குத் தெரியாத உலகத்தை திரைவிலக்கிக் காண்பிப்பதுண்டு.

இந்த உலகத்திற்கு வந்து போகும் தேவதூதர்களின் பணி குறித்து நாம் புரிந்து கொண்டிருப்பதைவிட அதிகமாய் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். நமது அனைத்து வேலைகளிலும் பரலோக தூதர்கள் நமக்கு ஒத்துழைப்பும் உதவியும் வழங்குகிறார்கள் என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்ப்பது நமக்கு நல்லது. சாந்தமும் மனத்தாழ்மையுமாய் தேவவாக்குத்தத்தங்களை விசுவாசித்துப் பற்றிக்கொள்கிற வர்களுக்கு கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒளியின், வல்லமையின் சேனைகள் உதவி செய்கின்றன. அவரது வலதுபாரிச் த்தில் நிற்கும் கேரூபின்களும், சேராபீன்களும், பராக்கிரமத்தில் ஈடு இணையற்ற ஆயிரமாயிரமான பதினாயிரம் பதினாயிரமான. தூதர்களும், “இரட்சிப்பைச் சுதந்தரிக்கப்போகிறவர்களினிமித்தமாக ஊழியஞ்செய்யும் படிக்கு அவர்களெல்லாரும் அனுப்பப்படும் பணிவிடை ஆவிகளாயிருக்கிறார்ள் எபிரெயர் 1:14.

தூதர்களான இந்தத் தூதுவர்கள் மனுபுத்திரரின் செய்கைகளையும், வார்த்தைகளையும் உண்மையாகப் பதிவு செய்கிறார்கள். தேவபிள்ளைகளுக்கு எதிரான ஒவ்வொரு கொடுமையும் அநீதியும், தீயவர்கள் தங்கள் அதிகாரத்தால் அவர்களுக்கு இழைத்த அனைத்து துன்பங்களும் பரலோகத்தில் பதிவு செய்யப்படுகின்றன.

“தேவன் தம்மை நோக்கி இரவும் பகலும் கூப்பிடுகிறவர் களாகிய தம்மால் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களின் விஷயத்தில் நீடிய பொறுமையுள்ளவராயிருந்து அவர்களுக்கு நியாயஞ்செய்யா மலிருப்பாரோ? சீக்கிரத்தில் அவர்களுக்கு நியாயஞ்செய்வார் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.’‘லூக்கா 18:7,8.

“ஆகையால், மிகுந்த பலனுக்கேதுவான உங்கள் தைரியத்தை விட்டுவிடாதிருங்கள். நீங்கள் தேவனுடைய சித்தத்தின்படி செய்து, வாக்குத்தத்தம் பண்ணப்பட்டதைப் பெறும்படிக்குப் பொறுமை உங்களுக்கு வேண்டியதாயிருக்கிறது. வருகிறவர் இன்னுங் கொஞ்சக்காலத்தில் வருவார், தாமதம் பண்ணார்.” எபிரெயர் 10:35 - 37. “இப்படியிருக்க, சகோதரரே, கர்த்தர் வருமளவும் நீடிய பொறுமையாயிருங்கள். இதோ, பயிரிடுகிறவன் பூமியின் நற்பலனை அடைய வேண்டுமென்று, முன்மாரியும் பின்மாரியும் வருமளவும், நீடிய பொறுமையோடே காத்திருக்கிறான். நீங்களும் நீடிய பொறுமையோடிருந்து, உங்கள் இருதயங்களை ஸ்திரப் படுத்துங்கள்; கர்த்தரின் வருகை சமீபமாயிருக்கிறதே - யாக்கோபு 5:7,8.

தேவனுடைய நீடிய பொறுமை அதிசயமானது. இரக்கத்தோடு பாவியிடம் வேண்டிக்கொண்டு, நீதி வழங்குவதில் பொறுமை காக்கிறார். ஆனாலும், நீதியும் நியாயமும் அவருடைய சிங்காசனத்தின் ஆதாரம். சங் 97:2. “கர்த்தர் நீடிய சாந்தமும், மிகுந்த வல்லமையுமுள்ளவர்; அவர்களை ஆக்கினையில்லாமல் தப்பு விக்கமாட்டார்; கர்த்தருடைய வழி சுழல் காற்றிலும் பெருங்காற்றிலும் இருக்கிறது; மேகங்கள் அவருடைய பாதத்தூளாயிருக்கிறது” நாகூம் 1:3.

தேவனுடைய பிரமாணங்களை மீறுவதில் இந்த உலகம் துணிகரங் கொண்டிருக்கிறது. அவர் நீடிய பொறுமையோடு இருப்பதால், மனிதர் அவரது அதிகாரத்தை காலால் மிதிக்கிறார்கள். அவருக்குச் சுதந்தரமானவர்களைக் கொடுமைப்படுத்தி, ஒடுக்கி, ஒருவருக்கொருவர் தங்களைப் பலப்படுத்து கிறார்கள். “தேவனுக்கு அது எப்படித் தெரியும்? உன்னதமான வருக்கு அதைப்பற்றி அறிவு உண்டோ ?” என்று கேட்கிறார்கள். சங்கீதம் 73:11. ஆனால் ஓர் அளவுக்கு மேல் அவர்கள் செல்லமுடியாது. நிர்ணயிக்கப்பட்ட அளவை அவர்கள் எட்டுகிற காலம் சமீபித் திருக்கிறது. இப்போதுதானே தேவனுடைய நீடிய பொறுமையின் அளவையும், அவருடைய கிருபையின் அளவையும், அவருடைய இரக்கத்தின் அளவையும் அவர்கள் தாண்டி விட்டார்கள். தேவன் தம்முடைய கனத்தை நிலைநாட்டவும், தம் முடைய மக்களை விடுவிக்கவும், அநீதி பெருகுவதைக் கட்டுப்படுத்தவும் தலையிடுவார்.

நோவாவின் நாட்களில், ஜனங்கள் சிருஷ்டிகரை குறித்த நினைவே இல்லாமற்போகுமளவிற்கு அவருடைய கற்பனைகளை அவமதித்தார்கள். அவர்களுடைய அக்கிரமம் மிகவும் அதிகமாக இருந்த்தால், கர்த்தர் பூமியின் மேல் ஜலப்பிரளயத்தை வரப்பண்ணி, அங்கிருந்த துன்மார்க்கரை அழித்துப் போட்டார். தாம் செயல்படும் விதங்குறித்து ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்திலும் தேவன் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். நெருக்கடியான நிலை எழுந்தபோது, தம்மை வெளிப்படுத்தி, சாத்தானின் திட்டங்களை முறியடிக்கத்தக்கதாக குறுக்கிட்டுள்ளார். தேசங்களிலும், குடும்பங் களிலும், தனிநபர்களின் வாழ்விலும், தாம் தலையிடுவதை அவர்கள் தெளிவாகக் காணும்படிக்கு பிரச்சனைகள் நெருக்கடினா யான நிலையை எட்ட அனுமதித்திருக்கிறார். பிறகு, தம்முடைய பிரமாணத்தைப் பாதுகாத்து, தம் மக்களுக்கு நியாயம் செய்கிற தேவன் இஸ்ரவலில் உண்டென்பதை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

அக்கிரமம் பெருகியிருக்கும் இந்நாட்களில், மாபெரும் நெருக்கடி நிலைக்கு வந்திருக்கிறோம். உலகம் முழுவதிலும் தேவ கற்பனைகள் நிராகரிக்கப்படும் போது, அவருடைய பிள்ளைகளை சக மனிதர்கள் ஒடுக்கி, வேதனைப்படுத்தும்போது, தேவன் தலையிடுவார்.

‘என் ஜனமே, நீ போய் உன் அறைகளுக்குள்ளே பிரவேசி த்து, உன் கதவுகளைப் பூட்டிக்கொண்டு, சினம் கடந்துபோகுமட்டும் கொஞ்சநேரம் ஒளித்துக் கொள். இதோ, பூமியினுடைய குடிகளின் அக்கிரமத்தினிமித்தம் அவர்களை விசாரிக்கும் படி கர்த்தர் தம்முடைய ஸ்தானத்திலிருந்து புறப்பட்டு வருவார்; பூமி தன் இரத்தப்பழிகளை வெளிப்படுத்தி, தன்னிடத்தில் கொலை செய்யப்பட்டவர்களை இனி மூடாதிருக்கும் என்று அவர் சொல்லப் போகும் காலம் சமீபித்திருக்கிறது.” ஏசாயா 26:20,21. கிறிஸ்தவர் களெனச் சொல்பவர்களே அப்போது ஏழைகளை ஏமாற்றி, ஒடுக் கலாம் ; விதவைகளையும் திக்கற்ற பிள்ளைகளையும் கொள்ளை யிடலாம்; தேவபிள்ளைகளின் மனச்சாட்சியைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், சாத்தானைப்போல அவர்கள் மேல் வெறுப்பிலேயே இருக்கலாம்; ஆனால் இவை எல்லாவற்றிலும் தேவன் அவர்களை நியாயத்தீர்ப்பார். ‘இரக்கஞ்செய்யாதவனுக்கு இரக்கமில்லாத நியாயத்தீர்ப்புக் கிடைக்கும்” யாக் 2:13. அவருக்கு சுதந்தரமான வர்களின் ஆத்துமாக்களுக்கும் சரீரங்களுக்கும் அவர்கள் இழைத்த வேதனைகளுக்கெல்லாம் கணக்குக் கொடுக்கும் படி பூமியனைத்திற்கும் நியாயாதிபதியான வருக்கு முன் அவர்கள் நிற்கப்போகும் நாள் வெகுதொலைவில் இல்லை. இப்போது அவர்கள் பொய்யாக்கக் குற்றஞ்சாட்டி வரலாம்; தேவன் தம் பணியில் நியமித்துள்ளவர்களைப் பரிகசிக்கலாம்; அவரை விசு வாசிப்பவர்களைச் சிறையிலடைக் கலாம், சங்கிலிகளால் கட்டலாம், நாடு கடத்தலாம், கொலை செய்யலாம், ஆனால், அந்த மனவியாகுலங்களுக்கும், சிந்தப் பண்ணின கண்ணீருக்கும் அவர்கள் பதில் சொல்லியாக வேண்டும். அவர்களுடைய பாவங்களுக்கு இரட்டிப்பாய் தேவன் பதிலளிப்பார். தேவதுரோக சபைக்கு அடையாளமான பாபிலோனைக்குறித்து, நியாயந்தீர்ப்பில் சம்பந்தப்பட்டுள்ளதம் ஊழியர்களிடம் பின்வருமாறு சொல்கிறார்: “அவளுடைய பாவம் வானபரியந்தம் எட்டினது, அவளுடைய அநியாயங்களை தேவன் நினைவுகூர்ந்தார். அவள் உங்களுக்குப் பலனளித்தது போல நீங்களும் அவளுக்குப் பலனளியுங்கள்; அவளுடைய கிரியைகளுக்குத்தக்கதாக அவளுக்கு இரட்டிப்பாகக் கொடுத்துத் தீருங்கள்; அவள் உங்களுக்குக் கலந்து கொடுத்த பாத்திரத்திலே இரட்டிப்பாக அவளுக்குக் கலந்து கொடுங்கள். வெளி. 18:5,6.

இந்தியாவிலிருந்தும், ஆப்பிரிக்காவிலிருந்தும், சீனாவிலிருந்தும், சமுத்திரத்தின் தீவுகளிலிருந்தும், ஒடுக்குதல் காணப்படும் ஏராளமான கிறிஸ்தவ நாடுகளிலிருந்தும் ஜனங்களின் கூக்குரல் தேவசமூகத்தை எட்டுகிறது. இந்தக் கூக்குரலுக்குப் பதில் கிடைக்க இன்னும் வெகுகாலம் செல்லாது. பூமியை அதன் ஒழுக்கச் சீர்கேட்டி லிருந்து தேவன் சுத்திகரிப்பார்; நோவாவின் நாட்களில் வந்தது போன்ற ஜலப்பிரளயத்தினால் அல்ல, மனிதனின் எந்தச் சக்தியாலும் அணைக்க இயலாத அக்கினியால் சுத்திகரிப்பார்.

” யாதொரு ஜாதியாரும் தோன்றினது முதல் அக்கால மட்டும் உண்டாயிராத ஆபத்துக்காலம் வரும்; அக்காலத்திலே புஸ்தகத்தில் எழுதியிருக்கிறவர்களாகக் காணப்படுகிற உன் ஜனங்கள் அனை வரும் விடுவிக்கப்படுவார்கள். “தானியேல் 12:1.

உப்பரிகைகளிலிருந்தும் குடிசைகளிலிருந்தும், நிலவறைகளி லிருந்தும், தூக்குமரங்களிலிருந்தும், மலைகளிலிருந்தும், வனாந்தரங்களிலிருந்தும், பூமியின் குகைகளிலிருந்தும், சமுத்திரங்களின் ஆழங்களிலிருந்தும் கிறிஸ்து தமது பிள்ளைகளை தம்மிடமாகக் கூட்டிச் சேர்ப்பார். பூமியில் இவர்கள் தனிமையாக்கப்பட்டு, துன் புறுத்தப்பட்டு, சித்திரவதை அனு பவித்தவர்கள். சாத்தானுடைய வஞ்சக கோரிக்கைகளுக்கு இணங்க மறுத்ததால், முற்றிலும் அவமதிப்பட்டு, கல்லறைக்குச் சென்றவர்கள் இலட்சக்கணக்கானோர். தேவனுடைய பிள்ளைகளை கொடுங்குற்றவாளிகளாக மனித நீதி மன்றங்கள் தீர்ப்பு செய்தன. ஆனால் தேவனே நியாயாதிபதியாக இருக்கும் நாள் சமீபமாயிருக்கிறது. சங்கீதம் 50:6. அப்பொழுது பூலோகத்தார் வழங்கிய தீர்ப்புகள் மாற்றப்படும். தமது ஜனத்தின் நிந்தையை பூமியிலிராதபடிக்கு முற்றிலும் நீக்கிவிடுவார் ” ஏசாயா 25:8. அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் வெள்ளை அங்கிகள் கொடுக்கப்படும். வெளி 6:11. அவர்களைப் பரிசுத்த ஜனமென்றும், கர்த்தரால் மீட்கப்பட்டவர்களென்றும் சொல்லுவார்கள். ஏசாயா 62:12.

எத்தகைய சிலுவைகளைச் சுமக்கும்படி அவர்கள் அழைக்கப் பட்டிருந்தாலும், எத்தகைய இழப்புகளை அவர்கள் அனுபவித் திருந்தாலும், எத்தகைய இக்கட்டுகளைச் சந்தித்திருந்தாலும், அதனால் இவ்வுலக வாழ்வையே இழந்திருந்தாலும் கூட, தேவ பிள்ளைகள் அதற்கேற்ற பிரதிபலனைப் பெறுவார்கள். அவருடைய சமுகத்தைத் தரிசிப்பார்கள்; அவருடைய நாமம் அவர்களுடைய நெற்றிகளில் இருக்கும்.” வெளிப்படுத்தல் 22:4.

15 - “இவர் பாவிகளை ஏற்றுக்கொள்கிறார்”

இயேசுவைச் சுற்றிலும் ஆயக்காரரும் பாவிகளும்” இருந்த தைக் கண்ட ரபிமார்கள் முறுமுறுத்தார்கள். “இவர் பாவிகளை ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களோடே சாப்பிடுகிறார் ” என்றார்கள்.

இவ்வாறு குற்றஞ்சாட்டி, பாவிகளோடும் தீயவர்களோடும் பழகு வது கிறிஸ்துவுக்குப் பிடிக்கிறதென்றும், அவர்களுடைய துன்மார்க்கத்தை அவர் கண்டுகொள்வதில்லை என்றும் மறைமுக மாகச் சுட்டிக்காட்டினார்கள். ரபிமார்கள் எதிர்பார்த்தபடி இயேசு நடந்துகொள்ளவில்லை. உயர்ந்த குணம் படைத்தவரெனச் சொல்லிக்கொள்பவர் தங்களோடு சேர்ந்து கொண்டு, தங்களைப் போல் போதிக்காமல் இருப்பது ஏன்? எந்தப் பாசாங்கும் இல்லா மல், எல்லா வகுப்பினருக்கும் ஊழியம் செய்வது ஏன்? அவர் மெய்யான தீர்க்கதரிசியாயிருந்தால், தங்களோடு ஒத்துப்போய், ஆயக்காரர்களையும் பாவிகளையும் அவர்களுடைய தகுதிக்கேற்ப மதிப்பின்றி நடத்தவேண்டயதுதானே என்று கூறினார்கள். இத னால் சமுதாயத்தின் பாதுகாவலர்களாக தங்களை நினைத்துக் கொண்ட அவர்கள், சமுதாயத்தில் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களை வெளிப்படையாகவே பரிவுடன் நடத்துகிறாரே என்று கோபமடைந்தார்கள். அவரோடு எப்போதும் சர்ச்சை செய்தார்க; ஆனால் அவருடைய . பரிசுத்தமான வாழ்க்கை அவர்களுக்கு ஆச் சரியமாகவும், அவர்களைக் கண்டிப்பதாகவும் இருந்தது. அவருடைய செயல்முறைகளை அவர்கள் அங்கீகரிக்கவில்லை. அவர்கள் தங்களை படித்தவர்களாக, சுத்தமானவர்களாக, மிகுந்த பக்கிமிக்கவர்களாகக் கருதினார்கள்; கிறிஸ்துவின் முன்மாதிரி யான வாழ்க்கை அவர்களுடைய சுயநலத்தைத் தோலுரித்துக் காண்பித்தது.

ரபிமார்கள் மேல் அதிருப்திகொண்டு, தேவாலயங்களுக்குச் செல்லாதவர்கள் எல்லாம் இயேசுவுக்கு பின்னால் பெருந்திரளாகச் சென்றதையும், அவருடைய வார்த்தைகளைக் கூர்ந்து கேட்டதையும் கண்டபோதும் கோபமடைந்தார்கள். அவருடைய ஆக்கினை உணர்வே அடைந்தார்கள்; அப்படியானால் ஆயக்காரர்களும் பாவிகளும் எவ்வாறு இயேசுவண்டை ஈர்க்கப்பட்டார்கள்?

“இவர் பாவிகளை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறார் ” என்று ஏளனமாக அவர்கள் தொடுத்த குற்றச்சாட்டில் தானே இந்தக் பதில் இருந்ததை அவர்கள் அறியவில்லை . இயேசுவிடம் வந்த ஆத்துமாக்கள், தாங்களும் கூட பாவக்குழியிலிருந்து தப்புவதற்கு வழியிருக்கிறதென உணர்ந்தார்கள். ஆனால் பரிசேயர்களோ அவர்களைப் பரிகசித்து, குற்றவாளிகளெனத் தீர்த்தார்கள்; ஆனால் கிறிஸ்துவோ, அவர்கள் தேவனுடைய குடும்பத்தை விட்டுப் பிரிந்து சென்றிருந்தாலும், பிதா அவர்களை மறக்க வில்லையெனச் சொல்லி அவர்களை தேவனுடைய பிள்ளைகளென வரவேற்றார். அவர்ளுடைய இக்கட்டான நிலையும் பாவமும்தானே அவர்கள் மேல் அவர் அதிகமாக மனதுருகுவதற்கு காரணமாக இருந்தன. எவ்வளவு தூரம் அவரைவிட்டு வழிவிலகிச் சென்றார்களோ, அந்த அளவுக்கு அவர்கள் மேல் வாஞ்சை வைத்து, அவர்களின் விடுதலைக்காக அதிகமாகத் தியாகம் செய்தார்.

காவலாளிகளாகவும், வியாக்கியானர்களாகவும் இருப்பது தங்களுக்கு கிடைத்த சிலாக்கியம் என்பதை இஸ்ரவேலின் போதகர்கள் அனைவரும் பரிசுத்த வேதவாக்கியங்களிலிருந்து அறிந்திருக்கவேண்டும். கொடிய பாவத்தில் விழுந்த தாவீது, பின்வருமாறு எழுதியிருக்கவில்லையா? : “காணாமற் போன ஆட்டைப்போல வழிதப்பினேன்; உமது அடியேனைத் தேடுவீராக. ‘‘ சங் 119:176. பாவி மேல் தேவன் காட்டுகிற அன்பை மீகா இவ் வாறு சொல்லுகிறார். தமது சுதந்தரத்தில் மீதியானவர்களுடைய அக்கிரமத்தைப் பொறுத்து, மீறுதலை மன்னிக்கிற தேவரீருக்கு ஒப்பான தேவன் யார்? அவர் கிருபை செய்ய விரும்புகிறபடியால், அவர் என்றென்றைக்கும் கோபம் வையார்.” மீகா 7:18.

காணாமற்போன ஆடு

இந்தமுறை அங்கிருந்தவர்களிடம், வேதவசனங்களிலிருந்து கிறிஸ்து போதிக்கவில்லை. அவர்களுடைய சொந்த அனுபவத்தின் காட்சிகளைச் சுட்டிக்காட்டினார். யோர்தானுக்கு கிழக்கே பரந்து விரிந்து காணப்பட்ட மேட்டுச் சமவெளி பகுதி யானது, மேய்ச்சலுக்கேற்ற பகுதியாக இருந்தது. அங்கிருந்த மலை இடுக்குகளிலும் மரங்கள் அடர்ந்த குன்றுகளிலும் ஆடுகள் தொலைந்து போவதுண்டு. மேய்ப்பர்கள் தேடிச்சென்று, அவற்றை மீட்டு வருவார்கள். இயேசுவைச் சுற்றியிருந்த ஜனங்களில் மேய்ப்பர்கள் இருந்தார்கள்; கால்நடைகளிலும் மந்தைகளிலும் பணம் முதலீடு செய்தவர்கள் இருந்தார்கள். அவர் சொன்ன எடுத்துக்காட்டு அவர்கள் எல்லாருக்குமே புரிந்தது: “உங்களில் ஒரு மனுஷன் நூறு ஆடுகளை உடையவனாயிருந்து, அவைகளில் ஒன்று காணாமற்போனால், தொண்ணுற்றொன்பது ஆடுகளையும் வனாந்தரத்திலே விட்டு காணாமற் போன ஆட்டைக் கண்டு பிடிக்குமளவும் தேடித் திரியானோ?” என்றார்.

நீங்கள் புறக்கணிக்கிற இந்த ஆத்துமாக்கள் தேவனுடைய சொ த்துக்கள் என்று இயேசு சொன்னார். அவரே அவர்களைச் சிருஷ்டித்தார், அவர்களை மீட்டார், அவருடைய பார்வையில் அவர்கள் மதிப்புமிக்கவர்கள். ஒரு மேய்ப்பன் தன் ஆடுகளை நேசி க்கிறான், அவற்றில் ஒன்று காணாமல் போனாலும், கண்டு பிடிக்கும் வரை அமர்ந்திருக்கமாட்டான். அப்படியானால், புறக் கணிக்கப்படுகிற ஒவ்வோர் ஆத்துமா மேலும் தேவன் எவ்வளவு அதிகாமக அன்பு காட்டுவார்! தேவன் தாம் அன்பாயிருப்பதாகச் சொல்வதை மனிதர்கள் மறுக்கலாம்; அவரைவிட்டு வழிவிலகிச் செல்லலாம்; வேறே எஜமானைத் தெரிந்துகொள்ளலாம்; ஆனாலும் அவர்கள் தேவனுடையவர்கள். தம்முடையவர்களை மீட்டுக் கொள்ள அவர் ஏங்குகிறார்: ‘ஒரு மேய்ப்பன் சிதறுண்ட தன் ஆடுகளின் நடுவே இருக்கிற நாளில் தன் மந்தையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறது போல, நான் என் ஆடுகளைத் தேடி, மப்பும் மந்தாரமுமான நாளிலே அவைகள் சிதறுண்டு போன எல்லா இடங்களிலுமிருந்து அவைகளைத் தப்பிவரப்பண்ணுவேன் என்று சொல்லுகிறார்.’” எசேக்கியேல் 34:12.

ஒரே ஒரு ஆட்டைத் தேடி மேய்ப்பன் செல்வதாக உவமை சொல்கிறது; அது ஒரு அற்ப எண்ணிக்கைதான். எனவே, ஒரு ஆத்துமா தொலைந்துபோயிருந்தாலும் கூட, அந்த ஆத்துமாவுக்காக கிறிஸ்து மரித்திருந்திருப்பார்.

மந்தையை விட்டு வழிதப்பிய ஆடுதான், மற்ற ஆடுகளை விட மிகவும் உதவியற்ற நிலையில் இருந்தது. அதால் திரும்பிவர முடியாது; மேய்ப்பன்தான் அதைத் தேடிச் செல்ல வேண்டும். அது போலத்தான், தேவனைவிட்டு வழிதவறிய மனிதனும் இருக்கிறான்; தொலைந்துபோன ஆட்டைப்போல உதவியற்ற நிலையில் இருக்கிறான். தேவ அன்பு அவனை விடுவிக்காவிட்டல், அவன் தேவனிடம் திரும்பிவரவே முடியாது.

ஒரு ஆடு தொலைந்து போனதைக் கண்டதும், மந்தையில் பத்திரமாக இருக்கும் ஆடுகளைப் பார்த்துவிட்டு, எனக்கு தொண்ணூற்றொன்பது ஆடுகள் இருக்கின்றன ; வழிதவறிப்போன ஒரு ஆட்டைத் தேடிச் செல்வதால் அதிக தொந்தரவுதான் மிஞ்சும். அது தானே திரும்பி வரட்டும். அது உள்ளே செல்லும்படி பட்டியின் கதவைத் திறந்துவிடுவேன்” என்று மேய்ப்பன் அக்கறையின்றி கூறமாட்டான். ஆடு காணாமல் போனது தெரிந்ததுமே வருத்தமும் பதற்றமுமடைகிறான். ஆடுகளை மறுபடியும் மறுபடியும் எண்ணு கிறான். ஒரு ஆடு தொலந்துபோனதென உறுதி செய்த பின், தூக்கம் வராமல் போகிறது. தொண்ணூற்றொன்பதையும் மந்தையில் விட்டுவிட்டு, காணாமற்போன ஆட்டைத் தேடிச் செல்கிறான். வெளிச்சம் மறைந்து இருள் அதிகமாக அதிகமாக, செல்லும் பாதையில் ஆபத்து மேலும் மேலும் அதிகரிக்க, அந்த மேய்ப்பனின் பதற்றமும் அதிகரிக்கிறது; தேடு தலும் தீவிரமாகிறது. தொலைந்துபோன அந்த ஒரு ஆடைக் கண்டுபிடிக்க, தன்னால் முடிந்த முயற்சிகளை எல்லாம் செய்கிறான்.

எங்கேயோ தொலைவில், முதன் முதலாக லேசாக சத்தம் கேட்ட தும், பதற்றம் தணிகிறது ! சத்தம் வந்த திசையில் செ ங்குத்தான மேடுகளில் ஏறுகிறான், செங்குத்துப் பாறையின் விளிம்பிற்கே சென்ல்கிறான். ஆட்டின் சத்தம் வரவர குறைவதைக் கேட்டு, அது சாகிற நிலையில் இருப்பது புரிகிறது. இறுதியில் அவனது முயற்சிக்கு பலன் கிடைக்கிறது; தொலைந்ததைக் கண்டுபிடிக்கிறான். தனக்கு ஏராளமான தொந்தரவைக் கொடுத்து விட்டதாக அதை அவன் திட்டவில்லை. சாட்டையால் அதை அடிக்கவு மில்லை. அதை நடத்திச் செல்லவும் அவன் முயல வில்லை. நடுங்கிக்கொண்டிருக்கும் அந்த ஆட்டை மகிழ்ச்சியோடு தன் தோள்களில் போட்டுக்கொள்கிறான்; அது அடிபட்டு, காயப்பட் டிருந்ததாகக் கண்டால், அதை தன்னுடைய மடியில் வைத்து, கரங்களுக்குள் அணைத்து, தன்னுடைய இதய வெப்பத்தால் அது பிழைக்கும்படி அனல் மூட்டுகிறான். தன் முயற்சி வீண்போக வில்லையென்கிற நன்றியுணர்வோடு, அதை மீண்டும் மந்தைக்குக் கொண்டு செல்கிறான்.

தேவனுக்கு நன்றி. ஆட்டைக் கண்டுபிடிக்காமல் மேய்ப்பன் வருத்தத்தோடு திரும்பி வந்ததாக அவர் நமக்குக் காட்டவில்லை. தோல்வியைப் பற்றியல்ல, வெற்றிகரமாகக் கண்டுபிடித்து, மகிழ்ச்சியடைந்தது பற்றிதான் கூறுகிறது. தேவ மந்தையலிருந்து தொலைந்து போகும் எந்த ஆட்டையும் அவர் கண்டுகொள்ளாமல் விடுவதில்லை, யாரும் உதவியின்றி விடப்படுவதில்லை என்பதற்கு தேவன் தருகிற நிச்சயம் இது. கிரயத்திற்கு வாங்கப் படுவதற்கு தங்களை ஒப்புக்கொடுக்கிற ஒவ்வொருவரையும் பாவக்குழியிலிருந்தும், பாவப்புதர்களினின்றும் கிறிஸ்து மீட்பார்.

துன்மார்க்கமாக நடந்துவிட்டதால், நம்பிக்கை இழந்திருக்கும் ஆத்துமாவே, தைரியங்கொள். தேவன் ஒருவேளை உன் மீறுதல்களை மன்னித்து, தம்முடைய பிரசன்னத்திற்குள் வர உன்னை அனுமதிக்கலாமென நினைக்கவேண்டாம். தேவன் முதல் அடி எடுத்து வைத்துவிட்டார். நீ அவருக்கு விரோதமாகக் கலகம் செய்தபோதே, உன்னைத் தேடி வந்தார். மேய்ப்பனின் கனிவான இதயத்துடன் தொண்ணூற்றொன்பது ஆடுகளையும் விட்டு விட்டு, தொலைந்ததைத் தேடி காட்டுக்குள் அலைந்தார். அடி பட்டு, காயப்பட்டு, மரணத்தருவாயிலிருக்கும் ஆத்துமாவைதம் அன்பின் கரங்களால் அணைத்து, சந்தோஷமாக அதை பாதுகாப்பான மந்தைக்குச் சுமந்து செல்கிறார்.

பாவி மேல் தேவன் அன்புகாட்டவேண்டுமானால் முதலாவது அவன் மனந்திரும்பவேண்டும் என்று யூதர்கள் போதித்தார்கள். பரலோகத்தின் தயவைச் சம்பாதித்துத் தருகிற கிரியைதான் மனந் திரும்புதல் என்பது அவர்களுடைய கருத்து. ‘இவர் பாவிகளை ஏற்றுக்கொள்கிறார்” என்று பரிசேயர்கள் திகைப்போடும், கோபத்தோடும் பேசியதற்கு இந்த எண்ணம்தான் காரணமாக இருந்தது. மனந்திருந்தியவர்களைத் தவிர வேறு யாரையும் அவர் தம் பக்கம் வரவிடுவதில்லை என்று நினைத்திருந்தார்கள். ஆனால், நாம் தேவனைத் தேடிச்செல்வதால் அல்ல, தேவன் நம்மைத் தேடிவருவதால் தான் இரட்சிப்பு கிடைக்கிறது என்பதை காணாமற்போன ஆடு குறித்த உவமையில் கிறிஸ்து போதிக்கிறார். “உணர்வுள்ளவன் இல்லை; தேவனைத் தேடுகிறவன் இல்லை; எல்லாரும் வழிதப்பி, ஏகமாய்க் கெட்டுப்போனார்கள்.” ரோமர் 3:11,12. மனந்திரும்புதல் என்பது தேவனை நம்மேல் அன்புகூரச்செய்கிற கருவியல்ல; மாறாக, நாம் மனந்திரும்பும்படி அவர் தம் அன்பை நமக்கு வெளிப்படுத்தி யிருப்பதாலேயே நாம் மனந்திரும்புகிறோம்.

காணாமற்போன ஆட்டை மந்தைக்குக் கொண்டுவந்ததும், மேய்ப்பன் நன்றிப் பெருக்கோடு மகிழ்ச்சிப்பொங்க இனிமை யாகப் பாடுகிறான். அவன் தன் சிநேகிதரையும் அயலகத்தாரையும் கூட வரவழைத்து, ‘காணாமற்போன என் ஆட்டைக் கண்டு பிடித்தேன். என்னோடேகூடச் சந்தோஷப்படுங்கள் என்று சொல்கிறான். அதுபோல, ஆடுகளின் பிரதான மேய்ப்பர் காணா மற்போன ஓர் ஆட்டைக் கண்டுபிடிக்கும் போது, வானமும் பூமியும் இணைந்து, நன்றிபெருக்கால், களிகூர்ந்து பாடுகிறது.

” மனந்திரும்ப அவசியமில்லாத தொண்ணுற்றொன்பது நீ திமான்களைக்குறித்துச் சந்தோஷம் உண்டாகிறதைப் பார்க்கிலும் மனந்திரும்புகிற ஒரே பாவியினிமித்தம் பரலோகத்தில் மிகுந்த சந்தோஷம் உண்டா யிருக்கும்.” ‘பரிசேயரே நீங்கள்தாம் பர லோகத்திற்குச் செல்லக்கூடுமென நினைக்கிறீர்கள். உங்கள் செ ந்த நீதி உங்களைக் காப்பாற்றுமெனக் கருதுகிறீர்கள். நீங்கள் மனந்திரும்ப அவசியமில்லையென்று கருதினால், என் ஊழியம் உங்களுக்கு பயன்தராதென அறியுங்கள். தங்களது தரித் திரத்தையும் பாவ நிலையையும் உணருகிற இந்த ஆத்துமாக்களையே மீட்கும் படி நான் வந்திருக்கிறேன். நீங்கள் புறக்கணிக் கிற தொலைந்து போன இந்த ஆத்துமாக்கள் மேல் பரலோகத் தூதர்கள் அக்கறை கொண்டுள்ளார்கள். இந்த ஆத்துமாக்களில் ஒருவர் என்னுடன் இணையும் போது, நீங்கள் குற்றஞ்சாட்டி, அவர்களைப் பரிகசிக்கிறீர்கள். ஆனால் பரலோகத் தூதர்கள் களிகூருகிறார்கள் என்பதையும், பரலோக மன்றங்களில் வெற்றிக் கீதம் முழங்குவதையும் அறிந்துகொள்ளுங்கள்” என்று இயேசு சொன்னார்.

தேவனுக்கு எதிராக பாவம் செய்த ஒருவர் அழிக்கப்படும் போது, பரலோகத்தில் மகிழ்ச்சியுண்டாகிறதென ரபிமார்கள் சொல்வதுண்டு. ஆனால் அழிப்பது தேவனுக்கு புறம்பான ஒரு காரிய மென இயேசு போதித்தார். தேவன் சிருஷ்டித்த ஆத்துமாக்கள் தேவசாயலை மீண்டும் பெரும் போதுதான் பரலோகம் களிகூறுகிறது.

பாவம் செய்து, தேவனைவிட்டு வெகுதூரம் சென்ற ஒருவர், தேவனிடம் திரும்ப முயலும் போது, விமர்சனம் எழும், அவரை நம்ப மறுப்பார்கள். அவர் உண்மையாகத்தான் மனந்திரும்பி யிருக்கிறாவென்று சிலர் சந்தேகப்படுவார்கள் அல்லது இந்த நபரிடம் உறுதி இல்லை . இவர் நிலைத்திருப்பார் என்று எனக்கு நம்பிக்கையில்லை” என்று கிசுகிசுப்பார்கள். இப்படிப்பட்டவர்கள் தேவனைப்போல அல்லாமல், சகோதரரைக் குற்றஞ்சாட்டு கிறவனான சாத்தானைப் போலச் செயல்படுகிறார்கள். இந்தத் துன்மார்க்கர் விமர்சனம் செய்து, அந்த ஆத்துமாவை அதைரியப் படுத்தவும், அவருக்கு மீண்டும் நம்பிக்கை உண்டாகதபடியும், தேவனைவிட்டு விரட்டவும் நினைக்கிறார்கள். தொலைந்து போன ஒருவர் மனந்திரும்புவதால், பரலோகத்தில் மகிழ்ச்சியுண்டாகிறது என்பதை மனந்திரும்புகிற பாவி தியானிப்பானாக. அவன் தேவ அன்பையே சார்ந்திருக்க வேண்டும், பரிசேயர்களின் சந்தேகத்தையும் பரிகாசத்தையும் கண்டு அதைரியமடையக் கூடாது.

கிறிஸ்துவின் உவமை ஆயக்காரர்களுக்கும், பாவிகளுக்கும் பொருந்தக்கூடியதென ரபிமார்கள் கருதினார்கள்; ஆனால் அதில் விசாலமான அர்த்தம் அடங்கியிருந்தது. காணாமற் போன ஆடானது ஒவ்வொரு பாவியையும் மட்டுமல்ல, தேவதுரோகம் செய்து, பாவத்தால் அழிந்த உலகத்தையும் சுட்டிக்காட்டுவதாக கிறிஸ்து சொன்னார். தேவன் அரசாளுகிற பிரபஞ்சம் மிகமிகப் பெரியது; அதில் இந்த உலகம் சிறு அணுதான். ஆனாலும் விழுந்து போன இந்தச் சிறிய உலகம், அதாவது காணாமற் போன இந்த ஆடு, மந்தைதியிலிருக்கும் மற்ற தொண்ணூற்றொன்பது ஆடுகளை விட, அவருடைய பார்வையில் மிகவும் விலையேறப்பெற்றதாக இருக்கிறது. தொலைந்து போன இந்த உலகத்தை இரட்சிக்கும் படிக்கு, பரலோகமன்றங்களில் மிகவும் பிரியத்திற்குரிய கிறிஸ்து, தமது உன்னத நிலையிலிருந்து இறங்கினார்; பிதாவுடன் தாம் பெற்றிருந்த மகிமையை ஒதுக்கினார். இதற்காகவே பாவம் செய்திராக, அவரை நேசித்த தொண்ணுற் றொன்பது ஆடுகளான மேலோக ஜீவிகளை விட்டு இறங்கி வந்தார்; “நம்முடைய மீறுதல் களினிமித்தம் அவர் காயப்பட்டு, நம்முடைய அக்கிரமங்களினி மித்தம் அவர் நொறுக்கப்பட்டார்.” ஏசாயா 53:5. காணாமற்போன ஆட்டை திரும்பக்கிடைத்த சந்தோஷத்தை தாம் பெறும்படிக்கு, தமது குமாரனில் தம்மையே தேவன் தந்தார்.

“நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகளென்று அழைக்கப்படு வதினாலே பிதாவானவர் நமக்குப் பாராட்டின அன்பு எவ்வளவு பெரிதென்று பாருங்கள்.” யோவான் 3:1. கிறிஸ்து கூறுகிறார்: ‘நீ ர் என்னை உலகத்தில் அனுப்பினது போல, நானும் அவர்களை உலகத்தில் அனுப்புகிறேன்” யோவான் 17:18. கிறிஸ்துவினுடைய உபத்திரவங்களில் குறைவானதை அவருடைய சரீரமாகிய ச பைக்காக, என் மாம்சத்திலே நிறைவேற்று கிறேன்.’” கொலோ. 1:24. கிறிஸ்துவால் தப்புவிக்கப்பட்ட ஒவ் வோர் ஆத்துமாவும், தொலைந்து போனோருக்காக அவருடைய நாமத்தினாலே ஊழியம் செய்யும்படி அழைக்கப்படுகிறது. இஸ்ரவேலர்கள் இந்த ஊழியத்தைச் செய்ய மறுத்தார்கள். கிறிஸ்துவைப்பின்பற்றுவதாகச் சொல்லுகிறவர்களும் கூட இன்று இவ்வூழியத்தைச் செய்ய மறுப்பதில்லையா?

வாசகரே, வழிதப்பிப்போன எத்தனை பேரை நீங்கள் தேடிச் சென்று, மீண்டும் மந்தைக்குள் அழைத்து வந்திருக்கிறீர்கள்? உங்கள் பார்வைக்கு பயனற்றவர்களாகத் தெரிவதால், உங்களுக்குப் பிடிக்காததால் ஆத்துமாக்களைப் புறக்கணிக்கும் போது, கிறிஸ்து தேடுகிற அந்த ஆத்துமாக்களை நீங்கள் அலட்சியப்படுத்துகிறீர் களென்பதை உணர்கிறீர்களா? அவர்களை நீங்கள் புறக்கணிக்கிற அந்தக் கணத்தில் தானே, நீங்கள் அவர்கள் மேல் மனதுருகியிருக்க வேண்டிய அவசியம் அதிகமாக இருந்திருக்கலாம். தொழுகைக்காகக் கூடுகிற இடங்களில், இளைப்பாறுதலுக்கா கவும் சமாதானத்திற்காகவும் ஏங்கும் ஆத்துமாக்கள் உண்டு. அவர்கள் பொறுப்பற்று வாழ்வது போலத் தெரியலாம்; ஆனால், பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஏவுதலுக்கு இணங்குகிறவர்களாக இருப்பார்கள். அவர்களில் அநேகர் கிறிஸ்துவுக்காக ஆதாயப் படக்கூடியவர்களாகவும் இருப்பார்கள்.

காணாமற்போன ஆட்டை மீண்டும் மந்தையில் சேர்க்காவிட் டால், அது அலைந்து திரிந்து, மடிந்து போகும். கரம் நீட்டி தங்களைக் காப்பாற்ற ஆளில்லாமல், அழிவைச் சந்திக்கிற ஆத்து மாக்கள் பலர் உண்டு. பாவிகளான இவர்களைப் பார்ப்பதற்கு கடினமானவர்களாக, பொறுப்பற்றவர்களாகத் தெரியலாம். காணப்படலாம். ஆனால் மற்றவர்களுக்குக் கிடைத்த அனுகூலங்கள் இவர்களுக்கும் கிடைத்திருந்தால், உண்மையுள்ள ஆத்துமாக் களாக விளங்கியிருப்பார்கள்; பிறருக்குப் பயன்படும் விதத்தில் மேலான தாலந்தை வெளிப்படுத்தியிருப்பார்கள். அலைந்து திரியும் இந்த ஆத்துமாக்களை பரலோகத்தூதர்கள் பரிவோடு பார்க்கிறார்கள். மனிதர்களுடைய கண்கள் உலர்ந்து, இருதயங்கள் பரிதாபமற்று காணப்பட்டாலும், தேவதூதர்கள் கண்ணீர் சிந்துகிறார்கள்.

ஓ, சோதிக்கப்பட்டு, பாவத்தில் விழுகிற ஆத்துமாக்கள் மேல், ஆத்துமாவைத் தொடுகிற அளவுக்கு ஆழமான பரிவு காணப்படு வதில்லை! - உருக்கமான உணர்வை ஆ ! காண்பதே அரிதாக இருக்கிறது. ஓ, கிறிஸ்துவின் ஆவி அதிகமாகவும், சுயத்தின் ஆவி முற்றிலும் இல்லாமலும் காணப்பட்டால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!

கிறிஸ்துவின் உவமை தங்களைக் கடிந்து கொண்டதை பரிசேயர்கள் புரிந்து கொண்டார்கள். தம்முடைய ஊழியம் குறித்து அவர்கள் சொன்னவிமர்சனங்களுக்கு அவர் செவிகொடுக்காமல், ஆயக்காரர்களையும் பாவிகளையும் அவர்கள் புறக்கணித்ததை அவர் கடிந்துகொண்டார். அவர்கள் தங்கள் இதயக்கதவுகளை நிரந்தரமாக தங்களுக்கு அடைத்துவிடாதபடிக்கு, வெளிப்படை யாக அவர்களை அவர் கண்டிக்கவில்லை. ஆனால் அவர்களிடம் தேவன் எதிர்பார்க்கிற, ஆனால் அவர்கள் செய்யத்தவறிய ஊழியம் என்னவென்பதை அந்த உவமையின் மூலம் உணர்த் தினார். இஸ்ரவேலின் தலைவர்களாகிய அவர்கள் மெய்யான மேய்ப்பர்களாக இருந்திருந்தால், மேய்ப்பனின் பணியைச் செய்திருப்பார்கள். கிறிஸ்துவின் அன்பையும் இரக்கத்தையும் வெளிப்படுத்தி, அவரோடு சேர்ந்து ஊழியப்பணியைச் செய்திருப்பார்கள். அவ்வாறு செய்ய மறுத்ததால், தங்களை பக்திமான்களென அவர்கள் சொன்னது பொய்யென நிரூபனமான து. கிறிஸ்துவின் இந்தக் கடிந்துகொள்ளுதலை அநேகர் கண்டுகொள்ளவில்லை; ஆனாலும் ஒரு சிலர் அவருடைய வார்த் தைகளால் உணர்வடைந்தார்கள். கிறிஸ்து பரலோகம் சென்ற பிறகு, இவர்கள் மீது பரிசுத்த ஆவியானவர் ஊற்றப்பட்டார். காணாமல்போன ஆடு பற்றிய உவமை சுட்டிக்காட்டிய ஊழியத்தை இவர்கள் அவருடைய சீடர்களுடன் சேர்ந்து செய்தார்கள்.

காணாமற்போன வெள்ளிக்காசு!

காணாமற்போன ஆடு குறித்த உவமையைச் சொன்ன பிறகு, வேறொரு உவமையை கிறிஸ்து சொன்னார்: “அன்றியும், ஒரு ஸ்திரீ பத்து வெள்ளிக் காசை உடையவளாயிருந்து, அதில் ஒரு வெள்ளிக்காசு காணாமற் போனால், விளக்கைக் கொளுத்தி, வீட்டைப் பெருக்கி, அதைக் கண்டு பிடிக்கிற வரைக்கும் ஜாக்கிரதையாய்த் தேடாமலிருப்பாளோ?”

கிழக்கத்திய நாடுகளில், ஏழைகளுடைய வீடுகள் பெரும் பாலும் ஓர் அறையுடன், ஜன்னலோ வெளிச்சமோ இல்லாதவைகளாக இருந்தன. எப்போதாவதுதான் அறையைப் பெருக்குவார்கள், எனவே ஏதாவது காசு கீழே விழுந்தால், தூசியும் குப்பையும் உடனே அதை மூடிவிடும். அதைக்கண்டுபிடிக்க வேண்டுமானால், பகல் நேரத்திலும் கூட விளக்கைக் கொளுத்தி, கவனமாக அறையைப் பெருக்கித் தேடவேண்டும்.

அக்காலத்தில் திருமணப்பெண்களின் சீதனம் காசுகள் தாம்; தங்களுக்கு பின் அவற்றை தங்களுடைய மகள்களுக்குக் கொடுப் பதற்காக பெரும் சொத்து போல பாதுகாத்து வைத்திருப்பார்கள். அவற்றில் ஒரு காசு தொலைந்தால் கூட மிகப்பெரிய இழப்பாகக் கருதுவார்கள். தொலைந்த காசு திரும்பக் கிடைக்கும் போது மிக வும் மகிழ்ச்சியடைவார்கள். அதை உடனே அக்கம்பக்கத்திலுள்ள பெண்களோடும் பகிர்ந்துகொள்வார்கள்.

அந்த ஸ்திரீயானவள் அந்தக் காசைக் கண்டுபிடித்த பின்பு, தன் சிநேகிதிகளையும் அயல் வீட்டுக்காரிகளையும் கூட வரவழைத்து : காணாமற்போன வெள்ளிக்காசைக் கண்டு பிடித்தேன், என்னோடேகூட சந்தோஷப் படுங்கள் என்பாள் அல்லவா? அதுபோல, மனந்திரும்புகிற ஒரே பாவி யினிமித்தம் தேவனுடைய தூதருக்கு முன்பாகச் சந்தோஷமுண்டாயிருக்கிறது என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்” என்று கிறிஸ்து சொன்னார். லூக்கா 15:10.

முந்தைய உவமையைப் போல இந்த உவமையும், ஒரு பொருள் காணாமற் போவதையும், அதைக் கவனமாகத் தேடினால் அது மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்படுவதையும், அதனால் பெரும் மகிழ்ச்சி உண்டாவதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆனால் அந்த இரண்டு உவமைகளும் வெவ்வேறு வகையான மக்களைப் பற்றிப் பேசுகின்றன. வழிதப்பிப்போன ஆட்டிற்கு தான் தொலைந்து போனது தெரியும். அது மேய்ப்பனையும் மந்தையையும் விட்டு விலகியதால், அதால் திரும்பிச் செல்ல முடியவில்லை. தேவனை விட்டுப்பிரிந்ததால், பெருங் குழப்பத்திலும், நிந்தை யிலும், கடும் பாவச்சோதனையிலும் இருப்பவர்களை இது சுட் டிக்காட்டுகிறது. ஆனால் காணாமல் போன காசானது, அக்கிரமங் களினாலும், பாவங்களாலும் தொலைந்துபோய், தங்கள் நிலை குறித்த உணர்வே இல்லாதவர்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தாங்கள் தேவனை விட்டுப் பிரிந்தும், அதுபற்றி அறியாதிருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய ஆத்துமாக்கள் பெரும் ஆபத்தில் இருக்க, அதைக்குறித்த சுயஉணர்வும் அக்கறையும் இல்லாதிருக்கிறார்கள். தேவனுடைய கோரிக்கைகளில் அலட்சியமாக இருப்பவர்கள்கூட, பரிவு நிறைந்த அவருடைய அன்பிற்குப் பாத்திரவான்கள்தாம் என்று இந்த உவமையில் கிறிஸ்து போதிக்கிறார். அவர்களை மீண்டும் தேவனிடத்தில் கொண்டுவருவதற்கு அவர்களைத் தேடிச்செல்ல வேண்டும்.

அந்த ஆடு மந்தையை விட்டு வழிதப்பிச்சென்றது ; வனாந்தரத் திலோ மலைப்பகுதிகளிலோ அது தொலைந்து போனது. வெள்ளிக்காசானது வீட்டில் தொலைந்தது. கைக்கெட்டி தூரத்தில் கிடந்தும் கூட, கவனமாகத் தேடி அதைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டி யிருந்தது.

இந்த உவமையில், குடும்பங்களுக்கான ஒரு பாடம் உள்ளது. குடும்பங்களில் பெரும்பாலும், குடும்ப அங்கத்தினர்களின் ஆத்தும் நிலை குறித்து மிகுந்த அக்கறையின்மை காணப்படுகிறது. தேவனை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற ஒருவர் அந்தக் குடும்பத்தில் இருக்கலாம்; தேவன் ஈவுகளாகக் கொடுத்திருக்கும் குடும்ப அங்கத்தினர்களில் ஒருவர் தொலைந்து போய் விடக் கூடாதே என்று வேதனைப்படுகிற நிலை எவ்வளவு தூரம் காணப்படுகிறது.

புளிதியிலும் குப்பையிலும் கிடந்தாலும் கூட வெள்ளிக்காசு வெள்ளிக்காசுதான். காசுக்குச் சொந்தக்காரர் அதன் மதிப்பை உணர்ந்து தான் அதைத் தேடுகிறார். அதுபோல, எந்த ஆத்துமா வானாலும், அது பாவத்தால் எவ்வளவுதான் தரம் தாழ்ந்திருந்தாலும், தேவனுடய பார்வையில் விலையேறப்பெற்றதாக இருக்கிறது. அந்தக் காசில் ஆட்சிசின்னமும் எழுத்தும் பொறிக்ப்பட் டிருப்பதுபோல, மனிதனும் தன் சிருஷ்டிப்பின்போது தேவசாய லையும் அடையாளத்தையும் பெற்றிருந்தான். இப்போது அது கெட்டு. பாவத்தின் தாக்கத்தால் மங்கினாலும், அந்த அடையாளத்தின் சுவடுகள் ஒவ்வோர் ஆத்துமாவின் மேலும் உள்ளன. அந்த ஆத்துமாவைக் காப்பாற்றி, நீதியிலும் பரிசுத்தத்திலும் தமது செ ராந்தச் சாயலை மீண்டும் அதில் கொண்டுவர தேவன் விரும்புகிறார்.

உவமையில் சொல்லப்படும் அந்தப் பெண்தொலைந்துபோன அந்தக் காசை கருத்தோடு தேடுகிறாள். விளக்கைக் கொளுத்தி, வீட்டைப் பெருக்குகிறாள். தேடுவதற்கு தடையாகவுள்ள அனைத்தையும் அப்புறப்படுத்துகிறாள். தொலைந்தது ஒரு காசு தான் என்றாலும், அதைக் கண்டுபிடிக்கும் வரை முயற்சி செய்வதை நிறுத்தவில்லை . அது போல குடும்பத்தில், ஒரு நபர் தேவனைவிட்டுப் பிரிந்து சென்றாலும் கூட, அவரைத் தேவனிடத்தில் திருப்புவதற்கு அனைத்து முயற்சிகளையும் எடுக்கவேண்டும். மற்றவர்களும் தங்கள் பங்கிற்கு தங்களை கருத்தோடும் கவனத்தோடும் சுய பரிசோதனை செய்யவேண்டும். அனுதின வாழ்க்கையை ஆராயவேண்டும். அந்த ஆத்துமா மனந்திரும் பாமல் இருப்பதற்கு ஏதாவது தவறோ பிழையோ, நிர்வாகக் குறையோ காரணமாயிருக்கிறதாவெனப் பார்க்கவேண்டும்.

குடும்பத்தில் ஒரு பிள்ளை தன் பாவநிலை குறித்து சுய உணர்வே இல்லாதிருந்தால், பெற்றோர் ஏதாவது செய்தாக வேண்டும். விளக்கைக் கொளுத்தட்டும். அந்தப் பிள்ளை காணாமல் போன தற்கான காரணத்தைக் கண்டு படிக்க தேவ வார்த்தையை ஆராயட்டும்; அதன் வெளிச்சத்தில் வீட்டிலுள்ள ஒவ்வொன்றையும் கவனமாக ஆராயட்டும். பெற்றோரு தங்கள் இருதயங்களை ஆராய்ந்து, தங்கள் பழக்கவழக்கங்களை பரிசோதிக்கட்டும். பிள்ளைகள் தேவனுடைய சொத்துக்கள்; அவருடைய சொத்தை நிர்வகிப்பதில் நாம் அவருக்குக் கணக்கு ஒப்புவிக்கவேண்டும்.

ஏதாவது அயல் நாடுகளில் ஊழியம் செய்ய வேண்டுமென அதிகமாக ஏங்குகிற அப்பாக்களும் அம்மாக்களும் இருக்கிறார்கள். வீட்டில் அல்லாமல் வெளியே கிறிஸ்துவின் பணியில் மும்முரமாக இயங்குகிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களுடைய பிள்ளைகளோ இரட்சகரையும் அவருடைய அன்பையும் அறியாதவர்களாக இருப்பார்கள். தங்கள் பிள்ளைகள் கிறிஸ்துவை அறிந்து கொள்கிற பொறுப்பை போதகரிடமோ ஓய்வுநாள் பள்ளி ஆசிரியரிடமோ விட்டுவிடு வார்கள். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் தேவன் தங்களுக்குக் கொடுத்திருக்கிற பொறுப்பை அலட்சியம் செய்கிறார்கள். தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு கிறிஸ்துவைப் பற்றிச் சொல்லிக்கொடுப் பதும், அவர்களைக் கிறிஸ்தவர்களாகப்பயிற்றுவிப்பதும் தான் பெற்றோர் தேவனுக்குச் செய்கிற மிகப்பெரிய சேவையாகும். இந்த ஊழியத்தை மிகவும் பொறுமையோடும், வாழ்நாள் முழுதவதும் கருத்தோடும், விடாமுயற்சியோடும் செய்யவேண்டும். இந்தக் கடமையைச் செய்யத் தவறினால், நாம் உண்மையற்ற உக்கிராணக்காரர்களென நிரூபிக்கிறோம். அவ்வாறு அலட்சியம் செய்வதற்கான எந்தச் சாக்குப்போக்கையும் தேவன் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்.

இந்தக் கடமையில் தவறிவிட்டோமே என்று குற்றவுணர்வு கொள்கிறவர்கள் நம்பிக்கை இழக்கக்கூடாது. காசைத் தொலைத்த அந்தப் பெண், அதைக் கண்டுபிடிக்கும் வரைக்கும் தேடினாள். அதுபோல பெற்றோர், ‘இதோ, நானும், கர்த்தர் எனக்குக் கொடுத்த பிள்ளைகளும் என்கிற நிலையை எட்டுகிற வரையிலும் அன்போடும் விசுவாசத்தோடும் ஜெபத்தோடும் தங்களுடைய குடும்பத்தினருக்காகப் பிரயாசப்படவேண்டும்.

இதுதான் மெய்யான குடும்ப ஊழியம். இந்த ஊழியத்தைச் செய்கிறவருக்கும் நன்மை உண்டு; ஊழியத்தால் பயனடைகிற வருக்கும் நன்மை உண்டு. குடும்ப வட்டத்திற்குள் உள்ளவர் களிடம் மெய்யான அக்கறையோடு நாம் ஊழியம் செய்தால், தேவ னுடைய குடும்பத்தாருக்கு ஊழியம் செய்ய நம்மைத் தகுதிப்படுத் துகிறோம்; நாம் கிறிஸ்துவுக்கு உண்மையாக இருந்தால், அவர்களோடு கூட நித்தியகாலமும் நாம் வாழ்வோம். குடும்பத்திற் குள் நாம் ஒருவருக்கு ஒருவர் காட்டுகிற அதே அக்கறையை, கிறிஸ்து வுக்குள் நம்முடைய சகோதர சகோதரிகள் மேலும் நாம் காட்ட வேண்டும்.

இது எல்லாமே மற்றவர்களுக்கு ஊழியம் செய்ய நம்மைத் தகுதிப் படுத்தவேண்டும் என்பதே தேவனுடைய திட்டமாகும். நம் பரிவு மனப்பான்மை அதிகரித்து, நம்முடைய அன்பு அதிகரிக்கும் போது, எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஊழிய வாய்ப்பு இருப்பதைக் காணலாம். தேவனுடைய மாபெரும் குடும்பத்தில் உலகம் முழுவ திலும் உள்ளவர்கள் அடங்குவார்கள். அந்தக் குடும்பத்தில் ஒரு வரைகூட அலட்சியத்தோடு நாம் கடந்து செல்லக்கூடாது.

நாம் எங்கிருந்தாலும் சரி, காணாமற் போயுள்ள வெள்ளிக் காசை தேடுகிற வேலை இருக்கும். நாம் அதைத் தேடுகிறோமா? பக்தி மார்க்கங்களில் அக்கறையே இல்லாதவர்களை ஒவ்வொரு நாளும் சந்திக்கிறோம். அவர்களிடம் பேசுகிறோம், அவர்களை போய் பார்க்கிறோம்; அவர்களுடை ஆவிக்குரிய நலனில் அக் கறை காட்டுகிறோமா? பாவத்தை மன்னிக்கிற இரட்சகரென கிறிஸ்துவை அவர்களுக்கு அறிமுகம் செய்கிறோமா? கிறிஸ்து வின் அன்பால் வெதுவெதுப்பான இருதயங்களோடு, அந்த அன்பை அவர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறோமா? இல்லையன் றால், தேவனுடைய சிங்காசனத்திற்கு முன்பாக அவர்களோடு சேர்ந்து நாமும் நிற்கும் போது, தொலைந்து போன, நித்தியமாக தொலைந்துபோன அந்த ஆத்துமாக்களை எவ்வாறு நாம் எதிர் கொள்வோம்?

ஓர் ஆத்துமாவின் மதிப்பை யார் மதிப்பிடக்கூடும்? அதன் மதிப்பை அறிய விரும்பினால், கெத்சமனேக்குச் செல்லுங்கள்; அவருடைய வேர்வை இரத்தத்தின் பெருந்துளிகளாக வருமள விற்கு வியாகுலத்தோடு அவர் கடந்து சென்ற சமயங்களைக் கவனியுங்கள். சிலுவையில் உயர்த்தப்பட்ட இரட்சகரைப் பாருங்கள். “என் தேவனே! என் தேவனே! ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?” என்று நொந்துபோய் அவர் கதறியதைக் கேளுங்கள். மாற்கு 15:34. காயப்பட்ட தலையையும், ஈட்டியால் குத்தப்பட்ட விலாவையும், ஆணிகளால் கடாவப்பட்ட பாதங்களையும் பாருங்கள். இவற்றிற்கெல்லாம் கிறிஸ்து தம்மை ஒப்புக்கொடுத்தாரெனச் சிந்தியுங்கள். நம்முடைய மீட்பிற்காக, பரலோகமே பெரும் இடர்பாட்டிற்கு ஆளானது. ஒரு பாவி இருந்திருந்தால் கூட அவனுக்காக கிறிஸ்து மரித்திருப்பார் என்பதை மனதில் கொண்டு சிலுவையினண்டைச் சென்றால், ஓர் ஆத்துமாவின் மதிப்பு எவ்வளவு விலையேறப் பெற்றது என்பதை நீங்கள் கண்டுகொள்ளலாம்.

கிறிஸ்துவோடு உங்களுக்கு தொடர்பிருந்தால், ஒவ்வொரு மனி தனையும் அவர் கருதுகிறவண்ணமாகவே கருதுவீர்கள். கிறிஸ்து உங்கள் மேல் காட்டின அதே ஆழமான அன்பை மற்றவர் களிடமும் காட்டுவீர்கள். அப்பொழுது, கிறிஸ்து யாருக்காக மரித்தாரோ அவர்களைத் துரத்தாமல் ஆதாயப்படுத்த முடியும்; புறக்கணியாமல் சேர்த்துக்கொள்ள முடியும். ஒவ்வொருவருக் காவும் தனிப்பட்ட விதத்தில் கிறிஸ்து முயன்றிருக்காவிட்டால், ஒருவரைகூட தேவனிடத்திற்குக் கொண்டு வந்திருக்க முடியாது; அதேபோன்ற தனிப்பட்ட முயற்சியால் தான் ஆத்துமாக்களை நாம் ஆதாயப்படுத்தமுடியும். மரணத்தை நோக்கிச் செல்பவர்களைக் காணும் போது, அவர்களைக் கண்டுகொள்ளாமல், சமாதானமாக நீங்கள் இருக்க முடியாது. அவர்கள் எவ்வளவு அதிகமாக பாவத்திலும், எவ்வளவு ஆழமாக துயரத்திலும் இருக்கிறார்களோ, அவர்களைத்தப்புவிக்கும்படி அவ்வளவு அதிகமாக தீவிரமாகவும் அன்பாகவும் நீங்கள் முயற்சி செய்வீர்கள். பாடு அனுபவிக்கிறவர் களின், தேவனுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்பவர்களின், பாவப்பாரத் தால் சிறுமைப்படுபவர்களின் தேவையைப் பகுத்தறிவீர்கள். அவர்கள் மேல் உங்களுக்குப் பரிவு உண்டாகும்; அவர்களுக்கு உதவிக்கரம் நீட்டுவீர்கள். விசுவாசக் கரங்களால் அவர்களைப் பிடித்து, அன்பு செலுத்தி, அவர்களை கிறிஸ்துவிடம் கொண்டுவரு வீர்கள். நீங்கள் அவர்களைக் கண்காணித்து, ஊக்கப்படுத்துவீர்கள்; நீங்கள் காட்டுகிற பரிவும் நம்பிக்கையும் அவர்கள் நிலைதடுமாறா மல் இருப்பதற்கு உதவியாக இருக்கும்.

இந்தப் பணியில் பரலோகத்தூதர்கள் அனைவரும் ஒத்துழைக்க ஆயத்தமாயிருக்கிறார்கள். தொலைந்து போன வர்களைத் தேடிச் செல்கிறவர்கள் கட்டளையிடும் தூரத்தில் தான் பரலோக வளங்கள் இருக்கும். கொஞ்சமும் அக்கறையின்றி, மிகவும் கடினப் பட்டுப்போய் இருப்போரைச் சந்திப்பதற்கு தேவத்தூதர்கள் உதவி செய்வார்கள். ஒரு பாவியை தேவனிடம் கொண்டுவரும் போது, பரலோகம் முழுவதும் சந்தோஷப்படும்; தேவனும், ஆட்டுக்குட்டியானவரும் மனுப்புத்திரர்மேல் காட்டுகிற இரக்கத்திற்காகவும், கனிவான அன்புக்காகவும் அவர்களைப் புகழ்ந்து, கேரூபீன்களும் சேராபீன்களும் தங்களது பொற்சு ரமண்டலங்களைக் கையில் பிடித்து, பாடுவார்கள்.

16 - “காணாமற்போனான், திரும்பவும் காணப்பட்டான்”

தம்மை விட்டுப் பிரிந்து செல்கிறவர்கள் மேல் தேவன் எவ்வளவு பரிவாக அன்பு காட்டுகிறார் என்பதை காணாமற்போன ஆடு, காணாமற்போன வெள்ளிக்காசு, காணாமற் போன மகன் குறித்த உவமைகள் தெள்ளத்தெளிவாகக் கூறுகின்றன. அவர்கள் தேவனைவிட்டுப் பிரிந்து சென்றாலும், அந்தப் பரிதாப நிலையிலேயே அவர்களை அவர் விடவில்லை . தந்திரமிக்க எதிரியின் சோதனைகளுக்கு ஆளாகக்கூடிய அனைவர்மேலும் அவர் முற்றிலும் இரக்கமும், பரிவும் உள்ளவராக இருக்கிறார்.

பிதாவின் அன்பை முன்பு ருசித்திருந்தும், சோதனைக்காரன் தன் விருப்பப்படி தங்களைச் சிறைப்படுத்த அனுமதித்தவர்களை ஆண்டவர் எவ்வாறு அணுகுகிறார் என்பதை கெட்ட குமாரன் உவமை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது.

“ஒரு மனுஷனுக்கு இரண்டு குமாரர் இருந்தார்கள். அவர் களில் இளையவன் தகப்பனை நோக்கி : தகப்பனே, ஆஸ்தியில் எனக்கு வரும் பங்கை எனக்குத் தர வேண்டும் என்றான். அந்தப்படி அவன் அவர்களுக்குத்தன் ஆஸ்தியைப் பங்கிட்டுக்கொடுத்தான். சில நாளைக்குப்பின்பு, இளைய மகன் எல்லாவற்றையும் சேர்த்துக் கொண்டு, தூர தேசத்துக்குப் புறப்பட்டுப்போனான்.

வீட்டில் அப்பா விதித்த கட்டுப்பாடுகள் அந்த இளைய மகனுக்கு சலிப்பூட்டின . தன்னுடைய சுதந்தரம் அடக்கப்படுவதாக நினைத் தான். தன் அப்பாவின் அன்பையும், அக்கறையையும் அவன் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை ; தன் மனம் போன போக்கில் செல்லத் தீர்மானித்தான்.

தன் தகப்பனுக்குச் செய்யவேண்டிய கடமைகளை அந்த வாலிபன் எண்ணவில்லை; நன்றியுள்ளவனாகவும் இல்லை; ஆனாலும் அவருடைய பிள்ளை என்பதால் உரிமைப்படி அவருடைய சொத்தில் பங்கு கேட்கிறான். அப்பா மரித்த பிறகுதான் அந்தச் சொத்துக்கள் அவனைச் சேரும்; ஆனால் உடனடியாக அதைப் பெற விரும்புகிறான். தற்சமயம் கிடைக்கிற சந்தோஷம் தான் பெரிதாக இருந்த்து ; எதிர்காலம் பற்றி கவலையே இல்லை.

பூர்வீகச் சொத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு தன் தகப்பன் வீட்டைவிட்டு தூரதேசத்துக்கு” செல்கிறான். அளவுக்கு மிஞ்சி பணம், விருப்பப்படி வாழ்வதற்கான சுதந்தரம், தான் விரும்பியது கிடைத்து விட்டதாக தன்னையே வஞ்சித்துக் கொள்கிறான். “இதைச் செய்யாதே, இது உனக்கு தீங்காக முடியும்; அல்லது, இதைச் செய், இதுதான் சரி” என்று அவனிடம் சொல்வதற்கு எதுவுமே இல்லை. தீய நண்பர்கள் அவனை மேலும் மேலும் பாவத்திற்குள் ஆழ்த்துகின்றனர்; துன்மார்க்கமாய் ஜீவனம் பண்ணி, தன் ஆஸ்தியை அழித்துப்போட்டான்.”

“தங்களை ஞானிகளென்று சொல்லியும் பயித்தியக்காரராக ” சிலர் இருப்பதாக வேதாகமம் சொல்கிறது. ரோமர் 1:22. இந்த உவமையில் வரும் வாலிபனின் வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். சுயநலத்தோடு தன் அப்பாவிடமிருந்து பெற்ற சொத்தை, வேசிகளிடத்தில் அழித்துப்போட்டான். பொக்கிஷம் போன்ற வாலிபப் பருவம் சீரழிந்தது.

வாழ்வின் பொன்னான வருடங்களும், அறிவுத்திறனும், வாலிபத்தின் உயர்வான கனவுகளும், ஆவிக்குரிய உத்வேகங்களும் இச்சை எனும் அக்கினியில் பொஷிங்கின.

கொடிய பஞ்சமுண்டாகிறது; உணவுக்கு வழியில்லை ; அந்த தேசத்துக் குடிகளில் ஒருவனிடத்தில் போய் ஒட்டிக்கொண்டான். இவனை அவன் தன் வயல்களில் பன்றிகளை மேய்க்கும்படி அனுப்பினான். ஒரு யூதனைப் பொறுத்தவரை இது மிகவும் இழிவான, கீழ்த்தரமான வேலையாகும். தனக்கு விடுதலை கிடைத்ததாக பெருமைப்பட்ட வாலிபன் இப்போது அடிமைப்பட்ட நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான். மிகக்கொடிய அடிமைத்தனம்; அதாவது, “தன் பாவக்கயிறுகளால் கட்டப்பட் டான்.” நீதி 5:22. தன்னை அழகுப்படுத்தின பளபளப்பான, மினு மினுப்பான அணிகலன்களை இழந்தான், இப்போது அவன் கட்டுண்டிருந்த ச ங்கிலி பாரமாக இருந்தது. பன்றிகளைத் தவிர தன்னுடன் யாருமில்லாத, பஞ்சம் நிலவிய அந்த இடத்தில் உட்கார்ந்து, பன்றிகள்தின்கிற தவிட்டினாலே தன் வயிற்றை நிரப்ப ஆசையாயிருந்தான். அவன் வசதியாக இருந்த சமயங்களில் அவனோடேயே சுற்றி வந்து, அவனுடைய செலவில் புசித்து, குடித்த அவனுடைய ஆண்நண்பர்கள் யாரும் இப்போது அவனோடு இல்லை. அவனுடைய கட்டுக்கடங்காத மகிழ்ச்சி எங்கே போனது? மனச் சாட்சியை மழுக்கி, உணர்வுகளை மரக்கச்செய்து தான் சந்தோஷமாக இருப்பதாக நினைத் துக்கொண்டான்; இப்போது பணமெல்லாம் செலவழிந்துவிட்டது, பசி அடங்கவில்லை, பெருமை போனது, ஒழுக்கநிலை குன்றிப்போனது, அவனது சித்தம் பலவீனப்பட்டு, நம்பிக்கைக் குத் தகுதியற்று போனது, மேலான உணர்வுகளெல்லாம் மறைந்தன; மனிதரிலேயே மிகவும் நிர்ப்பந்தமான நிலைக்குத் தள்ளப் பட்டிருந்தான்.

ஒரு பாவியின் நிலை எவ்வளவு அருமையாக இங்கு சித்தரிக் கப்படுகிறது! தேவனுடைய அன்பின் ஆசீர்வாதங்கள் அவனைச் சூழ்ந்திருந்தாலும், பாவியானவன் சிற்றின்பத்திலும் பாவ ஆசை யிலும் திளைத்திருந்தால், தேவனைவிட்டுப் பிரிவதைவிட வேறு எதையும் அதிகமாக விரும்பமாட்டான். நன்றி கெட்ட அந்தக் குமாரனைப்போல, தேவனுடைய நன்மைகளைப் பெறுவது தன் உரிமையென சொந்தங்கொண்டாடுகிறான். எல்லாரையும் போல தனக்கும் கிடைத்ததாக நினைக்கிறான்; திரும்ப நண்றியுணர்வைக் காட்டுவதுமில்லை, அன்பின் சேவையைச் செய்வது மில்லை. இருப்பிடம் தேடி கர்த்தருடைய பிரசன்னத்தை விட்டு புறப்பட்ட காயீனைப்போல, ‘தூரதேசத்தில் அலைந்து திரிந்த கெட்ட குமாரனைப் போல, பாவிகள் தேவனை மறந்திருப்பதில் மகிழ்ச்சி யைத் தேடுகிறார்கள். ரோமர் 1:28.

சுயத்தைமையமாகக் கொண்ட வாழ்க்கை பார்ப்பதற்கு எப்படியும் காட்சியளிக்கட்டும்; ஆனால் அது வீணானதே. தேவனை விட்டுப் பிரிந்து வாழ நினைக்கிற எவரும் தன் ஆஸ்திகளைச் செலவழித்துப் போடுகிறார். பொன்னான வருடங்களை வீணடிக்கிறார், மன - இருதய - ஆத்தும் ஆற்றல்களை வீணடிக்கிறார், நித்திய வாழ்க்கையை முற்றிலும் இழக்கும்படி செயல்படுகிறார். சுயத்தைச் சேவிப்பதற்காக தேவனை விட்டுப் பிரிந்து போகிறவன், இவ்வுலகிற்கு அடிமையாகிறான். தூதர்களோடு ஐக்கியம் கொள்வதற்காக தேவன் சிருஷ்டித்த சிந்தையானது பூமிக்கடுத்த, மிருகத்தனமான சேவை செய்யு மளவிற்குச் சீர்கெடுகிறது. சுயத்தைச் சேவிக்கிற போக்கின் முடிவு இதுதான்.

இப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையை நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்திருந்தால், அப்பமல்லாத ஒன்றிற்காக பணம் செலவழிக்கிறீர்கள், திருப்தி தராத ஒன்றிற்காகப் பிரயாசப்படுகிறீர்கள். நீங்கள் சீர்கெட்டுப் போனதை உணர்கிற சமயம் வரும். தூரதேசத்திலே தனிமையில் துக்கத்தோடு இருக்கும் போது, ‘நிர்ப்பந்தமான மனுஷன் நான்! இந்த மரணசரீரத்திலிருந்து யார் என்னை விடுதலையாக்குவார்?” என்று நம்பிக்கையிழந்து கதறுவீர்கள். ரோமர் 7:24. தீர்க்கதரிசியின் பின்வரும் வார்த்தைகள் உலகம் முழுவதிலும் காணப்படு கிற ஓர் உண்மையாகும் : “மனுஷன் மேல் நம்பிக்கை வைத்து, மாம்சமான தைத் தன் புயபலமாக் கிக்கொண்டு, கர்த்தரை விட்டு விலகுகிற இருதயமுள்ள மனுஷன் சபிக்கப்பட்டவன் என்று கர்த்தர் சொல்லு கிறார். அவன் அந்தரவெளியில் கறளையாய்ப் போன செடியைப் போலிருந்து, நன்மை வருகிறதைக் காணாமல், வனாந்தரத்தின் வறட்சியான இடங்களிலும், குடியில்லாத உவர் நிலத்திலும் தங்குவான்.’” எரேமியா 17:5,6.தேவன் தீயோர் மேலும் நல்லோர் மேலும் தமது சூரியனை உதிக்கப்பண்ணி, நீதியுள்ளவர்கள் மேலும் அநீதியுள்ளவர்கள் மேலும் மழையைப் பெய்யப்பண்ணுகிறார்.” மத்தேயு 5:45. ஆனால் சூரிய ஒளியையும் மழையையும் பெறாத படி, தங்களை அடைத்துக்கொள்கிற அதிகாரம் மனிதர்களுக்கு உள்ளது. எனவே நீதியின் சூரியன் உதிக்கும் போது, கிருபையின் மாரி அனைவர்மேலும் இலவசமாகப் பொழியும் போது, தேவனை விட்டு நாம் பிரிந்திருப்போமானால், வனாந்தரத்தில் வறட்சியான இடங்களில் குடியிருப்பது போன்ற நிலை ஏற்படும்.

யாராவது தம்மை விட்டுப் பிரிந்து செல்லத் தீர்மானித்தால், தேவன் அன்போடு அவனுக்காக ஏங்குகிறார்; அவனை மீண்டும் அப்பாவின் வீட்டிற்கு அழைத்துவருவதற்கான செல்வாக்குகளை உருவாக்குகிறார். கெட்டகுமாரன் தன் நிர்ப்பந்தமான நிலையில் புத்தி தெளிந்தான். அவனைக் கட்டியிருந்த சாத்தானுடைய வஞ்சக வல்லமை உடைக்கப்பட்டது. தன்னுடைய மூடத்தனமே தன்னுடைய உபத்திரவத்திற்கு காரணமென்பதைக் கண்டு கொண்டான்; “என் தகப்பனுடைய கூலிக்காரர் எத்தனையோ பேருக்கு பூர்த்தியான சாப்பாடு இருக்கிறது, நானோ பசியினால் சாகிறேன். நான் எழுந்து, என் தகப்னிடத்திற்குப் போவேன்” என்று சொன்னான். கெட்டகுமாரன் இக்கட்டான நிலையில் இருந்தாலும், தன்னுடைய அப்பாவின் அன்பை உணர்ந்த போது, அவனுக்குள் நம்பிக்கை வந்தது. அந்த அன்புதான் அவனை வீட்டுக்குச் செல்லவைத்தது. அதுபோல, தேவன் அன்பாக இருக்கிறார் என்கிற நிச்சயம்தான் தேவனிடம் திரும்பிச் செல்வதற்கு பாவியை நெருக்கி ஏவுகிறது. “தேவதயவு நீ குணப்படும் படி உன்னை ஏவுகிறது.’” ரோமர் 2:4. தேவன் தம் அன்பால் காட்டும் இரக்கமும் மனதுருக்கமும் பொற்சங்கிலி போல, அழிந்துபோகிற நிலையில் இருக்கிற ஒவ்வோர் ஆத்துமா வைச் சுற்றிலும் வைக்கப்பட்டுள்ளது. “அநாதி சிநேகத்தால் உன்னைச் சிநேகித்தேன்; ஆதலால் காருணியத்தால் உன்னை இழுத்துக்கொள்கிறேன்” என்று ஆண்டவர் சொல்கிறார். எரேமியா 31:3.

தன்னுடைய குற்றத்தை அறிக்கையிட அந்தக் குமாரன் தீர்மானிக்கிறான். தன் தகப்பனிடத்திற்குப்போய் “பரத்துக்கு விரோத மாகவும் உமக்கு முன்பாகவும் பாவஞ்செய்தேன். இனிமேல் உம்முடைய குமாரன் என்று சொல்லப்படுவதற்கு, நான் பாத்திர னல்ல” என்று சொல்ல நினைக்கிறான். தன்னுடைய அப்பாவின் அன்பை தான் கொஞ்சங்கூட உணரவில்லை என்பதையும் காட்டுவதற்கு, “உமது கூலிக்காரரில் ஒருவனாக என்னை வைத்துக்கொள்ளும் ” என்று சொல்ல நினைக்கிறான்.

அந்த வாலிபன், பன்றிக்கூட்டத்தையும் தவிட்டையும் விட்டு எழுந்து, வீட்டை நோக்கிச் செல்கிறான். நலிந்த உடல் நடுங்குகிறது; பசியால் மயக்கம் வருகிறது; எதிர்பார்ப்போடு நடக்கிறான். கந்தையான நிலையை மூடி மறைக்க ஒன்றும் இல்லை; ஆனால் அவனுடைய இக்கட்டான நிலை பெருமையை அடக்கியிருந்தது, முன்பு ஒரு மகனாக வளர்ந்த இடத்தில் ஒரு கூலிக்காரனாக வேலை கேட்டு கெஞ்ச விரைகிறான்.

கவலையற்ற, புத்தியற்ற அந்த வாலிபன், அப்பாவிடமிருந்து பிரிந்து வாசலைவிட்டு வெளியேறியபோது, அப்பாவின் இரு தயம் எவ்வளவுக்கு வலித்திருக்கும், ஏங்கியிருக்குமென அவன் கொஞ்சமும் யோசிக்கவில்லை. துன்மார்க்கரான தன் தோழர்களோடு விருந்துண்டு, ஆடிப்பாடியபோது, தன்னுடைய குடும் பத்தின் மேல் எவ்வளவுக்கு களங்கம் ஏற்பட்டிருக்குமென கொஞ்சமும் யோசிக்கவில்லை. இப்போதுகளைப்போடும் வேதனை யோடும் வீட்டை நோக்கி நடந்தான்; அவனுடைய வருகைக்காக ஒருவர் ஏங்கிக்கொண்டிருந்ததை அவன் அறியவில்லை. ஆனால், அவன் ‘தூரத்தில் வரும்போதே அப்பா அவனை இனங்கண்டு கொள்கிறார். அன்பு கனப்பொழுதில் இனங்கண்டு கொள்ளும். பலவருட பாவ்வாழ்க்கை அவனைச் சிதைத்திருந்தாலும் கூட, அது அப்பாவின் கண்களுக்கு மகனை மறைக்க முடியவில்லை. அவர் மனதுருகிஓடி, அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு ” நீண்ட நேரமாக அவனை விடாமல், கனிவோடு அணைத்துக் கொள்கிறார்.

கந்தை கோலமாக, பெருந்துயரத்தில் இருந்த தன் மகனை யாரும் ஏளனமாகப் பார்க்க அப்பா அனுமதிக்கவில்லை. தன் தோள்களில் கிடந்த அகலமான, விலையுயர்ந்த மேலாடையை எடுத்து, மெலிந்து போயிருந்த தன் மகனைச் சுற்றிலும் மூடிகிறார். அந்த வாலிபன் மனம் வருந்தினவனாக, ” தகப்பனே, பரத்துக்கு விரோதமாகவும் உமக்கு முன்பாகவும் பாவஞ்செய்தேன். இனிமேல் உம்முடைய குமாரன் என்று சொல்லப்படுவதற்கு நான் பாத்திரனல்ல” என்று சொல்லி தேம்பி அழுகிறான். அப்பொழுது தகப்பன் அவனை நெருக்கமாக அணைத்துக் கொண்டு வீட்டிற்குள் அழைத்துச்செல்கிறார். கூலிக்காரனாக தன்னை வைக்கும்படி அவன் மீண்டும் கெஞ்சுவதற்கு அவர் சந்தர்ப்பமே கொடுக்கவில்லை . அவன் அவருடைய குமாரன் ; வீட்டில் கிடைக்கும் அனைத்து வசதிகளையும் பெற்று கனப் படுத்தப்பட வேண்டியவன். வீட்டுப் பணியாளர்கள் மரியாதை யோடு, சே வை செய்யத் தகுதியுள்ளவன்.

” அப்பொழுது தகப்பன் தன் ஊழியக்காரரை நோக்கி: நீங்கள் உயர்ந்த வஸ்திரத்தைக் கொண்டு வந்து, இவனுக்கு உடுத்தி, இவன் கைக்கு மோதிரத்தையும் கால்களுக்குப் பாதரட்சைகளையும் போடுங்கள். கொழுத்த கன்றைக் கொண்டுவந்து அடியுங்கள். நாம் புசித்து, சந்தோஷமாயிருப்போம். என் குமாரனாகிய இவன் மரித்தான், திரும்பவும் உயிர்த்தான் ; காணாமற் போனான், திரும்பவும் காணப்பட்டான் என்றான். அப்படியே அவர்கள் சந்தோஷப்படத் தொடங்கினார்கள்.”

கெட்டகுமாரன் தான் இஷ்டத்திற்கு திரிந்த வாலிப நாட்களில், தகப்பனை பொறுமையற்றவராக, கடுமையானவராக எண்ணி யிருந்தான். இப்போது அவரைப்பற்றி அவன் கண்டுகொண்டது எவ்வளவு வித்தியாசமாக இருந்தது! அதுபோல, சாத்தானால் வஞ்சிக்கப்படுகிறவர்கள் தேவனைக் கடினமானாவராக, நியாயமின்றி பறிப்பவராக எண்ணுகிறார்கள். பாவியைப் புறக்கணித்து, அவனை ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்க ஆயத்தமா யிருப்பதாகவும், அவன் தப்பிக்கும்படி சட்டப்பூர்வமான காரணம் கிடைக்கும் வரை அவனை ஏற்றுக்கொள்ளவே விரும்பாதவராக வும் நினைக்கிறார்கள். அவருடைய கற்பனைகள் தங்ள் சந்தோ ஷத்திற்குக் கட்டுப்பாடு விதிப்பதாகவும், பாரமான அந்த நுகத்தி லிருந்து தப்புவதுதான் மகிழ்ச்சியென்றும் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் கிறிஸ்துவின் அன்பு கண்களைத் திறந்திருந்தால், தேவன் முற்றிலும் மனதுருக்கம் நிறைந்தவரெனக் கண்டு கொள்வார்கள். அவர் கொடுமையானவராக, மனமிரக்கமில்லாதவராக தெரியமாட்டார், மனந்திருந்துகிற மகனைக் கட்டியணைக்க ஏக்கத்தோடிருக்கும் அப்பாவாகத் தெரிவார். அப்படிப்பட்ட பாவி சங்கீதக்காரனோடு சேர்ந்து, “தகப்பன் தன் பிள்ளைகளுக்கு இரங்குகிறது போல கர்த்தர் தமக்குப் பயந்தவர்களுக்கு இரங்கு கிறார் ” என்று சந்தோஷமாகப் பாடுவான். சங்கீதம் 103:13.

கெட்டகுமாரன் தீயவழியில் சென்றதற்காக உவமையில் அவனைப் பற்றி இழிவாகவோ, அவதூறாகவோ சொல்லப்பட வில்லை. தன்னுடைய கட்டந்த கால வாழ்க்கை மன்னிக்கப்பட்டு, மறக்கப்பட்டு, காணாமலே போனதென அந்த இளையகுமாரன் உணர்கிறான். அதுபோலவே பாவியிடம் தேவன் பின்வருமாறு சொல்கிறார்: “உன் மீறுதல்களை மேகத்தைப் போலவும், உன் பாவங்களைக் கார்மேகத்தைப் போலவும் அகற்றி விட்டேன்; என்னிடத்தில் திரும்பு ; உன்னை நான் மீட்டுக்கொண்டேன்.” ஏசா 44:22; ‘நான் அவர்கள் அக்கிரமத்தை மன்னித்து, அவர்கள் பாவங்களை இனி நினையாதிருப்பேன் .” எரே 31:34; “துன்மார்க் கன் தன் வழியையும், அக்கிரமக்காரன் தன் நினைவுகளையும் விட்டு, கர்த்தரிடத்தில் திரும்பக்கடவன்; அவர் அவன் மேல் மனதுருகுவார்; நம்முடைய தேவனிடத்திற்கே திரும்பக் கடவன்; அவர் மன்னிக்கிறதற்குத் தயை பெருத்திருக்கிறார்.’” ஏசா. 55:7; “அந்நாட்களிலும் அக்காலத்திலும் இஸ்ரவேலின் அக்கிரமம் தேடப் பட்டாலும் அது காணாதிருக்கும்; யூதாவின் பாவங்கள் தேடப்பட்டாலும் அவைகள் கிடையாதிருக்கும்.” எரேமியா 50:20.

மனந்திரும்புகிற பாவியை ஏற்றுக்கொள்ள தேவன் சி த்தமுள்ளவராக இருக்கிறாரென்பதற்கு எத்தகயை நிச்சியம் இது! வாசரே, மனம்போன போக்கில் செல்ல நினைத்தவரா நீங்கள்? தேவனை விட்டு வெகுதூரம் சென்றுவிட்டீர்களா? அக்கிரமத்தின் கனிகளைப் புசிக்க வகை தேடி, அவை உங்கள் உதடுகளில் சாம்ப லாகிப் போனதுதான் மிச்சமெனக் கண்டு கொண்டீர்களா? இப் போது உங்கள் ஆஸ்திகள் அழிந்து, வாழ்க்கையில் போட்ட திட்டங்கள் தகர்ந்து, எதிர்பார்ப்புகளெல்லாம் கெட்டு, யாருமில்லாத இடத்தில், தனிமையாக உட்கார்ந்திருக்கிறீர்களா? வெகு காலமாக உங்கள் இருதயத்தில் பேசிவந்தும் நீங்கள் கேட்க மறுத்த அந்தச் சத்தமானது இப்போது மிகத் தெளிவாகவும், துல்லியமாகவும் உங்களிடம் பேசுகிறது : எழுந்திருந்து போங்கள்; இது நீங்கள் இளைப்பாறும் இடம் அல்ல, இது தீட்டுப்பட்டது, இது உங்களை நாசப்படுத்தும், அந்த நாசம் மிகவும் கொடியதாயிருக்கும். ‘‘ மீகா 2:10. உங்கள் தகப்பனின் வீட்டிற்குத் திரும்பிச் செல்லுங்கள். ‘என்னிடத்தில் திரும்பு; உன்னை நான் மீட்டுக் கொண்டேன் ” என்று உங்களை அவர் அழைக்கிறார். ஏசாயா 44:22.

நீங்கள் நல்லவர்களாக மாறும் வரை, தேவனிடம் செல்வதற்கான தகுதியைப் பெறும் வரை கிறிஸ்து விடமிருந்து தள்ளியே இருங்களென சத்துரு கொடுக்கும் ஆலோசனைக்குச் செவிசாய்க்காதீர்கள்; நீங்கள் தாமதித்தால் ஒருபோதும் கிறிஸ்துவிடம் வரமுடியாது. சாத்தான் உங்களுடைய அழுக்கான கந்தைகளைச் சுட்டிக்காட்டும் போது, “என்னிடத்தில் வருகிறவனை நான் புறம்பே தள்ளுவதில்லை என்கிற வாக்குறுதியை அவனி டம் சுட்டிக்காட்டுங்கள். யோவான் 6:37. இயேசு கிறிஸ்துவின் இரத்தம் சகல பாவங்களையும் நீக்கிச் சுத்திகரிக்கிறதென சத்துருவிடம் சொல்லுங்கள். “நீர் என்னை ஈசோப்பினால் சுத்திகரியும், அப்பொழுது நான் சுத்தமாவேன்; என்னைக் கழுவியருளும், அப்பொழுது நான் உறைந்த மழையிலும் வெண்மையாவேன் என்ற தாவீது ஏறெடுத்த ஜெபமே உங்களுடைய ஜெபமாகட்டும். சங்கீதம் 51:7.

எழுந்து, உங்கள் தகப்பனிடம் செல்லுங்கள். நீங்கள் வெகு தூரத்தில் இருக்கும் போதே அவர் உங்களை வந்து சந்திப்பார். மனந்திரும்புதலோடு அவரை நோக்கி ஒரு அடி நீங்கள் எடுத்து வைத்தாலும், தம்முடைய நித்திய அன்பின் கரங்களில் உங்களை அரவணைக்க ஓடிவருவார். நொறுங்குண்ட ஆத்துமாவின் கூக் குரலுக்கு அவருடைய செவிகள் திறந்தேயிருக்கும். முதன் முதலாக இருதயத்தில் தேவனை தேடின அந்தக் கணப்பொழுதை அவர் அறிவார். தயங்கிதயங்கி ஏறெடுத் ஜெபத்தையும், இரகசியமாகச் சிந்தின கண்ணீரையும், உள்ளத்தின் ஓர் ஓரத்தில் தேவனைத் தேடவேண்டுமென்கிற மெய்யான ஆசை வளர்த்து வந்ததையும் அவர் ஒருபோதும் காணாமல் இருக்க மாட்டார்; அந்த ஆத்துமாவைச் சந்திக்க ஆவியானவர் உடனே புறப்படுவார். ஜெபிப்பதற்கு முன்னரேயே அல்லது உள்ளத்தின் ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கு முன்னரே மனித ஆத்துமாவில் கிரியை நடப்பிக்கிற கிருபையை கிறிஸ்துவின் கிருபை சென்றடையும்.

பாவத்தால் தீட்டுப்பட்ட வஸ்திரங்களை உங்கள் பரமபிதா உங்களிடமிருந்து அகற்றுவார். சகரியாவுக்கு உருவகமாகக் கொடுக்கப்பட்ட அந்த அருமையான தீர்க்கதரிசனத்தில், பிரதான ஆசாரியனாகிய யோசுவா அழுக்கு வஸ்திரங்களைத் தரித்தவனாக கர்த்தருடைய தூனுக்கு முன்பாக நிற்கிறான். அது ஒரு பாவியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அப்போது கர்த்தர் பேசுகிறார்: ‘இவன்மேல் இருக்கிற அழுக்கு வஸ்திரங்களைக்களைந்து போடுங்கள் என்றார். பின்பு அவனை நோக்கி : பார், நான் உன் அக்கிரமத்தை உன்னிலிருந்து நீங்கச்செய்து, உனக்குச் சிறந்த வஸ்திரங்களைத் தரிப்பித்தேன் என்றார்...... அப்பொழுது சுத்தமான பாகையை அவன் சிரசின் மேல் வைத்து, அவனுக்கு வஸ்திரங்களைத் தரிப்பித்தார்கள்.” சகரியா 3:4,5. இவ்விதமாக கர்த்தர், “இரட்சிப்பின் வஸ்திரங்களை ” உங்களுக்கு டூத்தரித்து,’ ‘நீதியின் சால்வையால் ” மூடுவார். ஏசாயா 61:10. “நீங்கள் அடுப்பினடியில் கிடந்தவர்களாயிருந்தாலும், வெள்ளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட புறாச்சிறகுகள் போலவும், பசும்பொன் நிறமாகிய அதின் இறகுகளின் சாயலாகவும் இருப்பீர்கள். சங்கீதம் 68:13.

தம்முடைய விருந்து அறைக்கு அவர் உங்களை அழைத்துச் செல்வார். அவருடைய நேசக்கொடி உங்கள் மேல் பறக்கும். உன்னதப்பாட்டு 2:4. ‘நீ, என் வழிகளில் நடந்து என் காவலைக் காத்தால், ” சிங்காசனத்தைச் சுற்றிலும் நிற்கிற பரிசுத்த தூதர்கள் மத்தியில் ‘உலாவுகிறதற்கு இடம் நான் உனக்குக் கட்டளை யிடுவேன்.”சகரியா 3:7.

“மணவாளன் மணவாட்டியின் மேல் மகிழ்ச்சியாயிருப் பதுபோல, உன் தேவன் உன் மேல் மகிழ்ச்சியாயிருப்பார்.” ஏசாயா 62:5. “அவர் இரட்சிப்பார்; அவர் உன் பேரில் சந்தோஷமாய் மகிழ்ந்து, தம்முடைய அன்பினிமித்தம் அமர்ந்திருப்பார்; அவர் உன் பேரில் கெம்பீரமாய்க் களிகூருவார்.” செப்பனியா 3:17. பிதாவானவர் சந்தோஷமாகப்பாட, வானுலகம் பூவுலகும் இணைந்து பாடும் : ‘என் குமாரனாகிய இவன் மரித்தான், திரும்பவும் உயிர்த்தான் ; காணாமற் போனான், திரும் பவும் காணப்பட்டான்.

இரட்சகரின் உவமையில் இதுவரை சந்தோஷமான காட்சி யையே பார்த்தோம்; முரணாக எதுவும் சொல்லப்பட வில்லை; ஆனால் கிறிஸ்து இப்பொழுது வேறொரு விஷயத்தைச் சொல்கிறார். கெட்ட குமாரன் வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்த சமயத்தில் மூத்தகுமாரன் ” வயலிலிருந்தான். அவன் திரும்பி வீட்டுக்குச் சமீபமாய் வருகிறபோது, கீதவாத்தியத்தையும் நடனக்களிப்பையும் கேட்டு, ஊழியக்காரரில் ஒருவனை அழைத்து : இதென்ன என்று விசாரித்தான். அதற்கு அவன் : உம்முடைய சகோதரன் வந்தார், அவர் மறுபடியும் சுகத்துடனே உம்முடைய தகப்பனிடத்தில் வந்து சேர்ந்த படியினாலே அவருக்காகக் கொழுத்த கன்றை அடிப்பித்தார் என்றான். அப்பொழுது அவன் கோபமடைந்து உள்ளே போக மனதில்லாதிருந்தான்.” இந்த மூத்த குமாரன் அப்போவோடு சேர்ந்து கவலைப்படவில்லை ; காணாமற்போன சகோதரனைத் தேடவுமில்லை. அதனால் தான் காணாமல் போனவன் திரும்பி வந்த்தும், அப்பைப்போல இவன் சந்தோஷப்படவில்லை. களிப்பின் சத்தமானது இவனுடைய உள்ளத்தில் களிப்பைத் தூண்டவில்லை. கொண்டாட்டத்திற்காகான காரணம் என்னவென்று ஒரு வேலைக்காரனிடம் கேட்கிறான்; அவன் சொன்ன பதில் இவனுக்கு பொறாமையைத் தூண்டுகிறது. காணாமல் போன தன் தம்பியை வரவேற்க உள்ளே செல்லவில்லை. கெட்டகுமாரனுக்கு தயவு காட்டப்பட் டதை தனக்கு நேர்த்த அவமானமாகக் கருதுகிறான்.

அவனை வருந்தி அழைப்பதற்கு அப்பா வெளியே வரு கிறார், அப்போதுதான் அவனுடைய பெருமையும் வெறுப்புணர்வும் வெளிப்படுகிறது. அப்பாவின் வீட்டில் தான் ஓடி ஓடி வேலை செய்து வந்ததை யோசிக்கிறான்; பிறகு, திரும்பிவந்திருந்த தகுதி யற்ற அந்தச் சகோதரனுக்குக் காட்டப்பட்ட தயவையும் ஒப்பிட் டுப்பார்க்கிறான். இதுவரையிலும் ஒரு மகனாக அல்ல, ஒரு வேலைக்காரனாக தான் வேலை செய்துவிட்டதாக அடித்துச் சொல்லுகிறான். அப்பாவின் அருகில் இருப்பதே போதுமென சந்தோஷமடைந்திருக்க வேண்டும்; ஆனால் விபரத்துடன் வாழ்வதால் கிடைக்கிற சொத்திலேதான் அவன் எண்ணமெல்லாம் இருந்தது. பாவ இன்பங்களை அவன் ஒதுக்கியதற்கு இது தான் காரணமென்பதை அவனுடைய வார்த்தைகள் காட்டு கின்றன. அப்பாவன் சொத்துக்களில் இனியும் இளைய குமார னுக்குப் பங்குகிடைத்தால், அது தனக்குச் செய்யப்படுகிற அநியாயமென்று எண்ணுகிறான். தன் சகோதரன் மேல் தயவு காட்டப்பட்டதால் காழ்ப்புணர்வு அடைகிறான். தகப்பனுடைய ஸ்தானத்தில் தான் இருந்திருந்தால், கெட்டகுமாரனை ஏற்றுக் கொண்டிருக்க மாட்டானென்று தெளிவாகக் காட்டுகிறான். அவனை ஒரு சகோதரனாகவே இவன் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை ; “உம்முடைய குமாரன்” என்று அன்பில்லாமல் கூறுகிறான்.

அவனையும் அந்தத் தகப்பன் கனிவோடுதான் அணுகுகிறார். “மகனே, நீ எப்போதும் என்னோடிருக்கிறாய், எனக்குள்ள தெல்லாம உன்னுடையதாயிருக்கிறது” என்கிறார். இத்தனை வருடங்களாக உன் சகோதரன் எங்கேயோ வாழ்ந்தானே, உனக்கு என்னோடு சேர்ந்து வாழ்கிற சிலாக்கியம் கிடைக்கவில்லையா? தன்னுடைய பிள்ளைகளின் மகிழ்ச்சிக்குத் தேவையான அனைத்தையும் இலவசமாக்க் கொடுத்திருந்தார். சொத்தையோ பிரதிபலனையோ அந்த மகன் கேட்க வேண்டியதில்லை. “எனக்குள்ள தெல்லாம் உன்னுடையதாயிருக்கிறது.” என்னுடைய அன்பில் நம்பிக்கை வைப்பதும், இலவசமாக அளிக்கும் வெகுமதியைப் பெற்றுக்கொள்வதும் மட்டுமே உன் வேலை.

ஒரு மகன் தன் அப்பாவின் அன்பை சரியாகப்புரிந்துகொள்ளா மல், சிலகாலம் அவரை விட்டுப் பிரிந்து சென்றிருந்தான். இப்போது திரும்பிவிட்டான்; அவனைப் பற்றிய கவலைகள் மறைந்து, சந்தோஷம் அலைபாய்ந்தது. “உன் சகோதரனாகிய இவனோ மரித்தான், திரும்பவும் உயிர்த்தான் ; காணாமற் போனான், திரும்பவும் காணப்பட்டான்.”

தான் நன்றி கெட்டவனாக, அற்பமாக நடந்துகொண்டதைக் கண்டுகொள்ளும் வாய்ப்பு மூத்த குமாரனுக்குக் கிடைத்ததா? தன் னுடைய சகோதரன் துன்மார்க்கமாக நடந்திருந்தாலும் கூட, அவன் தன் சகோதரன்தானே என்பதை யோசிக்கிற வாய்ப்பு கிடைத்தா? அந்த மூத்த குமாரன் பொறாமையையும் மனக்கடி னத்தையும் விட்டு மனந்திரும்பினானா? இதுகுறித்து கிறிஸ்து எதுவும் சொல்லவில்லை . இந்த உவமையின்படி இன்றும் நடந்து வருகிறது; இதற்கு முடிவை எழுது கிற பொறுப்பு வாசகர்களிடமே விடப்பட்டுள்ளது.

