PAGLAPIT KAY KRISTO

Ellen G. White

Copyright © 2012, Ellen G. White Estate, Inc.

Table of Contents

Information about this Book

Paunang salita

Kabanata 1—Ang pag-ibig ng diyos sa tao

Kabanata 2—Kailangan natin si kristo

Kabanata 3—Pagsisisi

Kabanata 4—Pagpapahayag ng kasalanan

Kabanata 5—Pagtatalaga

Kabanata 6—Pananampalataya at pagtanggap

Kabanata 7—Pagsubok sa pagkaalagad

Kabanata 8—Paglaki hanggang kay kristo

Kabanata 9—Paggawa at buhay

Kabanata 10—Ang pakakilala sa diyos

Kabanata 11—Tanging karapatan ng pagdalangin

Kabanata 12—Dapat gawin sa pag-aalinlangan

Kabanata 13—Nagagalak sa panginoon

Information about this Book

Overview

This eBook is provided by the Ellen G. White Estate. It is included in the larger free Online Books collection on the Ellen G. White Estate Web site.

About the Author

Ellen G. White (1827-1915) is considered the most widely translated American author, her works having been published in more than 160 languages. She wrote more than 100,000 pages on a wide variety of spiritual and practical topics. Guided by the Holy Spirit, she exalted Jesus and pointed to the Scriptures as the basis of one’s faith.

Further Links

A Brief Biography of Ellen G. White

About the Ellen G. White Estate

End User License Agreement

The viewing, printing or downloading of this book grants you only a limited, nonexclusive and nontransferable license for use solely by you for your own personal use. This license does not permit republication, distribution, assignment, sublicense, sale, preparation of derivative works, or other use. Any unauthorized use of this book terminates the license granted hereby.

Further Information

For more information about the author, publishers, or how you can support this service, please contact the Ellen G. White Estate at mail@whiteestate.org. We are thankful for your interest and feedback and wish you God’s blessing as you read.

Paunang salita

Ang pamagat ng maliit na aklat na ito ang siyang nagsasabi ng kaniyang layunin. Itinuturo nito ang Pa- nginoong si Jesu-Kristo na siya lamang maaaring ma- katugon sa pangangailangan ng kaluluwa ng tao, at inaakay nito ang mga paa ng mga nag-aalinlangan at mga napilayan sa landas ng kapayapaan. Hakbang-hak- bang na pinapatnugutan nito sa daan ng kabuhayang Kristiyano ang isang naghahanap ng kabanalan upang matamo niya ang lubusang pagpapala na masusumpu- ngan sa ganap na pagpapasakop ng sarili at sa di-mati- tigatig na pagtitiwala sa biyayang nagliligtas ng Kaibi- gan ng mga makasalanan.

Ang mga aral na masusumpungan sa mga dahon nito ay mga nagdulot ng ginhawa at pag-asa sa mga naba- bagabag na kaluluwa, at tumulong sa mga sumusunod sa Panginoon upang makalakad sila na may lalong lu- bos na pagtitiwala at may lalong kagalakan sa mga ya- pak ng kanilang banal na Pangulo. Umaasa kami na maghahatid ito ng gayon ding pabalita sa marami pang nangangailagan ng gayon ding pagtulong.

Ang aklat na ito, na sinulat ng maykatha sa wikang Ingles, ay naisalin na sa 59 na iba’t ibang mga wika, at ang kabuoan ng naikalat nang mga sipi nito sa buong sanlibutan ay magkakaroon na ng 5,000,000. Magaga- lak marahil ang bumabasa nito na malaman na ito’y napasalin na rin sa wikang Bikol, Sebuan, Intsik, Iloka- no, Pampanggo, Ilonggo, at Kastila.

Ang siniping mga talata ng Biblia ay kinuha sa salin na karaniwang ginagamit sa wikang Tagalog, kung may naiiba man ay binabanggit ang kinunan nito.

Mga tagapaglathala

Kabanata 1—Ang pag-ibig ng diyos sa tao

Ang Kalikasan at ang banal na pahayag ay kapuwa nagpapatotoo sa pag-ibig ng Diyos. Ang Ama nating nasa langit ang siyang bukal ng buhay, ng karu- nungan, at ng kaligayahan. Masdan ninyo ang kahanga- hanga at maiinam na bagay ng kalikasan. Isip-isipin ninyo ang kataka-takang pagkakaangkop ng mga iyan sa mga pangangailangan at katuwaan, hindi lamang ng tao, kundi ng lahat ng nilalang na may buhay. Ang sinag ng araw at ang ulan, na nagpapagalak at nagpapa- ginhawa sa lupa, ang mga burol, dagat at kapatagan, ay pawang nagsasalita sa atin ng pag-ibig ng Lumalang. Ang Diyos ang nagbibigay ng mga kailangan ng lahat Niyang nilalang sa araw-araw. Narito ang maiinam na pangungusap ng mang-aawit:

“Ang mga mata ng lahat ay nangaghihintay sa Iyo;
At Iyong ibinibigay sa kanila ang kanilang pagkain sa ukol na panahon.
Iyong binubuksan ang Iyong kamay;
at sinasapatan Mo ang nasa ng bawa’t bagay na may buhay.”

Awit 145:15,16.

Ginawa ng Diyos ang tao na sakdal sa kabanalan at kasayahan; at ang magandang lupa, pagkapanggaling sa kamay ng Lumalang, ay walang bakas ng kasiraan o ani- no man ng sumpa. Ang pagsalansang sa kautusan ng Diyos—sa kautusan ng pag-ibig—ay siyang nagdala ng hi- nagpis at kamatayan. Gayon man, sa gitna ng kahira- pang ibinunga ng kasalanan, ay inihahayag pa rin ang [10] pag-ibig ng Diyos. Nasusulat na sinumpa ng Diyos ang lupa sa kapakanan ng Lao. Genesis 2:17. Ang tinik at ang da wag—mga kahirapan at mga pagsubok na siyang sanhi ng pagsusumakit at pag-aalaala sa buhay—ay iti- nakda sa kanyang ikabubuti, na pinaka isang bahagi ng pagsasanay na kailangan sa panukala ng Diyos, u- pang maiyangat siya mula sa kasiraan at pagkaaba na ginawa ng kasalanan. Nabulid man ang sanlibutan sa pagkakasala, ay hindi naman panay na kalungkutan at kahirapan ang lahat dito. Sa kalikasan na rin ay may mga pabalita ng pag-asa at aliw na buhat sa Diyos. Sa mga dawag ay may mga bulaklak, at ang mga tinik ay nangatatakpan ng mga rosas.

Ang diyos ay pag-ibig

Sa bawa’t bulaklak na namumukadkad, at sa bawa’t talbus ng damong sumisibol ay nasusulat: “Ang Diyos ay Pag-ibig” 1 Juan 4:8. Ang mga ibong kaibig-ibig na nagpapasaya sa himpapawid ng kanilang awit; ang may magagandang kulay na bulaklak na nagpapabango sa si- moy; ang matataas na punong-kahoy sa gubat pati ng kanilang luntiang mga dahon—lahat ng iyan ay nagpa- patoo ng pagmamahal at pagkakalinga ng Ama nating Diyos at sa Kanyang pagnanais na paligayahin ang Kanyang mga anak.

Inihahayag ang likas ng Diyos ng Kanyang salita. Siya na rin ang nagpahayag ng Kanyang hindi masu- kat na pag-ibig at habag. Noong idalangin ni Moises: “Ipakita Mo sa akin ang Iyong kaluwalhatian,” ay tu- mugon ang Panginoon: “Aking papangyayarihin ang Aking buong kabutihan sa harap mo.” Exodo 33:18, 19. Ito ang Kanyang kaluwalhatian. Ang Panginoon ay nagdaan [11] sa harapan ni Moises, at nagpahayag: “Ang Panginoon, ang Panginoong Diyos na puspos ng kahabagan at mapagkaloob, banayad sa pagkagalit, at sagana sa ka- awaan at katotohanan; na gumagamit ng kaawaan sa libu-libo, na nagpapatawad ng kasamaan, at ng pagsa- lansang.” Exodo 34:6, 7. Siya’y “banayad sa pagkagalit at sagana sa kagandahang-loob,” sapagka’t “Siya’y nalu- lugod sa kahabagan.” Jonas 4:2; Mikas 7:18.

Tayo’y natatali sa kanya

Itinali ng Diyos ang ating mga puso sa Kanya sa pa- mamagitan ng di-mabilang na mga tanda ng Kanyang pag-ibig sa langit at sa lupa. Sa pamamagitan ng mga bagay ng kalikasan, at ng pinakamataos at pinakama- sarap na pagmamahalan dito sa lupa na maaaring sumi- lid sa puso ng mga tao ay sinikap Niyang pakilala sa atin. Subali’t ang mga ito’y di-ganap na naglalara- wan ng Kanyang pag-ibig. Bagaman naibigay na ang lahat ng katunayang ito, ay binulag ng kaaway ng kabutihan ang mga pag-iisip ng mga tao, na anu- pa’t kinatakutan nila ang Diyos; ipinalagay na Siya’y mabagsik at hindi nagpapatawad. Hinila ni Satanas ang mga tao sa paniniwala na ang pangunang likas ng Diyos ay kabagsikan,—isang matigas na hukom, marahas at mahigpit na maniningil. Inilarawan niya ang Manglalalang na isang Diyos na laging nanunu- bok ng mga kamalian at pagkukulang ng mga tao, upang lapatan Niya sila ng mga hatol. Kaya nga, upang maalis ang maitim na sapot na ito, sa pamamagitan ng pagpapakita sa sanlibutan ng hindi matingkalang pag- ibig ng Diyos, ay naparito si Jesus upang tumahan sa gitna ng mga tao. [12]

Bumaba ang Anak ng Diyos mula sa langit upang ipakilala ang Ama. “Walang taong nakakita kailan man sa Diyos; ang bugtong na Anak, na nasa sinapu- punan ng Ama, siya ang nagpakilala.” Juan 1:18. “Sino may hindi nakakilala sa Ama, kundi ang Anak, at yaong ibiging pagpahayagan ng Anak.” Mateo 11:27. Nang hilingin ng isa sa mga alagad na: “Ipakita Mo sa amin ang Ama, ay tumugon si Jesus: “Malaon nang pana- hong ako’y inyong nakakasama, at hindi mo Ako naki- kilala, Felipe? ang nakakita sa Akin ay nakakita sa Ama, bakit sinasabi mo: Ipakita Mo sa amin ang Ama?” Juan 14:8, 9.

Ang pakay ni jesus

Nang ilarawan ni Jesus ang Kanyang pakay sa pag- parito sa lupa, ay sinabi Niya: “Ako’y pinahiran Niya [ng Ama] upang ipangaral ang mabubuting balita sa mga dukha; Ako’y sinugo Niya upang pagalingin ang wasak na puso, at ipangaral sa mga bihag ang pagkalig- tas, at sa mga bulag ang pagkakita, upang bigyan ng ka- layaan ang nangaaapi.” Lukas 4:18, talatang Griego. Ito ang Kanyang gawain. Siya’y naglibot na guma- gawa ng mabuti, at pinagagaling ang lahat ng pinahihi- rapan ni Satanas. May mga nayong hindi nagkaroon sa isa mang bahay ng daing ng maysakit; sapagka’t nag- daan Siya roon at pinagaling Niya ang lahat ng may karamdaman. Ang Kanyang ginawa ay nagpatunay na Siya’y pinahiran ng langis ng Diyos. Ang pag-ibig, ha- bag, at pakikiramay ay nangahayag sa lahat Niyang ginawa; ang Kanyang puso ay may awang nakikiramay sa mga anak ng mga tao. Ibinihis Niya ang katutubo ng tao, upang madama Niya ang mga pangangailangan [13] ng sangkatauhan. Ang pinakadukha at pinaka- mababa ay hindi nangilag na lumapit sa Kanya. Pati ng maliliit na bata ay naganyak na lumapit sa Kanya. Ibig nila ang sumampa sa Kanyang mga tuhod, at tumitig sa Kanyang mapag-isip na mukha, na naglili- wanag sa pag-ibig.

Nagsalita si jesus na may pag-ibig

Hindi pinigil ni Jesus kahi’t isang salita ng katoto- hanan, bagkus lagi Niyang binibigkas ito sa pag-ibig. Gumamit Siya ng pinakamalaking katalinuhan, pag- kukuro, at mahabaging pagaasikaso, sa Kanyang paki- kisama sa mga tao. Kailan man ay hindi Siya nagwa- lang-pakundangan; hindi Siya nagsalita ng anumang mabigat na pangungusap; hindi Niya sinaktan, nang hindi kailangan ang damdamin ng mararamdaming kaluluwa. Hindi Niya pinagwikaan ang kahinaan ng tao. Sinalita Niya ang katotohanan, nguni’t laging na- bibilot ng pag-ibig. Hinamak Niya ang pagpapaimba- baw, kawalan ng pananampalataya, at kasamaan; data- puwa’t may luha ang Kanyang tinig sa pagbigkas Niya ng matatalas na pagsansala. Tinangisan Niya ang Jerusalem, ang bayan Niyang minamahal, na ayaw tumanggap sa Kanya, na siyang Daan, Katotohanan at Buhay. Kanilang tinanggihan Siya na Tagapagligtas, datapuwa’t pinagpakitaan Niya sila ng malumanay na kaawaan. Sa Kanyang kabuhayan ay tinatanggihan ang sarili, at inaalaala ang mga iba. Bawa’t kaluluwa’y mahalaga sa Kanyang paningin. Bagaman laging su- masa Kanya ang banal na karangalan, ay yumukod Siyang may malumanay na pag-ibig sa bawa’t kaanib ng sambahayan ng Diyos. Nakita Niya na ang lahat [14] [15] ng tao ay mga kaluluwang waglit, at gawain Niya ang sila’y iligtas.

Iyan ang likas ni Kristo alinsunod sa inihayag ng Kanyang kabuhayan. Iyan ang likas ng Diyos. Mula sa puso ng Ama ay bumukal ang mga daloy ng banal na pagmamahal, na nahayag kay Kristo, at umagos sa mga anak ng mga tao. Si Jesus, ang mahabaging Tagapag- ligtas, ay Diyos na “nahayag sa laman.” 1 Timoteo 3:16.

Naparito siya upang tayo’y matubos

Upang tayo’y matubos ay nabuhay, nagbata at na- matay si Kristo. Siya’y naging isang “Tao sa kapang- lawan,” upang makabahagi tayo ng walang-hanggang katuwaan. Pinahintulutan ng Diyos na ang Kanyang sinisintang Anak, puspos ng biyaya at katotohanan, bu- hat sa isang sanlibutang hindi mailarawan ang kaluwalhatian, ay pumarito sa isang sanlibutang dinungi- san ng kasalanan, at pinadilim ng kamatayan at ng sumpa. Pinahintulutan Niyang iwan ang sinapupu- nan ng Kanyang pag-ibig, ang pagsamba ng mga ang- hel, upang magbata ng kahihiyan, tuya, paghamak, poot, at kamatayan. “Ang parusa ng tungkol sa ating kapayapaan ay nasa Kanya; at sa pamamagitn ng Kanyang mga latay ay nagsigaling tayo.” Isaias 53:5. Mas- dan ninyo Siya sa ilang, sa Getsemane, sa krus! Pinasan ng walang dungis na Anak ng Diyos ang bigat ng kasalanan. Siyang nakasama ng Ama ay nakaramdam sa Kanyang kaluluwa ng kakila-kilabot na pagkakahiwalay ng Diyos at ng tao, dahil sa gawa ng kasalanan. Ito ang naging dahil kung kaya namutawi sa Kanyang mga labi ang kalungkut-lungkol na panambitan: “Diyos Ko, Diyos Ko, bakit Mo Ako pinabayaan?” Mateo 27:46. [16] Ang bigat ng kasalanan, ang pagkadama sa nakapangi- ngilabot na kalakihan nito, at ang paghihiwalay na gina- wa sa tao at sa Diyos—ito ang nagwindang sa puso ng Anak ng Diyos.

Iniibig din tayong ama

Datapuwa’t hindi ginawa ang dakilang haing ito upang lumikha sa puso ng Ama ng isang pag-ibig sa tao, hindi upang papagnasain Siyang magligtas. Hin- ding-hindi! “Gayon na lamang ang pagsinta ng Diyos sa sanlibutan na ibinigay Niya ang Kanyang bugtong na Anak.” Juan 3:16. Iniibig tayo ng Ama, hindi dahil sa malaking pampalubag-loob, kundi itinaan Niya ang pampalubag-loob dahil sa iniibig Niya tayo. Si Kristo ang naging tagapamagitan upang maibuhos ng Ama ang Kanyang di matingkalang pag-ibig sa isang nasa- wing sanlibutan. “Na kay Kristo ang Diyos na pinaki- pagkasundo ang sanlibutan sa Kanya rin.” 2 Corinto 5:19. Nagbata ang Diyos na kasama ng Kaniyang Anak. Sa paghihirap sa Getsemane, sa pagkamatay sa Kalba- riyo, ang puso ng Walang-hanggang Pag-ibig ay siyang nagbayad ng halaga ng ating katubusan.

Iniibig ng ama ang anak

Sinabi ni Jesus: “Dahil dito’y sinisinta Ako ng Ama, sapagka’t ibinibigay Ko ang Aking buhay, upang ku- nin Kong muli.” Juan 10:17. Sa maliwanag na sabi ay, “Gayon na lamang ang pagsinta sa inyo ng Aking Ama, na anupa’t iniibig Ako ng lalong higit dahil sa ibinigay Ko ang Aking buhay upang kayo’y matubos. Sa Aking pagiging Kahalili at pagiging Ako ninyo, sa pamamagi- tan ng pagbibigay Ko ng Aking buhay, sa Aking pagako [17] sa inyong mga pagkakautang at sa inyong mga pag- salansang, ay naging mahal Ako sa Aking Ama; sa- pagka’t sa pamamagitan ng Aking pag-aalay, ang Diyos ay nagiging matuwid at taga aring-ganap ng mga su- masampalataya kay Jesus.”

Wala kundi ang Anak ng Diyos lamang ang maka- tutubos sa atin; sapagka’t Siya lamang na nagmula sa sinapupunan ng Ama ang siyang sa Ama’y makapag- papahayag. Siya lamang na nakakaalam ng taas at la- lim ng pag-ibig ng Diyos ang siyang makapagpapaki- lala nito. Wala, maliban sa walang-hanggang pagha- haing ginawa ni Kristo patungkol sa nagkasalang sanlibutan, ang makapagpapahayag ng pag-ibig ng Ama sa nawaglit na mga tao.

Ipinagkaloob ng ama ang kanyang anak

“Gayon na lamang ang pagsinta ng Diyos sa sanlibutan, na ibinigay ang Kanyang bugtong na Anak.” Siya’y ibinigay ng Ama, hindi lamang upang mabuhay sa gitna ng mga tao, magpasan ng kanilang mga kasalanan, at mamatay na pinaka haing patungkol sa ka- nila; Siya’y ibinigay sa sangkatauhang nagkasala. Ma- kikiisa si Kristo sa mga pangangailangan at mga kapa- kanan ng sangkatauhan. Siya na kasama-sama ng Diyos ay nakiugnay sa mga anak ng mga tao, sa pamamagitan ng mga panaling hindi malalagot kailan man. Hindi ikinahiya ni Jesus na “sila’y tawaging mga kapatid.” Heb. 2:11. Siya ang ating Hain, ang ating Pintakasi, ang ating Kapatid, na taglay ang ating anyong-tao sa harapan ng luklukan ng Ama, at sa buong panahong walang katapusan ay magiging kaisa ng taong Kanyang tinubos—ang Anak ng tao. At ang lahat ng ito ay upang [18] maiahon ang tao mula sa kasiraan at kaabaang likha ng kasalanan, upang mabakas sa kanya [sa tao] ang pag-ibig ng Diyos, at makabahagi sa ligaya ng kabanalan.

Ang halagang ibinayad sa pagtubos sa atin, ang hindi matingkalang paghahain ng ating Ama na nasa la- ngit sa pagbibigay ng Kanyang Anak upang mamatay para sa atin, ay nararapat magdulot sa atin ng marara- ngal na pagkakilala sa maaaring abutin natin sa pamamagitan ni Kristo. Nang makita ng kinasihang apostol na si Juan, ang taas, lalim, at luwang ng pag- ibig ng Ama sa napapahamak na sangkatauhan, ay su- mamba siyang lubos at gumalang; at palibhasa’y hindi siya makakita ng agpang na pangungusap upang ipa- hayag ang kadakilaan at kagandahan ng pag-ibig na ito, ay tinawagan niya ang sanlibutan upang ito’y mas- dan. “Masdan ninyo kung gaanong pag-ibig ang ipinag- kaloob sa atin ng Ama, upang tayo’y mangatawag na mga anak ng Diyos.” 1 Juan 3:1. Kaylaki ng pagpapa- halaga nito sa tao! Sa pamamagitan ng pagsuway, ang mga anak ng mga tao ay naging mga alipin ni Satanas. Sa pamamagitan ng pananampalataya sa tumutubos na alay ni Kristo ang mga anak ni Adan ay mangyayaring maging mga anak ng Diyos. Sa pagkakatawang-tao, ay itinaas ni Kristo ang katauhan. Ang nagkasalang mga tao ay napalagay sa lugar na maaari silang maging kara- pat-dapat sa pangalang “mga anak ng Diyos,” sa pamamagitan ng pakikiugnay kay Kristo.

Mahalagang pag-ibig

Ang ganitong pag-ibig ay walang kapantay. Mga a- nak ng Hari ng langit! Mahalagang pangako! Isipang dapat bulaybulayin ng taimtim! Walang kahambing [19] na pag-ibig ng Diyos sa isang sanlibutang hindi umi- big sa Kanya! Ang isipang ito ay may kapangyarihang bumihag sa kaluluwa, at umakay sa pag-iisip upang pasakop sa kalooban ng Diyos. Habang lalo’t lalo na- ting pinag-aaralan ang banal na likas, sa liwanag ng krus, ay lalo’t lalo nating makikita ang kahabagan, pag-ibig, at pagpapatawad, na nakakalagum ng pag- papantay-pantay at katuwiran, at higit at higit naman nating naliliwanagan ang di mabilang na mga katuna- yan ng isang pag-ibig na walang-hanggan, at isang ma- timyas na pagmamahal na malaki ang kalamangan sa nananabik na pakikiramay ng isang ina sa kanyang a- nak na suwail. [20] [21]

Kabanata 2—Kailangan natin si kristo

Sa Pasimula ay binigyan ang tao ng marangal na mga kapangyarihan at timbang na pag-iisip. Sakdal siya sa pagkatao at kaayon ng Diyos. Ang kanyang mga iniisip ay malinis, ang kanyang mga layunin ay banal. Datapuwa’t dahil sa pagsuway ay nabaligtad ang kanyang mga kapangyarihan, at kasakiman ang humalili sa pag-ibig. Malaki ang inihina ng kanyang pagkatao dahil sa kanyang pagsalansang, na anupa’t sa sarili niyang lakas ay hindi niya mapaglabanan ang kapangyarihan ng diyablo. Siya’y nabihag ni Satanas at mananatili sanang gayon magpakailan man, kung hindi namagitan ang Diyos. Layunin ng manunukso na baligtarin ang panukala ng Diyos sa pagkalalang sa tao, at punuin ang lupa ng kadalamhatian at kasiraan. At itinuturo niya na ang lahat ng kasamaang ito ay bunga ng pagkalalang ng Diyos sa tao.

Noong hindi pa nagkakasala ang tao, ay maligaya siyang nakikipag-usap sa Kanya na “kinatataguan ng lahat ng kayamanan, ng karunungan at ng kaala- man.” Colosas 2:3. Datapuwa’t nang siya’y magkasala na, ay hindi na siya nakasumpong ng ligaya sa kabana- lan, at sinikap niyang magkubli mula sa harapan ng Diyos. Ganiyan pa hanggang ngayon ang kalagayan ng pusong hindi nababago. Hindi kaayon ng Diyos at hindi nakakasumpong ng kaligayahan sa pakikipagsanggu- nian sa Kanya. Ang makasalanan ay hindi sasaya sa [22] harapan ng Diyos; iilag siya upang huwag makasama ng mga banal na anghel. Kung pahihintulutan siyang pumasok sa langit, ang langit ay walang maidudulot na kaligayahan sa kanya. Ang diwa ng di-sakim na pag- ibig na roo’y naghahari—na ang bawa’t puso ay tumutu- gon sa puso ng Walang-hanggang Pag-ibig—ay walang masasagid na tumutugong kuwerdas sa kanyang kaluluwa. Ang pag-iisip, ang interes, at ang mga layu- nin niya, ay magiging ibang-iba sa diwa ng mga tuma- tahan doong walang kasalanan. Siya’y magiging isang tinig na sisira sa matamis na himig ng sangkalangitan. Sa ganang kanya, ang langit ay magiging isang pook na pahirapan; iibigin niyang makubli mula sa Kanya na siyang liwanag doon, at panggitna ng kagalakan. Hindi ang makaharing pasiya ng Diyos ang naghihiwa- lay sa mga makasalanan sa langit; sila’y nangapa- labas dahil din sa hindi nila pagkakaangkop doon. Sa kanila ay magiging isang apoy na namumugnaw ang kaluwalhatian ng Diyos. Mamasarapin pa nila ang ka- pahamakan mangakubli lamang sila sa mukha Niya na namatay upang sila’y matubos.

Hindi natin maililigtas ang sarili

Kung sa ating mga sarili lamang ay hindi tayo ma- kakaahon sa balon ng kasalanang kinalulubugan natin. Masama ang ating mga puso, at hindi natin maba- bago. “Sinong makakakuha ng malinis na bagay sa marumi? Wala.” Job 14:4. “Ang kaisipan ng laman ay pakikipag-away laban sa Diyos,: sapagka’t hindi napasa- saklaw sa kautusan ng Diyos, at sa katotohanan man ay hindi nga mangyari.” Roma 8:7 Ang pinag-aralan, ang kabihasnan, ang niloloob, at ang pagsisikap ng tao [23] ay may kanya-kanyang kinauukulan, datapuwa’t sa pag- ahon sa kasalanan ay walang lakas ang lahat ng iyan. Mangyayaring magbunga ang mga iyan ng wastong ka- ugalian na pakitang tao, datapuwa’t hindi mababago ang puso; hindi malilinis ang mga bukal ng buhay. Kailangan munang magkaroon ng isang kapangyarihang gumagawa sa kalooban, isang bagong kabuhayang bu- hat sa itaas, bago maalis ang tao sa kasalanan at mailipat sa kabanalan. Ang kapangyarihang iyan ay si Kristo. Bi- yaya Niya lamang ang makabubuhay sa mga patay na sangkap ng kaluluwa, at makahahalina sa Diyos, sa kabanalan.

Kailangan ang pagbabago

Anang Tagapagligtas: “Maliban na ang tao ay ipa- nganak mula sa itaas,” malibang siya’y tumanggap ng bagong puso, mga bagong naisin, adhika, at layunin, na naghahatid sa isang bagong kabuhayan, “ay hindi niya makikita ang kaharian ng Diyos.” Juan 3:3. Ang pa- niniwala, na ang kailangan lamang ay ang paunlarin ang kabutihang katutubong nasa tao, ay parayang naka- papahamak. “Ang taong ukol sa laman ay hindi tuma- tanggap ng mga bagay ng Espiritu ng Diyos; sapagka’t ang mga ito ay kamangmangan sa kanya; at hindi niya nauunawa, sapagka’t ang mga yaon ay sinisiyasat ayon sa espiritu.” 2 Corinto 2:14.“Huwag kang magtaka sa a- king sinabi sa inyo: Kinakailangan ngang kayo’y ipa- nganak na muli.” Juan 3:7. Tungkol kay Kristo ay ga- nito ang nasusulat: “Nasa Kanya ang buhay, at ang buhay ay siyang ilaw ng mga tao,” ang tanging “pangalan sa silong ng langit, na ibinigay sa mga tao, na sukat nating ikaligtas.” Juan 1:4; Gawa 4:12. [24]

Hindi sapat ang unawain lamang ang kagandahang- loob ng Diyos, at malasin ang paglingap at pag-ibig- magulang ng Kanyang likas. Hindi sapat ang makilala ang karunungan at katarungan ng Kanyang kautusan, ni makitang ito’y natutungtong sa walang-hanggang si- mulain ng pag-ibig. Nakita ni apostol Pablo ang lahat ng ito, nang ipahayag niyang: “Sumasang-ayon ako na mabuti ang kautusan.” “Ang kautusan ay banal, at ang utos, ay banal, at matuwid, at mabuti.” Datapuwa’t dahil sa pait ng kanyang kapighatian, ay dinugtungan niya ng wikang: “Ako’y sa laman, na ipinagbili sa ila- lim ng kasalanan.” Roma 7:16, 12, 14. Kinasabikan niyang maabot ang kadalisayan, at ang katuwiran, na hindi niya maabut-abot sa sarili niyang lakas, at dahil dito’y sumigaw siya: “Abang tao ako! sino ang mag- liligtas sa akin sa katawan nitong kamatayan?” Roma 7:24. Iyan ang sigaw na, mula sa lahat ng lupain at sa lahat ng kapanahunan, ay namulas sa mga pusong na- bibigatan. Iisa lamang ang tugon sa kalahatan: “Na- rito ang Kordero ng Diyos, na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan.” Juan 1:29.