கிறிஸ்துவின் நாட்களிலிருந்து மனமாற்ற மடையாத யூதர்களுக் கும், ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்தையும் சேர்ந்த பரிசேயர்களுக்கும் அந்த மூத்த குமாரன் அடையாளமாயிருக் கிறான். ஏனென்றால், ஆயக்காரர்கள், பாவிகள் என்று தாங்கள் கருதுகிறவர்களை இவர்கள் ஏளனமாகப் பார்க்கிறார்கள். தாங்கள் அளவுக்கு மீறி தீயச் செயல்களில் ஈடுபடாததால், சுயநீ தியால் நிறைந்திருக்கிறார்கள். இந்த ஆட்சேபனக்காரர்களின் உண்மை நிலையை கிறிஸ்து புட்டு வைத்தார். உவமையில் வரும் மூத்தகுமாரனைப்போல இவர்கள் தேவனிடத்திலிருந்து விசே ஷித்த சிலாக்கியங்களைப் பெற்றிருந்தார்கள். தேவனுடைய வீட்டின் குமாரர்களாகச் சொல்லிக்கொண்டவர்கள், கூலிக்கார ஆவியைப் பெற்றிருந்தார்கள். அன்பினால் அள்ல, பிரதிபலனை எதிர்பார்த்து ஊழியம் செய்து வந்தார்கள். கடுமையாக வேலை வாங்குகிற எஜமானாக தேவனைப் பார்த்தார்கள். கிருபையின் ஈவை இலவசமாகப் பெறும்படி ஆயக்காரர்களையும் பாவிகளையும் கிறிஸ்து அழைப்பதைப் பார்த்தார்கள்; அந்த ஈவை கடுமையாகப் பிரயாசப்பட்டு, கிரயத்திற்குதான் பெறமுடியுமென ரபிமார்கள் நினைத்திருந்தார்கள். அதனால் தான் அவர்களுக்குக் கோபமந்தது . கெட்டகுமாரன் திரும்பி வந்தது தகப்பனுக்கு மனம் நிறைய மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது; ஆனால் அவர்களுக்கோ பொறாமையைத் தூண்டியது.

உவமையில் அந்தத் தகப்பன் தன் மூத்த குமாரனை எவ்வாறு வருந்தி அழைத்ராரோ, அதுபோலத்தான் பரிசேயர்களை பரி சேயர்களைக பரலோகம் கனிவுடன் அழைத்தது. “எனக் குள்ளதெல்லாம் உன்னுடையதாயிருக்கிறது.” அதைச் சம்பளமாக அல்ல, ஈவாகப் பெறவேண்டும். தகப்பன் தன் அன்பால் தகுதியற்ற அந்தக் கெட்டகுமாரனுக்குக் கொடுத்தது போல, நாமும் பெறவேண்டும்.

சுயநீதியானது, தேவனை தவறாகச் சித்தரிக்கத் தூண்டுகிறது; அதுமட்டுமல்ல, சகமனிதர்கள் மேல் அன்பில்லாதவர்களாக, அவர்களை விமர்சிக்கிறவர்களாக மாற்றுகிறது. சுயநலமும் பொறாமையும் கொண்ட மூத்த குமாரன் தன் சகோதரனை எடைபோடவும், அவனுடைய ஒவ்வொரு செயலையும் விமர் சி க்கவும், சிறுதவறு செய்தால் கூட அவனைக் குற்றஞ்சாட்ட வும் ஆயத்தமாக இருந்தான். அவன் என்னென்ன தவறு செய்கிறான் என்று கண்டுபிடித்து, முடிந்தவரை பட்டியல் போட விரும்பினான். இவ்வாறு செய்து, மன்னிக்கிற ஆவி தனக்கு இல்லாததை நிரூபிக்கவிருந்தான். இதே தவறை இன்றும் அநேகர் செய்கிறார்கள். வெள்ளம் போன்று சோதனைகளில் சிக்கி, அதிலிருந்து விடுபடுகிற போராடுகிற தருணத்தில் தானே அந்த ஆத்துமாவுக்கு உதவாமல் மனக்கடினத்துடன், ஒத்துழைப்பு கொடுக்காமல், குறை கூறி, குற்றஞ்சாட்டி நிற்கிறார்கள். இவர்கள் தங்களை தேவ பிள்ளைகளெனச் சொல்லிக்கொண்டாலும், சாத்தானின் ஆவியோடு செயல்படுகிறார்கள். தங்கள் உடன் சகோதரர்கள் மேல் குற்றஞ்சாட்டுகிற மனநிலையை வெளிப்படுத்துவதால், தேவன் தம் முகத்தின் பிரகாசத்தை தங்களுக்கு தரமுடியாத நிலைக்குச் சென்று விடுகிறார்கள்.

‘என்னத்தைக் கொண்டு நான் கர்த்தருடைய சந்நிதியில் வந்து, உன்னதமான தேவனுக்கு முன்பாகப் பணிந்து கொள்வேன்? தகனபலிகளைக் கொண்டும், ஒரு வயது கன்றுக்குட்டிகளைக் கொண்டும் அவர் சந்நிதியில் வரவேண்டுமோ? ஆயிரங்களான ஆட்டுக்கடாக்களின் பேரிலும், எண்ணெயாய் ஓடுகிற பதினாயிரங்களான ஆறுகளின் பேரிலும், கர்த்தர் பிரியமாயிருப் பாரோ?” என்று அநேகர் தொடர்ந்து கேள்வி எழுப்புகிறார்கள். என் அக்கிரமத்தைப் போக்க என் முதற்பேறானவனையும், என் ஆத்துமாவின் பாவத்தைப் போக்க என் கர்ட்டாக்கனியையும் கொடுக்க வேண்டுமோ? ஆனால் “மனுஷனே, நன்மை இன்னதென்று அவர் உனக்கு அறிவித்திருக்கிறார்; நியாயஞ்செய்து, இரக்கத்தைச் சிநேகித்து, உன் தேவனுக்கு முன்பாக மனத்தாழ்மையாய் நடப்பதை அல்லாமல் வேறே என்னத்தைக் கர்த்தர் உன்னிடத்தில் கேட்கிறார்.’” மீகா 6:6-8.

“அக்கிரமத்தின் கட்டுகளை அவிழ்க்கிறதும், நுகத்தடியின் பிணையல்களை நெகிழ்க்கிறதும், நெருக்கப்பட்டிருக்கிறவர்களை விடுதலை பாக்கிவிடுகிறதும், சகல நுகத்தடிகளையும் உடைத்துப் போடுகிறதும்,.... உன் மாம்சமானவனுக்கு உன்னை ஒளிக்காம லிருக்கிறதும்தான் ” தேவன் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கிற சேவையாகும். ஏசாயா 58:6,7. உங்களுடைய பரலோகப் பிதா வின் அன்பினால் இரட்சிக்கப்படக் கூடிய பாவிகளாக நீங்கள் உங்களைக் கருதுவீர்களானால், பாவத்தினால் அவதியுறுகிறவர்கள்மேல் பரிவுமிக்க அன்பைக் காட்டுவீர்கள். இக்கட்டில் அகப்பட்டு, மனந்திருந்தி வருகிறவர்களை பொறாமையோடும் வெறுப் போடும் நோக்கமாட்டீர்கள்.

சுயநலமென்னும் பனிக்கட்டி உங்கள் இருதயங்களிலிருந்து உருகும் போது, தேவனைப்போன்ற பரிவுள்ளவர்களாக மாறி, காணாமற் போனவர்கள் இரட்சிக்கப்படும் போது அவரோடு சேர்ந்து சந்தோஷப்படுவீர்கள்.

நீங்கள் உங்களை தேவபிள்ளையெனச் சொல்வது உண்மை தான். இது உண்மையானால், “உன் சகோதர (னே) .... மரித்தான், திரும்பவும் உயிர்த்தான், காணாமற் போனான், திரும்பவும் காணப்பட்டான்.’” தேவன் அவனையும் தம் மகனாகக் கருது வதால், உங்கள் இருவருக்குமிடையேயான பந்தம் நெருக்கமான து. அவனுக்கும் உங்களுக்கும் உறவில்லையென நினைத் தால், தேவகுடும்பத்தில் உங்களை ஒரு பிள்ளையாக அல்ல, ஒரு கூலிக்காரனாகத்தான் கருதுகிறீர்கள்.

காணாமற் போய் திரும்பி வருபவரை வரவேற்பதில் நீங்கள் கலந்துகொள்ளாவிட்டாலும், திரும்பி வந்தவனுக்கு பிதாவின் அருகில் அமருகிற, பிதாவின் ஊழியத்தைச் செய்கிற சிலாக்கியம் கிடைக்கும். எவனுக்கு அதிகமாக மன்னிக்கப்பட்டதோ அவன் அதிகமாக அன்பு கூருகிறான். ஆனால் நீங்களோ புறம்பான இருளில் தள்ளப்படுவீர்கள். ஏனெனில், “அன்பில்லாதவன் தேவனை அறியான், தேவன் அன்பாகவே இருக்கிறார்.” 1யோவான் 4:8.

17 - “இது இந்த வருஷமும் இருக்கட்டும்”

நியாயத்தீர்ப்பு குறித்து எச்சரித்தபோது, இரக்கத்தோடு கொடுக்கப்படும் அழைப்பையும் சேர்த்தே கிறிஸ்து போதித்தார். “மனுஷகுமாரன் மனுஷருடைய ஜீவனை அழிக்கிறதற்கு அல்ல, இரட்சிக்கிறதற்கே வந்தார்” என்று சொன்னார். லூக்கா 9:56. “உலகத்தை ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கும்படி தேவன் தம்முடைய குமாரனை உலகத்தில் அனுப்பாமல், அவராலே உலகம் இரட்சிக்கப்படுவதற்காகவே அவரை அனுப்பினார்.” யோவான் 3:17. தேவன் நீதியும், நியாயமுமுள்ளவர் என்பதின் அடிப்படையில் தான் அவருடைய அன்பின் பணி அமைந்திருந்தது என்பதை கனிதராத அத்திரம் குறித்த உவமை எடுத்துக் கூறுகிறது.

தேவனுடைய இராஜ்யத்தின் வருகை குறித்து கிறிஸ்து மக்களை எச்சரித்து வந்தார். அவர்களுடைய அறியாமையையும் அலட்சியத்தையும் வன்மையாகக் கண்டித்தார். ஆகாயத்தின் அடையாளங்களைப் பார்த்து, சீதோஷண நிலையை உடனடியாகக் கணிக்க முடிந்தது; ஆனால் அவருடைய ஊழியப்பணியை தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டின காலங்களின் அடையாளங்களை பகுத்தறிய முடியவில்லை

பரலோகத்தில் எங்களுக்கு இடமுண்டு, கடிந்து கொள்ளுதலின் செய்தியெல்லாம் மற்றவர்களுக்குத்தான் என்று அக்காலத்தவரும் நினைத்தார்கள்; இக்காலத்தினரும் நினைக்கிறார்கள். இயேசுவின் பேச்சைக் கேட்க வந்திருந்தவர்கள் மிகுந்த பரபரப்பை ஏற் படுத்தியிருந்த ஒரு சம்பவத்தை இயேசுவிடம் கூறினார்கள். யூதேயாவின் ஆளுனரான பொந்தியு பிலாத்துவின் நடவடிக்கைகள் சில ஜனங்களைப் புண்படுத்தியிருந்தன. எருசலேமில் மக்கள் கலகத்தில் ஈடுபட்டார்கள்; அதை வன்முறையால் பிலாத்து அடக்க முயன்றான். ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அவனுடைய போர்ச் சேவகர்கள் தேவாலயப்பிராகாரங்களுக்குள் நுழைந்து, அங்கே பலிமிருகங்களைப் பலியிட்டுக்கொண்டிருந்த சில கலிலேய யாத்திரிகளை வெட்டிச் சாய்த்தனர். கொலையுண்டவர்கள் பாவிகளாக இருந்ததால் தான் அவர்களுக்கு அது நேரிட்ட தாக யூதர்கள் கருதினார்கள். இந்த வன்முறை செயலை மற்றவர்களிடம் சொன்னவர்களுக்கு, தாங்கள் நல்லவர்கள் என்கிற எண்ணம் மனதிற்குள் மறைந்திருந்தது. தாங்கள் நல்ல நிலையில் இருந்ததால், தங்களை சிறந்தவர்களென்றும், அந்தக் கலிலேயர்களைவிட தேவதயவுக்கு பாத்திரரென்றும் நினைத்தார்கள். அவர்களுக்கு தண்டனை தேவைதான் என்று உறுதியாக நம்பியதால், அவர்களை ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்த்து இயேசு பேசுவதைக் கேட்க ஆவலோடிருந்தார்கள்.

தங்களுடைய எஜமானின் கருத்தைக் கேட்பதற்கு முன்னர், தங்களுடைய கருத்து எதையும் தெரிவிக்க கிறிஸ்துவின் சீடர்கள் துணியவில்லை. மற்றவர்களின் குணங்களை நியாயந்தீர்ப்பது பற்றியும், இந்தத் தண்டனைதான் ஒருவருக்கு சரியானதென தங்கள் குறைவான அறிவால் அளவிடுவது குறித்தும் தெளிவான பாடங்களை சீடர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருந்தார். ஆனாலும், மற்றவர்களைவிட அந்தக் கலிலேயரை பாவிகளென்று கிறிஸ்து பழித்துரைக்க ஆவலோடிருந்தார்கள். ஆனால் அவர் சொன்ன பதில் அவர்களைத் திகைக்கவைத்தது.

அங்கிருந்த பெருங்கூட்டத்தாரை நோக்கி, “அந்தக் கலிலே யருக்கு அப்படிப்பட்டவைகள் சம்பவித்ததினாலே, மற்ற எல்லாக் கலிலேயரைப்பார்க்கிலும் அவர்கள் பாவிகளாயிருந்தார்களென்று நினைக்கிறீர்களா? அப்படியல்லவென்று உங்களுக் குச் சொல்லுகிறேன்; நீங்கள் மனந்திரும்பாமற் போனால் எல்லாரும் அப்படியே கெட்டுப்போவீர்கள்” என்று இரட்சகர் சொன்னார். அவர்கள் தங்கள் இருதயங்களைத் தாழ்த்தவும், பாவங்களிலிருந்து மனந்திரும்பவும் அதிர்ச்சியூட்டும் அச்சம்பவங்கள் அனுமதிக்கப்பட்டன. பழி வாங்கும் எண்ணம் உப்பிக்கொண்டிருந்தது; கிறிஸ்துவில் அடைக்கலம் புகாத ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் அது வெடித்துச்சிதறயிருந்தது.

சீடர்களோடும் திரளானவர்களோடும் பேசிக்கொண்டிருந்த இயேசு, எருசலேம் சேனைகளால் சூழப்படுவதைதம் தீர்க்கதரிசன கண்களால் கண்டார். தெரிந்து கொள்ளப்பட்ட பட்டணத்தை நோக்கி அந்நியர்கள் அணிவகுக்கிற சத்தம் அவருக்குக் கேட்டது; அந்த முற்றுகையில் ஆயிரமாயிரமாக மக்கள் மடிவது அவருக்குத் தெரிந்தது. அந்தக் கலிலேயர்கள் போல யூதர்கள் பலர் தாங்கள் பலியிடுகிறபோதே தேவால யப்பிரகாரங்களில் கொல்லப்படு கிறார்கள். தனிநபர்களுக்கு ஏற்பட்டிருந்த பேரழிவுகள், அதேபோல் பாவத்தில் நிறைந்திருந்த ஒரு தேசத்திற்கு தேவன் கொடுத்த எச்சரிப்களாக இருந்தன. ‘நீங்கள் மனந்திரும்பாமற் போனால் எல்லாரும் அப்படியே கெட்டுப் போவீர்கள்” என்று இயேசு சொன்னார். தவணையின் காலம் சற்று கூடுதலாக அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. தங்கள் சமாதானத்திற்கடுத்த விஷயங்களை அறிந்துகொள்ள இன்னமும் அவர்களுக்கு காலம் இருந்தது.

“ஒருவன் தன் திராட்சைத் தோட்டத்தில் ஒரு அத்திமரத்தை நட்டிருந்தான்; அவன் வந்து அதிலே கனியைத் தேடினபோது ஒன்றுங்காணவில்லை. அப்பொழுது அவன் தோட்டக்காரனை நோக்கி : இதோ, மூன்று வருஷமாய் இந்த அத்தி மரத்திலே கனியைத் தேடி வருகிறேன்; ஒன்றையும் காணவில்லை, இதை வெட்டிப்போடு, இது நிலத்தையும் ஏன் கெடுக்கிறது” என்று அவர்களிடம் சொன்னார்.

கிறிஸ்துவினுடைய வார்த்தைகளின் பொருளை அங்கிருந்தவர்கள் தவறாகப் புரிந்துகொள்வதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. எகிப்தி லிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட திராட்சச்செடி என்று இஸ்ர வேலைக் குறித்து தாவீது பாடியிருக்கிறான். “சேனைகளின் கர்த்தருடைய திராட்சத்தோட்டம் இஸ்ரவேலின் வம்சமே; அவருடைய மனமகிழ்ச்சியின் நாற்று யூதாவின் மனுஷரே” என்று ஏசாயா எழுதியிருந்தார். ஏசாயா 5:7. கர்த்தருடைய திராட்சத் தோட்டத்திலிருந்த அத்திமரமானது இரட்சகர் வந்திருந்தபோது இருந்த தலைமுறையினரைச் சுட்டிக்காட்டியது; அவர்கள் அவருடைய விசேஷித்த கவனிப்பையும் ஆசீர்வாதத்தையும் பெற்றிருந்தார்கள்.

தமது மக்களைக் குறித்த தேவனுடைய நோக்கமும் அவர்களுக்கு முன்னிருந்த மகிமையான வாய்ப்புகளும், பின்வரும் வார்த்தை களில் அழகாகச் சொல்லப்படுகின்றனச அவர்கள் கர்த்தர் தம்முடைய மகிமைக்கென்று நாட்டின் நீதியின் விருட்சங்களென்னப்படுவார்கள்.’” ஏசாயா 51:3. மரணத்தருவாயிலிருந்த யாக்கோபு, ஆவியானவருடைய ஏவுதலினால், தான் மிகவும் நேசி த்த குமாரனைப் பற்றி பின்வருமாறு கூறுகிறார்: ‘யோசேப்பு கனிதரும் செடி ; அவன் நீர் ஊற்றண்டையிலுள்ள கனிதரும் செடி; அதின் கொடிகள் சுவரின் மேல் படரும்.” மேலும் அவர், உன் தகப்பனுடைய தேவன்” உனக்குத் துணையாயிருப்பார். ச ர்வவல்ல வர், “உயர வானத்திலிருந்து உண்டாகும் ஆசீர்வாதங் களினாலும், கீழே ஆழத்தில் உண்டாகும் ஆசீர்வாதங்களினாலும் ... உன்னை ஆசீர்வதிப்பார்” என்று சொன்னார். ஆதி 49:22, 25. தேவன் இஸ்ரவேலை ஜீவ ஊற்றண்டையில் நற்குல திராட்சச்செடியாக நட்டார். அவர் தமது திராட்சத்தோட்டத்தை ‘மகா செ ழிப்பான மேட்டிலே’ உருவாக்கினார். “அவர் அதை வேலியடைத்து, அதிலுள்ள கற்களைப் பொறுக்கி, அதிலே நற்குல திராட்சச்செடிகளை நட்டார்.’” ஏசாயா 5:1,2

“அது நல்ல திராட்சப்பழங்களைத் தருமென்று காத்திருந்தார்; அதுவோ கசப்பான பழங்களைத் தந்தது.” ஏசா 5:2. கிறிஸ்துவின் நாட்களில் இருந்தவர்கள் ஆரம்பக்கால யூதர்களைவிடதங்களை மிகுந்த பக்திமான்களாக்க் காட்டிக்கொண்டார்கள்; ஆனால் அவர்களைவிட இவர்கள் தேவனுடைய ஆவியானவரின் இனிய கிருபைகள் இல்லாதவர்களாகக் காணப்பட்டார்கள். யோசேப் வாழ்க்கையில் மணம் வீசின கனிகளான நற்குணங்கள், அந்த யூத தேசத்தாரிடம் காணப்படவில்லை.

தேவன் தமது குமாரன் மூலமாக கனிகளைத் தேடினார். அவர் அதைக் காணமுடியவில்லை. நிலத்தைக் கெடுக்கும் விருட்சம் போல இஸ்ரவேல் இருந்தது. தோட்டத்தல் கனிதரும் விருட்சத்தின் இடத்தை ஆக்கிரமித்து நின்றதால், அது உயிரோடிருந்ததே ச பமாகக் காணப்பட்டது. தேவன் வழங்கத் திட்டமிட்டிருந்த ஆசீர்வாதங்களை உலகத்திற்கு அது கொடுக்கவில்லை. மற்ற தேசத்தார் மத்தியில் இஸ்ரவேலர்கள் தேவனை தவறாகச் சி த்தரித்தார்கள். பயனற்றவர்களாக இருந்தது மட்டுமல்ல, பெரிய தடையாகவும் இருந்தார்கள். அவர்களுடைய மார்க்கம் பெருமள விற்கு அவர்களை தவறாக வழிநடத்தியது, இரட்சிப்பிற்குப் பதிலாக அழிவைத் தேடித்தந்தது.

அந்த உவமையில், மரம் கனிகொடாவிட்டல் அதை வெட்டிப் போடவேண்டும் என்று மரத்திற்கு வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பை தோட்டக்காரன் கேள்வி கேட்கவில்லை. ஆனால் கனிகொடாத மரத்தின் மீது எஜமானுக்கிருந்த அக்கறையை அறிந்து தானும் அக்கறை காட்டினான். அந்த மரம் வளர்ந்து கனிகொடுதாலொழிய எஜமானனுக்கு அதிக சந்தோஷத்தைக் கொடுப்பது ஒன்றுமிராது. எஜமானனின் விருப்பத்தைப் புரிந்து கொண்டவன்: ‘இது இந்த வருஷமும் இருக்கட்டும்; நான் இதைச் சுற்றிலும் கொத்தி எருப்போடுவேன். கனிகொடுத்தால் சரி” என்று சொல்கிறான்.

உத்தரவாதமற்ற ஒரு மரத்திற்கு தேவையானதைச் செய்ய தோட்டக்காரன் தயங்கவில்லை . அதை அதிகமாகப் பராமரிப் பதற்கு ஆயத்தமாகிறான்.

அதன் வளர்ச்சிக்கு சாதகமாக சுற்றுப்புறங்களை மாற்றவும், அனைத்துவித பராமரிப்பை வழங்கவும் விரும்புகிறான்.

தோட்டத்தின் எஜமானும், தோட்டக்காரனும் அந்த அத்தி மரத்தின்மே ஒரேவித அக்கறை காட்டினார்கள். அது போல பிதாவும், குமாரனும் தெரிந்து கொள்ளப்பட்ட மக்கள் மேல் ஒரேவிதமாக அன்புகூர்ந்தார்கள். அவர்களுக்கு அதிகப்படியான வாய்ப்புகள் வழங்கப்படுமென அங்கிருந்தவர்களிடம் கிறிஸ்து சொல்கிறார். அவர்கள் நீதியின் விருட்சங்களாக மாறி, உலகிற்கு ஆசீர்வாதமாகக் கனி கொடுப்பதற்காக தேவன் தம் அன்பால் வகுத்த அனைத்து வழிகளும் பிரயோகப்படுத்தப்பட யிருந்தன.

தோட்டக்காரனின் முயற்சிக்கு என்ன பலன் கிடைத்ததென்று அந்த உவமையில் இயேசு சொல்லவில்லை. அதைச் சொல்லா மலேயே உவமையை முடிக்கிறார். அன்று உவமையைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த தலைமுறையினரின் கையில் தான் முடிவு இருந்தது. இந்த முக்கியமான எச்சரிப்பு அவர்களுக்குக் கொடுக் கப்பட்டது. “கனிகொடுத்தால் சரி, கொடாவிட்டால், இனிமேல் இதை வெட்டிப்போடலாம்.” இறுதியான அந்த வார்த்தைகளின் படி சம்பவிப்பது அவர்களுடைய கையில்தான் இருந்தது. ஏற்கனவே இஸ்ரவேலில் ஏற்பட்டிருந்த பேரழிவுகளைச் சுட்டிக் காட்டி, கனிகொடாத மரத்திற்கும் அத்தகைய அழிவு நேரிட வேண்டாமென்று தோட்டத்தின் எஜமான் இரக்கத்தோடு முன்னரே எச்சரிக்கிறார்.

இதே எச்சரிப்பானது தலை முறை தோறும் இன்று மட்டும் கொடுக்கப்படுகிறது. ஆ! அக்கறையற்ற இதயமுடையவர்களே, கர்த்தருடைய திராட்சத்தோட்டத்தில் கனியற்ற மரமாக இருக்கிறீர்களா? இந்த அழிவின் தீர்ப்பு சீக்கிரத்தில் உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படயிருக்கிறதா? எவ்வளவு காலமாக அவருடைய ஈவுகளைப் பெற்றிருக்கிறீர்கள்? உங்களிடம் அன்பை எதிர்பார்த்து எவ்வளவு காலம் அவர் காத்து இருந்திருப்பார்? அவருடைய திராட்சத்தோட்டத்தில் நாட்டப்பட்டு, தோட்டக்காரனுடைய சி றப்பான கவனிப்பல், எப்படிப்பட்ட சிலாக்கியங்களைப் பெற்றுள் ளீர்கள் ! அன்பின் சுவிசேஷச் செய்தியானது எத்தனை முறை உங்களுடைய இருதயத்தைத் தொட்டுள்ளது! கிறிஸ்துவின் நாமத்தைத் தரித்துள்ளீர்கள், அவருடைய சரீரமான திருச்சபையில் வெளிப்பிரகாரமாக ஓர் அங்கத்தினராக இருக்கிறீர்கள். ஆனாலும், மகத்தான அன்புள்ளம் படைத்தவரோடு உயிருள்ள உறவு இருக்கிறதாவென் பதையே அறியாதிருக்கிறீர்கள். அவருடைய வாழ்க்கை எனும் அலை உங்கள் மூலமாகப் பாய்ந்து செல்வதில்லை. அவருடைய குணத்தின் இனியகிருபைகளான’ ஆவியின் கனிகள்” உங்களுடைய வாழ்க்கையில் காணப்படுவதில்லை.

கனிகொடாத மரமானது மழையையும், சூரிய ஒளியையும், தோட்டக்காரனுடைய கவனிப்பையும் பெறுகிறது. நிலத்திலிருந்து ஊட்டச்சத்தைப் பெறுகிறது. ஆனால் கனிகொடாத அதின் கிளைகள் நிலத்தின் மேல் நிழல்களைப் படரவிடுகிறது, அதனால் கனிகொடுக்கிற செடிகள் அதன் நிழலில் தழைக்க முடிவதில்லை. அதுபோல, உங்கள் மேல் அருளப்படுகிற தேவ ஈவுகளும், உலகத்திற்கு எந்த ஆசீர்வாதத் தையும் கொடுப்பதில்லை. மற்றவர்களுடைய சிலாக்கியங்களையும் கொள்ளையிடுகிறீர்கள்; உங்களுக்கு அவை கொடுக்கப்படா திருந்தால் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்.

நிலத்தை ஆக்கிரமித்திருக்கிற விருட்சமாக நீங்கள் இருப்பதை, இன்னும் அதிகமாக உணராமல் இருக்கலாம். ஆனாலும் தேவன் தம்முடைய மிகுந்த இரக்கத்தினால் உங்களை இன்னமும் வெட்டிப்போடவில்லை. உங்களை வெறுப்புடன் நோக்குவதுமில்லை. அவர் உங்களைக் கண்டுகொள்ளாமலும் இருப்பதில்லை அல்லது அழிந்து போகவும் விடுவதில்லை. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் இஸ்ரவேலைக் குறித்து அவர் புலம்பியதை போல, உங்களைப் பார்த்தும் புலம்புகிறார்: ‘எப்பிராயீமே, நான் உன்னை எப்படிக் கைவிடுவேன்? இஸ்ர வேலே, நான் உன்னை எப்படி ஒப்புக்கொடுப்பேன்?... என் உக்கிர கோபத்தின்படியே செய்யமாட்டேன்; எப்பிராயீமை அழிக்கும் படித் திரும்பமாட்டேன்; ஏனென்றால் நான் மனுஷனல்ல, தேவனாயிருக் கிறேன்” ஓசியா 11:8, 9. மனதுருகுகிற இரட்சகர் உங்களைப் பார்த்து “இது இந்த வருஷமும் இருக்கட்டும்; நான் இதைச் சுற்றிலுங்கொத்தி, எருப்போடுவேன்” என்று சொல்கிறார்.

இஸ்ரவேலுக்கு கூடுதலாகக் கொடுக்கப்பட்ட தவணையின் காலத்தில், சோர்ந்துபோகாத அன்புடன் கிறிஸ்து ஊழியம் செய் தார். “பிதாவே, இவர்களுக்கு மன்னியும், தாங்கள் செய்கிறது இன்னதென்று அறியாதிருக்கிறார்கள்.’‘லூக்கா 23:34. அவர் பரலோகம் சென்ற பிறகு, சுவிசேஷமானது முதலாவதாக எருச லேமில் பிரசங்கிக்கப்படட்டது. அங்கே பரிசுத்த ஆவியைப் பொழிந்தருளினார். உயிர்த்தெழுந்த இரட்சகரின் வல்லமையை முதல் சுவிசேஷ சபை வெளிப்படுத்தியது. அங்கே ஸ்தேவான் சாட் சியைக்கூறி, தன்ஜீவனை ஒப்புக்கொடுத்தான். தேவதூதன் முகம் போலிருந்த ” ஸ்தேவான், அங்கே தன் சாட்சியைப் பகிர்ந்து கொண்டு, அதினிமித்தம் இரத்தசாட்சியாக மரித் தார். அப் 6:15. கொடுக்க முடிந்த்தை எல்லாம் பரலோகம் கொடுத்தது. “நான் என் திராட்சத் தோட்டத்திற்காகச் செய்யாத எந்த வேலையை அதற்கு இனிச் செய்யலாம்?” என்று கிறிஸ்து கேட்டார். ஏசாயா 5:4. உங்கள் மீது அவருக்கிருக்கும் அக்கறையும், பராமரிப்பும் அதிகரிக்கிறதே தவிர குறைய வில்லை . இன்னமும் அவர், “நான் அதைக் காப்பாற்றி, அடிக்கடி அதற்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சி, ஒருவரும் அதைச் சேதப்படுத் தாதடிக்கு அதை இரவும் பகலும் காத்துக்கொள்வேன்” என்று சொல்கிறார். ஏசாயா 27:3.

“கனிகொடுத்தால் சரி, கொடாவிட்டால்? தெய்வீக ஏதுகரங்களுக்குச் செவிகொடாத இருதயம் கடினமாகிறது; அன்பிறகு பரிசுத்த ஆவியானவரின் தாக்கங்களை உணரமுடியாத நிலைக்குச் செல்கிறது. அப்போதுதான், ‘இதை வெட்டிப் போடு, இது நிலத்தையும் ஏன் கெடுக்கிறது” என்று சொல்லப்படும்.

இன்று அவர் உங்களை அழைக்கிறார்: ‘இஸ்ரவேலே, உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் திரும்பு... நான் அவர்கள் சீர்கேட்டைக் குணமாக்குவேன்; அவர்களை மனப்பூர்வமாய்ச் சிநேகிப்பேன். நான் இஸ்ரவேலுக்குப் பனியைப்போலிருப் பேன்; அவன் லீலிப் புஷ்பத்தைப் போல் மலருவான்; லீபனோனைப்போல வேரூன்றி நிற்பான். அவன் நிழலில் குடியிருக்கிறவர்கள் திரும்புவார்கள்; தானிய விளைச்சலைப் போலச் செழித்து திராட்சச்செடிகளைப்போலபடருவார்கள் .... என்னாலே உன்கனியுண்டாயிற்று. ஓசியா 14:1-8.

18 - “பெருவழிகளிலும் வேலிகளருகிலும் போய்”

ஒரு பரிசேயனுடைய வீட்டிற்கு இரட்சகர் விருந்திற்காகச் சென்றிருந்தார். ஏழைகளானாலும் பணக்காரர்களானாலும், அவர்களுடைய அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்வார்; அங்கு நிலவுகிற காட் சியை வைத்து ஏதாவது படிப்பினைச்சொல்லிக்கொடுப்பது அவருடைய வழக்கம். வருடாந்தர தேசிப்பண்டிகைகள், மதப் பண்டிகைகள் போல, இத்தகைய விருந்துகளையும் யூதர்கள் புனிதமாகக் கருதினார்கள். நித்திய வாழ்வின் ஆசீர்வாதங்களுக்கு ஓர் அடை யாளமாக அதைப் பார்த்தார்கள். அந்த மாபெரும் விருந்தில் ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு ஆகியோரோடு தாங்கள் பந்தி யிருப்பதாகவும், வெளியே நிற்கிற புறஜாதியார் அதை ஏக்கத்தோடு பார்ப்பதாகவும் கற்பனை செய்து அதிக மகிழ்ச்சியடைவார்கள். இப்போது அந்தப் பெரிய விருந்தை ஓர் உவமையாக எடுத்துக் காட்டி, அதிலிருந்து அவர்களுக்கு எச்சரிப்பையும், போதனையையும் சொல்ல கிறிஸ்து விரும்பினார். இவ்வுலக வாழ்க்கைக்கும் இனிவரும் வாழ்க்கைக்கும் தேவன் வைத்திருக்கிற ஆசீர்வாதங்கள் எல்லாமே தங்களுக்கு மட்டுமே என்று யூதர்கள் நினைத்தார்கள். புறஜாதியார் தேவனுடைய இரக்கத்தைப் பெற பாத்திரரல்ல என் றார்கள். ஆனால் அந்த யூதர்கள் தாமே அந்தச் சமயத்தில் இரக்கம் பெறுவதற்கான அழைப்பையும், தேவராஜ்யத்திற்கான அழைப்பையும் புறக்கணித்து வந்த்தை அந்த உவமையில் கிறிஸ்து காட்டினார்.

இவர்கள் அலட்சியப்படுத்திய அழைப்பானது இவர்கள் புறக்கணித்த மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படவிருந்தது; தனிமைப்படுத்தப்படவேண்டிய குஷ்டரோகிள் போல தங்கள் வஸ்திரங்களை அவர்களிடமிருந்து உரிந்துகொண்டார்கள்.

அந்தப் பரிசேயன் தன்னுடைய சுயநலத்தை மனதில் வைத்தே விருந்துக்கு விருந்தாளிகளை அழைத்திருந்தான். கிறிஸ்து அவனிடம், ‘நீ பகல் விருந்தாவது இராவிருந்தாவது பண்ணும் போது, உன் சிநேகிதரையாகிலும் உன் சகோதரரையாகிலும், உன் பந்து ஜனங்களையாகிலும், ஐசுவரியமுள்ள அயலகத்தாரை யாகிலும் அழைக்கவேண்டாம்; அழைத்தால் அவர்களும் உன்னை அழைப்பார்கள், அப்பொழுது உனக்குப் பதிலுக்குப் பதில் செய்ததாகும். நீ விருந்து பண்ணும் போது ஏழைகளையும் ஊனரையும் சப்பாணிகளையும் குருடரையும் அழைப்பாயாக. அப்பொழுது நீ பாக்கியவானாயிருப்பாய்; அவர்கள் உனக்குப் பதில் செய்யமாட்டார்கள்; நீதிமான்களின் உயிர்த்தெழுதலில் உனக்குப் பதில் செய்யப்படும்” என்றார்.

மோசேமூலம் இஸ்ரவேலருக்கு தாம் கொடுத்திருந்த போதனையைத்தான் கிறிஸ்து மீண்டும் இங்கு கூறுகிறார். “உன் வாசல் களில் இருக்கிற பரதேசியும், திக்கற்றவனும், விதவையும் வந்து புசித்து திருப்தியடைவார்களாக.’‘உபா. 14:29. அவ்வாறு மக்களை அழைத்து விருந்து செய்வது இஸ்ரவேலருக்கு விளக்கப் பாடங்க ளாகக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தன. மெய்யான விருந்தோம்பலிலுள்ள சந்தோஷத்தைப் புரிந்து கொள்வதன் மூலம், தரித்திரர் மற்றும் துக்கத்திலுள்ளவர்கள் மேல் வருடமும் முழுவதும் அவர்கள் அக் கறைகாட்ட வேண்டியிருந்தது. அந்த விருந்துகள் ஏராளமான பாடங்களை உள்ளடக்கியிருந்தன. இஸ்ரவேலர்களுக்குக் கொடுக் கப்பட்டிருந்த ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்கள் அவர்களுக்கு மட்டும் உரியதல்லவென்பது அதில் ஒன்று. தேவன் அவர்களுக்கு ஜீவ அப்பத்தைக் கொடுத்திருந்தார்; அதை அவர்கள் உலகத்தாருக்குப் பிட்டுக்கொடுக்க வேண்டியிருந்தது.

இந்த வேலையை அவர்கள் செய்யவில்லை. அவர்களுடைய சுயநலத்தைக் கிறிஸ்து கடிந்துகொண்டார். அவர் அவ்வாறு பேசி னது பரிசேயர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அந்தப் பேச்சை வேறு பக்கமாகத் திருப்புவதற்காக, அவர்களில் ஒருவன் தன்னை பக்தி மான் போலக்காட்டிக்கொண்டு,” தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் போஜ னம்பண்ணுகிறவன் பாக்கியவான்” என்றான். ராஜ்யத்தில் தனக்கு ஓர் இடம் நிச்சயம் என்பது போல மிக உறுதியாக அவன் பேசினான். இவனுடைய மனநிலை யாருடைய மனநிலைக்கு ஒத்திருந்ததென் றால், இரட்சிப்புக்கான நிபந்தனைகளைக் கைக்கொள்ளாமல் இருந்தும், கிறிஸ்து தங்களை இரட்சித்திருப்பதாக மகிழ்கிறவர் களின் மனநிலைக்கு .’ ‘நீதிமான் மரிப்பதுபோல் நான் மரிப்பேனாக. என் முடிவு அவன் முடிவு போல் இருப்பதாக” என்று ஜெபித்த பிலே யாமின் ஆவி அவனிடம் காணப்பட்டது . எண்23:10. பரலோக் செல்ல தனக்கு தகுதி இருக்கிறதாவென்று அந்தப் பரிசேயன் எண்ணவில்லை ; பரலோகத்தில் அனுபவிக்கப்போகும் சந்தோ ஷத்தை எண்ணிப்பார்த்தான். விருந்துக்கு வந்திருந்தவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கை கடமைகளை யோசிக்காதபடி அவர்களுடைய சிந்தைகளைத் திசைதிருப்பும் நோக்கத்தோடு அவன் அவ்வாறு பேசினான். தற்போதைய வாழ்க்கையைச் சிந்திக்கவிடாமல், நீதி மான்கள் உயிர்த்தெழப்போகும் எதிர்காலத்தைச் சிந்திக்கவைக்க முயன்றான்.

அந்தப் பாசாங்கனின் இருதயத்தை கிறிஸ்து வாசித்தார்; அவ னுடைய கண்களை உற்றுப்பார்த்தவராக, தற்போது அவர்களுக் குள்ள சிலாக்கியங்களின் தன்மையையும் மதிப்பையும் அந்தக் கூட்டத்தாருக்கு விளக்கிக்கூறினார். வருங்கால ஆசீர்வாதமான வாழ்க்கையில் பங்குபெற வேண்டுமானால், இப்போதே அவர்கள் செய்தாக வேண்டிய பங்கை அவர்களுக்குக் காட்டினார்.

“ஒரு மனுஷன் பெரிய விருந்தை ஆயத்தம் பண்ணி, அநே கரை அழைப்பித்தான்” என்றார். விருந்து வேளை வந்தபோது அவன் தனது ஊழியக்காரனை அனுப்பி, “எல்லாம் ஆயத்தமா யிருக்கிறது, வாருங்கள் என்று இரண்டாவது தூதை அனுப்பினான்; ஆனால் அழைக்கப்பட்டவர்கள் அழைப்பை அலட்சியம் பண்ணத் துவங்கினார்கள். அவர்களெல்லாரும் போக்குச் சொல்லத் தொடங்கினார்கள். ஒருவன் : ஒரு வயலைக் கொண்டேன், நான் அகத்தியமாய்ப்போய், அதைப் பார்க்கவேண்டும், என்னை மன்னிக்கும்படி வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன் என்றான். வேறொரு வன்: ஐந்தேர் மாடுகொண்டேன், அதைச் சோதித்துப் பார்க்கப் போகிறேன், என்னை மன்னிக்கும்படி வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்” என்றான். வேறொருவன். பெண்ணை விவாகம் பண்ணினேன், அதினால் நான் வரக்கூடாது” என்றான்.

சொல்லப்பட்ட சாக்குப்போக்குகள் எதுவுமே அத்தியாவசிய தேவைகள் அல்ல. வயலை வாங்கினவன் “நான் அகத்தியமாய் போய், அதைப் பார்க்க வேண்டும்” என்று சொல்லுகிறான். அந்த நிலத்தை ஏற்கனவே வாங்கிவிட்டான். அந்த எண்ணம் மட்டுமே அவனுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்ததால், அதைப்போய்ப் பார்க்க அவசரங்காட்டுகிறான். ஏர்மாடுகளையும் கூட ஏற்கனவே வாங்கி யாகிற்று. வாங்கினவன் தன்னுடைய திருப்திக்காக அதைச் சே பாதித்துப்பார்க்க நினைக்கிறான். மூன்றாவது சாக்குப்போக்கு முற்றிலும் காரணமற்றது. பெண்ணை விவாகம் செய்த அந்த விருந்தினன், விருந்தைப் புறக்கணித்திருக்கத் தேவையில்லை. அவனுடைய மனைவியும் கூட விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டிருப் பாள். ஆனால் தன்னுடைய சந்தோஷத்திற்காக சில திட்டங்களை அவன் வைத்திருந்தான்; எனவே தான் கலந்து கொள்வதாகச் சொல்லியிருந்த அந்த விருந்தை விட அந்தச் சந்தோஷங்கள் தாம் பெரி தாக இருந்தன. விருந்துக்குள் அழைத்தவரிடம் அல்லாமல் வேறு கூட்டாளிகளுடன் சந்தோஷத்தைப்பெற்று அவன் பழகியிருந்தான். செல்லமுடியாததற்காக இவன் வருத்தம் தெரிவிக்கவில்லை; மறுப்பு கூறியபோது ஒரு மரியாதைக்காகவாவது அவ்வாறு பேச வில்லை . “நான் வரக் கூடாது’ எனும் வார்த்தைகள் வருவதற்கு எனக்கு விருப்பமில்லை” என்பதைத் தெரிவித்தன

வேறு சிந்தனைகளில் மனது நிறைந்திருந்ததை இந்தச் சாக்குப் போக்குகள் காட்டுகின்றன. விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்ட இவர்களுடைய சிந்தைகள் வேறு விஷயங்களில் மூழ்கியிருந்தன. விருந்துக்கு வருவதாக கொடுத்திருந்த வாக்கை அலட்சியப்படுத்தினார்கள்; தயாளத்தோடு தங்களை அழைத்த நண்பரை அவமதித்தார்கள்.

சுவிசேஷம் அருளுகிற ஆசீர்வாதங்களை இந்தப் பெரிய விருந்தின் மூலம் கிறிஸ்து சுட்டிக்காட்டுகிறார். கிறிஸ்துதாமே அந்த ஆசீர்வாதங்களின் ஆதாரம். அவரே வானத்திலிருந்து இறங்கிவந்த அப்பம்; அவரிடமிருந்து இரட்சிப்பின் ஊற்றுகள் பாய்கின்றன. கர்த்தருடைய தூதுவர்கள் இரட்சகரின் வருகை குறித்து யூதர்களுக்கு அறிவித்திருந்தார்கள்; கிறிஸ்துவே “உலகத்தின் பாவத் தைச் சுமந்து தீர்க்கிற தேவ ஆட்டுக்குட்டி” என்று சுட்டிக்காட்டி யிருந்தார்கள். யோவான் 1:29. பரலோகம் ஏற்பாடு செய்திருந்த

விருந்தில், பரலோகம் அருளக்கூடியதிலேயே மிகப்பெரிய ஈவை தேவன் அருளியிருந்தார். நம் கற்பனைக்கும் எட்டாத ஈவு அது. தேவன் தமது அன்பினால் மிகப்பிரமாண்டமான விருந்தை ஏற்பாடு செய்து, அள்ள அள்ளக்குறையாதவளங்களை வழங்கியிருக்கிறார். “இந்த அப்பத்தைப் புசிக்கிறவன் என்றென்றைக்கும் பிழைப் பான்” என்று கிறிஸ்து சொன்னார். யோவான் 6:51.

சுவிசேஷ விருந்திற்கான அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு, கிறிஸ்துவையும் அவருடைய நீதியையும் பெறுவதை ஒரே நோக்க மாகக் கொண்டு, உலகப்பிரகாரமான விருப்பகங்களைக் கீழ்ப் படுத்தவேண்டும். மனிதனுக்காக தேவன் அனைத்தையும் கொடுத் தார்; உலக ஆசைகளுக்கும் சுயநல ஆசைகளுக்கும் மேலாக தமக் குச் சேவை செய்வதற்கு முதலிடம் கொடுக்க அவனிடம் கேட் கிறார். இரண்டாங்கெட்ட இருதயத்தை அவர் ஏற்றுக்கொள்ள மாட் டார். உலகப்பற்றுகளில் மூழ்கியிருக்கிற இருதயத்தை தேவனிடம் கொடுக்கமுடியாது.

இது எல்லாக் காலத்திற்குமுரிய படிப்பினை. தேவ ஆட்டுக் குட்டியானவர் செல்கிற இடமெல்லாம் அவரை நாம் பின்தொடர் வேண்டும். அவருடைய வழிநடத்துதலைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்; உலக நண்பர்களின் தோழமையை விட அவருடய தோழமையை பெரிதாக மதிக்க வேண்டும். “தகப்பனையாவது தாயையாவது என்னிலும் அதிகமாய் நேசிக்கிறவன் எனக்குப் பாத்திரன் அல்ல; மகனையாவது மகளையாவது என்னிலும் அதிக மாக நேசிக்கிறவன் எனக்குப் பாத்திரன் அல்ல” என்று கிறிஸ்து சொல்கிறார். மத்தேயு 10:37.

குடும்பமாகக் கூடியிருந்து, தினமும் அப்பம்பிட்டுச் சாப்பிடு கிற வேளையில், ” தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் போஜனம் பண்ணு கிறவன் பாக்கியவான்” என்று சொல்லி சாப்பிடுவது கிறிஸ்துவின் நாட்களில் அநேகருடைய வழக்கமாக இருந்தது. ஆனால் ஈடு இணையற்ற விலைகொடுத்து ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட விருந்துக்கு, விருந்தினர்களைக் கண்டுபிடிப்பது எவ்வளவு கடினமானது என் பதை கிறிஸ்து காட்டினார். இரக்கத்தின் அழைப்பை தாங்கள் அலட் சியப்படுத்தியிருந்ததை அவர் பேசுவதைக் கேட்டவர்கள் புரிந்து கொண்டார்கள். உலக சொத்துக்கள், ஐசுவரியங்கள், உலக இன் பங்கள் பற்றிய சிந்தனைகளில் தான் அவர்கள் மூழ்கியிருந்தார்கள். எல்லாருமே ஒருமனதாக சாக்குப்போக்குச் சொன்னார்கள்.

அதுபோலத்தான் இன்றும். விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டவர்கள் சொன்ன சாக்குப்போக்குகளைப்போல, சுவிசேஷ அழைப்பை ஏற்காமல் அனைத்து வித சாக்குப்போக்குகளையும் கூறுகிறார்கள். சுவிசேஷத்தின் கோரிக்கைகளுக்குச் செவிகொடுத்து, உலகத்தில் தங்களுடைய எதிர்கால வாழ்வைக் கெடுத்துக்கொள்ள முடியா தெனச்சொல்கிறார்கள். நித்திய நலன்களைவிட இவ்வுலகிற்கடுத்த நலன்கள்தாம் மிகவும் முக்கியமென நினைக்கிறார்கள். தேவனிட மிருந்து அவர்கள் பெற்றிருக்கிற ஆசீர்வாதங்கள்தாமே அவர்களுடைய சிருஷ்டிகரும் மீட்பருமானவரிடமிருந்து அவர்களுடைய ஆத்துமாக்களைப் பிரிக்கும் தடைகற்களாகின்றன. இவ்வுலகிற் கடுத்த விஷயங்களை நாடுவதற்கு தடைவராததால், இரக்கத்தின் தூதுவரிடம் அவர்கள், “இப்பொ ழுது நீ போகலாம், எனக்குச் சமயமான போது உன்னை அழைப்பிப்பேன்” என்று சொல்கிறார்கள். அப்24:25. வேறுசிலர், தேவனுடைய அழைப்பிற்குக் கீழ்ப்ப டி வதால், சமூக உறவுகளில் பிரச்சனைகள் எழக்கூடுமெனச் சொல் கிறார்கள். உறவினர்களோடும், நண்பர்களோடும் உள்ள உறவை விலைகொடுக்க முடியாதென்கிறார்கள். எனவே, உவமையில் சொல்லப்பட்டவர்கள் போல தாங்கள் நடந்து கொள்வதை அதன்மூலம் நிரூபிக்கிறார்கள். அவர்கள் சொன்ன அற்பமான சாக்குப்போக்குகள் தன் அழைப்பை அவமதித்ததாக வீட்டெஜமான் நினைத்தார்.

“பெண்ணை விவாகம் பண்ணினேன், அதினால் நான் வரக் கூடாது” என்று சொன்னவனைப் போலத்தான் இன்று அநேகர் இருக்கிறார்கள். கணவன் அல்லது மனைவியைக் காரணங்காட்டி தேவனுடைய அழைப்பிற்குச் செவிகொடுக்காத பலர் இருக்கிறார்கள். “என் மனைவிக்குப் பிடிக்காத கடமை உணர்வுகளுக்கு கீழ்ப் படியமுடியாது. அவள் ஒத்துழைக்காவிட்டால், அவற்றைச் செய் வது மிகவும் கடினம் ” என்று கணவன் சொல்கிறான். “எல்லாம் ஆயத்தமாயிருக்கிறது, வாருங்கள் ” என்ற கிருபையின் அழைப்பை மனைவி கேட்கிறாள். உடனே, “தயவு செய்து என்னை மன்னித்து விடுங்கள். இரக்கத்தின் அழைப்பை என்னுடைய கணவன் மறுக் கிறார். தன் தொழிலுக்கு அது இடையூறாக இருப்பதாகச் சொல் கிறார். என் கணவர் பக்கம்தான் நான் நிற்க வேண்டும்; எனவே என் னால் வரமுடியாது” என்று சொல்கிறாள். இரக்கத்தின் அழைப்பு பிள்ளைகளின் மனதில் தாக்கத்தை உண்டாக்குகிறது. அழைப்பை ஏற்கவிரும்பு கிறார்கள். ஆனால் தங்கள் அப்பா, அம்மா மேலான அன்பினால் இவர்களும் சுவிசேஷத்தின் அழைப்புக்குச் செவி கொடுப்பதில்லை; எனவே தங்களால் அழைப்பை ஏற்கமுடியா தென நினைக்கிறார்கள். “எங்களை மன்னிக்கவும் ” என்று அவர்களும் சொல்கிறார்கள்.

குடும்ப உறவில் பிளவு ஏற்படுமோ என்று பயந்து, இவர்கள் அனைவரும் இரட்சகரின் அழைப்பை ஏற்க மறுக்கிறார்கள். தேவன் சொல்வதற்குக் கீழ்ப்படியாமல் இருப்பதால், குடும்பத்தில் சமாதானமும் செழிப்பும் உண்டாக தாங்கள் உதவுவதாக நினைக் கிறார்கள். ஆனால் இது ஒரு வஞ்சனையே . சுயநலத்தை விதைப் பவர்கள் சுயநலத்தையே அறுப்பார்கள். கிறிஸ்துவின் அன்பைப் புறக்கணிப்பதால், மனித அன்பில் பரிசுத்தத்தையும் நிலைத்தன்மை யையும் கொடுக்கக்கூடிய ஒரே அன்பை மறுதலிக்கிறார்கள். அவர்கள் பரலோகத்தை இழந்து போவது மட்டுமல்ல, பரலோகப்பலி எதற்காக ஏறெடுக்கப்பட்டதோ அதன் மெய்யான சந்தோஷத்தை இழந்து போகிறார்கள்.

அந்த உவமையில், தன்னுடைய அழைப்புக்குக் கொடுக்கப் பட்ட பதிலைக் கேள்விப்பட்ட வீட்டெஜமான்,“கோபமடைந்து, தன் ஊழியக்காரனை நோக்கி: நீ பட்டணத்தின் தெருக்களிலும் வீதிகளிலும் சீக்கிரமாய்ப் போய், ஏழைகளையும் ஊனரையும் சப்பாணிகளையும் குருடரையும் இங்கே கூட்டிக்கொண்டுவா” என்று சொன்னான்.

சகலமும் ஆயத்தமாயிருந்த விருந்துக்கு வராதவர்களைப் புறக்கணித்த வீட்டெஜமான், வசதிபடைத்திராத, சொந்தமாக வீடுகளும் நிலங்களும் இல்லாத மக்களை அழைத்தான். தரித்திரரையும் பசியோடிருந்தவர்களையும் விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டதை நன்றியோடு எண்ணுகிறவர்களையும் அழைத்தான்.’ ‘ஆயக்காரரும் வேசிகளும் உங்களுக்கு முன்னே தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பிர வேசிக்கிறார்கள்” என்று கிறிஸ்து சொன்னார். மத்தேயு 21:31. அதிக நிர்பந்தமான நிலையில் இருப்பவர்களை மக்கள் வெறுத்து, அவர்களை விலக்கலாம். ஆனால் தேவன் அன்பு செலுத்த முடியாத அளவுக்கு பரிதாபமான நிலையோ, நிர்பந்தமான நிலையோ கிடை யாது. அக்கறையற்ற நிலையில்,களைத்துப்போன நிலையில், சிறுமைப்பட்ட நிலையில் இருப்பவர்கள் தம்மிடம் வருவதற்கு கிறிஸ்து ஏங்குகிறார். எங்குமே கிடைக்காத சமாதானத்தையும் சந்தோஷத்தையும் வெளிச்சத்தையும் அவர்கள் பெற்றுக்கொள்ள ஏங்குகிறார். பாவிகளிலேயே மோசமான பாவிகள் தாம் அவருடைய ஆழமான, ஊக்கமான அன்புக்கும் பரிவுக்கும் உரியவர்கள். அவர்களைக் கனிவோடு அணுகி, தம்மிடம் இழுக்க முயற்சிக்கும் படி தம் பரிசுத்த ஆவியானவரை அவர் அனுப்புகிறார்.

தரித்திரரையும் குருடரையும் அழைத்து வந்தவன் வீட்டெஜமானிடம், “நீர் கட்டளையிட்டபடி செய்தாயிற்று, இன்னும் இடம் இருக்கிறது என்றான். அப்பொழுது எஜமான் ஊளழியக்காரனை நோக்கி: நீ பெருவழிகளிலும் வேலிகளருகிலும் போய், என் வீடு நிறையும் படியாக ஜனங்களை உள்ளே வரும்படி வருந்திக் கூட்டிக் கொண்டுவா” என்றான். சாரமற்றுப்போன யூதேயமார்க்கத்தையும் தாண்டி, உலகத்தின் பெருவழிகளிலும் வேலிகளருகிலும் சுவிசே ஷப்பணி செய்யப்பட வேண்டுமென்பதை கிறிஸ்து இதன்மூலம் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

இந்தக் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்த பவுலும் பர்னபாவும் யூதர்களை நோக்கி, ‘முதலாவது உங்களுக்கே தேவவசனத்தைச் சொல்லவேண்டியதாயிருந்தது; நீங்களோ அதைத்தள்ளி, உங்களை நித்திய ஜீவனுக்கு அபாத்திரராகத் தீர்த்துக்கொள்ளு கிறபடி யினால், இதோ, நாங்கள் புறஜாதியாரிடத்தில் போகிறோம். நீர் பூமியின் கடைசிபரியந்தமும் இரட்சிப்பாயிருக்கும்படி உம்மை ஜாதிகளுக்கு ஒளியாக வைத்தேன் என்கிற வேதவாக்கியத்தின்படி கர்த்தர் எங்களுக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறபடியினால் இப்படிச் செய்கிறோம் என்றார்கள். புறஜாதியார் அதைக் கேட்டுச் சந்தோ ஷப்பட்டு, கர்த்தருடைய வசனத்தை மகிமைப்படுத்தினார்கள். நித்திய ஜீவனுக்கு நியமிக்கப்பட்டவர்கள் எவர்களோ அவர்கள் விசுவாசித்தார்கள்.” அப் 13:46-48.

கிறிஸ்துவின் சீடர்கள் அறிவித்த சுவிசேஷச் செய்தி, அவருடைய முதலாம் வருகையைக் குறித்த அறிவிப்பாகும். அவரை விசுவாசிப்பதால் இரட்சிப்பு கிடைக்கிறது என்கிற நற்செய்தியைச் சாட்சியாக அறிவித்தார்கள். தம்முடையவர்களை மீட்கும்படி இரண்டாம் முறை அவர் மகிமையோடு வரப்போவதை அது சுட்டிக் காட்டியது. விசுவாசத்தாலும், கீழ்ப்படிதலாலும் ஒளியிலுள்ள பரி சுத்தவான்களின் சுதந்திரத்தில் பங்குபெறுகிற நம்பிக்கையை மனி தர்களுக்குக் கொடுத்தது. இன்றும் இந்தச் செய்தி அறிவிக்கப்படுகிறது; ஆனால் கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகையும் சமீபமாயிருக்கிறது என்கிற செய்தியும், அதோடு சேர்த்து அறிவிக்கப்படுகிறது. தமது வருகையைக் குறித்து அவர் கூறிய அடையாளங்கள் நிறை வேறிவிட்டன. கர்த்தர் வாசலண்டை நிற்கிறார் என்பதை தேவ வார்த்தையின் போதனையிலிருந்து அறியமுடிகிறது.

கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைக்குச் சற்று முன்னர் சுவிசே ஷச் செய்தி அறிவிக்கப்படுமென வெளிப்படுத்தலில் யோவான் முன்னறிவிக்கிறார். வானத்தின் மத்தியில் பறக்கக்கண்ட ஒரு தூதன், “பூமியில் வாசம் பண்ணுகிற சகல ஜாதிகளுக்கும், கோத் திரத்தாருக்கும், பாஷைக்காரருக்கும், ஜனக்கூட்டத்தாருக்கும் அறிவிக்கத்தக்கதாக நித்திய சுவிசேஷத்தை உடையவனாயிருந்து, மிகுந்த சத்தமிட்டு : தேவனுக்குப் பயந்து, அவரை மகிமைப்படுத் துங்கள்; அவர் நியாயத்தீர்ப்புக்கொடுக்கும் வேளை வந்தது” என்று சொன்னான் வெளி. 14:6,7.

நியாயத்தீர்ப்பு குறித்த எச்சரிப்பையும், அதோடு சொல்லப்படு கிற செய்திகளையும் தொடர்ந்து, மேகங்களின் மேல் மனுஷ குமா ரன் வருவதாக தீர்க்கதரிசனத்தில் காண்கிறோம். கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகை சமீபமாக இருக்கிறது என்பதைத்தான் நியாயத் தீர்ப்பு பற்றியச் செய்தி அறிவிக்கிறது. இந்த அறிவிப்பு நித்திய சுவி சேஷம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. எனவே, இரண்டாம் வருகை யையும், அது சமீபமாக இருக்கிறது என்பதையும் அறிவிப்பது சுவி சேஷச் செய்தியின் இன்றியமையாத அங்கமாக இருக்கிறது.

கடைசி நாட்களில் மக்கள் உலகப்பிரகாரமான நாட்டங்களிலும், இன்பங்களிலும், சம்பாத்தியங்களிலும் மூழ்கியிருப்பார் களென வேதாகமம் கூறுகிறது, நித்திய நிஜங்களைக் காணக்கூடாத குருடராயிருப்பார்கள். ‘நோவாவின் காலத்தில் எப்படி நடந்ததோ, அப்படியே மனுஷகுமாரன் வரும் காலத்திலும் நடக்கும். எப்படியெனில், ஜலப்பிரளயத்துக்கு முன்னான காலத்திலே நோவா பேழைக்குள் பிரவேசிக்கும் நாள் வரைக்கும், ஜனங்கள் புசித்தும் குடித்தும், பெண்கொண்டும் பெண்கொடுத்தும், ஜலப் பிரளயம் வந்து அனைவரையும் வாரிக் கொண்டுபோகுமட்டும் உணராதிருந்தார்கள்; அப்படியே மனுஷகுமாரன்வருங்காலத்திலும் நடக்கும்’ என்று கிறிஸ்து கூறுகிறார். மத்தேயு 24:37-39.

இன்றைக்கும் இவ்வாறே நடக்கிறது. தேவனும், பரலோகமும், மறுமை வாழ்வும் இல்லாதது போல, ஆதாயத்தையும் சிற்றின்பங்களையும் தேடி ஓடுகிறார்கள். நோவாவின் நாட்களில், மக்களுடைய துன்மார்க்க நிலை குறித்து அவர்களைத் திடுக்கிடச் செய்யவும், மனந்திரும்புதலுக்கு அழைக்கவும் ஜலப்பிரளயம் குறித்த எச்சரிப்பு கொடுக்கப்பட்டது. அதேபோலவே, உலகப்பிர காரமான காரியங்களில் மூழ்கியிருக்கும் மனிதரை விழிக்கச் செய் வதற்காக கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகை குறித்த செய்தி கொடுக் கப்படுகிறது. கர்த்தருடைய விருந்தில் கலந்துகொள்வதற்கான அழைப்புக்கு அவர்கள் செவிகொடுக்கும்படி, நித்திய நிஜங்களை உணர்வதற்காக அவர்களை விழிப்படையச் செய்வதே இச் செய்தியின் நோக்கம்.

சுவிசேஷத்தின் அழைப்பானது “பூமியில் வாசம் பண்ணுகிற சகல ஜாதிகளுக்கும், கோத்திரத்தாருக்கும், பாஷைக்காரருக்கும், ஜனக்கூட்டத்தாருக்கும்” என உலகம் முழுவதிற்கும் கொடுக்கப் படுகிறது. வெளி 14:6, எச்சரிப்பு மற்றும் இரக்கம் குறித்த செய்தி யின் வெளிச்சமானது உலகம் முழுவதிலும் மகிமையாகப் பிரகாசி க்கவேண்டும். ஏழை - பணக்காரர், உயர்ந்தவர் - தாழ்ந்தவர் என அனைத்து தரப்பு மக்களையும் அது சென்றடைய வேண்டும். “நீ பெருவழிகளிலும் வேலிகளிலும் போய், என் வீடு நிறையும்படி யாக ஜனங்களை உள்ளே வரும்படி வருந்திக் கூட்டிக்கொண்டு வா” என்று கிறிஸ்து சொல்கிறார்.

சுவிசேஷத்தை அறியாமல் உலகம் மடிந்துகொண்டிருக்கிறது. தேவ வார்த்தை கிடைக்காத பஞ்சம் நிலவுகிறது. மனித பாரம் பரியத்தைக் கலக்காமல் தேவவார்த்தையைப் போதிக்கிறவர்கள் வெகுசிலரே. மனிதர்கள் தங்கள் கைகளில் வேதாகமத்தை வைத் திருந்தாலும், அதில் தேவன் அவர்களுக்கு வைத்துள்ள ஆசீர்வா தத்தைப் பெறுவதில்லை. தம்முடைய செய்தியை மக்களுக்குக் அறிவிக்கும்படி தம்முடைய தாசர்களை ஆண்டவர் அழைக்கிறார்.

தங்கள் பாவங்களில் மடிந்து கொண்டிப்பவர்களுக்கு நித்திய வாழ்வு குறித்த வார்த்தையைப் போதித்தாகவேண்டும்.

பெருவழிகளுக்கும் வேலிகளுக்கும் செல்லும்படி கிறிஸ்து கட்டளை கொடுக்கிறார்; எனவே தம்முடைய நாமத்தால் ஊழியம் செய்கிறவர்கள் செயல்படகிறிஸ்து அழைக்கிறார். முழு உலகமும் கிறிஸ்துவினுடைய ஊழியக்காரர்களின் ஊழியக்களமாகும். அவர்களது சபையில் ஒட்டுமொத்தமனுக்குலமும் அங்கத்தினர்கள். தம்முடைய கிருபையின் வார்த்தையை ஒவ்வோர் ஆத்துமாவுக்கும் அறிவிக்க ஆண்டவர் விரும்புகிறார்.

தனிநபர் ஊழியத்தினால் மட்டுமே இது பெருமளவில் சாத் தியப்படும். இதுதான் கிறிஸ்துவின் பாணியாக இருந்தது. தமது ஊழியத்தின் போது தனிப்பட்ட விதத்தில் மக்களைச் சந்தித்தார். ஒரு சமயத்தில் ஒரு ஆத்துமாவைச் சந்திப்பது முக்கியம் என்பதில் அசையா நம்பிக்கையுடையவராக இருந்தார். அந்த ஒரு ஆத்து மாவானது ஆயிரக்கணக்கானோருக்கு செய்தியைக் கொண்டு சென் றது.

ஆத்துமாக்கள் நம்மிடம் வருவதற்கு நாம் காத்திருக்கக்கூடாது; அவர்கள் இருக்கிற இடத்திற்கு அவர்களைத் தேடிச் செல்ல வேண்டும். பிரசாங்கமேடையில் வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பது, ஊழி யத்தின் ஆரம்பநிலைதான். சுவிசேஷத்தை நாம் கொண்டு செல்லா விட்டால், ஏராளக்கணக்கானோர் அதை அறியாமலேயே போவார்கள்.

விருந்துக்கான அழைப்பு முதலில் யூதர்ளுக்குக் கொடுக்கப் பட்டது. அவர்கள் பிற மனிதர்களுக்கு தலைவர்களாக இருக்கவும், போதகம் பண்ணவும் அழைக்கப்பட்டிருந்தார்கள்; கிறிஸ்துவின் வருகையை முன்னறிவித்த தீர்க்கதரிசன சுருள்கள் அவர்களுடைய கரங்களில் கொடுக்கப்பட்டிருந்தன; அவருடைய ஊழியப்பணி யைச் சுட்டிக்காட்டின அடையாள ஆராதனை முறைகள் அவர்களுக்கே கொடுக்கப்பட்டன. அந்த அழைப்பிற்கு ஆசாரியர்களும் மக்களும் செவிசாய்த்திருந்திருந்தால், கிறிஸ்துவின் ஊழியர்களு டன் சேர்ந்து சுவிசேஷத்தின் அழைப்பை உலகத்திற்குக் கொடுத் திருப்பார்கள். சத்தியத்தை மற்றவர்களுக்கு அறிவிக்கும்படி சாத் தியம் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. அந்த அழைப்பை அவர்கள் மறுத்தபோது, ஏழைகளுக்கும் ஊனருக்கும், சப்பாணிகளுக்கும் குருடர்களுக்கும் அந்த அழைப்பு கொடுக்கப்பட்டது. ஆயக்காரர்களும், பாவிகளும் அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். இதே செயல்திட்டத்தோடுதான் புறஜாதியாருக்கும் சுவிசேஷ அழைப்பு கொடுக்கப்பட்டது. இந்தச் செய்தியானது முதலில் “பெருவழிகளில் ” அறிவிக்கப்படவேண்டும்; அதாவது, உலகப் பிரகாரமான வேலைகளில் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருப்பவர்களுக்கு, மக்களுடைய தலைவர்களுக்கும் போதகர்களுக்கும் அறிவிக்கப் படவேண்டும்.

கர்த்தருடைய ஊழியர்கள் இதை மனதில் கொள்வார்களாக. மந்தையின் மேய்ப்பர்களும், தேவன் நியமித்துள்ள போதகர்களும் இந்தச் செய்திக்குச் செவிகொடுக்கவேண்டும். சமுதாயத்தில் உயர் அந்தஸ்தில் இருப்பவர்களை கனிவான அன்போடும், சகோதர பாசத்தோடும் அணுகவேண்டும். தொழில் செய்பவர்கள், நம் பிக்கைக்குரிய உயர்பொறுப்புகளை வகிப்பவர்கள், கண்டுபிடிப்பு திறன் படைத்தவர்கள் மற்றும் அறிவியல் நுண்ணறிவு படைத்த வர்கள், மேதைகள், இக்காலத்திற்கான விசேஷித்த சத்தியத்தை அறியாத சுவிசேஷப் போதகர்கள் போன்ற இவர்கள் தாம் முதன் முதலாக இந்த அழைப்பைக் கேட்கவேண்டும். இவர்களுக்குத்தான் அழைப்பு கொடுக்கப்படவேண்டும்.

செல்வந்தர்களுக்குச் செய்யவேண்டிய ஊழியம் ஒன்றும் உண்டு. பரலோக ஈவுகள் தங்களை நம்பி ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளன என்கிற பொறுப்புணர்வை உண்டாக்கவேண்டும். மரித்தோரையும் ஜீவனுள்ளோரையும் நியாயந்தீர்ப்பவருக்குக் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டியதை அவர்களுக்கு நினைவூட்டவேண்டும். செல்வந்தனுக்கு அன்போடும் தேவபயத்தோடும் நீங்கள் ஊழியம் செய்ய வேண்டியுள்ளது. பெரும்பாலும் தன் ஐசுவரியத்தில் நம்பிக்கை வைத்து, தான் ஆபத்தில் இருப்பதை அறியாதிருப்பான். நித்திய மதிப்புடைய விஷயங்களுக்கு அவனுடைய மனக்கண்களைத் திருப்பவேண்டும். வருத்தப்பட்டுப் பாரஞ்சுமக்கிறவர்களே! நீ ங்கள் எல்லாரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள்; நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன். நான் சாந்தமும் மனத் தாழ்மையுமாய் இருக்கிறேன்; என் நுகத்தை உங்கள் மேல் ஏற்றுக்கொண்டு, என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்; அப்பொழுது, உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்கு இளைப்பாறுதல் கிடைக்கும். என் நுகம் மெதுவாயும், என் சுமை இலகுவாயும் இருக்கிறது” என்று சொல்கிற நற்குணத்தின் அதிகாரத்தை அங்கீகரிக்கச் செய்யவேண்டும்.

உலகத்தில் தங்கள் கல்வியால், செல்வத்தால் அல்லது அழைப்பால் உயர்ந்த நிலையில் இருப்பவர்களிடம், அவர்களுடைய ஆத்தும் தேவைகள் குறித்து தனிப்பட்ட முறையில் எடுத் துரைப்பது அரிதாயிருக்கிறது. இவர்களை அணுகுவதற்கு கிறிஸ் தவ ஊழியர்கள் பலர் தயங்குகிறார்கள். அப்படி இருக்கக் கூடாது. வழக்கறிஞராக, வியாபாரியாக அல்லது நீதிபதியாக இருக்கிற ஒருவர் தண்ணீரில் மூழ்கிக்கொண்டிருந்தால், அவர் மடிந்து போவ தைப் பார்த்துக்கொண்டு நாம் நிற்க முடியாது. ஒரு செங்குத்தான பாறையின் விளிம்பை நோக்கி பலர் செல்வதைப் பார்த்தால், அவர்கள் எத்தகைய அந்தஸ்தையும் அல்லது அழைப்பையும் பெற் றவர்களாக இருந்தாலும், உடனே திரும்பி வரும்படி எச்சரிக்காமல் இருக்கமுடியாது. அதுபோல அழிவிலிருக்கும் ஆத்துமாக்களை எச்சரிக்க நாம் தயங்கக்கூடாது.

உலகத்திற்கடுத்த விஷயங்களில் பற்றுள்ளவர்கள் என்று சொல்லி எவரையும் புறக்கணிக்கக்கூடாது . சமுதாயத்தின் உயர் நிலை யில் இருக்கும் பலர், புண்பட்ட மனதுள்ளவர்களாக, மாயையால் பீடிக்கப்பட்டவர்களாக இருப்பார்கள். தங்களிடம் காணப்படாத சமாதானத்திற்காக ஏங்குவார்கள். சமுதாயத்தில் உயர் அந்தஸ்தில் இருப்பவர்களில், இரட்சிப்பின்மேல் பசிதாகத்தோடு ஏங்குபவர்கள் இருக்கிறார்கள். கிறிஸ்துவின் அன்பால் கனிந்த இருதயத் தோடும், இரக்க சுபாவத்தோடும் கர்த்தருடைய ஊழியர்கள் தனிப்பட்ட விதத்தில் அவர்களை அணுகினால், அவர்களில் அநே கர் பயனடைவது நிச்சயம்.

சுவிசேஷச் செய்தியின் வெற்றியானது பெரும்பாலும் அறி வாற்றல் மிக்க பேச்சுக்களையும், சொல்திறன் மிக்க சாட்சிகளையும் அல்லது ஆழமான விவாதங்களையும் சார்ந்திருப்பதில்லை. ஜீவ அப்பத்தின் மேல் பசியோடிருக்கும் ஆத்துமாக்களுக்கு ஏற்றபடி, புரிந்துகொள்ளும் விதத்தில் அதை அறிவிப்பதைச் சார்ந்து தான் உள்ளது.’‘இரட்சிக்கப்படுவதற்கு நான் என்ன செய்யவேண்டும்?” என்பதே ஆத்துமாவின் கேள்வியாக இருக்கும்.

மிகவும் எளிமையான விதத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கானோரை ஆதாயப்படுத்தலாம். உலகத்தில் தாலந்துமிக்க ஆண்களாக, பெண்களாக கருதப்படுகிற அறிவுமேதைகளை பெரும்பாலும் சாதாரண வார்த்தைகள் மூலம் புத்துணர்வு கொள்ளச் செய்யலாம். ஆனால் அந்த வார்த்தைகளைப் பேசுகிறவர் தேவன்மேல் அன்பு கூர வேண்டும்; உலகப்பிரகாரமான ஒருவர் தனக்குப் பிடித்த ஒரு விஷ யம் குறித்து ஆழமாகப் பேசுவது போல அந்த அன்புகுறித்து இயல் பாகப் பேசக்கூடியவராக இருக்கவேண்டும்.

அநேக சமயங்களில், நன்கு ஆராய்ச்சி செய்து ஆயத்தத்துடன் வழங்கும் செய்தியானது எதிர்பார்க்கிற விளைவை ஏற்படுத்துவதில்லை. ஆனால் உண்மையும் நேர்மையும் கொண்ட தேவனுடைய மகனோமகளோ, சாதாரணமாகச் சொல்கிற செய்தி, கிறிஸ்துவுக்கும் அவருடைய அன்புக்கும் எதிராக வெகுநாட்களாக அடைக்கப்பட் டிருந்த இருதயக்கதவுகளைத் திறக்கிற வல்லமையைப் பெற்றிருக்கும். தன் சொந்தப் பெலத்தால் தான் ஊழியம் செய்யவில்லை என் பதை கிறிஸ்துவின் ஊழியர் நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும். இரட்சிக்கவல்ல தேவ வல்லமையில் விசுவாசத்துடன், அவருடைய சிங்காசனத்தை இறுகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும். ஜெபத்தில் தேவனோடு போராடி, பிறகு தேவன் தனக்குக் கொடுத்திருக்கிற ஆற்றல்களோடு ஊழியம் செய்ய வேண்டும். அவனைப் பெலப் படுத்தும்படி பரிசுத்த ஆவியானவர் அருளப்பட்டிருக்கிறார். பணி விடை தூதர்கள் அவனுடைய பக்கத்தில் இருந்து, இருதயங்களில் தாக்கத்தை உண்டாக்குவார்கள்.

கிறிஸ்து சொன்ன சத்தியத்தை எருசலேமின் தலைவர்களும் போதகர்களும் ஏற்றிருப்பார்களானால், அவர்களுடைய நகரம் எத்தகைய ஊழியப்பணியின்மையமாக மாறியிருக்கும் ! பின்வாங் கிப்போன இஸ்ரவேலர் மனம் மாறியிருப்பார்கள். ஆண்டவருக் காக ஒரு பெரிய சேணை உருவாகியிருக்கும். உலகத்தின் அனைத் துப் பகுதிகளுக்கும் துரித வேகத்தில் சுவிசேஷத்தை அவர்கள் கொண்டு சென்றிருப்பார்கள். இப்போதும் கூட நல்செல்வாக்கும், பெரும் திறமைகளும் படைத்த மனிதர்களை கிறிஸ்துவுக்காக ஆயத்தம் பண்ணமுடிந்தால், விழுந்துபோனோரைத் தூக்கி நிறுத்து வதிலும், துரத்துண்டோரைக் கூட்டிச் சேர்ப்பதிலும், இரட்சிப்பின் செய்திகளை தூர இடங்களில் பரப்புவதிலும் அவர்கள் மூலம் எத் தகைய பணி நடந்திருக்கும். உடனடியாக அழைப்பைக் கொடுக்க முடியும்; கர்த்தருடைய விருந்துக்கு விருந்தினர்களைக் கூட்டிச்சேர்க்க முடியும்.

அதற்காக, அதிகாரமும் தாலந்தும் படைத்த மனிதர்களை மட் டுமே மனதில் கொண்டு, ஏழை எளியவர்களை மறந்துவிடக்கூடாது. உலகத்தில் குறுஞ்சாலை மற்றும் வேலிகள் அருகே உள்ளோரிடமும், ஏழை எளியோரிடமும் செல்லும்படி கிறிஸ்து தம் சீடர்களுக்குப் போதிக்கிறார். மாநகரங்களின் விசாலமான வீதிகளிலும் கிராமப் புறத்தின் ஒற்றையடி பாதைகளிலும் குடியிருக்கிற குடும்பத்தினர்களும் தனிநபர்களும், ஒருவேளை ஓர் அந்நிய தேசத்தில் வாழும் அந்நியர்களாக இருக்கலாம்; அவர்கள் சபையோடு உறவில்லாதவர்களாக இருக்கலாம்; தேவன் தங்களை மறந்துவிட்டாரோவென்று தங்கள் தனிமையுணர்வால் யோசிக்கலாம். இரட்சிக்கப்படு வதற்கு தாங்கள் என்ன செய்யவேண்டுமென்று புரியாமல் இருப் பார்கள். அநேகர் பாவத்தில் மூழ்கியிருப்பார்கள். அநேகர் இக்கட்டில் இருப்பார்கள். உபத்திரவமும், பற்றாக்குறையும், அவநம் பிக்கையும், விரக்தியும் அவர்களை அழுத்திக்கொண்டிருக்கும். ஆத்துமாவிலும் சரீரத்திலும் ஒவ்வொரு வகை நோயும் வேதனை கொடுக்கும். தங்கள் இக்கட்டுகளில் தங்களுக்கு ஆறுதல் கிடைக் காதாவென ஏங்குவார்கள். இச்சைகளிலும் இன்பங்களிலும் ஆறு தல்காணும்படி சாத்தான் தூண்டுவான்; அது அவர்களை அழிவிலும் மரணத்தலும் கொண்டுவிடும். சோதோமாகிய ஆப்பிகள்களைக் கொடுப்பான்; அவை உதடுகளில் சாம்பலாகிப்போம். அப்பமல்லா ததற்காக தங்கள் பணத்தையும் திருப்தி செய்யாத பொருளுக்காக தங்கள் பிரயாசத்தையும் செலவிடுகிறார்கள்.

இவ்வாறு உபத்திரவத்தில் உள்ளவர்களை இரட்சிக்கவே கிறிஸ்து வந்தாரென்பதை அறியுங்கள். “ஓ, தாகமாயிருக்கிறவர் களே, நீங்கள் எல்லாரும் தண்ணீர்களண்டைக்கு வாருங்கள்; பண மில்லாதவர்களே, நீங்கள் வந்து, வாங்கிச் சாப்பிடுங்கள்; நீங்கள் வந்து, பணமுமின்றி விலையுமின்றித் திராட்சரசமும் பாலும் கொள் ளுங்கள் ...... நீங்கள் எனக்குக் கவனமாய்ச் செவிகொடுத்து, நலமான தைச் சாப்பிடுங்கள்; அப்பொழுது உங்கள் ஆத்துமா கொழுப் பான பதார்த்தத்தினால் மகிழ்ச்சியாகும். உங்கள் செவியைச் சாய்த்து, என்னிடத்தில் வாருங்கள் : கேளுங்கள், அப்பொழுது உங்கள் ஆத்துமா பிழைக்கும் ” என்று அவர்களை அவர் அழைக்கிறார். ஏசாயா 55:1-3.

அந்நியர் மேலும், புறக்கணிக்கப்பட்டோர் மேலும், ஒழுக்க நிலையில் பெலவீனமான ஆத்துமாக்கள் மேலும் அக்கறைகாட் டும்படி தேவன் விசேஷித்த கட்டளை கொடுத்திருக்கிறார். பக்தி மார்க்கங்களில் முற்றிலும் ஈடுபாடில்லாதது போலக் காணப்படுகிற பலர் தங்கள் இருதயத்தில் இளைபாறுதலுக்காகவும் சமாதானத்திற்காகவும் ஏங்குவார்கள். பாவத்தின் கொடும் ஆழங்களில் அவர்கள் மூழ்கியிருக்கலாம்; ஆனாலும் அவர்கள் இரட்சிக்கப் படுவதற்கான சாத்தியம் இருக்கிறது.

கிறிஸ்துவின் ஊழியர்கள் அவருடைய முன்மாதிரியைப் பின் பற்றவேண்டும். அவர் தாம் சென்ற இடங்களிலெல்லாம் உபத்திர வப்பட்டோரைத் தேற்றினார்; வியாதியஸ்தரைக் குணப்படுத்தி னார். அதன்பிறகு, தம்முடைய இராஜ்யத்திற்கடுத்த மேன்மையான சாத்தியங்களை அவர்களுக்கு எடுத்துரைத்தார். அவரைப் பின்பற்று கிறவர்கள் செய்யவேண்டிய பணியும் இதுதான். சரீரப்பிரகாரமான பாடுகளைப் போக்க முயற்சிக்கும் போது, ஆத்தும் தேவைகளைச் சந்திப்பதற்கான வழிகளைக் கண்டு கொள்வீர்கள். உயர்த்தப்பட்ட இரட்சகரைச் சுட்டிக்காட்டலாம், மாபெரும் மருத்துவரின் அன்பை அவர்களுக்குக் கூறலாம்; அவர் மட்டுமே குணமாக்கும் வல்லமை படைத்தவர்.

வழிதவறிப் போய், கொடிய விரக்கியில் இருப்பவர்களிடம் நம்பிக்கையிழக்க வேண்டாமெனச் சொல்லுங்கள். அவர்கள் பாவம் செய்திருக்கலாம், நற்குணங்களை வளர்க்காதவர்களாக இருக்கலாம்; ஆனால் அவர்களைக் குணமாக்கி, தம்முடைய இரட் சிப்பின் சந்தோஷத்தை அருளுவதில் தேவன் மகிழ்ச்சியடைகிறார், சாத்தானின்கிரியைகளுக்கு இடமளித்து, முற்றிலும் நம்பிக்கையற்ற நிலையில் காணப்படுபவர்களை எடுத்து, தம்முடைய கிருபையின் பாத்திரங்களாக மாற்றுவதில் அவர் களிகூருகிறார். கீழ்ப்படியா தோருக்கு நேரிடக்கூடிய கோபாக்கினையிலிருந்து அவர்களை விடுவிப்பதில் சந்தோஷமடைகிறார். ஒவ்வோர் ஆத்தமாவுமே குணமாக்கப்பட்டு, சுத்திகரிக்கப்பட முடியுமென்பதை அவர்களி டம் சொல்லுங்கள். கர்த்தருடைய பந்தியில் அவர்களுக்கு ஓர் இட முண்டு. அவர்களை வரவேற்பதற்கு அவர் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்.

குறுஞ்சாலைகளிலும் வேலிகளருகிலும் இருப்போரைத் தேடிச் செல்பவர்கள், தாங்கள் ஊழியம் செய்யவேண்டிய முற்றிலும் வித்தியாசமான ஜனங்களைச் சந்திப்பார்கள். அந்த ஜனங்கள் தங்களுக்குக் கிடைத்த வெளிச்சத்தில் உண்மையாயிருந்து, தாங்கள் அறிந்து அளவிற்கு தேவனைச் சிறப்பாகச் சேவிக்கிற வர்கள். தங்களுக்கும் தங்களைச் சுற்றிலுமுள்ளவர்களுக்கும் செய் யப்படவேண்டிய ஒரு மாபெரும் ஊழியம் இருப்பதை உணர்கிறார்கள். தேவனைக்குறித்து அதிகமாக அறிய ஏங்குகிறார்கள்; ஆனால் அந்த மாபெரும் வெளிச்சத்தின் சிறு மினு மினுப்பை மட் டுமே முதலில் கண்டிருப்பார்கள். விசுவாசக் கண்ணால் தூரத்திலே தாங்கள் கண்ட ஆசீர்வாதத்தை தேவன் தங்களுக்கருகில் கொண்டு வர கண்ணீரோடு ஜெபிக்கிறார்கள். துன்மார்க்கம் நிறைந்த மாந்கரங்களில் இதுபோன்ற ஆத்துமாக்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். இவர்களில் பலர் மிகவும் சாதாரண சூழ்நிலைகளில் வசிப்பதால், உலகக்கவனத்தைப் பெற்றிருக்க மாட்டார்கள். இவர்களில் அநே கரைப்பற்றி ஊழியர்களுக்கும் சபையாருக்கும் எதுவும்

தெரிந்திருக்காது. ஆனால் மிகவும் இழிவான, துயர்மிகுந்த இடங் களில் ஆண்டவருக்கு சாட்சியாக வாழ்வார்கள். குறைவான வெளிச்சத்தையும், கிறிஸ்தவ பயிற்சியில் குறைவான வாய்ப்புகளையும் பெற்றிருந்தும், நிர்வாணத்திற்கும், பசிக்கும், குளிருக்கும் மத்தியில் பிறருக்கு ஊழியம் செய்ய முயல்கிறார்கள். தேவ கிரு பையை ஏராளமாகப் பெற்றிருக்கும் உக்கிராணக்காரர்கள் இந்த ஆத்துமாக்களைத் தேடிச்சென்று, பரிசுத்த ஆவியானவரின் வல்லமையால் அவர்களுடைய தேவைகளைச் சந்திக்கவேண்டும். ஆத்துமாவுக்கு பரலோகத்தின் அப்பம் போல விளங்குகிற ஒரு செய்தியை கிறிஸ்து தம் தாசர்களுக்குக் கொடுப்பார். விலைகே யறப்பெற்ற இந்த ஆசீர்வாதம் ஒரு இருதயத்திலிருந்து மற்றொரு இருதயத்திற்கும், ஒரு குடும்பத்திலிருந்து மற்றொரு குடும்பத்திற்கும் கொண்டு செல்லப்படும்.

“ஜனங்களை உள்ளே வரும்படி வருந்திக் கூட்டிக்கொண்டு வா” என்று உவமையில் கொடுக்கப்பட்டுள்ள கட்டளை தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. சுவிசேஷத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மக்களைக் கட்டாயப்படுத்தும் போதனையென நினைக்கிறார்கள். ஆனால் அழைப்பு எவ்வளவு அவசரமானது, அதை எவ்வளவாகத் துரிதப்படுத்வேண்டும் என்பதையே அது சுட்டிக்காட்டுகிறது. மனி தர்களை கிறிஸ்துவண்டை கொண்டுவர சுவிசேஷமானது ஒருபோ தும் பலவந்தத்தைப் பயன்படுத்துவதில்லை . “ஓ, தாகமாயிருக் கிறவர்களே, நீங்கள் எல்லாரும் தண்ணீர்களண்டைக்கு வாருங்கள்” என்பதே அதின் பொருள். ஏசா 55:1. ஆவியும் மணவாட்டியும் வா என்கிறார்கள். விருப்பமுள்ளவன் ஜீவத்தண்ணீரை இலவசமாய் வாங்கிக்கொள்ளக்கடவன்.” வெளி 22:17. தேவ அன்பின் வல்லமையும் கிருபையும் அவரிடத்தில் செல்வதற்கு நம்மை நெருக்கி ஏவுகின்றன.

“இதோ, வாசற்படியிலே நின்று தட்டுகிறேன்; ஒருவன் என் சத்தத்தைக் கேட்டு, கதவைத் திறந்தால், அவனிடத்தில் நான் பிரவேசித்து, அவனோடே போஜனம் பண்ணுவேன், அவனும் என்னோடே போஜனம் பண்ணுவான் ” என்று இரட்சகர் கூறுகிறார். வெளி 3:20. ஏளனத்தைக் கண்டு அவர் பின்வாங்குவதில்லை; மிரட்டுதலைக் கண்டு ஒதுங்குவதுமில்லை; ஆனால் நான் உன்னை எப்படிக் கைவிடுவேன்?” என்று சொல்லி, காணா மற்போனவர்களை தொடர்ந்து தேடுகிறார். ஓசியா 11:8. கடின இருதயமுள்ள வர்கள் அவருடைய அன்பைப் புறக்கணித்தாலும் கூட, மேலும் தீவிரமாக அவர்களோடு மன்றாட அவர் திரும்பி வரு கிறார்: “இதோ, வாசற்படியில் நின்று தட்டுகிறேன். அவருடைய அன்பு வெற்றிகொள்ளும் வல்லமை படைத்தது; அவரண்டைச் செல் தற்கு ஆத்துமாக்களை அது நெருக்கி ஏவுகிறது. அதனால் கிறிஸ்துவிடம் அவர்கள், ‘உம்முடைய காருண்யம் என்னைப் பெரியவனாக்கும்” என்று சொல்கிறார்கள். சங் 18:35.

காணாமற்போனோரைத் தேடுவதில் தமக்குள்ள அன்பைதம் முடைய ஊழியர்களுக்கும் கிறிஸ்து கொடுப்பார். “வாருங்கள்” என்று நாம் அழைத்தால் மட்டும் போதாது. ஏனெனில், அழைப் பைக் கேட்டும், அதன் அர்த்தம் விளங்காத அளவிற்கு மந்த செவியுள்ளவர்கள் இருக்கிறார்கள். தங்களுக்காக வைக்கப்பட்டிருக் கும் நன்மைகளைக் காணக்கூடாத அளவிற்கு குருடர்களாக இருப் பார்கள். தாங்கள் அதிகமாகச் சீர்கெட்டிருப்பதை அநேகர் உணர் கிறார்கள். உதவி பெறுமளவிற்கு எங்களுக்கு தகுதியில்லை ; எங்களை விடுங்கள்’ என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் ஊழியர்கள் பின் வாங்கக்கூடாது. அதைரியமடைந்து, ஆதரவற்று நிற்போரை கனி வும் பரிவுமிக்க அன்பால் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். உங்களது தைரி யத்தையும் உங்களது நம்பிக்கையையும் உங்களது ஊக்கத்தையும் கொடுங்கள். கிறிஸ்துவண்டை வரும்படி அன்போடு வருந்தி அழையுங்கள் . “சிலருக்கு இரக்கம் பாராட்டி, சிலரை அக்கினியி லிருந்து இழுத்துவிட்டு பயத்தோடே இரட்சித்து.” யூதா 22, 23.

தேவ ஊழியர்கள் விசுவாசமுள்ளவர்களாக அவரோடு நெருங்கி ஜீவிக்கும் போது, அவர்களுடைய செய்திக்கு அதுவல்லமையைக் கொடுக்கிறார். மனிதர்கள் சுவிசேஷத்தை ஏற்றுக்கொள் ளும்படி நெருக்கி ஏவப்படுமளவிற்கு தேவ அன்பையும், தேவ கிருபையைப் புறக்கணிப்பதின் ஆபத்தையும் எடுத்துக்கூற பெல மளிக்கிறார். தேவன் தங்களுக்கு நியமித்துள்ள பங்கை மனிதர்கள் நிறைவேற்றும் போது, பிரமிப்பூட்டும் அற்புதங்களை கிறிஸ்து செய்வார். முன் சந்ததியாரில் ஏற்பட்டிராத அளவுக்கு ஒரு மாபெரும் மனமாற்றமானது மனிதர்களுடைய இதயங்களில் இன்று நடைபெறச் செய்வார். ஜான் பன்யன், தேவனை நிந்திப்பவ ராகவும் களியாட்ட நாட்டமுள்ளவராகவுமிருந்து மீட்கப்பட்டவர்; ஜான் நியூட்டன் அடிமை வியாபாரம் செய்பவராக இருந்து, விடு தலைபெற்று, உயர்த்தப்பட்ட இரட்சகரை அறிவித்தார். இன் றும் கூட பன்யன், நியூட்டன் போன்றோர் இரட்சிக்கப்படக் கூடும். தேவனோடு ஒத்துழைக்கிற மனித பிரதிநிதிகள் மூலம், மனி தர்களால் புறக்கணிக்கப்பட்ட பலர் மீண்டும் சேர்க்கப்படுவார்கள், அவ்வாறு சேர்க்கப்பட்டவர் மனிதனில் தேவசாயல் மீண்டும் உருவாக முயற்சிப்பார். சொற்ப அளவு வாய்ப்பு பெற்றவர்களும், வேறு நல்லவழிதெரியாததால் தவறான வழிகளில் சென்றவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மேல் வெளிச்சக் கதிர்கள் வீசப்படும். “இன்றைக்கு நான் உன் வீட்டில் தங்க வேண்டும்” என்று சகேயுவிடம் சொன்னதுபோல, அவர்களிடமும் கிறிஸ்து பேசுவார். லூக் 19:5. கடினமான பாவிகளென கருதப்பட்டிருந்ததவர்கள் கூட, கிறிஸ்து அவர்கள் மேல் சிந்தை வைத்ததால், சிறு பிள்ளையைப் போன்று கனிவான இருதயமுள்ளவர்களாக மாறுவார்கள். படு மோசமான தவறுகளிலும் பாவங்களிலுமிருந்து மனமாறுகிற பலர், நல்ல வாய்ப்புகளையும் சிலாக்கியங்களையும் பெற்றிருந்தும் அவற்றின் மதிப்பை உணரத்தவறினவர்களின் இடத்தைப் பெறுவார்கள். தேவனால் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களாக, விலையேறப்பெற்றவர்களாக எண்ணப்படுவார்கள். கிறிஸ்து தமது இராஜ்யத்தில் வரும்போது, அவருடைய சிங்காசனத்திற்கு அருகே நிற்பார்கள்.

“பேசுகிறவருக்கு நீங்கள் செவிகொடுக்கமாட்டோமென்று விலகாதபடி எச்சரிக்கையாயிருங்கள்.” எபிரெயர் 12:25. அழைக் கப்பட்டிருந்த அந்த மனுஷரில் ஒருவனாகிலும் என் விருந்தை ருசி பார்ப்பதில்லை” என்று கிறிஸ்து சொன்னார். அழைப்பை மறுத்தார்கள்; அவர்களில் எவருக்கும் இனி அழைப்பு கொடுக்கப்படாது. கிறிஸ்துவை மறுதலித்த யூதர்களின் மனது கடினப்பட்டது, சாத்தானின் வல்லமைக்கு தங்களை ஒப்புக்கொடுத்தார்கள். எனவே, அவருடைய கிருபையை ஏற்றுக்கொள்வது அவர்களுக்குக் கூடாத காரியமானது. அதுபோலத்தான் இன்றைக்கும் உள்ளது . தேவ அன்பை உணர்ந்து, போற்றி, அது ஆத்துமாவை மென்மையாக்கி, கீழ்ப்ப்ப டுத்துகிற நியதியாக மாறாவிட்டால், முற்றிலும் தொலைந்த நிலைக்கு ஆளாகிறோம் . தம் அன்புகுறித்து ஆண்டவர் இதுவரை கொடுத்திருக்கிற வெளிப்பாட்டைவிட அதிகமாக கொடுப்பதற்கு எதுவுமில்லை. இயேசுவின் அன்பு உங்கள் இருதயத்தில் கீழ்ப் படிதலை உருவாக்காவிட்டால், வேறு எந்த வழிகளிலும் நம்மை அவர் ஆதாயப்படுத்த முடியாது.

இரக்கத்தின் செய்திக்குச் செவிகொடுக்க ஒவ்வொருமுறை மறுக்கும் போதும், உங்களுக்குள் அவிசவாசம் பெலப்படுகிறது. கிறிஸ்துவுக்கு உங்கள் இருதயக் கதவைத் திறக்கு ஒவ்வொரு முறை மறுக்கும்போதும், பேசுகின்ற அவருடைய குரலுக்குச் செவிசாய்க்க மேலும் மேலும் விருப்பமில்லாமல் போகிறது. முற்கால இஸ்ரவேலைப் பற்றிச் சொல்லப்பட்டது போல, உங்களைப் பற்றியும்,“எப்பிராயீம் விக்கிரகங்களோடு இணைந்திருக்கிறான். அவனைப் போகவிடு” என்று சொல்லப்படவேண்டாம். ஓசியா 4:17. கிறிஸ்துவானவர் எருசலேமைப் பற்றி, “கோழி தன் குஞ்சுகளைத் தன் சிறகுகளின் கீழே கூட்டிச் சேர்த்துக்கொள்ளும் வண்ண மாக நான் எத்தனைதரமோ உன் பிள்ளைகளைக் கூட்டிச் சேர்த்துக் கொள்ள மனதாயிருந்தேன் ; உங்களுக்கோ மனதில்லாமற் போயிற்று. இதோ, உங்கள் வீடு உங்களுக்குப் பாழாக்கிவிடப் படும்” என்று கதறியதுபோல் உங்களைக் குறித்தும் கதறாதிரு க்கட்டும். லூக்கா 13:34, 35.

கடைசி அழைப்பும், கடைசி இரக்கத்தின் செய்தியும் மனுபுத் திரருக்குக் கொடுக்கப்படுகிற காலத்தில் வாழ்கிறோம் . “பெரு வழிகளுக்கும் வேலிகளுக்கும் செல்லுங்கள்” என்கிற கட்டளை இறுதியாக நிறைவேறுகிற நிலைக்கு வந்துவிட்டது. கிறிஸ்துவின் அழைப்பு ஒவ்வொரு ஆத்துமாவிற்கும் கொடுக்கப்படும். “வாருங்கள் எல்லாம் ஆயத்தமாக இருக்கிறது.” தேவ தூதர்கள் மனிதப் பிரதிநிதிகளுடன் சேர்ந்து பணியாற்றி வருகிறார்கள். அவ ரிடம் செல்ல உங்களை நெருக்கி ஏவும்படி பரிசுத்த ஆவியானவர் எல்லா விதங்களிலும் தூண்டி வருகிறார். பூட்டப்பட்டுள்ள உங்களுடைய இருதயக்கதவை அவர் உள்ளே வரும்படி திறப்பதற்கான ஏதாவது அறிகுறி தென்படுகிறதாவென கிறிஸ்து கவனிக்கிறார். காணாமற்போன இன்னொரு பாவி கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சியான செய்தியைப் பரலோகம் கொண்டு செல்ல தேவதூதர்கள் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறார்கள். சுவிசேஷ விருந்திற்கான அழைப்பை இன்னோர் ஆத்துமா ஏற்றுக்கொண்டதை சுரமண்டலங்களை வாசித்து, பாடல் பாடி மகிழ்வதற்கு பரலோகசேனையே காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

19 - எத்தனைமுறை மன்னிக்கவேண்டும்

கிறிஸ்துவிடம் வந்த பேதுரு, ” ஆண்டவரே, என் சகோதரன் எனக்கு விரோதமாய்க் குற்றஞ்செய்து வந்தால் நான் எத்தனைதரம் மன்னிக்க வேண்டும்? ஏழுதர மட்டுமோ” என்று கேள்வி எழுப்பி னான். மூன்று குற்றங்கள் வரை மன்னிக்கலாம் என்று ரபிமார்கள் அளவுவைத்திருந்தார்கள். அதனால் தான் கிறிஸ்துவின் போதனை யின்படி செய்வதாக நினைத்துக்கொண்ட பேதுரு, ஏழு என்பது பரிபூரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவதால், ஏழுமுறை மன்னிக்கலாமா என்று கேட்கிறான். ஆனால் மன்னிப்பதில் சோர்ந்து போகக் கூடாதென கிறிஸ்து போதித்தார். “ஏழுதரமாத்திரம் அல்ல ஏழெழுபது தரமட்டும் என்று உனக்குச் சொல்லுகிறேன்” என்றார்.

பிறரை மன்னிப்பதில் உண்மையான நோக்கம் என்னவாக இருக்கவேண்டும் என்பதையும், மன்னிக்காத மனநிலையை வளர்ப்பதலிலுள்ள ஆபத்தையும் எடுத்துச்சொன்னார். தனது அர சாங்கக் காரியங்களை நிர்வகித்து வந்த அதிகாரிகளிடம் ஒரு ராஜா நடந்து கொண்ட விதம் குறித்த உவமையொன்றைச் சொன்னார். அந்த அதிகாரிகளில் சிலர் அரசாங்கத்திடமிருந்து ஏராளமாக கடன் வாங்கியிருந்தார்கள். அந்தக் கணக்கைச் சரியாக நிர்வாகம் செய் கிறார்களாவென்று ராஜா விசாரித்த போது, ராஜாவிடம் பத்தாயிரம் தாலந்து கடன் வாங்கியிருந்த ஒருவனை அவரிடம் கொண்டுவந்தார்கள். கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த அவனுக்கு வழியில்லை; எனவே வழக்கத்தின்படி, அவனையும் அவனுக்குள்ள எல்லா வற்றையும் விற்றுக், கடனைச் செலுத்துமாறு ராஜா கட்டளை யிட்டார். அதைக் கேட்டு நடுங்கிப்போன அந்த மனிதன், ராஜாவின் காலில் விழுந்து,“ஆண்டவனே! என்னிடத்தில் பொறுமையாயிரும், எல்லாவற்றையும் உமக்குக் கொடுத்துத் தீர்க்கிறேன்” என்றான். அந்த ஊழியக்காரனுடைய ஆண்டவன் மனதிரங்கி, அவனை விடு தலைப்பண்ணி, கடனையும் அவனுக்கு மன்னித்துவிட்டான்.