Ang karanasan ni jacob

Maraming sagisag ang ginamit ng Espiritu ng Diyos upang ilarawan ang katotohanang ito, at upang ipa- liwanag sa mga kaluluwang nangananabik na maibsan ng pinapasang kasalanan. Noong si Jakob ay lumayas sa tahanan ng kanyang ama, pagkatapos na magkasala siya sa pagdaya kay Esau, ay nanglumo siya sapagka’t nakilala niya ang nagawa niyang kasalanan. Nang siya’y nag-iisa at lalaboy-laboy na malayo sa lahat niyang mi- namahal, ang isipang bukod na gumigiit sa kanyang [25] kalooban ay ang pangambang siya ay inihiwalay ng kanyang kasalanan sa Diyos, at tinanggihan na siya ng langit. Sa kalumbayan ay humiga siya sa lupa, nasa pa- libot niya ang mga burol, at sa itaas ay ang langit na maliwanag sa ningning ng mga bituin. Nang siya’y natutulog, ay isang kataka-takang liwanag ang tuma- ma sa kanyang paningin; at narito, buhat sa palanas ng lupang kanyang kinahihigan, ay mahabang hagdan ang mandi’y nakasandig sa pinto ng langit, at doo’y manhik-manaog ang mga anghel ng Diyos, samanta- lang mula sa kaluwalhatian sa itaas, ay narinig niya ang tinig ng Diyos na naghahatid sa kanya ng kaali- wan at pag-asa. Sa ganito’y nahayag kay Jakob yaong kinakailangan at pinananabikan ng kanyang kaluluwa—isang Tagapagligtas. Taglay ang tuwa at pasasalamat ay natanaw niyang nahayag ang isang paraan, na maka- pagsasauli sa kanya, na isang makasalanan, sa pakiki- pag-usap sa Diyos. Ang mahiwagang hagdan ng kanyang panaginip ay kumakatawan kay Jesus, na siyang tanging tagapamagitan sa pakikipag-usap ng Diyos sa tao.

Si kristo ang hagdan

Ito rin ang sagisag na tinukoy ni Kristo sa Kanyang pakikipag-usap kay Natanael, nang sabihin Niyang: “Makikita ninyong bukas ang langit, at ang mga anghel ng Diyos na nagmamanhik-manaog sa ulunan ng Anak ng tao.” Juan 1:51. Sa pagtaliwakas, ay inihiwalay ng tao ang kanyang sarili sa Diyos; naputol ang pag- kakaugnay ng lupa at ng langit. Sa malaking look na nakapagitan ay di maaaring magkaroon ng pagkakaug- nay. Datapuwa’t sa pamamagitan ni Kristo ang lupa ay [26] muling naparugtong sa langit. Taglay ni Kristo ang sariling kasakdalan, Kanyang nilagyan ng tulay ang look na ginawa ng kasalanan, upang maaring makipagta- lastasan sa tao ang mga anghel na tagapangasiwa, lni- uugnay ni Kristo ang taong nagkasala, mahina’t walang kaya, sa Bukal ng walang-hanggang kapangyarihan.

Datapuwa’t walang kabuluhan ang mga pagkasu- long na pinapangarap ng mga Lao, at walang marara- ting ang lahat ng pagsisikap na maangat ang sangkata- uhan, kung pababayaan nila ang tanging bukal ng pag-asa at tulong na itinaan sa sangkatauhang nagkasala. “Ang bawa’l mabuting kaloob, at ang bawa’t sak- dal na kaloob ay pawang buhat” sa Diyos. Santiago 1:17. Hiwalay sa Kanya ay walang tunay na magaling na likas. At ang tanging daan ng paglapit sa Diyos ay si Kristo. Ang sabi Niya: “Ako ang Daan, at ang Katotohanan, at ang Buhay: sino may hindi makalalapit sa Ama, kundi sa pamamagitan Ko.” Juan 14:6.

Ang buong langit ay umiibig sa atin

Ang puso ng Diyos ay nananabik sa Kanyang mga anak dito sa lupa taglay ang isang pag-ibig na malakas kay sa kamatayan. Sa pagbibigay ng Kanyang Anak, ay iginawad na Niya sa atin ang buong langit sa isang kaloob. Ang kabuhayan, kamatayan, at pamamagitan ng Tagapagligtas, ang pangangasiwa ng mga anghel, ang pamamanhik ng Espiritu ng Diyos, ang Ama na gumagawa ng higit sa lahat at sa pamamagitan ng lahat, ang walang likat na pagbabanty ng sangkalangi- tang mga anghel—ang lahat ng ito ay magkakasama sa ikatutubos ng tao. [27]

Oh! dili-dilihin nga natin ang kagila-gilalas na pag- papakasakit na ginawa dahil sa atin! Pahalagahan nga natin ang paggawa at ang lakas na iniuubos ng Langit upang mabawi ang nawawala, at maiuwi sa bahay ng Ama. Wala ng ibang lalong malakas na hangarin, at wala ng ibang lalong makapangyarihang kasangkapan na magagamit; ang napakalaking mga kagantihan sa paggawa ng mabuti, ang kaluguran sa kalangitan, ang pakikisama ng mga anghel, ang pakikipag-usap at pag- ibig ng Diyos at ng Kanyang Anak, ang pagkabunyi at paglaki ng lahat nating kapangyarihan sa buong pa- nahong walang katapusan—hindi baga mga pampa- sigla ang mga iyan upang sa ati’y mag-udyok na ibigay ang maibiging paglilingkod ng ating mga puso sa Lumalang at Tumubos sa atin?

Isang babalang ukol sa atin

At, sa kabilang dako, ang mga kahatulan ng Diyos na ipinahayag laban sa kasalanan, ang hindi maiiwasang paghihiganti, ang pagbaba ng ating pagkatao, at ang huling pagkawasak ay mga inihahayag sa salita ng Diyos upang babalaan tayo sa paglilingkod kay Satanas.

Hindi baga natin pahahalagahan ang kahabagan ng Diyos? Ano pang higit sa rito ang magagawa Niya? la- gay nga natin ang ating mga sarili sa tumpak na paki- kiugnay sa Kanya na umibig sa atin ng kahanga-ha- ngang pag-ibig. Tanggapin natin ang paraang inilaan sa atin upang mangatulad tayo sa Kanyang wangis, at masauli sa pakikisama ng mga anghel na tagapanga- siwa, sa pakikiisa at pakikipag-usap sa Ama at sa Anak. [28] [29]

Kabanata 3—Pagsisisi

Paanong magiging matuwid ang tao sa Diyos? Paanong magagawang matuwid ang makasalanan? Sa pamamagitan lamang ni Kristo maaring makaayon tayo ng Diyos, at ng kabanalan; nguni’t papaano tayo lalapit kay Kristo? Marami ang nangagtatanong ng ga- ya rin nang isinigaw ng maraming tao noong kaarawan ng Pentekostes, nang sila’y masumbatan sa kanilang mga kasalanan: “Anong gagawin namin;” Gawa 2:37. Ang unang salita sa isinagot ni Pedro ay: “Mangagsisi kayo.” Gawa 2:38. Sa ibang pagkakataon, hindi pa na- luluwatan pagkaraan nito, ay ganito ang kanyang si- nabi: “Mangagsisi kayo, at mangagbalik-loob, upang mangapawi ang inyong mga kasalanan.” Gawa 3:19.

Saklaw din ng pagsisisi ang pagkalungkot dahil sa kasalanan, at pagtalikod dito. Hindi natin tatalikdan ang pagkakasala, malibang nakikita natin ang pagka- makasalanan nito; hanggang hindi natin iyan tinatalik- dang buong puso, ay hindi tayo magkakaroon ng tu- nay na pagbabago sa ating kabuhayan.

Marami ang hindi nakauunawa ng tunay na likas ng pagsisisi. Marami ang nangalulungkot na sila’y nagka- sala, at gumagawa rin sila ng pagbabago sa labas, sapagka’t nangangamba silang ipaghihirap nila ang paggawa ng kamalian. Datapuwa’t ito’y hindi pagsisisi, ayon sa pakilala ng Biblia. Ikinahahapis nila ang pag- hihirap at hindi ang pagkakasala. Ganyan ang paghihirap [30] ni Esau, nang makita niyang nawala na sa kanya ang karapatan ng pagkapanganay, na hindi na niya makukuha pa magpakailan man. Sa pagkatakot ni Balaam sa anghel na may bunot na tabak na humahad- lang sa kanyang paglakad ay kinilala niya ang kanyang pagkakasala, baka mapahamak ang kanyang buhay; datapuwa’t walang wagas na pagsisisi dahil sa pagkakasala, walang pagbabago ng adhika, at walang pagkasu- klam sa kasamaan. Nang maipagkanulo na ni Judas Escariote ang kanyang Panginoon, ay sumigaw siya ng ganito: “Nagkasala ako sa aking pagkakanulo sa du- gong walang kasalanan.” Mateo 27:4.

Ang pagsisisi ni judas

Napilitan lamang ang kanyang kaluluwang salarin, na ipagtapat ang kanyang kasalanan, dahil sa pagkata- los niya ng nakatatakot na hatol at pagkakita niya sa nakahihilakbot na kaparusahan. Ang mga ibubunga niyaon ay siyang sa kanya’y pumuno ng pangingilabot, datapuwa’t sa kanyang kaluluwa ay wala niyaong ma- lalim at makadurog-pusong paghihimutok, dahil sa naipagkanulo niya ang walang dungis na Anak ng Diyos, at naitakwil niya ang Banal ng Israel. Nang si Paraon ay naghihirap sa ilalim ng mga hatol ng Diyos ay kinilala niya ang kanyang kasalanan upang makai- was siya sa iba pang kaparusahan, datapuwa’t muling hinamon niya ang Langit kapagkarakang mapatigil ang mga salot. Nangahapis silang lahat sa mga ibinu- nga ng kasalanan, datapuwa’t hindi ikinalungkot ang talagang pagkakasala.

Datapuwa’t pagka ang puso ay napahihinuhod sa kapangyarihan ng Espiritu ng Diyos, ay mabubuhay [31] ang budhi, at mababanaagan ng makasalanan, ang la- lim at kabanalan ng banal na kautusan ng Diyos, na siyang pinagtitibayan ng Kanyang pamahalaan sa langit at sa lupa. Ang “Ilaw na lumiliwanag sa bawa’t tao na pumaparito sa sanlibutan” (Juan 1:9), ay tu- matanglaw sa mga lihim na silid ng kalooban, at ang mga nakukubling bagay ng kadiliman ay nahahayag. Nasusumbatan ang puso at pag-iisip. Nababatid ng makasalanan ang Katuwiran ni Heoba, at nangingila- bot siyang humarap sa Sumasaliksik ng mga puso, na taglay niya ang kasalanan at karumihan. Nakikita niya ang pag-ibig ng Diyos, ang kagandahan ng kabanalan, at ang ligaya sa kalinisan; kinasasabikan niyang maging malinis at maisauli sa pakikiisa sa langit.

Ang pagsisisi ni david

Ang panalangin ni David pagkatapos na siya’y mag- kasala, ay nagpapakilala ng uri ng tunay na kalungku- tan dahil sa pagkakasala. Ang kanyang pagsisisi ay ta- pat at taimtim. Hindi nadungisan ng anumang pagsisi- kap na pangatuwiranan ang kanyang pagkakasala; ang panalangin niya ay hindi udyok ng pagnanasang ma- kaiwas sa nabibiting kahatulan. Nakita ni David ang laki ng kanyang pagsalansang; nakita niya ang karumihan ng kaniyang kaluluwa; kinasusuklaman niya ang kanyang kasalanan. Hindi lamang kapatawaran ang kanyang hiningi sa dalangin, kundi kalinisan din naman ng puso. Kinasabikan niya ang kaligayahan ng kabanalan—ang pagkasauli sa pakikiisa at pakikipag- usap sa Diyos. Ito ang pangungusap ng kanyang kalu- luwa:

“Mapalad siyang pinatawad ng pagsalansang,
na [32] tinakpan ang kasalanan.
Mapalad ang tao na hindi para- tangan
ng kasamaan ng Panginoon.
At walang pagda- raya ang diwa niya.”

Awit 32:1, 2.

Ang panalangin ni david

“Maawa Ka sa akin, Oh Diyos,
ayon sa Iyong kagan- dahang-loob:
Ayon sa karamihan ng Iyong malumanay
na kaawaan ay pinapawi Mo ang aking mga pagsalansang.
Hugasan Mo akong lubos sa aking kasamaan,
at linisin Mo ako sa aking kasalanan.
Sapagka’t kinikilala ko ang aking mga pagsalansang:
at ang aking kasalanan ay laging nasa harap ko.
Laban sa Iyo, sa Iyo lamang ako nagkasala,
at nakagawa ng kasamaan sa Iyong paningin:
upang Ikaw ay ariing ganap pag nagsasalita Ka.
At maging malinis pag humahatol Ka.
Narito, ako’y inanyuan sa kasamaan;
at sa kasalanan ay ipinaglihi ako ng aking ina.
Narito, Ikaw ay nagnanasa ng katotohanan sa mga loob na sangkap:
at sa kubling bahagi ay Iyong ipakikilala sa akin ang karunungan.
Linisin Mo ako ng hisopo, at ako’y magiging malinis:
hugasan Mo ako, at ako’y magiging lalong mabuti kaysa niyebe.
Pagparinggan Mo ako ng kagalakan at kasayahan;
upang ang mga buto na Iyong binali ay mangagalak.
Ikubli Mo ang Iyong mukha sa aking mga kasalanan,
at pawiin Mo ang aking lahat na mga kasamaan.
Lik- haan Mo ako ng isang malinis na puso,
Oh Diyos; at magbago Ka ng isang matuwid na espiritu sa loob ko.
Huwag Mo akong paalisin sa Iyong harapan:
at huwag Mong bawiin ang Iyong Santong Espiritu sa akin.
Iba- lik Mo sa akin ang kagalakan ng Iyong pagliligtas:
at alalayan ako ng kusang espiritu.
Kung magkagayo’y ituturo ko
sa mga mananalansang ang Iyong mga [33] lakad;
at ang mga makasalanan ay mangahihikayat sa Iyo.
Iligtas Mo ako sa salang pagbububo ng dugo,
Oh Diyos, Ikaw na Diyos ng aking kaligtasan;
at ang aking dila ay aawit ng malakas
tungkol sa Iyong katu- wiran.”

Awit 51:1-14.

Ang ganitong pagsisisi ay hindi kaya ng sarili nating kapangyarihan; ito’y natatamo sa pamamagitan lamang ni Kristo, na umakyat sa kaitaasan, at nagbi- gay ng mga kaloob sa mga tao.

Bakit marami ang nagkakamali

Sa bahaging ito’y marami ang nagkakamali, at dahil dito’y hindi nila tinatamo ang tulong na ibig ni Kristong ibigay sa kanila. Inaakala nilang hindi sila malalapit kay Kristo kundi muna sila mangagsisi, at ang pagsisisi ang nagbibigay daan upang sila’y mapa- tawad sa kanilang mga kasalanan. To too nga na ang pagsisisi ay una kay sa pagpapatawad ng mga kasalanan; sapagka’t bagbag at nagsisising puso lamang ang makararamdam na kailangan ang isang Tagapagligtas. Datapuwa’t dapat bagang hintayin ng makasalanang siya’y makapagsisi muna bago siya lumapit kay Jesus? Gagawin baga ang pagsisisi na isang hadlang sa makasalanan sa paglapit sa Tagapagligtas?

Hindi itinuturo ng Biblia na dapat munang magsisi ang makasalanan, bago niya matanggap ang paanyaya ni Kristo: “Magsiparito sa Akin, kayong lahat na na- ngapapagal at nangabibigatang lubha, at kayo’y aking papagpapahingahin.” Mateo 11:28. Kabutihang nag- mumula kay Kristo ang umaakay sa tunay na pagsisisi. Ang bagay na ito ay ipinaliwanag ni Pedro sa kanyang pahayag sa mga Israelita, nang kanyang sabihin: [34] “Siya’y pinadakila ng Diyos ng Kanyang kanang kamay upang maging Prinsipe at Tagapagligtas, upang mag- bigay ng pagsisisi sa Israel, at kapatawaran ng mga kasalanan.” Gawa 5:31. Hindi tayo makapagsisisi kung di gisingin ng Espiritu ni Kristo ang ating budhi, ga- ya rin naman ng tunay na hindi tayo mapatatawad kung wala si Kristo.

Si Kristo ang pinagbubuhatan ng bawa’t matuwid na hangarin. Siya lamang ang makapagtatanim sa puso ng poot sa kasalanan. Bawa’t pagkaibig sa katotohanan at kadalisayan, bawa’t pagkakilala sa ating sari- ling pagkamakasalanan, ay katibayang kinikilos ng Kanyang Espiritu ang ating puso.

Ang pag-asa ng makasalanan

Ani Jesus: “Ako, kung Ako’y mataas na mula sa lupa, ang lahat ng mga tao ay palalapitin Ko sa Akin din.” Juan 12:32. Sa makasalanan ay dapat ipakilala si Kristo, na siya ang Tagapagligtas na namatay dahil sa mga kasalanan ng sanlibutan; at habang tinitingnan natin ang Kordero ng Diyos sa krus ng Kalbariyo, ay unti-unti namang nalaladlad sa ating mga pag-iisip ang hiwaga ng pagtubos, at inaakay tayo sa pagsisisi ng ka- butihan ng Diyos. Sa pagkamatay ni Kristo dahil sa mga makasalanan, ay nagpakita Siya ng isang pag-ibig na hindi malirip; at sa pagtingin ng makasalanan sa pag-ibig na iyan, ay lumalambot ang kanyang puso, nakikilos ang kanyang pag-iisip, at nauudyukan ang kanyang kaluluwa na magsisi.

Tunay ngang maminsan-minsan ay ikinahihiya ng mga tao ang kanilang mga masasamang gawa, at dahil dito’y iniiwan na nila ang ilan sa masasama nilang [35] kaugalian, bago nila maalamang sila’y napapalapit kay Kristo. Datapuwa’t kailan man at nagsisikap silang magbagong buhay sa udyok ng isang tapat na pagnana- sang gumawa ng matuwid, ay kapangyarihan ni Kristo ang sa kanila’y umaakit. Isang impluensiyang hindi nila nahahalata ang gumagawa sa kalooban, at nabu- buhay ang budhi, at bumubuti ang kabuhayang hayag. At sa pag-akit sa kanila ni Kristo upang tumingin sa Kanyang krus, at masdan Siyang inulos ng kanilang mga kasalanan, ay sumisilid sa kanilang budhi ang utos. Ang katampalasanan ng kanilang pamumuhay, ang kasalanang nag-ugal sa kaluluwa, ay nahahayag sa kanila. Nakikilala nila ang katuwiran ni Kristo, at napapasigaw sila, “Ano nga ba ang kasalanan, at ito’y nangailangan ng ganitong paghahain upang matubos ang nagkasala? Ang buong pag-ibig, ang buong paghihirap, at ang buong pagpapakadustang ito kaya ay kinakailangan upang huwag tayong mangapaha- mak, kundi mangakaroon ng buhay na walang-hang- gan?”

Huwag tumutol

Maaaring tumutol ang makasalanan sa pag-ibig na ito, maaari siyang tumutol na lumapit kay Kristo; datapuwa’t pag hindi siya nagmatigas ay walang salang ma- kakabig siya kay Jesus; ang pagkakilala niya sa panu- kala ng pagliligtas ay siyang sa kanya’y aakay sa paa- nan ng krus upang magsisi sa kanyang mga kasalanan, na nagdulot ng mga kahirapang binata ng minamahal na anak ng Diyos.

Ang banal na kaisipang gumagawa sa mga bagay ng katalagahan ay siya ring nagsasalita sa mga puso ng [36] mga tao, at lumilikha ng napakalaking paghahangad na matamo ang hindi pa nila kinakamtan. Ang mga bagay ng sanlibutan ay hindi makapapawi ng kanilang pananabik. Pinamamanhikan sila ng Espiritu ng Diyos, na hanapin yaong mga bagay na tanging makapag- bibigay ng kapayapaan at kapahingahan—ang biyaya ni Kristo, na ligaya ng kabanalan. Sa pamamagitan ng mga impluensiyang nakikita at hindi nakikita, ay walang likat na gumagawa ang ating Tagapagligtas u- pang ilayo ang pag-iisip ng mga tao sa mga hindi naka- sisiyang kaligayahan ng pagkakasala, at ilipat sa mga pagpapalang hindi kumukupas kailan man, na nagi- ging kanila sa pangalan Niya. Sa lahat ng mga kalu- luwang ito na walang kabuluhang naghahanap ng ma- iinom sa mga sirang sisidlan ng sanlibutang ito, ay ganito ang pabalitang ipinadala ng Diyos: “Ang nau- uhaw ay pumarito; ang may ibig ay kumuhang walang bayad ng tubig ng buhay.” Apokalipsis 22:17.

Hingin ang tulong ng diyos

Kayong may pusong nauuhaw sa bagay na lalong mabuti kay sa maibibigay ng sanlibutang ito ay kilala- nin ninyo na ang kauhawang ito ay siyang tinig ng Diyos na nagsasalita sa inyong kaluluwa. Hingin ninyo sa Kanyang bigyan kayo ng pagsisisi, at ipakita sa in- yo si Kristo sa hindi matingkalang pag-ibig, at sa sak- dal na kadalisayan Niya. Sa kabuhayan ng Tagapagligtas ang mga simulain ng kautusan ng Diyos—ang pag-ibig sa Diyos at sa tao—ay ganap na nahayag ang kagandahang-loob at mapagbigay na pag-ibig na siyang buhay ng Kanyang kaluluwa. Sa pagtingin natin sa Tagapagligtas, at pagtama sa atin ng liwanag na nagbubuhat [37] sa Kanya, ay nakikita natin ang kasamaan ng ating mga puso.

Huwag purihin ang sarili

Maaaring, tulad ni Nikodemo, ay tinapik-tapik natin ang ating sarili, na sinasabi nating matuwid ang ating kabuhayan at wasto ang ating asal, at inaakala nating hindi na kailangang papagpakumbabain pa ang ating mga puso sa harapan ng Diyos, gaya ng ma- rapat gawin ng karaniwang makasalanan; datapuwa’t pagka sumisilay sa loob ng ating puso ang liwanag na nagmumula kay Kristo, ay makikita natin kung gaano karumi nga tayo; mapagkikilala natin ang kasakiman ng ating layunin, at ang pakikialit natin sa Diyos, na dumungis sa bawa’t kilos natin. Kung magkagayo’y makikilala nating katulad nga lamang ng maruru- ming basahan ang ating sariling katuwiran, at ang dugo lamang ni Kristo ang makahuhugas sa dungis ng ating mga kasalanan, at makababago ng ating mga puso upang mawangis sa Kanya.

Kung makita ng makasalanan ang sarili

Ang isang sinag ng kaluwalhatian ng Diyos, at ang isang kislap ng kadalisayan ni Kristo, na lumagos sa kaluluwa, ay mahapding naglalantad ng bawa’t patak ng karumihan, at nagbibilad ng kapintasan at buktot na likas ng tao. Pinalilitaw ang mga walang kabanalang pita, ang kataksilan ng puso, at ang karumihan ng mga labi. Ang pagtataksil ng makasalanan na niwawalang kabuluhan ang kautusan ng Diyos, ay ganap niyang nakikilala at ang diwa niya ay nahirapan, at nasasak- tan ng masaliksik na impluensiya ng Espiritu ng Diyos. [38] Kinasusuklaman niya ang kanyang sarili, samantalang tinitingnan niya ang dalisay at walang dungis na likas ni Kristo.

Nang matanaw ni propeta Daniel ang kaluwalhati- ang bumibilot sa sugong taga-langit na inutusan sa kanya, nanghina siya dahil sa nakilala niya ang kanyang kahinaan at kakulangan. Nang isalaysay niya ang nagawa sa kanya ng kahanga-hangang tanawin, ay ga- nito ang kanyang sinabi: “Nawalan ako ng lakas; sa- pagka’t ang aking kagandahan ay umuwi sa kasiraan at walang nanatiling lakas sa akin.” Daniel 10:8. Ang kaluluwang nakilos ng ganiyan ay mapopoot sa kanyang kasakiman, masusuklam sa kanyang pagkamaka- sarili at sa pamamagitan ng katuwiran ni Kristo, ay magsisikap na magtamo ng malinis na pusong kaayon ng kautusan ng Diyos at ng likas ni Kristo.

Karanasan ni pablo

Sinasabi ni Pablo, na “tungkol sa kabanalan na nasa kautusan”—kung ang pag-uusapan ay ang mga gawang nahahayag lamang—siya ay “walang kapintasan” (Fi- lipos 3:6); datapuwa’t nang matanaw niya ang likas na ukol sa espiritu ng kautusan, ay nakita niyang siya’y isang makasalanan. Kung hahatulan ng ayon sa titik ng kautusan, gaya ng ginagawang paggamil dito ng mga tao sa hayag na kabuhayan siya ay hindi nagkasa- la; datapuwa’t nang tingnan niya ang mga kalaliman ng banal na iniaatas ng kautusang ito, at nang makila niya ang kanyang sarili gaya ng pagkakita sa kanya ng Diyos, siya’y tumungong nagpapakumbaba, at nag- pahayag ng kanyang kasalanan. Ganito ang kanyang sinasabi: “Nang isang panahon, ako’y nabubuhay na [39] walang kautusan: datapuwa’t nang dumating ang utos ay muling nabuhay ang kasalanan, at ako’y namatay.” Roma 7:9. Nang makita niya ang likas na ukol sa espiritu ng kautusan, ay lumitaw ang kasalanan ayon sa tunay na kasuklam-suklam na kalagayan, at nawala ang kanyang pagmamapuri.

May iba’t-ibang timbang ang kasalanan

Hindi ipinalalagay ng Diyos na magkakasimbigat ang lahat ng kasalanan; sa Kanyang palagay, na gaya ng sa tao, ay may iba’t-ibang timbang ang kasalanan, nguni’t maging gaano man kaliit ang kamaliang ito at ang kamalian iyon sa pan ingin ng mga tao, ay walang kasalanang maliit sa paningin ng Diyos. Ang hatol ng tao ay may kinikilingan at hindi ganap; suba- li’t ibinibilang ng Diyos ang lahat ng bagay ayon sa tunay nilang kalagayan. Hinahamak ng tao ang mang- lalasing, at pinagsasabihan na ang kasalanan niya ang sa kanya’y maglalabas sa langit; samantalang ang ka- palaluan, kasakiman, at pag-iimbot ay madalas na pi- nababayaang hindi sinasaway. Datapuwa’t iyan ang mga kasalanang labang-laban sa Diyos; sapagka’t mga kaaway ng kanyang likas na magandang loob, ng pag- ibig na di mapag-imbot, na siyang malayang pina- iiral sa sandaigdigang hindi nagkasala. Siyang nahuhu- log sa nakahihiyang kasalanan ay maaaring makaram- dam ng kahihiyan at karalitaan at ng pagkukulang niya sa biyaya ni Kristo; subali’t ang kapalaluan ay hindi na- kakaramdam ng anumang pangangailangan, kaya’t ipi- ninid nito ang kanyang puso upang huwag makapa- sok si Kristo, at ang walang katumbas na mga pagpapa- lang ipinarito Niya upang ibigay. [40] [41]

Vaong kaawa-awang maniningil ng buwis na duma- langin, “Diyos, Ikaw ay mahabag sa akin, na isang makasalanan” (Lukas 18:13), ay nagpalagay na ang kanyang sarili ay napakasamang tao, at gayon din ang pa- lagay sa kanyang pangangailangan, at pasan ang kanyang kasalanan at kahihiyan ay humarap siya sa Diyos, at humingi ng awa. Bukas ang kanyang puso upang magawa ng Espiritu ng Diyos ang mabiyayang gawa, at mapalaya siya mula sa kapangyarihan ng kasalanan. Ya- ong palalo at mapag-aring matuwid na panalangin ng Pariseo ay nagpakilalang napipinid ang kanyang puso laban sa impluensiya ng Banal na Espiritu. Dahil sa ka- layuan niya sa Diyos, ay hindi niya nakilala ang kanyang karumihan, na katuwas ng wagas na kabanalan ng Diyos. Wala siyang naramdamang anumang pangangailangan, at wala siyang tinanggap na anuman.

Huwag maghintay na bumuti ang sarili bago magsisi

Kung makita ninyo ang inyong pagkamakasalanan, huwag ninyong hintayin pang bumuti ang inyong sarili. Kayrami ng nag-aakalang hindi pa sila ma- bubuti para makalapit kay Kristo! Inaasahan ba nin- ninyo ang bumuti sa pamamagitan ng sariling mga pagsisikap? “Makapagbabago baga ang Etiope ng kanyang balat, o ang leopardo ng kanyang batik? kung magkagayo’y mangakagagawa naman kayo ng mabuti, na mga bihasang gumawa ng masama?” Jeremias 13: 23. Sa Diyos lamang naroroon ang tulong para sa atin. Huwag na nating hintayin pa ang lalong malakas na pag-akit, ang lalong mabuting pagkakataon, o ang lalong banal na pagkahinahon. Wala tayong magagawa [42] sa ganang ating sarili. Dapat tayong lumapit kay Kristo sa talaga nating kalagayan.

Datapuwa’t huwag dayain ng sinuman ang kanyang sarili sa pag-aakalang dahil sa malaki ang pag-ibig at habag ng Diyos, ay ililigtas na Niya pati ang nangag- sitakwil sa Kanyang biyaya. Ang napakalabis na kasamaan ng kasalanan ay nasusukat sa liwanag lamang ng krus. Kapag iginigiit ng mga tao, na ang Diyos ay lub- hang napakabuti na anupa’t hindi Niya babayaang ma- pahamak ang makasalanan, tumingin sana sila sa Kal- bariyo. Sapagka’t liban doon ay wala ng paraan pang magagawa upang mailigtas ang tao, sa dahilang kung walang ganilong hain, ay hindi makaiiwas ang sangka- tauhan sa nakapagpapahamak na kapangyarihan ng kasalanan, at hindi rin maibabalik sa lipunan ng mga banal na nilalang—hindi mangyayaring sila’y muling tumanggap ng buhay na ukol sa espiritu—dahil nga di- to, kung kaya pinasan ni Kristo ang kasalanan ng ma- suwayin, at nagbatang kahalili ng makasalanan. Ang pag-ibig, pagbabata, at pagkamatay ng Anak ng Diyos, ay pawang nagpapatotoo ng kakila-kilabot na kalaki- han ng kasalanan, at nagpapahayag na walang paraan upang malayuan ang kapangyarihan nito, at walang pag-asa sa lalong malinis na kabuhayan, kundi sa pamamagitan nga lamang ng pagpapakupkop ng kaluluwa kay Kristo.