“அப்படியிருக்க, அந்த ஊழியக்காரன் புறப்பட்டுப்போகை யில், தன்னிடத்தில் நூறு வெள்ளிப்பணம் கடன்பட்டிருந்தவனாகிய தன் உடன் வேலைக்காரரில் ஒருவனைக் கண்டு, அவனைப் பிடித்து, தொண்டையை நெரித்து : நீ பட்ட கடனை எனக்குக் கொடுத் துத் தீர்க்கவேண்டும் என்றான். அப்பொழுது அவனுடைய உடன் வேலைக்காரன் அவன் காலிலே விழுந்து : என்னிடத்தில் பொறுமையாயிரும், எல்லாவற்றையும் உமக்குக் கொடுத்துத் தீர்க்கிறேன் என்று, அவனை வேண்டிக்கொண்டான். அவனோ சம்மதியாமல், போய், அவன் பட்ட கடனைக் கொடுத்துத் தீர்க்குமளவும் அவனைக் காவலில் போடுவித்தான். நடந்ததை அவனுடைய உடன் வேலைக்காரர் கண்டு, மிகவும் துக்கப்பட்டு, ஆண்டவனிடத்தில் வந்து, நடந்ததையெல்லாம் அறிவித்தார்கள். அப்பொழுது, அவ னுடைய ஆண்டவன் அவனை அழைப்பித்து : பொல்லாத ஊழியக் காரனே, நீ என்னை வேண்டிக்கொண்டபடியினால் அந்தக் கடன் முழுவதையும் உனக்கு மன்னித்துவிட்டேன். நான் உனக்கு இரங் கினதுபோல, நீயும் உன் உடன் வேலைக்காரனுக்கு இரங்கவேண்டாமோ என்று சொல்லி, அவனுடைய ஆண்டவன் கோபமடைந்து, அவன்பட்ட கடனையெல்லாம் தனக்குக் கொடுத்துத் தீர்க்குமளவும் உபாதிக்கிறவர்களிடத்தில் அவனை ஒப்புக்கொடுத்தான்.”

முக்கியமான ஆவிக்குரிய செய்தியை வலியுறுத்துவதற்கே யன்றி வேறுவிவரங்களுக்காக அந்த உவமை சொல்லப்படவில்லை. எனவே, அந்த விபரங்களில் கவனம் செல்லக்கூடாது. சில முக்கிய சத்தியங்கள் சொல்லப்பட்டுள்ளன; அவற்றை மட்டுமே சிந்திக்க வேண்டும்.

ராஜாவின் மன்னிப்பானது, தேவன் மக்கள் அனைவருடைய பாவத்தையும் மன்னிப்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. மனதிரங்கி, தனது ஊழியக்காரனின் கடனை மன்னித்த ராஜா, கிறிஸ்துவுக்கு அடையாளமாக இருக்கிறான். நியாயப்பிரமாணத்தை மீறினதால் மனிதன் ஆக்கினைக்குள்ளானான். அவனால் தன்னை இரட்சிக்க முடியாது, அதனால் தான் தன் தெய்வீகத்தோடு மனிதத்தன்மை யையும் தரித்து, கிறிஸ்து இந்த உலகத்திற்கு வந்தார்; நீதிமானை அல்ல, பாவியை இரட்சிக்கவந்தார். நம்முடைய பாவங்களுக்காக தம்மையே கொடுத்தார்; தமது இரத்தத்தை விலையாகக் கொடுத்து வாங்கின மன்னிப்பை ஒவ்வோர் ஆத்துமாவுக்கும் இலவசமாகக் கொடுக்கிறார். கர்த்தரிடத்தில் கிருபையும், அவரிடத்தில் திரளான மீட்பும் உண்டு .”சங்கீதம் 130:7.

சகபாவிகள் மேல் நாம் மனதுருக்கத்தோடு நடந்து கொள் வதற்கு இதுதான் காரணமாக இருக்கவேண்டும். “தேவன் இவ்விதமாய் நம்மிடத்தில் அன்புகூர்ந்திருக்க, நாமும் ஒருவரிடத்தில் ஒருவர் அன்புகூரக்கடனாளிகளாயிருக்கிறோம்.”யோவான் 4:11. “இலவசமாய்ப் பெற்றீர்கள், இலவசமாய்க் கொடுங்கள்” என்று கிறிஸ்து சொல்கிறார். மத்தேயு 10:8.

பொறுமையாக இருக்கும்படி வேண்டி, “எல்லாவற்றையும் உமக்குக் கொடுத்துத் தீர்க்கிறேன்” என்று அந்த உவமையில் வாக் குக்கொடுத்தான். உடனே அவனுக்கு தண்டனை ரத்து செய் யப்பட்டது. முழுக்கடனும் மன்னிக்கப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து, தன் எஜமான் தன்னை மன்னித்த்து போலவே இன்னொருவனை அவன் மன்னிக்கவேண்டிய சூழ்நிலை உண்டாகிறது. தன்னிடம் சொற்பளவே கடன் வாங்கியிருந்த ஒருவனை வெளியே சந்திக் கிறான். ராஜா இவனுக்கு பத்தாயிரம் தாலந்துகளை மன்னித்திருந்தான்; ஆனால் இவனிடம் கடன்பட்டவன் நூறு வெள்ளிப்பணமே கடன்பட்டிருந்தான். இவன் ராஜாவிடம் எவ்வாறு கேட்டு மன்ற ரடினோ அதுபோலவே நூறு காசு கடன் பட்டவன் இவனிடம் மன் றாடுகிறான். ஆனால் ராஜாவிடம் இரக்கத்தைப் பெற்றவன், தன் சகவேலைக்காரனை அவ்வாறு நடத்தவில்லை. பொறுமையாக இருக்கும்படி கேட்டதற்கு சம்மதிக்கவில்லை. நன்றி கெட்ட இந்த ஊழியக்காரனுக்குதான் கடனாகக் கொடுத்திருந்த சிறுதொகையைக் மன்னிக்க மனதில்லை. அந்தக் கடனைத் திரும்பச் செலுத்தும்படி கட்டாயப்படுத்தினான். இரக்கத்தோடு இவனுக்கு ரத்து செய்யப் பட்டிருந்த அதே தண்டனையை தன்னிடம் கடன்பட்டவனுக்கு ரத்து செய்ய விரும்பவில்லை.

இன்று எத்தனை பேர் இதேவித ஆவியை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். தன்னுடைய கடனை மன்னிக்கும்படி ராஜாவிடம் மன்றாடின அந்த வேலைக்காரனுக்கு தான் பட்டிருந்த கடன் எவ்வளவு பெரி யது என்கிற உணர்வே இல்லை. தான் உதவியற்ற நிலையில் இருந்ததையும் அவன் உணரவில்லை. தன்னைக் காப்பாற்ற தன்னால் முடியுமென நினைத்தான். என்னிடத்தில் பொறுமையாயிரும், எல்லாவற்றையும் உமக்குக் கொடுத்துத் தீர்க்கிறேன்” என்று கூறினான். இதுபோல, தங்களுடைய சொந்தக் கிரியைகளால் தேவனுடைய தயவைச் சம்பாதிக்கலாம் என்று நினைக்கிற பலர் இருக்கிறார்கள். தங்கள் இயலாமையை அவர்கள் உணர்வதில்லை. தேவ கிரு பையை இலவசஈவாக அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை; மாறாக, தங்களுடைய சுய நீதியில் நிற்பதற்கு முயற்சிக்கிறார்கள். தங்களுடைய பாவத்தை எண்ணி, இருதயம் நொறுங்குண்டு, தங்களைத் தாழ்த்துவதில்லை; பிறரிடம் கடுமையாக நடந்து கொள்கிறார்கள்; அவர்களை மன்னிப்பதில்லை. இவர்கள் தேவனுக்கு எதிராகச் செய்த பாவங்கள் பத்தாயிரம் தாலந்துக்கள் கடன்பட்ட அளவு பெரி யது, இவர்களது சகோதரர்கள் இவர்களுக்குச் செய்த பாவம் நூறு வெள்ளிக்காசு கடன் அளவுக்குத்தான் இருக்கும்; அதாவது பத்து லட்சத்தில் ஒரு பங்குதான். ஆனாலும் அவர்களை மன்னிக்காத படி துணிகரங்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அந்த உவமையில், இரக்கமற்ற ஊழியக்காரனை அழைத்த ராஜா,” பொல்லாத ஊழியக்காரனே, நீ என்னை வேண்டிக்கொண்ட படியினால் அந்தக் கடன் முழுவதையும் உனக்கு மன்னித்து விட் டேன். நான் உனக்கு இரங்கினதுபோல, நீயும் உன் உடன் வேலைக் காரனுக்கு இரங்கவேண்டாமோ என்று சொல்லி, அவனுடைய ஆண்டவன் கோபமடைந்து, அவன் பட்ட கடனை யெல்லாம் தனக்குக் கொடுத்துத் தீர்க்குமளவும் உபாதிக்கிற வர்களிடத்தில் அவனை ஒப்புக்கொடுத்தான் ..” பின்பு இயேசு ஜனங்களை நோக்கி : “நீங்களும் அவனவன் தன் தன் சகோதரன் செய்த தப் பிதங்களை மனப்பூர்வமாய் மன்னியாமற் போனால், என் பரம் பிதாவும் உங்களுக்கு இப்படியே செய்வார்” என்றார். மன்னிக்க மறுப்பவன் தான் மன்னிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்பைப் போக் கடிக்கிறான்.

இந்த உவமையின் போதனைக்கு தவறான அர்த்தம் காணக் கூடாது. தேவன் மன்னிக்கிறார் என்பதற்காக, அவருக்குக் கீழ்ப் படியவேண்டிய கடமை குறைகிறது என்று அர்த்தமல்ல. நாம் உடன் மனிதர்களிடம் மன்னிக்கும் சுபாவத்தோடு நடப்பதால், நியாயப்படி கேட்டுவாங்கவேண்டிய விஷயத்தில் கேட்பது தவறல்ல. கிறிஸ்து தமது சீடர்களுக்கு, “எங்கள் கடனாளிகளுக்கு நாங்கள் மன்னிக்கிறது போல எங்கள் கடன்களை எங்களுக்கு மன்னியும்” என்று ஜெபிக்கக் கற்றுக்கொடுத்தார். மத்தேயு 6:12. நம்முடைய பாவங்கள் மன்னிக்கப்படுவதற்காக, நம்மிடம் கடன் வாங்கியவர் களிடம் அதைக் கேட்க வேண்டியதில்லை என்று அர்த்தமல்ல. அதை அவர்கள் திருப்பிச் செலுத்த முடியாமல் போனாலும், நிதி நிர்வாகக் குறைபாடுதான் காரணமாக இருக்கும்; எனவே அவர்களைச் சிறையிலடைப்பதோ, துன்புறுத்துவதோ, அல்லது கடின மாக நடத்தவோ கூடாது. அதற்காக ஒருவர் சோம்பேறியாகவே இருக்க அவரை ஊக்கப்படுத்தவும் உவமை சொல்லவில்லை. “ஒருவன் வேலை செய்ய மனதில்லாதிருந்தால் அவன் சாப்பிட வும் கூடாது” என்று தேவ்வார்த்தை சொல்கிறது. 1தெச 3:10. கடின மாக உழைக்கிற ஒருவர் சோம்பேறியாக இருக்கிறவருக்கு உதவ வேண்டுமென்று ஆண்டவர் கூறவில்லை. நேரத்தை வீணடிப்ப தாலும், முயற்சிகள் மேற்கொள்ளாததாலுமே அநேகர் வறுமை யிலும் தேவையிலும் இருக்கிறார்கள். இத்தகைய வாழ்க்கையில் மூழ்கியிருப்பவர்கள் தவறுகளைத் திருத்தாவிட்டால், அவர்களுக் காக எடுக்கப்படுகிற முயற்சிகள் எல்லாமே ஓட்டைப் பையில் பொக்கிஷத்தைப் போடுவதுபோல இருக்கும். தவிர்க்கமுடியாத சூழ்நிலையில் தரித்திரராக வாழ்கிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். வாய்ப்பு வசதி இல்லாத அவர்கள் மேல் கனிவோடும், மனதுருக்கத் தோடும் நடந்து கொள்ள வேண்டும்.

இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளில் பிறர் நம்மை எவ்வாறு நடத்த விரும்புவோமோ அப்படியே நாமும் அவர்களை நடத்தவேண்டும்.

பரிசுத்த ஆவியானவர் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் மூலமாக நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார்: ஆதலால் கிறிஸ்துவுக்குள் யாதொரு ஆறுதலும், அன்பினாலே யாதொரு தேறுதலும், ஆவியின் யாதொரு ஐக்கியமும், யாதொரு உருக்கமான பட்சமும் இரக் கங்களும் உண்டானால், நீங்கள் ஏக சிந்தையும் ஏக அன்புமுள்ள வர்களாயிருந்து, இசைந்த ஆத்துமாக்களாய் ஒன்றையே சிந்தித்து, என் சந்தோஷத்தை நிறைவாக்குங்கள். ஒன்றையும் வாதினாலாவது, வீண்பெருமையினாலாவது செய்யாமல், மனத்தாழ்மையினாலே ஒருவரையொருவர் தங்களிலும் மேன்மையானவர்களாக எண்ணக் கடவீர்கள். அவனவன் தனக்கானவைகளையல்ல, பிறருக்கானவைகளையும் நோக்குவானாக. கிறிஸ்து இயேசுவிலிருந்த சிந்தையே உங்களிலும் இருக்கக்கடவது.” பிலிப்பியர் 2:1-5.

ஆனால் பாவத்தை சாதாரணமாகக் கருதக் கூடாது. நம் சகோதரர்களிடம் பாவம் காணப்பட நாம் அனுமதிக்கக்கூடாதென ஆண்டவர் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்: “உன் சகோதரன் உனக்கு விரோதமாய்க் குற்றஞ்செய்தால் அவனைக் கடிந்துகொள்.’‘லூக் 17:3. பாவத்தை பாவமெனச் சுட்டிக்காட்டவேண்டும்; உள்ளதை உள்ளவாறு தவறு செய்பவரிடம் எடுத்துக்கூற வேண்டும்.

பரிசுத்த ஆவியானவருடைய ஏவுதலால் தீமோத்தேயுவிற்கு பவுல் இவ்வாறு கட்டளை கொடுக்கிறார்: “சமயம் வாய்த்தாலும் வாய்க்காவிட்டாலும் ஜாக்கிரதையாய்த் திருவசனத்தைப் பிரசங் கம்பண்ணு ; எல்லா நீடிய சாந்தத்தோடும் உபதேசத்தோடும் கண்டனம் பண்ணி, கடிந்து கொண்டு புத்தி சொல்லு.’” தீத்துவிற்கு இவ்வாறு எழுதுகிறார்: ‘அநேகர்,... அடங்காதவர்களும், வீண்பேச்சுக்காரரும், மனதை மயக்குகிறவர்களுமாயிருக்கிறார்கள். விசுவாசத்தினாலே ஆரோக்கியமுள்ளவர்களாயிருக்கும்படி, நீ அவர்களைக் கண்டிப்பாய்க் கடிந்துகொள்.’” தீத்து 1:10-13.

“உன் சகோதரன் உனக்கு விரோதமாகக் குற்றஞ்செய்தால், அவனிடத்தில் போய், நீயும் அவனும் தனித்திருக்கையில், அவன் குற்றத்தை அவனுக்கு உணர்த்து; அவன் உனக்குச் செவிகொடுத் தால், உன் சகோதரனை ஆதாயப்படுத்திக்கொண்டாய். அவன் செவிகொடாமற்போனால், இரண்டு மூன்று சாட்சிகளுடைய வாக்கினாலே சங்கதிகளெல்லாம் நிலை வரப்படும்படி, இரண்டொருவரை உன்னுடனே கூட்டிக்கொண்டு போ . அவர்களுக்கும். அவன் செவிகொடாமற்போனால், அதைச் சபைக்குத் தெரியப் படுத்து ; சபைக்கும் செவி கொடாதிருப்பானானால், அவன் உனக்கு அஞ்ஞானியைப்போலவும் ஆயக் காரனைப்போலவும் இருப்பானாக” என்று கிறிஸ்து சொன்னார். மத்தேயு 18:15-17.

கிறிஸ்தவர்களுக்கிடையே எழுகிற பிரச்சனைகளை சபைக் குள்ளாகவே தீர்க்கவேண்டுமென்று ஆண்டவர் சொல்லுகிறார். தேவபயம் இல்லாதவர்களிடத்தில் அந்தப்பிரச்சனைகளைக் கொண்டு செல்லக்கூடாது. தன் சகோதரனால் தீங்கிழைக்கப்படு கிற ஒரு கிறிஸ்தவன், அவிசுவாசிகளுள்ள நீதிமன்றத்தில் போய் முறையிடக்கூடாது. கிறிஸ்து சொன்ன அறிவுரையின்படி நடக்க வேண்டும். தன் சகோதரனைப் பழிவாங்க முயற்சிக்காமல், அவனை மீட்க முயல வேண்டும். தம்மிடம் அன்பு கூர்ந்து தமக்குப் பயப்படுகிறவர்களுக்கு தீங்கு நேராமல் தேவன் பாதுகாப்பார்; நீ தியாக நியாயந்தீர்க்கிறவரிடம் நம்பிக்கையோடு நம் வழக்குகளைக் கொண்டு செல்லலாம்.

மீண்டும் மீண்டும் தவறுகளைச் செய்து, தன் தவறுக்காக ஒரு வர் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும் போது, தவறிழைக் கப்பட்டவர்களைத்துப்போய், தான் மன்னித்தது போதும் என்று யோசிக்கிறார். ஆனால் தவறு செய்கிறவர்களை எவ்வாறு நடத்த வேண்டுமென்று இரட்சகர் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார்; “உன் சகோதரன் உனக்கு விரோதமாய்க் குற்றஞ்செய்தால், அவனைக் கடிந்துகொள்; அவன் மனஸ்தாபப்பட்டால், அவனுக்கு மன்னிப் பாயாக.’‘லூக்கா 17:3. நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமற்றவரென அவ ரைக் கருதக்கூடாது. ‘சநீயும் சோதிக்கப்படாதபடிக்கு உன்னைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிரு.” கலா. 6:1.

உங்கள் சகோதரர்கள் தவறு செய்தால், அவர்களை நீங்கள் மன்னிக்கவேண்டும். அவர்கள் உங்களிடத்தில் வந்து அறிக்கை செய்யும் போது, மன்னிப்புக் கேட்கிற தாழ்மை அவர்களிடம் காணப்படவில்லையே என்று சொல்லக்கூடாது. தங்கள் தவறை உணர்ந்து அறிக்கையிடவில்லை என்றும் நினைக்கக்கூடாது. அவர்களுடைய இருதயத்தை வாசிக்கத் தெரிந்தவர்கள் போல, அவர்களை நியாயந்தீர்க்க உங்களுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது? “அவன் மனஸ்தாபப்பட்டால், அவனுக்கு மன்னிப்பாயாக. அவன் ஒரு நாளில் ஏழுதரம் உனக்கு விரோதமாய்க்குற்றஞ்செய்து, ஏழுதரமும் உன்னிடத்தில் வந்து : நான் மனஸ்தாபப்படுகிறேன் என்று சொன்னால், அவனுக்கு மன்னிப்பாயாக” என்று தேவ வார்த்தை சொல்கிறது. லூக்கா 17:3,4. ஏழுமுறை மாத்திரமல்ல, தேவன் நம்மை மன்னிக்கறது போல ஏழெழுபது முறை மன்னிக்க வேண்டும்.

நம்மிடமுள்ள அனைத்தையும் கொடுத்தாலும் தேவனுடைய இலவச கிருபைக்கு அவை ஈடாகா. உடன்படிக்கையின் கிருபை யின்படி நமக்கு புத்திர சிலாக்கியம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இரட்ககர் காட்டிய கிருபையானது நமக்கு மீட்பையும், புதுவாழ் வையும் கிறிஸ்துவோடு சுதந்தரராகிற மேன்மையையும் கொடுத் துள்ளது. இந்தக் கிருபையை நாம் மற்றவர்களிடமும் காட்டவேண்டும்.

தவறு செய்தவர்கள் அதைரியமடைய ஒரு வாய்ப்பைக்கூடக் கொடுக்கக்கூடாது. பரிசேயர்கள் போன்ற மனக்கடினம் நமக்குள் நுழைந்து, உங்கள் சகோதரர்களைப் புண்படுத்த அனுமதிக்கக் கூடாது. மனக்கசப்பால் உண்டாகும் ஏளனம் உங்களு இருதயத் திலோ சிந்தையிலோ உருவாகக்கூடாது. நீங்கள் சுயமாக ஒரு வார்த்தை பேசினாலும், அலட்சிய மனநிலைக்கு ஆளானாலும் அல்லது சந்தேகமோ அவநம்பிக்கையோ கொண்டாலும், அது ஓர் ஆத்துமாவின் அழிவிற்கு வழிவகுத்துவிடும். நம்முடைய மூத்த சகோதரரின் பரிவான இருதயத்தோடு தன் இருதயத்தைத் தொடுகிற ஒரு சகோதரன்தான் அவருக்கு தேவை . பரிவுமிக்க உறுதியுடன் அவருடைய கரத்தைப் பிடித்து, “நாம் ஜெபிப்போம்” என்று மென்மையாக அவரிடம் சொல்லுங்கள். உங்கள் இருவருக்கும் ஒரு மேலான அனுபவத்தை தேவன் கொடுப்பார். ஜெபம் நம்மை ஒருவர் ஒருவரோடும் தேவனோடும் இணைக்கிறது. ஜெபமானது கிறிஸ்துவை நமக்குச் சமீபத்தில் வரச்செய்து, இளைத்தும் குழம் பியும் போயுள்ள ஆத்துமாவுக்கு இவ்வுலகத்தையும் மாம்சத்தையும் பிசாசையும் மேற்கொள்வதற்கான புதுப்பெலனைக் கொடுக்கிறது. ஜெபமானது சாத்தானின் தாக்குதல்களை முறியடிக்கிறது.

மனிதக் குறைபாடுகளை விட்டுத்திரும்பி இயேசுவை நோக் கிப்பார்க்கும் போது, தேவன் மனிதனுடைய குணத்தில் மாற்றத்தை உண்டாக்குகிறார். இருதயத்தில் கிரியை செய்கிற கிறிஸ்துவின் ஆவியானது அவருடைய சாயலுக்கு ஒத்ததாக அதை மாற்றுகிறது. பிறகு இயேசுவை உயர்த்தவே நீங்கள் முயற்சிக்க வேண்டும். “உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்து தீர்க்கிற தேவ ஆட்டுக்குட்டியை” நம்முடைய மனக்கண்நோக்கவேண்டும். யோவான் 1:29. இத்த கைய வேலையில் நீங்கள் ஈடுபடும் போது, ‘தப்பிப்போன மார்க் கத்தினின்று பாவியைத் திருப்புகிறவன் ஒரு ஆத்துமாவை மரணத்தினின்று இரட்சித்து, திரளான பாவங்களை மூடுவானென்று அறியக் கட (வீர்கள்.) யாக் 5:20.

“மனுஷருடைய தப்பிதங்களை நீங்கள் அவர்களுக்கு மன்னி யாதிருந்தால், உங்கள் பிதா உங்கள் தப்பிதங்களையும் மன்னியா திருப்பார். “மத்தேயு 6:15. பிறரை மன்னிக்காத மனநிலையை எவ் விதத்திலும் நியாயப்படுத்த முடியாது. மற்றவர்களிடம் இரக்கமின்றி நடக்கிறவன், தேவனுடைய மன்னிப்பும் கிருபையை இன்னும் தான் பெறவில்லையெனக் காட்டுகிறான். தேவன் ஒருவரை மன்னிக்கும் போது, எல்லையில்லா அன்பு படைத்த அந்த மாபெரும் இருதயத்திற்கு நேராக பாவியின் இருதயம் இழுக்கப்படுகிறது. தேவனுடைய மனதுருக்கும் அலை போல பாவியின் ஆத்துமா வுக்குள் பாய்கிறது; பிறகு அவனிலிருந்து பிற ஆத்துமாக்களுக்குப் பாய்கிறது. கிறிஸ்து தம்முடைய ஈடு இணையற்ற வாழ்க்கையில் வெளிப்படுத்திய இரக்கவும் கனிவும், அவருடைய கிருபையைப் பெற்றவர்களிடமும் காணப்படும். கிறிஸ்துவின் ஆவியில்லாத வன் அவருடையவனல்ல.” ரோமர் 8:9. அவன் தேவனைவிட்டு விலகுகிறான்; அவரை விட்டு நித்தியமாகப் பிரிந்து செல்ல தான் ஆயத்தமானதைக் காட்டுகிறான்.

ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் பாவமன்னிப்பை அவன் பெற்றிருக்கலாம்; ஆனால் தேவனுடைய மன்னிக்கும் அன்பை இப்போது அவன் மறுதலிப்பதை இரக்கமற்ற அவனுடைய சுபாவம் காட்டுகிறது. தேவனிடமிருந்த தன்னைப் பிரித்துவிட்டான்; பாவமன்னிப்பைப் பெறுவதற்கு முன் தான் இருந்த நிலைக்கே சென்றுவிட் டான். மனந்திரும்புதலிலிருந்தும் திரும்பிவிடுகிறான்; மனந்திருந்தாத பாவி போல அவனுடைய பாவங்கள் அவன் மேல் தங்குகின்றன.

தேவன் மனதுருகுகிறவர், மனிதன் கடின இருதயமுள்ளவன் என்கிற வேறுபாடுதான் பெரிய படிப்பனையாக இந்த உவமையில் உள்ளது. மன்னிப்பதற்கு தேவன் எவ்வளவு இரக்கமுள்ளவராக இருக்கிறார் என்பதே நம்முடைய அளவு கோலாக இருக்க வேண்டும். ‘நான் உனக்கு இரங்கினது போல, நீயும் உன் உடன் வேலைக்காரனுக்கு இரங்கவேண்டாமோ?”

நாம் மன்னிப்பதை வைத்தல்ல, எவ்வாறு மன்னிக்கிறோம் என்பதை வைத்தே மன்னிக்கப்படுகிறோம். தகுதியில்லாவர்களுக்கு தேவன் காட்டின அன்புதான் சகலவித மன்னிப்புக்கும் அடிப்படையாக இருக்கிறது. அந்த அன்பை நமக்குச் சொந்த மாக்கியிருக்கிறோமா என்பது மற்றவர்களிடம் நாம் நடந்துகொள் கிற விதம்தான் காட்டுகிறது. அதனால் தான் கிறிஸ்து “நீங்கள் மற்ற வர்களைத் தீர்க்கிற தீர்ப்பின்படியே நீங்களும் தீர்க்கப்படு வீர்கள்; நீங்கள் மற்றவர்களுக்கு அளக்கிற அளவின்படியே உங்களுக்கும் அளக்கப்படும்” என்று சொல்கிறார். மத் 7:2.

20 - நஷ்டமாக இருக்கிற ஆதாயம்

கிறிஸ்து போதித்துக் கொண்டிருந்தார், வழக்கம் போல அவருடைய சீடர்களும் மற்றவர்களும் அவரைச்சுற்றிலும் இருந்தார்கள். சீடர்களுடைய வாழ்க்கையில் சீக்கிரத்தில் நிகழவிருந்த சம்பவங்களை அவர்களிடம் பேசிவந்தார். அதாவது, தங்களிடம் ஒப்புவிக்கப்பட்ட சத்தியங்களை தூர இடங்களிலும் அவர்கள் அறிவிக்க வேண்டியிருந்தது. அப்போது இவ்வுலகத்தின் அதிகாரிகளோடு அவர்களுக்கு போராட்டம் ஏற்படவிருந்தது. அவருடைய நாமத்தின் நிமித்தமாக நீதிமன்றங்களுக்கும், ராஜாக்களுக்கும் நீதிபதிகளுக்கும் முன்பாக அழைக்கப்பட இருந்தார்கள். யாரும் எதிர்பேசமுடியாத ஞானத்தைத் தருவதாக அவர்களுக்கு உறுதியளித்தார். அவர் பேசின வார்த்தைகள் திரளான ஜனங் களின் இருதயங்களை அசைத்தன ; தந்திரமாக அவரை எதிர்த்து வந்தவர்களைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தின. உள்ளத்தில் ஆவியான வர்வாசஞ்செய்கிற வல்லமைக்கு அந்த வார்த்தைகள் அடையாள மாக இருந்தன; அதே ஆவியானவரை தம் சீடர்களுக்கும் தருவ தாக வாக்குரைத்திருந்தார்.

ஆனால் அநேகர் தங்களுடைய சுயநல நோக்கங்களை நிறை வேற்றும்படி பரலோகத்தின் கிருபையைப் பெற விரும்பினார்கள். மகத்தான வல்லமையோடு சத்தியத்தை மிகத்தெளிவாக கிறிஸ்து எடுத்துச் சொன்னார். அதிகாரிகளுக்கும் நீதிபதிகளுக்கும் முன்பாகப் பேசுவதற்கான ஞானத்தை தம்முடைய பின்னடி யார்களுக்குக் கொடுப்பதாக அவர் வாக்குரைத்தார். அப்படியா னால் அவர்களுடைய உலக நலனுக்காகவும் தம் வல்லமையை அவர் அருளமாட்டாரா?

“அப்பொழுது ஜனக்கூட்டத்தில் ஒருவன் அவரை நோக்கி : போதகரே, ஆஸ்தியைப் பாகம்பிரித்து என் வீதத்தை எனக்குத் தரும்படி என் சகோதரனுக்குக் கட்டளையிடவேண்டும்” என்று கேட்டுக்கொண்டான். சொத்துக்களைப் பாகம்பிரிப்பது குறித்து மோசே மூலம் தேவன் விதிமுறைகளைக் கொடுத்திருந்தார். தகப்பனுடைய சொத்தில் மூத்தவனுக்கு இரண்டு பங்கு கொடுக்க வேண்டும். உபா 21:17. மீதமுள்ளதை மற்ற சகோதரர்கள் சரி சமமாகப் பங்கிடவேண்டும். ஆனால் தன்னுடைய சகோதரன் சொ த்து விஷயத்தில் தன்னை வஞ்சித்துவிட்டதாக இந்த மனிதன் நினைத்தான். தனக்குச் சேரவேண்டிய பங்கென அவன் நினைத்த பங்கு கிடைக்கவில்லை ; கிறிஸ்து தலையிட்டால் அது தனக்கு நிச்சயமாக்க்கிடைக்குமென நினைக்கிறான். மனதைத் தூண்டும்படி கிறிஸ்து வேண்டுகோள் வைப்பதையும், பரிசேயர்களையும் வேதபாரகர்களையும் பக்தி விநயத் தோடு அவர் கடிந்து கொண்ட தையும் கேட்டிருக்கிறான். அப்படிப்பட்ட அதிகாரத்தோடு அவர் தன் சகோதரனுக்குக் கட்டளையிட்டால் தன்னுடைய பங்கை தனக்குக் கொடுக்காதிருக்க அவன் துணியமாட்டானென்று எண்ணினான்.

பக்திக்கேதுவான அறிவுரைகளை கிறிஸ்து வழங்கிவந்தார்; ஆனால் இந்த மனிதன் தன்னுடைய சுயநல சுபாவத்தை வெளிப்படுத்தினான். இவ்வுலகப்பிரகாரமான முன்னேற்றத்திற்காக செயல்படக்கூடிய திறன் கிறிஸ்துவிடம் இருப்பதை உணர்ந்தாரன்; ஆனால் அவர் கூறிய ஆவிக்குரிய சாத்தியங்கள் அவனுடைய மனதிலும் இதயத்திலும் பதிந்திருக்கவில்லை . தன்னுடைய சொத்தைப் பெற்றுவிடவேண்டும் என்பதில் குறியாக இருந்தான். தாம் ஐசுவரியவானாக இருந்தும் நமக்காக மகிமையின் ராஜாவான இயேசு, தேவ அன்பின் பொக்கிஷங்களை அவனுக்கு விளக்கிக்கொண்டிருந்தார். பரிசுத்த ஆவியானவர் அவனிடம், ‘அழியாததும் மாசற்றதும் வாடாததுமாகிய’ சுதந்தரத்தைப் பெறும் படியாக மன்றாடிக் கொண்டிருந்தார். கிறிஸ்துவின் வல்லமையைக் கண்ணாரக் கண்டிருந்தான். அந்த மகாபோதிகரிடம்

பேசி, தன் இருதயத்தின் மேலான வாஞ்சையை அவரிடம் தெரிவிக்கிற வாய்ப்பு இப்போது கிடைத் திருந்தது. ஆனால் பன்யனின் உருவகக் கதையில் வரும் கோல் சொல்லி போல, இவ்வுலகக்காரியங்களிலேயே அவனுடைய கண்நிலைத்திருந்தது. தன் தலைக்கு மேலிருந்த கிரீடத்தை அவன் பார்க்கவில்லை. மாயவித்தைக்காரனாகிய சீமோனைப் போல உலக ஆதாயத்திற்கு உதவுகிற ஒரு கருவியாக தேவ ஈவை எண்ணினான்.

இவ்வுலகத்தில் இரட்சகரின் ஊழியப்பணி முடிகிற தருணம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவர் தமது கிருபையின் இராஜ்யத்தை ஸ்தாபிக்கவே இங்கு வந்தார்; அதை நிறைவற்று வதற்கு இன்னும் ஒரு சில மாதங்களே எஞ்சியிருந்தன. மனிதப் பேராசையோ அவர் செய்ய வந்த பணியை விட்டுவிட்டு, ஒரு துண்டு நிலம் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனையில் அவரைத் தலையிட வைக்க முயன்றது. ஆனால் இயேசு தம்முடைய ஊழியப்பணியிலிருந்து திசைதிரும்புபவர் அல்ல. அவனைப் பார்த்து, “மனுஷனே, என்னை உங்களுக்கு நியாயாதிபதியாகவும் பங்கிடுகிற வனாகவும் வைத்தவன் யார்? என்று கேட்டார்.

எது நியாயம் என்று இயேசு அவனுக்குச் சொல்லியிருக்கக் கூடும். அந்த வழக்கில் யார் பக்கம் நியாயம் உண்டென்பதும் தெரியும். ஆனால் சகோதர்ர்கள் இருவருமே பேராசையால், சண்டையிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். இதுபோன சர்ச்சைகளைத் தீர்ப்பது என்னுடைய வேலை அல்ல என்று மறைமுகமாக கிறிஸ்து சுட்டிக்காட்டினார். அவர் வந்த நோக்கம் வேறு ; சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்து, நித்திய நிஜங்கள் குறித்த உணர்வை மனிதர்களில் உருவாக்கவே வந்தார்.

இந்தச் சம்பவத்தில் கிறிஸ்து நடந்து கொண்ட விதமானது, அவருடைய நாமத்தைச் சொல்லி ஊழியம் செய்கிற அனைவருக் கும் ஒரு பாடமாக இருக்கிறது. பன்னிருவரை தாம் அனுப்பைவத்த போது, “போகையில், பரலோகராஜ்யம் சமீபமாயிருக்கிறது என்று பிரசங்கியுங்கள். வியாதியுள்ளவர்களைச் சொஸ்தமாக்குங்கள், குஷ்டரோகிகளைச் சுத்தம் பண்ணுங்கள், மரித்தோரை எழுப் புங்கள், பிசாசுகளைத் துரத்துங்கள், இலவசமாய்ப் பெற்றீர்கள், இலவசமாய்க் கொடுங்கள்” என்று சொன்னார். மத் 10:7, 8. மக்களின் உலகப்பிரகாரமான பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க அவர்களை அனுப்பவில்லை. தேவனோடு ஒப்புரவாகும் படி மக்களை

வலியுறுத்துவதே அவர்களுடைய வேலை. மனுகுலத்திற்கு ஆசீர்வா தங்களை அருளும் வல்லமை அந்தப் பணியில் தான் இருந்தது. மனிதர்களுடைய பாவங்களுக்கும் துன்பங்களுக்கும் கிறிஸ்து மட்டுமே தீர்வு. சமுதாயத்தின் சாபங்களான தீமைகளை அவருடைய கிருபையின் சுவிசேஷம் மட்டுமே போக்க முடியும். ஐசுவரியவான்கள் ஏழைகளை அநியாயமாக நடத்துவதற்கும், ஏழைகள் ஐசுவரியவான்களை வெறுப்பதற்கும் மூலகாரணம் அவர்களது சுயநலமே. கிறிஸ்துவுக்குக் கீழ்ப்படிந்தால் மட்டுமே இதை ஒழிக்கமுடியும். அவர் மட்டுமே சுயநலமுள்ள பாவ இருத யத்தை மாற்றி, அன்பு நிறைந்த புதிய இருதயத்தைத் தரமுடியும். கிறிஸ்துவின் ஊழியர்கள் பரலோகத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்ட ஆவியோடு சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்து, மனுகுலத்தின் நன்மைக் காக அவர் பாடுபட்டது போல பாடுபடவேண்டும். மனிதவல்லமை யால் சாதிக்கவே முடியாத அளவுக்கு மனிதர்கள் ஆசீர்வதிக்கப்படு வதையும், உயர்த்தப்படுவதையும் அப்போது காணலாம்.

தம்மிடம் வந்த அந்த மனிதனுடைய பிரச்சனைக்கான அடிப்படை காரணத்தை நம் தேவன் சரியாக வெளிப்படுத்திக் காட்டினார்; எனவே இதுபோன்ற பிரச்சனைகளில் உள்ளோரிடம் அவர் சொல்வது போலவே, “பொருளாசையைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிருங்கள்; ஏனெனில் ஒருவனுக்கு எவ்வளவு திரளான ஆஸ்தி இருந்தாலும் அது அவனுக்கு ஜீவன் அல்ல ” என்று சொன்னார்.

அல்லாமலும், ஒரு உவமையை அவர்களுக்குச் சொன்னார்: ஐசுவரியமுள்ள ஒருவனுடைய நிலம் நன்றாய் விளைந்தது. அப்பொழுது அவன் நான் என்ன செய்வேன்? என் தானியங்களைச் சேர்த்து வைக்கிற தற்கு இடமில்லையே; நான் ஒன்று செய்வேன், என்களஞ்சியங்களை இடித்து, பெரிதாகக் கட்டி, எனக்கு விளைந்த தானியத்தையும் என் பொருள்களையும் அங்கே சேர்த்துவைத்து, பின்பு: ஆத்துமாவே, உனக்காக அநேக வருஷங்களுக்கு அநேகம் பொருள்கள் சேர்த்துவைக்கப்பட்டிருக்கிறது; நீ இளைப்பாறி, புசி த்துக் குடித்து, பூரிப்பாயிரு என்று என் ஆத்துமாவோடே சொல்லுவேன் என்று தனக்குள்ளே சிந்தித்துச் சொல்லிக்கொண்டான். தேவனோ அவனை நோக்கி : மதிகேடனே, உன் ஆத்துமா உன்னிடத்திலிருந்து இந்த இராத்திரியிலே எடுத்துக்கொள்ளப்படும், அப்பொழுது நீ சேகரித்தவைகள் யாருடையதாகும்” என்றார்.

தேவனிடத்தில் ஐசுவரியவானாயிராமல், தனக்காகவே பொக்கி ஷங்களைச் சேர்த்து வைக்கிறவன் இப்படியே இருக்கிறான் என்றார்.

இந்த உலகம்தான் தங்களுக்கு எல்லாமே என்று இருப்பவர்கள் மூடர்கள் என்பதைத்தான் மதிகெட்ட அந்த ஐசுவரியவான் பற்றிய உவமையின் மூலமாக கிறிஸ்து வெளிப்படுத்தினார். தேவன் அவனுக்கு அனைத்து ஆசீர்வாதங்களையும் கொடுத் திருந்தார். நல்லோர் மேலும் பொல்லார் மேலும் சூரியன் தன் வெளிச்சத்தை வீசுகிறபடியே அவனுடைய நிலத்திலும் சூரிய வெளிச்சம் கிடைத்தது. கர்த்தர் நல்லோர் மேலும் பொல்லார் மேலும் வானத்திலிருந்து கர்த்தர் மழையைப் பெய்யப்பண்ணுகிறார். தாவர வகைகைள் செழித்து வளரச் செய்கிறார், வயல்கள் பூரணமான விளைச்சல்களைத் தருகின்றன. மிகுதியான விளைச்சலை வைத்து என்ன செய்வதென்று அந்த ஐசவரியவான் குழம் பினான். இடமில்லாமல் போகுமட்டும் களஞ்சியங்களில் சேர்த் தாயிற்று; விளைச்சல் மிகுதி என்பதால் அதற்குமேல் களஞ்சியத்தில் வைப்பதற்கு இடமில்லை. தன்மேல் இத்துணை இரக்கங்கள் காட்டிய தேவனை அவன் நினைக்கவில்லை. ஏழைகளுக்கு உதவும்படி கர்த்தர் தன்னை தமது பொருட்களுக்கு உக்கிராணக் காரனாக வைத்திருக்கிறாரென்பதை அவன் உணரவில்லை. தேவன் நியமித்த தயாள பிரபு என்கிற அருமையான வாய்ப்பு அவனுக்குக் கிடைத்திருந்தது; ஆனால் தான் வசதியான வாழ் வதற்கு தேவையானவற்றைச் செய்வதிலேயே இருந்தான்.

மோசமான நிலையில் இருந்த ஏழைகள், அநாதைகள், விதவைகள் பற்றியும், இடுக்கணிலும் வேதனையிலும் இருக்கி றவர்கள் பற்றியும் அவனிடம் சொன்னார்கள்; அவன் தன்னுடைய விளைச்சல்களால் ஏராளமான இடங்களில் நன்மை செய்திருக்க முடியும். மிகுதியான விளைச்சலிலிருந்து ஒரு பகுதியைக் கொடுப் பது அவனுக்கு கடினமே இல்லை. அதனால், அநேக்குடும்பங்களில் காணப்பட்ட பற்றாக்குறை நீங்கியிருக் கும், பசியோடிருந்த அநேகர் போஷிக்கப்பட்டிருப்பார்கள்; நிர்வாணிகள் அநேகர் ஆடைகளைப் பெற்றிருப்பார்கள், பலருடைய இருதயங்களில் அது சந்தோஷத்தை உண்டாக்கியிருக்கும், உணவுக்காகவும், உடைக்காகவும் ஜெபித்த அநேகருடைய ஜெபங்கள் பதிலளிக் கப்பட்டிருக்கும். துதியின் பாடில் மெல்லிசையாக எழும்பி பரலோகத்தைச் சென்றடைந்திருக்கும். ஏழைகளின் விண்ணப்பங்களை தேவன் கேட்டார்ர். தம்முடைய தயையால் ஏழைகளைப் பராமரித்தார். சங் 68:10. அநேகருடைய தேவைகளைச் சந்திப் பதற்கான ஏராளமான வசதி வாய்ப்புகளை அந்த ஐசுவரியவா னுக்குக் கொடுத்து தேவன் ஆசீர்வதித்திருந்தார். ஆனால் ஏழை களின் கூக்குரலுக்கு அவன் தன் இருதயத்தை செவியை அடைத்து, தன்ஊழியர்களிடம் : நான் ஒன்று செய்வேன், என்களஞ்சியங்களை இடித்து, பெரிதாகக் கட்டி, எனக்கு விளைந்த தானியத்தையும் என் பொருள்களையும் அங்கே சேர்த்துவைத்து, பின்பு: ஆத்துமாவே, உனக்காக அநேக வருஷங்களுக்கு அநேகம் பொருள்கள் சேர்த்துவைக்கப்பட் டிருக்கிறது; நீ இளைப்பாறி, புசித்துக் குடித்து, பூரிப்பாயிரு என்று என் ஆத்துமாவோடே சொல்லுவேன்” என்றான்.

அழிந்துபோக்க்கூடிய மிருகங்களின் உள்ளுணர்வு எப்படி யிருக்குமோ, அப்படித்தான் இவனுடைய எண்ணமும் இருந்தது. தேவனோ, பரலோகமோ, எதிர்கால வாழ்வோ இல்லாதது போல வும், தான் பெற்றிருந்த அனைத்துமே தனக்கே சொந்தமானைவ போலவும், தேவனுக்கும் அல்லது மனிதனுக்கும் தான் எவ்விதத் திலும் கடமைப்பட்டவன் அல்ல என்பது போலவும் வாழ்ந்தான். இந்த ஐசுவரியவானைப் பற்றி சங்கீதக்காரன் பின்வருமாறு எழுதுகிறார்: “தேவன் இல்லை என்று மதி கெட்டவன் தன் இருதயத்தில் சொல்லிக் கொள்ளுகிறான். சங்கீதம் 14:1.

இவன் தனக்காகவே வாழ்ந்தான்; தனக்காகவே திட்டமிட் டான். எதிர்காலத்திற்காக ஏராளம் சேர்த்துவிட்டதாகக் கருதினான். தன் உழைப்பின் பலன்களின் மேல் மகிழ்ந்து, அனுபவித்தால் போது மெனக் கருதினான். மற்றவர்களைக் காட்டிலும் தன்னை பாக்கியவானென்று நினைத்து, தான் ஞானமாக நிர்வகித்துவிட்டதாக தன்னைத்தானே மெச்சிக்கொண்டான். அவனுக்கு நல்ல பகுத் திறவு திறன் இருப்பதாகவும், செல்வமிக்க பிரஜை என்றும் பட்டணத்தார் அவனைக் கனப்படுத்தினார்கள். ‘நீ உனக்கு நன்மையை நாடினாய் என்று மனுஷர் அவனைப் புகழ்ந்(தார்கள்.” சங் 49:18.

ஆனால் இவ்வுலகத்தின் ஞானம் தேவனுக்கு முன்பாகப் பைத்தி யமாயிருக்கிறது” 1கொரி 3:19. பல வருடங்கள் தான் சந்தோஷமாக வாழலாமென அந்த ஐசுவரியவான் எண்ணிக்கொண்டிருந்தபோது, தேவனோ முற்றிலும் வித்தியாசமான திட்டத்தை வைத் திருந்தார். உண்மையற்ற அந்த உக்கிராணக்காரனுக்குச் சொல்லப்பட்ட செய்தி இதுதான் : “மதிகேடனே, உன் ஆத்துமா உன்னிடத்திலிருந்து இந்த இராத்திரியிலே எடுத்துக்கொள்ளப் படும்.” பணத்தால் பதில் சொல்லமுடியாத கேள்வி இது. அவன் பெரிதாக மதித்த செல்வங்கள், அந்தத் தண்டனையிலிருந்து அவனைக் காப்பாற்ற முடியாது. தன் வாழ்நாள் முழுவதும் கஷ் டப்பட்டு அவன் சம்பாதித்திருந்தவை ஒரு கனப்பொழுதில் பயனற்றுப்போகும். “நீ சேகரித்தவைகள் யாருடையதாகும்?” பரந்துவிரிந்து கிடந்த அவனுடைய வயல்களும், நிரம்பியிருந்த களஞ்சியங்களும் அவனுடைய கையை விட்டுப்போகும். “ஆஸ்தியைச் சேர்க்கிறான், யார் அதை வாரிக்கொள்ளுவான் என்று அறியான்.”சங் 39:6.

இப்படிப்பட்ட சமயத்தில் அவனுக்குப் பயன் தந்திருக்கக் கூடியதை அவன் சம்பாதிக்கவில்லை. தனக்காகவே அவன் வாழ்ந்ததால், தன் சகமனிதர்களுக்கும் பாய்ந்து சென்றிருக்கக் கூடிய தேவ அன்பை அவன் புறக்கணித்துவிட்டான். இவ்வாறு ஜீவனையே புறக்கணித்தான். தேவன் அன்பாக இருக்கிறார். அன்பே வாழ்க்கையாக இருக்கவேண்டும். ஆவிக்குரிய விஷயங்களைவிட உலகத்திற்குரிய விஷயங்களைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தான்; உலகத் தோடு கூட அவனும் கடந்து போகவேண்டிய தாயிற்று. ‘கனம் பொருந்தினவனாயிருந்தும் அறிவில்லாத மனுஷன் அழிந்துபோகும் மிருகங்களுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறான்.” சங்கீ தம் 49:20.

“தேவனிடத்தில் ஐசுவரியவானாயிராமல், தனக்காகவே பொக்கிஷங்களைச் சேர்த்துவைக்கிறவன் இப்படியே இருக் கிறான்.” இந்த உண்மை எல்லாக் காலங்களுக்கும் பொருந்தும். வெறுமனே சுயநலனை மனதில் வைத்து நீங்கள் திட்டமடலாம், சொத்துக்களைக் குவிக்கலாம், பண்டைய பாபிலோனியர்களைப் போல் பெரிதும் உயரமுமான மாளிகைகளைக் கட்டலாம். ஆனால் அழிவின் தூதுவர்களை நெருங்கவிடாத அளவுக்கு உயரமான மதிலையோ, பெலம் வாய்ந்த கதவுகளையோ உருவாக்கமுடாயது. ராஜாவாகிய பெல்ஷாத்சார் தன் அரண்மனையில் விருந்து பண்ணி, “பொன்னும் வெள்ளியும் வெண்கலமும் இரும்பும் மரமும் கல்லுமாகிய தேவர்களைப் புகழ்ந்தான்.” ஆனால் கண்ணுக்குப் புலப்படாதகையுறுப்பு ஒன்று தோன்றி, அவன் அழிக்கப்படுவானெ மதில்களின் மேல் எழுதிற்று ; எதிரி படையினர் வருகிற காலடி சத்தம் அரண்மனை வாசல்களிலே கேட்டது. அன்று இராத்திரியிலே கல்தேயரின் ராஜாவாகிய பெல்ஷாத்சார் கொலை செய்யப்பட்டான். ‘‘ தானி. 5:30. வேறொரு அரசன் அவனுடைய சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தான்.

சுயநலமான வாழ்க்கை அழிவில் முடியும். சுயநல ஆசைக்கு இடமளித்து, இச்சையோடு வாழ்வது, ஜீவனிடமிருந்து ஆத்துமாவைத் துண்டித்துவிடும். சுயத்திற்காகப் பெறுவதும், சேர்ப்பதும் சாத்தானின் ஆவியாகும். பிறர் நலனுக்காகக் கொடுப் பதும் சுயத்தைத் தியாகம் செய்வதும் கிறிஸ்துவின் ஆவியாகும். “தேவன் நமக்கு நித்திய ஜீவனைத் தந்திருக்கிறார், அந்த ஜீவன் அவருடைய குமாரனில் இருக்கிறதென்பதே அந்தச் சாட்சியாம். குமாரனை உடையவன் ஜீவனை உடையவன், தேவனுடைய குமாரன் இல்லாதவன் ஜீவன் இல்லாதவன்.’‘1 யோவான் 5:11,12.

ஆகவே இயேசு கூறுகிறார்: “பொருளாசையைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிருங்கள்; ஏனெனில் ஒருவனுக்கு எவ்வளவு திரளான ஆஸ்தி இருந்தாலும் அது அவனுக்கு ஜீவன் அல்ல.”

21 - “பெரும்பிளப்பு உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறது”

இந்த வாழ்வில் தானே மனிதர்கள் தங்கள் நித்திய வாழ்வைத் தீர்மானிக்கிறார்கள் என்று ஐசுவரியவான் - லாசரு குறித்த உவமை யில் இயேசு காட்டுகிறார். தவணையின் காலத்தில், ஒவ்வோர் ஆத்துமாவுக்கும் தேவகிருபை அருளப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் மனிதர்கள் சிற்றின்பங்களில் மூழ்கி வாய்ப்புகளை வீணடித்தால், நித்திய வாழ்வு கிடைக்காதபடி செய்கிறார்கள். தவணையின் காலம் முடிந்த பிறகு அவர்களுக்கு தவணையின் காலம் கொடுக்கப்படாது. தங்களுடைய சொந்த தீர்மானத்தால் தங்களுக்கும் தங்களுடைய தேவனுக்கும் இடையே ஒரு பெரும்பிளப்பை உண்டாக்குகிறார்கள்.

தேவனைச் சார்ந்து வாழ்த்தீர்மானிக்காத ஐசுவரியவான்களுக் கும், தேவனைச் சார்ந்து வாழத்தீர்மானிக்கிற ஏழைகளுக்கும் இடையேயான வித்தியாசத்தை இந்த உவமை காட்டுகிறது. ஐசு வரியவான்கள் தரித்திரராகவும், தரித்திரர் ஐசுவரியவான்களாகவும் மாறுகிற காலம் வருகிறதென கிறிஸ்து காட்டுகிறார். இவ்வுலகப் பொருட்களைப் பெற்றிராத ஏழைகளாக இருந்தாலும், தேவனை நம்பி, உபத்திரவத்தில் பொறுமையோடு இருக்கிறவர்கள், இவ்வுல கத்தில் தங்கள் வாழ்க்கையை தேவனிடம் அர்ப்பணியாமலும் இவ்வுலகின் மிகப்பெரிய பதவிகளிலும் இருப்பவர்களைவிட மேலான நிலைக்கு உயர்த்தப்படுவார்கள்.

‘ஐசுவரியமுள்ள ஒரு மனுஷன் இருந்தான்; அவன் இரத்தாம் பரமும் விலையேறப்பெற்ற வஸ்திரமும் தரித்து, அநுதினமும் சம்பிரமமாய் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தான் . லாசரு என்னும் பேர் கொண்ட ஒரு தரித்திரனும் இருந்தான்; அவன் பருக்கள் நிறைந்தவனாய், அந்த ஐசுவரியவானுடைய வாசலருகே கிடந்து, அவனுடைய மேஜையிலிருந்து விழுந்த துணிக்கைகளாலே தன் பசியை ஆற்ற ஆசையாயிருந்தான்” என்று இயேசு சொன்னார்.

அநீதியுள்ள நியாயாதிபதியின் வகுப்பைச் சார்ந்தவனல்ல இந்த ஐசுவரியவான். அந்த நியாயாதிபதிதான் மனிதனையும் தேவனையும் மதியாதவன் என்று வெளிப்டையாகவே கூறினான். இவன் தன்னை ஆபிரகாமின் குமாரனென்று சொன்னான். தரித்திரனை வன்முறையாக நடத்தவில்லை அல்லது பார்க்க சகிக்கவில்லை என்று அவனை விரட்டவில்லை. மனிதர்களில் அருவருப்பாகவும், தரித்திரனாகவும் இருந்தாலும், தான் வாசல்களுக்குள் நுழையும் போது தன்னைப் பார்த்து அந்தத் தரித்திரன் ஆறுதலைடயக்கூடு மானால், அவன் அங்கேயே இருந்துவிட்டுப்போகட்டும் என்று விரும்புகிறவனாக ஐசுவரியவான் இருந்தான். ஆனால் உபத்திரவத் திலிருந்த தன் சகோதரனுடைய நிலையைப் பார்த்தும், சுயநலத்தோடு அலட்சியமாக இருந்தான்.

வியாதியஸ்தர்களுக்குச் சிகிச்சையளிக்க அங்கே மருத்துவ மனைகள் இல்லை. ஆண்டவர் நம்பிக்கையோடு தம் செல்வங்களை அருளியிருந்த அந்த ஐசுவரியவானிடம், உபத்திரவத்திலும் தேவையிலும் இருந்தோரைப் பற்றிச் சொல்லப்பட்டது; இவன் அவர்கள் மேல் பரிவுகாட்டி, உதவியிருக்கவேண்டும். ஐசுவரிய வானும் லாசருவும் அப்படிப்பட்ட நிலையில் இருந்தார்கள். லாசரு அதிக தேவையில் இருந்தான்; அவனுக்கு நண்பர்கள் இல்லை, வீடில்லை, பணமில்லை, உணவில்லை. ஆனால் அந்த செல்வந்த பிரபுக்கு அவன் விரும்பியதெல்லாம் கிடைத்தது; ஆனால்லாசரு அதே நிலையிலேயே வாழ்வதற்கு அவன் அனுமதித்தான். தன் சக மனிதனுடைய பாடுகளைத் தனிக்கிற வசதி படைத்திருந்த ஐசு வரியவான், தனக்காகவே வாழ்ந்தான்; இன்றும் பெரும்பாலானோர் அப்படியே இருக்கிறார்கள்.

பசியோடும், நிர்வாணத்தோடும், வீடில்லாமலும் இருக்கிற அநேகர் இன்று நம்மைச் சுற்றிலும் உள்ளனர். தேவையிலும் உபத் திரவத்திலும் உள்ள இவர்களுக்கு நம்முடைய வசதிகளால் நாம் உதவாவிட்டால், அது குற்றமாகும்; ஒருநாளில் நாம் பயத்தோடு கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும். அனைத்து வகையான இச்சையும் விக்கிரகாராதனைக்கு ஏதுவான பாவம்தான். சுயநலசிற்றின்பங்கள் அனைத்துமே தேவனுடைய பார்வையில் குற்றங்கள் தாம்.

தேவன் அந்த ஐசுவரியவானை தம்முடைய செல்வங்களுக்கு உக்கிராணக்காரனாக வைத்திருந்தார். அந்த்தரித்திரனைப் போன்ற வர்களை நியாயமாக நடத்துவதே அவனுடைய கடமை . “நீ உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும், உன் முழு ஆத்துமாவோடும், உன் முழுப்பலத்தோடும் அன்புகூருவாயாக” (உபா 6:5) என்றும், ” உன்னில் நீ அன்புகூருவதுபோல் பிறனிலும் அன்புகூருவாயாக” என்றும் தேவன் கட்டளை கொடுத்திருந்தார். லேவி 19:18. அந்த ஐசுவரியவான் ஒரு யூதன்; தேவனுடைய கட்ட ளையை நன்கு அறிந்தவன். ஆனால் தேவன் தன்னிடம் ஒப்படைத் திருந்த வசதிகளுக்கும் திறமைகளுக்கும் தான் கணக்கு ஒப்புவிக்க வேண்டும் என்பதை மறந்தான். தேவன் அவனை பரிபூரணமாக ஆசீர்வதித்திருந்தார். அவற்றை தன்னுடைய சிருஷ்டிகரின் மகிமைக்காக அல்லாமல் தன்னுடைய மகிமைக்காக சுயநலத்துடன் பயன்படுத்தினான். அவன் எவ்வளவு ஏராளமாகப் பெற்றிருந்தானோ, அவ்வளவுக்கு மனுகுலத்தின் மேன்மைக்காக தன் ஈவுகளைப் பயன்படுத்த கடமைப்பட்டிருந்தான். தேவன் கட்டளையிட் டிருந்தும் தேவனுக்குத் தான் கடமைப்பட்டிருந்ததை அந்த ஐசு வரியவான் எண்ணவில்லை. கடன் கொடுத்தான், கடனுக்கு வட்டி வாங்கினான். ஆனால் தேவன் அவனுக்கு கடனாகக் கொடுத்திருந்த வற்றிற்கு அவன் வட்டி செலுத்தவில்லை. அறிவும் தாலந்துகளும் பெற்றிருந்தான்; அவற்றை மேம்படுத்தவில்லை. தேவனுக்குக் கணக்கொடுக்கவேண்டியதை மறந்து, சிற்றின்பங்களுக்காக தன் ஆற்றல்களை எல்லாம் செலவிட்டான். தனக்கு சந்தோஷத்தைத் தரக்கூடியவற்றை சுற்றிலும் வைத்திருந்தான்; அதற்காகவே களியாட்டங்களில் ஈடுபட்டான்; தன் நண்பர்கள் தன்னைப் புகழ வும் முகஸ்துதி செய்யவும் விரும்பினான். தன்னுடைய நண்பர்களோடு காலங்கழிப்பதிலேயே மூழ்கியிருந்ததால், தேவனுடைய இரக்கத்தின் ஊழியத்தில் அவரோடு ஒத்துழைக்க வேண்டிய பொறுப்புணர்வை முற்றிலுமாக இழந்துவிட்டான். தேவவார்த்தை யைப் புரிந்துகொண்டு, அதன் போதனைகளின்படி நடக்க அவ னுக்கு வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தது; ஆனால் சிற்றின்பப் பிரியர்களான தன்னுடைய நண்பர்களுடனே எப்போதும் இருந்ததால், நித்திய தேவனை மறந்தான்.

இந்த இருவருடைய நிலையிலும் மாற்றம் ஏற்படுகிற ஒரு சம் யம் வந்தது. அந்தத் தரித்திரன் ஒவ்வொரு நாளும் உபத்திரவத்தை அனுபவித்து வந்தான்; ஆனாலும் பொறுமையாக, அமைதியாக அதைச் சகித்துக்கொண்டான். காலப்போக்கில் அவன் மரித்து அடக்கம்பண்ணப்பட்டான். அவனுக்காக அழுது துக்கப்படுவதற்கு ஒருவரும் இல்லை; ஆனால் உபத்திரவத்தை பொறுமையோடே சகித்து, கிறிஸ்துவுக்குச் சாட்சியாக வாழ்ந்திருந்தான்; விசுவாசச் சோதனையில் நிலைத்து நின்றிருந்தான், அவன் மரித்த போது தூதர்கள் அவனை ஆபிரகாமின் மடிக்குக் கொண்டு சென்றதாகச் சுட்டிக் காட்டப்படுகிறது.

கிறிஸ்துவின் மேல் விசுவாசம் வைத்து, உபத்திரவத்தைச் சகிக்கிறவர்களுக்கு லாசரு அடையாளமாக இருக்கிறான். எக்காளச் சத்தம் தொனிக்கும் போது, கல்லறையிலுள்ளவர்கள் கிறிஸ்துவின் சத்தத்தைக் கேட்டு வெளியே வந்து, தங்களுக்குரிய பலனைப் பெறுவார்கள். ஏனென்றால், தேவன் மேல் அவர்கள் வைத்த விசுவாசம் ஏட்டளவில் அல்லாமல், நிஜவாழ்க்கையில் காணப்பட்டது.

‘ஐசுவரியவானும் மரித்து அடக்கம்பண்ணப்பட்டான். பாதாளத்திலே அவன் வேதனைப்படுகிறபோது, தன் கண்களை ஏறெடுத்து, தூரத்திலே ஆபிரகாமையும் அவன் மடியிலே லாசரு வையும் கண்டான். அப்பொழுது அவன் : தகப்பனாகிய ஆபிர காமே, நீர் எனக்கு இரங்கி, லாசரு தன் விரலின் நுனியைத் தண்ணீ ரில் தோய்த்து, என் நாவைக்குளிரப்பண்ணும்படி அவனை அனுப்ப வேண்டும்; இந்த அக்கினிஜுவாலையில் வேதனைப்படுகிறேனே” என்று கூப்பிட்டான். லூக்கா 16:22-24.

மக்கள் மத்தியில் நிலவிவந்த கருத்தின் அடிப்படையில் மக் களிடம் அந்த உவமையைக் கூறுகிறார். மரணத்திற்கும் உயிர்த்தெழு தலிற்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில், நிகழ்வதை மனிதர்கள் அறிவார்கள் என்கிற கொள்கையை நம்பின சிலரும் கிறிஸ்துவின் போதனை யைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுடைய எண்ணங்களை கிறிஸ்து அறிந்திருந்தார்; அந்த முன் அபிப்பிராய கருத்துகள் மூலம் முக்கியமான சத்தியங்களை அவர்களுக்குத் தெரியப்படுத்து கிற வகையில் அந்த உவமையை உருவாக்கினார். தேவனோடு தங்களுடைய உறவு எப்படியிருக்கிறது என்பதை அவர்கள் காணும்படிக்கு, முகம் பார்க்கிற கண்ணாடியைப் போல அந்த உவமையை முன்வைத்தார். ஒரு மனிதனுடைய முக்கியத்துவம் அவ னுடைய சொத்துக்களில் இல்லை, அவன் பெற்றிருப்பதெல்லாம் தேவன் அவனுக்கு கடனாகக் கொடுத்தவைதாம் என்பதை அவர்களிடம் சொல்ல விரும்பினார். அவர்களுடைய முன் அபிப் பிராய கருத்துகளைப் பயன்படுத்தி அதைச் சொன்னார். இந்த ஈவுகளை தவறாக ஒருவன் பயன்படுத்தினால், தேவனை நேசித்து, அவரை நம்புகிற மிகவும் தரித்திரமான, பாடுள்ளவனான ஒரு வனை விடவும் கீழான நிலையில் வைத்திடும்.

மரணத்திற்குப் பிறகு மனிதர்கள் ஆத்து இரட்சிப்பைப் பெற முடியாது என்பதை மக்கள் புரிந்துகொள்ள கிறிஸ்து விரும்புகிறார். ஆபிரகாம் ஐசுவரியவானைப் பார்த்து,“மகனே, நீ பூமியிலே உயி ரோடிருக்குங் காலத்தில் உன் நன்மைகளை அனுபவித்தாய், லாசரு வும் அப்படியே தீமைகளை அனுபவித்தான், அதை நினைத்துக் கொள்; இப்பொழுது அவன் தேற்றப்படுகிறான், நீயோ வேதனைப் படுகிறாய். அதுவுமல்லாமல், இவ்விடத்திலிருந்து உங்களிடத்திற்குக் கடந்து போகவும், அவ்விடத்திலிருந்து எங்களிடத்திற்குக் கடந்து வரவும் மனதுள்ளவர்களுக்குக் கூடாதபடிக்கு, எங்களுக் கும் உங்களுக்கும் நடுவே பெரும் பிளப்பு உண்டாக்கப்பட்டிருக்கிறது” என்று ஆபிரகாம் சொன்னதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இதன் மூலம், இரண்டாம் தவணையின் காலத்திற்கு வாய்ப்பே இல்லை யென கிறிஸ்து சுட்டிக்காட்டுகிறார். நித்தியத்திற்கு ஆயத்தப்படும் படி மனிதனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள ஒரே வாழ்க்கை இதுதான்.

தான் ஆபிரகாமின் குமாரன் என்கிற கருத்தில் அந்த ஐசுவரிய வான் உறுதியாக இருந்தான்; தான் இக்கட்டில் இருந்த சமயத்தில் உதவிக்காக அவரை நோக்கிக் கூப்பிட்டதாகப் பார்க்கிறோம். “தகப்பனாகிய ஆபிரகாமே, நீர் எனக்கு இரங்கும் என்று வேண்டி னான். இவ்வாறு, தேவனுக்கு மேலாக ஆபிரகாமை அவன் கருதிய தையும், ஆபிரகாமோடான உறவு இரட்சிப்பைப் பெற்றுத்தருமென நம்பினதையும் காட்டினான். சிலுவையில் தொங்கியகள்ளன் கிறிஸ்துவிடம் வேண்டினான். “ஆண்டவரே, நீர் உம்முடைய ராஜ் யத்தில் வரும்போது அடியேனை நினைத்தருளும் ” என்று விண்ணப்பம் செய்தான். லூக்கா 23:42. உடனடியாக அவனிடம், மெய்யாகவே இன்று நான் (நிந்தையோடும் வேதனையோடும் நான் சிலுவையில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிற நான்) உனக்குச் சொல்லு கிறன், என்னுடனேகூட நீ பரதீசிலிருப்பாய் என்று பதிலளித்தார். ஆனால் அந்த ஐசுவரியவானோ ஆபிரகாமிடத்தில் வேண்டினான்; அவனுடைய வேண்டுதல் கேட்கப்படவில்லை. “இஸ்ரவேலுக்கு மனந்திரும்புதலையும் பாவமன்னிப்பையும் (அருளுகிற), அதிபதியாகவும் இரட்சகராகவும் ” கிறிஸ்துவை மட்டுமே உயர்த்த வேண்டும். அப்5:31.’‘அவராலேயன்றி வேறொருவராலும் இரட் சிப்பு இல்லை .’ அப் 4:12.

அந்த ஐசுவரியவான் சிற்றின்பத்திலேயே தன் வாழ்நாளைக் கழித்திருந்தான்; நித்திய வாழ்விற்கு தான் ஆயத்தப்படவில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்டபோது காலம் பிந்தியிருந்தது. நித்தியத் தைச் சுதந்தரிப்பதற்கு எதையும் செய்யவில்லை; தன் மூடத்தனத்தை உணர்ந்தான்; தன் சகோதரர்களைப்பற்றிச் சிந்தித்தான்; அவர்களும் இவனைப்போலவேசிற்றின்பத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். அப்போதுதான் அவன், “தகப்பனே, எனக்கு ஐந்துபேர் சகோதர ருண்டு அவர்களும் வேதனையுள்ள இந்த இடத்துக்கு வராதபடி, அவன் போய் அவர்களுக்குச் சாட்சியாக அறிவிக்கும் பொருட்டு, நீர் அவனை (லாசருவை) என் தகப்பன் வீட்டுக்கு அனுப்பும்படி உம்மை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்” என்று வேண்டுகிறான். ஆபிர காம் அவனை நோக்கி: அவர்களுக்கு மோசேயும் தீர்க்கதரிசிகளும் உண்டு, அவர்களுக்கு அவர்கள் செவிகொடுக்கட்டும் என்றான். அதற்கு அவன்: அப்படியல்ல, தகப்பனாகிய ஆபிரகாமே, மரித் தோரிலிருந்து ஒருவன் அவர்களிடத்திற்குப் போனால் மனந்திரும்பு வார்கள் என்றான். அதற்கு அவன் : அவர்கள் மோசேக்கும் தீர்க்க தரிசிகளுக்கும் செவிகொடாவிட்டால், மரித்தோரிலிருந்து ஒருவன் எழுந்து போனாலும், நம்பமாட்டார்கள்” என்று சொன்னான்.

தன் சகோதரர்களுக்கு கூடுதல் ஆதாரம் கொடுக்கும்படி வேண்டினான். அவ்வாறு ஆதாரங்களைக் கொடுத்தாலும் கூட அவர்களை மனந்திரும்பச் செய்யமுடியாதெனச்சொல்லப்பட்டது. அவன் வேண்டிக்கொண்டது, தேவனுடைய நேர்மையில் சந்தேகம் எழுப்புவது போல இருந்தது. நீர் மட்டும் என்னை கடுமையாக எச் சரித்திருந்தால், இந்த இடத்திற்கு நான் வந்திருக்க மாட்டேன் என்று அந்த ஐசுவரியவான் சொன்னதுபோல இருந்தது. இதற்கு ஆபிரகாம், “உன்னுடைய சகோதரர்களுக்கு போதுமான எச்சரிப்புகள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. வெளிச்சம் கிடைத்தும், அதைக் காண அவர்கள் விரும்பவில்லை ; சத்தியம் அவர்களுக்கு அறிவிக்கப் பட்டும், அதைக் கேட்க அவர்கள் விரும்பவில்லை” என்று சொன் னதாக வாசிக்கிறோம்.

‘அவர்கள் மோசேக்கும் தீர்க்கதரிசிகளுக்கும் செவிகொடா விட்டால், மரித்தோரிலிருந்து ஒருவன் எழுந்து போனாலும், நம்ப மாட்டார்கள்.” இந்த வார்த்தைகள் உண்மை என்பதை யூத தேச வரலாறு நிரூபித்தது. பெத்தானியா ஊரில், லாசரு மரித்து நான்கு நாட்களுக்கு பிறகு அவனை உயிரோடு எழுப்பினதுதான் கிறிஸ்து செய்த கடைசியான, பிரமிப்பூட்டுகிற அற்புதமாக இருந்தது. இரட்சகரின் தெய்வீகதன்மைக்கு ஓர் அற்புதமான ஆதாரமாக யூதர்களுக்கு முன் இது நிகழ்த்தப்பட்டது; ஆனால் அவர்கள் அதைப் புறக் கணித்தார்கள். லாசரு உயிருடன் எழுந்து, அவர்கள் முன் சாட்சியிட் டான். ஆனால் எல்லா ஆதாரங்களையும் பெற்றும் தங்கள் இதயங்களைக் கடினப்படுத்தினார்கள். அவரைக் கொல்லவும் வகை தேடினார்கள். யோவான் 12:9-11.

மனிதர்களின் இரட்சிப்புக்காக தேவன் நியமித்த ஏதுகரங் களாக நியாயப்பிரமாணத்தையும் தீர்க்கதரிசிகளையும் தேவன் கொடுத்திருந்தார். இந்த ஆதாரங்களுக்கு அவர்கள் செவிகொடுக் கட்டுமென கிறிஸ்து சொன்னார். தேவ வார்த்தையில் தேவன் பேசி யிருப்பவற்றை அவர்கள் கேட்காவிட்டால், மரித்தோரிலிருந்து ஒருவர் உயிர்த்தெழுந்து சாட்சி சொன்னாலும் அவர்கள் நம்பப் போவதில்லை.

மோசேக்கும் தீர்க்கதரிசிகளுக்கும் செவிகொடுக்கிறவர்கள், தேவன் கொடுத்திருக்கும் வெளிச்சத்தைவிட அதிகமான வெளிச் சத்தைக் கேட்கமாட்டார்கள். ஆனால் மனிதர்கள் அந்த வெளிச்சத் தைப் புறக்கணித்து, தங்களுக்கு அருளப்பட்ட வாய்ப்புகளை மதிக் கத்தவறும் போது, மரித்தோரிலிருந்து ஒருவர் எழும்பிவந்து செய்தி சொன்னாலும் அவர்கள் செவிகொடுக்க மாட்டார்கள். அவர்களில் நம்பிக்கையை உண்டாக்க அந்த ஆதாரம் கூட போதுமானதாக இருக்காது ; நியாயப்பிரமாணத்தையும் தீர்க்கதரிசிகளையும் புறக் கணிக்கிறவர்கள், முழுவெளிச்சத்தையும் புறக்கணிக்கிற அள வுக்கு இருதயத்தைக் கடினமாக்கி விடுகிறார்கள்.

ஆபிரகாமிற்கும் பூமியில் ஐசுவரியவனாக இருந்தவனுக்கும் இடையேயான உரையாடல் ஓர் உருவகம்தான். ஒவ்வொரு மனித னும் தன்னிடம் எதிர்பார்க்கப்படுகிற கடமைகளைச் செய்யும்படி அவனுக்குப் போதிய வெளிச்சம் வழங்கப்படுகிறது என்கிற பாடத்தை இதிலிருந்து கற்கவேண்டும். ஒருவன் எந்த அளவுக்கு வாய்ப்புகளையும் சிலாக்கியங்களையும் பெற்றிருக்கிறானோ அந்த அளவுக்கு அவனுக்கு பொறுப்புகள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொருவனுக்கும் அவன் செய்யவேண்டிய பணியைச் செய்வதற்கு போதுமான வெளிச்சத்தையும் கிருபையையும் தேவன் வழங்கு கிறார். ஒரு சிறியவெளிச்சம் அவனுடைய கடமை என்னவென்பதை வெளிப்படுத்தும் போது, அதைச் செய்யத் தவறினால், பெரிய வெளிச்சம் கொடுக்கப்பட்டால் கண்டிப்பாக உண்மையாக இருக்க மாட்டான்; கொடுக்கப்பட்டுள்ள ஆசீர்வாதங்களை மேம்படுத் தாமல் அலட்சியம் காட்டுவான்.”கொஞ்சத்திலே உண்மையுள்ள வன் அநேகத்திலும் உண்மையுள்ளவனாயிருக்கிறான், கொஞ்சத்திலே அநீதியுள்ளவன் அநேகத்திலும் அநீதியுள்ளவனாயிருக் கிறான். லூக்கா 16:10. மோசே மற்றும் தீர்க்கதரிசிகள் மூலம் வெளிச்சத்தைப் பெற மறுத்து, பிரமாண்டமான அற்புதத்தைக் கேட்கிறவர்கள், அது கொடுக்கப்பட்டாலும் நம்பமாட்டார்கள்.

லாசரு - ஐசுவரியவான் உவமையில், அந்த இருவகுப்பினரையும் பரலோகம் எவ்வாறு மதிப்பிடுகிறது என்பது சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. அநியாயத்தால் ஐசுவரியங்களைச் சேர்க்காதவர், ஐசுவரிய வானாக இருப்பதில் தவறில்லை. ஐசுவரியவான் தன்னுடைய ஐசு வரியங்களினிமித்தம் ஆக்கினைக்குட்படுவதில்லை. மாறாக, அவனை நம்பி ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள செல்வங்களை அவன் சுய நலமாகச் செலவழித்தால் அது ஆக்கினைக்கேதுவானது. நன்மை செய்யும்படி அந்த ஐசுவரியங்களைச் செலவழித்து, தேவனுடைய சிங்காசனத்தின் அருகே அவற்றைச் சேர்த்துவைத்தால், மிகவும் நல்லது. இவ்வாறு நிலையான ஐசுவரியங்களைத் தேடிப்பெறுவ தற்கு தன்னை அர்ப்பணிக்கிற எவரையும் மரணமானது தரித்திர ராக்க முடியாது. ஆனால் தனக்கென்று ஐசுவரியங்களைச் சேர்க்கிற வன் அவற்றை பரலோகத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல முடியாது. தான் உண்மையற்ற உக்கிராணக்காரன் என்பதை நிரூபித்திருப்பான். தன்னுடைய வாழ்நாளில் நன்மையானவற்றைப் பெற்றிருந்தான், ஆனால் தேவனுக்குச் செய்யவேண்டிய கடமையை மறந்துவிட் டான். பரலோகத்தில் பொக்கிஷத்தைச் சேர்க்க தவறிவிட்டான்.

அநேகசிலாக்கியங்களைப் பெற்றிருந்த அந்த ஐசுவரியவான், தன்னுடைய ஈவுகளைப் மேம்படுத்தியிருக்க வேண்டும்; அப்போது தான் அவனுடைய ஊழியம் தூர இடங்களுக்கும் பரவி, மேம்பட்ட ஆவிக்குரிய அனுகூலங்களை கூடவே கொண்டு சென்றிருக்கும். மீட்பின் நோக்கமானது, பாவத்தை அகற்றுவது மாத்திரமல்ல; வளர்ச்சியைக் குன்றச் செய்கிற அந்த வல்லமை பறித்த ஆவிக்குரிய ஈவுகளை மீண்டும் பெற்றுக்கொடுப்பதாகும். மறுமை உலகத்திற்குள் பணத்தை எடுத்துச் செல்லமுடியாது. அங்கு அது தேவையு மில்லை. ஆனால் கிறிஸ்துவிற்கு ஆத்துமாக்களை ஆதாயம் பண்ணு வதற்காகச் செய்யப்படுகிற நற்கிரியைகள் பரலோக மன்றங்களுக் குக் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. கர்த்தருடைய ஈவுகளை தங்களு டய சுயநலத்திற்காக மட்டுமே செலவிட்டு, ஏழ்மையிலிருக் கும் தங்கள் சகமனிதர்களுக்கு உதவவும், உலகத்தில் தேவ ஊழி யத்தை வளர்க்கவும் எதுவுமே செய்யால் இருப்பவர்கள், தங்கள் சிருஷ்டிகரைக்கனவீனப்படுத்துகிறார்கள். பரலோகப் பதிவுகளில் அவர்களுடைய பெயர்களுக்கு நேராக, தேவனைக் கொள்ளை யடித்தவர்கள் என்று எழுதப்பட்டிருக்கும்.

பணத்தால் பெறக்கூடிய அனைத்தும் அந்த ஐசுவரியவானிடம் இருந்தன, ஆனால் தேவனுக்கு முன் தன் கணக்கைச் செம்மையாக் கும் ஐசுவரியங்களை அவன் பெற்றிருக்கவில்லை. தான் பெற்றிருந்த அனைத்தும் தனக்கே சொந்தமானவை போல அவன் வாழ்ந்தான். தேவன் சொல்லியிருந்தபடி செய்யவில்லை; கஷ்டத்தி லிருந்து ஏழைகளின் கோரிக்கைகளுக்கும் செவிசாய்க்கவில்லை. ஆனால் இறுதியில், அவன் மறுக்கமுடியாத ஓர் அழைப்பு தேவனிடமிருந்து வருகிறது. அவன் எதிர்பேசமுடியாத அல்லது மறுக்க முடியாத அதிகாரம் அது. தனக்குச் சொந்தமானவற்றை எல்லாம் விட்டு வெளியேறும்படியும், இனி அவற்றிற்கு அவன் உக்கிராணக் காரன் இல்லையென்றும் சொல்லப்படுகிறது. முன்புஐசுவரியவனாக இருந்தவன், இப்போது நம்பிக்கையற்ற தரித்திர நிலைக்குச் செல் கிறான். பரலோகத் தறியில் நெய்யப்பட்ட கிறிஸ்துவின் நீதியின் வஸ்திரம் இனி ஒருபோதும் அவனை மூடாது. ஒரு காலத்தில் இரத் தாம்பரமும் விலையேறப்பெற்ற மெல்லிய வஸ்திரமும் உடுத்தி வந்த வன் இப்போது நிர்வாணியாகிறான். அவனுடைய தவணையின் காலம் முடிந்தது. அவன் இந்த உலகத்திற்கு ஒன்றையும் எடுத்து வரவில்லை; ஒன்றையும் எடுத்துச்செல்வதுமில்லை.

கிறிஸ்துவானவர் திரையை விலக்கி, ஆசாரியர்களுக்கும் அதிபதிகளுக்கும் வேதபாரகர்களுக்கும் பரிசேயர்களுக்கும் இந்தக் காட்சியைக் காண்பித்தார். இவ்வுலகப் பொருட்களில் ஐசு வரியவான் களாக இருந்து, தேவனிடத்தில் ஐசுவரியவான்களாக இல்லாதவர்கள் இந்தக்காட்சியைப் பார்க்க வேண்டும். காட்சியைத் தியானிக்க மாட்டீர்களா? மனிதர்களின் பார்வைக்கு விலையேறப் பெற்றவையாகத் தோன்றுபவை, தேவனுடைய பார்வையில் அரு வருப்பாகக் காணப்படுகின்றன. “மனுஷன் உலகம் முழுவதையும் ஆதாயப்படுத்திக்கொண்டாலும் தன் ஜீவனை நஷ்டப்படுத்தினால் அவனுக்கு லாபம் என்ன? மனுஷன் தன் ஜீவனுக்கு ஈடாக என்னத் தைக் கொடுப்பான்?” என்று கிறிஸ்து கேட்கிறார். மாற்கு 8:36,37.

யூத தேசத்திற்கான பாடம்

ஐசுவரியவான் - லாசரு உவமையை கிறிஸ்து சொன்ன சமயத்தில், அந்த ஐசுவரியவானைப் போன்று பரிதாபமான நிலையில் யூதர்கள் பலர் இருந்தார்கள். தேவன் கொடுத்திருந்த வசதிகளை சிற்றின்பமாக வாழச் செயலவழித்து, நீ தராசிலே நிறுக்கப்பட்டு, குறையக் காணப்பட்டாய் ‘ என்று சொல்லப்படுகிற நிலைக்கு வந்து விட்டார்கள். தானி 5:27. அந்த ஐசுவரியவான் உலக ரீதியாக, ஆவிக்குரிய ரீதியாக அனைத்து ஆசீர்வாதங்களையும் பெற்றிருந்தான்; ஆனால் அவற்றைப் பயன்படுத்துவதில் தேவனோடு ஒத்து ழைக்க மறுத்தான். யூத தேசமும் அப்படித்தான் இருந்தது. பரிசுத்த சத்தியத்தைப் பெற்றிருந்த களஞ்சியங்களாக யூதர்களை தேவன் வைத்திருந்தார். தமது கிருபையின் உக்கிராணக்காரர்களாக அவர்களை நியமித்திருந்தார். உலக - ஆவிக்குரிய ரீதியான அனைத்து அனுகூலங்களையும் அவர்களுக்குக் கொடுத்து, அவற்றை மற்ற வர்களுக்கும் பகிர்ந்தளிக்கும்படி சொன்னார். வாழ்க்கையில் மிக மோசமான நிலைக்குச் சென்றவர்களையும், தங்களுடைய வாசல் களில் நிற்கும் அந்நியர்களையும், தங்கள் மத்தியிலிருந்து தரித்திர ரையும் நடத்தவேண்டிய விதம் குறித்து விசேஷித்த கட்டளையைக் கொடுத்திருந்தார். அவர்கள் தங்களுடைய சொந்த நலனுக்காக எதையும் பெறாமல், தேவையோடு வாழ்கிறவர்களை மனதில் வைத்து, அவர்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்க வேண்டியிருந்தது. அவர்கள் ளுடைய அன்பின், இரக்கத்தின் கிரியைகளுக்கு ஏற்றபடி அவர்களை ஆசீர்வதிப்பதாக தேவன் வாக்குப் பண்ணியிருந்தார். ஆனால் அவர்களோ அந்த ஐசுவரியவானைப்போல, இக்கட்டிலிருக்கும்

மனுகுலத்தாரின் உலகதேவைகளை அல்லது ஆவிக் குரிய தேவைகளைச் சந்திக்க உதவிகரம் நீட்டவில்லை. பெருமையி னால் நிறைந்து, தேவனால் தெரிந்து கொள்ளப்பட்ட, அவருடைய தயவைப்பெற்றவர்களாக தங்களை எண்ணிக்கொண்டார்கள். தேவனை அவர்கள் சேவிக்கவோ ஆராதிக்கவோ இல்லை. தாங்கள் ஆபிரகாமின் புத்திரர் என்றே நம்பி வந்தார்கள். “நாங்கள் ஆபிர காமின் சந்ததியாயிருக்கிறோம்” என்று பெருமையாகச் சொன்னார்கள். யோவான் 8:33. நெருக்கடி வந்தபோதுதான், தேவனை விட்டு முற்றிலும் விலகியிருந்ததும், ஆபிரகாரமை தேவன் போல நம்பி வந்ததும் வெளிப்பட்டது.

இருண்டுபோயிருந்த யூத ஜனங்களுடைய இருதயங்களில் வெளிச்சத்தை வீசச்செய்ய கிறிஸ்து ஏங்கினார். அவர்களை நோக்கி: “நீங்கள் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகளாயிருந்தால், ஆபிர காமின்கிரியைகளைச் செய்வீர்களே. தேவனிடத்தில் கேட்டிருக்கிற சத்தியத்தை உங்களுக்குச் சொன்ன மனுஷனாகிய என்னைக் கொல் லத் தேடுகிறீர்கள். ஆபிரகாம் இப்படிச் செய்யவில்லையே ” என்று சொன்னார். யோவான் 8:39,40.

நல்லொழுக்கமானது பாரம்பரியமாக வருகிற ஒன்றல்ல என் பது கிறிஸ்துவுக்குத் தெரியும். ஆவிக்குரிய தொடர்பானது அனைத்து வகையான இயற்கையான தொடர்புகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட தென்று போதித்தார். யூதர்கள் தங்களை ஆபிரகாமின் சந்ததியா ரென்று உரிமை கொண்டாடினார்கள்; ஆனால் ஆபிரகாமின் கிரி யைகளைச் செய்யவில்லை; எனவேதாங்கள் உண்மையில் அவனுடைய பிள்ளைகளல்ல என்பதை நிரூபித்தார்கள். தேவனுடைய சத்தத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து, ஆபிரகாமைப் போல ஆவிக்குரிய வாழ்வை வாழ்கிறவர்கள் மட்டுமே அவருடைய சந்த்தியாரென எண்ணப்படுவார்கள். மனிதரால் மிகவும் தாழ்வாக மதிக்கப்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்தவன் அந்தத் தரித்திரன்; ஆனால் ஆபிரகாம் அவனை தன்னுடைய நெருங்கிய உறவினனாக ஏற்றுக்கொள்கிற தகுதியைப் பெற்றிருந்தானெ கிறிஸ்து கண்டார்.

வாழ்வின் அனைத்து சுகபோகங்களோடும் அந்த ஐசுவரிய வான் வாழ்ந்து வந்தாலும், தேவனுக்குக் கொடுக்கவேண்டிய இடத்தை ஆபிரகாமுக்குக் கொடுக்குமளவிற்கு அறியாமையில் இருந்தான். தான் பெற்றிருந்த மேலான சிலாக்கியங்களுக்கு நன்றியுள்ளவனாக, தேவ ஆவியானவர் தன்னுடைய சிந்தையையும் இருதயத்தையும் மாற்ற அனுமதித்திருந்தால், அவனுடைய நிலையே ஒட்டுமொத்தமாக மாறியிருக்கும். அவன் வாழ்ந்து வந்த அந்தத் தேசத்திற்கும் அப்படியே நிகழ்ந்தருக்கும். தேவனுடைய அழைப்பிற்கு அவர்கள் இணங்கியிருந்தால், அவர்களுடைய எதிர்காலம் முற்றிலும் வித்தியாசமாக அமைந்திருக்கும். மெய்யான ஆவிக்குரிய பகுத்தறிவைப் பெற்றிருப்பார்கள். அவர்கள் பெற்றிருந்த வசதிகளை தேவன் மேலும் அதிகரிக்கச் செய்திருப்பார்; ஒட்டுமொத்த உலகிற்கும் வெளிச்சத்தையும் ஆசீர்வாத்தையும் கொடுக்க அது போதுமானதாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அவர்களோ தேவனுடைய ஏற்பாட்டை விட்டு வெகு தூரம் விலகியிருந்ததால், அவர்களுடைய ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையும் புரண்டிருந்தது. உண்மையும், நீதியுமுள்ள தேவனுடைய உக்கிராணக்காரர்களாக தங்களுடைய ஈவுகளைப் பயன்படுத்தத் தவறினார்கள். நித்திய வாழ்க்கை பற்றி அவர்கள் எண்ணிப்பார்க்கவே இல்லை. அவர்கள் உண்மையற்றவர்களாக வாழ்ந்தது ஒட்டுமொத்த தேசத்திற்கும் அழிவாக அமைந்தது.

எருசலேம் நகரம் அழிக்கப்படும் போது, தம்முடைய எச் சரிப்பை யூதர்கள் நினைவுகூருவார்களென நினைத்தார். அப்படியே நடந்தது. எருசலேமுக்கு பேரழிவு நேரிட்டு, மக்கள் பசியாலும் சகலவகையான இக்கட்டுகளாலும் வாதிக்கப்பட்டபோது, கிறிஸ்து சொன்ன இந்த வார்த்தைகளை நினைவு கூர்ந்தார்கள்; உவமையின் பொருளைப் புரிந்து கொண்டார்கள். தேவன் தங்களுக்கு அருளியிருந்த வெளிச்சத்தை உலகத்திற்குள் வீச அவர்கள் மறுத்ததால், தாங்களே தங்கள் மேல் பாடுகளை வருவித்துக் கொண்டார்கள்.

கடைசி நாட்களில்

இவ்வுலக வாழ்க்கையின் இறுதி காட்சிகளை, அந்த ஐசுவரிய வானுடைய முடிவு சித்தரிக்கிறது. ஐசுவரியவான் தன்னை ஆபிரகா மின்குமாரனென்று சொல்லிக்கொண்டான்; ஆனால் கடக்க முடியாத பெரும்பிளப்பு ஒன்று அவனுக்கும் ஆபிரகாமுக்கும் இடையே உண்டாக்கப்பட்டது. அவன் வளர்த்துக்கொண்ட தவறான குணம் தான் அந்தப் பிளப்பு . ஆபிரகாம் தேவ்வார்த்தையை விசுவாசித்து, கீழ்ப்படிந்து, தேவனைச் சேவித்தான். ஆனால் அந்த ஐசுவரியவான் தேவனையோ, பாடுகளுடைய மனுகுலத்தின் தேவைகளையோ சிந்திக்கவில்லை. அவனுக்கும் ஆபிரகாமிற்குமிடையே காணப் பட்ட பெரும்பிளவு கீழ்ப்படியாமையால் உண்டானதாகும். இன்று அநேகர் இதே போக்கில் தான் போய்க் கொண்டிருக்கின்றனர். சபையில் அங்கத்தினர்களாக இருந்தும் மனமாற்றமிருக்காது. சபை ஆராதனைகளில் கலந்துகொண்டு, ‘மானானது நீரோடைகளை வாஞ்சித்துக் கதறுவது போல, தேவனே, என் ஆத்துமா உம்மை வாஞ்சித்துக் கதறுகிறது’ என்று சங்கீதக்காரனைப் போலப் பாடினாலும் (சங் 42:1), தாங்கள் பொய்யரென்று சாட்சியிடுகிறார்கள். ஆகவே அவர்களை நீதிமான்களாக அல்ல, கொடிய பாவிகளா கவே பார்க்கிறார். உலக சிற்றின்பங்களின் பரவசத்திற்காக ஏங்கித் திரிகிற ஆத்துமாவும், பகட்டான வாழ்க்கையை விரும்பி, அதையே சிந்திக்கிற மனதும், தேவனைச் சேவிக்க முடியாது. உவமையில் சொல்லப்படும் ஐசுவரியவானைப்போல, இப்படிப்பட்டவர் மாம்ச இச்சைக்கு எதிராகப் போர் செய்ய விரும்புவதில்லை. உணர்வுப்பசி யிலேயே மூழ்கியிருக்க ஏங்குகிறார். பாவச் சூழலை விரும்பி, தெரிந்துகொள்கிறார். மரணம் அவரைதிடீரெனவாரிக்கொள்கிறது. சாத்தானுடைய ஏதுகரங்களோடு சேர்ந்து, தன் வாழ்நாள் முழுவ தும் உருவாக்கிய குணத்தோடு கல்லறைக்குச் செல்கிறார். கல்லறை யில் நன்மையையோ தீமையையோ அவர் தெரிந்து கொள்ள முடியாது. ஏனென்றால் மனிதன் இறக்கும் நாளிலே அவனுடைய யோசனைகளும் அழிகின்றன. சங் 146:4; பிர 9:5,6.

உயிரோடிருந்தபோது தான் பேணிவளர்த்த அதே விருப்பு வெறுப்புகளோடும், அதே வேட்கைகள் மற்றும் உணர்ச்சிகளோ டும்தான் தேவனுடைய சத்தம் மரித்தோரை எழுப்பும் நாளிலே, கல்லறையிலிருந்து அவன் எழும்பி வருவான். புதுமனிதனாக மாறுவதற்கு சகலவிதமான வாய்ப்பும் வசதிகளும் கொடுக்கப் பட்டிருந்தபோது அதற்குச் சம்மதம் தெரிவிக்காக ஒருவனை, தேவன் அற்புதம் செய்து புதுமனிதனாக மாற்ற மாட்டார். தான் வாழ்ந்த சமயத்தில் தேவனில் அவன் பிரியப்படவில்லை ; அவ ருடைய சேவையைச் செய்வதில் மகிழ்ச்சியடையவுமில்லை. அவனுடைய குணம் தேவனுக்கொத்த குணமாக இல்லை; எனவே பரலோக குடும்பத்தில் அவனால் சந்தோஷமாக இருக்கமுடியாது.

இன்று உலகத்தில் ஒரு கூட்டத்தினர் சுயநீதிக்காரர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் பெருந்தீனிக்காரர்களாக, குடிகாரர்களாக , நம்பிக்கைதுரோகிகளாக இருக்கமாட்டார்கள்; ஆனால் தேவனுக்காக அல்லாமல் தங்களுக்காக வாழ விரும்புவார்கள். அவர்களுடைய சிந்தைகளில் அவருக்கு இடமிருக்காது; எனவே அவர்கள் அவிசுவாசிகளின் கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகி விடு கிறார்கள். தேவனுடைய நகரத்தின் வாசல் வழியாக ஒரு வேளை அவர்கள் பிரவேசித்தாலும் கூட, ஜீவ்விருட்சத்தின் கனியைப் புசி க்கிற உரிமை கிடைக்காது; ஏனென்றால், தேவகட்டளைகள் அவற்றின் சகல நிபந்தனைகளோடும் அவர்கள் முன்பாக வைக்கப் பட்டபோது, கீழ்ப்படிய முடியாது’ என்று அவர்கள் சொல்லிவிட் டார்கள். இவ்வுலகத்தில் அவர்கள் தேவனைச் சேவிக்கவில்லை; எனவே மறுமையிலும் அவர்கள் தேவனைச் சேவிக்கப்போவதில்லை. அவரது பிரசன்னத்திலே அவர்களால் வாழமுடியாது. எனவே, பரலோகத்தைவிட வேறு எந்த இடமானாலும் பரவா யில்லை என்று எண்ணுவார்கள்.

கிறிஸ்துவிடமிருந்து கற்றுக்கொள்வது என்றால், அவருடைய கிருபையை அதாவது அவருடைய குணத்தைப் பெற்றுக்கொள்வ தாகும். பூமியில் தங்களுக்கு அருளப்படுகிற மேலான வாய்ப்புகளையும் பரிசுத்தமான செல்வாக்குகளையும் பெரிதாக எண்ணி, அவற்றால் பயனடையாதவர்கள், பரலோகத்தின் தூய ஆராதனை யில் கலந்து கொள்வதற்கு தகுதியுள்ளவர்களாக மாட்டார்கள். தேவனுடைய குணத்திற் கொத்ததாக அவர்களுடைய குணங்கள் மாறியிருக்காது. தங்களுடைய அலட்சியப்போக்கால், எதுவுமே இணைக்க முடியாத ஒரு பிளவை உருவாக்கிவிடுகிறார்கள். அவர்களுக்கும் நீதிமான்களுக்குமிடையே ஒரு பெரும்பிளப்பு உண்டாக் கப்பட்டுவிடுகிறது.

22 - சொல்வதும் செய்வதும்!

“ஒரு மனுஷனுக்கு இரண்டு குமாரர் இருந்தார்கள்; மூத்தவனிடத்தில் அவன் வந்து : மகனே நீ போய் இன்றைக்கு என் திராட்சத் தோட்டத்தில் வேலை செய் என்றான். அதற்கு அவன் : மாட்டேன் என்றான்; ஆகிலும், பின்பு அவன் மனஸ்தாபப்பட்டு போனான். இளையவனிடத்திலும் அவன் வந்து, அப்படியே சொன்னான்; அதற்கு அவன் : போகிறேன் ஐயா, என்று சொல்லியும், போக வில்லை . இவ்விருவரில் எவன் தகப்பனுடைய சித்தத்தின்படி செய்தவன் என்று கேட்டார்; அதற்கு அவர்கள் : மூத்தவன்தான் என்றார்கள்.” மத்தேயு 21:28-31.

மலைப்பிரசங்கத்தின் போது பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதா வின் சித்தத்தின்படி செய்கிறவனே பரலோகராஜ்யத்தில் பிரவேசிப் பானேயல்லாமல், என்னை நோக்கி : கர்த்தாவே! கர்த்தாவே! என்று சொல்லுகிறவன் அதில் பிரவேசிப்பதில்லை” என்று கிறிஸ்து சொன்னார். மத் 7:21. வார்த்தைகளில் அல்ல, செயல்களில் தான் நேர்மையைச் சோதிக்க முடியும். கிறிஸ்து யாரிடமும், “மற்றவர்களைவிட நீங்கள் விசேஷமாகச் சொல்லப்போவது என்ன?” என்று கேட்கவில்லை. “நீங்கள் விசேஷித்துச் செய்கிறது என்ன?’ என்று கேட்கிறார். மத்தேயு 5:47. நீங்கள் இவைகளை அறிந்திருக்கிறபடி யினால், இவைகளைச் செய்வீர்களானால், பாக்கியவான்களாயிருப் பீர்கள்” என்று கிறிஸ்து சொல்வதில் அர்த்தமிருக்கிறது. யோவான் 13:17. சொன்னபடி செய்யாவிட்டால், சொன்ன வார்த்தைகளால் எந்தப் பயனுமில்லை. இரண்டு குமாரர் குறித்த உவமை சொல்லிக் கொடுக்கிற பாடம் அதுதான்.

கிறிஸ்து மரிப்பதற்கு முன்பு கடைசியாக எருசலேமிற்குச் சென் றிருந்தேபாது, இந்த உவமையைக்கூறினார். அங்கே தேவாலயத்தில் விற்பவர்களையும் வாங்குபவர்களையும் விரட்டியிருந்தார். தேவ வல்லமையோடு அவர் பேசின வார்த்தைகள் மக்களுடைய இரு தயங்களைத் தொட்டன . ஆச்சரியமும் திகைப்பும் அடைந்தவர்களாக , எவ்வித சாக்குப்போக்கோ மறுப்போ சொல்லாமல் அவர் கட்டளையிட்டபடி செய்தார்கள்.

திகைப்பிலிருந்து மீண்ட பிறகு, தேவாலயத்திற்கு திரும்பிவந்த பிரதான ஆசாரியர்களும், மூப்பர்களும், வியாதியிலும் மரணத்தரு வாயிலிரும் இருந்தவர்களை கிறிஸ்து குணமாக்கினதைக் கண்டார்கள். அங்கே மக்கள் சந்தோஷமாகப் பேசிக்கொண்டதையும், துதித்துப்பாடினதையும் கேட்டார்கள். தேவாலயத்தில் தானே சரீர சுகம்பெற்றிருந்த சிறுவர்கள், குருத்தோலைகளை அசைத்து தாவீதின் குமாரனுக்கு ஓசன்னா என்று பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த மாபெரும் வைத்தியரை பாலகரும் கூட தங்களது மழலை மொழி யால் துதித்தனர். ஆனாலும் ஆசாரியர்களிடமும் மூப்பர்களிடமும் காணப்பட்ட தப்பெண்ணங்களையும் பொறாமையையும் போக்க இவையெல்லாம் போதுமானவையாக இல்லை.

மறுநாளில், கிறிஸ்துதேவாலயத்தில் போதித்துக்கொண்டிருந்த போது பிரதான ஆசாரியரும் ஜனத்தின் மூப்பரும் அவரிடத்தில் வந்து, நீர் எந்த அதிகாரத்தினால் இவைகளைச் செய்கிறீர்? இந்த அதிகாரத்தை உமக்கு கொடுத்தவர் யார்?’ என்று கேட்டார்கள்.