Walang kabuluhang dahilan

Maminsan-minsan ay nagdadahilan ang mga ayaw magsisi sa pagsasabi ng ganito, tungkol sa mga taong nagbabansag na Kristiyano: “Ako man ay kasimbuti nila. Sila’y hindi hihigit sa akin kung sa pagpipigil, sa [43] kahinahunan, o sa pagkamaingat sa kabuhayan. Sila’y maibigin sa kalayawan at mga mapagmalabis na gaya ko rin.” Sa gayo’y ang mga pagkukulang ng mga iba ay ginagawa nilang dahilan sa hindi nila pagganap ng kanilang tungkulin. Subali’t ang mga kasalanan at mga kapintasan ng mga iba ay hindi nagbibigay-laya sa ka- nino man; sapagka’t hindi tayo binigyan ng Panginoon ng isang nagkakamali at makataong huwaran. Ang walang dungis na Anak ng Diyos ang ibinigay na huwaran natin, at ang mga tumututol dahil sa mga ma- ling gawa ng mga taong nagbabansag na Kristiyano, ay siyang mga dapat magpakita ng lalong mabubuting kabuhayan at mararangal na halimbawa. Kung mala- ki ang kanilang pagkakilala tungkol sa kung ano ang dapat asahan sa isang Kristiyano, hindi baga lalong mabigat ang kanilang kasalanan? Naaalaman nila ang matuwid, datapuwa’t ayaw nilang gawin.

Mag-ingat sa pagpapaliban

Mag-ingat kayo sa pagpapaliban. Huwag ninyong ipagpaibang araw ang pagwawaksi ng inyong mga kasalanan, at paglilinis ng inyong puso, sa pamamagitan ni Jesus. Dito nagkakamali ang libu-libo, pagkakama- ling ikinawawaglit nila magpakailan man. Hindi ko na pag-uukulan dito ang kaiklian at di-kapanatagan ng buhay; subali’t may isang kakila-kilabot na kapangani- ban—isang kapanganibang hindi ganap na nauunawa—sa pagpapaliban ng pagpapasakop sa mga panawagan ng Banal na Espiritu ng Diyos, at pagpili sa kabu- hayang makasalanan; sapagka’t iyan nga ang kinauu- wian ng ganiyang pagpapaliban. Ang kasalanan gaano mang liit sa ating palagay, ay maaari lamang pagpasasaan [44] sa ikapapahamak magpakailan man. Ang hindi natin dinadaig ang dadaig sa atin, at siyang sa atin ay magpapahamak.

Walang maliit na kasalanan

Pinapaniwala ni Adan at ni Eva ang kanilang sarili, na sa napakaliit na bagay lamang na gaya ng pagkain ng bungang ipinagbawal ay hindi daraling ang gayong mga kakila-kilabot na kapahamakang ipinahayag ng Diyos. Datapuwa’t ang maliit na bagay na iyon ay pag- labag sa hindi mababago at banal na kautusan ng Diyos, at iyon ang naghiwalay sa tao sa Diyos, at nagbu- kas ng malalaking pinto ng kamatayan at di mabilang na kahirapan sa ating sanlibutan. Sa bawa’t panahon ay umiilanglang mula sa ating sanlibutan ang isang patuloy na daing ng kadalamhatian at ang buong nilalang ay dumadaing at nagdaramdam sa sakit na bu- nga ng pagsuway ng tao. Ang langit man ay nakaram- dam ng mga nagawa ng paghihimagsik ng tao sa Diyos. Ang Kalbariyo ay tumatayong pinaka-alaala ng na- pakalaking paghahaing kinailangan upang malunasan ang bunga ng pagkasalansang sa kautusan ng Diyos. Huwag nga nating ipalagay na isang maliit na bagay lamang ang kasalanan.

Ang kasalanan ay may pagtauli

Bawa’t gawang pagsalansang, bawa’t pagwawalang bahala o pagtanggi sa biyaya ni Kristo, ay may pagtauli sa inyong sarili; pinatitigas ang inyong puso, ipinanga- nganyaya ang inyong kalooban, pinapamamanhid ang inyong pagkakilala, at hindi lamang pinipigil kayo sa hangad na pakupkop, kundi pinapanghihina rin na- [45] man kayo upang hindi ninyo magawa ang pakupkop sa malumanay na pamamanhik ng Banal na Espiritu ng Diyos.

Mapanganib na gawain

Pinatatahimik ng marami ang kanilang budhing di- mapalagay sa pag-aakalang mababago nila ang sariling hilig na masama, kailan ma’t kanilang ibigin, inaakala nilang mangyayaring mapaglaruan na muna ang ipi- nag-aanyayang awa, at sa dakong huli, kung makilos ang puso’y saka magsisisi. Inaakala nilang pagkatapos na mapighati ang Espiritu ng biyaya, pagkatapos na mai- panig ang kanilang kapangyarihan kay Satanas, ay mababago pa nila ang kanilang daan pagdating ng isang sandali ng mapanganib na kagipitan. Datapuwa’t iyan ay hindi napakadaling gawin. Ang naranasan at ang natutuhan sa buong buhay, ay siyang ganap na humu- hugis ng likas, na anupa’t iilan na lamang ang magna- nasa pang tumanggap ng wangis ni Jesus.

Nakahihilakbot na babala

Kahi’l isang masamang likas, o isang makasalanang hangad, pagka palaging kinikimkim sa puso, ay siyang nagpapawalang-anuman sa kapangyarihan ng ebang- helyo. Bawa’t kasalanang ulit at ulit na ginagawa ay nagpapatabang ng loob ng tao sa Diyos. Ang taong nag- papakita ng katigasan ng loob gaya ng isang walang pa- nanampalataya, o nagpapakilala ng makunat na pagwa- walang bahala sa banal na katotohanan, ay nag-aani lamang ng bunga ng kanyang inihasik. Sa buong Biblia ay wala ng lalong nakahihilakbot na babalang laban sa pakikipaglaro sa kasamaan, kay sa mga pangungusap ng [46] pantas, na ang makasalanan ay “matatalian ng mga pa- nali ng kanyang kasalanan.” Kawikaan 5:22.

Gamitin ang kalooban

Si Kristo’y nahahandang magpalaya sa atin mula sa kasalanan, nguni’t hindi Niya pinipilit ang ating kalooban. Kung sa pamimihasa sa pagsalansang ay nahihi- lig na pati ang ating kalooban sa paggawa ng kasamaan, at hindi na natin ninanasang lumaya, kung ayaw na nating tanggapin ang Kanyang biyaya, ano pa ang magagawa Niya? Tayo na rin ang nagpahamak sa ating sarili dahil sa matigas nating pagtanggi sa Kanyang pag-ibig. “Narito, ngayon ang panahong ukol; narito, ngayon ang araw ng pagliligtas.” 2 Corinto 6:2. “Ngayon kung marinig ninyo ang Kanyang tinig, huwag ninyong papagmatigasin ang inyong mga puso.” Heb- reo 3:7, 8.

Binabasa ng diyos ang ating puso

“Ang tao ay tumitingin sa mukha, nguni’t ang Panginoon ay tumitingin sa puso” (1 Samuel 16:7), sa puso ng taong kinapapalooban ng nagpapangagaw na tuwa at lungkot, pusong lagalag at naliligaw na pinamama- hayan ng napakaraming karumihan at pagdaraya. A- lam ng Diyos ang mga nasa, adhika at layunin ng pusong ito. Dumulog nga kayo sa Kanya, kahi’t na marumi ang inyong kaluluwa. Gaya ng mang-aawit ay buksan ninyo ang mga pitak ng inyong puso sa matang hindi mapagkukublihan ng anumang bagay, at inyong sabihin: “Siyasatin Mo ako, Oh Diyos, at alamin Mo ang aking puso; subukin Mo ako at alamin Mo ang aking mga pag-iisip; at tingnan Mo kung may [47] anumang lakad ng kasamaan sa akin at patnubayan Mo ako sa daang walang-hanggan.” Awit 139:23,24.

Marami ang tumatanggap ng relihion sa isipan, na isang anyo ng kabanalan, samantala’y ang puso ay hindi nalilinis. Ganito ang inyong idalangin: “Likhaan Mo ako ng isang malinis na puso, Oh Diyos: at magbago Ka ng isang matuwid na espiritu sa loob ko.” Awit 51:10. Tapat na pakitunguhan ninyo ang inyong sariling kaluluwa. Kayo’y maging masigasig at mapilit gaya ng inyong gagawin kung nabibingit sa panganib ang inyong buhay. Ilo’y isang bagay na dapat pasiyahan ng inyong kaluluwa at ng Diyos, mabigyang pasiya magpaka- ilan man. Ang ipinalalagay na pag-asa, at hindi hihigit sa palagay lamang, ay siyang magpapahamak sa inyo.

Kailangan ang pagdalangin

Pag-aralan ninyo ang salita ng Diyos na may panana- langin. Sa pamamagitan ng kautusan ng Diyos at ng kabuhayan ni Kristo ay inihaharap sa inyo ng salitang iyan ang mga dakilang simulain ng kabanalan, na kung wala ng mga iyan “sinuman ay di makakikita sa Panginoon.” Hebreo 12:14. Ipinakikilala nito [ng salita ng Diyos] ng maliwanag ang kasalanan sa nagkasala, ma- linaw na itinuturo ang daan ng kaligtasan. Pakinggan nga ninyong tulad sa tinig ng Diyos na nagsasalita sa inyong kaluluwa.

Pagkakita ninyo sa laki ng inyong kasalanan, pag- kakita ninyo sa tunay ninyong kalagayan, ay huwag ka- yong mawalang-pag-asa. Mga makasalanan ang pinari- tuhan ni Kristo upang iligtas. Hindi natin pinakiki- pagkasundo ang Diyos sa atin, kundi—Oh kagila-gila- las na pag-ibig!—“Ang Diyos kay Kristo ay pinakipag- [48] kasundo ang sanlibutan sa Kanya rin.” 2 Corinto 5:19. Sa pamamagitan ng Kanyang malumanay na pag-ibig ay sinusuyo Niya ang mga puso ng namamali Niyang mga anak. Dito sa lupa ay walang pagtitiis ng magulang sa mga pagkukulang at mga pagkakamali ng Kanyang mga anak, na matutulad sa pagtitiis ng Diyos sa mga taong pinagsisikapan Niyang iligtas. Wala sinumang makatutulad sa Kanyang banayad na panunuyo sa ma- nanalansang. Walang labi ng tao na pinamutawihan ka- ilan man ng mga maibiging pagsuyo sa naliligaw ng higit sa Kanya. Ang lahat Niyang pangako at ang lahat Niyang babala, ay mga pahayag lamang ng kanyang di-mabigkas na pag-ibig.

Kung nanglulupaypay

Pagka sa inyo’y lumapit si Satanas upang sabihing kayo’y napakasamang makasalanan, tumingala kayo sa inyong Manunubos, at sabihin ninyo ang mga kagali- ngan Niya. Ang pagtingin sa Kanyang liwanag ang tu- tulong sa inyo. Kilalanin ninyo ang inyong kasalanan, nguni’t sabihin ninyo sa kaaway na: “Si Kristo Jesus ay naparito sa sanlibutan upang iligtas ang mga makasalanan” (1 Timoteo 1:15), at upang kayo’y mailigtas ng Kanyang walang kapantay na pag-ibig. Tinanong ni Jesus si Simon tungkol sa dalawang may utang. Ang una ay may utang sa kanyang panginoon na maliit na halaga, at ang ikalawa ay malaking halaga; datapuwa’t kapuwa niya pinatawad, at ngayo’y itinanong ni Kristo kay Simon kung sino sa dalawang may utang ang iibig ng malaki sa kanyang panginoon. Sumagot si Simon: “Yaong pinatawad niya ng lalong malaki.” Lukas 7:43. Tayong lahat naman ay totoong makasala- [49] nan nguni’t namatay si Kristo upang tayo’y mapata- wad. Ang mga karapatan ng Kanyang sakripisiyo ay sapat nang iharap sa Ama patungkol sa atin. Ang mga pinatawad Niya ng malaki ay siyang iibig sa Kanya ng malaki at magiging pinakamalapit sa Kanyang luk- lukan upang magpuri sa Kanya, dahil sa malaki Niyang pag-ibig at walang katumbas na pagpapakasakit. Kung kailan ganap nating nauunawa ang pag-ibig ng Diyos ay saka naman natin malinaw na napagkikilala ang kasamaan ng kasalanan. Pagka nakikita natin ang haba ng tanikalang ilinalawit para sa atin, pagka nauunawa natin ang hindi matutumbasang pagpapakasakit na ginawa ni Kristo patungkol sa atin, pinalalam- bot ang ating puso ng pagkahabag at pagsisisi. [50] [51]

Kabanata 4—Pagpapahayag ng kasalanan

“Siyang nagtatakip ng kanyang mga pagsalansang ay hindi giginhawa: nguni’t ang nagpapahayag at nag-iiwan ng mga yaon ay magtatamo ng kaawaan.” Kawikaan 28:13.

Ang mga kondisyon upang matanggap ang awa ng Diyos ay magaan at naaayon sa matuwid. Hindi tayo pinagagawa ng Panginoon ng mabibigat na bagay u- pang tamuhin natin ang kapatawaran ng kasalanan. Hindi na kinakailangang magpakapagod tayong mag- lakbay sa malayo o gumawa ng malaking penitensiya, upang maipagtagubilin ang ating mga kaluluwa sa Diyos ng langit o matubos kaya ang ating pagsalansang; kundi siyang nagpapahayag at nag-iiwan ng kanyang kasalanan ay magtatamo ng awa.

Anang apostol: “Mangagpahayagan nga kayo sa isa’l isa ng inyong mga kasalanan, at ipanalangin ng isa’t isa ang iba, upang kayo’y magsigaling.” Santiago 5:16. Ipagtapat ninyo sa Diyos ang inyong mga kasalanan, na siya lamang ang makapagpapatawad, at pag- katapos ay ang inyong mga kamalian sa isa’t isa. Kung kayo’y nakagawa ng ikinatisod ng inyong kaibigan o kapitbahay, ay dapat ninyong kilalanin ang inyong kamalian, at tungkulin naman niyang kayo’y patawarin. At pagkatapos ay humingi kayo sa Diyos ng kapatawaran, sapagka’t ang kapatid na inyong sinugatan ay ari ng Diyos, at sa pagsugat ninyo sa kanya ay nagkasala [52] kayo sa Lumalang at Tumubos sa kanya. Ang ganyang kalagayan ay napapaharap sa tanging tunay na Taga- pamagitan, na siya nating Dakilang Saserdote, na “Ti- nukso sa lahat ng mga paraan gaya rin naman natin, gayon may walang kasalanan,” at “nahahabag sa ating mga kahinaan” (Hebreo 4:15), at makalilinis ng ba- wa’t dungis ng katampalasanan.