பிரதான ஆசாரியரும் ஜனத்தின் மூப்பரும் கிறிஸ்துவின் வல் லமை குறித்து ஆணித்தரமான ஆதாரங்களைப் பெற்றிருந்தார்கள். தேவாலயத்தை அவர் சுத்திகரித்தபோது, பரலோக அதிகாரம் அவரது முகத்தில் பளிச்சிட்டதைக் கண்டிருந்தார்கள். அதிகாரத் தோடு அவர் பேசியபோது, அவர்களால் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க முடிய வில்லை. குணமாக்கும் அற்புதங்கள் தாமே அவர்களுடைய கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்திருந்தன. தம் அதிகாரத்தில் சர்ச்சை எழுப்ப முடியாத அளவுக்கு ஆதாரத்தைக் கொடுத்திருந்தார். ஆனால் அவர்கள் ஆதாரத்தை விரும்பவில்லை. கிறிஸ்து தம்மை மேசியாவென்று ஆசாரியர்களும் அதிபதிகளும் விரும்பினார்கள்; அப்போதுதானே, அவருடைய வார்த்தைகளைத் திரித்துக்கூறி, அவருக்கு எதிராக மக்களைத் தூண்டிவிட முடியும். அவருடைய செல்வாக்கை அழித்து, அவரைக் கொல்ல விரும்பினார்கள்.

தேவன் தம்மில் இருப்பதை அவர்கள் காணாவிட்டால் அல்லது தேவனுடைய குணத்தைதம்முடைய கிரியைகளில் காணா விட்டால், தம்மைக்கிறிஸ்துவென்று தாம் சொன்னாலும் கூட அவர்கள் நம்பமாட்டார்களெனகிறிஸ்து அறிந்திருந்தார். அவர்கள் எதிர் பார்த்த விஷயம் எதையும் பேசாமல், அவர்கள் மேலேயே குற்றத் தைச் சுமத்தி, பதிலளிக்கிறார்.

“நானும் உங்களிடத்தில் ஒரு காரியத்தைக் கேட்கிறேன், அதை எனக்குச் சொல்லுவீர்களானால், நானும் இன்ன அதிகாரத் தினாலே இவைகளைச் செய்கிறேனென்று உங்களுக்குச் சொல்லு வேன். யோவான் கொடுத்த ஸ்நானம் தேவனால் உண்டாயிற்றோ? மனுஷரால் உண்டாயிற்றோ ?” என்று கேட்டார்.

ஆசாரியர்களும் அதிகாரிகளும் குழம்பிப்போனார்கள். “மனுஷரால் உண்டாயிற்றென்று சொல்வோமானால், ஜனங்களுக் குப் பயப்படுகிறோம், எல்லாரும் யோவானைத் தீர்க்கதரிசியென்று எண்ணுகிறார்களே என்று, தங்களுக்குள்ளே ஆலோசனைபண்ணி, இயேசுவுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: எங்களுக்குத் தெரியாது என்றார்கள். அப்பொழுது அவர்: நானும் இன்ன அதிகாரத்தினால் இவைகளைச் செய்கிறேனென்று உங்களுக்குச் சொல்லேன் என்றார்.”

“எங்களுக்குத் தெரியாது.” அவர்கள் பொய் சொன்னார்கள். தங்களது நிலைமையைப் புரிந்துகொண்ட ஆசாரியர்கள் தங்களைக் காப்பாற்றும்படி பொய் சொன்னார்கள். யோவான் ஸ்நானன் யாரைக் குறித்த சாட்சியை உடையவனாக வந்திருந்தானோ, அவருடைய அதிகாரத்தையே இப்போது கேள்வி கேட்டார்கள். அவரைக் காண்பித்து, ‘இதோ, உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்து தீர்க்கிற தேவ ஆட்டுக்குட்டி” என்று சொல்லியிருந்தான். யோவான் 1:29. அவ ருக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்தான். ஞானஸ்நானம் பெற்று, கிறிஸ்து ஜெபித்தபோது, வானங்கள் திறக்கப்பட்டது; தேவனுடைய ஆவியானவர் புறாவைப்போல வந்து அவர்மீது அமர்ந்தார். வானத்திலிருந்து ஒரு சத்தம் உண்டாகி, இவர் என்னுடைய நேச குமாரன், இவரில் பிரியமாயிருக்கிறேன்” என்று சொல்லிற்று. மத் 3:16,17.

மேசியாவைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனங்களை யோவான் சொல்லியிருந்தான், இயேசுவின் ஞானஸ்நானத்தில் நிகழ்ந்த காட்சி யைக் கண்டிருந்தார்கள்; அவையனைத்தும் நினைவில் நின்றாலும், யோவான் கொடுத்த ஞானஸ்நானம் தேவனால் உண்டாயிருந்த தென்று சொல்லத் துணியவில்லை. யோவானை ஒரு தீர்க்கதரிசி யென நம்பினார்கள்; அப்படியானால், நாசரேத்தின் இயேசுதான் தேவனுடைய குமாரன் என்று யோவான் ஸ்நானன் சாட்சியிட்டதை எப்படி மறுக்கமுடியும் ? யோவானை தீர்க்கதரிசியென மக்கள் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள்; அதனால் தான் யோவான் கொடுத்த ஞானஸ்நானம் மனிதரால் உண்டாயிருந்ததென்று சொல்லமுடிய வில்லை . எனவே, “எங்களுக்குத் தெரியாது” என்றார்கள்.

அதன்பிறகு, இரு குமாரரையும் ஒரு தகப்பனையும் குறித்த உவமையை கிறிஸ்து சொன்னார். அந்தத் தகப்பன் மூத்த குமாரனிடம், ” மகனே, நீ போய் இன்றைக்கு என் திராட்சத்தோட்டத்தில் வேலை செய்” என்று சொன்னான். உடனே அந்தக் குமாரன் “மாட்டேன்” என்று சொல்லிவிட்டான். அவன் கீழ்ப்படியாமல் தவறான வழிகளில் சென்றான், தீய நண்பர்களுடன் சுற்றினான். பிற்பாடு அவன் மனந்திரும்பி, தகப்பன் சொன்னபடி செய்தான்.

பின்பு தகப்பன் தன் இளைய மகனிடம், “மகனே, நீ போய் இன்றைக்கு என்திராட்சத்தோட்டத்தில் வேலை செய்” என்று அதே கட்டளையைக் கொடுத்தான். அவனோ ” போகிறேன் ஐயா” என்று சொல்லியும் போகவில்லை.

இந்த உவமையில் அந்தத் தகப்பன் தேவனை அடையாளப் படுத்தினான், திராட்சத்தோட்டம் சபையைச் சுட்டிக்காட்டியது. இரு குமாரரும் இரண்டு வகையான மக்களைச் சுட்டிக்காட்டினார்கள். கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் ‘ மாட்டேன்” என்று சொன்ன குமா ரன், வெளிப்படையாகவே மீறுதலில் வாழ்கிற மக்களைச் சுட்டிக் காட்டினான். அவர்கள் பக்தியின் வேஷத்தைத் தரிப்பதில்லை; தேவனுடைய கட்டளை சுட்டிக்காட்டுகிற கட்டுப்பாடுகள், கீழ்ப் படிதல் எனும் நுகத்திற்குள் வரமுடியாதென வெளிப்படையாக மறுத்தார்கள். ஆனால் இவர்களில் பலர் பிற்பாடு மனந்திரும்பி, தேவனுடைய அழைப்பிற்குக் கீழ்ப்படிந்தார்கள்.” மனந்திரும்புங்கள், பரலோகராஜ்யம் சமீபித்திருக்கிறது” என்று யோவான் ஸ்நானன் சுவிசேஷத்தை அறிவித்தபோது, அவர்கள் மனந்திரும்பி, தங்கள் பாவங்களை அறிக்கை செய்தனர். மத்தேயு 3:2.

“போகிறேன் ஐயா என்று சொல்லியும் போகாமலிருந்த குமாரன், பரிசேயர்களின் குணத்தைச் சுட்டிக்காட்டினான். இந்தக் குமாரனைப் போன்று யூதத் தலைவர்கள் மனந்திரும்பாமல், தன்னிறைவு மனப்பான்மையுடன் காணப்பட்டார்கள். யூத தேசமே பக்தியாக வாழ்வதுபோல வேடமிட்டிருந்தது. சீனாய் மலையில் தேவன் கட்டளையைக் கொடுத்தபோது, தாங்கள் கீழ்ப்படிவதாக மக்கள் அனைவருமே வாக்குப்பண்ணினார்கள். அவர்கள் “போகிறேன் ஐயா” என்று சொல்லியும் போகவில்லை. கிறிஸ்து நேராக அவர்களிடம் சென்று, பிரமாணத்தின் நியதிகளை அவர்களுக்கு விளக்கிச் சொன்ன போது, அவரைப் புறக்கணித்தார்கள். கிறிஸ்து தம்முடைய காலத்திலிருந்த யூதத் தலைவர்களுக்கு தமது அதிகாரம், தெய்வீகவல்லமை குறித்து முழுமையான ஆதாரத்தைக் கொடுத்திருந்தார். அது உண்மைதானென்று மனதில் பட்டாலும் கூட ஆதாரத்தை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. கீழ்ப்படிதலுக்கு வழிநடத்துகிற ஆவி அவர்களிடம் இல்லாததால், அவர்கள் அவிசு வாசத்திலேயே நிலைத்திந்ததை கிறிஸ்து அவர்களுக்குக் காட்டி னார்.’‘உங்கள் பாரம்பரியத்தினாலே தேவனுடைய கற்பனையை அவமாக்கிவருகிறீர்கள் ... மனுஷருடைய கற்பனைகளை உபதேச ங்களாகப் போதித்து, வீணாய் எனக்கு ஆராதனை செய்கிறார்கள்” என்று அவர்களிடம் சொன்னார். மத்தேயு 15:6,9.

கிறிஸ்துவுக்கு முன்பாகக் கூடியிருந்தவர்களில் வேதபாரகர்களும் பரிசேயர்களும், ஆசாரியர்களும் அதிபதிகளும் இருந்தார்கள். இரண்டு குமாரர்கள் குறித்த உவமையைச் சொன்ன பிறகு, அங்கிருந்தவர்களிடம், ‘இவ்விருவரில் எவன் தகப்பனுடைய சித்தத்தின்படி செய்தவன்” என்று கேட்டார். பரிசேயர்கள் தங்களையே மறந்தவர்களாக, மூத்த வன்தான்” என்று பதில் சொன் னார்கள். தங்களுக்கு எதிராக தாங்களை தீர்ப்புச்சொன்னதை அறியாமல் அப்படிச் சொன்னார்கள். அதன்பிறகு அவர்களைக் கண்டித்து கிறிஸ்து பேசினார்: “ஆயக்காரரும் வேசிகளும் உங்களுக்கு முன்னே தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கிறார்கள் என்று, மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். ஏனென்றால், யோவான் நீதிமார்க்கமாய் உங்களிடத்தில் வந்திருந்தும் நீங்கள் அவனை விசுவாசிக்கவில்லை; ஆயக்காரரும் வேசிகளுமோ அவனை விசுவாசித்தார்கள்; அதை நீங்கள் கண்டும், அவனை விசுவாசிக்கும்படியாகப் பின்பாகிலும் மனஸ்தாபப்படவில்லை.என்றார்.

யோவான் ஸ்நானன் சத்தியத்தைப் பிரசங்கித்தபோது, பாவிகள் உணர்த்தப்பட்டு, மனந்திரும்பினார்கள். எச்சரிப்பை ஏற்க மறுத்த சுயநீதிக்காரர்களைவிட பரலோக இராஜ்யத்திற்குள் பிர வேசிக்கிற தகுதியைப் பெற்றுவந்தார்கள். ஆயக்காரர்களும் வேசிகளும் அறியாமையில் இருந்தார்கள். ஆனால் இந்த கல்விமான்கள் சத்தியத்தின் வழியை அறிந்திருந்தும், தேவனுடைய பரதீசிற்கு வழிநடத்துகிற பாதையில் நடந்து செல்ல மறுத்தார்கள். ஜீவனுக் கேதுவான ஜீவவாசனையாக இருந்திருக்கவேண்டிய சாத்தியமானது மரணத்திற்கேதுவான மரணவாசனையாக அவர்களுக்கு மாறிவிட் டது . தங்களை பாவிகளென அருவருத்து அறிக்கையிட்டவர்கள், யோவானின் கையிலே ஞானஸ்நானம் பெற்றார்கள்; ஆனால் இந்தப் போதகர்களோமாய்மாலக்காரர்களாக இருந்தார்கள். அவர்களுடைய இருதயக்கடினம்தான் சத்தியத்தை ஏற்றுக்கொள் ளாதபடிக்கு அவர்களைத் தடுத்தது. தேவ ஆவியானவரின் உணர்த் துதலுக்கு எதிர்த்து நின்றார்கள். தேவனுடைய கற்பனைகளுக்குக் கீழ்ப்படியவும் மறுத்தார்கள்.

கிறிஸ்து அவர்களிடம், “நீங்கள் பரலோக ராஜ்யத்திற்குச் செல்லமுடியாது” என்று சொல்லவில்லை; மாறாக, அங்கே செல்ல முடியாதபடிக்கு அவர்களே தடையை உருவாக்கியதைக் காட்டி னார். அந்த யூதத் தலைவர்களுக்கு அப்போதும் வாசல் திறந்தே இருந்தது; அழைப்பு கொடுக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருந்தது. அவர்கள் உணர்வடைந்து, மனந்திரும்ப கிறிஸ்து ஏங்கினார்.

இஸ்ரவேலின் ஆசாரியர்களும் மூப்பர்களும் மதச் சடங்கு களிலேயே காலங்கழித்தார்கள். வாழ்க்கையின் பிறவிஷயங்களோடு தொடர்புபடுத்தமுடியாத அளவுக்கு அவற்றை பரிசுத்தமான தாகக் கருதினார்கள். தாங்கள் முற்றிலும் பக்தியான வாழ்க் கையில் மூழ்கியிருப்பதாக நினைத்தார்கள். ஆனால் உலகத்தார் தங்களை பக்தியுள்ளவர்கள், அர்ப்பணிப்புமிக்கவர்கள் என்று எண்ணுவதற்கே சடங்குகளைச் செய்தார்கள். கீழ்ப்படிவதாகச் சொல்லிக்கொண்டே, தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிய மறுத்தார்கள். எந்தசத்தியத்தைப் போதிப்பதாகச் சொல்லிக்கொண்டார்களோ அதன்படி அவர்கள் நடக்கவில்லை .

மாபெரும் தீர்க்கதரிசிகளில் யோவான் ஸ்நானனும் ஒருவ னென்று கிறிஸ்து சொன்னார். மேலும், அவன் தேவனால் அனுப்பப்பட்ட தூதுவன் என்பதற்கு போதிய சான்றை அவர்கள் பெற்றிருந்ததையும் எடுத்துக்காட்டினார். வனாந்தரத்தில் பேசினவனுடைய வார்த்தைகளில் வல்லமை இருந்தது. சிறிதும் பயமின்றி பிரச ங்கித்தார்; ஆசாரியர்கள் மற்றும் அதிபதிகளுடைய பாவங்களைக் கண்டித்தார், பரலோக ராஜ்யத்திற்கேற்ற கிரியைகளைச் செய்யும் படி அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார். தங்களுக்கு நியமிக்கப்பட்ட வேலையைச் செய்ய மறுத்ததால், பிதாவின் அதிகாரத்தை அவ மதித்த குற்றத்திற்கு அவர்கள் ஆளானதைச் சுட்டிக்காட்டினார். பாவத்துடன் சமரசம் செய்யவில்லை, அநேகர் தங்கள் அநீதியான வாழ்வை விட்டுத் திரும்பினார்கள்.

யூதத்தலைவர்கள் தாங்கள் சொன்னபடி வாழ்ந்திருந்தால், யோவானின் சாட்சியை ஏற்றுக்கொண்டு, கிறிஸ்துதான் மேசியா வென அங்கீகரித்திருப்பார்கள்; மனந்திரும்புதலுக்கும் நீதிக்கும் ஏற்ற கனிகள் அவர்களிடம் காணப்படவில்லை . அவர்கள் வெறுத்து ஒதுக்கிய ஜனங்கள் தாமே, அவர்களுக்கு முன்பாக தேவ னுடைய ராஜ்யத்திற்குள் செல்கிற தகுதியைப் பெற்றுவந்தார்கள்.

அந்த உவமையில் “போகிறேன் ஐயா” என்று சொன்ன குமாரன் கீழ்ப்படிகிற, உண்மையுள்ள மகன் போலக்காட்டிக்கொண்டான்; அவன் சொன்னது பொய் என்பதை காலம் வெளிப்படுத்தியது. தகப்பன்மேல் அவனுக்கு உண்மையான அன்பு இல்லை. அது போல பரிசேயர்களும் தங்களை பரிசுத்தவான்களென பெருமை யடித்தார்கள்; ஆனால் பரிசோதனையில் அது தவறென நிரூபணமான து. தங்களுடைய நலனுக்காகக் கடைபிடிக்க வேண்டியிருந்த சட்டங்களை, மிகக்கடுமையான சட்டங்களாக மாற்றியிருந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் கீழ்ப்படிய வேண்டியதிருந்த விஷயங்களில், தேவனுடைய கட்டளைகளின் மதிப்பை வஞ்சகத் தந்திரங்களால் குறைத்துக்காட்டினார்கள். அவர்களைக்குறித்து கிறிஸ்து,“அவர்கள் செய்கையின்படியோ செய்யாதிருங்கள்; ஏனெனில், அவர்கள் சொல்லுகிறார்கள், சொல்லியும் செய்யாதிருக்கிறார்கள்” என்று சொன்னார். மத்தேயு 23:3. தேவன் மேலும் மனிதன் மேலும் அவர்களுக்கு மெய்யான அன்பிருக்கவில்லை. உலகத்தை ஆசீர்வதிக் கும்படி, தமது உடன் ஊழியர்களாகதேவன் அவர்களை அழைத்தார். அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்வதாகச் சொன்னார்களே தவிர, கீழ்ப்படிய மறுத்தார்கள். சுயத்தின் மேல் நம்பிக்கை வைத்தார்கள், தங்களுடைய நற்குணங்களைக் குறித்து பெருமை பாராட்டினார் கள்; தேவனுடைய கட்டளைகளுக்கு எதிர்த்து நின்றார்கள். தேவன் நியமித்திருந்த பணியைச் செய்ய மறுத்தார்கள். அவர்களுடைய மீறுதலினிமித்தம் கீழ்ப்படியாத அந்தத் தேசத்தாரிடமிருந்து தேவன் விலகிச் செல்லவிருந்தார்.

சுயநீதி மெய்யான நீதியல்ல ; சுயநீதியில் பற்றுள்ளவர்கள் கொடும் வஞ்சனையின் மோசமான விளைவுகளைச் சந்திக்கும்படி விடப்படுகிறார்கள். இன்று அநேகர் தேவனுடைய கட்டளைகளுக் குக் கீழ்ப்படிவதாகச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் மற்றவர்களுக்கும் பாய்ந்தோடக்கூடிய தேவ அன்பு அவர்களது இதயங்களில் காணப் படுவதில்லை. உலக இரட்சிப்புக்காக தம்மோடு சேர்ந்து பணியாற்றும்படி அவர்களை அழைக்கிறார். ஆனால் அவர்களோ “போகிறேன் ஐயா” என்று சொல்வதோடு சரி. அவர்கள் போகிறதில்லை. தேவ பணியைச் செய்பவர்களோடு ஒத்துழைப்பதில்லை; அவர்கள் சோம்பேறிகள். உண்மையற்ற குமாரனைப்போல தேவனிடம் பொய் வாக்குறுதிகளைக் கொடுக்கிறார்கள். சபையின் பரிசுத்த உடன்படிக்கைக்குக் கட்டுப்பட்டு, தேவவார்த்தையை அங் கீகரித்து, அதற்குக் கீழ்ப்படிவதாகவும், தேவபணிக்கு தங்களை ஒப்படைப்பதாகவும் வாக்குப்பண்ணியும் அவ்வாறு செய்வதில்லை. தங்களை தேவனுடைய குமாரர்களெனச்சொல்லிக்கொண்டாலும், தங்கள் வாழ்க்கையிலும் குணத்திலும் அந்த உறவுக்கு இட மளிப்பதில்லை. தேவசித்தத்திற்கு தங்களை ஒப்புக்கொடுப்பதில்லை. பொய் வாழ்க்கை வாழ்கிறார்கள்.

தியாகம் அவசியப்படாத விஷயங்களில், கீழ்ப்படிதலின் வாக்குறுதிக்குக் கீழ்ப்படிவது போலக் காட்டுகிறார்கள். சுயத்தை மறுத்து, சுயத்தைத் தியாகம் செய்யவேண்டிய விஷயங்களில், சிலு வையைச் சுமக்கவேண்டிய நிலையில் பின்வாங்கி விடுகிறார்கள். இப்படியாக கடமையுணர்வு குறைகிறது, தேவனுடைய கட்டளைகளை தெரிந்தே மீறுகிற வழக்கமாகிறது. தேவ வார்த்தைகளை காதுகள் கேட்டாலும் கூட, ஆவிக்குரிய பகுத்தறிவு திறன்களை இழந்துவிடுகிறார்கள். இருதயம் கடினப்பட்டு, மனசாட்சி மழுங்கி விடுகிறது.

கிறிஸ்துவின் மேல் வெளிப்படையாக வெறுப்பைக் காட்ட வில்லை என்பதற்காக, அவருக்கு நீங்கள் சேவை செய்வதாக நினைக்காதீர்கள். நேரமாக இருந்தாலும், அல்லது வசதிகளாக இருந்தாலும், அல்லது அவர் நம்மை நம்பி ஒப்படைத்துள்ள எந்த ஈவாக இருந்தாலும், தேவன் தம்முடைய சேவைக்காகத் தந்திருப்ப வற்றைப் பயன்படுத்தாவிட்டால், அவருக்கு எதிராகச் செயல்படு கிறோம்.

கிறிஸ்தவர்களெனச் சொல்பவர்கள், சோம்பேறிகளாக சலிப் புடனும்களைப்புடனும் காணப்பட்டால், சாத்தான் தன்னுடைய படைகளை வலுப்படுத்தவும், ஆத்துமாக்களை தன் பக்கம் இழுக் கவும் அவர்களைப் பயன்படுத்துவான் . கிறிஸ்துவுக்காக எதுவுமே செய்யாமல் அவருடைய பக்கத்தில் இருப்பதாக நினைக்கிற அநே கர், சத்துருவுக்கு இடம்பிடித்துக் கொடுக்கவும், அனுகூலங்களை ஏற்படுத்தவும் உதவுகிறார்கள். எஜமானுக்காக கருத்தோடு வேலை செய்யாததால், கடமைகளை நிறைவேற்றாமலும், சொன்னபடி செய்யாமலும் இருப்பதால், கிறிஸ்துவுக்காக ஆயத்தமாக்கப்பட் டிருக்கவேண்டிய ஆத்துமாக்களை சாத்தான் கட்டுப்படுத்த அனு மதித்துவிடுகிறார்கள்.

எதுவுமே செய்யாமல், சோம்பேறிகளாக இருந்துகொண்டு இரட்சிக்கப்படவே முடியாது. மெய்யான மனமாற்றம் பெற்ற ஒரு வர் பயனற்றவராக, ஆற்றலற்றவராக வாழ வாய்ப்பே இல்லை . கால் தடுக்கியாவது பரலோகம் சென்றுவிடலாம் என்று நினைக்கவே கூடாது. சோம்பேறி அதில் பிரவேசிக்கவே இயலாது. பரலோகத்திற் குள் செல்ல நாம் பிரயாசப்படாவிட்டால், அதுசம்பந்தமான கட்ட ளைகளைக் கற்றுக்கொள்ள ஊக்கமாக முயலாவிட்டால், அதில் பங்குபெறுகிற தகுதியைப் பெறமுடியாது. பூமியில் தேவனோடு ஒத்துழைக்க மறுக்கிறவர்கள், பரலோகத்திலும் அவரோடு ஒத்து ழைக்க மாட்டார்கள். அவர்களை பரலோகத்திற்கு அழைத்துச்செல்வது பாதுகாப்பாக இருக்காது.

தேவவார்த்தையை அறிந்தும் அதற்குக் கீழ்ப்படிய மறுப்பவர்களைக் காட்டிலும், ஆயக்காரர்களுக்கும் பாவிகளுக்கும் அதிக நம்பிக்கையுண்டு. தன்னுடைய பாவத்தை மறைக்காமல் தன்னை பாவியென்று கண்டு கொள்கிறவனும், தேவனுக்கு முன்பாக தன் னுடைய ஆவியும், ஆத்துமாயும், சரீரமும் சீர்கெட்ட நிலையில் இருப்பதை உணர்கிறவனும், பரலோக ராஜ்யத்தை விட்டு தான் நித்தியமாகப் பிரிந்துவிடாதபடிக்கு எச்சரிக்கையோடிருப்பான். அவன் தன்னுடைய பாவநிலையை உணர்ந்து,’‘என்னிடத்தில் வரு கிறவனை நான் புறம்பே தள்ளுவதில்லை’ என்று சொன்ன மாபெரும் வைத்தியர் தன்னைக் குணமாக்க வேண்டுமென்று விரும்புகிறான். யோவான் 6:37. இத்தகைய ஆத்துமாக்களையே தமது திராட்சத்தோட்டத்தில் பணியாற்ற கர்த்தர் பயன்படுத்த முடியும்.

சற்று நேரம் தகப்பனுடைய கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் இருந்த குமாரனை கிறிஸ்து குற்றவாளியென்று சொல்லவில்லை; அவனைப் பாராட்டவுமில்லை. முதல் குமாரனைப்போல கீழ்ப் படிய மறுக்கிற மக்களை அத்தகைய செயலுக்காகப் பாராட்டமுடி யாது. அவர்கள் வெளிப்படைத்தன்மையை நற்குணமாகக்கருதமுடி யாது. சத்தியத்தாலும் பரிசுத்தத்தாலும் பரிசுத்தமாக்கப்படுபவர், கிறிஸ்துவைக் குறித்து தைரியமாகச் சாட்சி பகருவார். ஆனால் பாவி வெளிப்படையாகப் பேசினாலுமே, அது நிந்தனையான, எதிர்த்துப்பேசுகிற பேச்சாக இருக்கும்; அது தேவ தூஷணத்தில் முடியும். ஒருவன்மாய்மாலக்காரனாக இல்லாததால், அவன் பாவியில்லை என்று சொல்லமுடியாது . பரிசுத்த ஆவியானவர் இரு தயங்களில் வேண்டும் போது, அந்த வேண்டுதல்களுக்கு தாமதிக் காமல் இணங்குவதில் தான் பாதுகாப்பு உள்ளது. ‘நீ போய் இன் றைக்கு என் திராட்சத்தோட்டத்தில் வேலை செய்” என்கிற அழைப்பு கொடுக்கப்படும் போது, அந்த அழைப்பை மறுக்கவேண்டாம். ‘இன்று அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்பீர்களாகில், உங்கள் இருதயங்களைக் கடினப்படுத்தாதிருங்கள்.” எபிரெயர் 4:7. கீழ்ப் படியாமல் தாமதிப்பது பாதுகாப்பல்ல. மீண்டும் அந்த அழைப்பு கிடைக்காமலேயே போகலாம்.

சிலகாலமாகவே பேணிவளர்த்துவருகிற ஒரு பாவத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விட்டுவிவது எளிதென யாரும் தங்களை வஞ்சிக்கவேண்டாம். அது முடியாது. பேணிவளர்க்கிற பாவம் குணத்தைப் பெலவீனப்படுத்துகிறது; பாவவழக்கத்தை வலுவாக்குகிறது; அதனால் உடற்திறனும் மனத்திறனும் சரீரத்திறனும் குறைகிறது. செய்த தவறிலிருந்து மனந்திருந்தி, சரியான பாதைகளில் செல்லத் தீர்மானிக்கலாம்; ஆனால் அந்தப் பாவத்தில் பரிச்சயமாகி, அதற்கேற்றாப் போல சிந்தையை வளைத்திருந்தால், நன்மைக்கும் தீமைக்கும் இடையேயான வித்தியாசத்தைப் பகுத்தறிவதை அது கடினமாக்கிவிடும். உங்களுடைய தவறான பழக்கங்கள் மூலம், ச ராத்தான் உங்களை மீண்டும் மீண்டும் தாக்குவான்.

“நீ போய் இன்றைக்கு என் திராட்சத்தோட்டத்தில் வேலை செய்” என்கிற கட்டளை நேர்மைக்கான ஒரு சோதனை ; ஒவ்வோர் ஆத்துமாவுக்கும் இச்சோதனை கொடுக்கப்படுகிறது. ஒருவர் தான் சொல்கிறபடி செய்கிறாரா? தான் பெற்ற அறிவைக் கொண்டு செய்லபட அழைக்கப்படுகிறவர், திராட்சத்தோட்டதின் எஜமானுக் காக உண்மையாக, தன்னலமின்றி செயல்படுகிறாரா?

எப்படிப்பட்ட திட்டத்தோடு நாம் செயல்படவேண்டுமென அபோஸ்தலனாகிய பேதுரு வலியுறுத்துகிறார்: “தேவனையும் நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுவையும் அறிகிற அறிவினால் உங்களுக்குக் கிருபையும் சமாதானமும் பெருகக்கடவது. தம் முடைய மகிமையினாலும் காருணியத்தினாலும் நம்மை அழைத் தவரை அறிகிற அறிவினாலே ஜீவனுக்கும் தேவ பக்திக்கும் வேண்டிய யாவற்றையும், அவருடைய திவ்விய வல்லமையானது நமக்குத் தந்தருளினதுமன்றி, இச்சையினால் உலகத்திலுண்டான கேட்டுக்குத்தப்பி, திவ்விய சுபாவத்துக்குப் பங்குள்ளவர்களாகும் பொருட்டு, மகாமேன்மையும் அருமையுமானவாக்குத்தத்தங்களும் அவைகளினாலே நமக்கு அருளப்பட்டிருக்கிறது.

“இப்படியிருக்க, நீங்கள் அதிக ஜாக்கிரதையுள்ளவர்களாய் உங்கள் விசுவாசத்தோடே தைரியத்தையும், தைரியத்தோடே ஞானத்தையும், ஞானத்தோடே இச்சையடக்கத்தையும், இச்சை யடக்கத்தோடே பொறுமையையும், பொறுமையோடே தேவபக்தி யையும், தேவபக்தியோடே சகோதரசிநேகத்தையும், சகோதரசிநே கத்தோடே அன்பையும் கூட்டி வழங்குங்கள்.” 2பேதுரு 1:5-7.

உங்கள் ஆத்துமாவாகிய திராட்சத்தோட்டத்தை உண்மை யோடு பேணிப்பாதுகாத்தால், தேவன் உங்களை தமது உடன் வேலையாளாக ஏற்றுக்கொள்வார். உங்களுக்காக மட்டுமே பிரயா சப்படாமல் பிறருக்காகவும் பிரயாசப்படுவீர்கள். கிறிஸ்துவானவர் சபையை திராட்சத்தோட்டத்துடன் ஒப்பிடுவதால், சபை அங்கத் தினர்கள் மேல் மட்டுமே பரிவுகாட்டி, பிரயாசப்படும்படிச் சொல்ல வில்லை. கர்த்தரின் திராட்சத்தோட்டத்தை விரிவுப்படுத்தவேண்டும். பூமியின் சகல பகுதிகளுக்கும் அது பரவிச்செல்ல விரும்பு கிறார். தேவனிடமிருந்து கிருபையையும், அறிவுரைகளையும் பெற்று, மதிப்புமிக்க அந்தச் செடிகளை பாதுகாப்பது பற்றி பிறருக் குச் சொல்லிக்கொடுக்கவேண்டும். அப்படித்தான் கர்த்தருடைய திராட்சத்தோட்டத்தை விரிவுப்படுத்தமுடியும். அன்பு, விசுவாசம், பொறுமைக்கான ஆதாரத்தை தேவன் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கிறார். மீறுதலால் ஆதாமும் ஏவாளும் இழந்த ஏதேன் வீடாகிய தேவனுடைய பரதீசில் நாம் பிரவேசிக்கும்படிக்கு, நாம் பெற்றுள்ள ஒவ்வொரு ஆவிக்குரிய சிலாக்கியத்தையும் பயன்படுத்தி, பூமியிலுள்ள தம்முடைய திராட்சத்தோட்டத்தின் திறம்மிக்க ஊழியர்களாக மாறு கிறோமா என்று காண ஆசைப்படுகிறார்.

தேவன் தம்முடைய மக்களுக்கு ஒரு தகப்பனாக இருக்கிறார்; உண்மையோடு பணியாற்றும்படி ஒரு அப்பாவாக கோரிக்கை வைக்கிறார். கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையை சிந்தித்துப்பாருங்கள். மனுகுலத்தின் தலைவனாக நின்று, தம்முடைய பிதாவைச் சேவிக் கிறார்; ஒவ்வொரு மகனும் என்ன செய்ய வேண்டும், என்ன செய்ய லாம் என்பதற்கு அவர் ஒரு முன்மாதிரியாக இருக்கிறார். கிறிஸ்து வானவர் தேவனிடம் காட்டிய அதே கீழ்ப்படிதலை, இன்று மனிதர் களிடம் எதிர்பார்க்கிறார். அன்போடும் விருப்பத்தோடும் சுதந்தரத் தோடும் அவர் தம் பிதாவைச் சேவித்தார். ‘என் தேவனே, உமக் குப் பிரியமானதைச் செய்ய விரும்புகிறேன்; உமது நியாயப்பிர மாணம் என் உள்ளத்திற்குள் இருக்கிறது” என்று சொன்னார். சங் 40:8. கிறிஸ்து தாம் எதை நிறைவேற்ற வந்தாரோ அதை நிறை வேற்றும் படிக்கு எந்த ஒரு தியாகத்தையும் பெரிதாகவோ எந்த ஒரு உழைப்பையும் கடினமாகவோகருதவில்லை. என் பிதாவுக்கடுத்த வைகளில் நான் இருக்க வேண்டியதென்று அறியீர்களா?” என்று தம் பன்னிரண்டாம் வயதில் தானே சொன்னார். லூக்கா 2:49. அழைப்புக்குச் செவிகொடுத்து, பணியை ஏற்றுக்கொண்டார். “நான் என்னை அனுப்பினவருடைய சித்தத்தின்படி செய்து அவருடைய கிரியையை முடிப்பதே என்னுடைய போஜனமாயிருக்கிறது” என்றார். யோவான் 4:34.

இவ்வாறு, நாமும் தேவனுக்கு ஊழியஞ்செய்யவேண்டும். உயர்தரகீழ்ப்படிதலுடன் செயல்படுகிறவனே சேவை செய்கிறவன். தேவனுடைய குமாரர்களும் குமாரத்திகளுமாக மாற விரும்புகிற வர்கள், தேவனோடும்கிறிஸ்துவோடும் பரலோகத்தூதர்களோடும் சேர்ந்து வேலை செய்யவேண்டும். ஒவ்வோர் ஆத்துமாவிற்குமான சோதனை இது. தமக்கு உண்மையோடு சேவை செய்பவர்களைக் குறித்து,’‘என் சம்பத்தை நான் சேர்க்கும் நாளிலே அவர்கள் என் னுடையவர்களாயிருப்பார்கள். ஒரு மனுஷன் தனக்கு ஊழியஞ்செய்கிற தன்னுடைய குமாரனைக் கடாட்சிக்கிறது போல நான் அவர்களைக் கடாட்சிப்பேன் என்று ஆண்டவர் சொல்கிறார்.” மல்கியா 3:17. தேவன் தம்முடைய முன்யோசனைகளின்படி செயல்படுவ திலுள்ள முக்கிய நோக்கம் என்னவென்றால், மனிதர்களைச் சே பாதித்து, அவர்களுடைய குணம் மேம்படுவதற்கான வாய்ப்பை வழங்குவதுதான். அவர்கள் தம்முடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப் படிகிறார்களா இல்லையை என்று இவ்வாறுதான் அவர் சோதித் தறிகிறார். நற்கிரியைகளால் தேவ அன்பை விலைக்கு வாங்க முடியாது. ஆனால் அந்த அன்பு நம்மிடத்தில் இருப்பதை நம் நற் கிரியைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன. நம்முடைய சித்தத்தை நாம தேவனிடம் அர்ப்பணித்தால், அவருடைய அன்பைச் சம் பாதிக் கும்படி நாம் கிரியை செய்யமாட்டோம். அவருடைய அன்பை ஓர் இலவச ஈவாக ஆத்துமாவில் ஏற்றுக்கொள்வோம்; பிறகு அவர் மேலான அன்பினால் அவருடைய கற்பனைகளுக்குக் கீழ்ப்படி வதில் பிரியப்படுவோம்.

இரண்டுவகையான மக்கள் இன்று உலகத்தில் இருக்கிறார்கள்; நியாயத்தீர்ப்பிலும் இரண்டு வகையான மக்கள் காணப்படுவார்கள்; தேவகட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படியாதவர்கள் - அவற்றிற்குக் கீழ்ப்படுகிறவர்கள். நாம் உண்மையுள்ளவர்களா அல்லது உண்மையற்றவர்களா என்பதற்கு கிறிஸ்து வைக்கிற சோதனை இது தான் : ‘நீங்கள் என்னிடத்தில் அன்பாயிருந்தால் என் கற்பனைகளைக் கைக்கொள்ளுங்கள் .... என் கற்பனைகளைப் பெற்றுக் கொண்டு அவைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறவனே என்னிடத்தில் அன்பாயிருக்கிறான், என்னிடத்தில் அன்பாயிருக்கிறவன் என் பிதாவுக்கு அன்பாயிருப்பான்; நானும் அவனில் அன்பாயிருந்து, அவனுக்கு என்னை வெளிப்படுத்துவேன் என்றார். என்னில் அன்பாயிராதவன் என் வசனங்களைக் கைக்கொள்ளமாட்டான். நீங்கள் கேட்கிற வசனம் என்னுடையதாயிராமல் என்னை அனுப் பின பிதாவினுடையதாயிருக்கிறது.” “நான் என் பிதாவின் கற் பனைகளைக் கைக்கொண்டு அவருடைய அன்பிலே நிலைத்திருக்கிறது போல, நீங்களும் என்கற்பனைகளைக்கைக் கொண்டிருந்தால், என்னுடைய அன்பிலே நிலைத்திருப்பீர்கள்.”யோவான் 14:15-24. யோவான் 15:10.

23 - கர்த்தருடைய திராட்சத்தோட்டம்

யூத தேசம்

இரு குமாரர்கள் குறித்த உவமையைத் தொடர்ந்து திராட்சத் தோட்டம் குறித்த உவமை வருகிறது. முதல் உவமையில், கீழ்ப்படி தலின் முக்கியத்துவத்தை யூதப்போதகர்களுக்கு கிறிஸ்து எடுத் துரைத்தார். அடுத்த உவமையில், இஸ்ரவேலின்மேல் தேவன் பரி பூரணமான ஆசீர்வாதங்களை அருளியிருந்ததையும், அதனால் அவருக்குக் கீழ்ப்படிய அவர்கள் கடமைப்பட்டிருந்ததையும் சுட் டிக்காட்டினார். தேவனுடைய நோக்கம் மகிமையானதென்றும், கீழ்ப்படிதலின் மூலம் அந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றலாம் என்றும் எடுத்துச் சொன்னார். தம்முடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்ற தவறு வதால், ஒட்டுமொத்த தேசமும் தம்முடைய ஆசீர்வாதத்தை இழந்து, தங்கள் மேல் அழிவை வருவித்துக்கொண்டிருந்ததையும் எதிர்காலத் திரையை விலக்கிக்காட்டினார்.

‘வீட்டெஜமானாகிய ஒரு மனுஷன் இருந்தான், அவன் ஒரு திராட்சத்தோட்டத்தை உண்டாக்கி, அதைச் சுற்றிலும் வேலி யடைத்து, அதில் ஒரு ஆலையை நாட்டி, கோபுரத்தையும் கட்டி, தோட்டக்காரருக்கு அதைக் குத்தகையாகவிட்டு, புறதேசத்துக்குப் போயிருந்தான்” என்று கிறிஸ்து சொன்னார்.

இந்த திராட்சத்தோட்டத்தைக்குறித்து ஏசாயா தீர்க்கதரிசியும் சொல்லியிருக்கிறார்: ‘இப்பொழுது நான் என் நேசரிடத்தில் அவ ருடைய திராட்சத்தோட்டத்தைக் குறித்து என் நேசருக்கேற்ற ஒரு பாட்டைப் பாடுவேன்; என் நேசருக்கு மகா செழிப்பான மேட்டிலே ஒரு திராட்சத் தோட்டம் உண்டு. அவர் அதை வேலியடைத்து, அதிலுள்ள கற்களைப் பொறுக்கி, அதிலே நற்குல திராட்சச்செடிகளை நட்டு, அதின் நடுவில் ஒரு கோபுரத்தைக் கட்டி, அதில் ஆலை யையும் உண்டு பண்ணி, அது நல்ல திராட்சப்பழங்களைத் தரு மென்று காத்திருந்தார்; அதுவோ கசப்பான பழங்களைத் தந்தது.” ஏசாயா 5:1,2.

வீட்டெஜமான் வனாந்தரத்திலே நிலம் ஒன்றை தெரிவு செய்து, அதை வேலியடைத்து, அதைச் சுத்தப்படுத்தி, பண்படுத்தி அதிலே நற்குலத்திராட்சச்செடிகளை நட்டான்; மிகுதியான அறுவடையை எதிர்பார்த்தான். பண்படுத்தாமல் தரிசாகக் கிடந்த மற்ற நிலங்களை விட இந்த நிலத்தில் அக்கறை காட்டி, கடும்பிராயசப்பட்டு விவசா யம் செய்திருந்ததால், அதற்கேற்ற பலனைத் தந்து தன்னைக் கன மடையச் செய்யவேண்டுமென எதிர்பார்த்தான். அதுபோல கிறிஸ்துவிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டு, பயற்சிபெறுவதற்காக ஒரு கூட்டமக்களை தேவனும் இவ்வுலகத்தில் தேர்ந்தெடுத்தார்.’ சேனைகளின் கர்த்தருடைய திராட்சத்தோட்டம் இஸ்ரவேலின் வம்சமே; அவருடைய மனமகிழ்ச்சியின் நாற்று யூதாவின் மனு ஷரே” என்று தீர்க்கதரிசி சொல்கிறார். ஏசா 5:7. தேவன் அந்த ஜனங்களுக்கு மேலான சிலாக்கியங்களை அருளியிருந்தார்; சொல்லிமுடி யாத தம்முடைய தயவினால் அவர்களை அமோகமாக ஆசீர்வதித் திருந்தார். அவர்கள் கனிகொடுத்து, தம்மைக்கனப்படுத்தவேண்டு மென்று எதிர்பார்த்தார். தமது ராஜ்யத்தின் நியதிகளை வெளிப் படுத்த விரும்பினார். விழுந்து போன இந்த துன்மார்க்க உலகத்தில், தேவனுடைய குணத்தை அவர்கள் பிரதிபலிக்க விரும்பினார்.

அவர்கள் கர்த்தருடைய திராட்சத்தோட்டம், மற்ற அஞ்ஞான தேசத்தாரைக் காட்டிலும் வித்தியாசமான கனிகளைக் கொடுக்க வேண்டியவர்கள். விக்கிரகாராதனைக்காரர்களான பிற தேசத்தார் துன்மார்க்க கிரியைக்கு தங்களை விற்றிருந்தார்கள். வன்முறை, குற்றச்செயல், பேராசை, சிறுமைப்படுத்தல், மிக இழிவான பழக்க வழக்கங்கள் போன்றவற்றில் கட்டுபாடே இல்லாமல் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். தீயமரமானது அக்கிரமம், சீர்கேடு, துன்பம் ஆகிய கனிகளைக் கொடுத்தது. இதற்கு நேர்மாறான கனியை, தேவன் நாட்டின் திராட்சச்செடி கொடுக்கவேண்டியிருந்த்து.

மோசேக்கு தேவன் வெளிப்படுத்தின நாமத்தை பிரதிபலித்துக் காட்டுகிற சிலாக்கியம் யூதத் தேசத்திற்கு அருளப்பட்டிருந்தது. “உம்முடைய மகிமையை எனக்குக் காண்பித்தருளும் ” என்று மோசே ஜெபித்தபோது, கர்த்தர் அவனிடம், ‘என்னுடைய தயையை எல்லாம் நான் உனக்கு முன்பாகக் கடந்துபோகப்பண்ணு வேன்” என்று வாக்குப்பண்ணினார். யாத் 33:18,19. கர்த்தர் அவ னுக்கு முன்பாகக் கடந்துபோகிற போது, அவர்: கர்த்தர், கர்த்தர்; இரக்கமும், கிருபையும், நீடிய சாந்தமும், மகா தயையும், சத்தியமு முள்ள தேவன். ஆயிரம் தலைமுறைகளுக்கு இரக்கத்தைக் காக்கிற வர்; அக்கிரமத்தையும் மீறுதலையும் பாவத்தையும் மன்னிக்கிறவர்” என்று சொன்னார். யாத் 34:6,7. தேவன் தம் மக்களிடம் எதிர்பார்த்த கனி இதுதான். தூய்மையான குணங்களோடும், பரிசுத்தத்தோடும், இரக்கத்தோடும், கனிவான அன்போடும், மனதுருக்கத்தோடும் வாழ்ந்து, “கர்த்தருடைய வேதம் குறைவற்றதும், ஆத்துமாவை உயிர்ப்பிக்கிறது மாயிருக்கிறது” என்பதைக் காட்ட வேண்டி யிருந்தது.

தேவனுடைய நோக்கம் என்னவென்றால், யூத தேசத்தின் மூலமாக சகல மக்களையும் ஆசீர்வதிக்கவேண்டும்; ஒட்டுமொத்த உலகத்திற்கும் அவருடைய வெளிச்சம் பரவிச்செல்ல இஸ்ர வேலர் மூலமாக வழியை ஆயத்தமாக்கவேண்டும் என்பதே. பிற தேசத்தார் தங்களுடைய மோசமான பழக்கவழக்கங்களால் தேவனைக்குறித்த அறிவை இழந்திருந்தார்கள். ஆனாலும் அவர் தம்முடைய இரக்கத்தால் அவர்களை ஒரேயடியாக அழிக்கவில்லை. தம்முடைய சபையின் மூலம் அவர்கள் தம்மைப்பற்றி நன்றாக அறிந்துகொள்வதற்கு வாய்ப்பளிக்க திட்டங்கொண்டார். அவ ருடைய ஜனங்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் வெளிப்படுத்துகிற நியதிகள்தாம், மனிதனில் மீண்டும் தேவசாயலைக் கொண்டுவருகிற கருவிகளாக இருக்கவேண்டுமென்பது அவருடைய திட்டம்.

இந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றும்படியே தேவன் ஆபிரகாமை அவனுடைய விக்கிரகாரதனைக்கார உறவினர்களிடமிருந்து அழைத்து, கானான் தேசத்தில் குடியிருக்குமாறு கட்டளையிட்டார். “நான் உன்னைப் பெரிய ஜாதியாக்கி, உன்னை ஆசீர்வதித்து, உன் பேரைப் பெருமைப் படுத்துவேன்; நீ ஆசீர்வாதமாய் இருப்பாய்’ என்று சொன்னார். ஆதி 12:2.

ஆபிரகாமின் சந்ததியான யாக்கோபும் அவனுடைய பிள்ளைகளும் எகிப்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டார்கள். துன்மார்க்கமாக ஜீவித்துவந்த மிகப்பெரிய அந்தத் தேசத்தாருக்கு மத்தியில் தேவ ராஜ்யத்தின் நியதிகளை அவர்கள் வெளிப்படுத்தவேண்டியிருந்தது. யோசேப்பின் நேர்மையும், ஒட்டுமொத்த எகிப்திய மக்களையும் பாதுகாப்பதற்கு அவன் அற்புதமாகச் செயல்பட்ட விதமும் கிறிஸ் துவின் வாழ்க்கையை அப்படியே எடுத்துக்காட்டின. அதுபோல தேவனுக்கு சாட்சிகளாக ஜீவித்தவர்களில் மோசேயும் இன்னும் பலரும் உண்டு .

எகிப்திலிருந்து இஸ்ரவேலரைக் கொண்டுவந்த சமயத்திலும், கர்த்தர் மீண்டும் தமது வல்லமையையும் இரக்கத்தையும் வெளிப் படுத்தினார். அடிமைத்தனத்திலிருந்து அற்புதமான விதங்களில் அவர்களை விடுவித்தார்; அவர்களுடையவனாந்தரப் பயணங்களிலும் அன்போடு கையாண்டார்; அவர்களுடைய நலனுக்காக மட்டுமே அப்படிச் செய்யவில்லை. சுற்றிலுமிருந்து தேசத்தாருக்கு விளக்கப்பாடங்களாக அவற்றைச் செய்தார். மனிதனுடைய சகல அதிகாரங்களுக்கும் மேன்மைகளுக்கும் உயர்ந்தவராக தேவன் தம்மை வெளிப்படுத்தியிருந்தார். தம்முடைய மக்களுக்காக அவர் அற்புதங்களையும் அடையாளங்களையும் செய்தார்; இயற்கையை விட, இயற்கையை வழிபட்ட மாபெரும் மனிதர்கைள விட அவர் அதிகாரம் படைத்தவர் என்பதை அவை காட்டின. கடைசி நாட் களில் பூமி முழுவதும் தேவன் கடந்து செல்வதுபோல, பெருமை வாய்ந்த எகிப்து தேசம் முழுவதையும் கடந்து சென்றார். அக்கினி யாலும், கடும் புயலாலும், பூமியதிர்ச்சியாலும், சங்காரத்தாலும் “இருக்கிறவராகவே இருக்கிறேன்” என்றவர் தமது மக்களை மீட் டார். அடிமைத்தன தேசத்திலிருந்து அவர்களை வெளியே கொண்டுவந்தார். “கொள்ளிவாய்ச் சர்ப்பங்களும் தேள்களும், தண்ணீரில்லாத வறட்சியுமுள்ள பயங்கரமான பெரிய வனாந்தர வழியாய் அவர்களை அழைத்துச் சென்றார்.” உபாகமம் 8:15. கன் மலையிலிருந்து தண்ணீரைப் புறப்படப் பண்ணி,” வானத்தின் தானி யத்தை அவர்களுக்குக் கொடுத்தார்.’” சங்கீதம் 78:24. “கர்த்தருடைய ஜனமே அவருடைய பங்கு ; யாக்கோபு அவருடைய சுதந்தர வீதம். பாழான நிலத்திலும் ஊளையிடுதலுள்ள வெறுமையான அவாந்தரவெளியிலும் அவர் அவனைக் கண்டுபிடித்தார். அவனை நடத்தினார், அவனை உணர்த்தினார், அவனைத் தமது கண்மணியைப்போலக் காத்தருளினார். கழுகு தன் கூட்டைக் கலைத்து, தன் குஞ்சுகளின் மேல் அசைவாடி, தன் செட்டைகளை விரித்து, அவைகளை எடுத்து, அவைகளைத் தன் செட்டைகளின் மேல் சுமந்து கொண்டு போகிறதுபோல, கர்த்தர் ஒருவரே அவனை வழிநடத்தினார்; அந்நிய தேவன் அவரோடே இருந்ததில்லை” என்று மோசேசொன்னான். உபாகமம் 32:9-12. உன்னதமானவரின் நிழலிலே அவர்கள் தங்கும்படியாக இவ்வாறு அவர்களைத் தம்மிடத்திற்கு வழி நடத்தினார்.

இஸ்ரவேல் புத்திரரின் வனாந்தர யாத்திரைகளில் கிறிஸ்துவே அவர்களுக்குத் தலைவராயிருந்தார். பகலிலே மேகஸ்தம்பமா கவும் இரவிலே அக்கினிஸ்தம்பமாகவும் சூழ்ந்து, அவர்களை வழிநடத்தினார். வனாந்தரத்தின் ஆபத்துகளிலிருந்து அவர்களைப் பாதுகாத்தார்; வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குக் கொண்டு வந்தார். தேவனை ஏற்றுக்கொண்டிராத சகல தேசத்தாருக்கும் முன்பாகதம் முடைய சொந்த ஜனமாகவும், கர்த்தருடைய திராட்சத்தோட்டமா கவும் இஸ்ரவேலை ஏற்படுத்தினார்.

தேவனுடைய பிரமாணங்களை அவர்களிடம் கொடுத்தார். அவருடைய பிரமாணத்தின் போதனைகளும், சத்தியம், நியாயம், தூய்மை, பரிசுத்தம் எனும் நித்திய நியதிகளும் அவர்களைச் சுற்றிலும் வேலியடைத்திருந்தன. இந்த நியதிகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதுதான் அவர்களுக்கு பாதுகாப்பு: ஏனென்றால் பாவபழக்கவழக்கங்களால் அவர்கள் தங்களையே அழிக்காதபடிக்கு பாதுகாப்பவையாக இருந்தன. திராட்சத்தோட்டத்தின் மத்தியில் இருந்த கோபுரம் போல, தேசத்தின் மத்தியில் தம்முடைய பரிசுத்த ஆலயத்தை தேவன் வைத்தார்.

கிறிஸ்துவே அவர்களுக்குப் போதகராயிருந்தார். வனாந்தரத்தில் அவர்களைப் போதித்து, வழி நடத்தியது போலவே, அதன்பிற கும் அவர்களைப் போதித்து, வழிநடத்தவிருந்தார். ஆசரிப்புக் கூடாரத்திலும் தேவாலயத்திலும் கிருபாசனத்திற்கு மேலிருந்த பரி சுத்த ஷெக்கினாவில் அவருடைய மகிமை தங்கியிருந்தது. தமது அன்பு, பொறுமை எனும் ஐசுவரியங்களை அவர்களுக்கு தொடர்ந்து வெளிப்படுத்திக் கொண்டேயிருந்தார்.

தமது ஜனமாகிய இஸ்ரவேலை புகழ்ச்சியும் மகிமையுமாக வைக்க தேவன் விரும்பினார். அவர்களுக்கு ஒவ்வொரு வகையான

ஆவிக்குரிய அனுகூலங்களையம் கொடுத்தார். அவர்களை தம்முடைய பிரதிநிதிகளாக்குவதற்காக, அவர்களுடயை குணத்தை மாற்ற உதவக்கூடிய எதையும் அவர்களுக்குக் கொடுக்காமல் இருக்கவில்லை .

தேவனுடைய பிரமாணத்திற்கு கீழ்ப்படிவது, அவர்களைச் செழிக்கச்செய்து, பிறதேசங்களை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்த விருந்தது. நுணுக்கமான வேலைகளைச் செய்கிற ஞானத்தையும் திறனையும் கொடுக்கவல்லவர் அவர்களுக்குத் தொடர்ந்து போதித்து, தம்முடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவது மூலம் அவர்களை உயர்த்தி, மேன்மைப்படுத்த விருந்தார். கீழ்ப்படிந்தால், பிற தேசங்களை வாதித்த நோய்களிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டு, மேலான அறிவுத்திற னால் ஆசீர்வதிக்கப்படவிருந்தார்கள். சகலவகையிலும் செழிப்பது, தேவமகிமையையும் மகத்துவத்தையும் வல்லமையையும் வெளிப் படுத்தவிருந்தது. அவர்கள் ராஜாக்களும் ஆசாரியராஜ்யமுமாக விளங்கயிருந்தார்கள். உலகிலேயே மிகப்பெரிய தேசமாக மாறு வதற்கான சகல வசதிகளையும் தேவன் அவர்களுக்குக் கொடுத் திருந்தார்.

தேவனுடைய நோக்கங்களை மிகத்திட்டமாக மோசேயின் மூலமாக கிறிஸ்து அவர்களுக்குக் கொடுத்திருந்தார்; வளமான வாழ்விற்கான நிபந்தனைகளையும் தெளிவாகச் சொல்லியிருந்தார். “நீ உன் தேவனாகிய கர்த்தருக்குப் பரிசுத்த ஜனம், பூச்சக்கரத் திலுள்ள எல்லா ஜனங்களிலும் உன் தேவனாகிய கர்த்தர் உன்னைத் தமக்குச் சொந்தமாயிருக்கும்படித் தெரிந்துகொண்டார். ஆகையால் உன் தேவனாகிய கர்த்தரே தேவன் என்றும், தம்மில் அன்புகூர்ந்து, தமது கற்பனைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறவர்களுக்கு அவர் ஆயிரம் தலைமுறை மட்டும் உடன்படிக்கையையும் தயவையும் காக்கிற உண்மையுள்ள தேவன் என்றும்,... நீ செய்யும்படி நான் இன்று உனக்குக் கட்டளையிடுகிற கற்பனைகளையும் கட்டளைகளையும் நியாயங்களையும் கைக்கொள்வாயாக. இந்த நியாயங்களை நீங்கள் கேட்டு, கைக்கொண்டு, அவைகளின்படி செய்வீர் களானால், அப்பொழுது உன் தேவனாகிய கர்த்தர் உன் பிதாக்களுக்கு ஆணையிட்டுக் கொடுத்த உடன்படிக்கையையும் கிருபை யையும் உனக்காகக் காத்து, உன்மேல் அன்புவைத்து, உன்னை ஆசீர்வதித்து, உனக்குக் கொடுப்பேன் என்று உன் பிதாக்களுக்கு ஆணையிட்டுக்கொடுத்த தேசத்தில் உன்னைப் பெருகப்பண்ணி, உன் கர்ப்பக்கனியையும், உன் நிலத்தின் கனிகளாகிய உன் தானி யத்தையும், உன் திராட்சரசத்தையும், உன் எண்ணெயையும், உன் மாடுகளின் பலனையும், உன் ஆட்டுமந்தைகளையும் ஆசீர்வதிப் பார். சகல ஜனங்களைப் பார்க்கிலும் நீ ஆசீர்வதிக்கப்பட் டிருப்பாய் .... கர்த்தர் சகல நோய்களையும் உன்னைவிட்டு விலக் குவார்; உனக்குத் தெரிந்திருக்கிற எகிப்தியரின் கொடிய ரோகங் களில் ஒன்றும் உன் மேல் வரப்பண்ணாமல், உன்னைப் பகைக்கிற யாவர்மேலும் அவைகளை வரப்பண்ணுவார்.” உபாகமம் 7:6,9,11-15.

அவர்கள் தம்முடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொண்டால் உச்சிதமான கோதுமையையும் கன்மலையின் தேனையும் கொடுப் பதாக தேவன் வாக்குப்பண்ணினார். நீடித்த நாட்களால் அவர்களைத் திருப்தியாக்கி, தமது இரட்சிப்பை அவர்களுக்குக் காண்பிக்கவிருந்தார்.

தேவனுக்குக் கீழ்ப்படியாததால் ஆதாமும் ஏவாளும் ஏதேனை இழந்தார்கள். பாவத்தினிமித்தம் உலகம் முழுவதும் சபிக்கப்பட்டது. ஆனால் தேவனுடைய மக்கள் அவர் சொன்னபடி வாழ்ந்திருந்தால், அவர்களுடைய தேசத்தில் மீண்டும் செழிப்பும், அழகும் காணப்பட்டிருக்கும். நிலத்தைப் பண்படுத்தவேண்டிய விதம் பற்றி தேவன்தாமே அவர்களிடம் சொல்லியிருப்பார்; அதை முந்தைய நிலைக்குக் கொண்டுவருவதற்கு தேவனோடு அவர்கள் ஒத்துழைத்திருக்கவேண்டும். இவ்வாறு ஒட்டுமொத்த தேசமும் தேவனுடைய கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்து, ஆவிக்குரிய சாத்தியத்திற் கான ஒரு விளக்கப்பாடமாக அமைந்திருக்கும். அவருடைய இயற் கையின் விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்டு, பூமி தன் பொக்கிஷங்களை வழங்குவது போல, அவருடைய ஒழுக்க விதிகளுக்குக் கீழ்ப் படிந்து, அவருடைய குணப்பண்புகளை மக்கள் தங்களுடைய இரு தயங்களில் பிரதிபலிக்க வேண்டியிருந்தது. ஜீவனுள்ள தேவனைத் தொழுது, சேவிக்கிற ஜனங்களுடைய மேன்மையை அஞ்ஞானிகளும் கூட உணர்ந்திருப்பார்கள்.

‘நீங்கள் சுதந்தரித்துக்கொள்ளும்படி பிரவேசிக்கும் தேசத்தில் நீங்கள் கைக்கொள்ளும் பொருட்டு, என் தேவனாகிய கர்த்தர் எனக்குக் கற்பித்தபடியே, நான் உங்களுக்குக் கட்டளைகளையும் நியாயங்களையும் போதித்தேன். ஆகையால் அவைகளைக் கைக் கொண்டு நடவுங்கள்; ஜனங்களின் கண்களுக்கு முன்பாகவும் இதுவே உங்களுக்கு ஞானமும் விவேகமுமாய் இருக்கும்; அவர்கள் இந்தக் கட்டளைகளையெல்லாம் கேட்டு, இந்தப் பெரிய ஜாதியே ஞானமும் விவேகமுமுள்ள ஜனங்கள் என்பார்கள். நம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தரை நாம் தொழுது கொள்ளுகிற போதெல்லாம், அவர் நமக்குச் சமீபமாயிருக்கிறது போல, தேவனை இவ்வளவு சமீபமாய்ப் பெற்றிருக்கிற வேறே பெரிய ஜாதி எது? இந்நாளில் நான் உங்களுக்கு விதிக்கிற இந்த நியாயப் பிரமாணம் முழுமைக்கும் ஒத்த இவ்வளவு நீதியுள்ள கட்டளைகளையும் நியாயங்களையும் பெற்றிருக்கிற வேறே பெரிய ஜாதியும் எது?” என்று மோசே கேட்டான். உபாகமம் 4:5-8.

இஸ்ரவேல் புத்திரருக்கு தேவன் நியமித்திருந்த பகுதிகளை எல்லாம் அவர்கள் ஆக்கிரமிக்கவேண்டியிருந்தது. மெய்தேவனை தொழுது சேவிப்பதைப் புறக்கணித்த தேசங்கள் கொள்ளையடிக் கப்படவிருந்தன. இஸ்ரவேலர்கள் தம்முடைய குணத்தை வெளிப் படுத்தி, பிற மனிதர்களை தம்மண்டைக்கு வழி நடத்துவதே தேவனுடைய நோக்கமாக இருந்தது. உலகம் முழுவதிற்கும் சுவிசஷே அழைப்பைக் கொடுக்கவேண்டியிருந்தது. பலிமுறை ஆராதனை களின் போதனைகள் மூலம் ஜாதிகளுக்கு முன்பாக கிறிஸ்து உயர்த் தப்படவிருந்தார்; அவரை நோக்கிப்பார்க்கிற அனைவரும் பிழைக்க விருந்தார்கள். கானானியப் பெண்ணாகிய ராகாப், மோவாபியப் பெண்ணாகிய ரூத் போன்று விக்கிரகாரதனையை விட்டு மெய்யான தேவனைத் தொழுதுகொள்ள திரும்புகிற அனை வரும், அவர் தெரிந்து கொண்ட மக்களோடு இணைக்கப்படவிருந்தார்கள். இஸ்ரவேலருடைய எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிற போது, அவர் ள் தங்களுடைய எல்லயைப் பெரிதாக்கி, உலகம் முழுவ திலும் தங்களுடைய ராஜ்யத்தை ஸ்தாபிக்கவேண்டியிருந்தது.

தம்முடைய இரக்கத்தின் ஆளுகைக்குள் மக்களை அனை வரையும் கொண்டுவரதேவன் விரும்பினார். பூமியில் சந்தோஷமும் சமாதானமும் நிறைந்திருக்க விரும்பினார். மனிதன் சந்தோஷமாக இருக்கும்படியாக அவனைச் சிருஷ்டித்தார். மனிதர்களுடைய இருதயங்களை பரலோக சமாதானத்தினால் நிரப்ப ஏங்குகிறார். பரலோகத்தின் மாபெரும் குடும்பத்திற்கு ஓர் அடையாளமாக உலகத்திலுள்ள குடும்பத்தினர் இருக்க விரும்புகிறார்.

ஆனால் இஸ்ரவேலர் தேவனுடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்ற வில்லை. “நான் உன்னை முற்றிலும் நற்கனிதரும் உயர்குலத் திராட்சச்செடியாக நாட்டினேன்; நீ எனக்குக் காட்டுத் திராட்சச் செடியின் ஆகாத கொடிகளாய் மாறிப்போனது என்ன?” என்று ஆண்டவர் கேட்கிறார். எரேமியா 2:21.’இஸ்ரவேல் பலனற்ற திராட்சச்செடி, அது தனக்குத்தானே கனி கொடுக்கிறது.” ஓசியா 10:1. “எருசலே மின் குடிகளே, யூதாவின் மனுஷரே, எனக்கும் என் திராட்சத்தோட் டத்துக்கும் நியாயந்தீருங்கள். நான் என் திராட்சத்தோட்டத்திற்காகச் செய்யாத எந்த வேலையை அதற்கு இனிச் செய்யலாம்? அது நல்ல திராட்சப்பழங்களைத் தருமென்று நான் காத்திருக்க, அது கசப்பான பழங்களைத் தந்ததென்ன? இப்போதும் நான் என் திராட்சத்தோட் டத்துக்குச் செய்வதை உங்களுக்கு அறிவிப்பேன்; அதின் வேலியை எடுத்துப்போடுவேன், அது மேய்ந்து போடப்படும்; அதின் அடைப் பைத் தகர்ப்பேன், அது மிதியுண்டுபோம். அதைப் பாழாக்கிவிடு வேன்; அதின் கிளை நறுக்கப்படாமலும்,களை கொத்தி எடுக்கப் படாமலும் போவதினால், முட்செடியும் நெரிஞ்சிலும் முளைக்கும்; அதின்மேல் மழை பெய்யாதபடிக்கு மேகங்களுக்கும் கட்டளை யிடுவேன் என்கிறார். சேனைகளின் கர்த்தருடைய திராட்சத்தோட் டம் இஸ்ரவேலின் வம்சமே; அவருடைய மனமகிழ்ச்சியின் நாற்று யூதாவின் மனுஷரே; அவர் நியாயத்துக்குக் காத்திருந்தார், இதோ, கொடுமை ; நீதிக்குக் காத்திருந்தார், இதோ, முறைப்பாடு.” ஏசாயா 5:3-7.

உண்மையற்ற வாழ்க்கையின் விளைவு எப்படியிருக்கு மென் பதை மோசேயின் மூலமாகஜனங்களுக்கு தேவசொல்லியிருந்தார். அவருடைய உடன்படிக்கையைக் கைக்கொள்ள மறுப்பதால், தேவனுடைய ஜீவனை முற்றிலும் இழந்து போக விருந்தார்கள்; அவருடைய ஆசீர்வாதத்தையும் இழக்கவிருந்தார்கள்.” உன் தேவ னாகிய கர்த்தரை மறவாதபடிக்கும், நான் இன்று உனக்கு விதிக்கிற அவருடைய கற்பனைகளையும் நியாயங்களையும் கட்டளைகளையும் கைக்கொள்ளாமற்போகாதபடிக்கும் எச்சரிக்கையாயிரு . நீ புசித்துத் திருப்தியாகி, நல்ல வீடுகளைக் கட்டி, அவைகளில் குடி யிருக்கும் போதும், உன் ஆடுமாடுகள் திரட்சியாகி, உனக்கு வெள்ளியும் பொன்னும் பெருகி, உனக்கு உண்டானவையெல்லாம் வர்த் திக்கும் போதும், உன் இருதயம் மேட்டிமையடையாமலும் ..... என் சாமார்த்தியமும் என் கைப்பெலனும் இந்த ஐசுவரியத்தை எனக்குச் சம்பாதித்தது என்று நீ உன் இருதயத்தில் சொல்லிக்கொள்ளா மலும் .... உன் தேவனாகியகர்த்தரை நீ மறந்து, வேறே தேவர்களைப்

பின்பற்றி அவர்களைச் சேவித்து, அவர்களைப் பணிந்துகொள் வாயானால், நிச்சயமாய் அழிந்து போவீர்கள் என்று இன்று உங்களுக்குச் சாட்சியாய் அறிவிக்கிறேன். உன் தேவனாகிய கர்த்தருடைய சத்தத்திற்கு நீங்கள் கீழ்ப்படியாற் போவதினால், கர்த்தர் உங்களுக்கு முன்பாக அழித்த ஜாதிகளைப் போல நீங்களும் அழிவீர்கள்” என்று மோசே சொன்னார். உபாகமம் 8:11-14,17,19,20.

யூத ஜனங்கள் இந்த எச்சரிப்புக்குச் செவிசாய்க்கவில்லை. தேவனை மறந்தார்கள்; அவருடைய பிரதிநிதிகள் என்கிற தங்களுடைய மாபெரும் சிலாக்கியத்தைக்காணத்தவறினார்கள். அவர்கள் பெற்றிருந்த ஆசீர்வாதங்களால் உலகிற்கு எந்த ஆசீர்வாதமும் கிடைக்கவில்லை. தாங்கள் பெற்றிருந்த அனுகூலங்களை எல்லாம் தங்களுடைய சுயமகிமைக்காகப் பயன்படுத்தினார்கள். தேவன் சொல்லியிருந்தபடி அவரைச் சேவிக்கவில்லை. தங்களுடைய சக மனிதர்களுக்கும் பக்திக்கேற்ற ஆலோசனைகளையும் முன்மாதிரி யான பரிசுத்த வாழ்க்கையையும் கொடுக்கத் தவறினார்கள். ஜலப்பிரளயத்திற்கு முன்க வாழ்ந்தவர்களைப்போல தங்களுடைய பொல்லாத இதயத்தின் நினைவுகளின்படியெல்லாம் நடந்தார்கள். இவ்வாறு பரிசுத்தமானவற்றையெல்லாம் கேலிக்கூத்தாக்கி, வெறு மனே கர்த்தரின் ஆலயம், கர்த்தரின் ஆலயம், கர்த்தரின் ஆலயம் இதுவே என்று சொன்னார்கள். எரே 7:4. அதேசமயத்தில், தேவ னுடைய நாமத்தைத் திரித்துக்காட்டி, அவருடைய நாமத்தை கன வீனப்படுத்தி, அவருடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்தைத் தீட்டுப்படுத் தினார்கள்.

கர்த்தருடைய திராட்சத்தோட்டத்தின் தோட்டக்காரர்களாக நியமிக்கப்பட்டிருந்தவர்கள் நம்பிக்கைக்கு பாத்திரவான்களாக இல்லை. ஆசாரியர்களும் போதகர்களும் ஜனங்களுக்கு உண்மை யாக உபதேசிக்கவில்லை. தேவனுடைய இரக்கத்தையும் நற்குணத் தையும் மக்களுக்கு எடுத்துச்சொல்லவில்லை ; தேவன் மக்களுடைய அன்பையும் சேவையையும் அவர் எதிர்பார்க்கிறார் என்பதைச் சொல்லவில்லை. இந்த தோட்டக்காரர்கள் தங்களுடைய சுயமகிமையை நாடினார்கள். திராட்சத்தோட்டத்தின் விளைச்சலை தாங்களே அனுபவிக்க விரும்பினார்கள். தங்களை மக்கள் கவனிக்க வும், தங்களுக்கு வந்தனம் செய்யவும் குறியாக இருந்தார்கள்.

இஸ்ரவேலின் தலைவர்களுடைய பாவம் சாதாரண மனிதர்களுடைய பாவம் போன்றதல்ல. இவர்கள் தேவனுக்கு பரிசுத்த கடமைகளைச் செய்யவேண்டியவர்கள். “என்று கர்த்தர் சொல்லு கிறார் ” என்று போதிக்கவும், தங்களுடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் முற்றிலும் கீழ்ப்படிந்து நடக்ககவும் வாக்குக் கொடுத்திருந்தார்கள். ஆனால் வாக்குக்கு மாறாக, வேதவாக்கியங்களைப் புரட்டினார்கள். வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் சுமக்க இயலாத சுமைகளைச் சுமத்தி, சடங்குமுறைகளை வலுக்கட்டாயமாக்கினார்கள். ரபிமார்களின் நிபந்தனைகளை நிறைவேற்ற முடியாமல், இளைப் பாறுதலின்றி மக்கள் தவித்து வந்தார்கள். மனிதனால் ஏற்படுத்தப் பட்ட கட்டளைகளைக் கைக்கொள்வது இயலாமல் போகவே, தேவனுடைய பிரமாணங்களைக் கைக்கொள்ளுவதில் அக்கறை யிழக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

தாம் திராட்சத்தோட்டத்தின் சொந்தக்காரரென்றும், தமக் கென்று பயன்படுத்த அனைத்து உடைமைகளும் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டதென்றும் மக்களிடம் தேவன் சொன்னார். தேவ னுடைய சொத்தைக் கையாளுகிற பரிசுத்தமான பணியை தாங்கள் செய்வதாக ஆசாரியரும், போதகர்களும் நினைக்கவில்லை . அவருடைய பணியின் வளர்ச்சிக்காக தங்களை நம்பி ஒப்படைக்கப் பட்டிருந்த வசதிகளையும் வாய்ப்புகளையும் திட்டமிட்டு திருடி னார்கள். அவர்களுடைய இச்சையையும் பேராசையையும் பார்த்து அஞ்ஞானிகள் கூட அவர்களை அறுவருத்தார்கள். இவ்வாறு அஞ்ஞான உலகத்தார் தேவனுடைய குணத்தையும் அவருடைய ராஜ்யத்தின் கட்டளைகளையும் தவறாகப் புரிந்து கொள்வதற்கு வாய்ப்புண்டானது.

ஒரு தகப்பனைப்போல தேவன் தம் மக்கள் மேல் பொறுமை காத்தார். இரக்கத்தைக் காண்பித்தும், இரக்கத்தை மறுத்தும், அவர்களோடு மன்றாடினார். பொறுமையோடு அவர்களுடைய பாவங்களை எடுத்துச் சொன்னார், தங்களுடைய பாவங்களை அவர்கள் ஒத்துக்கொள்ள நீடிய பொறுமையோடு காத்திருந்தார். தோட்டக்காரர்களிடம் தேவனுடைய கோரிக்கைகளை எடுத்துக் கூற தீர்க்கதரிசிகளையும் தூதுவர்களையும் அனுப்பினார்; ஆனால் அவர்களை அன்போடு ஏற்றுக்கொள்வதற்கு பதிலாக, எதிரிகளைப்போல நடத்தினார்கள். தோட்டக்காரர்கள் அவர்களைத் துன்பப்படுத்தி, கொலை செய்தார்கள். வேறே தூதுவர்களை தேவன் அனுப்பினார்; முன்பு வந்தவர்களுக்குச் செய்தது போலவே அவர்களுக்கும் செய்தார்கள். ஆனால் முன்பைவிட அதிக வெறுப்புடன் தோட்டக்காரர்கள் நடந்துகொண்டார்கள்.

இறுதி முயற்சியாக தேவன், “என் குமாரனுக்கு அஞ்சு வார்கள்” என்று சொல்லி, தமது குமாரனை அனுப்பிவைத்தார். பழிவாங்கும் அளவிற்கு வெறுப்பு அதிகரித்தது; அவர்கள் தங்களுக்குள் சொன்னது என்னவென்றால், “இவன் சுதந்தரவாளி, இவனைக் கொன்று, இவன் சுதந்தரத்தைக் கட்டிக்கொள்வோம்.” அதன்பிறகு திராட்சத்தோட்டத்தைக் கைப்பற்றி, நாம் இஷ்டம் போல அதன் விளைச்சலை அனுபவிக்கலாம்.

யூத ஆட்சியாளர்கள் தேவனை நேசிக்கவில்லை. அவரிட மிருந்து தங்களைத் துண்டித்துக்கொண்டு, சுமூகமான தீர்வுக்கு அவர் முன்னெடுத்த ஏற்பாடுகளையெல்லாம் புறக்கணித்தார்கள். தேவனுடைய அன்பு குமாரனாகிய கிறிஸ்து, திராட்சத்தோட்ட எஜமானரின் கோரிக்கைகளை எடுத்துக்கூற வந்தார். ஆனால் தோட்டக்காரர்கள் அவரை திட்டமாக அவமதித்து, இந்த மனிதன் எங்கள் மீது ஆளுகை செய்யவிடமாட்டோம்’ என்று சொன்னார்கள். கிறிஸ்துவின் குண அழகில் பொறாமை கொண்டார்கள். அவர்களை விட மிக அருமையாகப் போதித்தார்; அவருடைய வெற்றியைப் பார்த்து பயந்தார்கள். அவர்களைக் கடிந்துகொண்டார், அவர்களுடையமாய்மாலத்தைத் தோலுரித்துக் காட்டினார், அவர்களுடைய செய்கையின் நிச்சயமான விளைவுகளைச் சொன்னார். எனவே கோபத்தால் வெகுண்டெழுந்தார்கள். அவருடைய கண்டனங்களுக்கு பதில் சொல்லமுடியாமல், கடும் எரிச்சலடைந்தார்கள். கிறிஸ்துவிடம் தொடர்ந்து காணப்பட்ட உயர்ந்தபட்ச நீதியை வெறுத்தார்கள். தங்கள் சுயநலத்தை அம்பலப்படுத்துகிற விதத்தில் அவருடைய போதனை இருந்ததைக் கண்டு, அவரைக் கொல்லத் தீர்மானித்தார்கள். உண்மைத்தன்மைக்கும் பயபக்திக்கும் அவர் முன்மாதிரியாக இருந்ததும், அவர் செய்த ஒவ்வொன்றிலும் ஆவிக்குரிய தன்மை வெளிப்பட்டதும் அவர்களுக்குப் பிடிக்க வில்லை . அவரது முழு வாழ்க்கையும் அவர்களுடைய சுயநலத் தைக் கண்டிப்பதாக இருந்தது. இறுதி சோதனை வந்தபோது, அதா வது, நித்தியஜீவனுக்கேதுவான கீழ்ப்படிதல் காணப்படுகிறதா அல்லது நித்திய மரணத்திற்கேதுவான கீழ்ப்படியாமை காணப் படுகிறதா என்கிற சோதனை வந்தபோது, இஸ்ரவேலின் பரிசுத்த ரைப் புறக்கணித்தார்கள். கிறிஸ்துவையா பரபாசையா, யாரை விடு தலை செய்யவேண்டும் என்று கேட்டபோது, ‘பரபாசை எங்களுக்கு விடுதலையாக்கும்” என்று சத்தமிட்டார்கள். லூக்கா 23:18. “கிறிஸ்து என்னப்பட்ட இயேசுவை நான் என்ன செய்யவேண்டும்” என்று பிலாத்து கேட்டபோது, ‘‘ அவனைச் சிலுவையில் அறைய வேண்டும்” என்று கூறினார்கள். மத்தேயு 27:22.’‘உங்கள் ராஜாவை நான் சிலுவையில் அறையலாமா” என்று பிலாத்து கேட்ட தற்கு, “இராயனேயல்லாமல் எங்களுக்கு வேறே ராஜா இல்லை” என்று ஆசாரியர்களும் அதிபதிகளும் பதில் சொன்னார்கள். யோவான் 19:15. இந்த நீதிமானுடைய இரத்தப்பழிக்கு நான் குற்றமற்றவன், நீங்களே பார்த்துக்கொள்ளுங்கள் ” என்று பிலாத்து கூறி, தனது கைகளைக்கழுவியபோது, இவனுடைய இரத்தப்பழி எங்கள் மேலும் எங்கள் பிள்ளைகள் மேலும் இருப்பதாக ” என்று தாங்கள் சொல் வது இன்னதென்று அறியாமல் சொன்ன மக்களோடு சேர்ந்து ஆசா ரியர்களும் கத்தினார்கள் . மத்தேயு 27:24, 25.

இதுவே யூதத்தலைவர்களின் தீர்மானமாக இருந்தது. சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்தவர் கரத்தில் வைத்திருந்த, ஒருவனும் திறக்கக்கூடாததாக யோவான் கண்ட புத்தகத்தில் அவர்களுடைய தீர்மானம் பதியப்பட்டுள்ளது. யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் அந்தப் புஸ்தகத்தின் முத்திரையை உடைக்கும் நாளில், அவர்களுக்கு முன் பாக அது வாசிக்கப்பட்டு, நிறைவான தண்டனையைப் பெறுவார்கள்.

தாங்கள் பரலோகத்தின் அன்பிற்குரியவர்கள் என்றும், தேவ னுடைய சபையார் என்கிற எப்போதும் உண்டென்றும் யூதஜனங்கள் நம்பிவந்தார்கள். தங்களை ஆபிரகாமின் பிள்ளைகளென்றார்கள்; அதுவே தங்களுடைய செழிப்பிற்கான ஆதாரமென்றும், தங்களுடைய அந்த உரிமைகளைப் பறிப்பதற்கு வானத்திற்கும் பூமிக்கும் கூட அதிகாரமில்லையென்றும் உறுதியாக நம்பினார்கள். ஆனால் உண்மையற்றவர்களாக வாழ்ந்து, பரலோகத்தின் ஆக்கினைத் தீர்ப் புக்கும், தேவனைவிட்டுப் பிரிவதற்கும் தங்களை ஆயத்தப் படுத்தி வந்தார்கள்.

திராட்சத்தோட்டத்தைப்பற்றிய உவமையிலே, ஆசாரியர் களின் உச்சக்கட்ட துன்மார்க்க செயலை கிறிஸ்து சித்தரித்துக் காட்டின பிறகு, ” திராட்சத் தோட்டத்தின் எஜமான் வரும்போது, அந்தத் தோட்டக்காரரை என்ன செய்வான்” என்று அவர்களிடம் கேட்டார். அந்த உவமையை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் ஆசாரியர்கள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்; அந்தச் சம்பவத்தின் கருத்து தங்களைப் பற்றியது என்பதை உணராமல், ஜனங்களுடன் சேர்ந்து, “அந்தக் கொடியரைக் கொடுமையாய் அழித்து, ஏற்ற காலங்களில் தனக்குக்கனிகளைக் கொடுக்கத்தக்க வேறே தோட்டக்காரரிடத்தில் திராட்சத்தோட்டத்தைக்குத்தகையாகக் கொடுப்பான் ” என்றார்கள்.

தங்களை அறியாமலேயே தங்களுக்கு தண்டனை தீர்ப்பைச் சொன்னார்கள். இயேசு அவர்களை உற்றுப்பார்த்தார்; தங்களுடைய இருதயங்களின் இரகசியங்களை அவர் ஆராய்ந்து விட்டா ரென்பதை ஊடுருவுகிற அவருடைய பார்வையிலேயே அறிந்து கொண்டார்கள். அவருடைய தெய்வீகதன்மை சந்தேகத்திற்கு இட மின்றி, அவர்களுக்கு முன்பாகப் பளிச்சிட்டது. அந்தத் தோட்டக் கார்ர்கள் வேறு யாருமல்ல, தாங்கள் தாம் என்பதை அறிந்தார்கள்; தங்களை அறியாமலேயே அப்படியாக திருப்பதாக ” என்றார்கள்.

அக்கறையோடும் மனவருத்தத்தோடும் கிறிஸ்து அவர்களி டம், வீடுகட்டுகிறவர்கள் ஆகாதென்று தள்ளின கல்லே மூலைக் குத் தலைக் கல்லாயிற்று, அது கர்த்தராலே ஆயிற்று, அது நம்முடைய கண்களுக்கு ஆச்சரியமாயிருக்கிறது என்று நீங்கள் வேதத்தில் ஒருக்காலும் வாசிக்கவில்லையா?” என்று கேட்டார். ஆகை யால், தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களிடத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டு, அதற்கேற்ற கனிகளைத் தருகிற மக்களுக்குக் கொடுக்கப்படும். இந்தக் கல்லின் மேல் விழுகிறவன் நொறுங்கிப்போவான்; இது எவன் மேல் விழுமோ அது அவனை நசுக்கிப்போடும் ” என்று சொன்னார்.

ஜனங்கள் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தால், யூத்தேசத்திற்கு அழிவுவராமல் தடுத்திருப்பார். ஆனால் பொறாமையும், வைராக்கியமும் அவர்களை மனம்மாறவிடாமல் செய்தன. நாச ரேத்தின் இயேசுவை மேசியாவாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதென உறுதியாக இருந்தனர். உலகத்தின் வெளிச்சத்தைப் புறக்கணித் தார்கள்; அதுமுதல் நள்ளிரவின் இருளைப் போன்ற காரிருளில் அவர்களுடைய வாழ்க்கை மூழ்கியது. முன்னுரைக்கப்பட்ட அழிவு யூத தேசத்திற்கு நேரிட்டது. கட்டுக்கடங்காத, தீவிரமான வெறியுணர்வுகள் அவர்களை அழிவுக்கு நடத்தின. கண்மூடித் தனமான மூர்க்கத்தால் ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக்கொண்டார்கள். அகந்தையால் பெருமைக்கும் கலகத்திற்கும் இடம் கொடுத்ததால், ரோம வீர்ர்களின் கோபத்திற்கு ஆளானார்கள். எருசலேம் நகரம் அழிக்கப்பட்டது, தேவாலயம் இடிக்கப்பட்டது, அந்த இடம் உழவுண்டநிலம் போல் காட்சியளித்தது. யூதாவின் புத்திரர் மிகக்கொடுமையான விதங்களில் கொல்லப்பட்டார்கள். இலட்சக்கணக்கான மக்கள் அஞ்ஞானதேசங்களில் அடிமைகளாக விற்கப்பட்டார்கள்.

தேவனுடைய நோக்கத்தை நிறைவேற்ற யூதர்கள் தவறியதால், திராட்சத்தோட்டம் அவர்களிடமிருந்த பறிக்கப்பட்டது. அவர்கள் தவறாகக் கையாண்ட சிலாக்கியங்களும், அவர்கள் அற்பமாக எண்ணிய ஊழியமும் மற்றவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன.

இன்றைய சபை

திராட்சத்தோட்டம் குறித்த உவமை யூதத் தேசத்திற்கு மட்டும் பொருந்தக்கூடியதல்ல. நமக்கும் அதில் பாடமுள்ளது. இன்றைய தலைமுறை சபைக்கும் தேவன் மிகப்பெரிய சிலாக்கியங்களையும் ஆசீர்வாதங்களையும் வைத்திருக்கிறார்; அதற்கேற்ற பிரதிபலனை அவர் எதிர்பார்க்கிறார்.

நம்மை மீட்க மிகப்பெரிய பணயத்தொகை செலுத்தப்பட் டுள்ளது. அது எவ்வளவு விலையேறப்பெற்றது என்பதை உணர்ந்தால் மட்டுமே, அதன் பலன்களைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். தேவ குமாரனுடைய இரத்தத்தாலும், கண்ணீராலும் ஈரமாக்கப்பட்ட நிலம் இது; பரலோகத்தின் விலையேறப்பெற்ற கனிகளை இங்கே அறுவடை செய்ய வேண்டும். தேவ வார்த்தையிலுள்ள சாத்தியங் களின் மகிமையும் மேன்மையும் தேவனுடைய மக்களின் வாழ்க்கை யில் வெளிப்படவேண்டும். கிறிஸ்துவின் குணமும் அவருடைய ராஜ்யத்தின் நியதிகளும் அவருடைய மக்களுடைய வாழ்க்கையில் வெளிப்படவேண்டும்.

தேவனுடைய கிரியைகளை எதிர்க்க சாத்தான் வகைதேடு கிறான், தன்னுடைய கொள்களை ஏற்றுக்கொள்ள மனிதர்களை வற்புறுத்திக்கொண்டே இருக்கிறான். தேவன் தெரிந்து கொண்டவர்களை வஞ்சிக்கப்பட்டவர்கள் என்று சொல்கிறான். அவன் சகோ தரரைக் குற்றஞ்சாட்டுகிறவன். நீதியின் கிரியைகளைச் செய்கிற வர்களுக்கு எதிராக அதிகாரத்தோடு குற்றஞ்சாட்டுகிறான். தம்முடைய மக்கள் சரியான நியதிகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அதனால் கிடைக்கிற பலன்கள் மூலம் சாத்தானுக்குப் பதிலளிக்க ஆண்டவர் விரும்புகிறார்.

ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனிலும், குடும்பத்திலும், சபையிலும், தேவசேவைக்காக ஸ்தாபிக்கப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு ஸ்தாபனத்திலும் இந்த நியதிகள் வெளிப்படவேண்டும். உலகத்திற்குச் செய்யப்படவேண்டிய பணிக்கு ஒவ்வொருவரும் அடையாளமாகத் திகழவேண்டும். இரட்சிக்கும் வல்லமையுடைய சுவிசேஷ சத்தி யங்களின் மாதிரிப்படிவங்களாக அவர்கள் இருக்கவேண்டும். மனுக்குலத்திற்கான தேவனுடைய மாபெரும் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதில் அனைவருமே அவருடைய ஏதுகரங்கள் தாம்.

யூதத்தலைவர்கள் தங்களுடைய பிரமாண்டமான ஆலயத்தையும், முக்கியத்துவமிக்க தங்களுடைய மார்க்கச் சடங்குகளையும் குறித்தும் பெருமை பாராட்டினார்கள்; ஆனால் அவர்களிடம் நியா யமும், இரக்கமும், தேவ அன்பும் காணப்படவில்லை . தேவாலயத்தின் மகிமையும், அவர்களுடைய ஆராதனையின் சிறப்புகளும் அவர்களை தேவனிடம் பரிந்துரைக்க போதவில்லை. ஏனென்றால், அவருடைய பார்வையில் முக்கியமானது ஒன்றுதான்; அது அவர் களிடம் இல்லை. அதாவது, நறுங்குண்டதும் நொருங்குண்டதுமான ஆவியை அவர்கள் பலியாகக் கொடுக்கவில்லை. தேவராஜ்யத்தின் முக்கிய நியதிகள் மறக்கப்படும் போதுதான், சடங்காச்சாரங்கள் அதிகரிக்கின்றன; அவை ஆடம்பரமாகச் செய்யப்படுகின்றன.

குணமேம்பாட்டில் கவனம் செலுத்தாமல், ஆத்தும் அலங் கரிப்பை எண்ணாமல், எளிமையான தேவபக்திக்கு முக்கியத்துவ மளிக்காமல் இருக்கும் போதுதான், பெருமையும் பகட்டாசையும் எழும்புகிறது; அது பிரமாண்டமான ஆலயக் கட்டிடங்களும், பகட் டான அலங்கரிப்புகளும், மரூட்சியூட்டும் சடங்காச்சாரங்களும் வேண்டுமென்கிறது. இவற்றினால் தேவனைக் கனப்படுத்தமுடி யாது. சடங்காச்சாரங்களும், வேஷமும், பகட்டும் நிறைந்த ஒரு நாகரீக மார்க்கம் தேவனுக்குப் பிரியமானதல்ல. இத்தகைய ஆராதனைகள் பரலோகத் தூதுவர்களிடமிருந்து எந்தப் பதிலையும் கொண்டுவருவதில்லை. அதன் ஆராதனைகளுக்குப் பரலோகத் தூதுவர்களிடமிருந்து எந்தப் பதிலும் கிடைக்காது.

தேவனுடைய பார்வையில் சபை விலையேறப்பெற்றதாக இருக்கிறது. அதன் வெளிப்புற அனுகூலங்களை வைத்து தேவன் அதை மதிப்பிடுவதில்லை; மாறாக, அதன் மெய்யான பக்திதான் உலகத்திடமிருந்த அதை வேறுபடுத்துக் காட்டுகிறது. அதன் அங் கத்தினர்கள் கிறிஸ்துவை அறிகிற அறிவில் வளர்வதையும், ஆவிக்குரிய அனுபவத்தில் வளர்வதையும் வைத்தே அதை மதிப்பிடுகிறார்.

பரிசுத்தம், சுயநலமின்மை எனும் விளைச்சலை தம்முடைய திராட்சத்தோட்டத்தில் அறுவைடை செய்ய கிறிஸ்து அதிகமாக ஏங்குகிறார். அன்பின் நியதிகளும், நற்குணத்தின் நியதிகளும் வெளிப்படுகின்றனவா என்று பார்க்கிறார். கிறிஸ்துவின் பிரதிநிதி களிடம் வெளிப்படவேண்டிய குணஅழகோடு, மன அழ கோடும் ஒப்பிடும் போது, ஒட்டுமொத்த கலையழகும் ஒன்று மல்ல . விசு வாசியின் ஆத்துமாவைச் சூழ்ந்திருக்கும் கிருபையும், மனதிலும் இருதயத்திலும் நடைபெறுகிற பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியையும்தான் அவனை ஜீவனுக்கேதுவான ஜீவ்வாசணையாக மாற்றுகிறது; அவனுடைய ஊழியத்தை தேவன் ஆசீர்வதிக்க உதவுகிறது.

உலகத்தில் மிக ஏழ்மையான நிலையில் ஒரு சபை இருக்கலாம். வெளிப்படையான கவர்ச்சி காணப்படாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் அதன் அங்கத்தினர்களிடம் கிறிஸ்துவினுடைய குணத்தின் நியதிகள் காணப்பட்டால், ஆத்துமாக்களில் அவரது சந்தோஷத்தைப் பெற்றிருப்பார்கள். நன்றியுள்ள இருதயங்களிலிருந்து ஏறெடுக்கப் படும் துதியும், ஸ்தோத்திரமும் நற்கந்தமாக தேவனிடம் எழும்பிச்செல்லும்.

கர்த்தர் நல்லவர், வல்லமையுள்ளவர் என்று நாம் சாட்சி கூற அவர் விரும்புகிறார். அவரைத் துதித்து நன்றி கூறும் போது, நாம் அவரைக் கனப்படுத்துகிறோம். ‘ஸ்தோத்திர பலியிடுகிறவன் என்னை மகிமைப்படுத்துகிறான் ” என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். ச ங்50:23. வனாந்தர வழியாய் பயணம் செய்த இஸ்ரவேல் ஜனங்கள், பரிசுத்த பாடல்களால் தேவனைத் துதித்தார்கள். கர்த்தருடைய பிர மாணங்களையும் வாக்குத்தத்தங்களையும் இசையோடு பாடி, யாத்ரீக பயணிகள் வழிநெடுகிலும் பாடிக்கொண்டே சென்றார்கள். கானானிலும் கூட பரிசுத்த பண்டிகைகளுக்காகக் கூடி வரும்போது, தேவனுடைய ஆச்சரியமானகிரியைகளை எண்ணிப்பார்த்து, நன்றி யால் நிறைந்து, அவருடைய நாமத்திற்கு ஸ்தோத்திரம் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. தமது ஜனங்களின் வாழ்க்கை முழுவதுமே துதி யின் வாழ்க்கையாக விளங்க தேவன் விரும்பினார். அதன்மூலம் “பூமியில் ” அவருடைய வழியையும்,“எல்லாஜாதிகளுக்குள்ளும்” அவருடைய இரட்சணியத்தையும் பிரஸ்தாப்ப்படுத்த வேண்டி யிருந்தது. சங்கீதம் 67:1.

அதுபோலவே இப்போதும் நாம் செய்யவேண்டும். உலகமக்கள் பொய் தேவர்களை வணங்கி வருகிறார்கள். பொய்தொழுகையிலிருந்து அவர்களைத் திருப்புவதற்கு அவர்களுடைய விக்கிரகங்களைத் திட்டக்கூடாது; அதைவிட மேலாக, தேவன் நல்லவர் என்பதை அவர்களுக்குச் சொல்லவேண்டும். ‘நானே தேவன் என் பதற்கு நீங்கள் எனக்குச் சாட்சிகள் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.” ஏசா 43:12.

மீட்பின் மாபெரும் திட்டத்தை நாம் புரிந்துகொண்டு போற்ற வும், நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகள் என்கிற மேலான சிலாக்கி யத்தை உணரவும், அவருக்கு முன்பாக கீழ்ப்படிந்து, நன்றியோடும் ஸ்தோத்திரத்தோடும் நடக்கவும் தேவன் விரும்புகிறார். புதுசிருஷ்டி களாக, ஒவ்வொருநாளும் மகிழ்ச்சியோடு தம்மைச் சேவிக்க விரும்புகிறார். நம்முடைய பெயர்கள் ஆட்டுக்குட்டியானவருடைய ஜீவபுஸ்தகத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளன, நம்முடைய கவலைகளை யெல்லாம் அவர்மேல் வைக்க முடியும்’ என்பதை எண்ணி நம் இரு தயங்களில் நன்றி பெருக்கெடுத்து ஓட அவர் விரும்புகிறார். நாம் கர்த்தருடைய சுதந்தரம்; தம்முடைய நீதியையே பரிசுத்தவான்களுக்கு வெண்வஸ்திரமாகத் தரிதிதருக்கிறார்; அதினிமித்தம் நாம் மகிழ்ந்து களிகூர அவர் கட்டளையிடுகிறார்.

ஜெபத்தைப்போல, உள்ளத்தின் நிறைவோடும் உண்மையோ டும் தேவனைத் துதிப்பதும் ஒரு கடமைதான். விழுந்துபோன மனி தர்கள் மேல் தேவன் காட்டின் அற்புத அன்பை நாம் புரிந்து போற்று கிறோம், அள்ள அள்ளக் குறையாத அவருடைய நிறைவிலிருந்து பெரும் ஆசீர்வாதங்களை நாம் எதிர்பார்க்கிறோம் என்பதை உலகத்திற்கும் பரலோக ஜீவிகளுக்கும் நாம் காட்டவேண்டும். அதைக்காட்டிலும் அதிகமாக, நம் அனுபவத்தின் அற்புதமான பக்கங்கள் குறித்து சாட்சி சொல்லவேண்டும். பரிசுத்த ஆவியின் விசேஷித்த அருள்மாரியைப் பெற்றவர்கள், தேவன் தம் பிள்ளைகளுக்காகச் செய்கிற அற்புத கிரியைகளையும், அவருடைய நற் குணங்களையும் எண்ணிப்பார்க்கும் போது, கர்த்தரில் மகிழ்வார்கள்; பயன்மிக்க வகையில் அவருடைய சேவையில் அதிகமாக ஈடுபடுவார்கள்.

அவ்வாறு ஈடுபடுவது, சாத்தானின் வல்லமையை முறியடிக்கிறது. முறுமுறுக்கிற, குறை கூறுகிற ஆவியை அகற்றுகிறது. அத னால் சோதனைக்காரன் செயல்பட இடமிருக்காது. பூலோகவாசி களான மனிதர்கள் பரலோக வாசஸ்தலங்களைச் சுதந்தரிக்கிற தகுதியை அதன்மூலம் வளர்த்துக்கொள்வார்கள்.

இப்படிப்பட்ட சாட்சியானது மற்றவர்களிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். கிறிஸ்துவிற்காக ஆத்துமாக்களை ஆதாயம் பண்ண இதைவிட சிறந்த வழிகள் இல்லை .

தேவநாமத்தின் மகிமை எங்கும் பரவச்செய்ய நம் திறனுக்குட் பட்ட அனைத்தையும் செய்து, தேவனை உண்மையோடு சேவித்து, அவரைப் போற்ற வேண்டும். தேவன் தம்முடைய வரங்களை நமக்குக் கொடுக்கிறார்; அவற்றை நாம் மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டு, அவருடைய குணத்தை உலகிற்கு வெளிப்படுத்த வேண்டும். யூத நிர்வாக அமைப்பில், தேவனைத் தொழுவதில் காணிக்கைகளும் பலிகளும் முக்கிய பங்கு வகித்தன. ஆசரிப்புக் கூடார ஆராதனைக்கென தங்களுடைய வருமானத்திலெல்லாம் ஒரு பகுதியை தசம பாகமாகச் செலுத்தும்படி இஸ்ரவேலருக்குக் கட்டளையிடப்பட்டிருந்தது. இது தவிர அவர்கள் பாவநிவாரண பலிகளையும், மனப்பூர்வமான காணிக்கைகளையும், ஸ்தோத்திர காணிக்கைகளையும் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. சுவிசேஷ ஊழி யத்தை ஆதரிப்பதற்கான ஏற்பாடாக அவை இருந்தன. முற்காலத்தில் தேவன் தம் மக்களிடம் எதிர்பார்த்ததைவிட எவ்விதத்திலும் குறைவாக இன்று அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆத்தும இரட்சிப்பிற் கான மாபெரும் பணி தொடர்ந்து செய்யப்படவேண்டும். இப்பணி யைச் செய்யும்படி தசமபாகம், பலிகள், காணிக்கைகள் போன்ற வற்றை முன்னேற்பாடாகக் கொடுத்திருக்கிறார். அதன்மூலம் சுவி சேஷ ஊழியம் தொடர்ந்து நடைபெறவேண்டும் என்பது அவருடைய நோக்கம். தசமபாகம் தமக்குரியது என்கிறார்; அதைப் பரி சுத்தமாகக் கருதி அவருக்கென்று பிரித்தெடுத்து, அவருடைய நோக்கத்தை நிறைவேவற்றுவதற்காக அவருடைய பொக்கிஷசா லையில் சேர்க்க வேண்டும். மனப்பூர்வமான காணிக்கைகளையும் ஸ்தோத்திர காணிக்கைகளையும் அவர் நம்மிடம் கேட்கிறார். பூமியின் கடையாந்தரங்கள் மட்டும் சுவிசேஷத்தைக் கொண்டுசெல்ல இவற்றை அர்ப்பணம் செய்யவேண்டும்.

தேவ சேவையில் தனிநபர் ஊழியமும் ஒன்று . உலகத்தை இரட்சிக்கும் பணியில் அவரோடு ஒத்துழைத்து, தனிப்பட்ட விதத் திலும் முயல வேண்டும். ‘நீங்கள் உலகமெங்கும் போய், சர்வ சிருஷ்டிக்கும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கியுங்கள்” என்பதே கிறிஸ்து வின் ஊழியக்கட்டளை . மாற்கு 16:15. தம்முடைய சீடர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் இந்தக் கட்டளையைக் கொடுக்கிறார். கிறிஸ்துவைப்போல வாழ தங்களை தத்தம் செய்தவர்கள், தங்களுடைய சகமனிதர்களுடைய இரட்சிப்பிற்காகவும் தத்தம் செய்யவேண்டும். கிறிஸ்துவோடு இணையும் போது அவருடைய இதயத்தின் தொனி, இவர்களுடைய இருதயங்களிலும் தொனிக்கும். ஆத்துமாக்கள் மேல் அவர் காட்டுகிற ஏக்கம் இவர்களிலும் காணப்படும். எல்லா ருக்கும் ஒரே விதமான பணி இருக்காது; ஆனால் ஒவ்வொருவருக் கும் தனித்தனி பங்கும் பணியும் உண்டு.