Ang unang kondisyon sa pagpapatawad

Ang mga hindi nagpapakababa sa harapan ng Diyos sa pagkilala sa kanilang kasalanan, ay hindi pa nakatu- tupad sa unang kondisyon upang sila’y matanggap. Pagka hindi natin naranasan yaong pagsisising hindi natin pagsisisihan, at hindi tayo nagpahayag ng ating mga kasalanan, na taglay ang tunay na pagpapakababa at pagkabagbag ng kalooban at nasusuklam sa kasa- maan natin, ay hindi pa tunay na hinihingi natin ang kapatawaran ng ating kasalanan; at pagka hindi pa natin hinihingi ay hindi pa natin natatagpuan ang kapa- yapaang buhat sa Diyos. Ang tanging kadahilanan, kung kaya hindi natin tinamo ang kapatawaran sa ating nagawang mga kasalanan ng nakaraan ay dahil sa ayaw nating papagpakumbabain ang ating mga puso ni ga- napin ang mga kondisyong itinatadhana ng salita ng katotohanan. Tungkol sa bagay na ito ay malinaw ang itinuturo. Ang pagpapahayag ng kasalanan, maging sa hayag o sa lihim man, ay dapat na maging taos-puso, at sabihin ng malaya. Ito’y hindi dapat ipilit sa nagka- sala. Hindi dapat gawin sa isang pabiro at walang ingat na paraan, o ipilit man kaya roon sa mga hindi naka- babatid ng kamuhi-muhing likas ng kasalanan. Ang pagpapahayag na siyang pagbubuhos ng buong lina- [53] laman ng puso, ay umaabot sa Diyos na walang-hang- gan ang kaawaan. Ganito ang sabi ng mang-aawit: “Ang Panginoon ay malapit sa kanila na may bagbag na puso, at inililigtas ang mga may pagsisising diwa.” Awit 34:18.

Ang tunay na pagpapahayag ng kasalanan ay pa- laging tapat at tiyak, na inaaming isa-isa ang mga kasalanan. Maaaring ang mga kasalanang iyan ay may uring sa Diyos lamang dapat sabihin; maaari namang iyan ay mga kasalanang dapat ipahayag sa bawa’t ta- ong pinagkasalanan; o kaya’y may kinalaman sa madla, at sa gayon ay kailangang ipahayag sa harap ng ma- rami. Datapuwa’t ang lahat ng pagpapahayag ay dapat maging malinaw at tiyak, na inaamin ang bawa’t kasalanang nagawa.

Nang kaarawan ni samuel

Nang mga kaarawan ni Samuel, ay lumayo sa Diyos ang angkan ni Israel. Nangagbata sila ng mga ibinunga ng kanilang kasalanan; sapagka’t nawala ang kanilang pananampalataya sa Diyos, nawala ang kanilang pag- kakilala sa Kanyang kapangyarihan at karunungang magpuno sa bansa, nawala ang kanilang pagtitiwala sa Kanyang kakayahang ipagtanggol at ipakitang matu- wid ang Kanyang gawain. Tinalikdan nila ang daki- lang Hari ng santinakpan, at hinangad na sila’y pagha- riang gaya ng mga kalapit-bansa. Bago sila nagkaroon ng kapayapaan, ay ganito muna ang tiyak nilang ipi- nahayag: “Aming idinagdag sa lahat ng aming mga kasalanan ang kasamaang ilo, na humingi kami para sa amin ng isang hari.” 1 Samuel 12:19. Ang kasalanang kinikilala nila ay dapat nilang ipahayag. Ang di nila [54] pagkilala sa utang na loob ang siyang nagpahirap sa kanilang mga kaluluwa, at naghiwalay sa kanila sa Diyos.

Ang pagpapahayag ay dapat makasama ng pagsisisi at pagbabago

Ang pagpapahayag ng kasalanan ay hindi tatang- gapin ng Diyos kung walang wagas na pagsisisi at pagbabago. Kinakailangang magkaroon ng maliwanag na mga pagbabago sa kabuhayan; ang lahat ng bagay na kapoot-poot sa Diyos ay kailangang iwaksi. Iyan ang ibubunga ng tunay na pagkalungkot dahil sa kasalanan. Ang kinakailangan nating gawin ay malinaw na ipinakikilala sa ganitong mga pangungusap sa atin: “Mangaghugas kayo, mangaglinis kayo; alisin ninyo ang kasamaan ng inyong mga gawa sa harap ng aking mga mata; mangaglikat kayo ng paggawa ng kasamaan; mangatuto kayong magsigawa ng mabuti; inyong hanapin ang kahatulan, inyong saklolohan ang napi- pighati, inyong hatulan ang ulila, ipagsanggalang ninyo ang babaeng bao.” Isaias 1:16,17. “Kung isauli ng masama ang sangla, ibigay uli ang kinuha sa pagna- nakaw, lumakad sa palatuntunan ng buhay, na di gu- magawa ng kasamaan; siya’y walang pagsalang mabu- buhay, siya’y hindi mamamatay.” Ezekiel 33:15. Nang salitain ni apostol Pablo ang tungkol sa nagagawa ng pagsisisi, ay ganito ang sinabi niya: “Ito rin ang inyong ikinalulumbay ayon sa Diyos, gaanong sikap na pag-iingat ang sa inyo’y ginawa, oo’t gaanong pagta- tanggol ng inyong sarili, oo’t gaanong pagkagalit, oo’t gaanong katakutan, oo’t gaanong pananabik, oo’t gaanong pagmamalasakit, oo’t gaanong paghihiganti! [55] Sa lahat ay napakita kayong dalisay sa mga bagay na ito.” 2 Corinto 7:11.

Pagka nabulag na ng kasalanan ang pagkakilala ng tao sa magaling at sa masama, ay hindi na nakikita ng nagkasala ang mga kapintasan ng kanyang likas, o naki- kilala man niya ang laki ng nagawa niyang kasamaan; at malibang siya’y pahinuhod sa sumusumbat na ka- pangyarihan ng Banal na Espiritu, ay mananatili siya sa malabong pagkabatid sa kanyang kasalanan. Ang kanyang pagpapahayag ng kasalanan ay hindi tapat at hindi taos sa kanyang puso. Sa tuwi niyang aaminin ang kanyang kasalanan ay may iminamatuwid kung bakit siya nakagawa ng gayon, at kanyang sinasabing kung hindi lamang sa gayon o ganitong mga pangya- yari, sana’y hindi niya nagawa ang gayo’t ganito, na dahil dito’y sinaway siya.

Maling uri ng pagpapahayag

Nang makain na ni Adan at ni Eva ang bunga ng ka- hoy na ipinagbawal ay napuno sila ng hiya at takot. Ang una nilang naisip ay kung paano nila mapa- ngangatuwiranan ang kanilang kasalanan upang sila’y makaiwas sa nakahihilakbot na hatol na kamatayan. Nang sila’y tanungin ng Panginoon tungkol sa kanilang pagkakasala, ay tumugon si Adan, na ipinaratang niya sa Diyos ang isang bahagi ng kasalanan at sa kanyang kasama ang isang bahagi, na sinabi: “Ang baba- eng ibinigay Mong aking kasamahin, ay siyang nagbi- gay sa akin ng bunga ng punong-kahoy, at aking kina- in.” Ang sisi ay ibinabaw naman ng babae sa ahas, na sinabi: “Dinaya ako ng ahas, at ako’y kumain.” Genesis 3:12, 13. Bakit Mo ginawa ang ahas? Bakit Mo [56] pinahintulutan siyang makaparito sa Eden? Ito ang mga katanungang nakapaloob sa kanyang mga ikinatuwi- ran sa kanyang pagkakasala sa gayo’y binubuhatan ang Diyos na may kasalanan sa pagkapahamak na nangya- ri sa kanila. Ang diwa ng pag-aaring-ganap sa sarili ay nanggaling sa ama ng mga kasinungalingan, at iniha- yag naman ng lahat ng lalaki at babaeng anak ni Adan. Ang ganitong mga pagpapahayag ng kasalanan ay hindi udyok ng Banal na Espirilu, at hindi magiging ka- lugud-lugod sa Diyos. Ang tunay na pagsisisi ay siyang aakay sa tao na kanyang pasanin ang sariling kasalanan, at kilalanin ito ng walang daya o pagpapaimbabaw. Tulad niyaong kaawa-awang maniningil ng buwis, na hindi man lamang makatingin sa langit, sisigaw siya ng wikang: “Diyos, Ikaw ay mahabag sa akin, na isang makasalanan,” at lahat ng kumikilala ng kanilang mga kasalanan ay aariing matuwid; sapagka’t ihaharap ni Jesus ang Kanyang dugo patungkol sa taong nagsisisi.

Halimbawa ng tunay na pagsisisi

Ang mga halimbawang natatala sa salita ng Diyos tungkol sa tunay na pagsisisi at pagpapakababa ay nag papakilala ng isang diwa ng pagpapahayag ng kasalanan, na hubad sa pagdadahilan sa pagkakasala, o pagsi- sikap na ariing ganap ang sarili. Hindi sinikap ni Pablo na ipagtanggol ang kanyang sarili; iginuhit niya ng napakaitim ang kanyang kasalanan, na hindi man lamang niya sinikap na ariing maliit ang kanyang pagkakasala. Ang wika niya: “Kinulong ko sa mga bilang- guan ang marami sa mga banal, pagkatanggap ko ng kapamahalaan sa mga pangulong saserdote, at nang sila’y ipinapapatay, ay ibinibigay ko ang aking pagsang- [57] ayon laban sa kanila. At madalas sa pagpaparusa ko sa kanila sa lahat ng sinagoga, ay pinipilit ko silang mag- sipamusong; at sa totoong pagkagalit ko sa kanila, ay sila’y pinag-uusig ko hanggang sa mga bayan ng ibang lupain.” Gawa 26:10, 11.

Hindi siya nag-atubiling magsabi na: “Si Kristo ay naparito sa sanlibutan upang iligtas ang mga makasa- lanan; na ako ang una sa kanila.” 1 Timoteo 1:15.

Ang nagpapakumbaba at bagbag na puso, na pinapa- ngayupapa ng tapat na pagsisisi, ay magpapahalaga sa pag-ibig ng Diyos at sa pagpapakasakit ni Kristo sa Kalbariyo; at kung paano na ang isang anak ay nagpapahayag ng kanyang kasalanan sa magiliwin niyang ama, gayon din ang gagawin ng lahat ng tunay na nagsisisi sa harap ng Diyos. At nasusulat: “Kung ipina- hahayag natin ang ating mga kasalanan, ay tapat at banal Siya na tayo’y patatawarin sa ating mga kasalanan at tayo’y lilinisin sa lahat ng kalikuan.” 1 Juan 1:9. [58] [59]

Kabanata 5—Pagtatalaga

Ang pangako ng Diyos ay: “Inyong hahana-pin Ako, at masusumpungan Ako, pagka inyong sisiyasatin Ako ng inyong buong puso.” Jeremias 29:13.

Ang buong puso ay kailangang ipakupkop sa Diyos, kung dili ay hindi mangyayari sa atin ang pagbabago na sa pamamagitan niyao’y masasauli tayo sa Kanyang wangis. Sa katutubo ay mga hiwalay tayo sa Diyos. Ini- lalarawan ng Banal na Espiritu ang ating kalagayan sa ganitong mga pangungusap: “Mga patay dahil sa inyong mga pagsalansang at mga kasalanan;” “ang buong ulo ay masakit, at ang buong puso ay nanglulu- paypay;” “walang kagalingan.” Huling-huli tayo ng mga pakana ni Satanas; “na bumihag ... ayon sa kanyang kalooban.” Efeso 2:1; Isaias 1:5,6; 2 Timoteo 2:26. Ninanais ng Diyos na tayo’y pagalingin, at tayo’y palayain. Subali’t dahil sa ito’y nangangailangan ng isang ganap na pagbabago, pagbabago ng ating buong pagkatao, ay nararapat na lubos nating ipakupkop sa Kanya ang ating mga sarili.

Ang pakikibaka sa sarili ay siyang pinakamalaki sa lahat ng pakikipaglaban. Ang pagpapakupkop ng sarili, na isinusuko ang lahat sa kalooban ng Diyos, ay nangangailangan ng isang pakikipagpunyagi; nguni’t dapat sumuko sa Diyos ang kaluluwa bago ito magkaro- on ng kabanalan.

Ang pamahalaan ng Diyos ay hindi gaya ng ipinaki- [60] lala ni Satanas, na nasasalig sa isang bulag na pagsunod at walang katuwirang pamamahala. Ito’y tumatawag sa pag-iisip at sa budhi. “Magsiparito kayo ngayon, at tayo’y magkatuwiranan” (Isaias 1:18), ang paanyaya ng Diyos sa mga taong nilikha Niya. Hindi pinipilit ng Diyos ang kalooban ng Kanyang mga nilalang. Hindi Niya matatanggap ang isang pagsambang hindi bukal sa puso at hindi iniisip. Ang hamak na pagpapakup- kop na pilit lamang ay siyang pipigil sa lahat ng tunay na paglusog ng pag-iisip o ng likas; gagawin niyan ang tao na isang makina. Hindi ganyang ang adhika ng Maykapal. Ninanais Niyang ang tao, na siyang pinaka mabuting bunga ng Kanyang kapangyarihang pagla- lang, ay makaabot sa tugatog ng pagkasulong. Iniha- rap Niya sa atin ang taas ng pagpapala na ninanais Niyang maabot natin sa pamamagitan ng Kanyang biya- ya. Inaanyayahan Niya tayong ibigay natin sa Kanya ang ating mga sarili, upang magawa Niya sa atin ang Kanyang kalooban. Tayo ang pinapamimili Niya kung ibig nating lumaya mula sa pagkaalipin sa kasalanan, at magtamo ng maluwalhating kalayaan ng mga anak ng Diyos.

Iwan ang lahat ng kasamaan

Sa pagbibigay natin ng ating mga sarili sa Diyos ay kinakailangang iwan natin ang lahat ng bagay na sa atin ay maghihiwalay sa Kanya. Kaya’t ang sabi ng Taga- pagligtas: “Sino man sa inyo na hindi tumanggi sa lahat niyang tinatangkilik, ay di maaaring maging alagad Ko.” Lukas 14:33. Ano mang bagay na maglalayo ng puso sa Diyos ay dapat na talikdan. Salapi ang diyus- diyusan ng marami. Ang pag-ibig sa salapi, ang pagha- [61] hangad na yumaman, ay siyang gintong tanikala na na- katali sa kanila kay Satanas. Ang kabantugan at kara- ngalang makasanlibutan ay sinasamba naman ng mga iba. Ang katamaran at pagpapabaya ang dinidiyos naman ng mga iba. Datapuwa’t ang mga tanikalang ito ng pagkaalipin ay dapat patirin. Di maaaring tayo’y maging kalahati sa Panginoon at kalahati sa sanlibutan.