பண்டைக்காலங்களில் ஆபிரகாமும், ஈசாக்கும், யாக்கோபும், ஞானமும் சாந்தமும் பெற்றிருந்த மோசேயும், பல்வேறு திறன்களைப் பெற்றிருந்த யோசுவாவும் தேவனுக்கு ஊழியஞ்செய்ய அழைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். மிரியாமின் இசை, தெபோராளின் தைரியம் மற்றும் பயபக்தி, ரூத்தின் பிள்ளை பாசம், சாமுவேலின் கீழ்ப்படிதல் மற்றும் உண்மைதன்மை, எலியாவின் உறுதியான விசுவாசம், எலிசாவின் மென்மையான, கீழ்ப்படுத்துகிற செல் வாக்கு - இவை எல்லாமே அவசியமாக இருந்தன. எனவே, இன்று யார்மீதெல்லாம் தேவன் தம்முடைய ஆசீர்வாதங்களை அருளி யிருக்கிறாரோ அவர்கள் உண்மையோடு ஊழியம் செய்யவேண்டும்; அவருடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நாமத்தின் மகிமை யையும் பரப்புவதற்கு ஒவ்வொரு வரத்தையும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

கிறிஸ்துவை தங்கள் சொந்த இரட்சகராக ஏற்றுக்கொள்கிற ஒவ்வொருவரும் சுவிசேஷத்தின் சத்தியத்தையும், அதன் இரட்சி க்கும் வல்லமையையும் தங்கள் வாழ்க்கையில் வெளிப் படுத்த வேண்டும். தேவன் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கிற அனைத்தையும் கிறிஸ்துவினுடைய கிருபையின் மூலம் நாம் நிறைவேற்ற முடியும். பரலோகத்தின் ஐசுவரியங்கள் அனைத்தும் தேவனுடைய பிள்ளைகள் மூலமாக வெளிப்படவேண்டும். ‘நீங்கள் மிகுந்த கனிகளைக் கொடுப்பதினால் என் பிதா மகிமைப்படுவார், எனக்கும் சீஷரா யிருப்பீர்கள்” என்று கிறிஸ்து சொல்கிறார். யோவான் 15:8.

ஒட்டுமொத்த உலகமும் தம்முடைய திராட்சத்தோட்டமென உரிமை கோருகிறார். இப்பொழுது அது அபகரிக்கிறவனிடம் இருந்தாலும், அதன் உரிமையாளர் தேவன்தாம். சிருஷ்டிப்பி னாலும் மீட்பினாலும் அதை தமக்குச் சொந்தமாக்கினார். உலகத்திற்காகவே கிறிஸ்து பலியானார். “தேவன் தம்முடைய ஒரே பேறான குமாரனை... தந்தருளி, இவ்வளவாய் உலகத்தில் அன்பு

கூர்ந்தார்.” யோவான் 3:16. அந்த ஒரே ஈவின் மூலமாகத்தான் மற்ற ஈவுகள் எல்லாம் மனிதருக்கு அருளப்படுகின்றன. ஒட்டுமொத்த உலகமும் தேவனிடமிருந்து ஆசீர்வாதத்தை தினமும் பெறுகிறது. நன்றி கெட்ட மனுகுலத்தாருக்குக் கிடைக்கிற ஒவ்வொரு சொட்டு மழைத்துளியும், ஒவ்வொரு ஒளிக்கதிரும், ஒவ்வொரு இலையும், பூவும், கனியும் தேவனுடைய நீடிய பொறுமையையும் அவருடைய மகா அன்பையும் சாட்சியிடுகின்றன.

அந்த மகாவள்ளலுக்கு நாம் என்னத்தைத் திரும்பக் கொடுக்கி றோம்? தேவனுடைய கோரிக்கைகளை மனிதர்கள் எவ்வாறு கையாளுகிறார்கள்? மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் யாரைச் சே வித்து வருகிறார்கள்? உலகப்பொருட்களைச் சேவிக்கிறார்கள். வசதி, பதவி, உலக இன்பம் இவைதாம் அவர்களுடைய இலக்கு. வசதிக்காகக் கொள்ளையடிக்கிறார்கள்; மனிதனை மட்டுமல்ல தேவனையும் . சுயநல திருப்திக்காக அவருடைய ஈவுகளைப் பயன் படுத்துகிறார்கள். தங்களுக்குக் கிடைக்கிற ஒவ்வொன்றையும் தங்கள் பேராசையையும் சிற்றின்ப நாட்டத்தையும் பூர்த்தி செய்ய பயன் படுத்துகிறார்கள்.

இன்று உலகத்தில் காணப்படும் அதே பாவம்தான் அன்று இஸ்ரவேலில் அழிவைக் கொண்டு வந்தது. இஸ்ரவேலர் மேல் அழிவைக் கொண்டு வந்த பாவங்களாக எவற்றையெல்லாம் சொல்லலாம்? தேவனிடம் நன்றியில்லாமை, வாய்ப்புகளையும் ஆசீர் வாதங்களையும் புறக்கணித்தல், தேவனுடைய ஈவுகளை சுயநலத்திற்காகப் பயன்படுத்துதல். இந்தப் பாவங்கள் தாம் இன்று உல கத்தை அழித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

ஒலிவமலையில் நின்று, தெரிந்து கொள்ளப்பட்ட எருசலேமைப் பார்த்தவாறு கிறிஸ்து கண்ணீர் விட்டாரே, அது அந்த நகரத்திற்காக மாத்திரமல்ல. எருசலேமைப் போலவே இந்த உலகமும் அழியப்போவதைக் கண்டார்.

“உனக்குக் கிடைத்த இந்த நாளிலாகிலும் உன் சமாதானத் துக்கு ஏற்றவைகளை அறிந்திருந்தாயானால் நலமாயிருக்கும், இப்பொழுதோ அவைகள் உன் கண்களுக்கு மறைவாயிருக்கிறது. “” லூக்கா 19:42.

‘ இந்த நாளிலாகிலும்.” அந்த நாள் நெருங்கி விட்டது. கொடுக்கப்பட்ட சிலாக்கியமும் இரக்கமும் இறுதிகட்டத்தை நெருங்கிவிட்டன. பழிவாங்குதலின் மேகம் சூழ்ந்து வருகிறது. தேவனுடைய கிருபையைப் புறக்கணித்தவர்கள் சடுதியில் அழிக் கப்படுவார்கள்; தப்புவதில்லை .

ஆனால் உலகம் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. தாங்கள் தண்டிக்கப்படும் நாளை மக்கள் அறியாதிருக்கிறார்கள்.

இப்படிப்பட்ட நெருக்கடியில் சபையின் நிலை என்னவாக இருக்கவேண்டும்? அதன் அங்கத்தினர்கள் தேவனுடைய கோரிக் கைகளின்படி நடக்கிறார்களா? அவருடைய ஊழியப்பணியை நிறைவேற்றி, அவருடைய குணத்தை உலகிற்குப் பிரதிபலிக் கிறார்களா? எச்சரிப்பாகக் கொடுக்கப் படும் கடைசி எச்சரிப்பின் செய்தியை தங்கள் சகமனிதர்களிடம் வலியுறுத்திக் கூறுகிறார்களா?

மனிதர்கள் ஆபத்தில் இருக்கிறார்கள். திரளானோர் அழிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் கிறிஸ்துவின் சீடர்களெனச் சொல்வோரில் ஒரு சிலர்தானே இந்த ஆத்துமாக்கள் மேல் பாரத்தோடி ருக்கிறார்கள். உலகத்தின் முடிவு தராசில் ஊசலாடுகிறது; ஆனாலும் மனிதர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளதிலேயே மிக ஆழமான சத்தியத்தைப் பெற்றிருப்பதாகச் சொல்கிறவர்கள் கூட இந்நிலை கண்டு அசைவதில்லை. மனுகுலத்தைத் தொடுவதற்கும், அவர்களை தேவன் பக்கம் இழுப்பதற்கும் கிறிஸ்துவானவர் மனித சுபாவத்தைத் தரித்தார், தம் பரலோக வீட்டையே விட்டார். அவருடைய அன்புதான் அதற்கு காரணம். அந்த அன்பு இன்று மனிதர் களிடம் இல்லை. தேவனுடைய மக்கள் மதிமயங்கி, முடங்கிப்போன நிலையில் காணப்படுகிறார்கள். அதுதான் இச்சமயத்திற்கான கடமையை அவர்கள் புரிந்துகொள்ள முடியாதபடி செய்கிறது.

கானானுக்குள் சென்றதும் அந்தத் தேசம் முழுவதையும் இஸ்ர வேலர் தங்களுக்குச் சொந்தமாக்கவேம்டும் என்பது தேவனுடைய திட்டம். அதை அவர்கள் செய்யவில்லை. அத்தேசத்தை அரை குறையாக ஆக்கிரமித்து, தங்கள் வெற்றியின் பலனை அனுபவிப் பதில் திருப்தியடைந்து விட்டார்கள். தாங்கள் ஏற்கனவே ஆக்கிர மித்த பகுதிகளைச் சுற்றியே குடியிருந்தார்களே தவிர, புதிதாக இடங்களைப் பிடிக்கும்படி முன்னேறிச் செல்லவில்லை. அவநம் பிக்கையும் மெத்தனப்போக்கும்தான் காரணம். அதனால் தேவனை விட்டு பின்வாங்கத் துவங்கினார்கள். அவருடைய நோக்கத்தை அவர்கள் நிறைவேற்றத் தவறியதால், அவர்களை ஆசீர்வதிப்பதாக தேவன் கொடுத்திருந்த வாக்குறுதியையும் நிறைவேற்ற இயலாமற் போயிற்று. இன்றைய சபையும் இதேபோல செயல்படவில்லையா? உலகம் முழுவதிற்கும் சுவிசேஷச்செய்தியை அறிவிக்க வேண்டும்; ஆனால் கிறிஸ்தவர்களெனச் சொல்பவர்கள், சுவிசேஷத்தின் சிலாக்கியங்களை தாங்கள் மட்டுமே அனுபவிக்கும்படி கூடுகிறார்கள். புதிய பகுதிகளில் கால் மிதித்து, அப்பாலுள்ள பகுதிகளுக்கும் இரட்சிப்பின் செய்தியைக் கொண்டு செல்ல வேண்டியதின் அவ சியத்தை உணர்வதில்லை. ‘நீங்கள் உலகெங்கும் போய், சர்வ சிருஷ்டிக்கும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கியுங்கள்” என்கிற கிறிஸ்து வின் ஊழியக்கட்டளையை நிறைவேற்ற மறுக்கின்றார்கள். மாற்கு 16:15. யூதசபையின் பாவத்தைவிட எவ்விதத்திலும் இது குறைந்ததா?

கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுவதாகச் சொல்லிக்கொள்வோர், பர லோகத்திற்கு முன்பாக பரிட்சைக்கு நிற்கிறார்கள். தேவனுடைய சேவையில் உற்சாகமின்மையும், அதற்கான முயற்சியில் தளர்வும் காணப்படுவதால் உண்மையற்றவர்கள் என்று தீர்க்கப்படுகிறார்கள். தாங்கள் செய்கிற ஊழியத்தைமிகச்சிறப்பாகச் செய்வார்களானால், ஆக்கினைக்கு ஆளாக மாட்டார்கள்; முழு ஈடுபாட்டுடன் ஊழியத் தைச் செய்தால், இதைவிட இன்னும் அதிகமாகச் சாதிக்கலாம்.

சுயமறுப்பு ஆவியையும், சிலுவையைச் சுமக்கிற மனநிலை யையும் பெருமளவில் அவர்கள் இழந்து போனதை அவர்களும் அறிவார்கள், மற்றவர்களும் அறிவார்கள். அநேகர் இருக்கிறார்கள்; பரலோகப்புத்தகங்களில் அவர்களுடைய பெயர்களுக்கு நேராக, ‘உற்பத்தியாளர்கள் அல்ல, நுகர்ந்து மகிழ்ந்தவர்கள்’ என்று எழுதப்பட்டிருக்கும். கிறிஸ்துவின் நாமம் அவமிக்கப்படு வதற்கு அவருடைய நாமத்தைத் தரித்திருக்கிற பலர் காரணமாக இருக்கிறார்கள்; அவர்கள் அவருடைய அழகை மறைக்கிறார்கள், அவருடைய கனத்திற்கு இழுக்குண்டாக்குகிறார்கள்.

சபைப் பதிவேடுகளில் பெயர்கள் இருந்தும், கிறிஸ்துவின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டிராத அநேகர் இருக்கிறார்கள். அவருடைய போதனைக்கு அவர்கள் செவிகொடுப்பதில்லை; அவருடைய வேலையைச் செய்வதுமில்லை. அதனால் எதிரியின் கட்டுப்பாட் டின்கீழ் இருக்கிறார்கள். நன்மையுண்டாக்குகிற எதையும் அவர்கள் செய்வதில்லை; எனவே கணக்கிடமுடியாத பாதிப்புகளை உண்டாக் குகிறார்கள். அவர்களுடைய செல்வாக்கானது ஜீவனுக்கேதுவான ஜீவவாசணையாக இராத்தால், மரணத்துக்கேதுவான மரண வாசனையாக இருக்கிறது.

“இவைகளை விசாரியாதிருப்பேனோ?” என்று ஆண்டவர் கேட்கிறார். எரே 5:9. இஸ்ரவேல் புத்திரர் தேவ நோக்கத்தை நிறை வேற்றத் தவறியதாலேயே புறக்கணிக்கப்பட்டார்கள்; தேவ அழைப்பு மற்ற ஜனங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. அந்த ஜனங்களும் உண்மையற்றவர்களாகக் காணப்பட்டால், அதேபோல புறக்கணிக்கப்படமாட்டார்களா?

திராட்சத்தோட்டம் குறித்த உவமையில் தோட்டக்காரர்களை குற்றவாளிகளெனகிறிஸ்து கூறினார். அவர்கள்தாம் தோட்டத்தின் விளைச்சலை தங்கள் எஜமானுக்குக் கொடுக்க மறுத்தார்கள். யூத தேசத்தில் ஆசாரியர்களும், போதகர்களும் தான் ஜனங்களைத் தவறாக வழிநடத்தினார்கள்; தேவன் அவர்களிடம் எதிர்பார்த்த சேவையைச் செய்யாமல் அதன்மூலம் அவரைக் கொள்ளையடித் தார்கள். அவர்கள் தாம் அந்தத் தேசத்தரை கிறிஸ்துவை விட்டு தூரே வழிநடத்தினார்கள்.

மனிதர்களுடைய பாரம்பரியம் கலக்கப்பட்டிராத தேவனுடைய கட்டளையை கீழ்ப்படிதலின் அளவுகோலாக கிறிஸ்து ஜனங்களுக்கு உபதேசித்தார். இதனால் ரபிமார்கள் அவரை மிகவும் வெறுத்தர்கள். அவர்கள் தேவவார்த்தைக்கு மேலாக மனிதர்களுடைய போதனையை உயர்த்தினார்கள்; தேவ போதனைகளை மக்கள் காணாதபடிச் செய்தார்கள். மனிதர்கள் இயற்றிய கட்டளைகளை ஒதுக்கிவிட்டு, தேவவார்த்தையின் நிபந்தனைகளுக்குக் கீழ்ப்படிய அவர்களுக்கு விருப்பமில்லை. சத்தியத்தை முக்கியப் படுத்தி, பகுத்தறிவால் உண்டாகும் அகந்தையையும், மனிதர்களிட மிருந்து கிடைக்கிற புகழ்ச்சியையும் ஒதுக்கித்தள்ள விருப்பமில்லை. கிறிஸ்து வந்து, தேவனுடைய கோரிக்கைகளை அவர்களுக்கு அறி வித்தபோது, தங்களுக்கும் மக்களுக்கும் இடையே தலையிடு வதற்கு அவருக்கு உரிமையில்லையென ஆட்சேபித்தார்கள்; அவருக்கு எதிராக மக்களைத் தூண்டிவிட்டு, அவரைக் கொல்ல திட்டம் தீட்டினார்கள்.

கிறிஸ்து புறக்கணிக்கப்பட்டதற்கும், அதன் விளைவுகளுக்கும் அவர்கள்தாம் பொறுப்பு. ஒரு தேசம் பாவத்திற்குள் மூழ்கியதற்கும், ஒரு தேசம் அழிந்துபோனதற்கும் மதத்தலைவர்கள்தாம் காரணம்.

நம்முடைய நாட்களிலுங்கூட இதே செல்வாக்கு செயல்பட வில்லையா? கர்த்தருடைய திராட்சத்தோட்டத்தின் ஊழியக்கா ரர்களில் பலர் யூதத்தலைவர்கள் போல நடந்து கொள்ளவில் லையா? தேவவார்த்தையின் திட்டமான நிபந்தனைகளை விட்டு மக்களை மதத்தலைவர்கள் வழிவிலகச் செய்யவில்லையா? தேவ னுடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படியக் கற்றுக்கொப்பதற்கு பதி லாக, மீறுவதற்குக் கற்றுக்கொடுக்கவில்லையா? தேவனுடைய கட்டளைகளுக்கு மனிதர்கள் கட்டுப்பட்டவர்கள் அல்லர் என்கிற செய்திதான் இன்றைய பெரும்பாலான சபைகளின் பிரசங்கமேடை களில் பிரசங்கிக்கப்படுகின்றன. மனிதப் பாரம்பரியங்களும், நிய மங்களும், பழக்கவழக்கங்களும் உயர்த்தப்படுகின்றன. தேவனுடைய ஈவுகளைப் பெற்றவர்கள் பெருமைக்கும் சுயநிறைவுக்கும் இடமளிக்கிறார்கள்; தேவனுடைய கோரிக்கைகளைக் கண்டு கொள்ளாமல் விடுகிறார்கள்.

தேவனுடைய கட்டளைகளைப் புறக்கணிக்கிறவர்கள், தாங்கள் செய்வது இன்னதென்று அறியாதிருக்கிறார்கள். தேவனுடைய குணமானது, எழுத்துவடிவில் அவருடைய கட்டளைகளாக எழுதப் பட்டுள்ளன. அவருடைய ராஜ்யத்தின் நியதிகளும் அவற்றில் உள் ளடங்கியுள்ளன. இந்த நியதிகளை ஏற்றுக்கொள்கிற மறுக்கிறவன், தேவனுடைய ஆசீர்வாதங்கள் புரண்டோடுகிற வழியைவிட்டு தள்ளி நின்று கொள்கிறான்.

இஸ்ரவேலருக்கு எவ்வளவு மகிமையான வாய்ப்புகள் வழங் கப்பட்டிருந்தன என்பதை தேவனுடைய கற்பனைகளுக்குக் கீழ்ப் படிவதால் மட்டுமே உணரமுடியும். அதே குணமேம்பாட்டையும், அதே பரிபூரண ஆசீர்வாதத்தையும் கீழ்ப்படிதலால் மட்டுமே நாம் பெறமுடியும். மனதிலும் ஆத்துமாவிலும் சரீரத்திலும் கிடைக்கிற ஆசீர்வாதமும், வீட்டிலும் வயலிலும் கிடைக்கும் ஆசீர்வாதமும், இம்மையிலம் மறுமையிலும் கிடைக்கும் ஆசீர்வாதமும் அதில் அடங்கும்.

ஆவிக்குரிய உலகிலும் இயற்கை உலகிலும் நல்ல விளைச்ச லைப் பெறுவதற்கான நிபந்தனை தேவனுடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவதுதான். தேவனுடைய கட்டளைகளை அவமதிக்குமாறு மக்களுக்குப் போதிக்கிறவர்கள், தேவ மகிமைக்காக மக்கள் கனி கொடுக்க முடியாதபடி தடை செய்கிறார்கள்

கர்த்தருடைய திராட்சத்தோட்டத்தின் பலனை அவரிடமே மறைக்கிற குற்றத்திற்கு ஆளாகிறார்கள்.

தேவன் அனுப்புகிற தூதுவர்கள் தங்கள் எஜமானுடைய கட்ட ளைக்கு இணங்கி நம்மிடம் வருகிறார்கள். தேவனுடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படியுமாறு கிறிஸ்துவைப்போலவே வலியுறுத்திக் கூறுகிறார்கள். திராட்சத்தோட்டத்தின் பலன்களை, அன்பு - தாழ்மை - சுயதியாக சேவை எனும் கனிகளை அவர் நம்மிடம் எதிர் பார்ப்பதாகச் சொல்லுகிறார்கள். இதைக் கேட்கும் தோட்டக்காரர்கள் பலர் யூதத்தலைவர்களைப்போலவெகுண்டெழுவதில்லையா? தேவனுடைய கட்டளையின் கோரிக்கையை மக்களிடம் அறிவிக் கும்போது, அதைப் புறக்கணிக்குமாறு இந்தப் போதகர்கள் தங்களுடைய செல்வாக்கைப் பயன்படுத்துவதில்லையா? இவர்களை உண்மையற்ற ஊழியர்களென தேவன் சொல்லுகிறார்.

பண்டைய இஸ்ரவேலரிடம் தேவன் சொன்னவற்றில், இன் றைய சபைக்கும் சபைத்தலைவர்களுக்கும் ஒரு முக்கிய எச்சரிப்பு உள்ளது. இஸ்ரவேலரைக்குறித்து கர்த்தர், “என் வேதத்தின் மகத்து வங்களை அவர்களுக்கு எழுதிக்கொடுத்தேன்; அவைகளை அந்நியகாரியமாக எண்ணினார்கள்” என்று சொன்னார். ஓசியா 8:12. ஆசாரியர்களையும் போதகர்களையும் குறித்து, “என் ஜனங்கள் அறிவில்லாமையினால் சங்காரமாகிறார்கள்; நீ அறிவை வெறுத் தாய், ஆகையால் நீ என் ஆசாரியனாயிராதபடிக்கு நானும் உன்னை வெறுத்துவிடுவேன்; நீ உன் தேவனுடைய வேதத்தை மறந்தாய், ஆகையால் நானும் உன் பிள்ளைகளை மறந்துவிடுவேன்” என்று சொன்னார். ஓசியா 4:6.

தேவனுடைய எச்சரிப்புகளுக்குச் செவிகொடுக்காமல் போக லாமா? அவருக்குச் சேவை செய்யகிடைக்கும் வாய்ப்புகளை மேம் படுத்தாமல் இருக்கலாமா? உலகத்தாரின் பரிகாசம், பகுத்தறிவு பெருமை, மனிதப்பாரம்பரியத்திற்கும் பழக்கவழக்கங்களுக்கும் ஒத்துப்போகுதல் போன்றவற்றைக் காரணங்காட்டி, பெயர்ச்சீடர்கள் அவருக்குச் சேவை செய்யாமல் இருக்கலாமா? யூதத் தலைவர்கள் கிறிஸ்துவைப் புறக்கணித்தது போல, அவர்கள் தேவவார்த்தை யைப் புறக்கணிக்கலாமா? இஸ்ரவேலருடைய பாவத்தின் விளைவை நாம் அறிவோம். இன்றைய சபை அதிலுள்ள எச்சரிப் புக்குச் செவிகொடுக்குமா?

“சில கிளைகள் முறித்துப்போடப்பட்டிருக்க, காட்டொலிவ மரமாகிய நீ அவைகள் இருந்த இடத்தில் ஒட்டவைக்கப்பட்டு, ஒலிவ மரத்தின் வேருக்கும் சாரத்துக்கும் உடன் பங்காளியா யிருந்தாயானால், நீ அந்தக்கிளைகளுக்கு விரோதமாய்ப் பெருமை பாராட்டாதே... அவிசுவாசத்தினாலே அவைகள் முறித்துப்போடப் பட்டன, நீ விசுவாசத்தினாலே நிற்கிறாய்; மேட்டிமைச் சிந்தையா யிராமல் பயந்திரு . சுபாவக்கிளைகளைத் தேவன் தப்பவிடாதிருக்க, உன்னையும் தப்பவிடமாட்டார் என்று எச்சரிக்கையாயிரு . ரோமர் 11:17-21.

24 - கலியாண வஸ்திரம் இல்லாமல்

கலியாண வஸ்திரம் குறித்த உவமையானது ஒரு மாபெரும் பாடத்தை நமக்குக் கற்றுத்தருகிறது. கலியாணம் என்பது தேவ னுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையேயான ஐக்கியத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. கலியாண வஸ்திரமானது திருமண விருந்தில் கலந்துகொள்ள தகுதியாக எண்ணப்படுவதற்கு பெற்றிருக்கவேண்டிய குணத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

பெரிய விருந்து பற்றிய உவமைபோல இந்த உவமையிலும், சுவிசேஷ அழைப்பும், யூதஜனங்கள் அதைப் புறக்கணித்ததும், புறஜாதியாருக்கு அந்த இரக்கத்தின் அழைப்பு கொடுக்கப்படு வதும் எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. மேலும், அழைப்பைப் புறக் கணிக்கிறவர்கள் மிகுந்த அவமானத்திற்கும் மிகக்கொடிய தண்டனைக்கும் ஆளாகப்போவதையும் இந்த உவமை எடுத்துக்காட்டுகிறது. விருந்தில் கலந்துகொள்ள அழைப்பு கொடுப்பவர் ராஜா; கட்டளை கொடுக்கிற அதிகாரம் படைத்தவர். அதனால் அது மிகுந்த கனத்திற்குரிய அழைப்பு. ஆனாலும் மக்கள் அதை மதிக்க வில்லை. அதாவது, ராஜாவின் அதிகாரத்தை மதிக்கவில்லை. அந்த உவமையில் வீட்டெஜமானின் அழைப்பை அலட்சியம் செய்தார்கள்; இங்கு ராஜாவின் அழைப்பை அவமதித்ததோடு, அழைக்கச் சென்றவர்களையும் கொல்லுகிறார்கள். அவருடைய ஊழியக்காரர்களை அவமானப்படுத்தி, கொடுமைப்படுத்தி, கொலை செய்கிறார்கள்

தனது அழைப்பு அவமதிக்கப்பட்டதைக் கண்ட அந்த வீட் டெஜமான், அழைக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவனும் தனது விருந்தை ருசிப்பதில்லையென்று ஆணையிட்டான். ஆனால், ராஜாவின் அழைப்பைப் புறக்கணித்தவர்கள் தன்னுடைய சமுகத்திலும் விருந்திலும் பிரவேசிப்பதில்லையெனகட்டளையிட்டதோடு அதிகமாகச் செய்கிறான். அவன் தன் சேனைகளை அனுப்பி, அந்தக் கொலை பாதகரை அழித்து, அவர்கள் பட்டணத்தையும் சுட்டெரித்தான்.

இரண்டு உவமைகளிலுமே விருந்தினர்களுக்கு விருந்து கொடுக்கப்படுகிறது. ஆனால் இரண்டாவது உவமையோ, விருந்தில் கலந்து கொள்கிற ஒவ்வொருவரும் செய்யவேண்டிய ஆயத்தம் ஒன்றிருப்பதைக் காட்டுகிறது. இந்த ஆயத்தத்தை அலட்சியம் செய்பவர்கள் வெளியே துரத்தப்படுகிறார்கள். “விருந்தாளிகளைப் பார்க்கும்படி ராஜா உள்ளே பிரவேசித்த போது, கலியாண வஸ்திரம் தரித்திராத ஒரு மனுஷனை அங்கே கண்டு : சிநேகிதனே, நீ கலியாண வஸ்திரமில்லாதவனாய் இங்கே எப்படி வந்தாய் என்று கேட்டான்; அதற்கு அவன் பேசாமலிருந்தான். அப்பொழுது, ராஜா பணிவிடைக்காரரை நோக்கி : இவனைக் கையுங்காலும் கட்டிக் கொண்டுபோய், அழுகையும் பற்கடிப்பும் உண்டாயிருக்கிற புறம் பான இருளிலே போடுங்கள்” என்றான்.

கிறிஸ்துவின் சீடர்கள் விருந்திற்கான அழைப்பைக் கொடுத் தார்கள். தேவனுடைய இராஜ்யம் சமீபித்திருக்கிறதென்று அறி வித்து, மனந்திரும்பி சுவிசேஷத்தை விசுவாசிக்குமாறு மக்களை அழைக்க பன்னிருவரையும், பிறகு எழுபது பேரையும் நமது ஆண்ட வர் அனுப்பியிருந்தார். ஆனால் அழைப்பிற்கு மக்கள் செவி கொடுக்கவில்லை. விருந்திற்கு அழைக்கப்பட்டவர்களோ வர வில்லை . பிறகு, “என் விருந்தை ஆயத்தம் பண்ணினேன், என் எருதுகளும் கொழுத்த ஜெந்துக்களும் அடிக்கப்பட்டது, எல்லாம் ஆயத்தமாயிருக்கிறது, கலியாணத்திற்கு வாருங்கள்” என்று அழைக்கும் படி ஊழியர்களை அனுப்பிவைத்தார். கிறிஸ்து சிலுவையிலறையப்பட்ட பிறகு இந்த அழைப்பு யூத தேசத்தாருக் குக் கொடுக்கப்பட்டது. ஆனால் தேவனுடைய விசேஷித்த ஜனங் களெனச் சொல்லிக்கொண்ட அந்தத் தேசத்தார், பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையோடு அறிவிக்கப்பட்ட சுவிசேஷத்தைப் புறக்கணித்தார்கள். மிகவும் ஏளனத்தோடு அதைப் புறக்கணித்தவர்கள் பலர். மற்றவர்களோ இரட்சிப்பின் செய்தியையும், மகிமையின் கர்த்தரை புறக்கணிப்பவர்களுக்கு மன்னிப்பு உண்டு என்கிற செய்தியையும் கேட்டு கடும் எரிச்சலடைந்து, செய்தியை அறிவித்தவர்களுக்கு எதிராகத் திரும்பினார்கள். அப்பொழுது மிகுந்த துன்பம் உண்டா யிற்று.” அப் 8:1. ஆண்களிலும் பெண்களிலும் பலர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்கள். ஸ்தேவான், யாக்கோபு உட்பகர்த்தருடைய ஊழியர்கள் சிலர் கொலை செய்யப்பட்டார்கள்.

இப்படியாக யூதஜனங்கள் தேவனுடைய இரக்கத்தை இறுதி யாகப் புறக்கணித்தார்கள். அதன் விளைவு என்னவென்று உவமை யில் கிறிஸ்து முன்னறிவித்தார். ‘ராஜா அதைக் கேள்விப்பட்டு, கோபமடைந்து, தன் சேனைகளை அனுப்பி, அந்தக் கொலை பாத கரை அழித்து, அவர்கள் பட்டணத்தையும் சுட்டெரித்தான். யூதர்களுக்கு எதிரான தீர்ப்பினால் தான் எருசலேம் நகரம் அழிந்தது; அத்தேசத்தார் சிதறடிக்கப்பட்டார்கள்.

விருந்தில் கலந்து கொள்ள கொடுக்கப்பட்ட மூன்றாவது அழைப்பு, புறஜாதிகளுக்கு சுவிசேஷம் அறிவிக்கப்படுவதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ராஜாதன் ஊழியக்காரரை நோக்கி, “கலியாண விருந்து ஆயத்தமாயிருக்கிறது, அழைக்கப்பட்டவர்களோ அதற்கு அபாத்திரமாய்ப் போனார்கள். ஆகையால், நீங்கள் வழிச் சந்திகளிலே போய், காணப்படுகிற யாவரையும் கலியாணத்திற்கு அழைத்துக்கொண்டு வாருங்கள் என்றான்.”

ராஜாவின் ஊழியக்காரர் புறப்பட்டு, ‘வழிச்சந்திகளிலே போய், தாங்கள் கண்ட நல்லார் பொல்லார் யாவரையும் கூட்டிக் கொண்டு வந்தார்கள்.” வந்தவர்களில் நல்லோரும் தீயோரும் இருந்தார்கள். அழைப்பைப் புறக்கணித்தவர்கள் போலவே வந்திருந்தவர்களில் சிலரும் விருந்து கொடுத்தவர் மேல் உண்மையில் மரியாதை இல்லாதிருந்தார்கள். அழைப்பை மறுதலித்த முதல் கூட்டத்தார், உலக ஆதாயங்களை விலைகொடுத்து ராஜாவின் விருந்தில் கலந்து கொள்ள முடியாதென நினைத்தார்கள். ஆனால் அழைப்பை ஏற்று வந்தவர்களில் சிலர், தங்களுடைய நலனை எண்ணிதான் வந்திருந்தார்கள். விருந்தை அனுபவிப்பதுதான் எண்ணமே தவிர, ராஜாவைக்கனப்படுத்துகிற விருப்பம் எதுவுமில்லை.

விருந்தினரைப் பார்க்க ராஜா வந்தபோது, அனைவருடைய உண்மையான குணமும் வெளிப்பட்டது. விருந்திற்கு வந்த ஒவ்வொரு விருந்தினருக்கும் கல்யாணவஸ்திரம் ஒன்று வழங்கப்பட்டது. அந்த வஸ்திரத்தை ராஜா பரிசாகக் கொடுத்திருந்தார். அதை அணிந்து, அதன்மூலம் விருந்து கொடுத்தவர் மேலான மரியா தையை விருந்தினர்கள் தெரிவித்தார்கள். ஆனால் ஒருவன் மட்டும் சாதாரண குடிமகனின் ஆடையோடு வந்திருந்தான். ராஜா எதிர் பார்த்த ஆயத்தத்தைத் செய்ய மறுத்திருந்தான். தனக்கு வழங்கப் பட்ட விலைமதிப்புமிக்க ஆடையை அணியாமல் அலட்சியம் செய் தான். அவ்வாறு தன்னுடைய ஆண்டவனை அவமதித்தான். “நீ கலியாண வஸ்திரமில்லாதவனாய் இங்கே எப்படி வந்தாய் ” என்று ராஜா கேட்டபோது, பதிலேதும் சொல்லமுடியவில்லை. தான் குற்ற வாளியென அவனே தீர்த்துக்கொண்டான். அப்போது ராஜா, “இவனைக் கையுங்காலும் கட்டிக்கொண்டுபோய் .... புறம்பான இருளிலே போடுங்கள் என்று சொன்னான்.”

விருந்துக்கு வந்த விருந்தினர்களை ராஜா ஆராய்ந்தது, நியா யத்தீர்ப்பின் பணியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. சுவிசேஷ விருந்தில் பங்கெடுக்கும் விருந்தினர்கள் தேவனுக்குச் சேவை செய்பவர் களெனச் சொல்பவர்கள்; ஜீவபுஸ்தகத்தில் தங்கள் பெயர் எழுதப் பட்டவர்கள். ஆனால் தங்களை கிறிஸ்தவர்களெனச் சொல்லும் அனைவருமே மெய்யான சீடர்கள் அல்ல. இறுதி பிரதிபலன் வழங் கப்படுவதற்கு முன், நீதிமான்களின் சுதந்திரத்தில் பங்கெடுக்க தகுதியுள்ளவர்கள் யாரென்பதைத் தீர்மானிக்கவேண்டும். மேகங்களின் மேல் கிறிஸ்து இரண்டாம் முறை வருவதற்கு முன்னர் இந்தத் தீர்மான த்தைச் செய்தாக வேண்டும். ஏனெனில் அவர் வரும்போது “அவனவனுடைய கிரியைகளின்படி அவனவனுக்கு (அவர்) அளிக்கும் பலன்” அவருடனே கூட வருகிறது. வெளி 22:12. எனவே அவர் வருவதற்கு முன்னர், ஒவ்வொரு மனிதனுடைய கிரியையின் தன்மையும் தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கும். கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிற ஒவ்வொருவனுக்கும் அவனுடைய கிரியைகளுக் கேற்ற பலன் வழங்கப்பட்டிருக்கும்.

மனிதர்கள் பூமியில் வாழ்கிற நாட்களில் தானே பரலோக மன்றங்களில் நியாய விசாரணை நடைபெறுகிறது. அவரைப் பின்பற்றுவதாகச் சொல்கிறவர்களின் வாழ்க்கை தேவனுக்கு முன் ஆராயப்படுகிறது. பரலோகப் புத்தங்களின் பதிவின்படி அனை வரும் பரிசோதிக்கப்படுகிறார்கள்; அவனவனுடைய கிரியை களின்படி ஒவ்வொரு மனிதனின் முடிவும் நித்தியமாகத் தீர்மானிக் கப்படுகிறது.

உவமையில் வரும் கலியாண வஸ்திரமானது கிறிஸ்துவை உண்மையாகப் பின்பற்றுகிறவர்கள் பெற்றிருக்கவேண்டிய தூய்மையான, கறையற்ற குணத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. திருச்ச பையைப்பற்றி கறைதிரை முதலானவைகள் ஒன்றுமில்லாமல்” “சுத்தமும் பிரகாசமுமானமெல்லிய வஸ்திரம் ” தரித்திருக்க வேண்டு மெனச் சொல்லப்படுகிறது. எபே 5:27; வெளி 19:8. வேதவாக் கியத்தின்படி அந்த மெல்லிய வஸ்திரம், ” பரிசுத்தவான்களுடைய நீதி” என்று வேதாகமம் சொல்கிறது. வெளி 19:8. கிறிஸ்துவை தங்கள் சொந்த இரட்சகராக ஏற்றுக்கொள்கிற ஒவ்வொருவருக்கும் அவருடைய பழுதற்ற குணமான நீதியானது விசுவாசத்தின் மூலம் அருளப்படுகிறது.

தேவன் நம் முதல் பெற்றோரைச் சிருஷ்டித்து, பரிசுத்த ஏதேனில் வைத்திருந்த சமயத்தில், மாசற்ற அந்த வெண்வஸ்திரத்தை அவர்கள் அணிந்திருந்தார்கள். தேவனுடைய சித்தத்திற்கு முழு வதும் இசைந்து வாழ்ந்தார்கள். தங்களுடைய முழுப்பெலத்தோடும் தங்களுடைய பரலோகப் பிதாவின் மேல் பற்றுவைத்திருந்தார்கள். தேவனுடைய வெளிச்சமான, சௌந்தர்யமிக்க ஒரு மெல்லிய வெளிச்சம் அந்தப் பரிசுத்த தம்பதியரைச் சூழ்ந்திருந்தது. அதுதான் ஒளியின் வஸ்திரம் ; பரலோகப் பரிசுத்தமாகிய ஆவிக்குரிய வஸ் திரத்திற்கு அது அடையாளமாக இருந்தது. அவர்கள் தேவனுக்கு உண்மையாக இருந்திருந்தால், எப்போதும் அவர்களைச் சூழ்ந்து காணப்பட்டிருக்கும். ஆனால் பாவம் செய்ததுமே, தேவனுடனான தங்களுடைய தொடர்பைத் துண்டித்தார்கள்; அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்த வெளிச்சம் அவர்களை விட்டு நீங்கியது. நிர்வாணம் வெட் கத்தைக் கொடுத்தது ; பரலோக வஸ்திரமிருந்த இடத்தில் அத்தி இலைகளைத் தைத்து தங்களை மூடிக்கொள்ள முயன்றார்கள்.

ஆதாமும் ஏவாளும் கீழ்ப்படியாமல் போன நாள் முதல், தேவ னுடைய பிரமாணத்தை மீறுகிறவர்கள் இதைத்தான் செய்துவரு கிறார்கள். மீறுதலால் ஏற்படுகிற நிர்வாணத்தை மறைக்க அத்தி இலைகளைத் தைத்துக்கொள்கிறார்கள். தாங்களே வடிவமைத்த வஸ்திரத்தை அணிகிறார்கள்; தங்களுடைய சுயகிரியைகளால் தங்களுடைய பாவங்களை மூடி, தேவனுக்கு பிரியமுள்ளவர் களாக்க முயல்கிறார்கள்.

ஆனால் அப்படி ஒரு போதும் நடக்காது. மனிதன் இழந்து போன பரிசுத்த வஸ்திரத்திற்கு பதிலாக அவன் எதையுமே வடிவமைக்க முடியாது. அத்தி இலை வஸ்திரத்தையோ, சாதாரண மனித வஸ்திரத்தையோ அணிந்து, ஆட்டுக்குட்டியானவரின் கலி யாண விருந்தில் கிறிஸ்துவோடும் தூதர்களோடும் உட்காரமுடியாது.

கிறிஸ்துதாமே கொடுத்திருக்கிற வஸ்திரம் தான் தேவனுடைய பிரசன்னத்தில் நிற்பதற்கு நம்மைத் தகுதிப்படுத்துகிறது. மனந்திரும்பி, விசுவாசிக்கிற ஆத்துமாவுக்கு தம்முடைய சொந்த நீதி யாகிய இந்த வஸ்திரத்தை கிறிஸ்துதாமே தரிப்பார். ‘உன் நிர்வாண மாகிய அவலட்சணம் தோன்றாதபடிக்கு நீ உடுத்திக் கொள்வதற்கு வெண்வஸ்திரங்களையும் என்னிடத்திலே வாங்கிக்கொள்ளவும். உனக்கு ஆலோசனை சொல்லுகிறேன்” என்று சொல்கிறார். வெளி 3:18.

பரலோகத்தில் நெய்யப்பட்ட இந்த வஸ்திரத்தில் மனிதன் வடி வமைத்த ஒரு நூல் கூட இருக்காது. கிறிஸ்து மனிதனாக வாழ்ந்த போது பரிபூரண குணமுள்ளவராக நடந்துகொண்டார். அந்தக் குணம் நம் கணக்கில் எண்ணப்பட அவர் முன் வந்திருக்கிறார். “எங்களுடைய நீதிகளெல்லாம் அழுக்கான கந்தை போல இருக்கிறது.’” ஏசா 64:6. நாமாகவே நாம் செய்கிற எதுவும் பாவத்தால் தீட்டுப்பட்டிருக்கும். ஆனால், நம்முடைய பாவங்களைச் சுமந்து தீர்க்க ” மனுஷகுமாரன் வெளிப்பட்டார். “நியாயப்பிரமாணத்தை மீறுகிறதே பாவம்.’‘1யோவான் 3:5,4. ஆனால் நியாயப்பிரமாணத்தின் ஒவ்வொரு கட்டளைக்கும் கிறிஸ்து கீழ்ப்படிந்தார். தம்மைப் பற்றி அவர், “என் தேவனே, உமக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய விரும்புகிறேன்; உமது நியாயப்பிரமாணம் என் உள்ளத்திற்குள் இருக்கிறது” என்று சொல்லியிருக்கிறார். சங்கீதம் 40:8. அவர் பூமி யில் வாழ்ந்தபோது, தமது சீடர்களிடம், “நான் என் பிதாவின் கற் பனைகளைக் கைக்கொண்(டேன்)” என்று சொன்னார். யோவான் 15:10. தேவனுடைய கற்பனைகளுக்கு அவர் முற்றிலுமாகக் கீழ்ப் படிந்து, ஒவ்வொரு மனிதனும் அவற்றிற்குக் கீழ்ப்படிவதைச் சாத் தியமாக்கியிருக்கிறார். நாம் கிறிஸ்துவுக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுக் கும்போது, அவருடைய இருதயத்தோடு நம் இருதயம் ஐக்கியமாகிறது; அவருடைய சித்தத்தோடு நம் சித்தம் இணைகிறது; அவருடைய சிந்தையோடு நம் சிந்தை ஒன்றாகிறது; நம்முடைய எண்ணங்கள் அவருக்குள் கட்டுப்படுகின்றன; அவர் வாழ்ந்த பிரகாரமே வாழ்கிறோம். அவருடைய நீதியின் வஸ்திரத்தைத் தரிப்பதின் அர்த்தம் இதுதான். அப்போது ஆண்டவர் நம்மைப் பார்க்கும் போது, அத்தி இலை வஸ்திரத்தை அல்ல, பாவத்தின் நிர்வாணத்தையும் சீர்கேட்டையும் அல்ல, யெகோவாவின் பிரமாணங்களுக்கு முற்றிலும் கீழ்ப்படிதலாகிய தம்முடைய சொந்த நீதியின் வஸ்திரத்தைப் பார்ப்பார்.

கலியாண விருந்தில் கலந்து கொண்ட விருந்தினர்களை ராஜா பரிசோதித்தார். அவருடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, கலியாண வஸ்திரத்தை தரித்திருந்தவர்கள் மட்டுமே அனுமதிக் கப்பட்டார்கள். சுவிசேஷ விருந்தில் கலந்துகொள்ளும் விருந்தினர் களின் நிலையும் இதுதான். இராஜாதிராஜாவின் விசாரணையில் நல்ல தீர்ப்பைப் பெற்றாக வேண்டும். கிறிஸ்துவினுடைய நீதியின் வஸ்திரத்தைத் தரித்திருப்பவர்கள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்படு வார்கள்.

நீதி என்றால் சரியானதைச் செய்வது. எனவே அனைவரும் அவரவருடைய கிரியைகளின்படி நியாயந்தீர்க்கப்படுவார்கள். நாம் செயல்படுகிற விதம்தான் நம் குணங்களை வெளிப்படுத்து கின்றன. விசுவாசம் மெய்யானதா என்பதை கிரியைகள் காட்டு கின்றன.

இயேசு மோசடி செய்பவர் அல்லவென்றும், வேதாகம மார்க் கம் தந்திரமாகப் புனையப்பட்ட கட்டுக்கதை அல்லவென்றும் நம்பி னால் மட்டும் போதாது. மனிதன் இரட்சிக்கப்படுவதற்கு பூமியின் கீழ் இயேசுவின் நாமமே அல்லாமல் வேறே நாமம் கட்டளையிடப் படவில்லை என்று நம்பினாலும் கூட, விசுவாசத்தினால் அவரை நம் சொந்த இரட்சகராக ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம். சாத்தி யத்தை விசுவாசித்தால் மட்டும் போதாது. கிறிஸ்துவின் மேல் விசுவாசம் இருப்பதாகச் சொல்லி, சபை பதிவேட்டில் நம் பெயர்களைப் பதிவு செய்தால் மட்டும் போதாது. அவருடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறவன் அவரில் நிலைத்திருக்கிறான், அவரும் அவனில் நிலைத்திருக்கிறார்; அவர் நம்மில் நிலைத்திருக்கிறதை அவர் நமக்குத் தந்தருளின ஆவியினாலே அறிந்திருக்கிறோம்.” “அவருடைய கற்பனைகளை நாம் கைக்கொள்ளுகிறவர்களா னால், அவரை அறிந்திருக்கிறோமென்பதை அதினால் அறிவோம். ‘‘ 1யோவான் 3:24; 2:3. மனமாற்றத்திற்கான மெய்யான ஆதாரம் இதுதான். நாம் எவ்வளவு பேசினாலும், நீதியின் கிரியைகளில் கிறிஸ்து வெளிப்படாவிட்டால், அதனால் பிரயோஜனம் ஒன்று மில்லை .

சத்தியம் இருதயத்திலே ஊன்றப்படவேண்டும். அது நமது சிந்தையைக் கட்டுப்படுத்தி, உணர்வுகளை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும். ஒட்டுமொத்த குணம் தேவவார்த்தைகளால் முத்திரிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். தேவ வார்த்தையின் சிறு எழுத்தின்படியும், எழுத்தின் உறுப்பின்படியம் நம் அனுதின வாழ்வில் வாழவேண்டும்.

தெய்வீக சுபாவத்தில் பங்குபெறுகிறவர், உயரந்தபட்ச நீதி யாக தேவனுடைய நீதியாகிய அவருடைய பரிசுத்த பிரமாணத்திற்கு இசைந்து வாழுவார். இதை அளவு கோலாக வைத்தே மனிதர்களுடைய செயல்களை தேவன் அளவிடுகிறார். இதன் அடிப்படையில் தான் நியாயத்தீர்ப்பில் குணம் சோதித் தறியப்படும்.

கிறிஸ்து மரணத்தால் நியாயப்பிரமாணமும் ரத்து செய்யப்பட்டு விட்டதாக அநேகர் சொல்கிறார்கள்; ஆனால் கிறிஸ்து சொல்லி யிருப்பவைகளுக்குதாமே இவர்கள் முரணாகப் பேசுகிறார்கள். “நியாயப்பிரமாணத்தையானாலும் தீர்க்கதரிசனங்களையானாலும் அழிக்கிறதற்கு வந்தேன் என்று எண்ணிக்கொள்ளாதேயுங்கள் .... வானமும் பூமியும் ஒழிந்துபோனாலும், நியாயப்பிரமாணத்திலுள்ளதெல்லாம் நிறைவேறுமளவும், அதில் ஒரு சிறு எழுத்தாகிலும், ஒரு எழுத்தின் உறுப்பாகிலும் ஒழிந்து போகாது.” மத்தேயு 5:17,18. நியாயப்பிரமாணத்தை மனிதன் மீறின பாவத்திற்குப் பரி காரம் செய்யவே கிறிஸ்து தமது ஜீவனைக் கொடுத்தார். நியாயப் பிரமாணத்தை மாற்றவோ ஒதுக்கவோ கூடுமானால், கிறிஸ்து மரித் திருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை . கிறிஸ்து தமது ஜீவியநாட் களிலே தேவனுடைய பிரமாணத்தை கனப்படுத்தினார். தமது மர ணத்தின் மூலமாக அதை நிலைப்படுத்தினார். கிறிஸ்து தியாகப்பலி யாக தம் ஜீவனைக் கொடுத்தார். தேவனுடைய பிரமாணத்தை அழிப்பதற்கா? அதன் தரத்தைக் குறைப்பதற்கா? இல்லை. நியா யத்தை நிலைநாட்டவும், நியாயப்பிரமாணம் மாற்ற இயலாதது என் பதைக் காட்டவும், அது என்றென்றும் நிலைத்திருகக் கூடியது என் பதைக் காட்டவும் அவர் மரித்தார்.

தேவனுடைய கற்பனைகளுக்கு மனிதன் கீழ்ப்படிவது சாத் தியமல்ல என்று சாத்தான் சொல்லிவந்தான். நம்முடைய பெலத்தால் கீழ்ப்படிய முடியாது என்பது உண்மைதான். ஆனால் கிறிஸ்து மனி தனாகவந்தார், கற்பனைகளுக்கு அவர் முற்றிலுமாகக் கீழ்ப்படிந்து, தேவனோடு மனிதன் கைதோர்த்தால் தேவனுடைய ஒவ்வொரு கட்டளைக்கும் கீழ்ப்படிய முடியும் என்பதை நிரூபித்தார்.

“அவருடைய நாமத்தின் மேல் விசுவாசமுள்ளவர்களாய் அவரை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் எத்தனைபேர்களோ, அத்தனை பேர்களும் தேவனுடைய பிள்ளைகளாகும்படி, அவர்களுக்கு அதிகாரங்கொடுத்தார்.’” யோவான் 1:12. எந்த மனிதனும் இந்த அதிகாரத்தைக் கொடுக்கமுடியாது. இது தேவனுடைய அதிகாரம். ஓர் ஆத்துமாகிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, கிறிஸ்துவைப் போல வாழ்வதற்கான வல்லமையைப் பெற்றுக்கொள்கிறது.

தம்முடைய பிள்ளைகள் பூரணர்களாக விளங்க தேவன் எதிர் பார்க்கிறார். அவருடைய குணமானது எழுத்து வடிவில் சொல்லப் பட்டிருப்பதே அவருடைய பிரமாணம். அனைத்து குணத்திற்கும் அதுவே அளவுகோல் . தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பங்கடைபவர்கள் எப்படிப்பட்டவர்களாக இருப்பார்கள் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் உண்டாகாதபடிக்கு, இந்தப் பூரணமான அளவு கோலை அனை வருக்கும் கொடுத்திருக்கிறார். கிறிஸ்து இப்பூமியில் ஜீவித்த நாட் களில், தேவனுடைய பிரமாணத்தை பரிபூரணமாக வெளிப்படுத்தி னார். தேவனுடைய பிள்ளைகளெனச் சொல்லிக்கொள்வோர் கிறிஸ்துவைப்போன்ற குணமுடையவர்களாக மாறும் போது, தேவ னுடைய கற்பனைகளுக்குக் கீழ்ப்படிவார்கள். அப்போது பர லோகக் குடும்பத்தில் ஒருவராக அவர்கள் எண்ணப்படுவதற்கு தேவன் அவர்களை நம்பமுடியும். கிறிஸ்துவின் நீதி எனும் மகிமை மயான வஸ்திரத்தைத் தரித்து, ராஜாவின் விருந்தில் கலந்துகொள் ளும் பாக்கியத்தைப் பெறுவார்கள். இரத்தத்தால் கழுவப்பட்ட கூட்டத்தாருடன் சேர்ந்து கொள்ளும் உரிமையைப் பெறுவார்கள்.

கலியாண வஸ்திரமில்லாமல் விருந்துக்கு வந்த மனிதனுடைய நிலைதான் இன்று உலகத்தில் அநேகரிடம் காணப்படுகிறது. தாங்கள் கிறிஸ்தவர்களென்றும் சுவிசேஷத்தின் ஆசீர்வாதங்களும், சலுகைகளும் தங்களுக்குத்தான் உரியவை என்றும் உரிமை பாராட்டு கிறார்கள். ஆனால், குணமாற்றத்தின் அவசியத்தை அவர்கள் உணர்வதில்லை. பாவத்திலிருந்து மெய்யாக மனந்திரும்ப வேண்டியதை உணர்வதில்லை. கிறிஸ்து தங்களுக்குத் தேவை அல்லது அவரை விசுவாசிக்க வேண்டியது தேவை என்பதை உணர்வதில்லை. பரம்பரை வழியாக வந்த அல்லது தாங்களே வளர்த்துக் கொண்ட பாவச்செய்கைகளை மேற்கொள்வதில்லை. ஆனாலும் தங்களில் தாங்களே நல்லவர்களென்று நினைக்கிறார்கள், கிறிஸ் துவை நம்புவதற்கு பதிலாக தங்களுடைய சொந்த புண்ணியங்களைச் சார்ந்திருக்கிறார்கள். வார்த்தைகளைக் கேட்டு விருந்துக்கு வரு கிறார்கள்; ஆனால் கிறிஸ்துவின் நீதி எனும் வஸ்திரத்தைத் தரிக் காதிருக்கிறார்கள்.

கிறிஸ்தவர்களெனச் சொல்லும் அநேகர் வெறுமனே மனித நன்னடத்தையாளர்களாக இருக்கிறார்கள். கிறிஸ்துவை உலகத்திற்குப் பிரதிபலித்து, அதன்மூலம் அவரைக்கனப்படுத்த உதவுகிற ஒரே ஈவை மறுதலித்து விடுகிறார்கள். பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியை அவர்களுக்கு விசித்திரமாக இருக்கிறது. வார்த்தையின்படி செய்வதில்லை. கிறிஸ்துவோடு இசைந்திருப்பவர்களையும் உல கத்தோடு இசைந்திருப்பவர்களையும் வேறுபடுத்திக்காட்டுகிற பர லோகக் கொள்கைகள் வேறுபடுத்த முடியாத நிலைக்கு உள்ளா கின்றன. கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுவதாகச் சொல்வோர் அவருக் கென வாழ்கிற, விசேஷித்த மக்களாகக் காணப்படுவதில்லை. அவர்களை வேறுபடுத்திக் காட்டும் கோடு தெளிவாகத் தெரிவதில்லை. மக்கள் தங்களை உலகத்தின் நடத்தைகளுக்கும், பழக்க வழக்கங்களுக்கும் சுயநலத்திற்கும் கீழ்ப்படுத்துகிறார்கள். உலகமான து பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்படிவதில் திருச்சபையைப் போல மாறுவதற்கு பதிலாக, நியாயப்பிரமாணத்தை மீறுவதில் சபை உலகத்தைப் போல மாறிவிட்டது. அனுதினமும் சபையானது உலகத்தைப் போல மாறிவருகிறது.

கிறிஸ்துவின் மரணத்தின் மூலம் இரட்சிக்கப்பட விரும்புகிற வர்கள், அவரைப்போல சுயத்தை மறுத்து வாழ்வதற்கு முன்வருவதில்லை. இலவச கிருபை யின் ஐசுவரியங்களை புகழ்ந்து பேசி, தங்களை நீதிமான்கள் போலக் காட்ட முயற்சித்து, அதன்மூலம் தங்களுடைய குணக்குறைபாடுகளை மறைத்துக்கொள்ள நினைக் கிறார்கள். ஆனால் தேவனுடைய நாளில் அவர்களுடைய முயற் சிகள் அனைத்துமே வீணாயிருக்கும்.

விருப்பத்தோடு செய்து வருகிற ஒரு பாவத்தைக்கூட கிறிஸ்து வின் நீதி மூடாது. ஒருவன் வெளிப்படையாக கட்டளைகளை மீறா மல் இருக்கலாம்; ஆனால் உள்ளத்தில் அதை மீறிக்கொண்டிருப் பான்; அவனை பெரிய உத்தமனென்று உலகம் எண்ணிக்கொண்டிருக்கும். ஆனால் தேவனுடைய பிரமாணம் இதயத்தின் இரகசியங்களை ஆராய்கிறது. ஒவ்வொரு செயலும் அதற்கு பின்னாலுள்ள நோக்கத்தை வைத்தே நியாயந்தீர்க்கப்படுகிறது. தேவனுடைய பிரமாணத்தின் நியதிகளுக்கு ஒத்துப்போகிற செயல் மட்டுமே நியாயத்தீர்ப்பில் குற்றந்தீர்க்கப்படாது.

தேவன் அன்பாக இருக்கிறார். கிறிஸ்துவை ஈவாகக் கொடுத்து, அந்த அன்பைக் காட்டியிருக்கிறார். “தேவன் தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனை விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ அவன் கெட்டுப்போகாமல் நித்திய ஜீவனை அடையும்படிக்கு, அவரைத் தந்தருளி, இவ்வளவாய் உலகத்தில் அன்புகூர்ந்தார்.” அவர் கிரயத்திற்கு வாங்கின சொத்துக்கள் நாம்; நமக்குத் தராமல் எதையும் அவர் வைக்கவில்லை . யோவான் 3:16. பரலோகம் முழு வதையுமே தந்துவிட்டார்; அதிலிருந்து நாம் பெலத்தையும் ஆற்ற லையும் பெறலாம். அப்போதுதான் சாத்தான் நம்மை முறியடிக்க அல்லது வெற்றிக்கொள்ள முடியாது. தேவன் அன்பாக இருப்ப தால், பாவத்தை அவர் கண்டுகொள்லாமல் விடுவதில்லை. சாத் தான் பாவம் செய்தபோதும் அவர் கண்டு கொள்ளாமல் விட வில்லை . ஆதாம் அல்லது காயீன் பாவம் செய்தபோதும் அப்படித் தான். மனுபுத்திரர் எவருடைய பாவத்தையும் அவர் கண்டுகொள் ளாமல் விடமாட்டார். அவர் நம்முடைய பாவங்களுக்கு உடந்தை யாக இருக்கமாட்டார்; அல்லது நமது குணக்குறைபாடுகளை காணாமல் விடவும் மாட்டார். அவருடைய நாமத்தால் நாம் ஜெயங் கொள்ள அவர் விரும்புகிறார்.

கிறிஸ்துவின் நீதி எனும் ஈவைப் புறக்கணிப்பவர்கள், தங்களை தேவனுடைய குமாரரும்குமாரத்திகளுமாகவிளங்கச் செய்கிற குணப்பண்புகளைப் புறக்கணிக்கிறார்கள். கலியாண விருந்தில் கலந்து கொள்ள தங்களைத் தகுதிப்படுத்த வல்ல அந்த ஒரே ஈவை மறுதலிக்கிறார்கள்.

அந்த உவமையில், ‘நீ கலியாண வஸ்திரமில்லாதவனாய் இங்கே எப்படி வந்தாய் ” என்று ராஜா அந்த மனிதனிடம் கேட்ட போது, அவன் பேசாமலிருந்தான். இதுபோலத்தான் மகாநியாயத் தீர்ப்பின் நாளிலும் நடைபெறும். தங்களிடம் எந்தக் குணக்குறை பாடும் இல்லையென மனிதர்கள் இப்போது சொல்லலாம்; ஆனால் அந்த நாளில் அவர்கள் எந்தச் சாக்குப்போக்கும் சொல்லமுடியாது.

இன்றைய தலைமுறையின் கிறிஸ்தவ சபைகள் மிகுந்த சிலாக் கியங்களைப் பெற்றுள்ளன. கர்த்தரைக்குறித்து அதிகப்படியான வெளிச்சம் தொடர்ந்து வழங்கப்பட்டுள்ளது. ஆதிகால தேவ ஜனங்கள் பெற்றிருந்த சிலாக்கியங்களைவிட நாம் அதிக அளவில் பெற்றிருக்கிறோம். இஸ்ரவேலருக்கு வழங்கப்பட்ட மாபெரும் வெளிச்சத்தை மட்டும் நாம் பெற்றிருக்கவில்லை; கிறிஸ்துமூலமாக நமக்குக் கிடைக்கும் இரட்சிப்பைக் குறித்து கூடுதலான ஆதாரத்தையும் பெற்றிருக்கிறோம். யூதர்களுக்கு நிழலாகவும் அடையாள மாகவும் கொடுக்கப்பட்டவை நமக்கு நிஜமாக வழங்கப்பட்டுள் ளன. அவர்கள் பழைய ஏற்பாட்டு வரலாற்றை மட்டுமே பெற்றிருந்தார்கள்; நமக்கு அதுவும் புதிய ஏற்பாடும் வழங்கப்பட்டுள்ளன. இந்த உலகிற்கு வந்து, சிலுவையில் அறையுண்டு, உயிர்த்தெழுந்து, திறவுண்ட யோசேப்பின் கல்லறையின் மேல் நின்று, ‘நானே உயிர்த்தெழுதலும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்” என்று அறிவித்த இரட் சகரைக் குறித்த நிச்சயம் நமக்கு அருளப்பட்டுள்ளது. கிறிஸ்துவையும், அவருடைய அன்பையும் அறிவதால், தேவ இராஜ்யம் நம் மத்தியில் ஸ்தாபிக்கப்படுகிறது. பிரசங்கங்கள் மூலமாகவும், பாடல்கள் மூலமாகவும் கிறிஸ்துவை அறிகிறோம். சகலமும் ஆயத்தமாக்கப்பட்டுள்ள ஆவிக்குரிய விருந்து நமக்கு முன்வைக் கப்பட்டுள்ளது. கணக்கிடமுடியாத விலை கொடுத்து வாங்கப்பட்ட கலியாண வஸ்திரம் இலவசமாக ஒவ்வோர் ஆத்துமாவுக்கும் அரு ளப்பட்டுள்ளது. கிறிஸ்துவின் நீதி, விசுவாசத்தின் மூலம் நீதிமான் களாக்கப்படுதல், தேவ வார்த்தையின் மகா மேன்மையும் அருமை யான வாக்குத்தத்தங்கள், கிறிஸ்து மூலமாக பிதாவின் சமூகத்தில் பிரவேசிக்கும் சிலாக்கியம், பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஆறுதல், தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் நித்தியமாக வாழ்வது குறித்த ஆணித்தர ரன ஆதாரம் ஆகியவை பற்றி தேவ ஊழியர்கள் நமக்கு அறிவிக் கிறார்கள். மாபெரும் விருந்தாகிய பரலோக விருந்தில் நாம் கலந்து கொள்வதற்கு அவர் செய்திராத வேறு எதை அவர் நமக்காகச் செய்யமுடியும்?

பரலோகத்தில் பணிவிடை தூதர்கள் பின்வருமாறு சொல்வார்கள்: நம்முடைய ஊழியக்கட்டளையை நாம் செய்து முடித்து விட் டோம். தீய தூதர்களின் சேனையை பின்வாங்கச் செய்தோம். தேவ னுடைய அன்பு இயேசு மூலமாக வெளிப்பட்டதை ஜனங்கள் புரிந்துகொள்ளும்படி, அவர்களுடைய ஆத்துமாக்களில் வெளிச் சம் வீசி, பிரகாசமடையச் செய்தோம். கிறிஸ்துவின் சிலுவையால் அவர்களுடைய கண்கள் கவரப்படச் செய்தோம். தேவ குமாரனை சிலுவையில் அறையச் செய்த பாவம் குறித்த உணர்வால் இருதயத்தில் மிகுந்த தாக்கமடைந்தார்கள். தாங்கள் குற்றவாளிகளென உணர்ந்தார்கள். மனந்திரும்புவதற்கு எடுக்க வேண்டிய முயற்சிகளை உணர்ந்தார்கள்; சுவிசேஷத்தின் வல்லமையை உணர்ந்தார்கள்; தேவ அன்பின் இனிமையை உணர்ந்தபோது, அவர்களுடைய இதயங்கள் மென்மையாயின. கிறிஸ்துவினுடைய குணத்தின் அழ கைக் கண்டார்கள். ஆனாலும் அநேகருக்கு இவை அனைத்தும் பயனற்றதாக இருந்தன. தங்களுடைய பழக்க வழக்கங்களையும் குணங்களையும் விட்டுவிட விரும்பவில்லை. பரலோக வஸ்திரம் தங்கள் மேல் தரிக்கப்படும்படி, பூலோகவஸ்திரத்தை எறிந்து போட விரும்பவில்லை. தங்களுடைய இருதயங்களில் இச்சைக்கு இடங் கொடுத்தார்கள். தங்களுடைய தேவனை நேசிப்பதைப் பார்க்கிலும் அவர்கள் உலகத்தின் பழக்கவழக்கங்களை அதிகமாக நேசி த்தார்கள்.

இறுதி தீர்மானத்தின் நாள் மிகப்பயங்கரமானதாக இருக்கும். தரிசனத்தில் கண்ட காட்சியை அப்போஸ்தலனாகிய யோவான் பின்வருமாறு விவரிக்கிறார்: ‘பின்பு, நான் பெரிய வெள்ளைச் சி ங்காசனத்தையும் அதின்மேல் வீற்றிருக்கிறவரையும் கண்டேன்; அவருடைய சமுகத்திலிருந்து பூமியும் வானமும் அகன்று போயின; அவைகளுக்கு இடங்காணப்படவில்லை. மரித்தோராகிய சி றியோரையும் பெரியோரையும் தேவனுக்கு முன்பாக நிற்கக்கண்டேன்; அப்பொழுது புஸ்தகங்கள் திறக்கப்பட்டன ; ஜீவபுஸ்தகம் என்னும் வேறொரு புஸ்தகமும் திறக்கப்பட்டது; அப்பொழுது அந்தப் புஸ்தகங்களில் எழுதப்பட்டவைகளின்படியே மரித்தோர் தங்கள் கிரியைகளுக்குத் தக்கதாக நியாயத்தீர்ப்படைந்தார்கள்.” வெளி. 20:11,12.

நித்தியத்தை நேருக்கு நேராகச் சந்திக்கிற அந்த நாளில் தங்கள் கடந்தகால நினைவுகளால் மனிதர்கள் வருத்தமடைவார்கள். அவர்களுடைய ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையும் அப்படியே காட்டப் படும். உலக சிற்றின்பங்களும், ஐசுவரியங்களும், மேன்மைகளும் அப்போது அவர்களுக்கு முக்கியமானவையாகத் தெரியாது. தாங்கள் அவமதித்த நீதி மட்டுமே முக்கியமானதெனக் கண்டு கொள் வார்கள். சாத்தானுடைய வஞ்சகமான மருட்சிகளில் சிக்குண்டு, அதற்கேற்றபடி தங்களுடைய குணங்களை வளர்த்திருப்பதைக் காண்பார்கள். தாங்கள் தெரிந்து கொண்ட வஸ்திரங்கள், முதல் பெரிய தேவதுரோகிக்கு தாங்கள் பற்றுள்ளவர்களாக இருப்பதற் கான அடையாளச்சின்னங்கள் என்பதை அறிவார்கள். தங்களுடைய தீர்மானத்தின் விளைவுகளைச் சந்திப்பார்கள். தேவனுடைய கட்டளைகளை மீறுவதின் பலன் என்னவென்பது அப்போது அவர்களுக்குப் புரியும்.

நித்தியத்திற்கு ஆயத்தப்படுவதற்காக இனியொரு தவணை யின் காலம் கிடையாது. இந்த வாழ்க்கையில் தானே கிறிஸ்து வினுடைய நீதியின் வஸ்திரத்தைத் தரித்துக்கொள்ள வேண்டும். தம் முடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிபவர்களுக்கு கிறிஸ்து ஆயத் தம் செய்துள்ள வீட்டில் பிரவேசிப்பதற்கு ஏற்ற குணங்களை உரு வாக்கும் படி நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள ஒரே வாய்ப்பு இது தான்.

தவணையின் காலம் வேகமாக முடிவை நெருங்கி வருகிறது. முடிவு சமீபமாயிருக்கிறது. உங்கள் இருதயங்கள் பெருந்திண்டியி னாலும் வெறியினாலும் லவுகீககவலைகளினாலும் பாரமடையாத படிக்கும், நீங்கள் நினையாத நேரத்தில் அந்த நாள் உங்கள் மேல் வராதபடிக்கும் எச்சரிக்கையாயிருங்கள்” என்று எச்சரிக்கப்படு கிறோம். லூக்கா 21:34. கலியாண வஸ்திரமில்லாதவர்களா ராஜா வின் விருந்தில் நீங்கள் காணப்படாதபடிக்கு எச்சரிக்கையா யிருங்கள்.

‘நீங்கள் நினையாத நாழிகையிலே மனுஷகுமாரன் வருவார். ‘“தன்மானம் காணப்படத்தக்கதாக நிர்வாணமாய் நடவாதபடிக்கு விழித்துக்கொண்டு, தன்வஸ்திரங்களைக் காத்துக்கொள்ளுகிறவன் பாக்கியவான்.” மத்தேயு 24:44; வெளி 16:15.

25 - தாலந்துகள்

கிறிஸ்து தாம் இரண்டாம் முறை உலகத்திற்கு வரப்போவது பற்றி ஒலிவமலையில் சீடர்களிடம் சொன்னார். அவருடைய வருகை நெருங்கும் போது காணப்படக்கூடிய சில அடையாளங்களையும் சுட்டிக்காட்டி, தமது சீடர்களிடம் விழிப்போடு ஆயத்த மாக இருக்கும் படி கூறினார். “நீங்கள் நினையாத நாழிகையிலே மனுஷ குமாரன் வருவார்; ஆதலால், நீங்களும் ஆயத்தமா யிருங்கள்” என்று மீண்டும் எச்சரித்தார். தம்முடைய வருகையை விழிப்புடன் எதிர்பார்த்திருப்பதின் அர்த்தம் பற்றிச் சொன்னார். அதாவது, சோம்பலோடு காத்திருக்காமல், கருத்தோடு பிரயாசப் படவேண்டும். தாலந்துகள் பற்றிய உவமையில் இந்தப் பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்தார்.

“அன்றியும், பரலோகராஜ்யம் புறத்தேசத்துக்குப் பிரயாணமாய்ப் போகிற ஒரு மனுஷன், தன் ஊழியக்காரரை அழைத்து, தன் ஆஸ்திகளை அவர்கள் வசமாய் ஒப்புக்கொடுத்தது போல் இருக்கிறது. அவனவனுடைய திறமைக்குத்தக்கதாக, ஒருவனிடத்தில் ஐந்து தாலந்தும், ஒருவனிடத்தில் இரண்டு தாலந்தும், ஒருவனிடத்தில் ஒரு தாலந்துமாகக் கொடுத்து, உடனே பிரயாணப்பட்டுப் போனான்.”

புறத்தேசத்துக்குப் பிரயாணமாய்ப் போகிற மனுஷன் கிறிஸ்துவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான். இந்த உவமையை அவர் சொல்லும் சமயத்தில், அவர் உலகத்தை விட்டு பரலோகத்திற்குச் செல்கிற நாள் நெருங்கியிருந்தது. உவமையில் வரும் ஊழியக்காரர்கள் அல்லது அடிமைகள் என்பது கிறிஸ்துவைப்பின்பற்றுகிறவர்களைக் குறிக்கிறது. நாம் நமக்குச் சொந்தமல்ல. “நாம் கிரயத்திற்குக் கொள்ளப்பட்டுள்ளோம்.” 1கொரி 6:20. “அழிவுள்ள வஸ்துக் களாகிய வெள்ளியினாலும் பொன்னினாலும் மீட்கப்படாமல் .... கிறிஸ்துவின் விலையேறப்பெற்ற இரத்தத்தினாலே மீட்கப்பட் டோம்.” 1 பேதுரு 1:18,19. ” பிழைத்திருக்கிறவர்கள் இனித் தங்களுக்கென்று பிழைத்திராமல், தங்களுக்காக மரித்து எழுந்தவருக் கென்று பிழைத்திருக்கிறார்கள்.’‘2 கொரிந்தியர் 5:15.

மனிதர்கள் அனைவருமே ஈடு இணையற்ற விலைகொடுத்து வாங்கப்பட்டுள்ளார்கள். பரலோகத்தின் ஒட்டுமொத்த களஞ்சியத்தையும் இந்தப் பூமியில் வருஷித்து, கிறிஸ்துவில் பரலோகம் முழுவதையும் நமக்குத் தந்து, ஒவ்வொரு மனிதனின் சி த்தத்தையும், பற்றுகளையும், சிந்தையையும், ஆத்துமாவையும், உணர்வையும் தேவன் விலை கொடுத்து வாங்கியிருக்கிறார். விசு வாசிகளானாலும் அவிசுவாசிகளானாலும் எல்லாருமே கர்த்தருக் குச் சொந்தமானவர்கள். அனைவரும் அவருக்குச் சேவை செய்ய அழைக்கப்பட்டுள்ளார்கள். இந்த அழைப்பை அவர்கள் எவ்வாறு நிறைவேற்றுகிறார்கள் என்று மகா நியாயத்தீர்ப்பின் நாளிலே அனைவரும் கணக்கு கொடுத்தாக வேண்டும்.

ஆனால் தேவன் இவ்வாறு உரிமை கோருவதை எல்லாருமே உணர்ந்து கொள்வதில்லை. கிறிஸ்துவின் சேவையை ஏற்றுக் கொண்டதாகச் சொல்கிறவர்கள், இந்த உவமையிலே அவரது ஊழியக்காரர்களாகச் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறார்கள்.

கிறிஸ்துவைப்பின்பற்றுகிறவர்கள் அவருக்குச் சேவை செய்ய மீட்கப்பட்டுள்ளார்கள். வாழ்க்கையின் மெய்யான நோக்கம் ஊழியம் என்று நம் ஆண்டவர் கற்றுக்கொடுக்கிறார். கிறிஸ்துதாமே ஊழியம் செய்கிறவராக இருந்தார். தம்மைப் பின்பற்றுகிற அனைவருக்கும் ஊழியக்கட்டளையைக் கொடுக்கிறார்; அதாவது தேவனுக்கும் சகமனிதர்களுக்கும் சேவை செய்வது. வாழ்க்கை குறித்து இதுவரை அறிந்திராத ஒரு மேலான கருத்தை கிறிஸ்து இங்கு சொல்லியிருக்கிறார். பிறருக்கு ஊழியம் செய்து வாழும் போது, கிறிஸ்துவோடு மனிதனுக்கு ஐக்கியம் உண்டாகிறது. தேவனோடும் மனிதனோடும் நம்மை இணைக்கற சங்கிலியாக ஊழியக்கட்டளை மாறுகிறது.

கிறிஸ்து தமது ஊழியர்களிடம் தமது ” ஆஸ்திகளை ” ஒப்பு விக்கிறார். அவருக்காக அவற்றைப் பயன்படுத்தவேண்டும். “அவனவனுக்கு தன் தன் வேலையை நியமிக்கிறார்.” பரலோகத்தின் நித்திய திட்டத்திலே அவனவனுக்கு ஓர் இடமுண்டு. ஆத்து மாக்களின் இரட்சிப்பிற்காக அவனவன்கிறிஸ்துவோடு ஒத்துழைத் துப் பணியாற்ற வேண்டும். பரலோக வாசஸ்தலங்களில் நமக்காக ஓரிடம் ஆயத்தம் செய்யப்பட்டுள்ளது எவ்வளவு நிச்சயமோ, அது போல தேவனுக்காக ஊழியம் செய்யும்படி ஒரு விசேஷித்த இட மாக இந்தப் பூமி நியமிக்கப்பட்டுள்ளதும் நிச்சயம்.

பரிசுத்த ஆவியின் வரங்கள்

கிறிஸ்து தம்முடைய திருச்சபைக்கு அருளியுள்ள தாலந்துகள் குறிப்பாக, பரிசுத்த ஆவியானவர் அருளுகிற வரங்களையும் ஆசீர்வாதங்களையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. “எப்படியெனில், ஒருவனுக்கு ஆவியினாலே ஞானத்தைப் போதிக்கும் வசனமும், வேறொருவனுக்கு அந்த ஆவியினாலேயே அறிவை உணர்த்தும் வசனமும், வேறொருவனுக்கு அந்த ஆவியினாலேயே விசு வாசமும், வேறொருவனுக்கு அந்த ஆவியினாலேயே குணமாக்கும் வரங்களும், வேறொருவனுக்கு அற்புதங்களைச் செய்யும் சக்தியும், வேறொருவனுக்குத் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தலும், வேறொரு வனுக்கு ஆவிகளைப் பகுத்தறிதலும், வேறொருவனுக்குப் பற்பல பாஷைகளைப் பேசுதலும், வேறொருவனுக்குப் பாஷைகளை வியாக்கியானம்பண்ணுதலும் அளிக்கப்படுகிறது. இவைகளை யெல்லாம் அந்த ஒரே ஆவியானவர் நடப்பித்து, தமது சித்தத்தின் படியே அவனவனுக்குப் பகிர்ந்து கொடுக்கிறார்.” 1கொரி 12:8-11. அனைவரும் ஒரே வகையான வரங்களைப் பெறுவதில்லை; ஆனால் எஜமானுடைய ஒவ்வோர் ஊழியனுக்கும் ஆவியின் குறிப்பிட்ட வரங்கள் வாக்களிக்கப்படுகின்றன...

கிறிஸ்து தமது சீடர்களை விட்டுப் பிரிந்து செல்வதற்கு முன், “அவர்கள் மேல் ஊதி : பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்றுக்கொள் (ளுங்கள்’ என்று சொன்னார். யோவான் 20:22. மீண்டும் அவர், “என் பிதா வாக்குத்தத்தம் பண்ணினதை, இதோ, நான் உங்களுக்கு அனுப்புகிறேன்” என்று சொன்னார். லூக்கா 24:49. ஆனால் அவர் பரலோகம் சென்ற பிறகுதான் அந்த வரம் பரிபூரணமாக அருளப் பட்டது. சீடர்கள் ஜெபத்தோடும் விசுவாசத்தோடும் ஆவியானவர் கிரியை செய்யும் படி தங்களை முற்றிலுமாக அர்ப்பணித்த பிறகுதான் ஆவியானவரைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள். பிறகு விசே ஷித்த விதத்தில் பரலோக நன்மைகள் கிறிஸ்துவின் சீடர்களுக்கு அருளப்பட்டன. ஆதலால், அவர் உன்னதத்திற்கு ஏறி, சிறைப் பட்டவர்களைச் சிறையாக்கி, மனுஷர்களுக்கு வரங்களை அளித் தார்.” எபே 4:8. கிறிஸ்துவினுடைய ஈவின் அளவுக்குத்தக்கதாக நம்மில் அவனவனுக்குக் கிருபை அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.” ஆவியானவர் “தமது சித்தத்தின்படி அவனவனுக்குப் பகிர்ந்து கொடுக்கிறார்.” 1 கொரி 12:1. அந்த வரங்களை ஏற்கனவே கிறிஸ்துவுக்குள் நாம் சொந்தமாகப் பெற்றுள்ளோம். ஆனால் தேவ ஆவியானவரை நாம் ஏற்றுக்கொள்வதைச் சார்ந்தே அவற்றை உண்மையிலேயே சுதந்தரிக்க முடியும்.

ஆவியானவர் குறித்த வாக்குறுதியானது உள்ளபடி புரிந்து, போற்றப்படவில்லை. அதின் நிறைவேறுதல் பற்றி உள்ளபடி இன்னும் புரிந்து கொள்ளப்படவில்லை. சுவிசேஷ ஊழியம் வல்லமையின்றி காணப்படுவதற்கு ஆவியின் வரம் இல்லாமையே காரணம். கல்வி, ஞானம், தாலந்துக்கள், பேச்சாற்றல், இயற்கையாக அல்லது முயற்சிசெய்து பெறக்கூடிய ஒவ்வோர் வரத்தையும் பெற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால் தேவ ஆவியானவரின் பிரச ன்னமில்லாமல் ஓர் இருதயத்தைக் கூட தொடமுடியாது; ஒரு பாவியைக் கூட கிறிஸ்துவுக்காக ஆயத்தம் பண்ணமுடியாது. மாறாக, கிறிஸ்துவோடு அவர்கள் ஐக்கியப்பட்டிருந்தால், ஆவியின் வரங்களை அவர்கள் பெற்றிருந்தால், அவருடைய சீடர்களில் மிகவும் எளிய - படிப்பறிவில்லாதவன்கூட, அநேக ருடைய இதயங்களைத் தொடக்கூடிய வல்லமையைப் பெற்றிருப் பான். பிரபஞ்சத்திலேயே செல்வாக்குமிக்க வேலையை நடப்பிக் கிற ஊடகமாக தேவன் அவர்களை மாற்றுவார்.

பிற தாலந்துகள்

உவமையில் சொல்லப்படும் தாலந்துகள் ஆவியானவரின் விசேஷித்தவரங்களை மட்டுமே சுட்டிக்காட்டவில்லை. அனைத்து வரங்களையும் திறமைகளையும் அவை சுட்டிக் காட்டுகின்றன; பிறப்பில் பெற்றதாகவோ முயற்சியால் கிடைத்ததாகவோ, இயற்கையானதாகவோ ஆவிக்குரியானதாகவோ அவை இருக் கலாம். கிறிஸ்துவின் சேவையில் அனைத்தையும் பயன்படுத்த வேண்டும். அவருடைய சீடர்களாக நாம் மாறும் போது, நம்மையும் நம்மிடமுள்ள அனைத்தையும் அவரிடம் ஒப்படைக்கிறோம். அந்த வரங்களை நம் சகமனிதர்களின் ஆசீர்வாதத்திற்காக அவருடைய மகிமைக் கென்று பயன்படுத்தும் படி அவர் சுத்திகரித்து, உயர்தரமானவையாக மாற்றித் திரும்பத் தருகிறார்.

‘அவனவனுடைய திறமைக்குத்தக்கதாக ” தேவன் அவனவ னுக்கு தாலந்துகளைக் கொடுக்கிறார். கண்டகண்டபடி அவற்றை அவர் பகிர்ந்தளிப்பதில்லை. ஐந்து தாலந்துகளை உபயோகிக்க திறமையுள்ளவன் ஐந்தைப் பெறுகிறான். இரண்டு தாலந்துகளை வைத்து விருத்தி செய்யக்கூடியவன் இரண்டைப் பெறுகிறான். ஒரு தாலந்தை ஞானமாகப் பயன்படுத்தக்கூடியவன் ஒன்றைப் பெறுகிறான். தங்களுக்கு அதிகமான தாலந்துகள் அருளப்பட வில்லையென யாரும் புலம்பத் தேவையில்லை. நம்பி கொடுக் கப்படுவதை விருத்தி செய்யும் போது, அதிகம் பெற்றவனைப் போலவே, குறைவாகப் பெற்றவனும், அவனவனுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கிறவருக்கு உரிய கனத்தைச் செலுத்துகிறான். ஐந்து தாலந்துகள் கொடுக்கப்பட்டவன், அந்த ஐந்தை விருத்தி செய்ய கடமைப் பட்டுள்ளான். ஒரு தாலந்தைப் பெற்றவன் அந்த ஒன்றை விருத்தி செய்ய வேண்டும். ‘இல்லாததின்படியல்லாமல் அவனவனிடம் உள்ளதின்படியே” தேவன் அவனவனிடமிருந்து பிரதிபலனை எதிர்பார்க்கிறார். 2 கொரிந்தியர் 8:12.

“ஐந்து தாலந்தை வாங்கினவன் போய், அவைகளைக் கொண்டு வியாபாரம் பண்ணி, வேறு ஐந்து தாலந்தைச் சம்பாதித் தான். அப்படியே இரண்டு தாலந்தை வாங்கினவனும், வேறு இரண்டு தாலந்தைச் சம்பாதித்தான்” என்று உவமையில் சொல்லப் பட்டுள்ளது.

குறைவானதாலந்துகள் வழங்கப்பட்டிருந்தாலும் அவற்றைப் பயன்படுத்தவேண்டும். நாம் கேட்க வேண்டிய முக்கிய கேள்வி, நான் எவ்வளவு பெற்ற்றிருக்கிறேன்? என்பதல்ல, என்னிடம் உள்ளதை வைத்து நான் என்ன செய்கிறேன்? ‘ என்பதே . நம்முடைய அனைத்து திறன்களையும் மேம்படுத்துவதே, தேவனுக்கும் நம் ச கமனிதர்களுக்கும் நாம் செய்யவேண்டிய முதல் கடமையாகும். திறனிலும் பயனிலும் அனுதினமும் வளராத ஒருவன், வாழ்க்கையின் நோக்கத்தை நிறைவேற்றாதவனாக இருக்கிறான். கிறிஸ்துவை விசுவாசிப்பதாகச் சொல் வோமானால், எஜமானின் ஊழியர்களாக மாறுவதற்கு நம்மால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்வதாக உறுதி யளிக்கிறோம்; மேலும், நம்மால் முடிந்த அளவுக்கு அதிகமான நன்மையைச் செய்யும் படிக்கு, ஒவ்வொரு மனத்திறனையும் முடிந்த அளவுக்கு பூரணமாகப் பேணி வளர்க்கவேண்டும்.

கர்த்தர் ஒரு மாபெரும் பணியை நிறைவேற்ற வேண்டியுள்ளது. இம்மையில் அதிக விசுவாசத்தோடும் விருப்பத்தோடும் ஊழியஞ்செய்பவர்களுக்கு மறுமையில் அவர் ஏராளமான ஆசீர்வாதங்களை வழங்கக் காத்திருக்கிறார். ஆண்டவர் தம்முடைய பிரதிநிதிகளைத் தெரிந்து கொள்கிறார்; ஒவ்வொரு நாளும் வெவ்வேறு சூழ்நிலை யில் தம்முடைய செயல் முறைத் திட்டத்தில் அவர்களுக்குப் பயிற்சியளிக்கிறார். அவரது திட்டத்தை செயல்படுத்த உண்மை யான இதயத்தோடு பெரிதும் முயல்கிற ஒவ்வொருவரையும் தம்முடைய பிரதிநிதிகளாகத் தெரிந்துகொள்கிறார்; அவர்கள் பூரணமான வர்களாக இருப்பார்கள் என்பதற்காக அல்ல, மாறாகதம்மோடான தொடர்பால் அவர்கள் பூரணமானவர்களாக மாற முடியும் என்ப தால்.

உயர்ந்த நோக்கத்தில் உறுதியாக இருப்பவர்களை மட்டுமே தேவன் ஏற்றுக்கொள்வார். ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் அவன் தன்னால் முடிந்தவரை சிறப்பாகச் செய்யவேண்டிய கடமையைக் கொடுக்கிறார். அனைவரிடமும் ஒழுக்கத்தில் பூரணத்தை எதிர் பார்க்கிறார். பாவம் செய்யும்படி பரம்பரையாலோ பழக்கத்தாலோ வந்த இயல்புகளுக்கு இடமளிக்கும்படி நீதியின் தரத்தை நாம் குறைக்கவே கூடாது. குணத்தில் குறை பாடுதான் பாவமென்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நீதியான சகல குணப்பண்புகளும் ஒட்டுமொத்தமாக, பூரண இசைவோடு தேவனில் வாசஞ்செய் கின்றன ; கிறிஸ்துவை சொந்த இரட்சகராக ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒவ்வொருவரும் அந்தப் பண்புகளைச் சொந்தமாக்குகிற சிலாக் கியத்தைப் பெற்றிருக்கின்றனர்.

தேவனோடு சேர்ந்து பணிபுரிய விரும்புகிறவர்கள் தங்கள் ச ரீரத்தின் ஒவ்வோர் உறுப்பும் பூரண நிலையில் இருக்கவும், சிந்தை தெளிவுடன் இருக்கவும் கடும் முயற்சி செய்யவேண்டும். ஒவ்வொரு கடமையையும் செய்ய சரீர - மன - ஒழுக்கத்திறன்களை ஆயத்தப்படுத்துவதே உண்மையான கல்வியாகும்; அது தேவனுடைய சேவைக்காக சரீரத்தையும் மனதையும் ஆத்துமா வையும் பயிற்றுவிப்பதாகும். இந்தக் கல்வியே நித்தியஜீவனுக் கேதுவாக நிலைத்திருக்கும்.

ஒவ்வொரு துறையிலும் ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனும் திறமை யையும் ஆற்றலையும் வளர்த்துக்கொள்ள தேவன் எதிர்பார்க்கிறார். கிறிஸ்துவுக்கு நாம் மனமுவந்து சேவை செய்யும்படி தம்முடைய இரத்தத்தையும் பாடுகளையும் விலையாகக் கொடுத்து, நம் கிர யத்தைச் செலுத்தியிருக்கிறார். நாம் எவ்வாறு பணி செய்ய வேண்டும், எப்படிப்பட்ட மனநிலையோடு செய்ய வேண்டும் என்று ஒரு முன்மாதிரியைக் காட்டவே கிறிஸ்து இவ்வுலகிற்கு வந்தார். “தம்முடைய ஒரே பேறான குமாரனை விசுவாசிக்கிறவன் எவனோ அவன் கெட்டுப்போகாமல் நித்திய ஜீவனை அடையும் படிக்கு, அவரைத் தந்தருளின ” பிதாவின் மேல் மிகுந்த அன்போ டும் அர்ப்பணிப்போடும் அவருடைய பணியை எவ்வாறு சிறப்பா கச்செய்து, அவருடைய நாமத்தை மகிமைப்படுத்தலாம், அவரை எவ்வாறு கனத்தால் முடிசூட்டலாம் என்று நாம் ஆராய்ந்து பார்க்க அவர் விரும்புகிறார். யோவான் 3:16.

குணத்தில் பூரணமடைவது லேசான காரியமென்று கிறிஸ்து எந்த நிச்சயத்தையும் நமக்குக் கொடுக்கவில்லை. மேன்மையான, முழுநிறைவான குணமானது மரபுவழியாகக் கிடைப்பதில்லை. தற்செயலாக நாம் அதைப் பெறவும் முடியாது . மேன்மையான குணத்தை கிறிஸ்துவின் கிருபையாலும் புண்ணியங்களாலும் தனிநபர் முயற்சியினால் பெறவேண்டும். தேவன் தாலந்துகளையும், மனத்திறன்களையும் கொடுக்கிறார்; குணத்தை நாம் அமைக்கிறோம். சுயத்தோடு கடுமையாக, தீவிரமாகப் போராடி அதை உருவாக்கவேண்டும். மரபுவழி இயல்புகளுக்கு எதிராக தொடர் போராட்டத்தை நிகழ்த்த வேண்டும். நம்மை நாமே உற்று ஆராய்ந்து, தகுதியற்ற ஒரு குணம்கூட சரிசெய்யப்படாமல் நம்மில் நிலைத்திருக்க அனுமதிக்கக்கூடாது.

என்னுடைய குணக்குறைபாடுகளை என்னால் சரிசெய்ய முடியாது என்று ஒருவனும் சொல்லாதிருப்பானாக . இந்தத் தீர்மானத்திற்கு நீங்கள் வந்தால், நித்தியஜீவனைப் பெறுவதில் நிச்சியமாகத் தோற்கிறீர்கள். அந்த இயலாமை உங்களுடைய விருப்பத்தைச் சார்ந்துதான் இருக்கிறது. நீங்கள் விரும்பாவிட் டால், நீங்கள் ஜெயங்கொள்ள முடியாது. பரிசுத்தமாக்கப்படாத இருதயம் சீர்கெட்டிருப்பதும், தேவனுடைய கட்டுப்பாட்டிற்குள் ஒப்படைக்க விருப்பமில்லாத்திலும் தான் உண்மையான பிரச் சனையே இருக்கிறது.

மிகச்சிறந்த பணிக்கு தேவன் தகுதிப்படுத்தியிருக்கும் அநேகர் மிக்க்குறைவைகவே சாதிக்கிறார்கள்; ஏனென்றால் அவர்கள் மிகக்குறைவாகவே முயல்கிறார்கள். ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் திட்டமான நோக்கம் எதுவும் இல்லாதது போல, அடைய வேண்டிய தரநிலை எதுவும் இல்லாதது போல கடந்து போகிறார்கள். அவர்கள் தங்களுடைய கிரியைகளுக் கேற்ப பிரதிபலனைப் பெறுவார்கள்.

நீங்கள் உங்களுக்கு எந்த தரநிலையை நிர்ணயிக்கிறீர்களோ அதைவிட மேலான தரநிலையை அடைய முடியாது என்பதை மறவாதீர்கள். எனவே உச்ச தரநிலையை நிர்ணயுங்கள். பிறகு சுயத்தை மறுத்தும், தியாகம் செய்தும் வேதனையோடு முயற்சி செய்யவேண்டியிருந்தாலும், அந்த ஏணியின் உச்சத்திற்கு படிப்படியாக முன்னேறிச் செல்லுங்கள். எதுவும் உங்களைத் தடுக்க அனுமதிக்காதீர்கள். எந்த மனிதனும் உதவியற்றவனாக, நிச்சயமற்றவனாக விடப்படுமளவிற்கு நிர்ப்பந்தமான நிலை அவனைச் சுற்றிலும் இறுக வலைபிண்ணமுடியாது. சூழ்நிலைகள் எதிர்த்தால், வெற்றிபெறகிற வெறி அதிகரிக்க வேண்டும். ஒரு தடையை உடைக்கும் போது, தொடர்ந்து முன்னேறுவதற்கான அதிகப்பட்ச திறனையும் தைரியத்தையும் அது கொடுக்கும். சரியான திசையில் உறுதியோடு முன்னேறுங்கள்; சூழ்நிலைகள் உங்களைத் தடுக்காமலும் உதவி செய்வதைக் காண்பீர்கள்.

எஜமானின் மகிமைக்காக இனிமையான ஒவ்வொரு குணத்தையும் பேணிவளர்க்க வேண்டுமென்கிற இலட்சியத் தோடிருங்கள். குணமேம்பாட்டின் ஒவ்வொரு நிலையிலும், தேவனைப் பிரியப்படுத்துங்கள். இதை நீங்கள் செய்யலாம்; ஏனென்றால், சீர்கெட்டு வந்த ஒரு காலக்கட்டத்தில் தான் ஏனோக்கு தேவனுக்கு பிரியமாக வாழ்ந்தான். நீங்களும் இதைச் செய்யமுடியும். நமது நாட்களிலும் அநேக ஏனோக்குகள் இருக்கிறார்கள்.

உண்மைமிக்க அரசியல்வாதியாக, எந்தப் பாவச்சோதனை யாலும் சீர்கெடுக்க முடியாத தானியேலைப்போலத் திடமாக நில்லுங்கள். உங்களுடைய பாவங்களைப் போக்க தம்முடைய உயிரையே தருமளவிற்கு உங்களை மிகவும் நேசித்தவரை ஏமாற்றாதிருங்கள். ‘என்னையல்லாமல் உங்களால் ஒன்றும் செய்யக்கூடாது” என்று அவர் கூறுகிறார். யோவான் 15:5. இதை நினைவில் வையுங்கள். நீங்கள் தவறுகளைச் செய்திருந்தால், எச்சரிப்பின் விளக்குகளா அந்தத் தவறுகளைப் பாருங்கள்; அப்போது நீங்கள் நிச்சயமாக வெற்றி பெறுவீர்கள். அவ்வாறு நீ ங்கள் தோல்வியை வெற்றியாக மாற்றலாம்; சத்துருவுக்கு ஏமாற்றமளித்து, உங்களுடைய மீட்பரைக் கனப்படுத்தலாம்.

தேவனுடைய சாயலுக்கேற்ற குணவுருவாக்கம்தான், இவ்வுலகிலிருந்து மறுவுலகிற்கு நாம் எடுத்துச் செல்லக்கூடிய ஒரே பொக்கிஷமாகும். இந்த உலகத்தில் கிறிஸ்துவின் கட்டளையின் படி வாழ்கிறவர்கள், தேவனுக்காக தாங்கள் சாதித்தவைகளை பரலோக வாசஸ்தலங்களுக்கு தங்களோடு எடுத்துச் செல்வார்கள். பரலோகத்தில் பரலோகத்தில் நம்முடைய வளர்ச்சி தொடர்ந்து நிகழும். அப்படியானால், இந்த வாழ்க்கையில் குணத்தை மேம்படுத்துவது எவ்வளவு முக்கியமானது!

செயலில் குறைபாடில்லாதவர்களாக நம்மை விளங்கச் செய்கிற குணப்பூரணத்தை அடைய உறுதியான விசுவாசத்துடன் முயல்கிற மனிதர்களோடு சேர்ந்து பரலோக அறிவு ஜீவிகள் பிரயாசப்படுவார்கள். இந்த முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கும் ஒவ்வொருவரிடமும், “உனக்கு உதவ உன்னுடைய வலதுபாரி சத்தில் நான் இருக்கிறேன்” என்று கிறிஸ்து சொல்கிறார்.

மனித சித்தம் தேவ சித்தத்துடன் ஒத்துழைக்கும் போது, அது சர்வ ஆற்றல் படைத்ததாக மாறுகிறது. அவர் கட்டளையிடுகிற எதையும் அவருடைய பெலத்தால் சாதிக்கச்செய்கிறது. அவர் கட்டளையிடுகிற யாவும் பெலவான்களாக்குகின்றன.

மனத்திறன்கள்

மனதின் திறன்களைப் பயிற்றுவிக்க தேவன் விரும்புகிறார். உலகத்தாரைவிட தமது ஊழியர்கள் அறிவுத்திறனிலும் தெளிந்த பகுத்தறிவிலும் சிறந்தவர்களாக விளங்க வேண்டுமென்பது அவருடைய திட்டம். திறமையையும் தகவலறிவையும் வளர்க்காமல் அதிக சோம்பலாகவும் அல்லது கவனக்குறைவாக வும் இருக்கிறவர்கள் மேல் அவர் பிரியப்படுவதில்லை . முழு இருதயத்தோடும், முழு ஆத்துமாவோடும், முழுப் பெலத்தோடும், முழு மனதோடும் தம்மில் அன்புகூரும்படி ஆண்டவர் நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார். நம்முடைய சிருஷ்டிகரை நாம் முழுமன தோடும் அறிந்து, அவரில் அன்பு கூரும்படியாக, நம்முடைய அறிவுத்திறனை நிறைவான அளவிற்கு மேம்படச் செய்ய வேண்டிய கடமையை இது நம்மேல் சுமத்துகிறது.

நம் அறிவுத்திறனை தேவ ஆவியானவரின் கட்டுப்பாட்டில் வைத்தால், அதை பரிபூரணமாகப் பண்படுத்தமுடியும்; அதை மிகத்திறமையாக தேவ சேவையில் பயன்படுத்த முடியும். தேவனுக்கென தன்னை அர்ப்பணித்து, பிறருக்கு ஆசீர்வாதமாக விளங்கவேண்டுமென்கிற ஏங்குகிற படிப்பறிவற்ற ஒருவனை, தம்முடைய சேவைக்கு ஆண்டவர் பயன்படுத்தமுடியும். ஆனால் அதே அளவு அர்ப்பணிப்பின் மனநிலையோடு இருக்கிறவர், நன்கு படிப்பறிவு உள்ளவராக இருந்தால், கிறிஸ்துவிற்காக அதிக அளவில் ஊழியம் செய்யமுடியும். அவர்கள் அதிக அனுகூலமான நிலையைப் பெற்றிருப்பார்கள்.

நாம் பெறுகிற அறிவை மற்றவர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ளும் நோக்கத்துடன், முடிந்த அளவுக்கு சகலவித கல்விகளையும் நாம் பெற கர்த்தர் விரும்புகிறார். எங்கு, எப்போது தேவனுக்காகப் பணிசெய்ய அல்லது பேச தங்கள் அழைக்கப்படுவோம் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. மனிதர்களை எவ்வாறு பயன்படுத்த முடியும் என்பது நம் பரலோகப் பிதாவுக்கு மட்டுமே தெரியும். நம் அற்ப விசுவாசத்தால் புரிந்துகொள்ள முடியாத வாய்ப்புகள் நமக்கு முன் உள்ளன. அவருடைய நாமத்தை மகிமைப்படுத்தும் விதத்தில், தேவைப்பட்டால் உலகில் உயர் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு முன்பாக அவருடைய வார்த்தையின் சாத்தியங்களைப் பேசும்படி நம் மனங்களைப் பயிற்றுவித்திருக்க வேண்டும். தேவனுக்கென்று அறிவுப்பூர்வமாக ஊழியஞ்செய்ய நம்மைத் தகுதிப்படுத்துகிற ஒரு சந்தர்ப்பத்தை கூட நாம் நழுவவிடக்கூடாது.

கல்வியறிவைப் பெற அவசியமுள்ள வாலிபர்கள், அதைப் பெற வேண்டுமென்கிற தீர்மானத்தோடு செயல்படவேண்டும். ஏதாவது வழி பிறக்குமென காத்திருக்காமல், நீங்களே அதை உருவாக்கவேண்டும். சிறிய வாய்ப்பு கிடைத்தால் கூட அதை விட்டு விடக்கூடாது. சிக்கனத்தைக் கடைபிடிக்க வேண்டும். தேவன் நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் பொருளாதார வசதிகளை சிற்றின்பத்திற்காக அல்லது பொழுது போக்கு ஆசைகளை நிறைவேற்ற செலவழிக்கக்கூடாது. தேவன் உங்களை அழைத்த அழைப்புக்கு ஏற்றபடி பயனிலும் திறனிலும் சிறந்து விளங்க தீர்மானமாயிருங்கள். நீங்கள் மேற்கொள்ளும் முயற்சி எதுவானாலும் அதை முழுமையாக, உண்மையாகச் செய்யுங்கள். அறிவுத்திறனை வலுவாக்கக் கிடைக்கும் அனைத்து வச திகளையும் பயன்படுத்துங்கள். புத்தகப் படிப்போடு பயன்மிக்க உடலுழைப்பும் காணப்படட்டும்; ஊக்கமான முயற்சியோடும், விழிப்போடும், ஜெபத்தோடும் பரலோக ஞானத்தைப் பெறுங்கள். இது முழுநிறைவான கல்வி யைப் பெற்றத்தரும். இவ்வாறு குணத்தில் மேம்பட்டவர்களாகலாம்; பிறர் உள்ளங்களில் தாக்கத்தை உண்டாக்கலாம்; அவர்களை நேர்மையும் பரிசு த்தமுமான பாதையில் வழிநடத்து கிறவர்களா மாறலாம்.

நமக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்புகளையும் சிலாக்கியங்களையும் பயன்படுத்த விழிப்போடு இருந்தால், கல்வியறிவைப் பெற நாம் எடுக்கிற முயற்சியில் எவ்வளவோ அதிகமாகச் சாதிக்கலாம். மெய்யான கல்வி என்பது கல்லூரிகளில் கிடைப்பதைவிட மேலானது. அறிவியல் சம்பந்தமான கல்வியைப் புறக்கணிக்க முடியாது; அதேசமயம், தேவனோடு உயிருள்ள ஓர் உறவைப் பேணுவதன் மூலம் பெறவேண்டிய உயர்வான கல்வி ஒன்றும் உள்ளது. ஒவ்வொரு மாணவனும் தன் வேதாகமத்தை எடுத்து, மகத்தான ஆசிரியருடன் தொடர்பை உண்டாக்கவேண்டும். தெய்வீக சாத்தியத்தை ஆராய்வதில் எழும் கடினமான சிக்கல்களைப் போராடிக் கண்டு படிக்க மனதைப் பயிற்றுவித்து, ஒழுங்குப்படுத்தவேண்டும்.

தங்கள் சகமனிதர்களுக்கு ஆசீர்வாதமாக விளங்கும் படி அறிவைப் பெற ஏங்குகிறவர்கள், தேவனிடமிருந்து ஆசீர்வாதம் பெறுவார்கள். அவருடைய வார்த்தையை ஆராய் வதால், ஊக்கத்தோடு செயல்பட அவர்களுடைய மனத்திறன்கள் விழிப்படையும். மனத்திறன்கள் விருத்தியடைந்து, மேம்படும்; சிந்தையானது ஆற்றலோடும் ஆக்கத்திறனோடும் விளங்கும்.

தேவனுக்காக வேலை செய்ய விரும்புகிற ஒவ்வொருவரும் சுய ஒழுக்கத்தைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இது பேச்சாற்ற லையும் மிகச்சிறந்த தாலுந்துகளையும் விட அதிகமானதைச் சாதிக்கும். அதிக கல்வியறிவும் மிகப்பெரிய தாலுந்துகளும் பெற்ற தன்னடக்கமற்ற ஒரு மனிதனைவிட, ஒழுக்கமிக்க ஒரு சாதாரண மனிதன் அதிகமான, மேலான பணியை வெற்றிகர மாகச் செய்யமுடியும்.

பேச்சாற்றல்

பேச்சாற்றல் என்பது ஒரு தாலந்து; கருத்தோடு அதைப் பேணி வளர்க்கவேண்டும். தேவனிடமிருந்து நாம் பெறுகிற ஈவுகளி லெலலாம், இதைவிட மேலான ஆசீர்வாதம் எதுவுமில்லை . பிறரை நம்பச்செய்யவும் இணங்கச் செய்யவும், ஜெபம் ஏறெடுக்கவும் தேவனைத் துதிக்கவும், பிறரிடம் மீட்பரின் அன்பைச் சொல்லவும் பேச்சாற்றல் தான் உதவுகிறது. அப்படியானால் பிறருக்கு அதிகப்பட்ச நன்மையுண்டாகும்படி இதைப் பயிற்றுவிப்பது எவ்வளவு முக்கியம்.!

பேச்சாற்றலை எவ்வாறு பண்போடு, சரியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை யாரும் அதிகம் கண்டுகொள்வதில்லை; அறிவுத்திறன் மிக்க, கிறிஸ்தவப் பணியில் ஈடுபட்டுள்ள நபர்களும் கூட . உடனே புரிந்துகொள்ள முடியாத விதத்தில், தாழ்வான குரலிலோ மிகவேகமாகவோ வாசிப்பவர்கள் அல்லது பேசு கிறவர்கள் அநேகர் உண்டு. சிலர் உரத்தக்குரலில், தெளி வற்ற முறையில் பேசுகிறார்கள்; வேறுசிலர் கேட்கிறவர்களின் காதைக் கிழிக்கும் வகையில் தொனியை உயர்த்தி, கீச்குரலில் கத்துகிறார்கள். சிலசமயங்களில் கூடியிருக்கும் மக்களுக்குப் புரியாத வகையிலும், அவற்றின் தாக்கமும் முக்கியத்துவமும் அடிபட்டுப் போகும் விதத்திலும் வசனங்களையும் அறிக்கைகளையும் பிற செய்திகளையும் வாசிக்கிறார்கள், பாடல்களைப் பாடுகிறார்கள்.

இது ஒரு தீமை ; இதைச் சரிசெய்யலாம், சரிசெய்ய வேண்டும். இதைக்குறித்து வேதாகமத்தில் அறிவுரை உள்ளது. எஸ்றாவின் நாட்களில் ஜனங்களுக்கு வேதாகமத்தை வாசித்த லேவியர்களைப்பற்றி, அவர்கள் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணப் புஸ்த கத்தைத் தீர்க்கமாக வாசித்து, அர்த்தஞ்சொல்லி, வாசித்ததை அவர்களுக்கு விளங்கப்பண்ணினார்கள்” என்று சொல்லப்பட் டுள்ளது. நெகேமியா 8:8.

புரியும்படியாக வாசிக்கவும், பிறருக்குப்பிடிக்கும் வகையில், தெளிவாக, சரியான தொனியில், தனித்துவமான விதத்தில், தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிற பாணியில் பேசவும் கருத்தோடு முயற்சி த்தால் அனைவரும் அந்த ஆற்றலைப் பெறலாம். இவ்வாறு செய்வதால், கிறிஸ்துவின் ஊழியர்களாக பெருமளவில் நம் திறமையை அதிகரிக்கச் செய்யலாம்.

கிறிஸ்துவின் ஆராய்ந்து முடியாத ஐசுவரியங்களை மற்றவர்களுக்கு அறிவிக்கும்படி ஒவ்வொருகிறிஸ்தவனும் அழைக்கப்பட் டிருக்கிறான்; ஆகவே பேச்சாற்றலில் நிறைவுடன் விளங்க அவன் வகை தேடவேண்டும். கேட்பவர்கள் அங்கீகரிக்கும் விதத்தில் அவன் பேசவேண்டும். தமது ஊழியர்கள் பண்பற்றவர்களாகக் காணப்பட வேண்டுமென்பது தேவனுடைய நோக்கமல்ல. மனிதன் தன் மூலமாக உலகத்திற்குப் பாய்ந்தோடும் பரலோக ஆற்றலின் மதிப்பைக் குறைப்பதும் அல்லது தரங்கெடச் செய்வதும் அவரது சித்தமல்ல.

நாம் இயேசுவைப் பார்க்கவேண்டும்; அவரே பூரண முன் மாதிரி . பரிசுத்த ஆவியானவரின் உதவிக்காக ஜெபிக்க வேண்டும்; ஒவ்வோர் உறுப்பும் சரியாகச் செயல்படும் படி அவருடைய பெலத்தால் முயலவேண்டும்.

குறிப்பாக, பொது சேவைக்காக அழைக்கப்பட்டோரின் விஷயத்தில் இது முற்றிலும் உண்மை . நித்திய நலன்கள் சம்பந்தப்பட்ட செய்தியை ஜனங்களுக்கு அறிவிக்கிறோம் என்பதை ஒவ்வொரு ஊழியனும், ஒவ்வொரு போதகனும் மனதில் பதித்திருக்கவேண்டும். அவர்கள் பேசுகிற ஒவ்வொரு சத்தியமும், இறுதியாகக்கணக்குக் கொடுக்கவேண்டிய மகா நாளில் அவர்களை நியாயந்தீர்க்கும். சில ஆத்துமாக்களைப் பொருத்தவரை, செய்தி கொடுக்கிறவர் அதைக் கொடுக்கிற விதத்தைப் பொறுத்து அதை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் அல்லது புறக்கணிக்கிறார்கள். எனவேசிந்தையில் உரைக்கும் படியும், இருதயத்தில் பதியும்படியும் வார்த்தையைப் போதிக்க வேண்டும். மெதுவாக, தெளிவாக, பக்திவிநயத்தோடு பேசவேண்டும். அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து, உற்சாகம் மிகுதியோடு பேசவேண்டும்.

கிறிஸ்தவ பணியின் ஒவ்வொரு துறையிலும் பேச்சில் பண்பு நயமும் ஆற்றலும் காணப்பட வேண்டும்; குடும்ப வாழ்க்கையிலும் ஒருவரோடு ஒருவரான சகல வித உறவுகளிலும் இது காணப்படவேண்டும். இனிய தொனியில் பேசவும், தூய்மையும் தகுதியும், அன்பும் மரியாதையுமிக்க வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தவும் பழகவேண்டும். இனிய, அன்புள்ள வார்த்தைகள் ஆத்துமா வில் பனிபோல, சாரல் போல பொழிகின்றன. ‘இளைப்படைந்தவனுக்கு சமயத்திற்கேற்ற வார்த்தை சொல்ல கிறிஸ்துவின் உதடு களிலிருந்து அருள் பொழிந்ததாக” வேதாகமம் சொல்கிறது. சங் 45:2; ஏசா. 50:4. கேட்கிறவர்களுக்கு பிரயோஜனமுண்டாகும்படி” நம்முடைய வசனம் கிருபை பொருந்தினதாக” இருக்க வேண்டு மென ஆண்டவர் நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார். கொலோ 4:6, எபே 4:29.

மற்றவர்களை திருத்தவும், சீர்திருத்தவும் முயலும் போது, வார்த்தைகளை கவனமாகப் பயன்படுத்தவேண்டும். அவை மரணத்துக்கேதுவான மரண வாசனையாக அல்லது ஜீவனுக்கேதுவான ஜீவவாசனையாகவும் இருக்கின்றன. கண்டிக்கும் போதோ, ஆலோசனை கூறும் போதோ குத்தலான, கடுமையான, காயப்பட்ட ஆத்துமாவைக் குணப்படுத்த தகுதியற்ற வார்த்தைகளை அநேகர் பயன்படுத்துகிறார்கள். இத்தகைய மதியற்ற வார்த்தைகளால் மனம் புண்படுபடுகிறது. தவறிழைத்தவர்களும் கூட பெரும்பாலும் கலகஞ்செய்யத் தூண்டப்படுகிறார்கள். சாத்தியத்தின் நியதிகளைப் பரிந்துரைக்க விரும்புகிற அனைவரும் அன்பென்னும் பரலோக தைலத்தைப் பெற வேண்டியது அவசியமாகும். எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அன்பான வார்த்தைகளால் தான் கடிந்து கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான் நம் வார்த்தைகள் சீர்திருந்தச் செய்யுமே தவிர எரிச்சலூட்டாது. கிறிஸ்து தம்முடைய பரிசுத்த ஆவியானவர் மூலம் ஆற்றலையும் வல்லமையையும் அருளுவார். இது அவரது பணி.

நன்கு ஆலோசிக்காமல் ஒரு வார்த்தை கூட பேசக்கூடாது. கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறவரின் வாயிலிருந்த எவ்வித தீய வார்த்தைகளும், அற்பமான கேலிப்பேச்சுகளும், அதிருப்தியால் எழும் அலட்டல்களும் அல்லது பரிசுத்தமற்ற ஆலோசனைகளும் புறப்படக்கூடாது. கெட்டவார்த்தை ஒன்றும் உங்கள் வாயிலிருந்து புறப்பட வேண்டாம்... என்று பரிசுத்த ஆவியின் ஏவுதலால் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எழுதுகிறார். எபே 4:29. கேடான பேச்சு என்றால் தீய வார்த்தைகளைப் பேசுவது மட்டு மல்ல . பரிசுத்த நியதிகளுக்கும் தூய்மையும் மாசற்றதுமான மார்க்கத்திற்கும் முரணான சகலவித வெளிப்பாடும் அதில் அடங்கும். அசுத்தமான சாடை வார்த்தைகளும் உண்மையை மறைத்து கொடுக்கிற தீய ஆலோசனைகளும் இதில் அடங்கும். இந்தப் பழக்கத்திலிருந்து விடுபட உடனே முயலாவிட்டால், மிகப்பெரிய பாவத்திற்கு இது வழிநடத்தும்.

சீர்கேடான பேச்சுக்கு எதிரான போக்கைக் கையாளுகிற கடமை ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் மேலும், ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவன் மேலும் சுமத்தப்பட்டுள்ளது. முட்டாள் தனமாக பேசுபவர்கள் மத்தியில் இருக்கும் போது, முடிந்தமட்டும் பேச்சை வேறு விஷயத்திற்குத் திருப்பி விடுவது நம் கடமையாகும். தேவகிருபையின் உதவியால் யோசித்து வார்த்தைகளைப் பேசவேண்டும் அல்லது நன்மையான விதத்தில் பேச்சை மாற்றுகிற ஏதாவது விஷயத்தைப் பேச ஆரம்பிக்கவேண்டும்.

சரியான முறையில் பேசுவதற்கு தங்கள் பிள்ளைகளை பயிற்று விக்கவேண்டியது பெற்றோரின் பணியாகும். இந்தப் பண்பாட்டை உருவாக்க மிகச்சிறந்த பள்ளி குடும்பம்தான். பிள்ளைகள் தங்கள் பெற்றோரிடமும் மற்றவர்களிடமும் மரியாதையுடனும் அன்புடனும் பேசுவதற்கு சிறுவயதிலிருந்தே கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். மென்மையான, உண்மையான, தூய்மையான வார்த்தைகள் மட்டுமே அவர்களுடைய வாயி லிருந்து புறப்பட வேண்டு மென்று சொல்ல வேண்டும். பெற்றோர்கள்தாமே கிறிஸ்துவின் பள்ளியில் ஒவ்வொருநாளும் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும். அப்போதுதான், “குற்றம் பிடிக்கப் படாத ஆரோக்கியமான வசனத்தை” பேசும்படி நல்லொழுக்கப் போதனையாலும் முன்மாதிரியாலும் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு அவர்கள் போதிக்க முடியும். தீத்து 2:8. அவர்களுடைய மிகப் பெரிய, பொறுப்புமிக்க கடமைகளில் இதுவும் ஒன்றாகும்.

கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிற நாம், கிறிஸ்தவ வாழ்வில் ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவக் கூடிய, உற்சாகமூட்டக்கூடிய வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தவேண்டும். அதைக்காட்டிலும் அதிகமாக, நம்முடைய அனுபவத்தின் அற்புதமான பக்கங்கள் குறித்துப் பேசவேண்டும். தேவனுடைய இரக்கத்தையும், கருணைமிக்க அன்பையும் குறித்துப் பேசவேண்டும். துதியும் ஸ்தோத்திரமும் ஏறெடுக்கிற வார்த்தைகளைப் பேசவேண்டும். மனதிலும் இருதயத்திலும் தேவ அன்பு நிறைந்திருந்தால், நமது பேச்சில் அது வெளிப்படும். நமது ஆவிக்குரிய வாழ்வில் ஊடுருவிச் செல்வதை பிறரிடம் பகிர்ந்து கொள்வது கடினமாக இருக்காது. உயர்வான சிந்தனைகளும், மேலான இலட்சியங்களும், சத்தியம் குறித்த தெளிவான அறிவும், சுயநலமற்ற நோக்கங்களும், தேவபக்தி மற்றும் பரிசுத்தம் மேலானவாஞ்சையும் வார்த்தைகளாக வெளிப்படும்; இருதயத்தின் பொக்கிஷத்தை அவை பிரதிபலிப்பவையாக இருக்கும். நமது பேச்சில் அவ்வாறு கிறிஸ்துவை வெளிப்படுத்தும் போது, அவருக்காக ஆத்துமாக்களை ஆதாயம் செய்யும் வல்லமை அதில் காணப்படும்.

கிறிஸ்துவை அறியாதவர்களுக்கு அவரை அறிவிக்க வேண்டும். கிறிஸ்து செய்ததையே நாமும் செய்யவேண்டும். அவர் ஜெபாலயத்திலும், வழியருகேயும், நிலத்திலிருந்து சற்றே தள்ளப் பட்ட படகிலும், பரிசேயன் வீட்டில் விருந்திலும் அல்லது ஆயக்காரனின் பந்தியிலும் என தாம் இருந்த இடங்களிலெல்லாம் உன்னத வாழ்வு குறித்த விஷயங்களையே மனிதர்களிடம் பேசி னார். இயற்கையின் விஷயங்களையும், அனுதினவாழ்வின் நிகழ்வுகளையும் சத்தியத்தின் வார்த்தைகளோடு சம்பந்தப் படுத்திப் பேசினார். அவருடைய போதகத்தைக் கேட்டவர்களின் இருதயங்கள் அவர்பால் இழுக்கப்பட்டன; ஏனென்றால், அவர் களில் வியாதியஸ்தர்களைக் குணமாக்கினார்; துயரப்பட்டவர்களை ஆறுதல் படுத்தினார்; அவர்களுடைய பிள்ளைகளை தம் கரங்களில் எடுத்து, அவர்களை ஆசீர்வதித்தார். அவர் தம் வாயைத் திறந்து பேசியபோது, அவர்களது முழுக்கவனமும் அவர்மேல் திரும்பியது; ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஏதாவது ஆத்துமாக்களுக்கு ஜீவனுக்கேதுவான ஜீவ வாசனையாக இருந்தது.

இதுவே நம்மிடமும் காணப்படவேண்டும். நாம் எங்கிருந்தாலும் மற்றவர்களிடம் இரட்சகரைப்பற்றி பேசு வதற்கான வாய்ப்புகளுக்காக விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும். நன்மை செய்வதில் கிறிஸ்துவின் முன்மாதிரியை நாம் பின்பற்றினால், அவருக்கு மக்கள் தங்கள் இருதயங்களைத் திறந்தது போல, நமக்கும் திறப்பார்கள். எடுத்த எடுப்பில் சொல்லாமல், தெய்வீக அன்பினால் பிறந்த சாமர்த்தியத்தோடு, “பதினாயிரம் பேரிலும் சிறந்த ” முற்றிலும் அழகான ” அவரைப் பற்றி அவர்களிடம் நாம் கூறலாம். உன்னதப்பாட்டு 5:10, 16. உன்னதமான இந்தப் பணியில் தானே நம்முடைய பேச்சு தாலந்தை நாம் பயன்படுத்த முடியும். பாவத்தை மன்னிக்கும் இரட்சகரென கிறிஸ்துவை அறிவிப்பதற்கு இந்த தாலந்து நமக்கு வழங்கப் பட்டுள்ளது.

தாக்கம்

கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கை எல்லையின்றி, அதிகதிகமாகப் பரவிச்செல்கின்ற தாக்க முடையதாக இருந்தது; தேவனோடும் மனிதக்குடும்பத்தோடும் அவரை இணைக்கிற தாக்கமாக அது காணப்பட்டது. மனிதன் தனக்கென வாழைதபடி செய்கிற ஒரு தாக்கத்தை கிறிஸ்துவின் மூலம் மனிதனுக்கு தேவன் அருளியிருந்தார். தேவனுடைய முழுக்குடும்பத்தின் ஒரு பகுதியான, நம் சகமனிதர்களுக்கு உறவினர்களாகவும், பரபரஸ்பரம் கடமைப்பட்டவர்களாகவும் நாம் இருக்கிறோம். ச கமனிதர்களைச் சாராமல் ஒருவனும் வாழமுடியாது; ஏனெனில், ஒவ்வொருவரின் நல்வாழ்வும் மற்றவர்களைப் பாதிக்கிறது. பிறர் நலன் பற்றி சிந்திப்பது அவசியமென்றும், அவர்களுடைய சந்தோஷத்திற்குப் பாடுபடவேண்டுமென்றும் ஒவ்வொரு மனிதனும் உணர தேவன் விரும்புகிறார்....

ஒவ்வொரு ஆத்துமாவைச் சுற்றிலும் ஒரு சூழல் நிலவுகிறது; ஜீவனைக் கொடுக்கும் வல்லமையுள்ள விசுவாசத்தாலும், தைரியத்தாலும், நம்பிக்கையாலும், அன்பின் நறுமணத்தாலும் அந்தச் சூழலை நிறைக்கலாம். அல்லது இருளச்செய்யும் அதிருப் தியாலும், சுயநலத்தாலும் அல்லது பேணிவளர்க்கப்பட்ட பாவத்தின் சாவுக்கேதுவான கறையோடும் அதை திகிலாலும் இக்கட்டாலும் நிறைக்கலாம். நம்மைச் சுற்றிலும் காணப்படுகிற சூழலானது நம்மோடு தொடர்பு கொள்கிற ஒவ்வொருவரிலும் நமக்குத் தெரிந்தோ தெரியாமலோ பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

இந்தப் பொறுப்பை நாம் உதறிவிட்டுச் செல்லமுடியாது. நமது வார்த்தைகளும், செயல்களும், உடையும், பாவனைகளும், ஏன் முகபாவனைகளும் கூட தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

இவ்வாறு நாம் உண்டாக்குகிற தாக்கமானது நன்மைக்கோ தீமைக்கோ விளைவுகளை உண்டாக்குகின்றன; அது எந்த அளவுக்கு இருக்குமென்பதை யாரும் கணக்கிட முடியாது. இத்தகைய தாக்கம் ஒவ்வொன்றும் விதையாக விதைக்கப்பட்டு, அதற்கேற்ற விளைவை ஏற்படுத்துகிறது. மனித நிகழ்வுகள் எனும் நீண்ட சங்கிலியில் அது ஒரு கண்ணியாக இருக்கிறது. அது எவ்வளவு தூரம் பிணைக்கப்பட்டிருக்குமெனச் சொல்ல முடியாது. மற்றவர்களில் நல்ல நியதிகள் உருவாகும் படி நம் முன்மாதிரியால் நாம் உதவினால், நன்மைக்கேதுவான ஆற்றலை அவர்களுக்குக் கொடுக்கிறோம். அவர்களும் தங்கள் பங்கிற்கு அதே தாக்கத்தை மற்றவர்களில் உண்டாக்குவார்கள்; அந்த மற்றவர்கள் இன்னும் பலரில் அதை உண்டாக்குவார்கள். இவ்வாறு நம்மை அறியாம லேயே நாம் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தால் ஆயிரக்கணக்கானோர் ஆசீர் வதிக்கப்படலாம்.

குளத்திற்குள் ஒரு கூழாங்கல்லை எறிந்தால், ஓர் அலை உருவாகி தொடர் அலைகளாக மாறுகிறது; தொடர் அலைகளின் வட்டம் பெரிதாகி, கரையை வந்து எட்டுகிறது. அவ்வாறுதான் நாம் ஏற்படுத்துகிற தாக்கமும். நம்முடைய அறிவையும் அல்லது கட்டுப்பாட்டையும் மீறி, மற்றவர்களில் ஆசீர்வாதமான அல்லது சாபமான தாக்கமாக முடிகிறது.

குணம் சக்தி வாய்ந்தது. உண்மையான, சுயநலமற்ற, தேவபக்தியுள்ள வாழ்க்கையின் ஆரவாரமற்ற சாட்சியானது எதிர்பேசமுடியாத தாக்கத்தைப் பெற்றுள்ளது. கிறிஸ்துவின் குணத்தை நமது வாழ்க்கையில் வெளிப்படுத்தும்போது, ஆத்தும் இரட்சிப்பின் பணியில் அவரோடு ஒத்துழைக்கிறோம். அவரது குணத்தை நமது வாழ்க்கையில் வெளிப்படுத்தும்போது மட்டுமே அவரோடு ஒத்துழைக்க முடியும். நமது தாக்கம் எவ்வளவு அதிக மாகப் பரவியிருக்கிறதோ, அவ்வளவுக்கு அதிகமாக நாம் நன்மைகளைச் செய்யலாம். தேவனைச் சேவிப்பதாகச் சொல்கிற வர்கள் கிறிஸ்துவைப்போல கற்பனைகளின் நியதிகளை தங்கள் அனுதினவாழ்வில் கடைபிடிக்கும் போதும், அவர்கள் தங்களைப் போல பிறரையும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தேவனையும் நேசி க்கும் போதும் தான், உலகத்தையே அசைக்கும் வல்லமையை சபை பெற்றிருக்கும்.

செல்வாக்கானது தீமைக்கான ஒருவல்லமையாகவும் விளங்க முடியுமென்பதை நாம் ஒருபோதும் மறக்கக்கூடாது. ஒருவர் தன் சொந்த ஆத்துமாவுக்குத் தீங்கிழைப்பது மோசமென்றால், பிற ஆத்துமாக்களுக்கு தீங்கிழைப்பது அதைவிட மோசமானது. நமது செல்வாக்கானது மரணத்திற்கேதுவான மரணவாசனையாக இருக்கிறதென்பதை நினைக்கவே பயங்கரமாக இருந்தாலும், இது சாத்தியமே. கிறிஸ்துவுக்காகச் சேர்ப்பதாகச் சொல்கிற பலர் அவரிடமிருந்து சிதறடிருக்கிறார்கள். இதனால் தான் சபை பெலவீனமாகக் காணப்படுகிறது. அநேகர் தங்கள் இஷ்டத்திற்கு பிறரை விமர்சித்தும் குற்றஞ்சாட்டியும் வருகிறார்கள். சந்தேகத்தையும், பொறாமையையும், அதிருப்தியையும் வெளிப்படுத்தும் போது, சாத்தானின் கைக்கருவிகளாகி விடுகிறார்கள். தாங்கள் செய்வது இன்னதென்பதை அவர்கள் உணர்வதற்கு முன்னரே, அவர்கள் மூலமாக சத்துரு தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றியிருப்பான். தீயதாக்கம் ஏற்பட்டிருக் கும், சந்தேக நிழல் படர்ந்திருக்கும், சாத்தான் எய்த அம்புகள் இலக்கை சரியாகத் தாக்கியிருக்கும். ஒருவேளை கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கக்கூடிய நபர்களின் மனதில் அவநம்பிக் கையும் அவிசுவாசமும், கிறிஸ்தவ மார்க்கத்தின் மேல் நம்பிக்கை யிழப்பும் ஆழமாகப்பதிந்திருக்கும். இந்தச் சமயத்தில், தாங்கள் சந்தேகங்கொள்ளத் தூண்டிய நபர்கள் கடிந்துகொள்ளுதலுக்கும் மன்றாட்டுக்கும் செவிகொடுக்காத அறவிற்குக் கடினப்பட்டுப் போனதை சாத்தானின் ஊழியர்கள் மனநிறைவோடு பார்ப்பார்கள். அந்த ஆத்துமாக்களைவிட தாங்கள் நல்லொழுக்கவான்கள், நீதிமான்களென இவர்கள் திருப்தியடைவார்கள். வருத்தகரமான இந்தக் குணச்சீர்கேடுகளுக்கு தங்கள் கட்டுக்கடங்காத நாவுகளும் கலகக்குணமுள்ள இருதயங்களும் தான் காரண மென்பதை இவர்கள் உணர்வதில்லை. ஆனால் விழுந்து போனவர்கள், இவர்களுடைய செல்வாக்கினால் பாவச் சோதனைகளுக்கு ஆளானவர்கள்தாம்.

எனவே கிறிஸ்தவர்களெனச் சொல்லிக்கொள்வோரின் அற்பத்தனமான பேச்சும், சுயநலமாட்டமும், அலட்சியமும்தான் ஜீவபாதையிலிருந்து அநேக ஆத்துமாக்களை வழிவிலக்கிவிடு கின்றன. தங்களுடைய செல்வாக்கின் விளைவுகளை தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின் நாளில் காணும் போது அநேகர் நிச்சயம் பயந்து நடுங்குவார்கள்.

தேவனுடைய கிருபையால் மட்டுமே இந்த அருட்கொடையை நாம் சரியாகப் பயன்படுத்தமுடியும். பிறர்மேல் நன்மைக்கேதுவான செல்வாக்கை உருவாக்க நம்மிலே ஒன்றும் இல்லை. நம்முடைய உதவியற்ற நிலையையும், தெய்வீக வல்லமை நமக்குத் தேவைப்படுவதையும் நாம் உணர்ந்தால், நம்மேல் நாம் நம்பிக்கை வைக்க மாட்டோம். ஒரு நாளில், ஒரு மணிநேரத்தில், ஒரு கணப்பொழுதில் என்னென்ன விளைவுகள் ஏற்படுமென்பது நமக்குத் தெரியாது; எனவே நம் வழிகளை நம் பரலோகப் பிதாவிடம் ஒப்புக்கொடுக்காமல் அந்தந்த நாளை நாம் துவங்கக் கூடாது. நம்மைக் கண்காணிக்க அவர் தம் தூதர்களை நியமித் துள்ளார். அவர்களுடைய பாதுகாவலுக்கு நம்மை ஒப்புக் கொடுத்தால், ஆபத்து நேரிடும் சமயங்களில் அவர்கள் நம் வலதுபாரிசத்தில் இருப்பார்கள்; நாம் பேசவேண்டிய வார்த்தைகளைக் கொடுப்பார்கள்; நம் செயல்களைக் கட்டுப்படுத்துவார்கள். இவ்வாறு, நம்மை அறியாமலேயே நாம் அமைதியாக ஏற்படுத்தும் தாக்கம், கிறிஸ்துவண்டைக்கும் பரலோகத்திற்கும் மக்களை இழுப்பதில் மகத்தான வல்லமையோடு விளங்கும்.

நேரம்

நம் நேரத்துக்கு சொந்தக்காரர் தேவன். ஒவ்வொரு கணப்பொழுதும் அவருடையது; அதை அவருடைய மகிமைக்கென மேம்படுத்துகிற மகத்தான கடமை நமக்குண்டு. அவர் நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் தாலந்துகளில் நேரத்தைக் குறித்து தான் மிக அதிகமாக அவர் கணக்குக் கேட்பார்...

நேரத்தின் மதிப்பை நாம் கணக்கிடவே முடியாது. கிறிஸ்துவுக்கு ஒவ்வொரு கணப்பொழுதும் விலைமதிக்க முடியாததாக இருந்தது; நமக்கும் அப்படியே இருக்க வேண்டும். வாழ்க்கை குறுகினது ; அலட்சியம் காட்டக்கூடாது. நித்தியத்திற்கென்று ஆயத்தமாக மிகக்குறுகிய தவணையின் காலமே கொடுக்கப் பட்டுள்ளது. வீணடிப்பதற்கும், சிற்றின்பத்தில் செலவிடுவதற்கும், பாவத்தில் திளைப்பதற்கும் நமக்கு நேரமே இல்லை. மறுமை வாழ்விற்கான, அழியா வாழ்விற்கான குணத்தை இப்போதே நாம் உருவாக்கவேண்டும். நாம் விசாரிக்கப்பட்டு, நியாயந்தீர்க்கப்படும் நாளுக்கு இப்போதே ஆயத்தமாக வேண்டும்.

மனிதர்கள் வாழத்துவங்குவதற்கு முன்னரே மரணத்தை ருசி க்கத் துவங்கி விட்டார்கள்; நித்திய வாழ்வு குறித்த மெய்யான அறிவைப் பெறாதப் பட்சத்தில், உலகத்தில் ஓய்வே இல்லாமல் அவர்கள் பட்ட பிரயாசமும் பயனற்றுப்போகிறது. நேரத்தை தான் பணி செய்வதற்கான தருணமாக மதிக்கிறவன், அழிவில்லாத வாசஸ்தலத்திற்கும், வாழ்விற்கும் தன்னைத் தகுதிப்படுத்துகிறான். அவன் இந்த உலகத்தில் பிறந்தது நல்லது.

காலத்தைப் பிரயோஜனப்படுத்த அறிவுறுத்தப்படுகிறோம். வீணடிக்கப்பட்ட நேரத்தை ஒருபோதும் திரும்பப்பெற முடியாது. கடந்துபோன ஒரு கணப்பொழுது கூட திரும்பக்கிடைக்காது. இனி எஞ்சியிருக்கிற காலத்தில், தேவனுடைய மகத்தான மீட்பின் திட்டத்தில் உடன் வேலையாட்களாகப் பணியாற்றி, முடிந்த அளவிற்கு நேரத்தைப் பயனுள்ளதாக்குவதே அதை பிரஜோனப் படுத்த ஒரே வழி.

இதைச் செய்கிற ஒரு மனிதனுக்குள் குணமாற்றம் உண்டாகிறது. அவன் தேவனுடைய குமாரனாக, ராஜகுடும்பத்தின் அங்கத்தினனாக, பரலோக ராஜாவின் பிள்ளையாக மாறுகிறான். தேவதூதர்களின் நண்பனாகும் தகுதியைப் பெறுகிறான்.

நமது சக மனிதரின் இரட்சிப்பிற்காக நாம் பணியாற்ற வேண்டிய நேரம் இது. கிறிஸ்துவின் ஊழியப்பணிக்கு பணம் கொடுத்தாலே போதும், வேறெதுவும் செய்யவேண்டாமென சிலர் நினைக்கிறார்கள்; தனிப்பட்ட விதத்தில் அவருக்காகப் பணி செய்யவேண்டிய பொன்னான நேரத்தை பயன்படுத்தாமல் விடுகின்றனர். தேவனுக்காக சுறுசுறுப்புடன் வேலை செய்ய வேண்டியது நல்ல உடல் நலமும் உடல் பெலமும் பெற்றுள்ள அனைவரின் கடமையாக, சிலாக்கியமாக இருக்கிறது. கிறிஸ்துவுக்காக ஆத்துமாக்களை ஆதாயப்படுத்த அனைவரும் பாடுபடவேண்டும். பண நன்கொடை இதற்கு ஈடாகாது.

ஒவ்வொரு கணப்பொழுதும் நித்திய விளைவுகளை உள்ளடக் கியதுதான். சொல்லப்படும் கண நேரத்தில் செயல்படுகிற, எந்நேரமும் சேவைக்கு ஆயத்தமாயிருக்கவேண்டிய மனிதர்கள் நாம். தேவையுள்ள ஓர் ஆத்துமாவுக்கு ஜீவ வார்த்தையைப் போதிக்க இப்போது நமக்குக் கிடைக்கிற வாய்ப்பு இனி கிடைக்காமலேயே போகலாம். அந்த ஆத்துமாவிடம் தேவன், 2. உன் ஆத்துமா உன்னிடத்திலிருந்து இந்த இராத்திரியிலே எடுத்துக் கொள்ளப்படும் என்று சொல்லலாம் (லூக்கா 12:20); நம்முடைய அலட்சியத்தால் அவர் ஆயத்தப்படாமல் இருக்கலாம். மகா நியாயத்தீர்ப்பின் நாளில், தேவனுக்கு நாம் எவ்வாறு கணக்குக் கொடுக்கமுடியும்?

நித்திய நலன்கள் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களோடு ஒப்பிடும் போது, இவ்வுலகிற்குரிய தற்காலிக விஷயங்கள் வெறும் அணுதான்; எப்போதுமே பதற்றமும் கவலையும் நிறைந்து காணப்படும்; எனவே அவற்றில் மூழ்கியிருப்பதைவிட மேலானது நம் வாழ்க்கை. ஆனாலும் வாழ்க்கையின் தற்காலிக விஷயங்களிலும்கூட தேவனுக்காக நாம் சேவை செய்ய தேவன் நம்மை அழைத்திருக்கிறார். இந்தப் பணியை விழிப்போடு செய்வதும், பக்தியான வாழ்க்கைக்கு தியானம் அவசியமாயிருப் பதுபோன்றே அவசியமானது. இந்த ஊழியத்திற்கு கடுமையான உழைப்பு தேவை. சோம்பேறித்தனத்தை வேதாகமம் ஆதரிப்பதே இல்லை . நமது உலகத்தை வாதிக்கிற மிகப்பெரிய சாபமிது. மெய்யான மனமாற்றத்தைப் பெற்ற ஒவ்வோர் ஆணும் பெண்ணும் விழிப்புடன் பணியாற்று கிறவராக இருக்கவேண்டும்.

நேரத்தை மிகச்சரியாகப் பயன்படுத்துவதைச் சார்ந்துதான் மனப்பண்பாட்டையும் அறிவையும் பெறமுடியும். வறுமையும், ஏழ்மையான பிறப்பும் அல்லது சாதகமற்ற சூழ்நிலைகளும் அறிவுத்திறனை வளர்ப்பதைத் தடுக்கவேண்டிய அவசியமில்லை. அங்கு கணப்பொழுது, இங்கு கணப்பொழுது என வீண்பேச்சில் நேரத்தை வீணடிப்பது, காலைப்பொழுதில் படுக்கையில் நேரத்தைக் வீணாக்குவது, இரயில் - பேருந்துகளில் பயணம் செய்து நேரத்தைக் கழிப்பது அல்லது அந்நிலையங்களில் காத்திருப்பது, உணவுக்காகக் காத்திருக்கிற நேரம், சொன்ன நேரத்திற்கு வராமல் மெத்தனம் காட்டுகிற ஒருவருக்காக்க் காத்திருப்பது போன்ற சமயங்களில் ஏதாவது புத்தகத்தை வைத்திருந்தால், கிடைக்கிற அந்தக் கொஞ்சநேரத்தையும் படிப்பதிலும், வாசிப்பதிலும் அல்லது கவனமாக சிந்திப் பதிலும் செலவிட்டால், எதைத்தான் சாதிக்க முடியாது! உறுதியான நோக்கமும், கடினமான உழைப்பும், நேரத்தை கவனமாகச் செலவிடுவதும் அறிவையும் மன ஒழுங்கையும் மனிதர்கள் பெற்றுக்கொள்ள திறன் கொடுக்கும்; செல்வாக்கும் பயனுமிக்க எந்தப் பதவிக்கும் அவர்களைத் தகுதிப்படுத்தும்.

ஒழுக்கமான, பூரணமான, செயல்திறன்மிக்க பழக்கங்களைப் பெறுவது ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனின் கடமையாகும். எந்த வகை வேலையாக இருந்தாலும், தாறுமாறாகவும், சோம்பலாகவும் செய்தால் அதற்கு சாக்குப்போக்குச் சொல்லமுடியாது. சதா வேலையும் கையுமாக இருந்தும், வேலையைச் செய்து முடிக்கா விட்டால், சிந்தையும் மனதும் அதில் ஈடுபடவில்லையென அர்த்தம். சோம்பலாக, நஷ்டத்திற்கு வேலை செய்கிறவர், இந்தத் தவறுகளை திருத்தவேண்டிய அவசியத்தை உணர வேண்டும். சி றந்த முடிவுகளைப் பெறுவதற்கு நேரத்தை பயனுள்ளதாகச் செலவிடத் திட்டமிட மெனக்கெடவேண்டும். மற்றவர்கள் பத்து மணி நேரத்தில் செய்கிற வேலையை சிலர் ஐந்து மணி நேரத்தில் முடிப்பதற்கு சாமர்த்தியமும் செயல் பாணியும் உதவுகின்றன. சிலர் எப்போதும் வீட்டு வேலையைச் செய்து கொண்டே இருப்பார்கள்; வேலை அதிகமாக இருப்பதால் அல்ல, நேரத்தை மிச்சப்படுத்த அவர்கள் திட்டமிடாததே அதற்கு காரணம். சோம்பலாக, நேரத்தைக் கடத்திக்கொண்டு இருப்பதால், கொஞ்சவேலையையும் அதிகமாக்குகிறார்கள். எரிச்சலூட்டுகிற, நேரங்கடத்துகிற இந்தப் பழக்க வழக்கங்களிலிருந்து விடுபட விரும்புகிறவர்கள் நிச்சயம் வெற்றி பெற முடியும். குறிப்பிட்ட இலக்கை நிர்ணயித்து வேலை செய்ய வேண்டும். கொடுக்கப்பட்ட பணியைச் செய்வதற்கு ஆகிற நேத்தைத் திட்டமிடவேண்டும். பிறகு, கொடுக்கப் பட்ட நேரத்திற்குள் வேலையை முடிக்க அனைத்து முயற்சிகளும் செய்யவேண்டும். மன உறுதியுடன் செயல்படுவது கைகளைத் திடப்படுத்தும்.

ஒழுக்கமுள்ளவர்களாக மாறி, சீர்திருந்தவேண்டும் என்கிற உறுதி இல்லாதவர்கள், ஒரே விதமான தவறான நடவடிக்கை யில் தான் ஈடுபடுகிறார்கள்; அல்லது தங்களுடைய ஆற்றலைப் பண்படுத்தினால் மிகச்சிறந்த சேவையாற்றுகிற திறனைப் பெறமுடியும். அப்போது எங்கும், எப்போதும் தங்களுக்கு மவுசு இருப்பதைக் கண்டுகொள்வார்கள். தங்களுடைய தகுதிக்கு ஏற்றபடி மக்களுடைய பாராட்டைப் பெறுவார்கள்.

தங்கள் குடும்ப்பாரங்களைச் சுமந்து, அதன்மூலம் தங்கள் தாய் தகப்பன்மேல் அன்புடன் அக்கறை காட்டவேண்டிய பல சிறுவர்களும் வாலிபர்களும் நேரத்தை வீணடிக்கிறார்கள். யாராவது ஒருவர் சுமக்கவேண்டியிருக்கும் பல பொறுப்புகளை வாலிபர்கள் பெலமிக்க தங்கள் தோள்களில் சுமக்கலாம்.

கிறிஸ்துவின் ஜீவிய நாட்களில் தம் குழந்தப்பரும் முதலே அவர் சுருசுருப்புடன் வேலை செய்து வந்தார். தம்முடைய சந்தோஷத்திற்காக அவர் வாழவில்லை. அவர் நித்திய தேவனுடைய

குமாரனாக இருந்தும், தம் அப்பாவான யோசேப்புடன் சேர்ந்து தச்சுவேலையைச் செய்தார். அவருடைய தொழில் குறிப்பிடும்படியாக இருந்தது. குணத்தை மேம்படுத்துபவராக அவர் இந்த உலகத்திற்கு வந்திருந்தார்; அவர் செய்த வேலைகள் அனைத்தும் கச்சிதமாக இருந்தன . தம் தெய்வீக வல்லமை யால் குணங்களை மாற்றி, எவ்வளவு பூரண நிலைக்குக் கொண்டு வந்தாரோ, அதே பூரணம் அவருடைய உலகப்பணிகளிலும் காணப்பட்ட . அவரே நம் முன்மாதிரி .

நேரத்திற்கு முக்கியத்துவமளித்து, அதை சரியாகப் பயன் படுத்த பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். தேவனைக் கனப்படுத்துகிற, மனிதர்களுக்கு ஆசீர் வாதகமாக விளங்குகிற ஏதாவது பணியைச் செய்வதால் நிச்சயம் பலனுண்டு என்று அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுங்கள். இளமைப் பருவத்தில் தானே தேவனுடைய ஊழியப்பணியாளர்களாக அவர்கள் விளங்க முடியும்.

பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளை எதுவுமே செய்ய அனுமதிக் காமல் இருப்பதைவிட அவர்கள் செய்யும் மிகப்பெரிய பாவம் எதுவுமல்ல . சோம்பேறித்தனத்தை நேசித்து, குறிக்கோளற்ற பயனற்ற ஆண்களாகவும் பெண்களாகவும் வளர சீக்கிரமே பிள்ளைகள் பழகிவிடுகிறார்கள். உழைத்துச் சம்பாதிக்கும் பருவம் வந்ததும் ஏதாவது வேலையில் சேர்ந்து, சோம்பலோடும் சலிப்போடும் வேலை செய்கிறார்கள். ஆனாலும் தாங்கள் உண்மையோடு வேலை செய்த்து போல தங்களுக்கு சம்பளம் வழங்கப் பட எதிர்பார்க்கிறார்கள். இந்த வகையான பணியாளர்களுக்கும் உண்மையான உக்கிராணக்காரர்களாக இருக்க வேண்டுமென உணர்கிறவர்களுக்கும் இடையே மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

உலகப்பிரகாரமான வேலையில் சோம்பலும் அலட்சியமும் காணப்பட்டால், அது ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையிலும் நுழையும்; தேவனுக்கென பயனுள்ள வேலை எதையும் செய்யத் தகுதியற்ற வராக ஆக்கிவிடும். கருத்தோடு வேலை செய்து உலகத்திற்கு ஆசீர்வாதமாக இருந்திருக்க வேண்டிய அநேகர், சோம்பேறித் தனத்தால் சீரழிவை உண்டு பண்ணுகிறார்கள். எந்த வேலையும் உறுதியான நோக்கமும் இல்லாமல், ஆயிரக்கணக்கான பாவச்சே ராதனைகளுக்கு வழி திறக்கிறார்கள். தீயநண்பர்கள் மற்றும் மோசமான பழக்கவக்கங்களால் மனதும் ஆத்துமாவும் சீர்கெடு கின்றன; அது இம்மை வாழ்வுக்கும் மறுமை வாழ்வுக்கும் கேடாக அமைகிறது.

நாம் செய்கிற வேலை எந்தத் துறையைச் சேர்ந்ததானாலும், “அசதியாயிராமல் ஜாக்கிரதையாயிருங்கள்; ஆவியிலே அனலா யிருங்கள்; கர்த்தருக்கு ஊழியஞ்செய்யுங்கள்.’” எதைச் செய்தாலும் அதை மனுஷர்களுக்கென்று செய்யாமல் கர்த்தருக்கென்றே மனப்பூர்வமாய்ச் செய்யுங்கள்.” செய்யும்படி உன் கைக்கு நேரிடுகிறது எதுவோ, அதை உன் பெலத்தோடே செய்” என்று தேவ வசனம் நமக்குப் போதிக்கிறது. ரோமர் 12:11; கொலோ 3:24; பிர 9:10.

உடல் ஆரோக்கியம்

உடல் ஆரோக்கியம் என்பது ஓர் ஆசீர்வதாம்; இந்த மதிப்பை உணர்ந்தவர்கள் வெகுசிலர்தாம். ஆனாலும், மன - சரீரத் திறன்கள் சிறப்பாகச் செயல்பவது அதிகமாக இதைச் சார்ந்தே உள்ளது. நம் உணர்வுத் தூண்டல்களும் உணர்ச்சியார்வங்களும் நம் சரீரத்தில் தான் வீற்றுள்ளன. சரீரமானது நல்ல அரோக்கிய நிலையிலும் ஆவிக்குரிய செல்வாக்குகளின் கட்டுப்பாட்டிலும் இருந்தால் தான் நம் தாலந்துகளை மிகச்சிறப்பாகப் பயன்படுத்த முடியும்...

உடல் பெலத்தைக் குறைக்கிற எதுவும் மனதைப் பெலவீன மாக்குகிறது ; எது சரி, எது தவறு என்று பகுத்தறிகிற திறனைக் குறைக்கிறது. சரியானதைத் தெரிந்துகொள்கிற திறனில் குன்று கிறோம்; சரியானதென தெரிந்ததைச் செய்யவேண்டு வேண்டுமென் கிற விருப்பம் குறைகிறது.

உடலின் ஆற்றல்களை தவறாகப் பயன்படுத்துவது தேவ மகிமைக்காக நாம் வாழ்கிற காலக்கட்டத்தைக் குறைக்கிறது. தேவன் நமக்கு நியமித்திருக்கிற வேலையைச் செய்து முடிக்க நம்மைத் தகுதியற்றவர்களாக்குகிறது. தவறான பழக்கவழக்கங்கள் உருவாகவும், இரவில் வெகுநேரம் விழித்திருக்கவும், ஆரோக் கியத்தை விலைகொடுத்து சிற்றின்ப வேட்கையைத் தணிக்கவும் நாம் இடமளித்தால், உடல் பெலன் கெடுவதற்கு அளித்தளமிடு கிறோம். உடற்பயிற்சியே செய்யாமல், மனதுக்கோ உடலுக்கோ அதிகமாக வேலாகொடுக்கும் போது, நரம்பு மண்டலம் சமநிலையை இழக்கிறது. இவ்வாறு தங்கள் வாழ்நாளைக் குறைத்து, இயற்கை விதிகளுக்கு புறம்பாக நடந்து சேவை செய்யதகுதியற்றவர்களாகக் காணப்படுபவர்கள் தேவனைக் கொள்ளையடித்த குற்றத்தைச் செய்கிறார்கள். தங்கள் சகமனிதர்களையும் அவர்கள் கொள்ளையடிக்கிறார்கள். பிறருக்கு ஆசீர்வாதமாக வாழ்வதற்கான வாய்ப்பும், தேவன் இந்த உலகத்தில் அவர்களை அனுப்பி செய்யச்சொன்ன பணியும், அவர்களுடைய தவறான செய்கையால் முற்றிலும் நிறைவேறாமல் போகின்றன. ஒரு குறுகிய காலக்கட்டத்தில் நிறைவேற்றவேண்டிய பணியைக்கூட செய்யத் தகுதியற்றவர் களாகிறார்கள். தீயப் பழக்கவழக்கங்களால் உலகத்திற்கு நன்மை செய்யாமல் போவோரை குற்றவாளிகளாக ஆண்டவர் தீர்க்கிறார்.

ஆரோக்கிய விதிகளை மீறுவது ஒழுக்க விதிகளை மீறுவதற்கு சமமாகும். ஏனெனில் ஒழுக்கவிதிகளைக் கொடுத்த தேவன்தாமே ஆரோக்கிய விதிகளைக் கொடுத்தவராகவும் இருக்கிறார். மனி தனிடம் அவர் ஒப்படைத்துள்ள தம்முடைய பிரமாணத்தை ஒவ்வொரு நரம்பிலும், ஒவ்வொரு தசையிலும், ஒவ்வொரு மனத்திறனிலும் தம் சொந்த விரலினால் எழுதியிருக்கிறார். நம் உடலில் எந்த உறுப்பை நாம் தவறாகப் பயன்படுத்தினாலும், அது கற்பனையை மீறுவதாகும்.

கர்த்தருடைய வேலையைச் செய்வதற்கான தகுதியுடன் தங்கள் சரீரங்களைப் பாதுக்கும்படி உடல் குறித்த ஆழமான அறிவை எல்லாருமே பெற்றிருக்கவேண்டும். மனித வாழ்வில் தெய்வீக தன்மை பரிபூரணமாக வெளிப்படும் படியாக உடலைப் பத்திரமாகப் பாதுகாக்கவேண்டும். மனத உடலுக்கும் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கைக்கும் இடையையான தொடர்பானது, கல்வியில் மிக முக்கியமான ஒரு பிரிவாகும். பள்ளியிலும் குடும்பத்திலும் இது சி றப்பு கவனத்தைப் பெறவேண்டும். தங்கள் உடல் அமைப்பு பற்றியும், இயற்கை வாழ்வைக் கட்டுப்படுத்துகிற விதிகள் பற்றியும் அனைவருமே நன்றாக அறிந்திருக்க வேண்டும். தன் உடல் நலன் சம்பந்தப்பட்ட விதிகளை வேண்டுமென்றே அறியாமல் இருந்து, அதனால் அவற்றை மீறுகிறவன் தேவனுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்கிறான். நல்ல உடல் ஆரோக்கியத்துடன், சிறப்பான வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு சாதகமான நிலையில் அனைவரும் தங்களை வைக்க வேண்டும். தேவனுடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிற ஒரு சிந்தையின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் நம் பழக்கவழக் கங்களைக் கொண்டுவரவேண்டும்.

அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், “உங்கள் சரீரமானது நீங்கள் தேவனாலே பெற்றும் உங்களில் தங்கியும் இருக்கிற பரிசுத்த ஆவியினுடைய ஆலயமாயிருக்கிறதென்றும், நீங்கள் உங்க ளுடையவர்களல்லவென்றும் அறியீர்களா? கிரயத்துக்குக் கொள்ளப்பட்டீர்களே; ஆகையால் தேவனுக்கு உடையவை களாகிய உங்கள் சரீரத்தினாலும் உங்கள் ஆவியினாலும் தேவனை மகிமைப்படுத்துங்கள் ” என்று சொல்கிறார். 1கொரிந்தியர் 6:19,20.

உடல் பெலம்

முழுஇருதயத்தோடும், முழுமனதோடும், முழு ஆத்துமாவோ டும் மட்டுமல்ல, முழுப் பலத்தோடும் தேவனில் அன்புகூரவேண்டும். உடற்திறன்களை முற்றிலுமாக, அறிவுப்பூர்வமாகப் பயன் படுத்துவதும் இதில் அடங்கும்...

ஆவிக்குரிய பணிகளில் மட்டுமல்ல, இவ்வுலக வேலை களிலும் கிறிஸ்து உண்மையுள்ள ஊழியக்காரனாக இருந்தார். செய்கிற பணி எதுவானாலும் அதில் தன் பிதாவின் சித்தத்தைச் செய்ய வேண்டுமென்கிற உறுதி அவரிடம் காணப்பட்டது. அநேகர் நினைப்பதையும் விட அதிகமாக பரலோகத்திலுள்ளவைகளும் பூலோகத்திலுள்ளவைகளும் மிக நெருக்கமாக இணைக்கப் பட்டுள்ளன; கிறிஸ்துவின் நேரடி கண்காணிப்பில் அவை உள்ளன.

பூமியின் முதல் ஆசரிப்புக்கூடார ஒழுங்கமைப்பை கிறிஸ் துவே திட்டமிட்டிருந்தார். சாலொமோன் கட்டிய ஆலயக்கட்டுமான விஷயத்தில் ஒவ்வொரு நுணுக்கத்தையும் அவரே சொல்லியிருந்தார். இப்பூமியில் வாழ்ந்தபோது நாசரேத் ஊரிலே ஒரு தச்சனாக வேலை செய்த கிறிஸ்துவே, தமது நாமம் கனப்படுத்தப்படுத்தப் படவிருந்த பரிசுத்த ஆலயத்தின் கட்டுமான வரைபடத்தைப் போட்ட கட்டடக்கலைஞனாக இருந்தார்.

ஆசரிப்புக்கூடார கட்டுமானப்பணியாளர்கள் திறமையாக வும் கலை நயமாகவும் வேலை செய்ய கிறிஸ்துவே ஞானத்தைக் கொடுத்தார். “நான் யூதாவின் கோத்திரத்தில் ஊருடைய மகனான ஊரியின் குமாரன் பெசலெயேலைப் பேர் சொல்லி அழைத்து, விநோதமான வேலைகளை அவன் யோசித்துச் செய்கிற தற்கும், பொன்னிலும் வெள்ளியிலும் வெண்கலத்திலும் வேலை செய்கிறதற்கும், இரத்தினங்களை முத்திரைவெட்டாக வெட்டிப் பதிக்கிற தற்கும், மரத்தில் சித்திரவேலைகளைச் செய்கிறதற்கும், மற்றும் சகலவித வேலைகளையும் யூகித்துச் செய்கிறதற்கும் வேண்டிய ஞானமும் புத்தியும் அறிவும் அவனுக்கு உண்டாக, அவனை தேவ ஆவியினால் நிரப்பினேன். மேலும், தான் கோத்திரத்திலுள்ள அகிராமாகின் குமாரனாகிய அகோலியாபையும் அவனோடே துணையாகக் கூட்டினதுமன்றி, ஞான இருதயமுள்ள யாவருடைய இருதயத்திலும் ஞானத்தை அருளினேன் ; நான் உனக்குக் கட்டளையிட்ட யாவையும் அவர்கள் செய்வார்கள்” என்று சொன்னார். யாத் 31:2-6.

தாங்கள் பெற்றிருக்கிற அனைத்தையும் கொடுத்தவர் தேவன் தாம் என்று தம்முடைய ஊழியர்கள் தம்மை நோக்கிப் பார்க்க தேவன் விரும்புகிறார். சரியான கண்டுபிடிப்புகள், முன்னெடுப் புகள் அனைத்திற்கும் ஆலோசனையில் ஆச்சரியமானவரும் செயலில் மகத்துவமானவருமான தேவனே ஆதாரமாக இருப்பார். ஒரு மருத்துவனின் கைதேர்ந்த வைத்தியமும், நரம்பு - தசைகளைக் கையாளுகிற ஆற்றலும், உடலின் மென்மையான உறுப்புகள் குறித்த அறிவும் அவன் வியாதியிலுள்ளோருக்கு உதவும்படி தேவன் தம் வல்லமையால் அருளிய ஞானமாக இருக்கும். சுத்தியலைக் கையாள தச்சனுக்கு திறமையும், பட்டறைக்கல்லைச் செய்ய கொல்லனுக்கு பெலமும் தேவனிட மிருந்து வருகின்றன. மனிதர்களுக்கு அவர் தாலந்துகளைக் கொடுக்கிறார்; தம்மை நோக்கிப் பார்த்து அவர்கள் ஆலோசனை பெற விரும்புகிறார். நாம் எதைச் செய்தாலும், எந்தத் துறையில் பணியாற்றினாலும், அந்தப் பணியைச் செம்மையாகச் செய்யும் படி அவர் நம் சிந்தைகளைக் கட்டுப்படுத்த விரும்புகிறார்.

மார்க்கத்தையும் செய்கிற பணியையும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது; இரண்டும் ஒன்றுதான். நாம் செய்கிற, சொல்கின்ற ஒவ்வொன்றிலும் வேதாகம மார்க்கம் பின்னிப்பிணைந்து காணப்படவேண்டும். நாம் செய்து முடிக்கிற இம்மைக்குரிய பணிகளிலும் ஆவிக்குரிய பணிகளிலும் மனிதர்களும் பரலோக மும் இணைந்து பணியாற்ற வேண்டும். இயந்தரபணிகள் மற்றும் விவசாயப் பணிகள், வர்த்தக முயற்சிகள் மற்றும் விஞ்ஞான முயற்சிகள் என அனைத்து மனித முயற்சிகளிலும் இந்த இணைப்பு காணப்படவேண்டும். கிறிஸ்தவப் பணிகள் சம்பந்தப்பட்ட அனைத்திலும் இந்த ஒத்துழைப்பு இருக்க வேண்டும்.

இந்த ஒத்துழைப்பைச் சாத்தியமாக்குகிற நியதிகளை தேவன் அறிவித்துள்ளார். அவரோடு இணைந்து பணியாற்றுகிற அனை வருக்கும் அவரை மகிமைப்படுத்துவதே பிரதான நோக்கமாக இருக்கவேண்டும். நாம் செய்கிற எதுவாக இருந்தாலும் தேவன் மேலான அன்பிலும், அவருடைய சித்தத்திற்கு உட்பட்டும் செய்யவேண்டும்.

தேவனை ஆராதிக்கும் போது தேவசித்தத்தைச் செய்வது எவ்வளவு முக்கியமோ அந்த அளவுக்கு ஒரு கட்டிடத்தைக் கட்டும் போதும் அவருடைய சித்தப்படி செய்வது முக்கியம். ஊழியர்கள் தங்கள் குணக்கட்டுமானத்தில் சரியான நியதிகளைப் பின்பற்றி யிருந்தால், அப்போது ஒவ்வொரு கட்டுமானப் பணியிலும் அவர்கள் கிருபையிலும் அறிவிலும் வளர்வார்கள்.

சுயத்தை ஜீவனுள்ள, தகனபலியாக பலிபீடத்தில் அர்ப்பணிக் காத பட்சத்தில், எவ்வளவு மகத்தான தாலந்துகளையும் அல்லது அற்புதமான சேவைகளையும் தேவன் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார். வேரானது பரிசுத்தமாக இருக்கவேண்டும்; இல்லையெனில் தேவனுக்கேற்ற கனிகள் காணப்படாது.

தானியேலையும் யோசேப்பையும் கர்த்தர் விவேகமிக்க மேலாளர்களாக உருவாக்கியிருந்தார். அவர்கள் தங்களுடைய மனப்போக்கின்படி அல்ல, தேவனைப் பிரியப்படுத்தும்படி வாழப் பிரயாசப்பட்டதால், அவர்கள் மூலம் அவர் செயல்பட முடிந்தது.

தானியேலின் சம்பவத்தில் நமக்கு ஒரு பாடம் இருக்கிறது. தொழில் செய்பவர் கூர்மதியும் செயல் நுட்பமும் மிகுந்தவராக இருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை என்கிற உண்மை வெளிப்படுகிறது. ஒவ்வோர் அடியிலும் தேவன் அவரை வழி நடத்தினால் போதும். தானியேல் பாபிலோன் சாம்ராஜ்யத்தின் பிரதம மந்திரி யாக இருந்தபோது, பரலோக ஏவுதல் எனும் வெளிச்சத்தைப் பெற்றுவந்த தீர்க்கதரிசியாக விளங்கினார். உலகப்பற்றும், இலட்சி யமும் கொண்ட அரசியல்வாதிகள் புல்லைப்போலவும், உதிர்கிற புல்லின் பூவைப்போலவும் இருக்கிறார்களென தேவவார்த்தை சொல்கிறது. ஆனாலும், அறிவுத்திறன் வாய்ந்தவர்களும், பல் வேறு வகையான பணிகளைச் செய்ய தகுதியுடையவர்களும் தம் சேவையில் ஈடுபட தேவன் விரும்புகிறார். சத்தியத்தின் நியதிகளின் படி சகல தொழில் நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபடுகிற தொழில் முனை வோர் இன்று தேவை. ஆழமான ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சியின் மூலம் அவர்கள் தங்கள் தாலந்துகளை விருத்தி செய்யவேண்டும். எந்த வகையான வேலையாக இருந்தாலும், ஞானமும் திறமையும் பெறுவதற்கு தங்கள் வாய்ப்புகளை யார் மேம்படுத்த முடியுமென் றால், நம் உலகில் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைக் கட்டுவதற்கு தங்கள் திறமைகளைப் பயன்படுத்துபவர்கள்தாம். தானியேலுடைய பணி நடவடிக்கைகளை அலசி, ஆராய்ந்து பார்த்தும் அதில் ஒரு குற் றமோ தவறோ கண்டுபிடிக்க முடியவில்லையென வாசிக்கிறோம். தொழில் செய்கிற ஒவ்வொருவரும் எப்படி இருக்க வேண்டுமென்ப தற்கு அவரே முன்மாதிரி. தேவ சேவையில் மூளை பெலத்தையும் எலும்பு பெலத்தையும் தசை பெலத்தையும், இருதயத்தையும் வாழ்க்கையையும் தேவனிடம் அர்ப்பணிக்கிறவர் என்ன சாதிக்க லாம் என்பதை அவருடைய வரலாறு காட்டுகிறது.

பணம்

வசதிவாய்ப்புகளையும் மனிதர்களுக்கு தேவன் கொடுக் கிறார். ஐசுவரியத்தைச் சம்பாதிப்பதற்கான ஆற்றலைக் கொடுக் கிறார். மலர்ச்சி தரும் மழையாலும், பரலோகத்தின் பனியாலும் பூமிக்கு நீர்ப்பாய்ச்சுகிறார். பூமிக்கு உஷ்ணம் கொடுத்து, இயற்கையை உயிர்க்கச்செய்து, செழித்து, கனிகொடுக்கச் செய்கின்ற சூரிய ஒளியை அவர் கொடுக்கிறார். பிறகு, தமக்குச் சொந்தமானவற்றில் அவர் பிரதிபலனை எதிர்பார்க்கிறார்.....

நம்மை நாமே புகழவும், கனப்படுத்தவும் பணம் நமக்குக் கொடுக்கப்படவில்லை. உண்மையுள்ள உக்கிராணக்காரர்களாக அதை நாம் தேவனுடைய மகிமைக்காக, கனத்திற்காகப் பயன்படுத்த வேண்டும். தங்களுடைய வசதி வாய்ப்புகளில் ஒரு பகுதிதான் தேவனுக்கு சொந்தமானவை என்று சிலர் நினைக்கிறார்கள். ஊழியத்திற்கும் தர்ம காரியங்களுக்கும் ஒரு பகுதியை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு, மீதமுள்ளதை தங்கள் விருப்பப்படி பயன்படுத்த லாமென நினைக்கிறார்கள். இந்த எண்ணம் தவறானது. நாம் பெற்றிருக்கிற அனைத்துமே தேவனுக்கு சொந்தமானவை; அவற்றை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிற மோமென தேவனுக்கு நாம் கணக்கு சொல்லவேண்டும். ஒவ்வொரு பைசாவை நாம் செல விடும் போதும், தேவனை நாம் அதிகமாக நேசிக்கிறோமா, நம்மைப்போல பிறரையும் நேசிக்கிறோமா என்பது தெரியும்.

பணம் முக்கியமானதுதான்; ஏனெனில் பணத்தால் ஏராளமான நன்மைகளைச் செய்யமுடியும். தேவபிள்ளைகளின் கரங்களில் அது இருந்தால், பசியுள்ளோரைப் போஷிக்கவும், தாகமுள்ளோ ரின் தாகங்தணிக்கவும், வஸ்திரமில்லாதோரை உத்துவிக்கவும் பயன்படும். ஒடுக்கப்படுவோருக்கு அது ஒரு பாதுகாப்பு. நோயுற்றோருக்கு உதவுவதற்கான ஒரு வழி. ஆனால் வாழ்வின் தேவைகளைச் சந்திக்கவும், மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்யவும், கிறிஸ்துவின் நோக்கத்தை முன்னெடுக்கவும் பயன்பட்டாலொழிய பணம் வெறும் மணலுக்குத்தான் சமம்.

ஐசுவரியத்தைக் குவிப்பது பயனற்றது மட்டுமல்ல, அது ஒரு சாபமும் கூட. இவ்வுலகில் அது ஆத்துமாவுக்கு ஒரு கண்ணியாக இருந்து, பரலோக பொக்கிஷத்தில் நமக்கு பற்று ஏற்படாமல் செய்கிறது. பயன்படுத்தப்படாததாலந்துகள், புறக்கணிக்கப்பட்ட வாய்ப்புகள் குறித்து, தேவனுடைய மகாநாளில் அது சாட்சியிட்டு, ஐசுவரியமுடையோரை அது குற்றவாளிகளாகத் தீர்க்கும். “ஐசுவரியவான்களே, கேளுங்கள், உங்கள் மேல் வரும் நிர்ப்பந்தங்களினிமித்தம் அலறி அழுங்கள். உங்கள் ஐசுவரியம் அழிந்து, உங்கள் வஸ்திரங்கள் பொட்டரித்துப்போயின . உங்கள் பொன்னும் வெள்ளியும் துருப்பிடித்தது; அவைகளிலுள்ள துரு உங்களுக்கு விரோதமாகச் சாட்சியாயிருந்து, அக்கினியைப் போல உங்கள் மாம்சத்தைத்தின்னும். கடைசி நாட்களிலே பொக்கிஷத் தைச் சேர்த்தீர்கள். இதோ, உங்கள் வயல்களை அறுத்த வேலைக் காரருடைய கூலி உங்களால் அநியாயமாய்ப் பிடிக்கப்பட்டுக் கூக் குரலிடுகிறது; அறுத்தவர்களுடைய கூக்குரல் சேனைகளுடைய கர்த்தரின் செவிகளில் பட்டது” என்று வேதாகமம் சொல்கிறது. யாக்கோபு 5:1-4.

ஆனால் நம் வசதி வாய்ப்புகளை நாம் ஊதாரித்தனமாக அல்லது கவனக்குறைவாகச் செலவழிக்க கிறிஸ்து அனுமதிக்க வில்லை. ‘ஒன்றும் சேதமாய்ப் போகாதபடிக்கு மீதியான துணிக் கைகளைச் சேர்த்துவையுங்கள்” என்கிற கட்டளை அவரைப் பின் பற்றுகிற அனைவருக்குமுரியது . யோவான் 6:12. பணமானது தேவன் தனக்கு தந்துள்ள ஒரு தாலந்து என்று உணர்கிறவன், அதை சிக்கனமாகச் செலவிடுவான்; மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கும்படி அதைச் சேமிப்பது தன்னுடைய கடமையென அறிவான்.

நம் வசதி வாய்ப்புகளை எவ்வளவு அதிகமாக ஆடம்பரத்திற் கும், சிற்றின்பத்திற்கும் செலவிடுகிறோமோ, அவ்வளவு குறை வாக பசியுள்ளவனைப் போஷிக்கவும், உடையற்றவனை உடுத்து விக்கவும் செலவிடுவோம். தேவையின்றி செலவழிக்கப்படும் ஒவ்வொரு, நன்மை செய்வதற்கான ஒரு மகத்தான வாய்ப்பைப் பறித்துவிடுகிறது. அவர் அருளிய தாலந்துகளை மேம்படுத்து வதன் மூலம், அவருக்கு திரும்பச் செலுத்தவேண்டிய கனத்தையும் மகிமையையும் தேவனுக்குக் கொடுக்கவிடாமல் செய்கிறது.

அன்புமிகுந்த உணர்வுகளும் பாசங்களும்

அன்புமிகுந்த பாசங்களும், தயவுமி குந்த உணர்வுகளும், ஆவிக்குரிய வற்றை உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ளும் ஆற்றலும் விலைமதிக்க முடியாத தாலந்துக்கள். அவற்றைப் பெற்றுள்ளாரின் பொறுப்புகளும் அதிகம். அவற்றை எல்லாம் தேவ சேவைக்காகப் பயன்படுத்தவேண்டும். ஆனால் இதில் அநேகர் தவறிவிடுகின்ற னர். இந்தத் தன்மைகளைப் பெற்றிருந்தால் போதுமென நினைத்து, பிறருக்குச் சேவை செய்யத் தவறிவிடுகின்றனர். தங்களுக்கு வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தால், சூழ்நிலைகள் சாதகமாக அமைந்திருந்தால், எவ்வளவோ நன்மையைச் செய்திருப்போமென தங்களையே வஞ்சிக்கிறார்கள். தேவையில் இருப்பவனுக்கு அற்பக்காசுயும் கொடுக்க விரும்பாத, பயங்கர கஞ்சனின் கஞ்சத்தனம் அவர்களுக் குப் பிடிப்பதில்லை . அவன் சுயநலத்தோடு வாழ்வதாகவும், தன் தாலந்துகளை தவறாகப்பயன்படுத்தியதற்கு அவனே பொறுப்பாளி என்றும் நினைக்கிறார்கள். தங்களுக்கும் அந்த குறுகிய மனப் பான்மை மனிதர்களுக்குமுள்ள வேறுபாட்டை மனநிறைவோடு எண்ணிப்பார்த்து, அற்பத்தனமான மனநிலையுடைய அந்த மனிதர்களைவிட தாங்கள் எவ்வளவோ நன்றாக இருப்பதாக நினைத் க்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் தங்களையே ஏமாற்றுகிறார்கள். நல்ல தன்மைகளைப் பெற்றிருந்தும், அவற்றைப் பயன்படுத்தாமல் இருப்பது அவர்களுடைய பொறுப்பை மேலும் அதிகரிக்கிறது. பாச உணர்வுகளை அதிகமாகப் பெற்றுள்ளவர்கள், தங்கள் நண்பர்கள் மேல் மட்டுமல்ல, தங்களுடைய உதவி தேவைப்படுகிற அனை வர்மேலும் அவற்றை தாராளமாகக் காட்டுவதற்கு தேவனுக்குக் கடமைப்பட்டுள்ளார்கள். சமுதாய அனுகூலங்களும் தாலந்துகளே நமது செல்வாக்கு உட்பட்ட அனைவருக்கும் நன்மை உண்டாகும் விதத்தில் அவற்றைப் பயன்படுத்தவேண்டும். ஒரு சிலர்மேல் மட் டும் அன்பு காட்டுவது அன்பல்ல; அது தன்னலம். அது ஆத்துமாக் களின் நன்மைக்காகவோ, தேவ மகிமைக்காகவோ எந்த வகை யிலும் செயல்படமுடியாது. எஜமான் கொடுத்ததாலந்துகளை இவ் வாறு மேம்படுத்தாமல் வைத்திருப்பவர்கள், யாரை இகழ்ச்சியாக நினைக்கிறார்களோ அவர்களைவிட பெரிய குற்றவாளிகளாக இருக்கிறார்கள். அவர்களிடத்தில் நீங்கள் உங்களது எஜமானரின் சித்தத்தை அறிந்திருந்தீர்கள், ஆனால் அதின்படி செய்யவில்லை என்று சொல்லப்படும்.

பயன்படுத்துவதால் விருத்தியடையும் தாலந்துகள்

தாலந்துகளைப் பயன்படுத்தும்போது அவை விருத்தியடை கின்றன. எதேச்சையாக அல்லது தற்செயலாக வெற்றி கிடைத்து விடாது. தேவனுடைய வழிநடத்துதலாலும், விசுவாசம் மற்றும் பகுத்தறிவுக்கு பரிசாகவும், நல்லொழுக்கம் மற்றும் விடாமுயற் சியின் பிரதிபலனாகவும் வெற்றி கிடைக்கிறது. நம்மிடமுள்ள ஒவ்வொரு ஈவையும் நாம் பயன்படுத்த தேவன் விரும்புகிறார். அவ்வாறு செய்தால், இன்னும் மேலான வரங்கள் நமக்கு அருளப்படும். நம்மிடம் இல்லாத தகுதிகளை அசாதாரணமான விதத்தில் அவர் அருளுவதில்லை. மாறாக, நம்மிடமுள்ளதை நாம் பயன்படுத்தும்போது, ஒவ்வொரு மனத்திறனையும் பலப்படுத்தி பெருகச்செய்ய அவர் நம்மோடு செயல்படுவார். எஜமானரின் சே வைக்காக முழுமனதோடும் ஊக்கமான அர்ப்பணிப்போடும் நாம் செய்கின்ற ஒவ்வொன்றும் நம் ஆற்றல்களை அதிகரிக்கும். பரிசுத்த ஆவியானவர் கிரியை செய்கின்ற கருவிகளாக நம்மை நாமே ஒப்புக்கொடுக்கும் போது, முந்தைய நாட்டங்களை விட்டு விடவும், பழைய நடவடிக்கைகளை மேற் கொண்டு புதிய பழக்கங்களை உருவாக்கவும் தேவகிருபை நம்மில் செயல்படுகிறது. ஆவியானவரின் உந்துதல்களை நாம் மதித்து, அவற்றிற்குக் கீழ்ப் படியும் போது, அவரது வல்லமையை அதிகமதிகமாக நாம் பெற்றுக்கொள்ளவும், அதிகமான நன்மைகளைச் செய்யவும் நமது மனம் விருத்தியடைகிறது. செயலற்றிருக்கும் திறன்கள் விழிப்படைகின் றன. முடங்கிப்போன மனத்திறன்கள் புத்துயிர் அடைகின்றன.

தேவனுடைய அழைப்பிற்கு கீழ்ப்படியும் ஒரு தாழ்மையான ஊழியன் தெய்வீக உதவியை நிச்சயம் பெறுவான். அத்தகைய பெரிதும் பரிசுத்தமுமான ஒரு பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வது தானே குணத்தை மேம்படுத்த உதவும். மேலான மன - ஆவிக்குரிய திறன்களை செயல்படத் தூண்டி, மனதையும் இதயத்தையும் பெலப்படுத்தி, சுத்திகரிக்கும். தேவவல்லமையில் விசுவாசம் வைப்பதால், பெலவீன்ன் பெலவானாக மாறுவதும், தன் முயற்சி களில் திடமனதோடு விளங்குவதும், மாபெரும் பலன்களைப் பெறுவதும் அற்புத அனுபவம். முதலில் குறைந்த அறிவுள்ளவனாக இருக்கும் போது, தனக்குத் தெரிந்ததை மற்றவர்களோடு பகிர்ந்து கொண்டும், அதே சமயத்தில், அதிகமான அறிவைப் பெற்றுக்கொள்ள கருத்தோடு பிரயாசப்படுகிறவன், பரலோகப் பொக்கிஷம் முழுவதும் தனக்காகக் காத்திருப்பதைக் கண்டுகொள் வான். எவ்வளவுக்கு அதிகமாக பிறருக்கு வெளிச்சத்தைக் காட்ட முயல்கிறானோ, அவ்வளவுக்க அதிகமாக வெளிச்சத்தைப் பெற்றுக்கொள்வான். ஆத்துமாக்களின் மேலான அன்பால் தேவ வார்த் தையை அதிகமாக மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள முயலும் போது, அதிகமாக அதைக்குறித்த தெளிவைப் பெறுவான். நாமும் அதிகமாக நம்முடைய அறிவைப் பயன்படுத்தி, நம் ஆற்றல்களை உபயோகிக்கும் போது, அதிக அறிவையும் ஆற்றலையும் பெற்றுக் கொள்வோம்.

கிறிஸ்துவுக்காக நாம் எடுக்கிற ஒவ்வொரு முயற்சியும் நமக்கே ஆசீர்வாதமாக முடியும். நம்முடைய வசதிவாய்ப்புகளை அவருடைய மகிமைக்காக நாம் பயன்படுத்தும்போது, நம்மை அதிகமாக அவர் ஆசீர்வதிப்பார். ஆத்துமாக்கள் மேலான பாரத்தால் நாம் ஜெபித்து, கிறிஸ்துவிற்காக ஆத்துமாக்களை தேவ கிருபையின் புத்துணர்வூட்டும் தாக்கமானது நம் இருதயங் களில் உயிரோட்டமாகப் பாயும்; தேவன் மேலான வைராக்கியத்தின் மிகுதியால் நம் பாசங்கள் ஜொலிக்கும்; நம்முடைய ஒட்டு மொத்த கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையும் அதிக உண்மையுடன், அதிக ஊக்கத்துடன், அதிக ஜெபத்துடன் காணப்படும்.

ஒருவன் தேவனைப்பற்றி அறிய எவ்வளவு மனத்திறனைப் பெற்றிருக்கிறான் என்பதை வைத்தே பரலோகம் அவனை மதிப்பிடுகிறது. இந்த அறிவே சகல வல்லமையும் பாயந்தோடுகிற ஊற்றாக இருக்கிறது. தேவ சிந்தையின் ஒவ்வோர் ஆற்றலும் மனிதனிலும் காணப்படும்படியாக மனிதனை தேவன் படைத்தார். தேவசிந்தையோடு மனிதனின் சிந்தையும் இசைந்து செல்ல அவர் எப்போதும் முயன்று வருகிறார். பரலோகக் விஷயங்களைப்பற்றி நாம் அதிகமாக அறிந்து கொள்ளும்படி, கிறிஸ்துவின் கிருபையை உலகிற்கு வெளிப்படுத்த்தும்படி, அவரோடு ஒத்துழைக்கிற சிலாக்கியத்தை அவர் நமக்கு அருளியுள்ளார்.

கிறிஸ்துவை நோக்கிப்பார்ப்பதால், தேவனைப்பற்றி அதிக தெளிவான, ஆழமான உண்மைகளை அறிகிறோம்; அவரை நோக்கிப்பார்ப்பதால் மாற்றமடைகிறோம். தயவும் சக மனிதர்கள் மேலான அன்பும், நமது இயல்பான உள்ளுணர்வாக மாறுகிறது. தெய்வீக குணத்திற்கு ஒத்த குணத்தைப் பெறுகிறோம். அவரது ச ாயலில் வளரும் போது, தேவனை அறிந்துகொள்ளும் திறன் அதிகரிக்கிறது. அதிகதிகமாக பரலோகக் குடும்பத்தில் ஐக்கியமாகிறோம். நித்தியத்தைப் பற்றிய அறிவு, ஞானம் எனும் ஐசுவரியங்களைப் பெறுவதற்கான திறன் தொடர்ந்து அதிகரிக்கிறது.

ஒரு தாலந்து

“ஒரு தாலந்தை வாங்கினவனோ, போய், நிலத்தைத் தோண்டி, தன் எஜமானுடைய பணத்தைப் புதைத்து வைத்தான்.”

மிகக்குறைந்த அளவு ஈவைப் பெற்றிருந்தவனே தன் தாலந்தை மேம்படுத்தவில்லை. தங்களுக்கு குறைவாகக் கொடுக்கப்பட்டிருப்பதால் கிறிஸ்துவுக்கு தாங்கள் சே வை செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நினைக்கிற ஒவ்வொருவருக்கும் இதில் எச்சரிப்பு உள்ளது. செய்யவேண்டிய வேலை பெரிதாக இருந்தால், எவ்வளவு சந்தோஷமாக அதை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்; கொஞ்சத்திலே தாங்கள் செயல்படவேண்டி யிருப்பதால் தாங்கள் எதுவும் செய்யாமலிருப்பதே சரியென நினைக்கிறார்கள். இது தவறு. இவ்வாறு ஈவுகளைப் பகிர்ந்தளித்து, குணத்தைச் சோதிக்கிறார். தனது தாலந்தை மேம்படுத்தாமல் அலட்சியம் காட்டியவன், உண்மையற்ற ஊழியனாக தன்னை நிரூபித்தான். ஐந்து தாலந்துகளை அவன் பெற்றிருந்தாலும், ஒன்றைப் புதைத்தது போலவே அவற்றையும் புதைத்திருப்பான். ஒரு தாலந்தை அவன் பயன்படுத்தாமல் இருந்தது, பரலோக ஈவுகளை அவன் அவமதித்ததைக் காட்டியது.

கொஞ்சத்திலே உண்மையுள்ளவன் அநேகத்திலும் உண்மையுள்ளவனாயிருக்கிறான். லூக்கா 16:10. சிறிய காரியங்களின் முக்கியத்துவத்தை அவை சிறியவையாக இருப்பதால், பெரும் பாலும் யாரும் அறிவதில்லை; ஆனால் ஒழுக்கமான வாழ்விற்கு தேவையான அதிக விஷயங்களை அவை கொடுக் கின்றன. கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் அவசியமற்றவை என்று எதுவுமில்லை. சின்னச் சின்ன காரியங்களின் முக்கியத்துவத்தை குறைத்து மதிப்பிட்டால், குணத்தைக் கட்டுவிக்கும் முயற்சியில் அதிக இடர்பாடுகளை உருவாக்குகிறோம்.

“கொஞ்சத்திலே அநீதியுள்ளவன் அநேகத்திலும் அநீதியுள்ள வனாயிருக்கிறான். சின்ன சின்ன கடமைகளில் உண்மையற்ற வனாக இருப்பவன், தன் சிருஷ்டிகருக்குச் செய்யவேண்டிய கடமையைச் செய்யாமல் கொள்ளையடிக்கிறான். உண்மையற்ற வனாக இருப்பது அவனையே பாதிக்கிறது. முற்றிலும் தேவனுக்கு தன்னை ஒப்படைப்பதால் கிடைக்கிற கிருபையையும் வல்லமை யையும் குண ஆற்றலையும் பெற்றுக்கொள்ளத் தவறுகிறான். கிறிஸ்துவைவிட்டு விலகி வாழ்வதால் சாத்தானின் பாவத்தூண்டல்களுக்கு தன்னை ஆளாக்குகிறான்; எஜமானின் சேவையில் தவறிழைக்கிறான். சிறு காரியங்களில் சரியான நியதிகளின்படி நடக்காததால், தன்னுடைய சிறப்பான ஊழியமென்று அவன் கருதுகின்ற பெரிய காரியங்களில் தேவ னுக்குக் கீழ்ப்படியத் தவறுகிறான். வாழ்வின் சிறு காரியங்களை அணுகுவதில் அவன் வளர்த்துக்கொண்ட தவறுகள் வாழ்வின் முக்கியமான காரியங்களிலும் வெளிப்படுகின்றன . தான் பழகிக்கொண்ட நியதிகளின்படியே செயல்படுகிறான். அத்தகைய தொடர்ச்சியான செயல்கள் பழக்க வழக்கங்களாக மாறுகின்றன; அந்தக் குணமே நம்முடைய இறுதி முடிவை இம்மையிலும் மறுமையிலும் தீர்மானித்துவிடுகிறது.

சிறு காரியங்களில் உண்மையோடு இருப்பதால் மட்டுமே, பெரிய பொறுப்புகளை உண்மையோடு செய்வதற்கு ஆத்துமா பயிற்சி பெற முடியும். தானியேலும் அவனுடைய நண்பர்களும் பாபிலோனின் முக்கிய பிரமுகர்களைச் சந்திக்கும் படி தேவன் செயல்பட்டார்; அந்த அஞ்ஞானிகள் மெய்மார்க்கத்தின் நியதிகளை நன்கு அறிந்துகொள்ள வேண்டுமென்பது தேவதிட்டம். சிலைவழிபாட்டு தேசத்தாருக்கு மத்தியில் தேவனுடைய குணத்தை தானியேல் வெளிப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. நம்மிக்கை மிக்க அவ்வளவு பெரிய கனத்திற்கு தானியேல் எவ்வாறு தகுதியடைய முடிந்தது? சிறு காரியங்களில் அவன் உண்மையாக இருந்ததே அவனது ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும் அழகுடன் மிளிரச் செய்தது. சிறு சிறு கடமைகளில் தேவனைக் கனப்படுத்தினான்; தேவன் அவனோடு ஒத்துழைத்தார். தானியேலுக்கும் அவனுடைய நண்பர்களுக்கும் தேவன், “சகல எழுத்திலும் ஞானத்திலும் அறிவையும் சாமர்த்தியத்தையும் கொடுத்தார்; தானியேலைச் சகல தரிசனங்களையும் சொப்பனங்களையும் அறியத்தக்க அறிவுள்ள வனாக்கினார்.” தானியேல் 1:17.

பாபிலோனிலே சாட்சியிட தேவன் தானியேலை அழைத்தது போல, இந்நாட்களிலே இவ்வுலகில் சாட்சியிட நம்மை அவர் அழைக்கிறார். வாழ்வின் சிறு விவகாரங்களிலும் பெரிய விவ காரங்களிலும் தம்முடைய ராஜ்யத்தின் நியதிகளை மனிதர்களுக்கு நாம் வெளிப்படுத்த விரும்புகிறார்.

கிறிஸ்து இப்பூமியில் வாழ்ந்தபோது, சிறு காரியங்களில் அதிகக் கவனம் செலுத்த வேண்டிய அவசியத்தைக் கற்றுக்கொடுத்தார். மீட்பின் மகத்தான ஊழியம் குறித்த பாரம் எப்போதும் அவருடைய ஆத்துமாவில் அழுத்திக்கொண்டிருந்தது. தாம் போதித்த போதும், குணமாக்கின போதும் தம்முடைய மன - ச ரீர ஆற்றல்களை முற்றிலுமாக அதில் ஈடுபடுத்தினார்; ஆனாலும் வாழ்க் கையிலும் இயற்கையிலும் காணப்படும் சாதாரணமான விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தினார். அவருடைய மிகச் சிறந்த அறிவுப்போதனைகளை எடுத்துக்கொண்டால், இயற்கையின் ச ராதாரண விஷயங்களை வைத்து, தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் மாபெரும் சாத்தியங்களை விளக்கியிருப்பார். இருந்தாலும் தம்முடைய ஊழியர்களில் எளியவர்களின் தேவைகளை அவர் கண்டுகொள்ளாமலில்லை. உதவி கேட்டு வந்த ஒவ்வொருவருக் கும் செவிகொடுத்தார். பெருங்கூட்டத்தில் இருந்த வியாதிப்பட்ட ஸ்திரீ தன்னைத் தொட்டபோது அதை உணர்ந்தார்; அணுபோன்ற விசுவாசத்துடன் தொட்டவளுக்கு பதில் கொடுத்தார். ய வீருவினுடைய மகளை உயிருடன் எழுப்பிய பின்னர், அவளுக்கு உண்பதற்கு ஏதாவது கொடுக்கும்படி அவளுடைய பெற்றோருக்கு நினைப்பூட்டினார். தம்முடைய மகத்தான வல்லமையால் கல்லறையிலிருந்து உயிரோடு எழுந்த போது, தமது உடலைச் சுற்றி வைத்திருந்த துணிகளை மடித்து, வைக்க வேண்டிய இடத்தில் அவற்றை வைப்பதற்கு அவர் மறக்கவில்லை.

ஆத்துமாக்களின் இரட்சிப்பிற்காக கிறிஸ்துவோடு ஒத்து ழைத்து பணியாற்ற கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் அழைக்கப்பட்டிருக் கிறோம். இந்த ஊழியத்தைச் செய்வதாக அவரோடு உடன் படிக்கை செய்திருக்கிறோம். இந்த ஊழியத்தில் அலட்சியம் காட்டினால், கிறிஸ்துவுக்கு உண்மையற்றவர்களென நிரூபித்து விடுவோம். இந்த ஊழியத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு, சிறு காரி யங்களில் அவர் தம் மனசாட்சியின்படி உண்மையுள்ளவராக இருந்தது போல நாமும் இருக்கவேண்டும். கிறிஸ்தவ மார்க்கத்தின் எத்தகைய முயற்சியும் தாக்கமும் வெற்றியடைவதற்கான இரகசியம் இதுதான்.

தம்முடைய மக்களுக்குதாம் அளிக்கவிரும்புகிற திறன்களைப் பெற்று, அவர்கள் தம்மை மகிமைப்படுத்தும்படி ஏணியின் உச்சப்படிக்கே செல்ல ஆண்டவர் விரும்புகிறார். உலகத்தார் செயல்படுகிற திட்டங்களைக் காட்டிலும் மேலான திட்டங்களின் பேரில் நாம் செயல்படு கிறோம் என்பதை நமக்கு வெளிப்படுத்த தேவகிருபையால் அனைத்து ஏற்பாடுகளும் செய்யப்பட்டுள்ளன. நாம் தேவனையும் மனித இருதயங்களில் செயல்படும் அவருடைய வல்லமையையும் விசுவாசிப்பதால், நாம் அறிவுத்திறனிலும் புத்தியிலும் ஆற்றலிலும் அறிவிலும் சிறந்து விளங்குவதைக் காட்டவேண்டும்.

ஏராளமான ஈவுகளை அருளாகப் பெறாதவர்கள் அதைரியப்பட வேண்டாம். தங்கள் குணங்களிலுள்ள பலவீனப் பகுதிகளை உண்மையாகப் பாதுகாத்து, தேவ கிருபையால் அவை பெலப்படும் படி பிரயாசப்பட்டு, தங்களிடம் உள்ளதை பயன்படுத்துவார்களாக. நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு செயலிலும் உண்மைதன்மையும் மெய்ப்பற்றும் பிணைந்து காணப்படவேண்டும்; பணியை நிறைவேற்ற உதவுகிற குணத்தன்மைகளை பேணி வளர்க்கவேண்டும்.

பொறுப்பற்ற பழக்கவழக்கங்களை தீர்மானமாக மேற் கொள்ள வேண்டும்.

கீழ்த்தரமான தவறுகளைச் செய்துவிட்டு, பிறகு அதை மறுந்து விட்டதாகச் சொன்னால் போதுமென அநேகர் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் மற்றவர்களைப் போல இவர்களும் அறிவுத்திறன்களைப் பெற்றிருப்பதில்லையா? எனவே, உண்மைகளை மறக்காமலிருக்க மனதைப் பழக்கியிருக்க வேண்டும். மறப்பது பாவம். பொறுப்பில்லாமல் இருப்பதும் பாவம். பொறுப்பின்மை ஒரு பழக்கமாக உரு வானால், உங்களது சொந்த ஆத்துமாவின் இரட்சிப்பை கூட அலட் சியம் செய்வீர்கள், தேவ இராஜ்யத்திற்கு இன்னும் ஆயத்தப்பட்டிரா ததைக் கண்டுகொள்வீர்கள்.

சிறுகாரியங்களைகூட மகத்தான சாத்தியங்களின்படி கையாள வேண்டும். அன்றாட வாழ்வின் மிகச் சாதாரணமான கடமை களிலும் நடைமுறை ஆவிக்குரிய கருத்துகளைக் கையாள வேண்டும். தேவ வார்த்தைக்கு அப்படியே கீழ்ப்படிவதே எந்த மனிதனுக்கும் மிகப்பெரிய தகுதியாகும்.

ஏதாவது ஆவிக்குரிய பணியில் தாங்கள் நேரடியாக ஈடுபடாததால், தங்கள் வாழ்க்கை பயனற்றதென அநேகர் நினைக்கிறார்கள்; தேவராஜ்யத்தின் ஊழியம் விரிவடைய அவர்கள் எதுவுமே செய்யாமலிருப்பார்கள். ஆனால் இது தவறு. அவர்கள் செய்ய நினைக்கிற பணியை வேறு ஒருவர்தான் செய்யவேண்டும் என்று இருந்தால், தேவகுடும்பத்தில் எந்தப் பயனுமில்லாதவர்களென தங்களையே அவர்கள் குற்றஞ்சாட்டக் கூடாது. சிறு சிறு கடமைகளில் அலட்சியம் காட்டக்கூடாது. நேர்மையாகக் செய்யும் எந்த வேலையும் ஓர் ஆசீர்வாதம்தான்; அதை உண்மையோடு செய்வது நம்பிக்கைக்குரிய மேலான பணிகளுக்க பயிற்சியாக அமையும்.

ஒரு வேலையானது எவ்வளவு சிறிதாக இருந்தாலும், சுயத்தை முற்றிலும் அர்ப்பணித்து அதை தேவனுக்கென செய்யும் போது, அதை மிகப்பெரிய சேவையாக தேவன் ஏற்றுக்கொள்வார். மெய்மனதோடும் ஆத்தும் மகிழ்ச்சியோடும் கொடுக்கப்படும் எந்தக் காணிக்கையும் குறைவானதே அல்ல.

நாம் எங்கிருந்தாலும், அங்கு நமக்குள்ள கடமைகளைச் செய்யும்படி கிறிஸ்து கட்டளையிடுகிறார். குடும்பமாக இருந்தால், குடும்பத்தை மிகவும் விரும்பத்தக்க இடமாக மாற்றுவதில் உறுதியோடும் ஊக்கத்தோடும் இருங்கள். நீங்கள் ஒரு தாயாக இருந்தால், கிறிஸ்துவுக்கென உங்கள் பிள்ளைகளைப் பயிற்று வியுங்கள். பிரசங்கமேடையில் ஒரு போதகர் செய்கிற பணிக்கு ஒப்பாக இந்தப் பணியும் இருக்கிறதென்பது உண்மை . உங்கள் பணி சமையல் செய்வதென்றால், மிகச்சிறப்பாக சமைக்க முயலுங்கள். ஆரோக்கியமான, ஊட்டச்சத்துள்ள, ருசியுள்ள ஆகாரங்களைச் சமையுங்கள். சமையலை ருசியாக்கும் பொருட்களைச் சேர்க்கும் போது, நன்றாக யோசித்துச் செயல்படவேண்டுமென்பதை மறந்துவிடாதீர்கள். நிலத்தைப் பண்படுத்துவது அல்லது வேறு ஏதாவது வியாபாரத்திலோ தொழிலிலோ ஈடுபடுவது உங்கள் வேலையானால், செய்கிற வேலையை மிகச்சிறப்பாகச் செய்யுங்கள். செய்யும் வேலையில் மனது ஈடுபடவேண்டும். உங்கள் பணிகளிலெல்லாம் கிறிஸ்துவைப் பிரதிபலியுங்கள். உங்கள் இடத்தில் அவர் இருந்தால் எவ்வாறு செயல்படுவாரோ அவ்வாறே செயல்படுங்கள்.

உங்களுடைய தாலந்து மிகச் சிறியதானாலும் அதைப் பயனுள்ள தாக்க தேவனுக்குத் தெரியும். அந்த ஒரு தாலந்தையும் ஞானத் தோடு பயன்படுத்தினால், அதற்காக நியமிக்கப்பட்ட பணியை அது நிறைவேற்றும். சிறு சிறு கடமைகளில் உண்மையுள்ளவர்களாக, ஒன்றோடு ஒன்றைக் கூட்டி நாம் செயல்படும் போது, அதை நமக்கு பெருக்கமாக மாற்றித்தர தேவன் செயல்படுவார். இந்தச் சிறு கடமைகள் அவருடைய பணியில் மிகவும் விலை யேறப்பெற்ற தாக்கங்களாக மாறும்.

மிகச்சிறிய கடமைகளைச் செய்யும்போது கூட, உயிருள்ள விசு வாசமானது பொன்னிழைகளாக அதில் ஊடுருவியிருக்க வேண்டும். அப்போது நம் அனுதின பணிகள் யாவும் கிறிஸ்தவ வளர்ச்சிக்கு உதவி செய்யும். இயேசுவையே தொடர்ந்து நோக்கிப்பார்க்க வேண்டும். நாம் மேற்கொள்கிற ஒவ்வொரு முயற்சியையும் செய்வதற்கு அவர் மேலான அன்புதான் துடிப்பு மிக்க ஆற்றலைக் கொடுக்கும். இவ்வாறு நம் தாலந்துகளை நாம் சரியாகப் பயன்படுத்தும் போது, உன்னத உலகத்தோடு பொற் ச ங்கிலியால் நம்மை நாம் இணைத்துக் கொள்ளலாம். இதுவே மெய்யான பரிசுத்தமாக்கப்படுதல் ; ஏனெனில், அனுதின கடமைகளை தேவசித்தத்திற்கு முற்றிலுமாகக் கீழ்ப்படிந்து செய்வதில் தான் பரிசுத்தமாக்கப்படுதல் அடங்கியிருக்கிறது.

ஆனால் ஏதாவது மிகப்பெரிய பணிக்கு அழைக்கப்பட மாட்டோமா என்று அநேக கிறிஸ்தவர்கள் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்கள் ஆசையை நிறைவேற்றுமளவிற்கு பெரிய பதவி கிடைக்காதபோது, வாழ்வின் சாதாரணமான கடமைகளை உண்மையோடு நிறைவேற்றத் தவறிவிடுகிறார்கள். அவற்றில் அவர்களுக்கு ஆர்வம் இருப்பதில்லை. தேவனுக்கு தாங்கள் உண்மைடோடு இருப்பதைக் காட்டு வதற்காக ஒவ்வொருநாளும் வாய்ப்புகளைத் தவறவிடுகிறார்கள். ஏதாவது மிகப்பெரிய பணி வருமெனக் காத்திருக்கும் போது, வாழ்க்கையின் நோக்கங்கள் நிறைவேறாமல், அதன் பணி செய்து முடிக்கப்படாமல், வாழ்க்கை கடந்து போகிறது.

திரும்பச் செலுத்தப்படும் தாலந்துகள்!

“வெகுகாலமான பின்பு அந்த ஊழியக்காரருடைய எஜமான் திரும்பிவந்து, அவர்களிடத்தில் கணக்குக் கேட்டான்.” கர்த்தர் தமது ஊழியர்களிடம் கணக்குக் கேட்கும் போது, ஒவ்வொரு தாலந்தையும் அவர்கள் எவ்வாறு திருப்பிச் செலுத்துகிறார்கள் என்பது ஜாக்கிரதையாக ஆராயப்படும். செய்யப்பட்ட பணி, அதைச் செய்தவரின் குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஐந்து தாலந்துகளையும் இரண்டு தாலந்தகளையும் பெற்ற வர்கள் அந்த ஈவுகளைத் தந்த ஆண்டவருக்கு அவற்றைப் பெருகச் செய்து திரும்பக் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது.

இவ்வாறு செய்தாலும் தங்களிடம் எந்தப் புண்ணியமும் இருப்பதாகச் சொல்லமாட்டார்கள். அந்தத் தாலந்துகள் அவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தன ; வேறுதாலந்துகளையும் கூடுதலாகப் பெற்றார்கள்; ஆனால் தாலந்துகளை முதலில் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படாதிருந்தால், எதையும் சம்பாதித்திருக்க முடியாது. தங்களது கடமையை மட்டுமே தாங்கள் செய்ததை அறிவார்கள். முதலீடு செய்தவர் தேவன். அதை மேம்படுத்த உதவி செய்தவர் அவர். இரட்சகர் தம் அன்பையும் கிருபையையும் அவர்களுக்குக் காட்டாதிருந்திருந்தால், நித்தியத்திற்கும் திவாலான நிலையிலேயே காணப்பட்டிருப்பார்கள்.

தாலந்துகளை திரும்பப் பெற்றுக்கொண்ட எஜமான், புண்ணியமெல்லாம் ஊழியக்காரர்களைச் சேர்ந்தது போல அவற்றை அவர் அங்கீகரித்து, பிரதிபலன் அளிக்கிறார். அவரது முகத்தில் சந்தோஷமும் நிறைந்து காணப்படுகிறது. அவர்கள் மேல் தமது ஆசீர்வாதங்களை அருளும்படி முற்றிலும் மகிழ்ச்சி யால் நிறைகிறார். அவர்களிடம் தியாகத்தையும் சேவையையும் அவர் எதிர்பார்ப்பது, அவர்கள் தங்களுக்கு கடன்பட்டவர்கள் என்பதற்காக அல்ல, அவரது இருதயத்தில் அன்பும் கனிவும் நிறைந்து ஓடுவதால்.

‘நல்லது, உத்தமமும் உண்மையுமுள்ள ஊழியக்காரனே, கொஞ்சத்திலே உண்மையாயிருந்தாய், அநேகத்தின் மேல் உன்னை அதிகாரியாக வைப்பேன், என் எஜமானனுடைய சந்தோஷத்திற்குள் பிரவேசி” என்று சொல்கிறார்.