Kailangan ang lubusang pagpapasakop

Kung hindi lubusang tayo’y sa Diyos ay hindi Niya tayo mga anak. May mga taong nagbabansag na sila’y naglilingkod sa Diyos, samantalang nangagtitiwala sa kanilang sariling mga pagsisikap upang matupad ang Kanyang kautusan, magkaroon ng isang matuwid na likas, at magtamo ng kaligtasan. Ang kanilang puso ay hindi nakikilos ng anumang malalim na pagkada- ma sa pag-ibig ni Kristo, gayon ma’y sinisikap nilang maganap ang mga tungkulin ng buhay-Kristiyano na para bagang iniuutos sa kanila ng Diyos upang kamtin nila ang langit. Ang kanyang relihiyon ay walang anumang halaga. Rung si Kristo ang tumatahan sa puso ay mapupuno ang kaluluwa ng Kanyang pag-ibig at ng katuwaan na makipag-usap sa Kanya, na anupa’t ito’y hindi na hihiwalay sa Kanya; at sa pagbubulay- bulay tungkol kay Jesus, ay malilimutan ng tao ang sarili. Pag-ibig kay Kristo ang magbubunsod sa bawa’t kilos. Yaong nakadarama ng umaakit na pag- ibig ng Diyos ay hindi nagtatanong kung gaano kaliit ang iiwan upang matugunan ang mga kahilingan ng Diyos; hindi nila hinihingi ang pinakamababang pa- mantayan, kundi minimithi nila ang ganap na pag- ayon sa kalooban ng sa kanila’y tumubos. Taglay ang [62] maalab na hangad ay ipinasasakop nila ang lahat, at ipinakikita nila ang isang pag-ibig na katumbas ng ha- laga ng bagay na kanilang hinahanap. Ang pagpapang- gap na Kristiyano na hubad sa taimtim na pag-ibig, ay bukang-bibig lamang, isang tuyong kapormalan, at mabigat na gawain.

Sagutin ang mga tanong na ito

Ipinalalagay ba ninyo na napakalaking pagsasakri- pisiyo ang ipakupkop ninyo kay Kristo ang lahat ng bagay? Itanong ninyo ito sa inyong sarili: “Ano ang ibinigay ni Kristo dahil sa akin?” Lahat ay ibinigay ng Anak ng Diyos—ang buhay at pag-ibig at pagbabata—sa ating ikatutubos. Maaatim ba nating ikait ang ating mga puso sa Kanya, tayong mga hindi karapat-dapat sa ganyang napakalaking pag-ibig. Sa tuwi-tuwina ay tumatanggap tayo ng mga pagpapala ng Kanyang bi- yaya, at dahil dito’y hindi natin ganap na nakikilala ang lalim ng kamangmangan at kadustaang pinagha- nguan sa atin. Matitingnan baga natin Siyang inulos ng ating mga kasalanan, at gayon man ay hamakin pa ang buo Niyang pag-ibig at paghahandog ng Kanyang sarili? Sa harap ng walang kapantay na pagpapakaba- ba ng Panginoon ng kaluwalhatian, ay magbubulung- bulungan baga tayo, sapagka’t sa pamamagitan lamang ng pakikilaban at pagpapakumbaba maaaring maka- pasok tayo sa buhay?

Ang katanungan ng maraming mapagmataas na puso ay ito: “Bakit pa ba kailangang magpenitensiya ako at mangayupapa bago ko kamtin ang pangakong ako’y tatanggapin ng Diyos?” Itinuturo ko sa inyo si Kristo. Siya’y walang kasalanan, at, higit pa sa rito’y Siya ang [63] Pangulo ng sangkalangitan; datapuwa’t inari Siyang salarin dahil sa sangkatauhan. Siya’y “ibinilang na ka- sama ng mga mananalansang, ... dinala Niya ang kasalanan ng marami, at namagitan sa mga mananalansang.” Isaias 53:12.

Nguni’t ano ang ibinibigay natin, kung ipagkaloob natin ang lahat?—Isang pusong dinumhan ng kasalanan, upang dalisayin ni Jesus, upang linisin ng Kanyang dugo, at iligtas ng Kanyang walang kahambing na pag-ibig. At gayon may inaakala ng mga tao na mahi- rap talikdan ang lahat! Ikinahihiya kong ito’y mapa- kinggan, ikinahihiya kong ito’y isulat.

Ang ating ikabubuti

Hindi hinihingi ng Diyos na ating iwaksi ang ano mang bagay na ikabubuti natin kung ating tangkilikin. Sa lahat ng Kanyang ginagawa ay inaalaala Niya ang ikabubuti ng Kanyang mga anak. Makilala nawa ng lahat ng hindi pa tumatanggap kay Kristo na mayroon Siyang iniaalay sa kanila na lalong mabuti kay sa sini- sikap nilang matamo para sa kanilang mga sarili. Napakalaking kasiraan at kapahamakan ang ginagawa ng tao sa kanyang sariling kaluluwa, kung ang kanyang iniisip at ginagawa ay kalaban ng kalooban ng Diyos. Walang tunay na katuwaang matatagpuan sa landas na ipinagbabawal Niya na nakakaalam kung ano ang pinakamabuti at nagpapanukala ng ikabubuti ng Kanyang mga kinapal. Ang landas ng pagsalansang ay siyang landas ng kahirapan at pagkapahamak.

Kamalian ang akalaing nalulugod ang Diyos na ma- kitang naghihirap ang Kanyang mga anak. Ang buong sankalangitan ay nagnanais na lumigaya ang tao. Hindi [64] ipinipinid ng ating Amang nasa langit ang mga daan ng katuwaan sa alin mang nilalang Niya. Ang hinihingi sa atin ng Diyos ay talikdan natin yaong mga ga- wang pagmamalabis na magdudulot sa atin ng hirap at pagkabigo, at magpipinid ng pinto ng kaligayahan at ng kalangitan. Tinatanggap ng Manunubos ng san- libutan ang mga tao anuman ang kanilang kalagayan, dala ang lahat nilang kakulangan, kapintasan, at kahi- naan; at hindi lamang linilinis Niya sila sa kanilang kasalanan at nagbibigay ng katubusan sa pamamagitan ng Kanyang dugo, kundi bibigyan din naman Niya ng kasiyahan ang nasasabik na puso niyaong mga laang magpasan ng Kanyang pamatok, at magdala ng Kanyang pasanin. Ang Kanyang layunin ay magbigay ng kapayapaan at kapahingahan sa lahat ng lumalapit sa Kanya at humihingi ng tinapay ng buhay. At hinihingi Niyang ganapin natin yaon lamang mga tungku- ling aakay sa ating mga hakbang sa mataas na dako ng kaligayahan na hindi maabot kailan man ng masuwa- yin. Ang tunay at maligayang kabuhayan ng kaluluwa ay ang mabuo si Kristo sa kalooban, na siyang pag-asa ng kaluwalhatian.

Paano ang pagsuko?

Marami ang nagtatanong: “Paano ko isusuko sa Diyos ang aking sarili?” Ibig ninyong ibigay sa Kanya ang inyong sarili, datapuwa’t mahina ang inyong kalooban, naaalipin kayo ng pag-aalinlangan, at pigil-pigil ng pinagkamihasnan ng inyong likong kabuhayan. Ang inyong mga pangako at kapasiyahan ay tulad sa mga lubid na buhangin. Hindi ninyo mapigil ang inyong mga pag-iisip, ang mga udyok ng inyong kalooban at [65] ang inyong mga pagnanasa. Pagka naalaala ninyo ang nasira ninyong mga pangako at napabayaang mga pa- nata ay humihina ang inyong pagtitiwala sa inyong sa- riling katapatan, at ipinalalagay ninyo na kayo’y hindi matatanggap ng Diyos; datapuwa’t huwag kayong mawalan ng pag-asa. Ang kinakailangan ninyong ma- alaman ay ang tunay na lakas ng loob. Iyan ang ka- pangyarihang naghahari sa katutubo ng tao, ang ka- pangyarihan ng pagpapasiya o ng pamimili. Lahat ay nasasalig sa matuwid na pagkilos ng kalooban. Ang kapangyarihan ng pamimili ay ibinigay ng Diyos sa mga tao; ito ay kanila upang gamitin. Hindi ninyo mababago ang inyong puso, at sa ganang inyo lamang ay hindi ninyo maibibigay sa Diyos ang pag-ibig ng pusong iyan, datapuwa’t mapipili ninyo ang magling- kod sa Kanya. Maibibigay ninyo sa Kanya ang inyong kalooban, at kung magkagayo’y gagawa Siya sa inyo upang kayo’y magkusang gumawa ng ayon sa Kanyang mabuting kalooban. Sa ganya’y ang buo ninyong pag- katao ay sasa ilalim ng kapamahalaan ng Espiritu ni Kristo; Siya ang magiging hantungan ng inyong pag- ibig, at ang inyong mga pag-iisip ay magiging kasang- ayon Niya.

Hindi sapat ang magnasa

Ang mga pagnanasang bumuti at maging banal ay matuwid; datapuwa’t pagka huminto na kayo rito, ay wala kayong mapapalang anuinan. Marami ang ma- wawaglit, samantalang sila’y umaasa at nagnanasang maging mga Kristiyano. Hindi sila dumarating doon sa dako na isuko nila sa Diyos ang kanilang kalooban. Hindi nila pinipiling maging mga Kristiyano. [66]

Sa pamamagitan ng matuwid na paggamit sa kalooban, ay lubos na mababago ang inyong kabuhayan. Sa pagpapasakop ng inyong kalooban kay Kristo, ay ini- aanib ninyo ang inyong sarili sa kapangyarihan na ma- taas sa lahat ng pamunuan at kapangyarihan. Magka- karoon kayo ng lakas na buhat sa itaas na sa inyo’y ha- hawak upang kayo’y matatag at sa pamamagitan ng palaging pagpapasakop ng inyong sarili sa Diyos ay makapamumuhay kayo ng bagong kabuhayan, sama- katuwid ay ang kabuhayan ng pananampalataya. [67]

Kabanata 6—Pananampalataya at pagtanggap

Pagkatapos na mabuhay ng Banal na Espiritu ang inyong budhi, ay nakakita na kayo ng kasamaan ng kasalanan, ng kapangyarihan nito, karumihan, at kaabaan; at iya’y inyong kinasusuklaman na. Na- raranasan ninyong ang kasalanan ay siyang sa inyo’y naglayo sa Diyos, at kayo’y inaalipin ng kapangyarihan ng masama. Kung kailan ninyo pinagsisikapang maka- iwas ay lalo naman ninyong nakikilala ang inyong kahinaan. Ang inyong mga layunin ay hindi ma- linis; ang inyong puso ay marumi. Nakikita ninyong ang inyong kabuhayan ay napuno ng kasakiman at kasalanan. Nasasabik kayo na patawarin, linisin at pala- yain. Pakikiayon sa Diyos, pakikitulad sa Kanya—ano ang inyong magagawa upang iya’y kamtin?

Kapayapaan ang inyong kinakailangan—kapatawaran ng Langit at kapayapaan at pag-ibig sa inyong ka- luluwa. Iya’y hindi mabibili ng salapi, hindi makuku- ha ng pang-unawa, hindi maaabot ng karunungan; hindi ninyo maaasahang iya’y makukuha sa pamamagitan ng sarili ninyong pagsisikap. Datapuwa’t iniaabot sa inyo ng Diyos na tulad sa isang kaloob, na “walang salapi at walang bayad.” Isaias 55:1. Sa inyo ito kung inyo lamang aabutin at kukunin. Sinasabi ng Panginoon na, “baga man ang inyong mga kasalanan ay maging tila mapula, ay magiging mapuputi na parang niyebe; baga man maging mapulang gaya ng matingkad na [68] [69] pula, ay magiging parang balahibo ng tupa.” Isaias 1:18. “Bibigyan Ko rin naman kayo ng bagong puso, at lalagyan Ko ang loob ninyo ng bagong diwa.” Ezekiel 36:26.

Sampalatayanan ang pangako

Naipahayag na ninyo ang inyong mga kasalanan, at naalis na ninyo sa inyong puso. Naipasiya na ninyong ibigay ang inyong sarili sa Diyos. Ngayo’y lumapit kayo sa Kanya, at ipamanhik ninyong hugasan Niya ang lahat ninyong kasalanan, at bigyan kayo ng isang bagong puso. Sampalatayanan ninyong ito’y ginagawa Niya sapagkat Kanyang ipinangako. Ito ang aral na itinuro ni Jesus noong Siya’y narito sa ibabaw ng lupa; na ang kaloob na ipinangangakong ibibigay sa atin ng Divos ay dapat nating sampalatayanang tinatanggap natin, at magiging atin. Pinagaling ni Jesus ang karamdaman ng mga tao, noong manampalataya sila sa Kanyang kapangyarihan; tinulungan Niya sila sa bagay na kanilang nakikita, na sa gayo’y pinasigla silang magtiwala sa Kanya tungkol sa mga bagay na di nila nakikita—inakay silang manampalataya sa Kanyang kapangyari- hang magpatawad ng kasalanan. Ito’y malinaw Niyang ipinahayag nang Kanyang pagalingin ang lalaking lum- po: “Upang maalaman ninyo na ang Anak ng tao’y may kapamahalaan sa lupa na magpatawad ng mga kasala- nan (sinabi nga Niya sa lumpo,) Magtindig ka buhatin mo ang iyong higaan, at umuwi ka sa iyong bahay.” Mateo 9:6. Ganyan din naman ang sinabi ni Juan ebanghelista, nang saysayin niya ang mga kababalag- hang ginawa ni Kristo: “Ang mga ito’y nangasusulat, upang kayo’y mangagsisampalataya na si Jesus ay ang [70] Kristo, ang Anak ng Diyos; at sa inyong pagsampala- taya ay magkaroon kayo ng buhay sa Kanyang panga- lan.” Juan 20:31.

Mula sa malinaw na salaysay ng Biblia na kung paano nagpagaling si Jesus ng mga maysakit, ay matutu- tuhan natin ang paraan ng pagsampalataya sa Kanya sa ikapagpapatawad ng mga kasalanan. Balingan natin ang buhay ng lumpo sa Bethesda. Ang kaawa- awang Lao ay walang magawa; tatlumpu’t walong taon na hindi niya ginamit ang kanyang kamay at paa. Gayon ma’y sinabi sa kanya ni Jesus: “Tumindig ka, buhatin mo ang iyong higaan, at ikaw ay lumakad.” Maaaring sinabi sana ng lumpo: “Panginoon, kung Iyo akong pagagalingin, susundin ko ang Iyong salita. Nguni’t hindi kundi sinampalatayanan niya ang salita ni Kristo, sinampalatayanan niyang siya’y pinagaling, at nagsikap siya agad; ipinasiya niyang lumakad, at siya’y nakalakad. Sinunod niya ang salita ni Kristo, at binigyan siya ng Diyos ng lakas. Siya’y gumaling.

Lumakad sa pananampalatya

Gayon din ang inyong pagkamakasalanan. Hindi ninyo matutubos ang inyong nagawang mga kasalanan, hindi mababago ang inyong puso, at maga- gawang banal ang inyong sarili. Datapuwa’t nanganga- ko ang Diyos na gagawin niya ang lahat ng ito para sa inyo sa pamamagitan ni Kristo. Manalig kayo sa pa- ngakong iyan. Ipahayag ninyo ang inyong mga kasalanan, at ibigay ninyo sa Diyos ang inyong sarili. Ipasiya ninyong maglingkod sa Kanya. Kapagkarakang inyong magawa ito, tunay namang tutupdin ng Diyos ang Kanyang salita sa inyo. Kung pinaniniwalaan ninyo [71] ang pangako—naniniwalang kayo’y pinatawad at nali- nis na—ay ibinibigay ng Diyos ang pagkatupad; kayo’y gagaling, katulad naman ng lumpo na binigyan ni Kristo ng kapangyarihang makalakad, noong sampalatayanan niyang siya’y pinagaling. Mangyayaring gayon pagka inyong sinampalatayanan.