உண்மைதன்மையும், தேவன் மேலான மெய்ப்பற்றும், அன்பான சேவையும் தான் தேவனுடைய அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத் தரும். மனிதர்களை நன்மை செய்வதற்கும் தேவனிடத்திற்கும் வழிநடத்துகிற பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஒவ்வொரு தூண்டலும் பரலோகப் புத்தகங்களில் பதியப்படுகின்றன; தேவன் யார் மூலமாகச் செயல்பட்டாரோ அவர்கள் தேவனுடைய நாளில் பாராட்டப்படுவார்கள்.

தங்களைக் கருவிகளாகப் பயன்படுத்தி, தங்கள் மூலம் மீட்கப் பட்டவர்களை தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் காணும்போது, தேவனுடைய சந்தோஷத்திற்குள் பிரவேசிப்பார்கள். அங்கே அவருடைய ஊழியத்தில் பங்குபெறும் சிலாக்கியத்தைப் பெறுவார்கள். ஏனெனில், இவ்வுலகத்தில் அவருடைய ஊழியத்தில் பங்குபெற்று, அதற்கான தகுதியைப் பெற்றிருப்பார்கள். இப்போது நாம் குணத்திலும் பரிசுத்த சேவையிலும் எப்படி இருக்கிறோம் என்பதுதான் பரலோகத்தில் நாம் எப்படி இருப்போம் என்பதில் பிரதிபலிக்கும். கிறிஸ்து தம்மைப்பற்றி, அப்படியே, மனுஷகுமாரனும் ஊழியங் கொள்ளும்படி வராமல், ஊழியஞ்செய்யவும், அநேகரை மீட்கும் பொருளாகத் தம்முடைய ஜீவனைக் கொடுக்கவும் வந்தார் ” என்று சொன்னார். மத்தேயு 20:29. பூமியில் அவர் செய்த ஊழியமே அவரது பரலோக ஊழியமுமாக இருக்கிறது. இந்த உலகில் நாம் கிறிஸ்துவுக்கு செய்கிற ஊழியத்தின் பிரதிபலன் என்னவென்றால், இனிவரும் உலகில் மிகுந்த வல்லமையோடும் அதிக சிலாக்கியத் தோடும் அவரோடு சேர்ந்து நாம் ஊழியம் செய்வதாகும்.

ஒரு தாலந்தை வாங்கினவன் வந்து, “ஆண்டவனே, நீர் விதைக்காத இடத்தில் அறுக்கிறவரும், தெளிக்காத இடத்தில் சேர்க்கிறவருமான கடினமுள்ள மனுஷன் என்று அறிவேன். ஆகை யால், நான் பயந்து, போய், உமது தாலந்தை நிலத்தில் புதைத்து வைத்தேன் ; இதோ, உம்முடையதை வாங்கிக்கொள்ளும்” என்றான்

தேவன் தந்த தாலந்துகளை அலட்சியப்படுத்த இவ்வாறு மனி தர்கள் சாக்குப்போக்குச் சொல்கிறார்கள். தங்களை வேவு பார்த்து, தவறு கண்டுபிடிக்கிற, அதை வைத்து தங்களுக்கு தண்டனை தீர்ப்பு வழங்குகிற, கொடிய கடுமையான ஒருவராக தேவனை அவர்கள் பார்க்கிறார்கள். கொடுக்காத ஒன்றை திரும்பக் கேட்பவராகவும், விதைக்காத இடத்தில் அறுப்பவராகவும் அவரைக் குற்றஞ்ச ாட்டுகிறார்கள்.

தங்களிடமுள்ளவற்றையும் தங்களுடைய சேவையையும் தேவன் உரிமை கோருவதால், அவர் கடினமான ஓர் எஜமானாக இருப்பதாக அநேகர் தங்கள் இருதயங்களில் அவர்மேல் பழி போடுகிறார்கள். ஆனால், அவருக்குச் சொந்தமல்லாத எதையும் அவருக்கு நாம் திரும்பக் கொடுக்க இயலாது.’‘எல்லாம் உம்மால் உண்டானது ; உமது கரத்திலே வாங்கி உமக்குக் கொடுத்தோம்” என்று தாவீது ராஜா சொன்னார். நாளாகமம் 29:14. சிருஷ்டிப் பால் மட்டுமல்ல, மீட்பினாலும் அனைத்தும் அவருக்கே சொந்தமானது. இந்த வாழ்க்கையிலும், இனிவரும் வாழ்க்கையிலும் அனைத்து ஆசீர்வாதங்களும் கல்வாரிச்சிலுவையின் முத்திரையோடு, நமக்கு வழங்கப்படுகிறது. எனவே, தேவன் ஒரு கடினமான எஜமான், அவர் விதைக்காத இடத்தில் அறுக்கிறவர் என்கிற குற்றச்சாட்டு பொய்யானது.

பொல்லாத அந்த ஊழியக்காரன் அநீதியாக குற்றஞ்சாட்டி யிருந்தாலும், எஜமான் அதை மறுக்கவில்லை ; ஆனால் அவன் நடந்துகொண்ட விதத்திற்கு சாக்குப்போக்குச் சொல்லமுடியாது என்பதை அவனது வார்த்தைகளை வைத்தே தீர்த்தார். அந்தத் தாலந்தைப் பயன்படுத்தி, எஜமானுக்கு இலாபம் கிடைப்பதற்கு அனைத்து வழிகளும் வாய்ப்புகளும் செய்யப்பட்டிருந்தன. ‘நீ என் பணத்தைக் காசுக்காரர் வசத்தில் போட்டு வைக்க வேண்டிய தாயிருந்தது; அப்பொழுது, நான் வந்து என்னுடையதை வட்டி யோடே வாங்கிக்கொள்வேனே” என்றார்.

நாம் செயல்படுவதற்கு எவ்வளவு திறனை நமது பரலோகப் பிதா கொடுத்திருக்கிறாரோ அதைவிட அதிகமாகவோ குறைவா கவோ அவர் எதிர்பார்ப்பதில்லை. தம் ஊழியர்களால் தாங்க முடி யாத பாரங்களை அவர்கள் மேல் அவர் சுமத்துவதில்லை. “நம்முடைய உருவம் இன்னதென்று அவர் அறிவார்; நாம் மண்ணென்று நினைவுகூருகிறார்.” சங்கீதம் 103:14. அவர் நம்மிடம் கோருகிற எதையும், தேவனுடைய கிருபையால் நாம் கொடுக்க முடியும்.

“எவனிடத்தில் அதிகங் கொடுக்கப்படுகிறதோ அவனிடத்தில் அதிகங் கேட்கப்படும்.”லூக்கா 12:48. நம்முடைய திறமைக்கு ஓர் அணுவளவு குறைவாகச் செயல்பட்டாலும், ஒவ்வொருவரும் அதற்கு கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும். சேவை செய்ய எவ்வள வுக்கு சாத்தியமிருக்கிறது என்பது ஆண்டவருக்கு மிகச்சரியாகத் தெரியும். பயன்படுத்தி, மேம்படுத்தின திறமைகள் போல பயன் படுத்தப்படாத திறமைகளும் கணக்கில் கொண்டுவரப்படும். நமது தாலந்துகளை நாம் சரியாக பயன்படுத்தி, அதன்மூலம் எப்படிப் பட்டவர்களாக மாறியிருக்கலாமோ அதுகுறித்து ஆண்டவர் நம் மிடம் கணக்குக் கேட்பார். நாம் செய்திருக்க வேண்டிய, ஆனால் தேவமகிமைக்கென நம் ஆற்றல்களைப் பயன் படுத்த தவறி, செய்யாமல் போன காரியம் குறித்து நியாயந்தீர்க்கப்படுவோம். நமது ஆத்துமாவை நாம் இழக்காவிட்டாலும் கூட, தாலந்துகளைப் பயன்படுத்தாமல் விட்டதின் விளைவை நித்திய வாழ்வில் உணர்ந்து கொள்வோம். நாம் பெற்றுக்கொள்ள வாய்ப்பிருந்தும் பெறாமல் போன சகல அறிவையும் திறமையையும் நித்தியமாக நாம் இழந்துபோவோம்.

நாம் நம்மை முற்றிலும் தேவனுக்கு அர்ப்பணித்து, நமது ஊழியப்பணியில் அவருடைய வழிகாட்டுதல்களைப் பின்பற்றினால், அந்தப் பணியைச் செய்து முடிக்கிற பொறுப்பை அவர் ஏற்றுக் கொள்வார். நேர்மையான நமது முயற்சிகளுக்கு வெற்றி கிடைக்குமா என்று குழம்பிக் கொண்டிருக்க விடமாட்டார். தோல்வி குறித்து ஒரு முறை கூட நாம் யோசிக்கக் கூடாது. தோல்வி குறித்து ஒருமுறை கூட நாம் சிந்தித்துப் பார்க்கக்கூடாது. தோல்வியே அறியாதவரோடு நாம் ஒத்துழைக்க வேண்டும்.

நம்முடைய பெலவீனம், இயலாமை குறித்துப் பேசக்கூடாது. இது தேவன் மேல் நம்பிக்கையில்லாததின் வெளிப்பாடாக, அவருடைய வார்த்தையை மறுதலிப்பதாக இருக்கிறது. நமது பாரங்களால் நாம் முறுமுறுக்கும்போது, அல்லது பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொள்ள அவர் அழைத்தால் மறுக்கும் போது, அவர் ஒரு கடினமான எஜமான் என்றும், நம்மால் செய்யத் திறனற்ற ஒன்றை அவர் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கிறார் என்றும் மறைமுகமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறோம்.

சோம்பேறியான அந்த ஊழியக்காரனின் மனநிலையை தாழ்மை என்று குறிப்பிட பெரும்பாலும் விரும்புகிறோம். ஆனால் மெய்யான தாழ்மை முற்றிலும் மாறானது. அறிவுத்திறனில் குன்றியிருப்பதும், குறிக்கோளினின்றி வாழ்வதும், வெற்றியாக முடியுமோவென தெரியவில்லை என்று சொல்லி பாரங்களைச் சுமக்க மறுப்பதும் தாழ்மை அல்ல. தேவனுடைய பெலத்தைச் ச ார்ந்து, அவரது நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதே மெய்யான தாழ்மையாகும்.

தமக்குச் சித்தமானவன் மூலம் தேவன் கிரியை செய்கிறார். சில சமயங்களில் மிகப்பெரிய பணிக்கு மிகச்சாதாரணமான கருவிகளைத் தெரிந்து கொள்கிற; ஏனென்றால், மனிதர்களுடைய பெலவீனங்களில் அவருடைய வல்லமை வெளிப்படுகிறது. நாம் ஏதாவது ஒன்றை அளவுகோலாகவைத்து, ஒன்றைபெரியதென்றும், இன்னொன்றை சிறியதென்றும் சொல்லுவோம். ஆனால் நம் அளவு கோலின்படி தேவன் அளப்பதில்லை. நமக்கு பெரியதாகத் தெரிவது தேவனுக்கும் பெரியதாகவும் அல்லது நமக்குச் சிறியதாக தெரிவது அவருக்கும் சிறியதாகவும் தெரியவேண்டுமென நாம் நினைக்கக்கூடாது. நமது தாலந்துகளை பற்றி தீர்ப்புச் சொல்வதும், அல்லது நமது பணியைத் தேர்ந்து நமக்கான பணியைத் தெரிந்து கொள்வதும் நம்முடைய வேலையல்ல . தேவன் நியமித்துள்ள பாரங்களை நாம் எடுத்து, அவருக்காக அவற்றைச் சுமந்து, இளைப்பாறு தலுக்காக எப்போதும் அவரிடமே செல்லவேண்டும். எந்த வேலையாக இருந்தாலும், அதை முழுமனதோடும், மகிழ்ச்சியோ டும் செய்யும்போது தேவன் கனப்படுத்தப்படுகிறார். அவரோடு சேர்ந்து பணி செய்ய நாம் பாத்திரவான்களாக எண்ணப்பட்டோம் என்றுகளிகூர்ந்தவர்களாக, நம்முடைய கடமைகளை நன்றியறிதலோடும் நாம் செய்யும் போது அவர் மகிழ்ச்சியடைகிறார்.

பிடுங்கப்பட்ட தாலந்து

சோம்பேறி ஊழியக்காரன் குறித்து, அவனிடத்திலிருக்கிற தாலந்தை எடுத்து, பத்து தாலந்துள்ளவனிடத்தில் கொடுங்கள்” என்று தீர்ப்புச் சொல்லப்பட்டது. உண்மையுள்ள ஊழியனுக்கு அதற்கேற்ற பிரதிபலன் வழங்கப்பட்டது. எனவே, இறுதி நியாயத்தீர்ப்பில் நன்மையான பிரதிபலன் மட்டுமல்ல, இந்த வாழ்க்கையில் செய்த பாவத்திற்கேற்ற தண்டனையும் வழங்கப் படுமென்பது இங்கு சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. இயற்கை உலகில் இருப்பது போலவே ஆவிக்குரிய உலகிலும் இருக்கும். பயன் படுத்தப்படாத ஒவ்வொரு திறனும் பெலவீனப்பட்டு, ஒன்றுமில்லாமல் போகும். சுறுசுறுப்பாகச் செயல்படுவதே வாழ்க்கை சட்டம் ; சோம்பேறித்தனம் மரணம். “ஆவியினுடைய அனுக்கிரகம் அவனவனுடைய பிரயோஜனத்திற்கென்று அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.” 1 கொரி 12:7. வரங்களை பிறர் நலனுக்காகப் பயன்படுத்தும் போது அவை விருத்தியடையும். சுயநன்மைக்காக மட்டும் பயன்படுத்தும்போது அவை குறைவு பட்டு, இறுதியில் அகற்றப்படும். தான் பெற்றதை பிறருடன் பகிர விரும்பாதவன், கொடுப்பதற்கு இறுதியில் தன்னிடம் எதுவும் இல்லாததைக் கண்டுகொள்வான். நிச்சயமாகதன்வளர்ச்சியைக் குன்றச் செய்கின்ற, ஆத்தும் திறன்களை இறுதியில் அழிக்கிற ஒரு செயல் முறைக்கு தன்னை விற்கிறான்.

சுயநலமாக வாழ்ந்து, சுயநலன்களை எல்லாம் திருப்தி செய்த பிறகு, கர்த்தருடைய சந்தோஷத்திற்குள் பிரவேசிக்கலாமென எவரும் நினைக்கவேண்டாம். சுயநலமற்ற அன்பின் சந்தோஷத்தில் அவர்கள் பங்கெடுக்கவே முடியாது . பரலோகம் நிரம்பியிருக் கும் அந்த அன்பின் சூழலை அவர்கள் புரிந்து கொள்ளவே முடியாது . தேவதூதர்களின் இன்குரலும் அவர்களது சுரமண்ட லங்களின் இசையும் இவர்களைத் திருப்திப்படுத்தாது. பரலோக அறிவியலானது இவர்களுடைய சிந்தைகளுக்கு புரியாத புதிராகவே இருக்கும்.

கிறிஸ்துவிற்காக ஊழியம் செய்யாதவர்களையும்ம், எந்தப் பொறுப்பையும் ஏற்காமல், தங்களைப்பற்றியே சிந்தித்து தங்களை மட்டுமே திருப்திப்படுத்தி, அவரைவிட்டு வழிவிலகிச் செ ன்றவர்களையும் பூமியனைத்திற்கும் நியாயாதிபதியானவர் மகா நியாயத்தீர்ப்பின் நாளில் பாவிகளோடு சேர்த்து நிறுத்துவார். பாவிகளுக்கான ஆக்கினையை இவர்களும் அடைவார்கள்.

தங்களை கிறிஸ்தவர்களெனச்சொல்லும் கிறில் தவர்கள் பலர், தேவனுடைய கோரிக்கைகளை அசட்டை செய்கிறார்கள். ஆனாலும், அதில் தவறேதும் இருப்பதாக அவர்கள் நினைப்பதில்லை. தேவனைத் தூஷிப்பவர்களும், கொலைகாரரும், விபசாரக்காரரும் தண்டனைக்கு தகுதியானவர்களென அறிவார்கள். ஆனால் அவர்களோ மார்க்க சம்பந்தமான சேவைகளைச் சந்தோஷமாகச் செய்கிறார்கள். சந்தோஷமாக பிரசங்கத்தைக் கேட்பதால், தங்களை கிறிஸ்தவர்களென கருதுகிறார்கள். தங்கள் மேல் அக்கறை செலுத்துவதிலேயே காலங்கடத்தி யிருப்பதால், உண்மையற்ற ஊழியனைக் குறித்து தாலந்தை எடுத்து, பத்துத் தாலந்துள்ளவனுக்குக் கொடுங்கள் என்று தீர்ப்புச் சொல்லப்பட்டது போல தங்களைப் பற்றியும் தீர்ப்புச் சொல்லப்படும் நாளில் திகைத்துப்போவார்கள். யூதர்களைப் போல, தங்களுடைய ஆசீர்வாதங்களை எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டுமென அறியாமல், தாங்களே அனுபவிக்கிறார்கள்.

கிறிஸ்தவர்களாக எந்த முயற்சியும் எடுக்காதவர்கள், வேலை செய்ய தங்களுக்கு திறமையில்லையெனச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் அவ்வளவு திறமையற்றவர்களாகவா தேவன் அவர்களைப் படைத்தார் ? ஒருபோதும் இல்லை! ஒரு வேலையும் செய்யாமல் அவர்கள் தங்களை திறனற்றவர்களாக்கி, துணிகரமான தங்கள் தீர்மானத்தால் அந்த நிலையை நிரந்தரமாக்கிவிட் டார்கள். தாலந்தை அவனிடமிருந்து எடுத்துப்போடுங்கள். என்கிற தீர்ப்பை ஏற்கனவே தங்களுடைய தன்மை மாற்றத்தில் அவர்கள் உணர ஆரம்பித்திருப்பார்கள். அவர்கள் தங்கள் தாலந்துகளை தொடர்ந்து பயன்படுத்தாமல், ஒரே வெளிச்சமாகிய பரிசுத்த ஆவியானவரை இறுதியில் அணைத்து விடுகிறார்கள். இது நித்தியத்திற்கான தீர்மானம்; அவர்கள் தாமே செய்த இந்தத் தீர்மானத்தால் பிரயோஜனமற்ற ஊழியக்காரனாகிய இவனைப் புறம்பான இருளிலே தள்ளிப்போடுங்கள்” என்கிற தீர்ப்பு, பரலோக முத்திரையுடன் பிறக்கிறது.

26 - “அநீதியான உலகப்பொருளால் நண்பர்கள் ”

உலகப்பிரகாரமான வாழ்க்கை தீவிரமாகியிருந்த ஒரு காலத்தில் கிறிஸ்துவந்தார். மனிதர்கள் உலகப்பிரகாரமானவற்றிற்கு கீழாக நித்தியமானவற்றை வைத்தார்கள்; எதிர்காலத்திற்கான கோரிக்கைகளைத் தள்ளி, தற்கால விவகாரங்களைப் போற்றினார்கள். உண்மைகளை மாயையென்றும் மாயைகளை உண்மையென்றும் தவறாகக் கருதினார்கள். அதரிசனமான உலகத்தை விசுவாசத்தால் காணவில்லை. இவ்வுலககாரியங்களை படுகவர்ச்சியாகவும், சிந்தையை மயக்கும் விதத்திலும் சாத்தான் அவர்களுக்கு முன் வைக்கிறான்; அவனுடைய பாவத் தூண்டல்களுக்கு அவர்கள் அடிபணிகிறார்கள்.

இந்த நடைமுறையை மாற்றியமைக்க கிறிஸ்து வந்தார். மனிதர்களை மயக்கி, சிக்கவைத்திருந்த மாயையிலிருந்து அவர்களை விடுவிக்க முயன்றார். மனிதர்களின் எண்ணங்களை இம்மையிலிருந்து மறுமைக்குத் திருப்புவதற்கு ஏற்றவகையில் பரலோக கோரிக்கைகளையும் பூலோக கோரிக்கைகளையும் முன்வைத்தார். இம்மைக்குரியவற்றில் நாட்டங்கொள்வதை விட்டுவிட்டு, நித்தியத்திற்கான முன்னேற்பாடுகளைச் செய்ய அழைத்தார்.

“ஐசுவரியவானாகிய ஒரு மனுஷனுக்கு ஒரு உக்கிராணக் காரன் இருந்தான்; அவன் தன் எஜமானுடைய ஆஸ்திகளை அழித்துப்போடுகிற தாக எஜமானுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது.” இந்த ஊழியக்காரனிடத்தில் எஜமான் தனது அனைத்து உடைமைகளையும் ஒப்படைத்திருந்தான். ஆனால் அந்த ஊழியக்காரனிடம் உண்மை இல்லை. திட்டமிட்டு தான் கொள்ளையடிக்கப்படுவது எஜமானுக்குப் புரிந்தது. இனியும் அவனை வேலையில் வைத்திருக் கக்கூடாதெனக் கருதி, அவனுடைய கணக்குகளை பரிசோதிக்க உத்தரவிட்டான். “உன்னைக்குறித்து நான் இப்படிக் கேள்விப்படு கிறதென்ன? உன் உக்கிராணக்கணக்கையொப்பு வி, இனி நீ உக் கிராணக்காரனாயிருக்கக்கூடாது” என்றான்.

தான் வேலையிலிருந்து நீக்கப்படுவது உறுதியான நிலையில், தனக்கு முன் மூன்றே வழிகள் இருந்ததைக் கண்டான். வேலை செய்யவேண்டும், பிச்சை எடுக்கவேண்டும் அல்லது பட்டினி கிடக்கவேண்டும் . “நான் என்ன செய்வேன், என் எஜமான் உக் கிராண விசாரிப்பிலிருந்து என்னைத் தள்ளிப்போடுகிறானே; கொத்துகிறதற்கு எனக்குப் பெலனில்லை, இரக்கவும் வெட்கப் படுகிறேன். உக்கிராணவிசாரிப்பைவிட்டு நான் தள்ளப்படும் போது, என்னைத் தங்கள் வீடுகளில் ஏற்றுக்கொள்வார் உண்டாகும்படி செய்யவேண்டியது இன்னதென்று எனக்குத் தெரியவந்தது, என்று தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டு; தன் எஜமானிடத்தில் கடன்பட்ட வர்களை ஒவ்வொருவனாக வரவழைத்து, முதலாவது வந்தவனை நோக்கி: நீ என் எஜமானிடத்தில் பட்ட கடன் எவ்வளவு என்றான். அவன்: நூறுகுடம் எண்ணெய் என்றான். அப்பொழுது உக்கிரா ணக்காரன் அவனை நோக்கி: நீ உன் சீட்டை வாங்கி, உட்கார்ந்து, ஐம்பது என்று சீக்கிரமாய் எழுது என்றான். பின்பு அவன் வேறொரு வனை நோக்கி: நீ பட்ட கடன் எவ்வளவு என்றான். அவன் : நூறு கலம் கோதுமை என்றான். அப்பொழுது அவன் : நீ உன் சீட்டை வாங்கி, எண்பது என்று எழுது” என்றான்.

உண்மையற்ற இந்த உக்கிராணக்காரன் தன்னுடையகள்ளத் தனத்தில் மற்றவர்களையும் பங்கெடுக்கச் செய்கிறான். தன் எஜமானை ஏமாற்றி, அவர்களுக்கு நல்லது செய்கிறான். அவனி டமிருந்து நன்மை பெறுவதால், அவனை தங்கள் வீடுகளில் நண்பனாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு அவர்கள் ஆளாகிறார்கள்.

” அநீதியுள்ள உக்கிராணக்காரன் புத்தியாய்ச் செய்தான் என்று எஜமான் கண்டு, அவனை மெச்சிக்கொண்டான். “தன்னை ஏமாற்றியவன் புத்தியோடு நடந்துகொண்டதாக இந்த உலகப்பிரகாரமான மனிதன் பாராட்டுகிறான். ஆனால் அந்த ஐசுவரியவானுடைய பாராட்டுதல் தேவனுடைய பாராட்டுதல் அல்ல.

அநியாயம் செய்த அந்த உக்கிராணக்காரனை கிறிஸ்து பாராட்டவில்லை. மாறாக, தாம் கற்றுக்கொடுக்க விரும்பின பாடத்தை விளக்குவதற்கு, பிரபலமான அந்தச் சம்பவத்தைப் பயன்படுத்தினார். ‘நீங்கள் மாளும் போது உங்களை நித்தியமான வீடுகளிலே ஏற்றுக்கொள்வாருண்டாகும்படி, அநீதியான உலகப் பொருளால் உங்களுக்குச் சிநேகிதரைச் சம்பாதியுங்கள்” என்று கூறினார்.

இரட்சகர் ஆயக்காரரோடும், பாவிகளோடும் பழகுகிறா ரென்று பரிசேயர்கள் கடுமையாக ஆட்சேபித்தார்கள். ஆனாலும் அவர்கள் மேல் அவருக்கு அக்கறை குறையவில்லை; அவர்களுக் கான முயற்சிகளை நிறுத்தவுமில்லை. அவர்களுடைய பணியே அவர்களுக்கு சோதனையாக இருந்ததைக் கண்டார். அவர்களை மயக்கி, பாவத்திற்குள் இழுக்கிற காரியங்கள் அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்தன. முதல் அடியே தவறாகப் போவது எளிதாக இருந்தது; அதன்பிறகு படுவேகமாககள்ளத்தனத்திற்குள்ளும், அதிக குற்றங்களுக்குள்ளும் விழுந்தார்கள். அவர்கள் உன்னத நோக்கங்களையும் மேலான நியதிகளையும் பெற எல்லா வழிகளிலும் கிறிஸ்து முயன்றார். உண்மையற்ற ஊழியக் காரன் பற்றிய உவமையை அதற்காகத்தான் சொன்னார். இந்த உவமையில் சொல்லப்பட்டவன் போலவே பரிசேயர்களிலும் சிலர் இருந்தார்கள். கிறிஸ்து சொன்னபோது, தங்களுடைய நடவடிக் கைகள் அவ்வாறு இருந்ததை உணர்ந்தார்கள். முழுக்கவனமும் அவர்மேல் சென்றது ; தங்களுடையகள்ளத்தனமான நடவடிக்கைகள் குறித்த உணர்வடைந்த பலர் முக்கியமான ஆவிக்குரிய சத்தியத்தை அறிந்துகொண்டனர்.

ஆனாலும் இந்த உவமையை அவர் சீடர்களிடம் சொன்னார். சாத்தியம் எனும் புளித்தமாவு முதலில் அவர்களுக்கு அறிவிக்கப் பட்டு, அவர்கள் மூலம் பிறருக்குச் சென்றடைய விருந்தது. கிறிஸ்துவின் அநேக போதனைகளை சீடர்கள் முதலில் புரிந்து கொள்ளவில்லை; அவர் கற்பித்த பாடங்களை கிட்டத்தட்ட மறந்துவிட்டது போலத் தெரிந்தது. ஆனால் பரிசுத்த ஆவியான வரின் தாக்கத்தினால் இந்தச் சத்தியங்களை பிற்பாடு அவர்கள் மிகத்தெளிவாகப் புரிந்தார்கள்; புதிதாக மனமாறி சபையில் சேர்க்கப்பட்டு வந்தவர்களுக்கு சீடர்கள் அவற்றை தெளிவுப் படுத்தினார்கள்.

பரிசேயருக்கும் இரட்சகர் அதைச் சொன்னார். தம் வார்த்தை களின் உண்மையை அவர்கள் புரிந்து கொள்வார்கள் என்கிற நம்பிக்கையை அவர் இழக்கவில்லை. அநேகர் ஆழமாக உணர்த்தப்பட்டார்கள். பரிசுத்த ஆவியானவர் அந்தச் சத்தியத்தைப் பேசும்போது அதைக் கேட்டு, அநேகர் கிறிஸ்துவை விசுவாசிக்கவிருந்தார்கள்.

ஆயக்காரரோடும் பாவிகளோடும் கிறிஸ்து பழகுகிறார் என்று சொல்லி, அவருக்கு கெட்டப்பெயரை உண்டாக்க பரிசேயர்கள் முயன்றார்கள். தம்மைக் குற்றஞ்சாட்டினவர்களைக் கண்டிக்கும் படி இப்போது பேசினார். ஆயக்காரர்கள் மத்தியில் நிகழ்ந்ததாக அறியப்பட்ட ஒரு சம்பவத்தை பரிசேயர்களுக்கு முன்பாகச் சொன்னார்; அது அவர்களுடைய போக்கைச் சுட்டிக்காட்டு வதாகவும், அவர்கள் தங்களுடைய தவறுகளைத் திருத்துவதற் கான ஒரே வழியைக் காட்டுவதாகவும் இருந்தது.

தர்மகாரியங்களுக்காகப் பயன்படும்படி அந்த எஜமானின் ஆஸ்திகள் உண்மையற்ற அந்த ஊழியக்காரன் வசம் ஒப்படைக் கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் அவற்றை அவன் தன்னலமாகப் பயன்படுத்தினான். இஸ்ரவேலரும் அவ்வாறே செய்தார்கள். ஆபிரகாமின் சந்ததியை தேவன் தெரிந்து கொண்டார். ஓங்கிய புயத்தினால் எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து அவர்களை விடுவித்தார். உலகத்தை ஆசீர்வதிக்கும்படி பரிசுத்த சத்தியத்தின் களஞ்சியங்களாக அவர்களை உருவாக்கியிருந்தார். மற்ற வர்களுக்கு அவர்கள் வெளிச்சத்தைப் பிரதிபலிக்கும் படி ஜீவ னுள்ள கற்பனைகளை அவர்களிடம் ஒப்படைத்திருந்தார். ஆனால் அவரது உக்கிராணக்காரரோ, தங்களைப் புஷ்டியாக்கவும், தங்களை மேன்மைப்படுத்தவும் அந்த ஈவுகளைப் பயன்படுத் தினார்கள்.

பரிசேயர்கள் சுயமுக்கியத்துவமும், சுயநீதியும் நிறைந்தவர்களாக , தேவன் தமது மகிமைக்காக அவர்களுக்கு இரவலாகக் கொடுத்திருந்தவற்றை தவறாகப் பயன்படுத்தினார்கள்.

உவமையில் உள்ள ஊழியக்காரன் தனது எதிர்காலத்திற்கு என்த முன்னேற்பாட்டையும் செய்யவில்லை. பிறர் நன்மைக்காக தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்த ஆஸ்திகளை தனக்காக அவன் பயன்படுத்தினான்; தற்காலம் பற்றி மட்டுமே சிந்தித் திருந்தான். உக்கிராணத்துவப் பணியிலிருந்து நீக்கப்பட்ட போது, தன்னுடையதென்று சொல்ல அவனிடம் எதுவுமில்லை. ஆனால் அவனது எஜமானனின் ஆஸ்திகள் இன்னும் அவனுடைய கட்டுப்பாட்டில் தான் இருந்தன. எனவே தன்னுடைய எதிர்கால தேவையைச் சந்திக்கும்படி, அவற்றைப் பயன்படுத்த தீர்மானித்தான். அதற்கு, புதிய திட்டத்தைச் செயல்படுத்த வேண்டியிருந்தது. தனக்கென சேர்ப்பதற்கு பதிலாக பிறருக்குக் கொடுக்கவேண்டியிருந்தது. அதனால் நண்பர்களைச் சம்பாதிக் கலாம்; இவன் துரத்தப்படும்போது அவர்கள் இவனை ஏற்றுக் கொள்வார்கள். பரிசேயர்களும் இவ்வாறு செய்ய வேண்டியிருந்தது. உக்கிராணத்துவம் சீக்கிரத்தில் அவர்களிடமிருந்து எடுக்கப்படவிருந்தது. எனவே எதிர்காலத்திற்கென ஆயத்தமாக அழைக்கப்பட்டார்கள். பிறர் நன்மையை நாடுவதால் மட்டுமே தங்களுக்கு நன்மையைத் தேடமுடியும். தற்கால வாழ்வில் தேவ னுடைய ஈவுகளை பிறருக்குப் பகிர்ந்தளிப்பதால் மட்டுமே, எதிர் காலத்திற்கு தேவையான ஆயத்தத்தைச் செய்யமுடியும்.

உவமையைச் சொன்ன பிறகு, “ஒளியின் பிள்ளைகளைப் பார்க்கிலும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் பிள்ளைகள் தங்கள் சந்ததியில் அதிக புத்திமான்களாயிருக்கிறார்கள்” என்று கிறிஸ்து கூறினார். அதாவது, தேவனுடைய பிள்ளைகளெனச் சொல்பவர்கள் தேவனைச் சேவிப்பதைக் காட்டிலும் உலக ஞானிகள் தங்களைச் சே விப்பதில் அதிக ஞானமாக, ஊக்கமாகச் செயல்படுகிறார்கள். கிறிஸ்துவின் நாட்களிலும் அவ்வாறு இருந்தது. இப்போதும் அப் படியே இருக்கிறது. கிறிஸ்தவர்களெனச்சொல்லும் அநேகருடைய வாழ்க்கையைப் பாருங்கள். தேவன் அவர்களுக்கு திறமைகளையும் ஆற்றலையும் செல்வாக்கையும் வழங்கியிருக்கிறார். மீட்பின் மாபெரும் திட்டத்தில், தம்மோடு உடன் ஊழியர்களாகப் பணி செய்ய பணத்தையும் அவர்களிடம் ஒப்படைத்திருக்கிறார். அவ ருடைய சகல ஈவுகளையும் மனிதர்களுக்கு ஆசீர்வாதமாக, துன்பம் நீக்கி, தேவையைச் சந்திக்கப் பயன்படுத்தவேண்டும். பசியோடிருப்பவர்களுக்கு உணவளித்து, வஸ்திரமில்லாதோரை உடுத்து வித்து, விதவைகளையும் திக்கற்றோரையும் பராமரித்து, இடுக் கத்திலும் நெருக்கத்திலும் உள்ளோருக்கு ஊழியஞ்செய்ய வேண்டும். உலகம் முழுவதிலும் துயரவிலை காணப்பட வேண்டு மென்பது தேவனுடைய சித்தமல்ல. யாராவது ஒருவன் வாழ்வின் சுகபோகங்களை ஏராளமாகப் பெற்றிருக்கவும், மற்ற வர்கள் அப்பத்திற்காக அலைந்து திரிவதும் அவருடைய சித்த மல்ல. வாழ்வின் அடிப்படை தேவைகளுக்கும் அதிகமாக ஒரு வனுக்கு வசதி வாய்ப்புகள் கொடுக்கப்பட்டிருப்பது, அவன் நன்மை செய்வதற்கும், மனிதர்களுக்கு ஆசீர்வாதமாக விளங்குவதற்குமே. “உங்களுக்கு உள்ளவைகளை விற்றுப் பிச்சை கொடுங்கள்.” ‘தாராளமாய்க் கொடு (ங்கள்), உதாரகுணமுள்ளவர்களுமா யிரு(ங்கள்)” (1தீமோத்தேயு 6:18), “நீ விருந்து பண்ணும் போது ஏழைகளையும் ஊனரையும் சப்பாணிகளையும் குருடரையும் அழை (ப்பாயாக).” அக்கிரமத்தின் கட்டுகளை அவிழ், நுகத்தடி யின் பிணையல்களை நெகிழ், நெருக்கப்பட்டிருக்கிறவர்களை விடுதலையாக்கு, சகல நுகத்தடிகளையும் உடைத்துப்போடு, பசியுள்ளவனுக்கு உன் ஆகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொடு, துரத்துண்ட சிறுமையானவர்களை வீட்டிலே சேர்த்துக்கொள், வஸ்திரமில்லாத வனைக் கண்டால் அவனுக்கு வஸ்திரங்கொடு,... சிறுமைப்பட்ட ஆத்துமாவைத் திருப்தியாக்கு” (ஏசாயா 58:6,7,10), “நீங்கள் உலகமெங்கும் போய், சர்வசிருஷ்டிக்கும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங் கியுங்கள்” என்று ஆண்டவர் சொல்கிறார். மாற்கு 16:15. இவை அனைத்தும் தேவனுடைய கட்டளைகள். கிறிஸ்தவர்களெனச்சொல்லிக்கொள்ளும் பெருங்கூட்டத்தார் இப்பணியைச் செய் கிறார்களா?

ஐயோ, தேவனுடைய ஈவுகளை எத்தனை பேர் தங்களுக் கென்றே பயன்படுத்துகிறார்கள் ! எத்தனை பேர் வீட்டிற்குமேல் வீடு, நிலத்திற்குமேல் நிலமென்று சேர்க்கிறார்கள். எத்தனை பேர் சிற்றின்பங்களுக்கும், இச்சையை நிறைவேற்றுவதற்கும், ஆடம்பரமான வீடுகளுக்கும், தட்டுமுட்டு குக்கும், உடைகளுக் கும் தங்கள் பணத்தைச் செலவிடுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய சகமனிதர்களோ துன்பத்திலும், குற்றங்களிலும், வியாதியிலும் மரணத்திலும் சிக்கித்தவிக்கிறார்கள். ஒரு பரிதாப்ப் பார்வை கூட தங்கள் மேல் படாமல், பரிவான ஒரு வார்த்தையை அல்லது செயலை அனுபவியாமல் அழிந்து கொண்டிருப்போர் ஏரளம்.

அநேகர் தேவனைக் கொள்ளையிட்ட பாவத்திற்கு ஆளாகி யிருக்கிறார்கள். மனுகுலத்தாரின் பாடுகளைப் போக்கும் போதும், ஆத்துமாக்களின் இரட்சிப்பிலும் தேவனுக்குச் செலுத்த வேண்டிய மகிமையைத் திருடி, தங்கள் சுயநலத்திற்காகப் பயன்படுத்து கிறார்கள். அவர்களை நம்பி ஒப்படைக்கப்பட்ட ஆஸ்திகளைத் திருடி, துஷ்பிரயோகம் செய்கிறார்கள். “நான் நியாயத்தீர்ப்புச்செய்யும்படி உங்களிடத்தில் வந்து, எனக்குப் பயப்படாமல், விதவைகளும் திக்கற்ற பிள்ளைகளுமாகிய கூலிக்காரரின் கூலியை அப கரித்துக்கொள்ளுகிறவர்களுக்கும், பரதேசிக்கு அநியாயஞ்செய் கிறவர்களுக்கும் விரோதமாய்த் தீவிரமான சாட்சியாயிருப்பேன்.... மனுஷன் தேவனை வஞ்சிக்கலாமா? நீங்களோ என்னை வஞ்சிக் கிறீர்கள். எதிலே உம்மை வஞ்சித்தோம் என்கிறீர்கள்? தசமபாகத் திலும் காணிக்கைகளிலுந்தானே. நீங்கள் சபிக்கப்பட்டவர்கள்; ஜனத்தாராகிய நீங்கள் எல்லாரும் என்னைவஞ்சித்தீர்கள். மல்கியா 3:5,8,9.’‘ஐசுவரியவான்களே, கேளுங்கள் .... உங்கள் ஐசுவரியம் அழிந்து, உங்கள் வஸ்திரங்கள் பொட்டரித்துப் போயின. உங்கள் பொன்னும் வெள்ளியும் துருப்பிடித்தது; அவைகளிலுள்ள துரு உங்களுக்கு விரோதமாகச் சாட்சியாயிருந்தது, அக்கினியைப்போல உங்கள் மாம்சத்தைத்தின்னும் கடைசி நாட்களிலே பொக்கிஷத்தைச் சேர்த்தீர்கள். பூமியிலே நீங்கள் சம்பிரமமாய் வாழ்ந்து, சுகபோகத்தில் உழன்றீர்கள் ... இதோ, உங்கள் வயல்களை அறுத்த வேலைக் காரருடைய கூலி உங்களால் அநியாயமாய்ப் பிடிக்கப்பட்டுக் கூக் குரலிடுகிறது; அறுத்தவர்களுடைய கூக்குரல் சேனைகளுடைய கர்த்தரின் செவிகளில் பட்டது.” யாக்கோபு 5:1-3,5,4.

தங்களை நம்பி ஒப்படைக்கப்பட்ட ஈவுகளுக்கு ஒவ்வொரு வரும் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டும். மனிதர்கள் தங்களுக்கென குவிக்கும் சொத்துக்களால் இறுதி நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் எந்தப் பயனுமில்லை. தங்களுக்குச் சொந்தமானவை என்று அவர்கள் சொல்லிக்கொள்ள எதுவும் இல்லை.

உலக ஐசுவரியங்களைச் சேர்ப்பதிலேயே தங்களது வாழ் நாளைக் கழிப்பவர்கள், பூமியில் தனக்கு நண்பர்கள் வேண்டு மெனச் செயல்பட்ட உண்மையற்ற உக்கிராணக்காரனைவிட ஞானத்தில் குறைந்தவர்களாக, தங்கள் நலன் குறித்த யோசனை யிலும் அக்கறையிலும் குறைந்தவர்களாகக் காணப்படுகிறார்கள். ஒளியின் பிள்ளைகளெனச்சொல்லிக்கொள்கிறவர்கள் தாம் தங்கள் தலை முறையில் வாழும் இவ்வுலகத்தின் பிள்ளைகளை விட ஞானத்தில் குறைந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். மகா நியாயத் தீர்ப்பின் நாளைக்குறித்த தரிசனத்தில், இவர்களைப் பற்றித்தான் தீர்க்கதரிசி, .பூமியைத் தத்தளிக்கப் பண்ணக் கர்த்தர் எழும்பும் அந்நாளிலே, அவருடைய பயங் கரத்திற்கும், அவருடைய மகிமைப்பிரதாபத்திற்கும் விலகி, கன்மலைகளின் வெடிப்புகளிலும் குன்றுகளின் சந்துகளிலும் புகுந்து கொள்ளும்படிக்கு, மனுஷன் பணிந்து கொள்ளத் தனக்கு உண்டாக்கியிருந்த தன் வெள்ளி விக்கிரகங்களையும், தன் பொன் விக்கிரகங்களையும், மூஞ்சூறுகளுக்கும் துரிஞ்சில்களுக்கும் எறிந்துவிடுவான் என்று சொன்னான். ஏசாயா 2:20,21.

‘நீங்கள் மாளும் போது உங்களை நித்தியமான வீடுகளிலே ஏற்றுக்கொள்வாருண்டாகும்படி, அநீதியான உலகப்பொருளால் உங்களுக்குச் சிநேகிதரைச் சம்பாதியுங்கள்” என்று கிறிஸ்து சொல்கிறார். உபத்திரவத்திலும் இக்கட்டிலும் பாவத்திலும் உள்ள வர்களுக்கு தேவனும் கிறிஸ்துவும் தேவதூதர்களும் ஊழியம் செய்து வருகிறார்கள். தேவபணியில் உங்களை அர்ப்பணியுங்கள். இந்த நோக்கத்திற்காக அவரது ஈவுகளைப் பயன்படுத்துங்கள். பரலோக ஜீவிகளின் கூட்டாளிகளாக மாறுவீர்கள். அவர்களைப் போல உங்களுடைய இருதயமும் பரிவுடன் துடிக்கும். குணத்தில் அவர்களோடு ஒன்றுபடுவீர்கள். நித்திய கூடாரங்களில் வாசஞ்செய்கிற இவர்கள் உங்களுக்கு அந்நியர்களாக இருக்கமாட்டார்கள். பூமியிலுள்ளவைகடந்து போனதும், பரலோகவாசலண்டை நிற்கும் கண்காணிகள் உள்ளே வரும்படி உங்களை வரவேற்பார்கள்.

பிறருக்கு ஆசீர்வதிமாக நீங்கள் பயன்படுத்துகிற வசதி வாய்ப்புகள், உங்களுக்கே ஆசீர்வாதமாக முடியும். ஐசுவரியங்களை சரியாகப் பயன்படுத்தினால், மிகுந்த நன்மை உண்டாகும். ஆத்துமாக்களை கிறிஸ்துவுக்கு ஆதாயப்படுத்தலாம். கிறிஸ்து வின் திட்டத்தின்படி வாழ்கிறவன், இந்த பூமியிலே தான் யாருக் காக ஊழியஞ்செய்ய, தன்னை அர்ப்பணித்தானோ அவர்களை பரலோக மன்றங்களில் காண்பான். தங்களுடைய இரட்சிப்பில் கருவிகளாக விளங்கினவர்களை மீட்கப்பட்டவர்கள் நன்றியோடு நினைவுகூருவார்கள். ஆத்துமாக்களை இரட்சிக்கிற பணியில் உண்மையோடு ஈடுபட்டவர்கள், பரலோகம் எவ்வளவு விலையேறப் பெற்றதெனக் கண்டுகொள்வார்கள்.

இந்த உவமை சொல்லும் பாடம் அனைவருக்கும் பொருந்தும். கிறிஸ்துவின் மூலம் தான் பெற்ற கிருபைக்கு ஒவ்வொருவரும் கணக்கொப்புவிக்க வேண்டும். இம்மைக்குரிய அல்லது உலகப் பிரகாரமான காரியங்களில் மூழ்கியிருப்பதைவிட மிகமேலானது வாழ்க்கை . நித்தியமும், அதரிசனமுமான உலகம் நம்மிடம் பகிர்ந்துகொள்வதை நாம் மற்றவர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ள ஆண்டவர் விரும்புகிறார்.

எச்சரிக்கப்படாமலும், இரட்சிக்கப்படாமலும் ஒவ்வொரு வருடமும் இலட்சக்கணக்கில் ஆத்துமாக்கள் மடிந்து வருகிறார்கள். ஆத்தாக்களைச் சந்தித்து, அவர்களை இரட்சிப்புக்குள் வழிநடத்த, ஒவ்வொரு மணி நேரமும் வாழ்க்கையில் பலதரப்பட்ட வாய்ப்புகள் கிடைக்கின்றன. இந்த வாய்ப்புகள் வருவதும் போவதும் தொடர்ந்து நிகழ்கிறது. அவற்றில் பெரும்பாலான வாய்ப்புகளை நாம் பயன்படுத்த தேவன் விரும்புகிறார். நாட்களும், வாரங்களும், மாதங்களும் கடந்து செல்கின்றன; நாம் செய்யவேண்டிய பணியில் ஒருநாள், ஒரு வாரம், ஒரு மாதம் எனக் கடந்து செல்கிறது. இன்னும் சில ஆண்டுகளே செல்லக் கூடும்; அதன்பிறகு, ” உன் உக்கிராணக் கணக்கை ஒப்புவி” என்கிற குரல் கேட்கும். அதற்கு நாம் பதில் சொல்லாமல் மறுக்கவே முடியாது.

இதைச் சிந்திக்கும்படி கிறிஸ்து ஒவ்வொருவரையும் அழைக் கிறார். உள்ளதை உள்ளபடி எண்ணிப்பாருங்கள். தராசில் ஒரு பக்கத்தில் இயேசுவை வையுங்கள். அது நித்திய பொக்கிஷத்திற் கும், ஜீவனுக்கும், சாத்தியத்திற்கும், பரலோகம், மீட்கப்பட்ட ஆத்துமாக்களில் காணப்படும் கிறிஸ்துவால் கிடைக்கும் சந்தோ ஷத்திற்கும் சம்மாகும். தராசின் அடுத்த பக்கத்தில் உலகக்கவர்ச்சிகள் அனைத்தையும் வையுங்கள். தராசின் ஒரு பக்கத்தில் உங்களது ஆத்தும் இழப்பையும், நீங்கள் யாரை இரட்சிப்பிற்கு வழி நடத்தி யிருக்கலாமோ அந்த ஆத்துமாக்களையும் வையுங்கள்; அடுத்தப் பக்கத்தில் உங்களுக்காகவும் அவர்களுக் காவும் காத்திருக்கும் தேவனுடைய ஜீவனுக்கு இணையான ஜீவனை வையுங்கள். காலத்தையும் நித்தியத்தையும் மனதில் வைத்து எடைபோடுங்கள். அவ்வாறு செய்யும்போதுதானே,” மனுஷன் உலகம் முழுவதையும் ஆதாயப்படுத்திக்கொண்டாலும், தன்ஜீவனை நஷ்டப்படுத்தினால் அவனுக்கு லாபம் என்ன?’ என்று கிறிஸ்து கேட்கிறார். மாற்கு 8:36.

உலகத்திற்குரியவைகளை விட்டு விட்டு பரலோகத்திற் குரியவைகளை நாம் தெரிந்து கொள்ள தேவன் விரும்புகிறார். பரலோ கத்தில் முதலீடு செய்வதற்கான சாத்தியங்களை நமக்கு முன் வைக்கிறார். நம்முடைய மிகமிக மேலான நோக்கங்களை ஊக்கப் படுத்தவும், நாம் தெரிந்துகொள்ளும் பொக்கிஷத்தைப் பாதுகாக்கவும் அவர் விரும்புகிறார். “புருஷனைப் பசும்பொன்னிலும், மனுஷனை ஓப்பீரின் தங்கத்திலும் அபூருவமாக்குவேன்” என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். ஏசாயா 13:12. பூச்சியும் துருவும் கெடுக்கிற பொக்கிஷங்கள் அழியும் போது, அழியாத பொக்கிஷங் களான தங்களுடைய பரலோகப் பொக்கிஷங்களால் கிறிஸ்துவின் பிள்ளைகள் களிகூரலாம்.

உலக நட்புகளிலெல்லாம் மேலானது கிறிஸ்துவால் மீட்கப்பட் டோரின் நட்பாகும். பூமியிலே போற்றத்தக்க ஓர் இடத்திற்கு உரிமையாளராக இருப்பதைவிட, நம் ஆண்டவர் ஆயத்தம் செய்வதாகச் சொல்லிச் சென்றுள்ள வாசஸ்தலங்களுக்கு உரிமை யாளராக இருப்பதே சிறந்தது. பூமியிலேயே புகழ்ச்சிமிக்க சலக வார்த்தைகளையும் விட,” வாருங்கள் என் பிதாவினால் ஆசீர்வதிக் கப்பட்டவர்களே, உலகம் உண்டானது முதல் உங்களுக்காக ஆயத்தம் பண்ணப்பட்டிருக்கிற ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரித்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று தம் உண்மை ஊழியர்களி டம் இரட்சகர் சொல்லும் வார்த்தைகளே சிறந்தவை. மத்தேயு 25:34.

தமது ஆஸ்திகளை வீணடித்தவர்களுக்கு, நிலையான தம் பொக்கிஷங்களைப் பாதுகாக்கிற வாய்ப்பை இன்னமும் கிறிஸ்து வழங்குகிறார். கிறிஸ்து இப்படியாகச் சொல்கிறார்: கொடுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்கும் கொடுக்கப்படும்.” பழமையாய்ப் போகாத பணப்பைகளையும் குறையாத பொக்கிஷத்தையும் பரலோகத்திலே உங்களுக்குச் சம்பாதித்து வையுங்கள், அங்கே திருடன் அணுகுகிறதுமில்லை, பூச்சி கொடுக்கிறதுமில்லை.” லூக்கா 6:38; 12:33.’‘இவ்வுலகத்திலே ஐசுவரியமுள்ளவர்கள் ... நன்மை செய்யவும், நற்கிரியைகளில் ஐசுவரியவான்களாகவும், தாராளமாய்க் கொடுக்கிறவர்களும், உதாரகுணமுள்ளவர்களுமாயிருக் கவும், நித்திய ஜீவனைப் பற்றிக்கொள்ளும்படி வருங்காலத்திற் காகத் தங்களுக்கு நல்ல ஆதாரத்தைப் பொக்கிஷமாக வைக்கவும் அவர்களுக்குக் கட்டளையிடு.” 1தீமோத்தேயு 6:17-19.

எனவே உங்களுடைய சொத்தானது உங்களுக்கு முன் பரலோகம் செல்லட்டும். தேவ சிங்காசனத்திற்கருகில் உங்களுடைய பொக்கிஷங்களைச் சேர்த்து வையுங்கள். கிறிஸ்துவின் ஆராய முடியாத ஐசுவரியங்களுக்கு நீங்கள் உரிமையாளராகப் பாருங்கள். “நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், நீங்கள் மாளும் போது உங்களை நித்தியமான வீடுகளிலே ஏற்றுக்கொள்வாருண்டாகும்படி, அநீதியான உலகப்பொருளால் உங்களுக்குச் சிநேகி தரைச் சம்பாதியுங்கள்.”லூக்கா 16:9.

27 - “எனக்குப் பிறன் யார்?”

“எனக்குப் பிறன் யார்?” என்ற கேள்வி யூதர்கள் மத்தியில் தொடர் தர்க்கமாகியிருந்தது. சமாரியர்களும் அஞ்ஞானிகளும் யாரென அறிந்திருந்தார்கள். அவர்களை அந்நியர்களாக, எதிரி களாகக் கருதினார்கள். ஆனால் தங்களுடைய தேசத்தாருக்குள், தங்களுடைய வெவ்வேறு சமுதாயப் பிரிவினருக்கள் யாரை பிறனாகப் பார்க்வேண்டுமெனத் தெரியவில்லை. ஆசாரியனும், போதகனும், மூப்பனும் யாரை பிறனாகக் கருத முடியும்? தங்களைப் பரிசுத்தமாக வைத்துக்கொள்ள சடங்காச்சாரங்கள் எனும் வட்டத்திற்குள் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அறிவில்லாத, அக்கறையில்லாத மக்களோடு தொடர்பு கொள்வதும் தீட்டுப் படுத்துமென்றும், பயங்கரமாகப் பிரயாசப்பட்டுத்தான் அதை நீ க்க முடியுமென்றும் போதித்தார்கள். “தீட்டுள்ளவர்களை ” தங்களுக்கு பிறனாக அவர்கள் கருதவேண்டுமா?

நல்ல சமாரியன் பற்றிய உவமையில் இந்தக் கேள்விகக்கு ஆண்டவர் பதிலளித்தார். நமக்குப் பிறன் என்றால், அவர் நம் ச பையில் ஓர் அங்கத்தினராகவோ, நம் விசுவைசத்தைச் சேர்ந்த ஒருவராகவோ இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்றார். குறிப்பிட்ட இனத்தினரை, நிறத்தினரை அல்லது பிரிவினரை அது குறிக்கவில்லை. நம் உதவி தேவைப்படுகிற ஒவ்வொருவரும் நமக்குப் பிறன்தான். சத்துருவால் புண்பட்டுள்ள, காயப் பட்டுள்ள ஒவ்வோர் ஆத்துமாவும் நமக்குப் பிறன்தான். தேவனுடைய சொ த்தான ஒவ்வொருவனும் நமக்குப் பிறன்தான்.

நியாயசாஸ்திரி ஒருவன் கிறிஸ்துவிடம் கேட்ட கேள்வி ஒன்றுக்கு பதிலாகத்தான் நல்ல சமாரியன் பற்றிய உவமையைச் சொன்னார். இரட்சகர் போதித்துக்கொண்டிருக்கும்போது, நியாயச் ாஸ்திரி ஒருவன் எழுந்திருந்து, அவரைச் சோதிக்கும் படி : போதகரே, நித்திய ஜீவனைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ளும் படிக்கு நான் என்ன செய்யவேண்டும்” என்று கேட்டான். கிறிஸ்துவை அவருடைய வார்த்தைகளால் சிக்கவைக்கிற நோக்கத்துடன் பரிசேயர்கள்தாம் அந்த நியாயசாஸ்திரியிடம் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்கத் தூண்டியிருந்தார்கள்; அவர் என்ன பதில் சொல்கிறாரென உன்னிப்பாகக் கவனித்தார்கள். ஆனால் இரட் சகர் எந்தச் ச ர்ச்சையிலும் இறங்கவில்லை. கேள்வி கேட்டவனே அதற்கான பதிலைச் சொல்ல விரும்பினார். ‘நியாயப்பிரமாணத்தில் என்ன எழுதியிருக்கிறது? நீ வாசித்திருக்கிறது என்ன?’ என்று கேட்டார். சீனாயில் கொடுக்கப்பட்ட நியாயப்பிரமாணத்திற்கு கிறிஸ்து போதிய முக்கித்துவம் அளிக்கவில்லையென யூதர்கள் அப்போதும் குற்றஞ்சாட்டி வந்தார்கள். எனவே, இரட்சிப்பு பற்றி அவர்கள் எழுப்பிய கேள்விக்கு பதிலளிக்கும் போது, பிரமாணங்களைக் கைக்கொள்ளுவது குறித்துக் கேட்கிறார்.

நியாயசாஸ்திரி அவரிடம்,” உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும் உன் முழு ஆத்துமாவோடும் உன் முழுப் பலத்தோடும் உன் முழுச் சிந்தையோடும் அன்பு கூர்ந்து, உன்னிடத்தில் அன்பு கூருவதுபோலப் பிறனிடத்திலும் அன்பு கூருவாயாக என்று எழுதியிருக்கிறது” என்றான். உடனே கிறிஸ்து, “நிதானமாய் உத்தரவு சொன்னாய்; அப்படியே செய், அப்பொழுது பிழைப்பாய்” என்றார்.

பரிசேயர்களின் நிலைபாடும் கிரியைகளும் அந்த நியாயச ாஸ் திரிக்கு திருப்திகரமாக இல்லை. வேதவாக்கியங்களின் மெய்யான பொருளை அறியும் படி அவற்றை ஆராய்ந்து வந்திருந்தான். அதை அறிந்துகொள்ளும் மிகுந்த ஆர்வத்தால், மெய்விருப்பத்தோடு ‘நான் என்ன செய்யவேண்டும்?” என்று கேட்டான். அனைத்து சடங்காச்சார முறைமைகளையும் ஆச்சாரக் கட்டளைகளையும் அவன் சரிவரி செய்து வந்தான் என்பது பிரமாணத்தின் கோரிக்கைகள் பற்றி அவன் பதிலளித்ததில் தெரிகிறது. அவற்றை அவன் பெரிதாக மதிக்கவில்லை ; மாறாக, சகல பிரமாணங்களையும் தீர்க்கதரிசனங்களையும் உள்ளடக்கிய இருபெரும் நியதிகளைக் கூறுகிறான். அவனுடைய பதிலை இரட்ச கரே பாராட்டியதால், ரபிமார்களைவிட சரியான புரிதலுடன் அவன் இருந்தது தெரிகிறது. நியாயாசாஸ்திரி ஒருவனே சொன்ன ஒன்றை ஆமோதித்ததற்காக இரட்சகரை அவர்களால் குற்றஞ்சாட்டமுடியவில்லை .

“அப்படியே செய், அப்பொழுது பிழைப்பாய்” என்று கிறிஸ்து கூறினார். தேவனுடன் ஒன்றிணைந்த்து பிரமாணமானம் என்று எப்போதும் போதித்து வந்தார்; ஒரே நியதியே பிரமாணம் முழுவதும் பரவியிருப்பதால் ஒன்றை மீறி, இன்னொன்றைக் கைக் கொள்ள சாத்தியமில்லை என்று காட்டினார். பிரமாணம் முழுவ திற்கும் கீழ்ப்படிவதை பொறுத்துதான் ஒருவனுடைய இறுதி முடிவு தீர்மானிக்கப்படும்.

ஒருவனும் தன் சுயபெலத்தால் நியாயப்பிரமாணத்திற்குக் கீழ்ப்படிய முடியாதென கிறிஸ்து அறிந்திருந்தார். அந்த நியாயச ாஸ்திரி சத்தியத்தை அறியும்படி தெளிவாகவும், திறமையாகவும் ஆராய வழிநடத்தினார். கிறிஸ்துவின் நல்லொழுக்கத்தையும் கிருபையையும் ஏற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே நியாயப்பிர மாணத்தை நாம் கைக்கொள்ள முடியும். பாவத்திற்கான பரிகாரத்தை விசுவாசிப்பதே, தேவனை முழுமனத்தோடு நேசிக்கவும் தன்னைப்போல பிறரை நேசிக்கவும் விழுந்து போன மனிதனை ஊக்குவிக்கிறது.

முதல் நான்கு கட்டளைகளையோ, அடுத்த ஆறு கட்டளைகளையோ தான் கைக்கொண்டதில்லை என்பதை அந்த நியாயச ாஸ்திரி அறிந்திருந்தான். உள்ளத்தை ஊடுருவும் கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளே அவன் குற்றத்தை உணர்த்தின. ஆனால் தனது பாவங்களை அறிக்கை செய்வதற்குப் பதிலாக சாக்குப்போக்குச் சொல்ல முயன்றான். சாத்தியத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுவதற்குப் பதிலாக, கட்டளைகளின்படி நடப்பது எவ்வளவு கடினமெனக் காட்ட முயற்சித்தான். தான் உணர்த்தப் பட்டதை மறைத்து, தன்மேல் நியாயமிருப்பதாக மக்கள் நினைக்க வேண்டுமென இதன்மூலம் முயன்றான். அவன் கேட்ட கேள்விக்கு அவனே பதிலளித்ததால், அவன் கேட்ட கேள்வி அவசியமற்றதென இரட்ச கர் தெளிவுப்படுத்தினார். ஆனாலும், “எனக்குப் பிறன் யார்?” என்று மற்றொரு கேள்வியை எழுப்பு கிறான்.

கிறிஸ்து மீண்டுமாக சர்ச்சைக்குள் சிக்காமல் நழுவினார். ஒரு சம்பவத்தைச் சொல்லி, அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளித்தார்; கேட் டுக்கொண்டிருந்தவர்களின் மனதில் ஆழமாகப் பதியும்படி அது இருந்தது. ‘ஒரு மனுஷன் எருசலேமிலிருந்து எரிகோவுக்குப் போகையில்கள்ளர் கையில் அகப்பட்டான்; அவர்கள் அவன் வஸ்திரங்களை உரிந்து கொண்டு, அவனைக் காயப்படுத்தி, குற்றுயிராக விட்டுப்போனார்கள்.”

எருசேலமிலிருந்து எரிகோவிற்குச் செல்லவேண்டுமானால், யூதேய வனாந்திரத்தின் ஒரு பகுதியைக் கடக்க வேண்டும். கரடு முரடான பாறைகளின் வழியே அந்தப் பாதை சென்றது. அங்கே ஏராளமான கொள்ளையர்கள் இருந்தார்கள்; அங்கே அடிக்கடி குற்றச்செயல்களும் நிகழ்ந்து வந்தன. அங்குதான் அந்தப் பயணி யைத் தாக்கி, அவனிடமிருந்ததை எல்லாம் உறிந்து கொண்டு, அவனை அரை குறை உயிருடன் வழியருகே விட்டுச்சென்றார்கள். அப்படிப்பட்ட நிலையில் அவன் கிடந்தபோது, அந்த வழியாக ஒரு ஆசாரியன் வந்தான்; படுகாயத்துடன் இரத்தத்தில் புரண்டு கொண்டிருந்தவனைக் கண்டான். ஆனாலும் எந்த உதவியும் செய்யாமல், அவனைக் கடந்து சென்றான். அதாவது, “பக்கமாய் விலகிப்போனான்.” பின்னர் லேவியன் ஒருவன் வந்தான்; நடந்ததை அறிய விரும்பினவனாக, நின்று, அடிபட்டுக்கிடந்தவனைப் பார்த்தான். அந்தச் சமயத்தில் என்ன செய்ய வேண்டு மென்று உணர்த்தப்பட்டான்; ஆனால் அது அவனுக்குப் பிடித்த பணியல்ல. தான் அந்த வழியே வந்திருக்காவிட்டால், காயப்பட்ட வனைப் பார்த்திருக்கவேண்டாமே என்று எண்ணினான். அவனுக் கும் தனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமுமில்லை என்று தன்னையே சமாதா னப்படுத்திக் கொண்டு, ” பக்கமாய் விலகிப்போனான்.”

ஆனால் அதே வழியில் பயணித்த சமாரியன் ஒருவந், காயப் பட்டுக் கிடந்தவனைக் கண்டான். மற்றவர்கள் செய்யத் தவறியதை அவன் செய்தான். காயப்பட்டுக் கிடந்தவனுக்கு தயவோடும் இரக்கத்தோடும் உதவினான். அவனைக் கண்டு, மனதுருகி, கிட்ட வந்து, அவனுடைய காயங்களில் எண்ணெயும் திராட்சரசமும் வார்த்து, காயங்களைக் கட்டி, அவனைத் தன் சுய வாகனத்தின் மேல் ஏற்றி, சத்திரத்துக்குக் கொண்டுபோய், அவனைப் பராமரித்தான். மறுநாளிலே தான் புறப்படும் போது இரண்டு பணத்தை எடுத்து, சத்திரத்தான் கையில் கொடுத்து : நீ இவனை விசாரித்துக்கொள், அதிகமாய் ஏதாகிலும் இவனுக்காகச் செலவழித்தால், நான் திரும்பி வரும்போது அதை உனக்குத் தருவேன்” என்றான். ஆச ாரியனும் லேவியனும் தங்களைப் பக்திமான்களெனச் சொல்லிக்கொண்டவர்கள்; ஆனால் மெய்யாக மனமாறியிருந்தவன் அந்தச் சமாரியன் . ஆசாரியனும் லேவியனும் அடிபட்டுக் கிடந்தவனுக்கு உதவ எவ்வளவு அறுவறுத்தார்களோ அப்டித்தான் சமாரியனுக்கும் இருந்திருக்கும்; ஆனால் தான் தேவனுக்கேற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்ததை தன் ஆவி யிலும் கிரியைகளிலும் வெளிப்படுத்தினான்.

இந்தப் பாடத்தைச் சொல்லி, நியாயப்பிரமாணத்தின் நியதிகளை நேரடியாக, ஆணித்தரமாக கிறிஸ்து எடுத்துரைத்தார்; இந்த நியதிகளை அவர்கள் கைக்கொள்ளத் தவறியதையும் அங்கிருந்தவர்களுக்கு காண்பித்தார். அங்கிருந்தவர்கள் ஆட்சேபனம் தெரிவிக்க எந்த வாய்ப்பையும் கொடுக்காத அளவுக்கு அவரது வார்த்தைகள் மிகத் தெளிவாக, உறுதியாக இருந்தன. அந்த நியாயசாஸ்திரி குற்றங் கண்டுபிடிக்க முடியாத அளவுக்கு அந்தப் படிப்பினை இருந்தது. கிறிஸ்துவைக் குறித்த தவறான அபிப்பிராயத்திலிருந்து விடுபட்டான். ஆனால் சமாரியர்களை யூதர்கள் வெறுத்ததால், சமாரியனின் பெயரைச் சொல்லி புகழுமளவிற்கு அந்த வெறுப்பை அவன் மேற்கொள்ள முடியவில்லை . அதனால் தான், “இப்படியிருக்க,கள்ளர் கையில் அகப்பட்ட வனுக்கு இந்த மூன்று பேரில் எவன் பிறனாயிருக் கிறான்?” என்று கிறிஸ்து கேட்டபோது, அவனுக்கு இரக்கஞ்செய்தவனே” என்று சொன்னான்.

“இயேசு அவனை நோக்கி: நீயும் போய் அந்தப்படியே செய்” என்றார். தேவையிலிருப்போருக்கு அதே பரிவைக் காட்டு. நியாயப்பிரமாணம் முழுவதையும் நீ கைக்கொள்வதை அது சாட்சியிடும்.

யூதர்களும் சமாரியர்களுக்கும் இடையே மார்க்கச்சம்பந்தமான நம்பிக்கையில் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருந்தது. எது மெய்யான தொழுகை என்பதில் வெவ்வேறு நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்கள். சமாரியர்களைப் பற்றி பரிசேயர்கள் ஒரு நல்லதும் சொல்லமாட்டார்கள்; பயங்கரமாகச் சபிப்பார்கள். சமாரியர்களுக்கும் யூதர்களுக்கும் இடையேயான வெறுப்பு கடுமையாக இருந்ததாலேயே, அந்த சமாரியப்பெண்ணிடம் கிறிஸ்து தாகத்திற்கு தண்ணீர் கேட்டபோது, அவளுக்கு விநோதமாக இருந்தது. ஒரு வித்தியாசமான செயலாகத் தோன் றியது..’ ‘நீர் யூதனாயிருக்க, சமாரியா ஸ்திரீயாகிய என்னிடத்தில், தாகத்துக்குத்தா என்று எப்படிக் கேட்கலாம்” என்று சொன்னாள். யூதர்கள் சமாரியருடனே சம்பந்தங்கலவாதவர்களானபடியினால் என்று நற்செய்தியாளர் குறிப்பிடுகிறார். யோவான் 4:9. கிறிஸ்துவைக் கொலை செய்யுமளவிற்கு வெறுப்பு நிறைந்த வர்களாக, தேவாலயத்தில் அவரைக் கல்லெறிய நின்ற போது, அந்த வெறுப்பைக் கக்குவதற்கு “உன்னைச் சமாரியனென்றும், பிசாசுபிடித்தவனென்றும் நாங்கள் சொல்லுகிறது சரிதான்” என்று அவர்மலே சாடுவதவிைட சிறந்தது வேறெதுவும் அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை . யோவான் 8:48. ஆனாலும் ஆசாரியனுக்கும் லேவியனுக்கும் தேவன் நியமித் திருந்த வேலையை அவர்கள் புறக்கணித்தார்கள்; தங்களுடைய தேசத்தானுக்கு உதவி செய்ய தாங்கள் வெறுத்து, ஒதுக்கிய ஒரு சமாரியன் முன்வரும்படி செய்தார்கள்.

“உன்னைப்போல பிறனையும் நேசி” என்கிற கட்டளையை அந்தச் சமாரியன் நிறைவேற்றினான். அதன்மூலம், தன்னைப் புறக்கணித்தவர்களைவிட தான் அதிக நீதிமானாக இருப்பதை நிரூபித்தான். தன் உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல், காயப்பட்ட வனை தனது சகோதரனைப் போலக் கருதி, சிகிச்சை கொடுத்தான். இந்தச் சமாரியன் கிறிஸ்துவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான். மனித அன்பினால் ஈடுகட்ட முடியாத ஓர் அன்பை நம் இரட்சகர் வெளிப்படுத்தினார். நாம் காயப்பட்டு மரிக்கும் தருவாயில் இருந்தபோது, நம்மேல் பரிவுகாட்டினார். அவர் அந்தப் பக்கமாக விலகிச்செல்லவில்லை; நம்மைக் கைவிடவில்லை; நாம் அழிந்து போகும்படி உதவியற்றவர்களாக, நம்பிக்கையற்ற வர்களாக விடவில்லை. பரலோகத்தின் சர்வ சேனையாலும் நேசி க்கப்பட்டவர், மகிழ்ச்சியான, பரிசுத்தமான அந்த வீட்டி லேயே இருந்து விடவில்லை. நமது மிகப்பெரிய தேவையை அவர் கண்டார், நமது வழக்கில் தலையிட்டார், மனிதர்களின் நலனையே தம் நலனாக்கினார். தம்முடைய சத்துருக்களை இரட் சிக்கும் படி மரித்தார். தம்மைக் கொலை செய்தவர்களுக்காக ஜெபித்தார். தம்மை முன்மாதிரியைகக் காட்டி, தம் சீடர்களிடம், “நீங்கள் ஒருவரிலொருவர் அன்பாயிருக்க வேண்டுமென்றே இவைகளை உங்களுக்குக் கற்பிக்கிறேன்.” “நான் உங்களில் அன்பாக இருப்பது போல நீங்களும் அன்பாயிருங்கள்” என்று சொல்கிறார். யோவான் 15:17,13:34.

ஆசாரியனும் லேவியனும் தேவாலயத்தில் ஆராதனைபணி செய்வதற்குச் சென்றார்கள். தேவன்தாமே அந்தப் பணியை அவர்களுக்கு நியமித்திருந்தார். அந்தச் சேவையில் பங்கெடுப்பது மேன்மையான ஒரு சிலாக்கியம். தாங்கள் அவ்வளவு கனமான பணியைப் பெற்றிருந்ததால், அடிபட்டு வழி யோரத்தில் கிடந்த முன்பின் தெரியாத ஒருவனுக்கு உதவுவதை கீழ்த்தரமாகக் கருதினார்கள். எனவே தம்முடைய பிரதிநிதிகளாக தங்கள் சக மனிதர்களுக்கு உதவும்படி தேவன் ஏற்படுத்திக் கொடுத்த ஒரு விசேஷித்த தருணத்தைப் புறக்கணித் தார்கள்.

இன்றும் பலர் இதே தவறைச் செய்கிறார்கள். தங்களது கடமைகளை இரண்டு குறிப்பிட்ட பிரிவுகளாகப் பிரிக்கிறார்கள். ஒரு பிரிவில், தேவனுடைய பிரமாணத்தால் கட்டுப்பட்ட, மேலான விஷயங்கள் இடம்பெறுகின்றன. அடுத்த பிரிவில் சின்ன சின்ன விஷயங்கள் இடம்பெறுகின்றன; அதில், ‘உன்னைப்போல் பிறனையும் நேசி” போன்ற கட்டளையைப் புறக்கணிக்கிறார்கள். இத்தகைய பணிகளை தங்களுடைய மனத்தூண்டல்களுக்கோ மனப்போக்கிற்கோ இணங்கி, தங்கள் சலனபுத்தியின்படி கையாளுகிறார்கள். அதனால் குணம் சீர் கெடுகிறது; கிறிஸ்து வலியுறுத்தின மார்க்கம் திரித்துக்காட்டப் படுகிறது.

பாடுகளிலிருக்கும் மனிதர்களுக்குச் சேவை செய்வது தங்கள் மதிப்புக்கு இழுக்கென நினைக்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். தங்களது ஆத்துமாவாகிய ஆலயத்தை அழிகிற நிலையில் வைத்திருப்பவர்களை அநேகர் அலட்சியத்தோடும் அவமதிப் போடும் பார்க்கிறார்கள். மற்றவர்கள் வேறு ஏதாவது நோக்கத்திற்காக தரித்திரரைப் புறக்கணிக்கிறார்கள். ஆனால் கிறிஸ்து வுக்காக தாங்கள் பாடுபடுவதாகவும், தகுதிவாய்ந்த முயற்சியில் ஈடுபட்டிருப்பதாகவும் நினைக்கிறார்கள். தாங்கள் மிகப்பெரிய பணியைச் செய்வதால், தரித்திரர் மற்றும் இக்கட்டில் இருப்போரின் தேவைகளை நின்று கவனிக்க இயலாதென்றும் நினைக்கிறார்கள். மிகப்பெரும் பணியென தாங்கள் நினைத்துக் கொண்டிருப்பதை தொடர்ந்து செய்யும் படி, தரித்திரரை ஒடுக்கவும் செய்வார்கள். அவர்களை கடினமான, சோதனையான சூழ் நிலைகளுக்கு ஆளாக்கி, அவர்களுடைய உரிமைகளைப் பறிப்பார்கள் அல்லது அவர்களுடைய தேவைகளைப் புறக்கணிப்பார்கள். ஆனாலும், தாங்கள் கிறிஸ்துவின் நோக்கத்தை நிறை வேற்றுவதாக அவர்கள் நினைப்பதால், இவை அனைத்திலும் எந்தத் தவறுமில்லையென நியாயப்படுத்துவார்கள்.

மோசமான சூழ்நிலைகளில், தங்கள் சகோதரனோ பிறனோ உதவியின்றி பாடுபடுவதை அநேகர் வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் கிறிஸ்தவர்களெனச் சொல்லிக் கொள்வதால், கிறிஸ்துவைப் பிரதிபலிப்பவர்களாக அந்தச் சுய நலக்காரர்களைக் கருதுவதற்கு அவன் வழிநடத்தப்படுகிறான். தேவனுடைய ஊழியர்களெனச் சொல்பவர்கள், அவரோடு ஒத்துழைக்காததால், அவர்களிடமிருந்து பாய்ந்தோடவேண்டிய தேவ அன்பானது, சக மனிதர்களுக்கு கிடைக்காமலேயே போகிறது. வாயாலும் இருதயத்தாலும் தேவனைத் துதித்து, நன்றி சொல்லி, தங்களுடைய நன்றிகடனை மனிதர்கள் செலுத்த முடியாமல் போகிறது. தேவனுடைய பரிசுத்த நாமத்திற்குரிய மகிமை அவருக்குச் செலுத்தப்படாமல் வஞ்சிக்கப்படுகிறது. எந்த ஆத்துமாக்களுக்காக கிறிஸ்து மரித்தாரோ, எந்த ஆத்துமாக்களை தம்முடைய ராஜ்யத்திற்குள் கொண்டு வந்து, அவர்கள் நித்திய காலமும் தம்முடைய சமுகத்தில் வாழவேண்டு மென ஏங்குகிறாரோ, அந்த ஆத்துமாக்களை அவரிடமிருந்து கொள்ளையாடுகிறார்கள்.

தேவனுடைய சத்தியம் நம் நடவடிக்கையில் வெளிப்பட்டு அதிக தாக்கத்தை உலகில் உண்டாக்கியிருக்க வேண்டும், ஆனால் குறைவான தாக்கமே உண்டாகிறது. மார்க்கம் பற்றி வெறுமனே அதிகமாகப் பேசுகிறார்கள்; ஆனால் அது சொற்ப தாக்கத்தையே உண்டாக்குகிறது. நாம் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுவதாகச் சொல்லிக்கொள்ளலாம், தேவ்வார்த்தையின் ஒவ்வொரு சாத்தி யத்தையும் நம்புவதாகச் சொல்லிக்கொள்ளலாம்; ஆனால் நம்முடைய நம்பிக்கை நம் அனுதினவாழ்வில் வெளிப்படாதப்பட்சத்தில் நம்முடைய பிறனுக்கு அதனால் எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லை. வானுயரத்திற்குப் பேசலாம்; ஆனால் மெய்யான கிறிஸ்தவர்களாக வாழாவிட்டால், நம்மையும் நம் சகமனிதர்களையும் அது இரட்சிக்காது. பேசுவதைவிட நல்ல முன்மாதிரிகளாக வாழ்ந்து காட்டுவதுதான் உலகத்திற்கு அதிக நன்மையை உண்டாக்கும்.

எப்படிப்பட்ட சுயநல நடவடிக்கைகளாலும் கிறிஸ்துவின் நோக்கத்தை நிறைவேற்ற முடியாது. சிறுமைப்பட்டோருக்கும் தரித்திர ருக்கும் உதவுவதே அவருடைய நோக்கமாக இருந்தது. அவரைப் பின்பற்றுவதாகச் சொல்லிக்கொள்வோரின் இருதயங் களிலே கிறிஸ்துவின் பரிவுமிக்க உணர்வு காணப்படவேண்டியது அவ சியம். அதாவது, யாரை மதிப்புமிக்கவர்களாகக் கருதி, அவர்களுடைய இரட்சிப்பிற்காக தம்முடைய உயிரையும் கொடுத்தாரோ அவர்கள் மேல் ஆழமான அன்பு இருக்கவேண்டும். அந்த ஆத்து மாக்கள் விலையேறப்பெற்றவர்கள்; தேவனுக்கு நாம் செலுத்து கிற எந்தக் காணிக்கையையும் விட சொல்லமுடியாத அளவுக்கு விலையேறப்பெற்றவர்கள். உதவி தேவைப்படுகிற ஒருவரைப் புறக்கணித்து அல்லது அந்நியன் ஒருவனுடைய உரிமையைப் பறித்துக்கொண்டு, ஏதாவது பெரிய பணியில் நம் ஆற்றல்களை எல்லாம் செலவிட்டாலும், அதை அவர் அங்கீகரிக்கமாட்டார்.

பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியையினால் ஆத்துமா பரிசு த்தமாக்கப்படுவதென்றால், கிறிஸ்துவின் தன்மை மனிதனுக்குள் விதைக்கப்படுதலாகும். கிறிஸ்துவானவர் நம்முடைய வாழ்க்கையில் உயிருள்ள, செயல்படுகிற ஒரு நியதியாக்க் காணப்படுவதே சுவிசேஷம் சொல்கிற மார்க்கம். அதனால் கிறிஸ்துவின் கிருபை நம் குணத்தில் பிரதிபலிக்கும், நற்கிரியை களில் அது வெளிப்படும். சுவிசேஷத்தின் நியதிகளை, அந்றாட வாழ்க்கையின் எந்த விஷயத்திலிருந்தும் பிரித்துப்பார்க்கவே முடியாது. ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவ அனுபவமும் பிரயாசமும் கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிப்பதாக இருக்கவேண்டும்.

தேவபக்திக்கான அடிப்படை அன்புதான். எப்படிப்பட்ட ஊழியத்தைச் செய்தாலும், தன் சகோதரன் மேல் சுயநலமற்ற அன்பைக் காட்டாதவன், தேவன்மேல் மெய்யான அன்புள்ளவன் அல்ல. ஆனால் பிறர்மேல் அன்பு காட்ட முயற்சித்து இந்த அன்பை நாம் பெறவே முடியாது. இருதயத்தில் கிறிஸ்துவின் அன்பு காணப்படவேண்டியது அவசியம். சுயமானது கிறிஸ்து வோடு கலக்கும் போது, அன்பு தானாகவே ஊற்றெடுக்கிறது. பிறருக்கு உதவியாகவும் ஆசீர்வாதமாகவும் இருக்கவேண்டு மென்கிற தூண்டுதல் உள்ளேயிருந்து வெளியே தொடர்ந்து புறப்படும் போது, பரலோகத்தின் வெளிச்சம் இருதயத்தை நிரப்பி, நம் முகத்தில் அது வெளிப்படும் போது, கிறிஸ்தவ குணம் நம்மில் பூரணப்படுகிறது.

கிறிஸ்து வாசஞ்செய்கின்ற இதயத்திலே அன்பிற்குப் பஞ்சம் இருக்க வாய்ப்பில்லை. தேவன் நம்மை முந்தி நேசித்தாரென்று அவரை நாம் நேசிக்கும்போது, யாருக்காகவெல்லாம் கிறிஸ்து மரித்தாரோ அவர்களை நாம் நேசிப்போம். மனிதர்களோடு தொடர்பில்லாமல் தேவனோடு தொடர்பு கொள்ள வாய்ப்பே இல்லை; ஏனெனில், இப்பிரபஞ்சத்தின் சிங்காசனத்தில் வீற்றிருக்கும் அவரில் தானே தெய்வதன்மையும் மனித்தன்மையும் இணைந்து காணப்படுகின்றன . கிறிஸ்துவோடு தொடர் பிருந்தால், அன்பென்னும் சங்கிலியின் பொன் இணைப்புகளால் மனிதர்களோடு இணைக்கப்பட்டிருப்போம். அப்போது, கிறிஸ்துவின் பரிவும் கருணையும் நமது வாழ்விலும் வெளிப் படும். எளியவர்களும் துயரப்படுபவர்களும் நம்மிடத்தில் கொண்டு வரப்பட நாம் காத்திருக்கமாட்டோம். பிறருடைய வேதனைகளை உணர்ந்து கொள்ளுமாறு யாரும் நம்மிடம் மன்றாடவேண்டிய அவசியமிருக்காது. கிறிஸ்து எவ்வாறு நன்மை செய்பவராகச் சுற்றித்திரிந்தாரோ, அதேபோன்று எளிய வர்களுக்கும் துயரப்படுவோருக்கும் ஊழியம் செய்வது நம் இயல் பாக மாறிவிடும்.

எங்கெல்லாம் அன்பும் பரிவும் காட்டும்படி தூண்டுதல் உண்டாகிறதோ, எங்கெல்லாம் மற்றவர்களை ஆசீர்வதித்து, உயர்த் தும்படி இருதயம் விரைந்து செல்கிறதோ அங்கு தேவனுடைய பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியைகள் வெளிப்படும். தீவிர அஞ்ஞானமார்க்கம் நிலவிய காலத்தில், எழுதப்பட்ட தேவ கற்பனை பற்றி எந்த அறிவுமில்லாத, கிறிஸ்துவின் பெயரைக் கூட கேள்விப்பட்டிராத மனிதர்கள் தங்களுடைய ஊழியக்காரர் களிடம் அன்புகாட்டி, தங்களது உயிரையும் பணையம் வைத்து அவர்களைக் காப்பாற்றியிருக்கிறார்கள். தேவ வல்லமை செயல்பட்டு வந்ததை அவர்களுடைய நடவடிக்கை காட்டுகிறது. கொடூரகுணமுள்ள மனிதனின் இருதயத்திலும் பரிசுத்த ஆவி யானவர் கிறிஸ்துவின் கிருபையைப் புகுத்தினார், அவனது இயல்புக்கும் அறிவுக்கும் மாறாக அவனில் பரிவுணர்வுகளை எழச்செய்தார். “உலகத்திலே வந்து எந்த மனுஷனையும் பிரகாசிப்பிக்கிற ஒளி ” அவனுடைய ஆத்துமாவில் பிரகாசிக்கிறது; தேவைப்பட்டால் இந்த ஒளியானது அவனை தேவராஜ்யத்திற்கு வழிநடத்தும். யோவான் 1:9.

விழுந்து போனவர்களை தூக்கி விடுவதிலும், துயரப்பட் டோரை ஆறுதல் படுத்துவதிலும் தான் பரலோகத்தின் மகிமை காணப்படுகிறது. கிறிஸ்து வாசஞ்செய்கிற இருதயங்களிலெல்லாம் இவ்வாறே அவர் வெளிப்படுவார். இது எங்கெல்லாம் செயலில் வெளிப்படுகிறோ அங்கு கிறிஸ்துவின் நாமம் மகிமைப்படும். இது எங்கெல்லாம் செயல்படுகிறதோ, அங்கே பிரகாசம் நிறைந்திருக்கும்.

தேசம், இனம் அல்லது சாதி அடிப்படையில் எத்தகைய பிரிவினை ஏற்படுவதையும் அவர் அங்கீகரிப்பதில்லை. மனுக்குலத்தைச் சிருத்தவர் அவர். சிருஷ்டிப்பின்படி அனைத்து மனிதர்களும் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். மீட்பின்படியும் அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுதான். பிரிவினையாகிய சுவர்களைத் தகர்த்துப்போடவும், ஒவ்வோர் ஆத்துமாவும் தடையின்றி தேவனிடம் செல்லும்படி தேவாலயத்தின் ஒவ்வோர் அறையையும் திறந்துவிடவும் கிறிஸ்து வந்தார். அவருடைய அன்பின் அகலமும், ஆழமும், முழுமையும் ஆராயமுடியாதது ; எங்கும் அது ஊடுருவிச்செல்கிறது. சாத்தானின் வஞ்சகங்களால் வஞ்சி க்கப்பட்ட ஆத்துமாக்களை அவனுடைய வளையத்திற்குள்ளிருந்து தூக்கிவிடுகிறது. வாக்குறுதியாகிய வானவில் சூழப் பட்டதேவனுடையசிங்காசனத்திற்கருகில் அவர்களை வைக்கிறது.

கிறிஸ்துவுக்குள் யூதனென்றோ கிரேக்கனென்றோ, அடிமை யென்றோ சுயாதீனனென்றோ இல்லை. கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தினாலே அனைவரும் சமீபமாகக் கொண்டுவரப்பட் டிருக்கிறார்கள். கலா 3:28; எபே. 2:13.

மார்க்க சம்பந்தமாக என்னதான் வேறுபாடு இருந்தாலும், படுகளிலுள்ள மனிதர்கள் அழைக்கும் போது, அதற்குச் செவி சாய்த்து, உடனே பதிலளிக்க வேண்டும். மத வேறுபாட்டினிமித்தம் கசப்பான உணர்வுகள் காணப்படும் இடங்களில், தனிநபர் ஊழியத்தால் அதிக நன்மையைச் செய்யலாம். அன்பினால் செய்யப்படும் ஊழியமானது தப்பெண்ணத்தைத் தகர்த்து, தேவ னுக்காக ஆத்துமாக்களை ஆதாயப்படுத்தும்

மற்றவர்களுக்கு என்னென்ன துன்பங்கள், பிரச்சனைகள், இக் கட்டுகள் வரக்கூடுமென முன்னரே அறியவேண்டும். உயர்ந்தவர் - தாழ்ந்தவர், ஏழை - பணக்காரர் என யாராக இருந்தாலும் அவர்களுடைய இன்பதுன்பங்களில் பங்கெடுக்க வேண்டும். “இலவசமாய்ப் பெற்றீர்கள், இலவசமாய்க் கொடுங்கள்” என்று கிறிஸ்து சொல்கிறார். மத்தேயு 10:8. ஏழ்மையான, சோதிக்கப்பட்ட ஆத்துமாக்கள் நம்மைச் சுற்றிலும் இருக்கிறார்கள்; அவர்களிடம் பரிவான வார்த்தைகளைப் பேசி, உதவிகளைச் செய்யவேண்டும். பரிவையும் உதவியையும் எதிர் பார்க்கிற விதவைகள் இருக்கிறார்கள். தேவன் தங்களிடம் ஒப்படைத்துள்ளவர்களென ஏற்றுக்கொள்ளும் படி இயேசு தம் சீடர்களுக்கு கட்டளையிட்டதிக்கற்ற பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள்; பெரும்பாலும் இவர்களைக் கண்டுகொள்ளாமல் பக்கமாக விலகிச்செல்கிறோம். அவர்கள் கந்தை கோலமாக, அருவருப்பாக, கொஞ்சமும் மனதிற்கு பிடிக்காதவர்களாகத் தெரியலாம். ஆனால் அவர்கள் தேவனுடைய சொத்துக்கள். விலை கொடுத்து அவர்களை வாங்கியிருக்கிறார், அவருடைய பார்வையில் அவர்கள் விலையேறப்பெற்றவர்கள். அவர்கள் தேவனுடைய மாபெரும் குடும்பத்தின் அங்கத்தினாகள்; தேவனுடைய உக்கிராணக்காரர் களான கிறிஸ்தவர்கள் அவர்களுக்கு பொறுப்பாளிகளாக இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய ஆத்து மாக்களை’ ‘உன்கையிலே கேட்பேன்” என்று இயேசு சொல்கிறார்.

தீமைகளிலெல்லாம் பெரியது பாவம், பாவிகள் மேல் பரிவுகாட்டி அவர்களுக்கு உதவவேண்டியது நம் கடமை. ஆனால் எல்லாரையும் இதே பாணியில் சந்திக்க முடியாது. தங்கள் ஆத்துமப் பசியை வெளிகாட்டாத அநேகர் இருக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட வர்களுக்கு அன்பான ஒரு வார்த்தையால் அல்லது அன்போடு அவர்களை நினைவுகூர்வதால் அதிகமாக உதவலாம். தாங்கள் மிகப்பெரும் தேவையிலிருந்து அதுபற்றி அறியாதவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஆத்துமா கடுமையான வறட்சியில் இருப்பதை அவர்கள் உணர்வதில்லை. பெருந்திரளானவர்கள் எவ்வளவுக்கு பாவத்தில் மூழ்கியிருக்கிறார்களென்றால், நித்திய உண்மைகள் குறித்த உணர்வுகளை இழந்திருப்பார்கள்; தேவனுக்கொத்த தன்மைகளை இழந்திருப்பார்கள்; ஆத்தும் இரட்சிப்பு தேவையா தேவையில்லையை என்பதே தெரியாமல் போயிருக்கும். தேவனில் விசுவாசமோ மனிதனில் நம்பிக்கையோ அவர்களுக்கு இருக்காது. பாரபட்சமற்ற அன்போடு அணுகினால் மட்டுமே அவர்களை ஆதாயப்படுத்த முடியும். சரீரப்பிரகாரமான தேவைகளை முதலில் சந்திக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு உணவு கொடுத்து, சுத்தப்படுத்தி, சிறந்த உடைகளை உடுத்துவிக்க வேண்டும். உங்கள் சுயநலமற்ற அன்பை செயலில் காணும் போது, கிறிஸ்துவின் அன்பில் அவர்கள் நம்பிக்கை கொள்வது எளிதாக இருக்கும்.

தவறு செய்கிற அநேகர் அதற்காக வெட்கப்படுகிறார்கள்; தாங்கள் முட்டாளதனமாக நடந்ததை உணர்கிறார்கள். தங்களுடைய குற்றங்களையும் தவறுகளையுமே யோசித்து, நம்பிக்கையற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். இந்த ஆத்துமாக்களை நாம் புறக்கணிக்கக்கூடாது. நீரோட்டத்திற்கு எதிராக ஒருவர் நீந்த வேண்டியிருந்தால், நீரின் போக்கு பலத்த ஆற்றலுடம் அவரைப் பின்னுக்குத் தள்ளும். மூழ்கிக்கொண்டிருந்த பேதுருவைத் தூக்க நம் மூத்த சகோதர்ர் எவ்வாறு கரம் நீட்டினாரோ, அது போல அவர்களுக்கு உதவ கரம் நீட்ட வேண்டும். நம்பிக்கையூட்டும் வார்த்தைகளை அவரிடம் பேசவேண்டும்; அந்த வார்த்தைகள் அவரில் தன்னம்பிக்கையை உண்டாக்கி, அன்பை விழிப்படையச் செய்யவேண்டும்.

முன்னர் உங்களுக்கு ஒரு சகோதரனின் அன்பு எவ்வாறு தேவைப்பட்டதோ அவ்வாறுதான் ஆத்துமப்பணியிலுள்ள உங்களுடைய சகோதரருக்கு நீங்கள் தேவை. தன்னைப்போல பெலவீனங்களை எல்லாம் கண்ட ஒருவரிடமிருந்து பரிவான வர்த்தைகளும் உதவியும் அவருக்குத் தேவைப்படுகிறது. நம்முடைய பெலவீனங்கள் குறித்த அறிவானது, அதேபோன்ற மோசமான அனுபவத்தில் இருக்கிற ஒருவருக்கு உதவியாக இருக்கவேண்டும்.

நம்மை தேவன் எவ்வாறு ஆறுதல் படுத்தினாரோ, அதேபோன்ற ஆறுதலை துயரத்திலிருக்கும் ஓர் ஆத்துமாவுடன் பகிர்ந்து கொள்ளாமல், அவரைக் கடந்து நாம் செல்லக்கூடாது.

கிறிஸ்துவுடனான ஐக்கியமும், ஜீவனுள்ள இரட்சகருடனான தனிப்பட்ட தொடர்பும் தான் கீழ்த்தரமான சுபாவத்திலிருந்து வெற்றிபெற மனதிற்கும் இருதயத்திற்கும் ஆத்தமாவிற்கும் திறனளிக்கிறது. அலைந்து திரிகிற ஒருவனிடம் அவனைத் தாங்கிப்பிடிக்க சர்வவல்ல கரம் உண்டென்றும், அவனிடம் பரிவுகாட்ட மனித்தன்மையும் பெற்ற கிறிஸ்து உண்டென்றும் சொல்லுங்கள். பரிவுகாட்டத் தெரியாத, உதவி கேட்கும் போது அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்க முடியாத சட்டத்தையும் ஒழுங்கையும் அவன் நம்புவது போதாது. அன்புள்ள ஒருவரின் கரத்தைப் பற்றிப்பிடிக்க வேண்டும், கனிவு நிறைந்த இருதயமுள்ள ஒருவரை நம்பவேண்டும். எப்போதும் தன் அருகிலேயே தேவ பிரசன்னம் இருக்கிறது, பரிவுமிக்க அன்போடு எப்போதும் என்னை நோக்கிப் பார்க்கிறது என்கிற சிந்தையே அவனில் நிலைத்திருக்கச் செய்யவேண்டும். பிதாவின் இருதயம் பாவத்தைக் கண்டு எப்போதும் துக்கப்படுவதையும், பிதாவின் கரம் அவனைப் பற்றிப்பிடிக்க எப்போதும் நீட்டப்பட்டிருப்பதையும், அவன் என் பெலனைப்பற்றிக்கொண்டு என்னோடே ஒப்புரவாகட்டும்; அவன் என்னோடே ஒப்புரவாவான்” என்று பிதா சொல்வதையும் சிந்திக்கும்படி அவனிடம் கூறுங்கள். ஏசாயா 27:5.

இந்த ஊழியத்தில் நீங்கள் ஈடுபடும் போது, மனிதக் கண்களால் காணமுடியாத நண்பர்கள் உதவுவார்கள். காயப்பட்ட அந்த அந்நியனைப் பராமரித்த சமாரியனருகே பரலோகத் தூதர்கள் இருந்தார்கள். தங்களுடைய சகமனிதர்களுக்கு ஊழியம் செய்வ தால் தேவனுக்குச் சேவை செய்கிற அனைவரின் பக்கத்திலும் பரலோக மன்றங்களிலுள்ள தூதர்கள் நிற்கிறார்கள். கிறிஸ்துவின் ஒத்துழைப்பையும் பெறுவீர்கள். அவர் புதுப்பிக் கிறவர், அவருடைய மேற்பார்வையில் நீங்கள் ஊழியஞ்செய்யும் போது மாபெரும் பயன்களைக் காணமுடியும்.

இந்த ஊழியத்தில் நீங்கள் உண்மையாக இருப்பதைப் பொறுத்துதான் பிறருடைய நலன் மட்டுமல்ல, உங்களுடைய நித்திய வாழ்வும் உள்ளது. கிறிஸ்துவும் பிதாவும் ஒன்றாயிருப்பது போல நாமும் கிறிஸ்துவோடு ஒன்றாயிருக்கும்படி, அவரோடு நண்பர்களாகிற நிலைக்கு நம்மை உயர்த்துவதற்கு அவர் வகை தேடுகிறார். நம்மை நம்முடைய சுயநலத்திலிருந்து வெளியேற்று வதற்கு, உபத்திரவத்திலும் பேரழிவிலும் உள்ளவர்களை நாம் நாடிச் செல்ல அவர் அனுமதிக்கிறார். மனதுருக்கம், கனிவு, அன்பு போன்ற அவரைடய சாற்றுப்பண்புகளை நம்மில் உருவாக்க அவர் முயல்கிறார். ஊழியத்தின் இந்தப் பணிக்கு நம்மை அர்ப்பணிக்கும் போது, தேவனுடைய மன்றங்களுக்குச் செல்லத் தகுதியைப் பெற அவருடைய பள்ளியில் கற்றுக்கொள்ளத் துவங் குகிறோம். இதை மறுக்கும் போது, அவருடைய வழிநடத்து தலை மறுக்கிறோம். அவருடைய பிரசன்னத்தைவிட்டு நித்திய மாகப் பிரிந்து செல்லத் தீர்மானிக்கிறோம்.

“நீ ..... என் காவலைக் காத்தால், இங்கே நிற்கிறவர்களுக் குள்ளே (அவருடைய சிங்காசனத்தைச் சுற்றிலும் நிற்கிற தூதர்களுக்குள்ளே) உலாவுகிறதற்கு இடம் நான் உனக்குக் கட்டளை யிடுவேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.” சகரியா 3:7. பூமியில் பரலோக ஜீவிகள் செய்கிற ஊழியத்தில் நாமும் ஒத்துழைக்கும் போது, பரலோகத்தில் அவர்களது தோழமையைப் பெறத் தகுதிப்படுகிறோம். ‘இரட்சிப்பைச் சுதந்தரிக்கப்போகிறவர்களினிமித்தமாக ஊழியஞ்செய்யும் படிக்கு அனுப்பப்பட்ட பணி விடையின் ஆவிகளாயிருக்கிற பரலோகத் தூதர்கள், பூமியில் “ஊழியங்கொள்ளாமல், ஊழியஞ்செய்பவர்களாக வாழ்ந்தவர்களை வாழ்த்தி வரவேற்பார்கள். எபிரெயர் 1:14; மத்தேயு 20:28. “எனக்குப் பிறன் யார்?’ என்பதில் என்னவெல்லாம் அடங்கியுள்ளன என்பதை அந்தப் பாக்கியமான ஐக்கிய நிலையில் நம் நித்திய சந்தோஷத்திற்கு ஏதுவாக அறிந்துகொள்வோம்.

28 - கிருபையாகிய பிரதிபலன்

தேவனுடைய கிருபை இலவசமானது என்கிற சாத்தியத்தை யூதர்கள் கிட்டத்தட்ட மறந்தே போனார்கள். தேவ தயவைச் சம்பாதிக்க வேண்டுமென்று ரபிமார்கள் போதித்தார்கள். நீ திமான்களுக்கான பிரதிபலனை தங்கள் சுயகிரியைகளினால் தான் பெற முடியுமென நினைத்தார்கள். எனவே, இச்சை மற்றும் பேராசையின் ஆவியினால் தொழுது கொள்ளத் தூண்டப்பட் டார்கள். கிறிஸ்துவின் சீடர்களிடம் இருந்தும் கூட இத்தகைய ஆவி முற்றிலுமாக நீங்கியிருக்கவில்லை. அவர்களுடைய தவறை அவர்களுக்குச் சுட்டிக்காட்ட ஒவ்வொரு முறையும் முயன்றார். வேலையாட்கள் குறித்த உவமையைச் சொல்வதற்கு சற்று முன்பாக, ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்தது; சரியான நியதிகள் பற்றிச் சுட்டிக்காட்ட அது நல்ல வாய்ப்பாக அமைந்தது.

அவர் வழியிலே நடந்து செல்கையில், ஐசுவரியவானாகிய ஒரு வாலிபன் ஓடிவந்து அவர்முன் பணிந்து, முழங்கால்படியிட்டு, “நல்ல போதகரே, நித்திய ஜீவனைச் சுதந்தரித்துக்கொள்வதற்கு நான் என்ன செய்யவேண்டும்?” என்று கேட்டான்.

அந்த வாலிபன் அவரை மதிப்புவாய்ந்த போதகராக மட்டுமே எண்ணினான்; அவர் தேவகுமாரன் என்று புரிந்துகொள்ள வில்லை. இரட்சகர் அவனிடம், “நீ என்னை நல்லவன் என்று சொல்வானேன்? தேவன் ஒருவர்தவிர நல்லவன் ஒருவனும் இல்லையே” என்றார். எதன் அடிப்படையில் நீ என்னை நல்ல வனென்று கூறுகிறாய் ? தேவன் ஒருவரே நல்லவர். நீ என்னை நல்லவரென உணர்ந்தால், அவருடைய குமாரனாகவும் பிரதிநிதி யாகவும் நீ என்னை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

“நீ ஜீவனில் பிரவேசிக்க விரும்பினால் கற்பனைகளைக் கைக்கொள்” என்றார். தேவனுடைய குணம் அவரது பிரமாணத்தில் வெளிப்படுகிறது. தேவனுக்கு இசைந்தவனாகக் காணப்பட விரும்பானால், அவருடைய பிரமாணத்தின் ஒவ்வொரு நியதியும் தான் உன்னுடைய ஒவ்வொரு செயலையும் தூண்டவேண்டும்.

பிரமாணத்தின் கோரிக்கைகளை கிறிஸ்து குறைக்கவில்லை. அதற்குக் கீழ்ப்படிவதே நித்தியஜீவனைப் பெறுவதற்கான ஒரே நிபந்தனை என்று சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி காட்டுகிறார்; விழுகைக்கு முன் ஆதாமும் இதே நிபந்தனைக்கு உட்பட்டவனாக இருந்தான். தேவன் பூரண கீழ்ப்படிதலையும் குறைவற்ற நீ தியையும் எவ்வாறு ஏதேனில் மனிதனிடம் எதிர்பார்த்தாரோ, அதேபோலத்தான் இன்று ஆத்துமாக்களிடம் எதிர்பார்க்கிறார். ஏதேனிலிருந்த அதே நிபந்தனைதான், கிருபையின் உடன் படிக்கையின் கீழும் உள்ளது. அதாவது பரிசுத்தமும் நீதியும் நன்மையுமாய் இருக்கிற தேவப்பிரமாணம் சொல்கிறபடியே வாழவேண்டும்.

” கற்பனைகளைக் கைக்கொள்” என்று சொன்னதும், “எவைகளை” என்று அந்த வாலிபன் கேட்டான். கிறிஸ்து ஏதா வது சடங்காச்சாரப் பிரமாணத்தைக் குறிப்பிடலாமென நினைத்துக் கொண்டான். ஆனால் சீனாயில் கொடுக்கப்பட்ட பிரமாணத்தை அவர் குறிப்பிட்டார். இரண்டாம் கற்பனை பலகை யிலிருந்து பல்வேறு கற்பனைகளைக் குறிப்பிட்டுவிட்டு, அவற்றை எல்லாம் ரத்தின சுருக்கமாக ‘உன்னைப்போல் பிறனையும் நேசி” என்கிற ஒரே கற்பனையில் சொன்னார்.

அப்பொழுது அந்த வாலிபன் தயக்கமின்றி அவரிடம், “இவைகளையெல்லாம் என் சிறுவயது முதல் கைக்கொண்டிருக் கிறேன். இன்னும் என்னிடத்தில் என்ன குறை ” என்று கேட்டான். கற்பனைகள் பற்றி மேலோட்டமாகவே அறிந்துவைத்திருந்தான். ஒரு மனிதனை அளவுகோலாக வைத்துப் பார்த்தால், ஒரு குறை யம் இல்லாதவனாக அவன் தன்னைக் காத்துக்கொண்டது தெரியும். அவனுடை வெளிப்பிரகாரமான வாழ்க்கை பெருமளவிற்கு எந்தக் குற்றமுமின்றி காணப்பட்டது; தனது கீழ்ப்படிதலில் எந்தக் குறையுமில்லையென மெய்யாகவே அவன் நினைத்திருக்கலாம். தேவனுக்கும் தன் ஆத்துமாவுக்கும் நடுவே எல்லாம் செம்மையாக இல்லை என்கிற ஓர் இரகசிய பயம் அவனுக்கிருந்தது. அதுவே “இன்னும் என்னிடத்தில் குறைவு என்ன” என்று கேட்ககத் தூண்டியது.

கிறிஸ்து அவனை நோக்கி, ‘நீ பூரண சற்குணனாயிருக்க விரும்பினால், போய், உனக்கு உண்டானவைகளை விற்று, தரித்திரருக்குக் கொடு, அப்பொழுது, பரலோகத்தில் உனக்குப் பொக்கிஷம் உண்டா யிருக்கும்; பின்பு என்னைப் பின்பற்றிவா என்றார். அந்த வாலிபன் மிகுந்த ஆஸ்தியுள்ளவனாயிருந்த படியால், இந்த வார்த்தையைக் கேட்ட பொழுது, துக்கமடைந்த வனாய்ப் போய்விட்டான்.”

சுயநல ஆசையுள்ளவன் கற்பனையை மீறுகிறான். இதை அந்த வாலிபனுக்கு விளக்க விரும்பினார். அவனது இருதயத்தின் சுயநலத்தை வெளிப்படுத்திக் காட்டுகிற ஒரு பரீட்சையை வைத்தார். அவனது குணத்திலிருந்து கருப்பு புள்ளியை அவ னுக்குக் காட்டினார், இன்னும் அதிக வெளிச்சத்தைப் பெற வேண்டுமென்கிற ஆர்வம் அந்த வாலிபனிடம் இல்லை. தனது ஆத்துமாவில் ஒரு விக்கிரகத்தைப் பேணி வந்திருந்தான்; உலகம் தான் அவனுடைய கடவுளாக இருந்தது. கற்பனைகளைக் கைக் கொண்டதாகச் சொன்னானே தவிர, அவற்றின் ஆவியாகவும் ஜீவனாகவும் இருந்த நியதி அவனிடம் காணப்படவில்லை . தேவனிடத்திலோ மனிதனிடத்திலோ அவனுக்கு உண்மையான அன்பு இல்லை. எல்லாவற்றையும் விட இதுதான் தேவனுடைய ராஜ்யத்திற்குச் செல்ல அவனைத் தகுதிப்படுத்துவதாக இருந்தது. சுயத்தையும் உலக ஆதாயத்தையும் நேசித்ததால், பரலோக நியதிகளுக்கு ஒத்துப்போக முடியவில்லை.

தம்மிடம் வந்த இந்த ஐசுவரியவானாகிய வாலிபனின் நேர்மையும் உற்சாகம் நிறைந்த ஊக்கமும் இரட்சகரின் இருதயத்தைத் தொட்டன. “அவனைப்பார்த்து அவனிடத்தில் அன்புகூர்ந்தார். ” நீதியைப் பிரசங்கிக்கிற பணியைச் செய்யக்கூடிய ஒருவனை அந்த வாலிபனில் கண்டார். தம்மைப் பின்பற்றி வந்த ஏழை மீனவர்களை எப்படி ஏற்றுக்கொண்டாரோ அப்படியே தாலந்துகள் படைத்த, ஐசுவரியவானான இந்த வாலிபனையும் ஏற்றிருப் பார். ஆத்தும் ஆதாய ஊழியத்திற்கு இந்த வாலிபன் தன்னுடைய திறன்களை அர்ப்பணித்திருந்தால், கருத்தோடும் வெற்றியோடும்கிறிஸ்து ஊழியஞ்செய்கிறவனாக மாறியிருப்பான்.

ஆனால் சீடத்துவ நிபந்தனைகளுக்கு முதலாவது அவன் ஒத்துப் போக வேண்டியிருந்தது. ஒளிவுமறைவின்றி முற்றிலுமாக தன்னை தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. இரட்ச கர் அழைத்ததுமே, யோவானும், பேதுருவும், மத்தேயுவும் அவர்களோடு சேர்ந்தவர்களும் எல்லாவற்றையும் விட்டு, எழுந்து அவருக்குப்பின் சென்றார்கள்.’‘லூக்கா5:28. அதே அர்ப்பணிப்பை அந்தப் பணக்கார வாலிபனிடமும் எதிர்பார்த் தார். அவர்தாமே செய்திருந்ததை விட மேலான ஒரு தியாகத்தை அவனிடம் கேட்கவில்லை . “அவர் ஐசுவரியமுள்ளவராயிருந்தும், நீங்கள் அவருடைய தரித்திரத்தினாலே ஐசுவரியவான் களாகும் படிக்கு, உங்கள் நிமித்தம் தரித்திரரானாரே.” 2கொரி 8:9. கிறிஸ்து செ ன்றிருந்த பாதையில் மட்டுமே அந்த வாலிபன் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

கிறிஸ்து அந்த வாலிபனைப்பார்த்து, அவனது ஆத்துமாவிற் காக ஏங்கினார். மனிதருக்கு ஆசீர்வாதத்தை வழங்கும் ஒரு தூதுவனாக அவனை அனுப்ப வாஞ்சித்தார். அவனை தன்னிடம் அர்ப்பணிக்கச் சொல்லி, அதற்கு பதிலாக தன்னோடு தோழமை கொள்கிற சிலாக்கியத்தை அருளுவதாகச் சொன்னார். என்னைப் பின்பற்றி வா என்றார். இந்தச் சிலாக்கியத்தை பேதுருவும் யாக்கோபும் யோவானும் ஒரு சந்தோஷ அனுபவமாகக் கருதினார்கள். அந்த வாலி பனும் கிறிஸ்துவை வியப்புடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் நோக்கிப் பார்த்தான். அந்த வாலிபனும் கூட கிறிஸ்துவைப் பிரமிப்போடே பார்த்தான். இரட்சகரை நோக்கி அவனுடைய இருதயம் இழுக்கப்பட்டது. ஆனால், சுயத்தியாகம் எனும் இரட்சகரின் நியதியை ஏற்றுக் கொள்வதற்கு அவன் ஆயத்தமாக இல்லை. இயேசுவை விட தன்னுடைய ஐசுவரியங்களைத் தெரிந்துகொண்டான். அவன் நித்தியஜீவனைப் பெறவிரும்பினான். ஆனால் மெய்யாகவேஜீவனாக விளங்குகின்ற தன்னலமற்ற அன்பை தனது ஆத்துமாவில் ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பவில்லை. துக்கமுள்ள இதயத்தோடு கிறிஸ்துவைவிட்டுச் சென்றான்.

அந்த வாலிபன் சென்ற பிறகு, இயேசு தம் சீடர்களிடம், ஐசுவரியவான் பரலோகராஜ்யத்தில் பிரவேசிப்பது அரிது என்று சொன்னார். அந்த வார்த்தைகள் சீடர்களுக்கு திகைப் பாக இருந்தன. ஐசுவரியவான்கள் பரலோகம் செல்ல அதிக வாய்ப்புள்ளதென இதுவரையிலும் கேள்விப்பட்டு வந்திருந்தார்கள்; மேசியாவின் ராஜ்யத்தில் ஐசுவரியங்களையும் உலக அதி காரங்களையும் பெறலாமென அவர்களும்தாமே எதிர்பார்த்திருந்தார்கள்; ஐசுவரியவான்களே பரலோக இராஜ்யத்திற்குள் பிரவேசிப்பது கூடாதென்றால், மற்றவர்களுக்கு என்ன நம்பிக்கைத்தான் உள்ளது?

“இயேசு பின்னும் அவர்களை நோக்கி : பிள்ளைகளே, ஐசுவரியத்தின் மேல் நம்பிக்கையாயிருக்கிறவர்கள் தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கிறது எவ்வளவு அரிதாயிருக்கிறது! ஐசுவரியவான் தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேசிப்பதைப் பார்க்கிலும், ஒட்டகமானது ஊளசியின் காதிலே நுழைவது எளிதாயிருக்கும் என்றார். அப்பொழுது சீடர்கள் மேலும் அதிகமாக ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.’” தங்களையும் சேர்த்தே அந்த முக்கிய எச்சரிப்புக் கொடுக்கப்பட்டதை இப்போது உணர்ந்தார்கள். அவர்களுக்கு அதிகாரத்தின் மேலும் ஐசுவரியங்களின் மேலும் இருந்த ஏக்கத்தை இரட்சகரின் வார்த்தைகள் வெளிப் படுத்தின. அவர்களுக்கு தங்கள் மேலேயே சந்தேகம் எழும்ப, ‘அப்படியானால் யார் இரட்சிக்கப்படக்கூடும்?” என்று கேட்டார்கள்.

‘இயேசு அவர்களைப் பார்த்து: மனுஷரால் இது கூடாதது தான், தேவனால் இது கூடாததல்ல ; தேவனாலே எல்லாம் கூடும்” என்றார்.

ஐசுவரியவான், அந்த நிலையிலேயே பரலோகத்திற்குள் பிர வேசிக்க முடியாது. அவனுடைய செல்வமானது ஒளியின் சு தந்தரவாளிகளுடைய சுதந்தரத்தில் அவர்களுக்கு உரிமையை வாங்கித்தராது. தகுதியற்றவர்களுக்குக் காட்டப்படும் கிறிஸ்து வின் கிருபை மட்டுமே எந்த மனிதனையும் தேவனுடைய நகரத்திற்குள் பிரவேசிக்கச் செய்யும்.

“நீங்கள் உங்களுடையவர்களல்ல; கிரயத்திற்குக் கொள்ளப் பட்டிருக்கிறீர்கள்” என்று பரிசுத்த ஆவியானவர் பேசின வார்த் தைகள் பணக்காரர்களுக்கு மட்டுமல்ல, ஏழைகளுக்கும் பொருந்தும். 1கொரி 6:19,20. மனிதர் இதை விசுவாசிக்கும் போது, தொலைந்து போனோரை இரட்சிக்கவும், தரித்திரரையும் துன்பப்படுவோரையும் தேற்றவும் தேவன் தம்முடைய சி த்தத்தின்படி பயன்படுத்துவதற்காக, தங்களிடம் ஒப்படைத் துள்ளவைதாம் தங்களது ஆஸ்திகள் என்று நம்புவார்கள். மனிதனால் இது கூடாது; ஏனெனில், உலகப் பொக்கிஷத்தைத்தின்மேல் தான் இருதயம் பற்றுதலாயிருக்கும். உலகப்பொருளுக்கு ஊழியஞ்செய்ய கட்டுப்பட்ட ஆத்துமாவானாது உதவி தேவைப்படுவோரின் கூக்குரலுக்குச் செவிசாய்க்காது. ஆனால் தேவனால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை . கிறிஸ்துவின் ஈடு இணையற்ற அன்பை நோக்கிப் பார்க்கும் போது, சுயநல இருதயம் மிருதுவாகி, அடிபணியும். பரிசேயனாகிய பவுல், ஆகிலும், எனக்கு லாபமாயிருந்தவைகளெவைகளோ அவைகளைக் கிறிஸ்தவுக்காக நஷ்டமென்று எண்ணினேன். அதுமாத்திரமல்ல, என் கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவை அறிகிற அறிவின் மேன்மைக்காக எல்லாவற்றையும் நஷ்டமென்று எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறேன்” என்று சொன்னதுபோல ஐசுவரியவானும் சொல்ல வழி நடத்தப்படுவான். பிலிப்பியர் 3:7, 8. அப்போது எதையும் தங்களுக்குச் சொந்தமானதென எண்ணமாட்டார்கள். தேவனுடைய பெருக்கமான கிருபைக்கு தாங்கள் உக்கிராணக் காரர்கள் என்பதிலும், அவர் நிமித்தம் எல்லா மனிதர்களுக்கும் ஊழியக்காரர்களாக இருப்பதிலும் சந்தோஷமடைவார்கள்.

மீட்பரின் வார்த்தைகள் பேதுருவுக்குள் இரகசியமாகக் கிரியை செய்ய, முதன்முதலாகப் பேசுகிறான். தானும் தன் சகோதரர்களும் கிறிஸ்துவிற்காக அனைத்தையும் விட்டு விட்டதை மனநிறைவோடு எண்ணிப்பார்த்தான். .நாங்கள் எல்லாவற் றையும் விட்டு, உம்மைப் பின்பற்றினோமே... என்றான். அந்தப் பணக்கார வாலிபனிடம், ” பரலோகத்தில் உனக்குப் பொக்கிஷம் உண்டாயிருக்கும்” என்று இரட்சகர் சொல்லியிருந்த நிபந்தனை வாக்குறுதியை நினைவுகூர்ந்தவனாக, தானும் தன் நண்பர்களும் செய்த தியாகங்களுக்க பிரதிபலனாக என்ன கிடைக்குமென இப்போது கேட்டான்.

அதற்கு இரட்சகர் சொன்ன பதில் அந்தக் கலிலேய மீனவர்களைப் பரவசப்படுத்தியிருக்க வேண்டும். மறுஜென்மகாலத் திலே மனுஷகுமாரன் தம்முடைய மகிமையுள்ள சிங்காசனத்தின்மேல் வீற்றிருக்கும் போது, என்னைப் பின்பற்றின நீங்களும், இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களையும் நியாயந்தீர்க் கிறவர்களாகப் பன்னிரண்டு சிங்காசனங்களின் மேல் வீற்றிருப் பீர்கள் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.. என்றார். மேலும், ‘என் நாமத்தினிமித்தம் வீட்டையாவது, சகோதரரையாவது, சகோதரிகளையாவது, தகப்பனையாவது, தாயையாவது, மனைவியையாவது, பிள்ளைகளையாவது, நிலங்களையாவது விட்டவன் எவனோ, அவன் நூறத்தனையாய் அடைந்து, நித்திய ஜீவனையும் சுதந்தரித்துக்கொள்ளுவான் என்று சொன்னார்.

ஆனால் எங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்று பேதுரு கேட்ட கேள்வியானது திருந்தவேண்டிய ஒரு மனநிலையை வெளிப் படுத்துகிறது. ஏனெனில், அது கூலிக்கு வேலை செய்கிற மன நிலையாக இருப்பதால், கிறிஸ்துவின் தூதுவர்களாக இருப்ப தற்கு சீடர்களைத் தகுதியற்றவர்களாக்கிவிடும். சீடர்கள் இயேசு வின் அன்பினால் கவரப்பட்டிருந்தாலும் கூட, பரிசேயமார்க்கத் திலிருந்து அவர்கள் முற்றிலும் விடுபட்டிருக்கவில்லை. தங்களுடைய உழைப்புக்கேற்ற கூலி கிடைக்கவேண்டுமென்கிற மன நிலையோடுதான் அப்போதும் ஊழியம் செய்தார்கள். சுய - மேன்மையான, சுய - நிறைவான ஒரு மனநிலையை வளர்த்து, தங்களுக்குள்ளேயே ஒருவரை ஒருவர் ஒப்பிட்டுக்கொண்டார்கள். ஏதாவது ஒரு விஷயத்தில் ஒருவர் தோற்றபோது, அவர்களை விட தாங்கள் மேலானவர்கள் என்கிற உணர்வு மற்றவர்களுக்கு உண்டானது.

சுவிசேஷத்தின் நியதிகளைசீடர்கள் மறந்துவிடாமலிருப்பதற் காக, கிறிஸ்து அவர்களுக்கு ஒரு உவமையைச் சொன்னார். தேவன் தமது ஊழியர்களை நடத்துகிற விதம் பற்றியும், எத்தகைய மனநிலையோடு அவர்கள் வேலை செய்ய விரும்புகிறார் என்பது பற்றியும் அதில் எடுத்துக்காட்டினார்.

“பரலோகராஜ்யம் வீட்டெஜமானாகிய ஒரு மனுஷனுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது : அவன் தன் திராட்சத்தோட்டத்துக்கு வேலையாட்களை அமர்த்த அதிகாலையிலே புறப்பட்டான்” என்றார். வேலை தேடுபவர்கள் சந்தைவெளிகளில் காத்திருப்பதும், வேலைக்கு ஆட்களைத் தேடி எஜமான்கள் அங்கு செல்வதும் வழக்கமாக இருந்தது. உவமையில் சொல்லப்படும் அந்த எஜமான், வேலைக்கு ஆட்களை அமர்த்த, வெவ்வேறு மணி வேளைகளில் சொல்கிறான். விடியற்காலையிலே வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்ட வர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகைக்கு சம்மதித்து வருகிறார்கள்; நேரங்கழித்து வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டவர்கள் எஜமான் தன் னுடைய விருப்பத்தின்படி கூலியைத் தரட்டுமென விட்டுவிடு கிறார்கள்.

“சாயங்காலத்தில், திராட்சத்தோட்டத்துக்கு வந்த எஜமான் தன் காரியக்காரனை நோக்கி: நீ வேலையாட்களை அழைத்து, பிந்தி வந்தவர்கள் தொடங்கி முந்தி வந்தவர்கள் வரைக்கும் அவர்களுக்குக் கூலி கொடு என்றான். அப்பொழுது பதினோராம் மணி வேளையில் வேலையமர்த்தப்பட்டவர்கள் வந்து ஆளுக்கு ஒவ்வொரு பணம் வாங்கினார்கள். முந்தி அமர்த்தப்பட்டவர்கள் வந்து, தங்களுக்கு அதிகக்கூலி கிடைக்கும் என்று எண்ணினார்கள், அவர்களும் ஆளுக்கு ஒவ்வொரு பணம் வாங்கினார்கள்.”

தன்னுடைய திராட்சத்தோட்டத்தில் வேலை செய்தவர்களை வீட்டெஜமான் நடத்தின விதமானது, மனிதர்களை தேவன் நடத்துகிற விதத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மனிதர்கள் மத்தியில் இத்தகைய வழக்கம் கிடையாது . உலகப்பிரகாரமான வேலை களில் செய்யப்படுகிற வேலைக்குத்தக்க ஊதியம் வழங்கப்படும். வேலை செய்பவரும் தான் செய்த வேலைக்கு மட்டுமே கூலியை எதிர்பார்த்திருக்கிறார். ஆனால் இந்த உவமையில், தம்முடைய ராஜ்யத்தின் நியதிகளை கிறிஸ்து விளக்குகிறார். அந்த ராஜ்யம் இந்த உலகத்திற்குரியதல்ல. மனிதர்களுடைய அளவுகோலுக்கு அவர் கட்டுப்பட்டவரும் அல்ல. “என் நினைவுகள் உங்கள் நினைவுகள் அல்ல; உங்கள் வழிகள் என் வழிகளும் அல்ல வென்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். பூமியைப் பார்க்கிலும் வானங்கள் எப்படி உயர்ந்திருக்கிறதோ, அப்படியே உங்கள் வழிகளைப் பார்க்கிலும் என் வழிகளும், உங்கள் நினைவுகளைப் பார்க்கிலும் என் நினைவுகளும் உயர்ந்திருக்கிறது.’” ஏசாயா 55:8,9.

இந்த உவமையில், ஒரு குறிப்பிட்ட தொகைக்குச் சம்மதித்து, முதல் கட்ட வேலைக்காரர்கள் வந்தார்கள்; அதே தொகையைப் பெற்றார்கள்; கூடுதலாகப் பெறவில்லை. பின்னர் வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டவர்கள், “நியாயமானபடி உங்களுக் குக் கூலி கொடுப்பேன்” என்ற வீட்டெஜமான் கொடுத்த வாக்கை நம்பி னார்கள். சம்பளம் குறித்து கேள்வியே கேட்காமல் அவரை தாங்கள் நம்புவதைக் காட்டினார்கள். எஜமானின் நீதியிலும் நேர்மையிலும் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்கள். தாங்கள் செய்த வேலைக்குத்தக்கதாக அல்லாமல், அவருடைய நோக்கத்தின் தாராளத்தின்படி பிரதிபலனைப் பெற்றார்கள்.

எனவே, பாவியை நீதிமானாக்குகிற தம்மிடத்தில் நாம் விசுவாசம் வைக்க தேவன் விரும்புகிறார். நம்முடைய புண்ணியத்தின்படி அல்ல, ” நம்முடைய கர்த்தராகிய கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் கொண்டிருந்த’ தம்முடைய சொந்த நோக்கத்தின்படியே பிரதிபலனளிக்கிறார். எபே 3:9. “நாம் செய்த நீதியின் கிரியைகளினிமித்தம் அவர் நம்மை இரட்சியாமல், தமது இரக்கத்தின்படியே .. நம்மை இரட்சித்தார். ” தீத்து 3:5. தம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறவர்களுக்கு ‘நாம் வேண்டிக்கொள்ளுகிற தற்கும் நினைக்கிறதற்கும் மிகவும் அதிகமாய் செய்வார்.” எபேசியர் 3:20.

செய்யப்பட்ட வேலையின் அளவையும் அல்லது அதன் கண்கூடான விளைவுகளையும் வைத்தல்ல, காணப்படும் மன நிலையை வைத்துதான் வேலையை தேவன் மதிப்பிடுகிறார். பதினோராம் மணி வேளையில் திராட்சத்தோட்டத்திற்கு வந்தவர்கள் வேலை செய்ய வாய்ப்பு கிடைத்ததற்காக நன்றியுள்ளவர்களாக இருந்தார்கள். தங்களை ஏற்றுக்கொண்டவர் மேல் இருதயத்தில் நன்றி நிரம்பி வழிந்தது; நாளின் இறுதியிலே முழு நாள் சம்பளத்தை வீட்டெஜமான் கொடுத்தபோது பெரிதும் ஆச்சரியமடைந்தார்கள். அவ்வளவு சம்பளத்திற்கு தாங்கள் வேலை செய்யவில்லை என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். வீட்டெஜமானின் முகத்தில் தெரிந்த அன்புணர்வைக் கண்ட போது மகிழ்ச்சியில் நிறைந்தார்கள். எஜமானின் நற்குணத் தையோ தங்களுக்கு தாராளமாக வழங்கப்பட்ட ஊதியத்தையோ அவர்கள் ஒருபோதும் மறக்கவில்லை. இதுபோலவே, தான் அபாத்திரனென்று உணர்ந்து, பதினோராம் மணிவேளையில் எஜமானின் திராட்சத் தோட்டத்திற்குச் சென்ற பாவியும் இருக்கிறான். சொற்பகாலமே தான் ஊழியம் செய்ததாகத் தெரிவதால், பிரதிபலனைப் பெற தான் தகுதியற்றவன் என்று உணர்கிறான். ஆனால் தன்னையும் கூட தேவன் ஏற்றுக்கொண்டாரே என்று சந்தோஷத்தால் நிறைகிறான். கிறிஸ்துவின் உடன் ஊழியனாகச் செயல்படக் கிடைத்த சிலாக்கியத்திற்கு நன்றியுள்ளவனாக, தாழ்மையும் நம்பிக்கையும் மிக்க மனநிலையோடு ஊழியஞ்செய்கிறான். இந்த மனைநிலையைக் கனப்படுத்துவதில் தேவனும் மகிழ்ச்சியடை கிறார்.

எவ்வளவு பிரதிபலன் கிடைக்கும் என்கிற கேள்வியே கேட்காமல், தேவனையே நாம் சார்ந்திருக்க அவர் விரும்பு கிறார். ஆத்துமாவில் கிறிஸ்து வாசஞ்செய்தால், பிரதிபலன் குறித்த எண்ணம் மேலோங்கி நிற்காது. அதுவே நமது ஊழியத்தை இயக்குகிற நோக்கமாகவும் இருக்காது. ஒருவருக்கு கீழாக வேலை செய்யும் போது, அவர் பிரதிபலனாகக் கொடுக்கிற கூலியின் மேல் மரியாதை இருக்கவேண்டும் என்பது உண்மைதான். தாம் வாக்குரைத்துள்ள ஆசீர்வாதங்களை நாம் மதிக்க வேண்டு மென்று தேவன் விரும்புகிறார். ஆனால் நாம் பிரதிபலன்கள் மேலேயே நோக்கமாக இருப்பதையோ, ஒவ்வொரு கடமைக்கும் வெகுமதியை எதிர்பார்ப்பதையோ அவர் விரும்புவதில்லை. என்னதான் ஆதாயம் இருந்தாலும், சரியான தைச் செய்வதற்கெல்லாம் பிரதிபலனை எதிர்பார்க்கக் கூடாது. தோவனையும் சகமனிதர்களையும் நேசிப்பதே நம் நோக்கமாக இருக்கவேண்டும்.

முதலாவதாக வேலைக்கு அழைக்கப்பட்டும், ஆண்டவருடைய திராட்சத்தோட்டத்தில் பிரவேசிக்க மறுத்தவர்கள் தவறு செய்ய வில்லையென இந்த உவமை சொல்லவில்லை. வீட்டெஜமான் பதினோராம் மணிவேளையிலே சந்தை வெளிக்குச் சென்றபோது வேலையில்லாமல் நின்றிருந்தவர்களைப் பார்த்து : “நீங்கள் பகல் முழுவதும் சும்மா நிற்கிறதென்ன” என்று கேட்டான். “ஒருவரும் எங்களுக்கு வேலையிடவில்லை ” என்று பதில் சொன் னார்கள். அன்று பிந்தி அழைக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவர்கூட காலையில் அங்கே நின்றிருக்கவில்லை. எனவே அழைப்பை மறுத்தவர்கள் இவர்களில்லை. முதலில் மறுத்துவிட்டு, பின்னர் மனந்திருந்துபவர்கள், மனந்திருந்துவது நல்லதுதான். ஆனால், இரக்கத்தின் முதல் அழைப்புடன் விளையாடுவது பாதுகாப்பான தல்ல .

திராட்டத்தோட்டத்தில் வேலை செய்தவர்கள் ஆளுக்கு ஒவ்வொரு பணம்” பெற்றபோது, விடியற்காலையிலேயே வேலை செய்யத்துவங்கினவர்களுக்கு அது விசனமாக இருந்தது. நாங்கள் பன்னிரெண்டு மணி நேரம் வேலை செய்திருக்கவில்லையா? நாளின் குளிர்ச்சியான வேளையில் ஒரு மணி நேரம் மட்டும் வேலை பார்த்தவர்களைவிட நாங்கள் அதிகம் பெறுவது தானே நியாயம்? என்று யோசித்தார்கள். “பிந்தி வந்தவர்களா கிய இவர்கள் ஒரு மணி நேரமாத்திரம் வேலை செய்தார்கள்; பகலின் கஷ்டத்தையும் வெயிலின் உஷ்ணத்தையும் சகித்த எங்களுக்கு இவர்களைச் சமமாக்கினீரே” என்று முறுமுறுத்தார்கள்.

அவர்களில் ஒருவனுக்கு வீட்டெஜமான் பிரதியுத்தரமாக, “சிநேகிதனே, நான் உனக்கு அநியாயஞ்செய்யவில்லை ; நீ என்னிடத்தில் ஒரு பணத்துக்குச் சம்மதிக்கவில்லையா? உன்னுடையதை நீ வாங்கிக்கொண்டு போ, உனக்குக் கொடுத்தது போலப் பிந்திவந்தவனாகிய இவனுக்கும் கொடுப்பது என்னுடைய இஷ் டம். என்னுடையதை என் இஷ்டப்படிச் செய்ய எனக்கு அதிகாரமில்லையா? நான் தயாளனாயிருக்கிறபடியால், நீ வன் கண்ணனாயிருக்கலாமா” என்றான்.

“இவ்விதமாக, பிந்தினோர் முந்தினோராயும், முந்தினோர் பிந்தி னோராயும் இருப்பார்கள்; அழைக்கப்பட்டவர்கள் அநேகர், தெரிந்து கொள்ளப்பட்டவர்களோ சிலர் ” என்றார்.

தங்களுடைய ஊழியங்களின் நிமித்தம் மற்றவர்களைவிட தங்களுக்கு முன்னுரிமை வேண்டுமென்று சொல்பவர்களை உவமை யில் வரும் முதல் கட்ட வேலையாட்கள் சுட்டிக்காட்டு கிறார்கள். இவர்கள் தங்கள் வேலையை சுயப்பாராட்டு மனநிலையுடன் செய்கிறார்கள்; சுயமறுப்பும் அர்ப்பணிப்பும் அதில் காணப் படாது. தங்கள் வாழ்நாளெல்லாம் தேவனைச் சேவிப்பதாகச் சொல்லியிருக்கலாம்; துன்பங்களையும் தனிமையையும் பாடுகளையும் அதிகமாக அனுபவித்திருக்கலாம்; எனவே தாங்கள் மாபெரும் பிரதிபலனுக்குத் தகுதியானவர்களென நினைக்கிறார்கள். கிறிஸ்துவின் ஊழியர்களாக இருக்கின்ற சிலாக்கியத்தைவிட பிரதிபலன்பற்றியே அதிகமாக நினைக் கிறார்கள். தங்களுடைய ஊழியத்தாலும் தியாகத்தாலும் மற்றவர்களை விட அதிக மேன்மையைப் பெறுவதற்கு தங்களுக்கு தகுதி இருக்கிறது என்பது அவர்களுடைய கருத்து. இந்தக் கோரிக்கை அங்கீகரிக்கப்படாத போது, அவர்கள் விசனமடைகின்றனர். அன்பான, உறுதிமிக்க மனநிலையுடன் ஊழியத்தைச் செய்திருந்தால், தொடர்ந்து முதலிடத்தில் இருந்திருப்பார்கள். ஆனால் குறை கூறுகின்ற, குற்றஞ்சாட்டுகின்ற மனநிலை கிறிஸ்துவுக்கு மாறானதாகும்; அவர்கள் அபாத்திரர்கள் என்பதை அது நிரூபிக்கிறது. அவர்கள் சுய முன்னேற்றத்தை விரும்புவதையும், தேவனை நம்பாததையும், தங்கள் சகோதரர்கள்மேல் பொறாமையும், காழ்ப்புணர்வும் கொள்வதையும் அது வெளிப்படுத்துகிறது. தேவனுடைய நற்குணமும் தயாளமும் அவர்களை முறுமுறுக்கவே செய்கிறது. எனவே தங்களது ஆத்துமாக்களுக்கும் தேவனுக்கும் இடையே எந்தத் தொடர்பும் இல்லையென காட்டுகிறார்கள். பிரதான ஊழியரோடு சேர்ந்து ஊழியம் செய்வதிலுள்ள மகிழ்ச்சியை அவர்கள் அறிவதில்லை .

குறுகலான - சுய அக்கறைமிக்க இத்தகைய மனநிலையைக் காட்டிலும் தேவனை அதிகம் புண்படுத்துவது எதுவுமல்ல. இத்தகைய குணங்களை வெளிப்படுத்தும் எவரோடும் சேர்ந்து அவர் செயல்படமுடியாது . ஆவியானவரின் கிரியைகளுக்கு அவர்கள் உணர்வற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

யூதர்கள் தாம் முதன் முதலாக கர்த்தருடைய திராட்சத்தோட்டத்திற்கு அழைக்கப்பட்டிருந்தார்கள்; அதனால் பெருமையும் சுயநீ தியும் அவர்களிடம் காணப்பட்டது. நீண்டகாலம் ஊழியம் செய்ததால், மற்றவர்களைவிட அதிக பிரதிபலனைப் பெற தங்களுக்கு உரிமை இருக்கிறதென நினைத்தார்கள். தேவனுக்கடுத்தவைகளில் தங்களைப் போல புறஜாதியாரையும் சம அளவு சிலாக்கியங்களைப் பெற்றவர்களாகக் கருதவேண்டும் என்கிற உண்மை அவர்களை வெகுண்டெழச் செய்தது.

இதே பாவமானது தம்முடைய சீடர்களின் மனதிலும் குடிகொள் ளாதபடிக்கு கிறிஸ்து அவர்களை எச்சரித்தார். அவர்களும் கூட அவரைப் பின்பற்றும்படி முதலாவதாக அழைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். சுயநீதி மனப்பான்மையே சபையின் பெலவீனமாக, சாபமாகக் காணப்படுமென்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். பரலோக ராஜ்யத்தில் இடம்பெற தாங்கள் ஏதாவது செய்தாக வேண்டுமென்கிற எண்ணம் மனிதர்களில் உண்டாகலாம். ஆவிக்குரிய வாழ்வில் சிறிது முன்னேற்றத்தை உண்டாக்கிவிட் டால், உதவிக்கு தேவனும் வருவாரென அவர்கள் கற்பனை செய்யலாம். எனவே, அங்கு சுயம் அதிகமாகவும், இயேசு குறை வாகவும் காணப்படுகிற நிலை ஏற்படலாம். எனவே ஆவிக்குரிய வாழ்வில் சிறிது முன்னேற்றம் கண்டவர்கள் பெருமையடைந்து, மற்றவர்களைவிட தாங்கள் சிறந்தவர்களென நினைக்கலாம். பிறர் தங்களைப் புகழ விரும்பலாம், தங்களை அவர்கள் முக்கியமானவர்களாக்க் கருதாவிட்டால் கசப்படையலாம். இந்த ஆபத் திலிருந்து தம் சீடர்களைப் பாதுகாக்க கிறிஸ்து முயன்றார்.

நம்மில் ஏதாவது புண்ணியம் இருப்பதாகப் பீற்றுவதற்கே வழி யில்லை. ‘ஞானி தன் ஞானத்தைக் குறித்து மேன்மை பாராட்ட வேண்டாம்; பராக்கிரமன் தன் பராக்கிரமத்தைக் குறித்து மேன்மை பாராட்ட வேண்டாம்; ஐசுவரியவான் தன் ஐசுவரியத் தைக்குறித்து மேன்மை பாராட்ட வேண்டாம்; மேன்மை பாராட்டு கிறவன் பூமியிலே கிருபையையும் நியாயத்தையும் நீதியையும் செய்கிற கர்த்தர் நான் என்று என்னை அறிந்து உணர்ந்திருக்கிறதைக் குறித்தே மேன்மை பாராட்டக்கடவன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; இவைகளின் மேல் பிரியமாயிருக்கிறேன் என்று கர்த்தர் சொல்லு கிறார்.’” எரேமியா 9:23, 24.

எந்த மனிதனும் தன்னைப் புகழாதபடிக்கு பிரதிபலனானது கிரியைகளினால் கிடைப்பதல்ல; அது கிருபையால் கிடைப்ப தாகும். அப்படியானால், நம்முடைய தகப்பனாகிய ஆபிரகாம் மாம்சத்தின்படி என்னத்தைக் கண்டடைந்தான் என்று சொல்லு வோம்? ஆபிரகாம் கிரியைகளினாலே நீதிமானாக்கப்பட்டா னாகில் மேன்மை பாராட்ட அவனுக்கு ஏதுவுண்டு; ஆகிலும் தேவனுக்கு முன்பாக மேன்மை பாராட்ட ஏதுவில்லை. வேத வாக்கியம் என்ன சொல்லுகிறது? ஆபிரகாம் தேவனை விசுவாசி த்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது என்று சொல்லுகிறது. கிரியை செய்கிறவனுக்கு வருகிற கூலி கிருபை யென்றெண்ணப்படாமல், கடனென்றெண்ணப்படும். ஒருவன் கிரியை செய்யாமல் பாவியை நீதிமானாக்குகிறவரிடத்தில் விசுவாசம் வைக்கிறவனாயிருந்தால், அவனுடைய விசுவாசமே அவனுக்கு நீதியாக எண்ண ப்படும்.” ரோமர் 4:1-5. எனவே, எவரும் மற்றவரைவிட தன்னை உயர்த்தவோ, ஒருவருக்கொரு வர் காழ்ப்புணர்வு கொள்ளவோ தேவையில்லை. எவரும் மற்றவரைவிட அதிக சிலாக்கியம் பெற்றவரல்ல, எவரும் பிரதி பலன் தன்னுடைய உரிமையென கோரிக்கை வைக்கவும் முடியாது.

மகத்தான, நித்திய பிரதிபலனில் முந்தினோரும் பிந்தினோரும் பங்கடைவார்கள். எனவே பிந்தினோரை முந்தினோர் மகிழ்ச்சி யோடு வரவேற்க வேண்டும். பிறனுக்குக் கிடைக்கிற பிரதிபல னால் காழ்ப்புணர்வு கொள்கிறவன், தானும் கிருபையினால் தான் இரட்சிக்கப்பட்டிருப்பதை மறக்கிறான். சகல விதமான கசப்புகளையும் சந்தேகங்களையும் கடிந்துகொள்கிற உவமை தான் வேலையாட்கள் பற்றிய உவமை. அன்பு சத்தியத்தில் சந்தோஷப்படுகிறது; அது பொறாமையால் எதையும் ஒப்பிடாது. அன்பைப் பெற்றிருக்கிறவன் கிறிஸ்துவின் பூரண குண அழகோடு தன்னுடைய குறைவுள்ள குணத்தை ஒப்பிடு கிறான்.

இந்த உவமை எல்லா ஊழியர்களுக்கும் ஓர் எச்சரிப்பாக இருக்கிறது. அதாவது, அவர்கள் எவ்வளவு காலம் ஊழியம் செய்திருந்தாலும், எவ்வளவு அதிகமாகப்பிரயாசப்பட்டிருந்தாலும், தங்கள் சகோதரர்மேல் அன்பில்லாமலும், தேவனுக்கு முன் தாழ்மையில்லாமலும் இருந்தால், அவர்கள் ஒன்றுமே இல்லை. சுயம் வீற்றிருக்கிற இடத்தில் மார்க்கம் இருக்காது. சுயமகிமையை தன் புயபலமாக்குகிறவன் கிறிஸ்தவ சேவையில் தன்னைப் பெலப் படுத்துகிற கிருபையை இழந்திருப்பான். எப்போதெல்லாம் பெருமையும் சுயநிறைவும் தலை தூக்குகிறதோ, அப்போது ஊழியம் பாழடைகிறது.

எவ்வளவு காலம் வேலை செய்தோம் என்பதை அல்ல, எவ்வளவு விருப்பத்தோடும் உண்மையோடும் வேலை செய்தோம் என்பதையே தேவன் அங்கீகரிப்பார். நம்முடைய சேவைகளி லெல்லாம் சுயத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டயது அவசியம். சுயமுனைப்பால் களங்கப்பட்டுள்ள மகத்தான ஊழியத்தைக் காட்டிலும், நேர்மையோடும் சுயமறுப்போடும் செய்யப்படும் சிறு ஊழியமே தேவனுக்கு அதிக பிரியமானதாக இருக்கும். கிறிஸ்துவின் மனநிலையை நாம் எவ்வளவுக்கு பேணுகிறோம், கிறிஸ்துவின் சாயலை எவ்வளவுக்கு நம் ஊழியத்தில் வெளிப் படுத்துகிறோம் என்பதைக் காண அவர் ஆவலோடிருக்கிறார். எவ்வளவு வேலை செய்கிறோம் என்பதை அல்ல, எவ்வளவு அன்போடும் உண்மையோடும் வேலையைச் செய்கிறோம் என்பதையே அவர் முக்கியமானதாகக் கருதுகிறார்.

சுயநலம் மரித்து, அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கான சண்டை ஒழிந்து, நன்றியுணர்வு இருதயத்தில் நிறைந்து, அன்பு வாழ்க்கையை நறுமணம் வீசச்செய்தால் மட்டுமே, ஆத்துமாவில் கிறிஸ்து வாசஞ்செய்தால் மட்டுமே தேவனோடு உடன் ஊழியர்களாக நாம் அங்கீகரிக்கப்படுவோம்.

உண்மையோடு ஊழியம் செய்பவர்கள் அதில் எவ்வளவுதான் சோதனை ஏற்பட்டாலும், அதைகளைப்புமிக்க பணியாக நினைக்க மாட்டார்கள். தாங்கள் செலவழிதாலும், முற்றிலும் இழந்தாலும், சந்தோஷமான இருதயத்தோடு உற்சாகமாக வேலையைச் செய்வார்கள். தேவனுக்குள்ளான சந்தோஷம் இயேசுகிறிஸ்துவின் மூலமாக வெளிப்படுகிறது. “என்னை அனுப்பினவருடைய சித்தத்தின்படி செய்து அவருடைய கிரியையை முடிப்பதே” கிறிஸ்துவுக்கு முன் வைக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சியாக இருந்தது; அதுவே இவர்களுடைய மகிழ்ச்சியாக வும் இருக்கும். யோவான் 4:34. அவர்கள் மகிமையின் கர்த்தரோடு இணைந்து வேலை செய்கிறார்கள். இந்த எண்ணம் அவர்களுடைய சகல பிரயாசத்தையும் இனிமையாக்குகிறது ; சித்தத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறது; என்ன நேரிட்டாலும் ஆவிக்கு உரமூட்டுகிறது. கிறிஸ்துவின் பாடுகளில் பங்கெடுத்து அதன் மூலம் மேலான தகுதியைப் பெற்றவர்களாக, அவருடைய பரிவு மிக்க தன்மைகளைப் பெற்றவர்களாக, அவருடைய ஊழியத்தில் அவரோடு ஒத்துழைப்பவர்களாக பணியாற்றுவதால், அவரது மகிழ்ச்சியின் அலையை பெருகச் செய்கிறார்கள், அவருடைய மேன்மையான நாமத்திற்கு கனத்தையும் துதியையும் கொண்டு வருகிறார்கள்.

தேவனுக்காகச் செய்யப்படும் மெய்யான ஊழியங்களி லெல்லாம் இத்தகைய மனநிலை காணப்படும். இந்த மனநிலை காணப் படாத அநேகர், முந்தினோர் போலத் தெரிந்தாலும் பிந்தினோராகவும், இதைப் பெற்றிருக்கிறவர்கள் பிந்தினோராகக் கருதப்பட்டாலும் முந்தினோராகவும் இருப்பார்கள்.

கிறிஸ்துவுக்கு தங்களை அர்ப்பணித்திருந்தும், அவருக்காக மகத்தான ஊழியத்தையோ மாபெரும் தியாகத்தையோ செய்ய வாய்ப்பைக் காணமுடியாத பலர் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் சிந்தித்துப்பார்த்து, ஆறுதலடையக்கூடிய விஷயம் ஒன்று உண்டு. அதாவது தன்னையே அர்ப்பணித்து இரத்த சாட்சியாக மரிப்பவரே தேவனுக்கு மிகவும் பிரியமானவர் என்பது உண்மை யல்ல ; தினமும் ஆபத்தையும் மரணத்தையும் எதிர்கொள்கிற ஊழியப்பணியாளர் தான் பரலோகப்பதிவில் முதன்மையான வராக இருப்பார் என்பதும் உண்மையல்ல. தன்னுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் அனுதினமும் சுயத்தைச் சரணடையச் செய்து, நோக்கத்தில் உண்மையும் சிந்தனையில் தூய்மையும் உள்ளவனாக, கோபத்திலும் சாந்தகுணத்தைக் காத்துக்கொள்ப வனாக, சிறு காரியத்திலும் விசுவாசத்தையும் பயபக்தியையும் உண்மைத்தன்மை யையும் காட்டுபனாக, குடும்பவாழ்க்கையில் கிறிஸ்துவின் குணத்தை வெளிப்படுத்துபவனாக வாழ்கிற கிறிஸ்தவ னே உலகப்புகழ்பெற்ற ஊழியப்பணியாளையும் அல்லது இரத்த சாட்சி யையும் விட விலையேறப்பெற்றவனாக இருக்கிறான்.

ஓ! குணத்தை அளவிடுவதில் தேவனும் மனிதனும் கையாளுகிற அளவு கோல்களில் தான் எவ்வளவு வித்தியாசம்! இருதயத்திலும் குடும்பத்திலும் உண்டான பல பாவத்தூண்டல்க ளுக்கு எதிர்த்து நின்றதை தேவன் பார்க்கிறார்; உலகத்தாருக்கும், ஏன் நெருங்கிய நண்பர்களுக்கும் கூட அது தெரியாமல் இருக்கலாம். எவ்வளவு பெலவீனமான ஆத்துமாவாக இருந்தாலும், அதில் எவ்வளவு தாழ்மை காணப்படுகிறதென்று, மோசமான சிந்தனை யிலிருந்து எவ்வளவு உண்மையாக மனந்திரும்பினதென்று பார்க்கிறார். தமது சேவையிலே முழுமனதோடு அர்ப்பணிப்பதைப் காண்கிறார். சுயத்தோடு எவ்வளவு நேரம் கடுமையாகப் போராடி வெற்றி கிடைத்ததென்று கவனிக்கிறார். இவை எல்லாமே தேவனுக்கும் தூதர்களுக்கும் தெரியும். கர்த்தருக்குப் பயந்து அவரது நாமத்தைத் தியானிக்கிறவர்களுக்காக வைக்கப்பட்டுள்ள ஞாபகப்புத்தகத் திலே அவருக்கு முன்பாக அவை எழுதப்படும்.

வெற்றிக்கான இரகசியம் நமது கல்வியிலோ நமது பதவியிலோ நமது எண்ணிக்கையிலோ நமக்குக் கொடுக்கப் பட்டுள்ள தாலந்துகளிலோ மனித சித்தத்திலோ இல்லை. நமது தகுதியின்மையை உணர்ந்து, கிறிஸ்துவைத் தியானிக்க வேண்டும். கீழ்ப்படிதலும் வாஞ்சையும் உள்ளவர்கள், பெலவான்களுக் கெல்லாம் பெலவானும், ஞானவான்களுக்கெல்லாம் ஞானவானு மாகிய அவர் மூலமாக வெற்றி மேல் வெற்றி பெறுவார்கள்.

நமது சேவை குறுகியகாலமே இருக்கலாம், அல்து நமது ஊழியம் சாதாரணமானதாக இருக்கலாம்; எளிய விசுவாசத்தோடு கிறிஸ்துவை நாம் பின்பற்றினால், பிரதிபலனைக் குறித்து ஏமாற்றமடைய மாட்டோம். முக்கியஸ்தர்களும் ஞானிகளும் பெறமுடியாததை, பெலவீனர்களும் மிகச்சாதாரணமானவர்களும் பெறலாம். சுயத்தை உயர்த்துபவர்களுக்கு பரலோகத்தின் பொற்கதவுகள் திறக்கிறதில்லை. ஆவியில் பெருமையுள்ளவர்களுக்கம் அவை திறக்கப்படுவதில்லை. ஆனால் ஒரு சிறு பிள்ளை மெதுவாகத் தொட்டாலே அந்த நித்தியக் கதவுகள் விரிவாகத் திறக்கும். எளிய விசுவாசத்தோடும் அன்போடும் தேவனுக்காகப் பிரயாசப்பட்டு, கிருபையைப் பிரதிபலனாகப் பெறுகிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்!

29 - “மணவாளனுக்கு எதிர்கொண்டுபோக”

கிறிஸ்து தம் சீடஷர்களுடன் ஒலிவமலையின் மேல் அமர்ந்திருக்கிறார். சூரியன் மலைகளுக்குப்பின் மறைய, மாலை நேர கூராப்பு வானங்களில் திரை போட்டிருந்தது. அங்கிருந்து பார்ப்பதற்கு நன்றாகத் தெரிந்த ஒரு வீட்டில், ஏதோ விசேஷம் நடப்பது போல பிரகாசமாகக் காட்சியளித்தது. வீட்டின் திறப்பான பகுதிகளில் வெளிச்சக் கதிர்கள் தெரிந்தன, எதிர்பார்ப்போடு ஒரு கூட்டம் காத்திருந்தது, சீக்கிரமே திருமண ஊர்வலம் புறப்படவிருந்ததை அது சுட்டிக்காட்டியது. கிழக்கத்திய நாடுகளில் பல பகுதிகளில் மாலை வேளைகளில் தாம் திருமண வைபவங்கள் நடக்கும். மணவாளன் புறப்பட்டுப் போய் மணவாட்டியைச் சந்தித்து, தன்னுடைய வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வார். தீவட்டிகளுடன் மணவாட்டியின் தகப்பனாருடைய வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டு, தன்னுடைய வீட்டிற்கு பெண்ணின் வீட்டாரை அழைத்துச் சென்று, அழைக்கப்பட்டவர்களுக்கு அங்கே விருந்தளிப்பார். கிறிஸ்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த சமயத்தில், திருமண ஊர்வலம் வந்ததும் அதில் சேர்ந்துகொள்வதற்காக சிலர் காத்திருந்தார்கள்.

வெண்வஸ்திரம் தரித்திருந்த பத்துக்கன்னிகைககள் மணவாட்டியின் வீட்டருகே வெகுநேரமாக நின்று கொண்டிருந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும் எரிகிற ஒரு தீவட்டியையும், எண்ணெய்க்கான ஒரு சிறிய பாத்திரத்தையும் கையில் வைத்திருந்தார்கள். எல்லாருமே மணவாளனின் வருகைக்காக ஆவலோடு காத்திருந்தார்கள். ஆனால் மணவாளன் வரத் தாமதமானது. ஒவ்வொரு மணிவேளையும் கடந்தது; காத்திருந்தவர்கள்களைப்படைந்து தூங்க ஆர்மபித்தார்கள். நடு இராத்திரியிலே .இதோ, மணவாளன் வருகிறார், அவருக்கு எதிர்கொண்டுபோகப் புறப்படுங்கள்... என்கிற சத்தம் கேட்டது. தூங்கிக்கொண்டிருந்தவர்கள் சட்டென விழித்து, எழுந்து நின்றார்கள். தீவட்டிகளின் பளீர் வெளிச்சத்தில், இன்னிசை முழக்கத்தோடும் ஊர்வலம் நகர்ந்து செல்வதைப் பார்க்கிறார்கள். மணவாளனுடைய சத்தத் தையும், மணவாட்டியின் சத்தத்தையும் கேட்கிறார்கள். அந்தப் பத்துக் கன்னிகைகளும் புறப்பட வேண்டுமென்கிற அவசரத்தில் தங்கள் விளக்குகளை எடுத்து, அவற்றைத் தூண்டிவிட முயற்சிக் கின்றனர். ஆனால் ஐந்து பேர் தங்கள் பாத்திரங்களில் எண்ணெய் நிரப்பாமல் அலட்சியமாக இருந்துவிட்டார்கள். அவ்வளவு தாமதமாகுமென அவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை; அவசரநிலைக்கு தங்களை ஆயத்தப்படுத்தவில்லை. எனவே மிகுந்த மனத்துயரோடு ஞானமுள்ள தங்களது தோழியர்ளிடம், உங்கள் எண்ணெயில் எங்களுக்குக் கொஞ்சம் கொடுங்கள், எங்கள் தீவட்டிகள் அணைந்து போகிறதே என்று கேட்டார்கள். ஆனால் காத்திருந்த அந்த ஐந்து கன்னிகைகளும், தங்கள் விளக்குகளைத் தூண்டி விடும் படிக்கு அப்போது தான் பாத்திரத் திலிருந்து எண்ணெயை எல்லாம் விளக்குகளில் ஊற்றியிருந்தார்கள். கொடுப்பதற்கு வேறு எண்ணெய் இல்லை; எனவே அவர்கள், “எங்களுக்கும் உங்களுக்கும் போதாமலிராதபடி, நீங்கள் விற்கிற வர்களிடத்தில் போய், உங்களுக்காக வாங்கிக்கொள்ளுங்கள் என்றார்கள்.”

அவர்கள் எண்ணெய் வாங்கச் சென்றிருந்தபோது, திருமணக் கூட்டம் கடந்து சென்றது; பின்தங்கிவிட்டார்கள். எரிகிற தீவட்டிகளுடன் சென்ற ஐந்து கன்னிகைகளும் பெண்வீட்டாருடன் சேர்ந்து, கூட்டமாக வீட்டிற்குள் பிரவேசித்தார்கள். கதவும் அடைக்கப்பட்டது. புத்தியில்லாத கன்னிகைகள் விருந்து சாலைக்கு வந்தபோது, உள்ளே நுழைய அனுமதிக்கவில்லை; அதை அவர்கள் எதிர்பார்க்கவுமில்லை. விருந்திற்கான எஜமான் அவர்களிடம், உங்களை அறியேன் என்று கூறினார். இராவிருளில், யாருமில்லாத தெருவில், வெளியே தனியாக விடப்பட்டார்கள்.

மணவாளனுக்காகக் காத்திருந்த கூட்டத்தாரைப் பார்த்தவாறு அமர்ந்திருந்த இயேசு, அந்தப் பத்து கன்னிகைகளின் சம்பவத்தை தம் சீடர்களிடம் கூறினார். தமது இரண்டாம் வருகைக்குச் சற்று முன்னர் சபையின் அனுபவம் எப்படியிருக்கு மென்பதை அவர்களுடைய அனுபவத்திலிருந்து விளக்கினார்.

காத்திருந்தவர்களான அந்த இரண்டு கூட்டத்தார், ஆண்டவருக்காகக் காத்திருப்பதாகச் சொல்லும் இருவகுப்பினரைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். தாங்கள் சுத்தவிசுவாசமுள்ளவர்களெனச் சொல்லுவதால், அவர்கள் கன்னிகைகளென அழைக்கப்படு கிறார்கள். தீவட்டிகள் தேவ வார்த்தையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. “உம்முடைய வசனம் கால்களுக்குத் தீபமும் பாதைக்கு வெளிச்சமுமாயிருக்கிறது” என்று சங்கீதக்காரன் சொல்கிறான். சங்கீதம் 119:105. எண்ணெயானது பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு அடையாளமாக இருக்கிறது. சகரியாவின் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஆவியானவர் அவ்வாறுதான் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறார். “என்னோடே பேசின தூதன் திரும்பி வந்து நித்திரைபண்ணுகிற ஒருவனை எழுப்புவது போல் என்னை எழுப்பி : நீ காண்கிறது என்னவென்று கேட்டார்; அதற்கு நான் : இதோ, முழுவதும் பொன்னினால் செய்யப்பட்ட குத்துவிளக்கைக் காண்கிறேன்; அதின் உச்சியில் அதின் கிண்ணமும், அதின்மேல் அதின் ஏழு அகல்களும், அதின் உச்சியில் இருக்கிற அகல்களுக்குப்போகிற ஏழு குழாய்களும் இருக்கிறது. அதின் அருகில் கிண்ணத்திற்கு வலது புறமாக ஒன்றும், அதற்கு இடது புறமாக ஒன்றும், ஆக இரண்டு ஒலிவமரங்கள் இருக்கிறது என்றேன். நான் என்னோடே பேசின தூதனை நோக்கி: ஆண்டவனே, இவைகள் என்னவென்று கேட்டேன். அப்பொழுது அவர்: செருபா பேலுக்குச் சொல்லப்படுகிற கர்த்தருடைய வார்த்தை என்னவென்றால், பலத்தினாலும் அல்ல, பராக்கிரமத்தினாலும் அல்ல, என்னுடைய ஆவியினாலேயே ஆகும் என்றார். மறுபடியும் நான் அவரை நோக்கி: இரண்டு பொற்குழாய்களின் வழியாய்த் தொங்கி, பொன்னிறமான எண்ணெயைத் தங்களிலிருந்து இறங்கப்பண்ணு கிறவைகளாகிய ஒலிவ மரங்களின் இரண்டு கிளைகள் என்னவென்று கேட்டேன் .... அப்பொழுது அவர்: இவைகள் இரண்டும் சர்வலோகத்துக்கும் ஆண்டவரா யிருக்கிறவரின் சமுகத்தில் நிற்கிற அபிஷேகம் பெற்றவர்கள்.” என்றார். சகரியா 4:1-14.

இரண்டு ஒலிவமரங்களினின்று பொன்னிறமான எண்ணெய் இரண்டு பொற் குழாய்களின் வழியாகக் குத்து விளக்கின் உச்சியிலுள்ள கிண்ணத்திற்குள் இறங்கியது. அங்கிருந்து ஆசரிப்புக் கூடாரத்திற்கு வெளிச்சம் கொடுக்கிற அந்த பொன்குத்துவிளக்குகளுக்குச் சென்றது. அதுபோல, தேவனுடைய பிரசன்னத்தில் நிற்கும் பரிசுத்தவான்களின் மூலமாக, தேவ சே வைக்கு தங்களை அர்ப்பணித்திருக்கும் மனிதக்கருவிகளுக்கு அவருடைய ஆவியானவர் அருளப்படுகிறார். தேவவார்த்தையை கால்களுக்குத் தீபமும் பாதைக்கு வெளிச்சமுமாக மாற்றுகிற பரலோகக் கிருபையை தேவ மக்களுக்கு அறிவிப்பதுதான் அபிஷேகிக்கப்பட்டவர்களான அந்த இருவரின் ஊழியப்பணியாகும். பலத்தினாலும் அல்ல, பராக்கிரமத்தினாலும் அல்ல, என்னுடைய ஆவியினாலேயே ஆகும் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார். சகரியா 4:6.

பத்துக்கன்னிகைகளும் மணவாளனை சந்திக்கச் சென்றதாக உவமை சொல்லுகிறது. அனைவரிடமும் விளக்குகளும் எண்ணெய்க்கான பாத்திரங்களும் இருந்தன. அவர்களுக்குள் வித்தியாசம் எதுவும் இருந்ததாக முதலில் தெரிய வில்லை . அப்படியே, கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைக்கு சற்று முன்னுள்ள சபையும் இருக்கும். வேதவாக்கியங்கள் குறித்த அறிவு அனைவரிடமும் காணப்படும். கிறிஸ்து சீக்கிர வருகையை அனைவருமே கேள்விப்பட்டு, அவருடைய வருகைக்காக நம்பிக் கையோடு காத்திருப்பார்கள். உவமையில் சொல்லப்பட்ட பிரகாரமே இப்போதும் நடக்கிறது. வருகைக்கு முன் காத்திருக்க வேண்டியுள்ளது, அப்போது விசுவாசம் சோதிக்கப்படுகிறது. 2. இதோ, மணவாளன் வருகிறார், அவருக்கு எதிர்கொண்டு போகப் புறப்படுங்கள் என்ற சத்தம் கேட்கப்பட்டதும், அநேகர் ஆயத்தமின்றி இருக்கிறார்கள். பாத்திரங்களில் எண்ணெய் இல்லாமல் விளக்குகளோடு நிற்கிறார்கள். அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியைப் பெறாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

தேவ ஆவியானவரைப் பெறாமல், அவரது வசனத்தை அறிந்திருப்பதில் பயனில்லை . பரிசுத்த ஆவியானவரின் துணையின்றி, வெறுமனே சத்தியத்தை மட்டும் அறிந்திருப்பது ஆத்துமாவை உயிர்ப்பிக்க முடியாது ; இருதயத்தைப் பரிசுத்த மாக்க முடியாது. வேதாகமக் கற்பனைகளையும் வாக்குறுதிகளையும் ஒருவர் மிக நன்றாக அறிந்திருக்கலாம்; தேவ ஆவியானவர் சத்தியத்தை உணர்த்தாவிட்டால், குணம் மாற்றமடையாது. ஆவியானவரின் அறிவூட்டல் இல்லாமல், மனிதர்கள் பொய்யி லிருந்து சத்தியத்தைப் பிரித்தறிய முடியாது; மேலும், சாத்தானின் கைதேர்ந்த சோதனைகளுக்கு இரையாகிவிடுவார்கள்.

புத்தியில்லாத கன்னிகைகள் சுட்டிக்காட்டுகிற அந்த வகுப்பினர்மாய்மாலக்காரர்கள் அல்ல. சத்தியத்தை மதித்தவர்கள், சத்தியத்திற்காகப் பரிந்து பேசியவர்கள், சத்தியத்தை நம்பினவர்கள் மேல் பாசங்காட்டினார்கள், ஆனால் பரிசுத்த ஆவியானவரின் கிரியைக்கு அவர்கள் தங்களை அர்ப்பணிக்கவில்லை. கன்மலையாகிய கிறிஸ்துவின்மேல் அவர்கள் விழவில்லை; தங்கள் பழைய சுபாவம் நொறுங்க அனுமதிக்கவில்லை. கற்பாறையான நிலத்தில் விழுந்த விதைபோல வசனத்தைக் கேட்கிறவர்களும் இவர்களைத்தாம் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். வார்த்தையை உடனே ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்; ஆனால் அதின் கொள்கைகளை தன்மயமாக்கத் தவறுகிறார்கள். அதன் தாக்கம் நிலைத்திருப்பதில்லை. மனிதனுடைய இதயத்தில் ஆவியானவர் கிரியை செய்கிறார்; அவனது விருப்பத்திற்கும் சம்மதத்திற்கும் ஏற்றபடி, புதிய தன்மையை அவனுக்குள் பதிக்கிறார். ஆனால் புத்தியற்ற கன்னிகைகள் சுட்டிக்காட்டுகிற அந்த வகுப்பினர் மேலோட்டமான கிரியையால் திருப்தியடைகின்றனர். தேவனை அவர்கள் அறியவில்லை . அவரது குணத்தை அவர்கள் ஆராய வில்லை. அவரோடு உறவுவைக்கவில்லை. எனவே, எவ்வாறு உறுதியாக நம்பவேண்டும், எவ்வாறு நோக்கிப்பார்த்து வாழ வேண்டும் என்று அவர்கள் அறிவதில்லை. அவர்கள் தேவனுக்குச் செய்யும் சேவையை வெறும் சடங்காக மாற்றிவிடு கிறார்கள். “ஜனங்கள் கூடி வருகிற வழக்கத்தின்படி உன்னிடத்தில் வந்து, உனக்கு முன்பாக என் ஜனங்கள் போல் உட்கார்ந்து, உன் வார்த்தைகளைக் கேட்கிறார்கள்; ஆனாலும் அவர்கள் அவைகளின்படி செய்கிறதில்லை; அவர்கள் தங்கள் வாயினாலே இன்பமாய்ப் பேசுகிறார்கள், அவர்கள் இருதயமோ பொருளாசை யைப் பின்பற்றிப்போகிறது.” எசே 33:31. கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைக்குச் சற்று முன் வாழ்கிறவர்களின் குறிப் பிடத்தக்க குணங்களும் இவ்வாறே இருக்குமென்று அப்போஸ் தலனாகிய பவுல் சுட்டிக்காட்டுகிறார். “மேலும், கடைசி நாட்களில் கொடிய காலங்கள் வருமென்று அறிவாயாக. எப்படியெனில், மனுஷர்கள் தற்பிரியராயும்,... தேவப்பிரியராயிராமல் சுகபோகப்பிரியராயும், தேவபக்தியின் வேஷத்தைத் தரித்து, அதின் பலனை மறுதலிக்கிறவர்களாயும் இருப்பார்கள்.” 2தீமோத்தேயு 3:1-5.

இந்தக் கூட்டத்தார்தான் ஆபத்து காலத்தின் போது சமாதானம், சௌக்கியமென்று கத்துபவர்களாகக் காணப்படுவார்கள். பாதுகாப்புடன் இருப்பதாக இதயங்களைத் தாலாட்டுவார்கள், ஆபத்து பற்றி கனவிலும் எண்ணமாட்டார்கள். மயக்க நிலையி லிருந்து திடீரென விழிக்கும் போதுதான், தங்களிடம் எதுவுமில்லை என்பதைக் கண்டு, தங்களது குறைவைப் போக்கும் படி மற்றவர்களிடம் கெஞ்சுகிறார்கள். ஆனால் ஆவிக்குரிய விஷயத்தில் ஒருவனது குறைவை மற்றவன் நிவிர்த்தி செய்ய முடியாது. தேவனுடைய கிருபை ஒவ்வோர் ஆத்துமாவுக்கும் இலவசமாக அருளப்படுகிறது. ‘தாகமாயிருக்கிறவன் வரக்கடவன்; விருப்பமுள்ளவன் ஜீவத்தண்ணீரை இலவசமாய் வாங்கிக்கொள் ளக்கடவன்” என்கிற நற்செய்தி அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் குணத்தை பரிமாறிக்கொள்ள முடியாது. ஒருவனுக்காக மற்றவன் நம்பிக்கை கொள்ள முடியாது. ஒருவனுக்காக மற்றவன் ஆவியானவரைப் பெற முடியாது. ஆவியானவருடைய கிரியை யின் பலனால் உருவான குணத்தை ஒருவன் மற்றவனுக்குள் செலுத்த முடியாது . “நோவாவும் தானியேலும் யோபும் அதின் நடுவில் (தேசத்தில்) இருந்தாலும், அவர்கள் தங்கள் நீதியினால் தங்கள் ஆத்துமாக்களை மாத்திரம் தப்புவிப்பார்களேயல்லாமல், குமாரனையாகிலும், குமாரத்தியையாகிலும் தப்புவிக்கமாட்டார்கள் என்று என் ஜீவனைக்கொண்டு சொல்லுகிறேன் என்பதைக் கர்த்தராகிய ஆண்டவர் உரைக்கிறார்.’” எசேக்கியேல் 14:20.

நெருக்கடி ஒரு நேரத்தில் தான் குணத்தன்மை வெளிப்படுகிறது. “இதோ, மணவாளன் வருகிறார், அவருக்கு எதிர்கொண்டு போகப் புறப்படுங்கள்’ என்று நடு இராத்திரியில் தீவிரமாக அறிவிக்கப்பட்டபோது, தூக்கத்திலிருந்து கன்னிகைகள் விழித் துக்கொண்டார்கள்; அந்த நிகழ்வுக்காக யார் ஆயத்தமாகியிருந்தார்கள் என்பது அப்போதுதான் தெரிந்தது. இரு வகுப்பினருமே எதிர்பாராத சமயத்தில் சத்தம் கேட்கிறது. ஆனால் அந்த அவசர நிலைக்கு ஒரு வகுப்பினர் ஆயத்தமாக இருந்தார்கள்; இன்னொரு வகுப்பினர் ஆயத்தமாக இல்லை. அது போல இன்றும், எதிர்பாராமல் திடீரென ஒரு பேரழிவு உண்டாகும் போது, அது ஆத்துமாவை மரணத்தோடு முகமுகமாக நிறுத்தும்போது, தேவ னுடைய வாக்குறுதியில் அவருக்கு உண்மையிலேயே விசுவாசம் இருக்கிறாதாவென்று காட்டிவிடும். அந்த ஆத்துமா கிருபையால் தாங்கி நடத்தப்படுகிறதா என்பதைக்காட்டி விடும். மனிதர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தவணையின் காலம் முடியும் போது, மிகப்பெரிய இறுதிச் சோதனை வரும். அப்போது ஆத்துமாவில் காணப்படும் குறையைப் போக்குவதற்கான காலம் பிந்தியிருக்கும்.

பூலோக வரலாற்றின் இறுதிக்கட்டத்தில், இந்தப் பத்துக்கன்னி கைகளும் காத்துக்கொண்டிருக்கிறவர்கள். எல்லாருமே தங்களை கிறிஸ்தவர்களென்ச் சொல்கிறார்கள். எல்லாருக்குமே ஓர் அழைப்பு இருக்கின்றது, பெயர் இருக்கிறது, விளக்கு இருக்கிறது; எல்லாருமே தேவனுக்குச் சேவை செய்வதாகச் சொல்லிக் கொள்கிறார்கள். அனைவருமே கிறிஸ்துவின் வருகைக்காகக் காத்திருப்பது போலக் காணப்படுகிறார்கள். ஆனால் ஐந்து பேர் ஆயத்தமில்லாமல் இருக்கிறார்கள். ஐந்துபேர் திகைத்து, பயந்து, விருந்து சாலைக்கு வெளியே நிற்கப்போகிறார்கள்.

கடைசி நாளில் அநேகர், “உம்முடைய சமுகத்தில் போஜனபானம் பண்ணினோமே, நீர் எங்கள் வீதிகளில் போதகம் பண்ணினீரே” ‘ கர்த்தாவே! கர்த்தாவே! உமது நாமத்தினாலே தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தோம் அல்லவா? உமது நாமத்தினாலே பிசாசுகளைத் துரத்தினோம் அல்லவா? உமது நாமத்தினாலே அநேக அற்புதங்களைச் செய்தோம் அல்லவா?” என்று சொல்லி, கிறிஸ்துவின் இராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்க அனுமதி கேட்பார்கள். ஆனால், “நீங்கள் எவ்விடத்தாரோ, உங்களை அறியேன் ..... என்னை விட்டு அகன்று போங்கள் ” என்று சொல்லிவிடுவார். லூக்கா 13:26,27; மத்தேயு 7:22. உலகத்தில் அவர்கள் கிறிஸ்துவோடு ஐக்கியத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க மாட்டார்கள்; அதனால் பரலோகப் பாஷையை அறியாதவர்களாகவும், அதின் மகிழ்ச்சியை அறியாதவர்களாகவும் இருப்பார்கள். “மனுஷனிலுள்ள ஆவியேயன்றி மனுஷரில் எவன் மனு ஷருக்குரியவைகளை அறிவான்? அப்படிப்போல, தேவனுடைய ஆவியேயன்றி, ஒருவனும் தேவனுக்குரியவைகளை அறியமாட் டான்.” 1கொரிந்தியர் 2:11.

மனிதர்களின் காதுகளில் விழுகிற வார்த்தைகளிலெல்லாம் “நான் உங்களை அறியேன்” என்கிற வார்த்தைகள் துக்கம் நிறைந்தவையாக இருக்கும். ஒருவர் அலட்சியம் செய்த ஆவியின் ஐக்கியம் மட்டுமே கலியாண விருந்தில் கலந்து கொள்ளும் சந்தோஷமிக்க கூட்டத்தாரோடு அவரை ஐக்கியமாக்கும். அந்தக் காட்சியில் அவர் பங்குபெற முடியாது. அதின் வெளிச்சம் குருடாய்போன கண்களில் விழுந்தது போலவும், அதின் இன்னிசை செவிடாய் போன காதுகளில் ஒலித்தது போலவும் இருக்கும். உலகத்தால் மரத்துப்போன இருதயத்திலே அதன் அன்பும் மகிழ்ச்சியும் எவ்வித மகிழ்ச்சியின் நாதத்தையும் உரு வாக்க முடியாது. பரலோகத்தின் ஐக்கியத்திலிருந்து உங்களுடைய தகுதியின்மையே உங்களைப் புறம்பாக்கிவிடும்.

‘இதோ, மணவாளன் வருகிறார்” என்ற சத்தம் கேட்டபிறகு எழும்பி, காலியான விளக்குகளை நிரப்ப முயன்றால், ஆண்டவ ரைச் சந்திக்க நாம் ஆயத்தப்படமுடியாது. இவ்வுலக வாழ்க்கை யில் கிறிஸ்துவுக்கு இடங்கொடுக்காமல், பரலோகத்தில் அவரோடு சேர்ந்து வாழ்வதற்குத் தகுதிப்படமுடியாது.

புத்தியுள்ள கன்னிகைகள் தீவட்டிகளோடு, பாத்திரங்களில் எண்ணெயும் வைத்திருந்ததாக உவமை சொல்கிறது. இரவில் காத்திருந்த நேரம் முழுவதும் அவர்களது விளக்கு மங்காமல் எரிந்து கொண்டிருந்தது. மணவாளனைக் கனப்படுத்தும்படி, பிரகாசத்தைக் கூட்டி வழங்குவதற்கு உதவியது. இருளிலே பிரகாசி த்தால், மணவாளனுடைய வீட்டிற்கும் கல்யாண விருந்திற்கும் செல்லக்கூடிய பாதையை வெளிச்சமாக்க உதவியது.

அதேபோல கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறவர்கள், இந்த உலகில் இருளுக்கு மத்தியில் ஒளி வீசவேண்டும். தேவவார்த்தையானது அதை ஏற்றுக்கொள்பவரின் வாழ்க்கையில் பரிசுத்த ஆவியானவர் மூலமாக மறுரூபமாக்குகிற ஒரு வல்லமையாக மாறுவதால், அது ஒளியாக இருக்கிறது. பரிசுத்த ஆவியானவர் தேவ்வார்த் தையின் நியதிகளை மனிதர்களுடைய இருதயங்களில் நாட்டி, தேவனுடைய பண்புகளை உருவாக்குகிறார். அவரது மகிமை யின் வெளிச்சம், அதாவது அவருடைய குணம் அவரைப் பின் பற்றுகிறவர்களிடமிருந்து பிரகாசிக்க வேண்டும். இவ்வாறு அவர்கள் தேவனை மகிமைப்படுத்த வேண்டும்; மணவாளனின் வீட்டிற்கும் தேவனுடைய நகரத்திற்கும் ஆட்டுக்குட்டியான வரின் கல்யாண விருந்திற்கும் செல்கிற பாதையை வெளிச்ச மாக்கவேண்டும்.

மணவாளன் நடுராத்தியில் வந்தார்; அது இராவிருட்டு நேரமாக இருந்தது. அதேபோல கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகையும், பூலோக வரலாற்றின் இருண்ட காலக்கட்டத்தில் நிகழும். மனுஷகுமாரனுடைய வருகைக்கு முன் உலகம் என்ன நிலையில் இருக்கும் என்பதை நோவாவின் நாட்களும் லோத்துவின் நாட்களும் காட்டுகின்றன. வேதவாக்கியங்கள் இந்தக் காலத்தைக் குறிப்பிடும்போது, “அநீதியினால் உண்டாகும் சகலவித வஞ்ச கத்தோடும் வல்லமையோடும் சாத்தான் செயல்படுவான் என்று சொல்கிறது. 2தெச 2:10. வேதகமாகப் பெருகி வருகிற அந்தகாரமும், பெருமளவில் காணப்படும் தீமைகளும், மத்துரோகங்களும், இந்தக் கடைசிக் கால மருட்சிகளும் சாத்தான் செயல்படுவதை தெளிவாகக் காட்டு கின்றன. அவன் உலகத்தை அடிமைத்தனத்திற்குள் வழிநடத் துவது மட்டுமல்லாமல், நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து வின் சபையாரெனச் சொல்வோரையும் கூட தன்னுடைய வஞ்சகங்களால் புளிக்கச்செய்து வருகிறான். இந்த மாபெரும் தேவதுரகமானது நடுராத்திரியின் இருளைப் போல தீவிரமடையும், இரட்டுத்துணியின் ச ன்னலைப்போல வெளிச்சம் ஊடுருவ முடியாதளவுக்கு இருக்கும். தேவமக்களுக்கு சாத்தியத்தினிமித்தம் அது கடுஞ்சோதனையின் இரவாகவும் அழுகையின் இரவாகவும் உபத்திரவத்தின் இரவாகவும் இருக்கும். ஆனால் அந்த இருளி லிருந்து தானே தேவனுடைய வெளிச்சம் பிரகாசிக்கும்.

அவர் “இருளிலிருந்து வெளிச்சத்தைப் பிரகாசிக்கச் செய்கிறார்.” 2கொரிந்தியர் 4:6. “பூமியானது ஒழுங்கின்மையும் வெறுமை புமாய் இருந்தது; ஆழத்தின் மேல் இருள் இருந்தது; தேவ ஆவியானவர் ஜலத்தின் மேல் அசைவாடிக்கொண்டிருந்தார். தேவன் வெளிச்சம் உண்டாகக்கடவது என்றார், வெளிச்சம் உண்டாயிற்று .ற” ஆதியாகமம் 1:2, 3. அதுபோல அந்த ஆவிக்குரிய அந்தகாரத்தின் இரவில் வெளிச்சம் உண்டாகக்கடவது... என்று தேவனுடைய சத்தம் பிறக்கும். அவர் தம் மக்களிடம், ‘எழும்பிப் பிரகாசி ; உன் ஒளி வந்தது, கர்த்தருடைய மகிமை உன் மேல் உதித்தது’ என்று சொல்கிறார். ஏசாயா 60:1.

“இதோ, இருள் பூமியையும், காரிருள் ஜனங்களையும் மூடும்; ஆனாலும் உன்மேல் கர்த்தர் உதிப்பார்; அவருடைய மகிமை உன்மேல் காணப்படும்.” ஏசாயா 60:2.

தேவனைப்பற்றிய தப்பெண்ணம்தான் அந்தகாரமாக பூமியைச் சூழ்ந்துள்ளது. அவருடைய குணம் பற்றிய அறிவை மனிதர்கள் இழந்து வருகிறார்கள். அவருடைய குணத்தை தவறாகப் புரிந்து கொண்டு, தவறாக விளக்கம் சொல்கிறாகள். தேவனிடமிருந்து ஒரு செய்தி புறப்படுகிற சமயம் இது; அந்தச் செய்தி பிரகாசிப் பிக்கிற ஆற்றலையும், இரட்சிக்கிற வல்லமையையும் பெற்றிருக் கும். அவருடைய குணத்தை அறிவித்தாக வேண்டும். இந்த உலகத்தின் அந்தகாரத்திற்குள் அவருடைய மகிமையின் வெளிச் சமும், அவருடைய நற்குணம் - இரக்கம் - கிருபை பற்றிய வெளிச்சமும் வீசவேண்டும்.

இந்த ஊழியத்தைத்தான் ஏசாயா தீர்க்கதரிசி பின்வருமாறு சொல்கிறார்: ‘ சீயோன் என்னும் சுவிசேஷகியே, நீ உயர்ந்த பர்வதத்தில் ஏறு ; எருசலேம் என்னும் சுவிசேஷகியே, நீ உரத்த சத்தமிட்டுக் கூப்பிடு, பயப்படாமல் சத்தமிட்டு, யூதா பட்டணங்களை நோக்கி: இதோ, உங்கள் தேவன் என்று கூறி, இதோ, கர்த்தராகிய ஆண்டவர் பராக்கிரமசாலியாக வருவார்; அவர் தமது புயத்தினால் அரசாளுவார்; இதோ, அவர் அளிக்கும் பலன் அவரோடேகூட வருகிறது; அவர் கொடுக்கும் பிரதிபலன் அவருடைய முகத்துக்கு முன்பாகச் செல்லுகிறது.’” ஏசாயா 40:9,10.

மணவாளனுடைய வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறவர்கள் “இதோ உங்கள் தேவன் ” என்று மக்களிடம் அறிவிக்க வேண்டும். இரக்கத்தின் கடைசி வெளிச்சத்தை, கருணையின் கடைசித் தூதை உலகத்திற்குக் கொடுக்கவேண்டும். தேவனுடைய அன்பை வெளிப்படுத்துவதுதான் அது. தேவ பிள்ளைகள் அவரது மகிமையை வெளிப்படுத்த வேண்டும். தேவனுடைய கிருபை தங்களுடைய வாழ்க்கையில் நிறைவேற்றியிருப்பதை தங்களுடைய வாழ்க்கையிலும் குணத்திலும் வெளிப்படுத்தவேண்டும்.

நீதியின் சூரியனுடைய வெளிச்சத்தை, சத்தியவார்த்தைகளைப் பேசுவது, பரிசுத்த கிரியைகளைச் செய்வது போன்ற நற்கிரியை களினால் பிரகாசிக்க வேண்டும்.

கிறிஸ்துவானவர், பிதாவினுடைய மகிமையைப் பிரதிபலிப்பவராக, அந்த ஒளியாக இந்த உலகத்திற்கு வந்தார். பிதாவை மனிதர்களுக்குக் காட்டுவதற்காக வந்தார். அவரைக் குறித்து, ” பரிசுத்த ஆவியினாலும் வல்லமையினாலும் ” அபிஷே கிக்கப்பட்டிருந்தார்; அவர், ‘நன்மை செய்கிறவராக” சுற்றித் திரிந்தார் என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. அப் 10:38. நாசரேத்தின் ஜெபாலயத்தில், “கர்த்தருடைய ஆவியானவர் என் மேலிருக் கிறார்; தரித்திரருக்குச் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிக்கும்படி என்னை அபிஷேகம் பண்ணினார்; இருதயம் நருங்குண்டவர்களைக் குணமாக்கவும், சிறைப்பட்டவர்களுக்கு விடுதலையையும், குருடருக்குப் பார்வையையும் பிரசித்தப்படுத்தவும், நொறுங்குண்ட வர்களை விடுதலையாக்கவும், கர்த்தருடைய அநுக்கிரக வருஷத்தைப் பிரசித்தப்படுத்தவும், என்னை அனுப்பினார் ” என்று சொன்னார். லூக்கா 4:18,19. இந்த ஊழியத்தைச் செய்யும் படியே தம் சீடர்களுக்குக் கட்டளையிட்டுள்ளார். ‘நீங்கள் உலகத்துக்கு வெளிச்சமாயிருக்கிறீர்கள். இவ்விதமாய், மனுஷர் உங்கள் நற்கிரியைகளைக் கண்டு, பரலோகத்திலிருக்கிற உங்கள் பிதாவை மகிமைப்படுத் தும்படி, உங்கள் வெளிச்சம் அவர்கள் முன்பாகப் பிரகாசிக்கக்கடவது” என்றார். மத்தேயு 5:14, 16.

இந்த ஊழியத்தையே ஏசாயா தீர்க்கதரிசியும் சொல்கிறார். ‘பசியுள்ளவனுக்கு உன் ஆகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொடுக்கிறதும், துரத்துண்ட சிறுமையானவர்களை வீட்டிலே சேர்த்துக்கொள்ளுகிறதும், வஸ்திரமில்லாதவனைக் கண்டால் அவனுக்கு வஸ்திரங்கொடுக்கிறதும், உன் மாம்சமானவனுக்கு உன்னை ஒளிக்காமலிருக்கிறதும் அல்லவோ எனக்கு உகந்த உபவாசம். அப்பொழுது விடியற்கால வெளுப்பைப் போல உன் வெளிச்சம் எழும்பி, உன் சுகவாழ்வு சீக்கிரத்தில் துளிர்த்து, உன் நீதி உனக்கு முன்னாலே செல்லும், கர்த்தருடைய மகிமை உன்னைப் பின்னாலே காக்கும்.” ஏசாயா 58:8.

இவ்வாறு ஆவிக்குரிய அந்தகாரத்தின் இரவில் தேவனுடைய மகிமை பிரகாசித்து, முடங்கி விழுந்தோரைத் தூக்கிவிடுவதிலும், துயரப்போடுவோரை ஆறுதல் படுத்துவதிலும் காணப்படும்.

உலகத்தாரின் துயரநிலையைக் கண்டு நம்மைச் சுற்றுமுள்ள அனைவருமே புலம்புவதைக் கேட்கிறோம். தேவையிலும் இக்கட்டிலும் இருப்போரை எப்பக்கத்திலும் காணமுடிகிறது. வாழ்க்கையின் கஷ்டங்களையும் துயரங்களையும் தணிக்கவும், அவற்றைப் போக்கவும் உதவுவது நம்முடைய கடமையாகும்.

பிரசங்கம் செய்வதைவிட நடைமுறை வாழ்க்கைதான் அதிக பயனளிக்கக்கூடியது. பசித்தோருக்கு ஆகாரமும் நிர்வாணிகளுக்கு உடையும், வீடில்லாதோருக்கு உறை விடமும் கொடுக்கவேண்டும். இதைவிட இன்னும் அதிகமாகச் செய்யும்படி அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். ஆத்துமாவின் தேவைகளை கிறிஸ்துவின் அன்பு மட்டுமே பூர்த்திச் செய்ய முடியும். கிறிஸ்து நம்மில் வாசஞ்செய்தால், தேவனுடைய பரிவு நம்முடைய இருதயங்களில் நிரம்பியிருக்கும். கிறிஸ்துவைப் போன்ற, ஊக்கமான அன்பின் ஊற்றானது அடைப்பு திறக்கப்படும்.

தேவையில் இருப்போருக்கு நம் பொருட்களால் உதவி செய்வது மட்டுமல்ல, அவர்களிடம் முகமலர்ச்சியோடு நடக்கவும், நம்பிக் கையான வார்த்தைகளைப் பேசவும், அன்போடு அவர்களுடைய கரங்களைப் பற்றிக்கொள்ளவும் தேவன் நம்மிடம் சொல்கிறார். வியாதியஸ்தர்களை கிறிஸ்து குணமாக்கினபோது, அவர்கள் மேல் தமது கரங்களை வைத்தார். அதுபோல நாம் நன்மை செய்யும்படி யாரிடம் செல்கிறோமோ அவர்களிடம் அவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்கவேண்டும்.

நம்பிக்கையிழந்த நிலையில் காணப்படுகிற அநேகர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மேல் மீண்டும் வெளிச்சம் வீசச் செய்யுங்கள். அநேகர் தைரியமிழந்த நிலையில் இருக்கிறார்கள். அவர்களிடத்தில் உற்சாகமான வார்த்தைகளைப் பேசுங்கள். அவர்களுக்காக ஜெபியுங்கள். ஜீவ அப்பம் தேவைப்படுகிற அநேகர் இருக்கிறார்கள். தேவவார்த்தையிலிருந்து அவர்களுக்கு வாசியுங்கள். பூமியன் எந்தத் தைலத்தாலும் நெருங்க முடியாத, எந்த வைத்தியனும் குணப்படுத்த முடியாத ஆத்தும பிணியில் அநேகர் இருக்கிறார்கள். அந்த ஆத்துமாக்களுக்காக ஜெபித்து, அவர்களை இயேசுவிடம் கொண்டு வாருங்கள். கீலேயாத்திலே தைலம் உண்டென்றும், அங்கே ஒரு வைத்தியர் இருக்கிறாரென்றும் அவர்களிடம் சொல்லுங்கள்.

வெளிச்சம் ஓர் ஆசீர்வாதம்; உலகளாவிய ஆசீர்வாதம்; நன்றி கெட்ட, பரிசுத்தமற்ற, ஒழுக்கங்கெட்ட ஓர் உலக்கிற்கு தன் பொக்கிஷங்களைப் பொழிகிறது. நீதியின் சூரியனும் அப்படித் தான். பாவ இருளும் துயரமும் வேதனையும் சூழ்ந்துள்ள உலகம் முழுவதுமே தேவ அன்பைக் குறித்த அறிவால் பிரகாசமடைய வேண்டும். பரலோக சிங்காசனத்திலிருந்து வீசுகிற வெளிச்சமான து எந்தப் பிரிவினருக்கும் அந்தஸ்தினருக்கு அல்லது பிரி வினருக்கும் கிடைக்காமல் இருக்கக்கூடாது.

நம்பிக்கையின் தூதையும் இரக்கத்தின் தூதையும் பூமியின் கடையாந்திர மட்டும் கொண்டு செல்லவேண்டும். சித்தமுள்ள எவரும், எழுந்து சென்று அவருடைய பெலத்தைப் பற்றிக் கொண்டு, அவரோடு சமாதானமாகலாம்; அவரும் அவனோடே சமாதானமாவார். தேவனை அறியாதவர்கள் இனியும் நடுராத் திரியின் அந்தகாரத்தில் சிக்கிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. நீதியின் சூரியனுடைய பிரகாசமிக்க ஒளிக்கதிர்கள் வரும்போது இருள் அகன்றுவிடும். நரகத்தின் வல்லமை மேற்கொள்ளப்பட்டாயிற்று.

எவனும் தான் பெற்றிராத ஒன்றை இன்னொருவனுக்கு வழங்க முடியாது. தேவனுடைய ஊழியத்தைப் பொறுத்தவரை, மனிதன் எதையும் துவக்க முடியாது. மனிதன் தன்னுடைய சொந்தமுயற் சியால், தேவனுக்காக விளக்கேந்தி செல்பவனாக தன்னை மாற்ற முடியாது. பரலோகத்தூதுவர்கள் பொன்னிற எண்ணெயை பொற் குழாய்கள் மூலமாக ஆசரிப்புக் கூடார குத்துவிளக்கின் பொற்கிண்ணத்திற்குள் செலுத்தவேண்டும். அப்போது பிரகாசமிகுந்த தீபம் தொடர்ந்து எரியும். மனிதனுக்குள் தொடர்ந்து செலுத்தப்படுகிற தேவ அன்புதான் அவன் வெளிச்சத்தைக் கொடுப்பதற்கு உதவுகிறது. விசுவாசத்தால் தேவனோடு இணைக்கப்பட்டுள்ள அனைவருடை உள்ளங்களிலும் அன்பென்னும் பொன்னிற எண்ணெய் தாரளமாக ஊற்றப் படுகிறது; அது தன் பிரகாசத்தை நற்கிரியைகளிலும், மெய்யான - மனப்பூர்வமான தேவசேவையிலும் வெளிப்படுத்தவேண்டும்.

பரிசுத்த ஆவியானவர் எனும் மாபெரும், அளவிடமுடியாத ஈவில் பரலோக வாய்ப்புளங்கள் அனைத்தும் அடங்கியுள்ளன. அவருடைய கிருபையின் ஐசுவரியங்கள் பூமியிலுள்ள மனிதர்கள் மேல் பொழியப்படாமல் இருப்பதற்கான காரணம், தேவனுடைய ஏதாவது கட்டுப்பாட்டினால் அல்ல. அவற்றைப் பெற்றுக் கொள்ள எல்லா மனிதருமே சித்தமுள்ளவர்களாக இருந்தால், எல்லாருமே அவருடைய ஆவியால் நிரப்பப் படுவார்கள்.

தேவனுடைய கிருபையின் பொக்கிஷங்களையும், கிறிஸ்துவின் ஆராய்ந்து முடியாத ஐசுவரியங்களையும் உலகத்திற்குத் தேவன் தெரிவிக்கும்படி ஜீவனுள்ள ஊடகங்களாக விளங்குகிற சிலாக் கியத்தை ஒவ்வொரு ஆத்துமாவுக்கும் கொடுத்திருக்கிறார். உலகத்திற்கு தம்முடைய ஆவியையும் குணத்தையும் வெளிப்படுத்திக் காட்டுகிற பிரதிநிதிகளா வாழ்வேண்டும் என்பதைத் தவிர அவர் அதிகமாக விரும்புவது வேறு எதுவும் இல்லை . இரட்சகருடைய அன்பு மனிதர்கள் மூலம் வெளிப்படுவதைக் காட்டிலும் இந்த உலகத்திற்கு அதிகம் தேவைப்படுவது எதவும் இல்லை. மனித இருதயங்களில் மகிழ்ச்சி யையும் ஆசீர்வாதத் தையும் கொடுக்கிற பரிசுத்த எண்ணெயை ஊற்று கிற ஊடகங்களுக்காக பரலோகம் முழுவதும் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

தம்முடைய சபையானது இம்மானுவேலின் மகிமையைப் பெற்ற, உலகத்தின் ஒளியானவரால் பிரகாசமாக்கப்பட்ட, மறுரூபமாக்கப்பட்ட சரீரமாக விளங்குவதற்கு ஒவ்வோர் ஏற்பாட்டையும் கிறிஸ்து செய்திருக்கிறார். ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனும் வெளிச்சத்தையும் சமாதானத்தையும் பெற்று, ஆவிக்குரிய சூழலால் நிறைந்திருக்க வேண்டுமென்பதே அவருடைய சித்தம். அவருடைய சந்தோஷத்தை நம்முடைய வாழ்க்கையில் நாம் வெளிப்படுத்த அவர் விரும்புகிறார்.

ஆவியானவர் உள்ளுக்குள் வாசஞ்செய்வதை, நிரம்பி வழிகிற பரலோக அன்பு காட்டிவிடும். தங்களை தங்கி அர்ப்பணித்துள்ள மனிதர்கள் மூலம் தேவனுடைய பரிபூரணமானது மற்றவர்களுக்கும் வழங்கப்படும்.

“நீதியின் சூரியனுடைய செட்டைகளின்கீழ் ஆரோக்கியம் இருக்கிறது.” மல்கியா 4:2. எனவே ஒவ்வொரு மெய்யான சீடனிட மிருந்தும் ஜீவனுக்கும், தைரியத்திற்கும், உதவி செய்வதற்கும், மெய்யாகக் குணமாக்குவதற்கும் ஏதுவான தாக்கம் பரவிச்செல்ல வேண்டும்.

கிறிஸ்துவின் மார்க்கமென்பது, பாவமன்னிப்பு மட்டும் அடங்கிய ஒன்றல்ல; நம்முடைய பாவங்களை அகற்றிவிட்டு, அந்த இடத்தில் பரிசுத்த ஆவியின் கிருபைகளில் நிரப்புவதாகும். தேவன் பிரகாசிக்கச் செய்கிற, தேவனில் களிகூறுகிற அனுபவ மாகும். சுயமானது முற்றிலும் அகன்று, கிறிஸ்துவின் பிரசன்னத் தால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அனுபவமாகும். கிறிஸ்து ஆத்துமாவில் ஆட்சி செய்யும்போது, அங்கு பரிசுத்தமும், பாவத்திலிருந்து விடுதலையும் காணப்படும். சுவிசேஷம் முன்வைக்கிற மகிமையும் பூரணமும் முழுமையும் வாழ்க்கையில் நிறைவேறி யிருக்கும். இரட்சகரை ஏற்றுக்கொண்டதுமே பூரண சமாதான மும், பூரண அன்பும், பூரண நிச்சயமும் கொளுந்துவிட்டு எரியும். கிறிஸ்துவின் குணத்தின் அழகும் நறுமணமும் வாழ்க்கையில் வெளிப்படும் போது, இந்த உலகத்தை இரட்சிக்கும்படி தேவன் மெய்யாகவே தம்முடைய குமாரனை அனுப்பினார் என்பதை அது சாட்சியிடும்.

கடும்பிராயசப்பட்டு வெளிச்சம் வீசும்படி கிறிஸ்து தம்முடைய சீடர்களுக்குக் கட்டளையிடவில்லை. உங்கள் வெளிச்சம் பிரகாசி க்கக்கடவது என்று சொல்கிறார். நீங்கள் கிறிஸ்துவின் கிருபையைப் பெற்றிருந்தால், அந்த வெளிச்சம் உங்களுக்குள் இருக்கும். இருளை ஊடுருவிச்சென்று, அதை அகற்றும்படி வெளிச்சம் வீசும். உங்களது செல்வாக்கு வட்டத்திற்குள் பிரகாசிக்காமல் உங்களால் இருக்க முடியாது.

மனிதர்கள் அவருக்குரிய மகிமையை வெளிப்படுத்தும்போது, அது பரலோகத்தை மனிதர்களுக்கு அருகில் கொண்டுவரும்; இரட்சகர் வாசஞ்செய்கிற ஒவ்வோர் ஆத்தும ஆலயத்திலும், அதன் உட்புறங்கள் எவ்வளவு அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன என்பது காணப்படும். கிறிஸ்து வாசஞ்செய்வதால் காணப்படும் மகிமை யைக் கண்டு, மனிதர்கள் தங்களையே தத்தம் செய்வார்கள். இவ்வாறு தேவனை ஏற்றுக்கொண்ட அநேக ஆத்துமாக்கள், தொடர்ந்து துதியையும் ஸ்தோத்திரத்தையும் ஏறெடுக்கும் போது, மாபெரும் கொடையாளராகிய ஆண்டவரை அவை மீண்டும் செ ன்றடையும்.

‘எழும்பிப் பிரகாசி; உன் ஒளி வந்தது, கர்த்தருடைய மகிமை உன்மேல் உதித்தது.” ஏசாயா 60:1. மணவாளனைச் சந்திக்க புறப்பட்டுச் சென்றவர்களுக்கு இந்தத் தூது கொடுக்கப்படுகிறது. மிகுந்த மகிமையோடும் வல்லமையோடும் கிறிஸ்து வருகிறார். தம்முடைய மகிமையோடும் தம் பிதாவின் மகிமை யோடும் அவர் வருகிறார். சகல பரிசுத்த தூதர்களோடுங்கூட வருகிறார். உலகம் முழுவதும் இருளில் மூழ்கிக்கிடக்கும் போது, பரிசுத்தவான்கள் வாசஞ்செய்கிற இடங்களில் வெளிச்சம் இருக் கும். அவரது இரண்டாம் வருகைக்கான முதல் வெளிச்சத்தை அவர்கள் அடையாளம் கண்டுவிடுவார்கள். அவருடைய மகிமையிலிருந்து பிரகாசமான ஒளிக்கதிர்கள் புறப்படும்; மீட்பராகிய கிறிஸ்துவைச் சேவித்த அனைவருமே அவரைக் கண்டு பரவச மடைவார்கள். துன்மார்க்கர் அவரது பிரசன்னத்தினின்று ஓடும் போது, கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறவர்கள் களி கூருவார்கள். முற்பிதாவாகிய யோபு கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகையை நோக்கிப்பார்த்தவராக : “அவரை நானே பார்ப்பேன்; அந்நிய கண்கள் அல்ல, என் கண்களே அவரைக் காணும்” என்று சொன்னார். யோபு 19:27. கிறிஸ்துவை உண்மையாகப் பின்பற்றுகிறவர்களுக்கு அவர் அன்றாடத் துணையாகவும், நன்றாகப் புரிந்துவைத்திருக்கும் நண்பராகவும் இருந்துள்ளார். அவர்கள் எப்போதும் தேவனிடம் பேசி, நெருக்கமான உறவுள்ளவர்களாக வாழ்ந்தார்கள். அவர்கள் மேல் கர்த்தருடைய மகிமை உதித்திருந்தது. இயேசு கிறிஸ்துவின் முகத்திலுள்ள தேவனுடைய மகிமையின் அறிவைப்பற்றிய வெளிச்சமானது அவர்களிலே பிரதிபலித்தது. இப்போது பூரண பிரகாசத்தோடும், மகிமையோடும் ஜொலித்த மகத்துவம் பொருந்திய ராஜாவைக் கண்டு களிகூருகிறார்கள். பரலோகத் தைப்பற்றியே தங்கள் இருதயங்களில் சிந்தித்து வந்ததால், பரலோக ஐக்கியத்திற்கு தங்களை ஆயத்தப்படுத்தியிருந்தார்கள்.

நீதியின் சூரியனுடைய பிரகாசம் தங்கள் மேல் ஜொலிக்க, தங்களது தலைகளை உயர்த்தினவர்களாக, தங்களுடைய மீட்பு சமீபித்துவிட்டதைக் கண்டு களிகூர்ந்தவர்களாக. இதோ, இவரே நம்முடைய தேவன்; இவருக்காகக் காத்திருந்தோம், இவர் நம்மை இரட்சிப்பார் என்று சொல்லி, மணவாளனைச் சந்திக்கப் புறப்பட்டுப் போகிறார்கள். ஏசாயா 25:9.

” அப்பொழுது திரளான ஜனங்கள் இடும் ஆரவாரம் போலவும், பெருவெள்ள இரைச்சல் போலவும், பலத்த இடி முழக்கம் போலவும், ஒரு சத்தமுண்டாகி : அல்லேலூயா, சர்வவல்லமையுள்ள தேவனாகிய கர்த்தர் ராஜ்யபாரம் பண்ணுகிறார். நாம் சந்தோஷப்பட்டுக் களி கூர்ந்து அவருக்குத் துதி செலுத்தக் கடவோம். ஆட்டுக்குட்டியானவருடைய கலியாணம் வந்தது, அவருடைய மனைவி தன்னை ஆயத்தம் பண்ணினாள். பின்னும், அவன் என்னை நோக்கி : ஆட்டுக்குட்டியானவரின் கலியாணவிருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டவர்கள் பாக்கியவான்கள் என்றெழுது என் றான்.” ஆட்டுக்குட்டியானவர் கர்த்தாதி கர்த்தரும் ராஜாதி ராஜாவுமாயிருக் (கிறார்); அவரோடு கூட இருக்கிறவர்கள் அழைக்கப்பட்டவர்களும் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களும் உண்மையுள்ளவர்களுமாயிருக்கிறார்கள்.” வெளிப்படுத்தல் 19:6-9; 17:14.