Huwag na ninyong hintaying maramdaman pa ninyo na kayo’y pinagaling, kundi inyong sabihin: “Sina- sampalatayanan ko; hindi sapagka’t naramdaman ko, kundi sapagka’t ipinangako ng Diyos.”

Ayon sa kalooban ng diyos

Ani Jesus: “Lahat ng mga bagay na iyong idinadala- ngin at hinihingi, ay magsisampalataya kayo na inyong tinanggap na, at inyong kakamtin.” Markos 11:24. Isang bagay ang kailangan upang matupad ang pa- ngakong ito—tayo’y manalangin ng ayon sa kalooban ng Diyos. Datapuwa’t kalooban ng Diyos ang tayo’y linisin sa kasalanan, gawin tayong mga anak Niya, at tulungang mamuhay ng isang banal na kabuhayan. Kaya nga’t mahihingi natin ang mga pagpapa- lang ito, at sampalatayanan nating tinanggap natin, at tuloy pasalamatan ang Diyos na tinanggap na natin. Karapatan natin ang lumapit kay Jesus at pahugas, upang makatayo sa harapan ng kautusan na walang ikahihiya o pagsinghal sa sarili. “Ngayon nga’y wala nang anumang hatol sa mga na kay Kristo Jesus, na hindi lumakad ng ayon sa laman kundi ayon sa Es- piritu.” Roma 8:1.

Mula ngayon ay hindi na kayo sa inyong sarili; kayo’y binili sa halaga. “Kayo’y tinubos ... hindi ng mga bagay na nangasisira, ng pilak o ginto ... kundi ng maha- [72] [73] lagang dugo, gaya ng sa korderong walang kapintasan at walang dungis, samakatuwid baga’y ni Kristo.” 1 Pedro 1:18,19. Sa pamamagitan ng simpling pananampa- latayang ito sa Diyos, ay naglagay ang Banal na espiri- tu ng isang bagong kabuhayan sa inyong puso. Kayo’y tulad sa isang sanggol, na isinilang sa sambaha- yan ng Diyos at kayo’y iniibig Niyang gaya ng Kanyang pag-ibig sa Kanyang Anak.

Huwag kayong umurong

Ngayong naibigay na ninyo kay Jesus ang inyong sarili, ay huwag kayong umurong, huwag ninyong llayo sa Kanya ang inyong sarili; kundi sa araw-araw ay sa- bihin ninyo ang ganito: “Ako’y kay Kristo; ibinigay ko na sa Kanya ang aking sarili;” at hilingin ninyo sa Kanya na ibigay sa inyo ang Kanyang Espiritu, at ingatan kayo ng Kanyang biyaya. Kung paanong sa pagbibigay ng inyong sarili sa Diyos at sa pananampalataya sa Kanya, kayo’y nagiging Kanyang mga anak, sa ganyan din namang paraan mabubuhay kayo sa Kanya. Anang apos- tol: “Kung paano nga na inyong tinanggap si Kristo Jesus na Panginoon, ay magsilakad kayong gayon sa Kanya.” Colosas 2:6.

Ang akala mandin ng mga iba ay dapat silang ma- palagay sa pagsubok at dapat nilang patunayan muna sa Panginoong sila’y nagsipagbago na, bago nila maang- kin ang Kanyang pagpapala. Datapuwa’t ngayon pa- man ay maaangkin na nila ang pagpapala ng Diyos. Dapat silang magkaroon ng kanyang biyaya, at ng Espiritu ni Kristo upang umalalay sa kanilang mga kahinaan, kung hindi gayon ay di nila malalabanan ang masama. Nalulugod si Jesus na tayo’y lumapit sa Kanya, sa talaga [74] nating kalagayan: makasalanan, mahina, at walang kaya. Makalalapit tayong dala ang lahat nating kahina- an, ang ating mga pagkakamali, ang ating pagkamaka- salanan, at makapagpapatirapang nagsisisi sa Kanyang paanan. Ikinaluluwalhati Niya na yakapin tayo sa mga bisig ng Kanyang pag-ibig, at talian ang ating mga sugat, at linisin tayo sa lahat nating karumihan.

Alisin ang pag-aalinlangan

Ito ang ipinagkukulang ng libu-libo: hindi sila nani- niwalang pinatatawad ni Jesus ang bawa’t isa sa kanila. Hindi naniniwalang gagawin ng Diyos ang Kanyang sinabi. Subali’t karapatan ng lahat ng umaalinsunod sa mga hinihiling ng Diyos ang kanilang maalaman na sa lahat ng uri ng kasalanan ay malayang ipinagka- loob ang kapatawaran. Alisin ninyo ang hinala na sa inyo’y hindi ukol ang mga pangako ng Diyos. Magka- tiwala kayo, na ang mga pangakong iyan ay para sa bawa’t nagsisising makasalanan. Sa pamamagitan ni Kristo ay nailaan na ang lakas at biyaya upang dalhin ng mga anghel na nangangasiwa sa bawa’t taong sumasam- palataya. Walang mga napakamakasalanan na hindi makakasumpong ng lakas, kalinisan, at katuwiran kay Jesus, na namatay ng dahil sa kanila. Siya’y naghihin- tay upang hubarin ang kanilang mga kasuutang na- dungisan at narumhan ng kasalanan at bihisan sila ng mapuputing damit ng katuwiran; Nais Niyang mabu- hay sila, at huwag mamatay.

Hindi tayo pinakikitunguhan ng Diyos gaya ng pa- kikitungo ng tao sa kapuwa niya. Ang Kanyang pag- iisip ay pag-iisip ng kaawaan, pag-ibig, at masintahing kahabagan. Ganito ang sabi Niya: “Lisanin ng ma- [75] sama ang kanyang lakad, at ng liko ang kanyang mga pag-iisip; at manumbalik siya sa Panginoon, at kaaa- waan Niya siya; at sa aming Diyos, sapagka’t siya’y magpapatawad ng sagana.” “Aking pinawi na parang masingsing ulap ang inyong mga pagsalansang, at, parang alapaap, ang inyong mga kasalanan.” Isaias 55: 7; 44:22.

Huwag makinig kay satanas

“Wala akong kasayahan sa kamatayan niya na na- mamatay, sabi ng Panginoong Diyos; kaya’t magsipag- balik-loob kayo, at kayo’y mangabuhay.” Ezekiel 18: 32. Nakaabang si Satanas upang nakawin ang mapag- palang mga pangako ng Diyos. Ibig niyang alisin sa puso ng tao ang bawa’t badha ng pag-asa at bawa’t si- nag ng liwanag niya. Huwag ninyong pakinggan ang manunukso, kundi inyong sabihin: “Si Jesus ay na- matay upang ako’y mabuhay. Iniibig Niya ako at la- ban sa Kanyang kalooban ang ako’y mapahamak. A- ko’y mayroong mahabaging Ama na nasa langit; at bagaman dinusta ko ang Kanyang pag-ibig bagaman inaksaya ko ang mga pagpapalang ibinigay sa akin, ay titindig din ako, at paroroon sa aking Ama at magsa- sabi: Nagkasala ako laban sa langit, at sa Iyong paningin: hindi na ako karapat-dapat tawaging anak Mo: gawin Mo akong tulad sa isa sa Iyong mga alilang upahan.” Sa inyo’y sinasabi ng talinhaga, kung paa- nong tinanggap ang naglagalag: “Samantalang nasa malayo pa siya ay natanawan na siya ng kanyang ama, at nagdalang habag, at tumakbo, at niyakap siya sa le- eg, at siya’y hinagkan.” Lukas 15:18-20.

Datapuwa’t maging ang talinhagang ito, na puno ng [76] pag-ibig at kumikilos ng damdamin ay hindi sapat na makapaglarawan ng walang-hanggang pagmamahal ng Ama na nasa langit. Ganito ang inihahayag ng Pangi- noon, sa pamamagitan ng kanyang propeta: “Inibig kita ng walang-hanggang pag-ibig: kaya’t ako’y luma- pit sa iyo na may kagandahang loob.” Jeremias 31:3. Noong ang makasalanan ay hindi pa umuuwi sa ba- hay ng Ama, at inaaksaya ang kanyang kayamanan sa ibang bayan, ang puso ng Ama ay uhaw na uhaw sa kanya; at bawa’t pananabik na bumabangon sa kanyang puso upang manumbalik sa Ama, ay maluma- nay na pamanhik lamang ng Espiritu ng Diyos, na sumusuyo at sumasamo, upang ilapit ang naglagalag sa maibiging puso ng kanyang Ama.

Iniibig ng diyos ang makasalanan

Yamang nasa harap ninyo ang mayayamang panga- ko ng Biblia, mabibigyan pa ba ninyo ng daan ang pag- aalinlangan? Mapaniniwalaan ba ninyo na pagka ang abang makasalanan ay nasasabik na magbalik sa Diyos ay mahigpit na hahadlangan siya ng Panginoon upang huwag makalapit na nagsisisi sa Kanyang paanan? Alisin ninyo ang ganyang akala! Wala ng lalong makasu- sugat sa inyong kaluluwa kay sa pagsasaloob ng ganyang paniniwala tungkol sa ating Ama na nasa langit. Kinapopootan Niya ang kasalanan, subali’t iniibig Niya ang nagkasala, at ibinigay Niya ang Kanyang sarili sa pamamagitan ni Kristo, upang ang lahat ng may ibig maligtas, ay magkaroon ng hindi kumukupas na mga pagpapala sa kaharian ng kaluwalhatian. Ano pang pangungusap ang masusumpungan na lalong mabisa o lalong masintahin kaysa pangungusap na pinili Ni- [77] ya, upang ipahayag ang Kanyang pag-ibig sa atin? Ipi- nahahayag Niyang: “Malilimutan ba ng babae ang kanyang batang pasusuhin, na siya’y hindi mahahabag sa anak ng kanyang bahay-bata? Oo, ito’y makalilimot, nguni’t hindi kita kalilimutan.” Isaias 49:15.

Tumingala ka, ikaw na nag-aalinlangan at nangi- nginig; sapagka’t si Jesus ay nabubuhay upang mama- gitan para sa atin. Pasalamatan mo ang Diyos sa pag- kakaloob ng Kanyang iniibig na Anak, at idalangin mong huwag sanang mawalan ng kabuluhan ang Kanyang pagkamatay dahil sa iyo. Inaanyayahan ka ngayon ng Espiritu. Lumapit ka kay Jesus ng buong puso mo, at maaangkin mo ang Kanyang pagpapala.

Pagbasa mo ng mga pangako, alalahanin mong iyan ay mga pahayag ng di mabigkas na pag-ibig at habag. Di masukat ang pagkaawa ng Diyos sa makasalanan. “Mayroon tayo ng ating katubusan sa pamamagitan ng Kanyang dugo, na kapatawaran ng ating mga kasalanan.” Efeso 1:7. Oo, manampalataya lamang kayo na ang Diyos ang sa inyo’y tutulong. Ninanais Niyang isauli sa tao ang banal na larawan. Paglapit ninyo sa Kanya na nagsisisi at nagpapahayag ng inyong mga kasalanan, ay lalapit Siya sa inyong may dalang habag at kapatawaran. [78] [79]

Kabanata 7—Pagsubok sa pagkaalagad

“Kung ang sinuman ay na kay Kristo, siya’y bagong nilalang: ang mga dating bagay ay nagsili- pas na; narito, sila’y pawang naging mga bago.” 2 Co- rinto 5:17.

Maaaring hindi masabi ng isang tao ang hustong pa- nahon o lugar, o matunton man ang hanay ng mga pangyayari sa kanyang pagbabalik-loob sa Diyos; datapuwa’t ito’y hindi nagpapakilalang siya’y hindi pa nag- babalik-loob. Ang sabi ni Kristo kay Nikodemo: “Humihihip ang hangin kung saan niya ibig, at nariri- nig mo ang kanyang ugong, nguni’t hindi mo nala- laman kung saan nanggagaling, at kung saan naparo- roon: gayon ang bawa’t ipinanganak ng Espiritu.” Juan 3:8. Katulad ng hangin, na hindi nakikita, nguni’t hayag na hayag at nararamdaman ang mga ginagawa, ang paggawa ng Espiritu ng Diyos sa puso ng tao. Iyang nagbibigay-buhay na kapangyarihang iyan, na hindi kita ng mata ng tao, ay lumalalang ng isang bagong kabuhayan sa kaluluwa; lumilikha ng isang bagong pagkatao na ayon sa wangis ng Diyos. Bagaman ang paggawa ng Espiritu ay tahimik at hindi na- lalaman, ang mga ibinubunga ay hayag. Kung ang pu- so’y binago na ng Espiritu ng Diyos, makikita sa paraan ng pamumuhay. Bagaman at wala tayong ma- gawang anuman upang mabago ang ating puso o ma- ipagkasundo ang ating mga sarili sa Diyos; bagaman [80] at tayo’y hindi dapat magtiwala sa ating mga sarili o sa ating mabubuting gawa, gayon ma’y ihahayag ng ating mga kabuhayan kung ang biyaya ng Diyos ay tumitira sa ating kalooban. Isang pagbabago ang ma- kikita sa likas, sa mga kaugalian, at sa mga gawain. Malinaw at malaki ang magiging pagkakaiba ng dati at ng bagong kilos. Nahahayag ang likas, hindi sa pa- minsan-minsang paggawa ng mabuti at sa paminsan- minsang paggawa ng masama, kundi sa talagang hilig ng mga sinasalita at mga ginagawa sa tuwi-tuwina.

Tunay nga na maaaring mabago ang asal kahi’t wala ang bumabagong kapanyarihan ni Kristo. Ang pag- ibig na magkaroon ng impluensiya at pagnanasang ki- lalanin ng mga iba ay maaring lumilikha ng isang ma- ayos na pamumuhay. Ang paggalang sa sarili ay mang- yayaring sa ati’y umakay na lumayo sa anumang anyo ng kasamaan. Ang isang sakim na puso ay maaring mag- kawang-gawa. Dahil dito ay sa pamamagitan kaya ng ano mapagkikilala natin kung kangino tayo napapanig?

Sino ang may-ari ng puso?

Sino ang may-ari ng puso? Kanino naroroon ang a- ting mga pag-iisip? Sino ang ibig nating pag-usapan? Sino ang pinag-uukulan natin ng pinakamaalab na pag-ibig at pinakamabuting paglilingkod? Kung tayo’y kay Kristo, ang ating mga pag-iisip ay sumasa Kanya, at ang pinakamasarap nating mga iniisip ay tungkol sa Kanya. Lahat ng tinataglay natin at pati tayo ay iti- nalaga na sa Kanya. Kinasasabikan nating taglayin ang Kanyang wangis, tamuhin ang Kanyang Espiritu, ga- win ang Kanyang kalooban, at bigyan Siya ng kalugu- ran sa lahat ng bagay. [81]

Yaong naging mga bagong nilalang kay Kristo Jesus, ay magkakaroon ng mga bunga ng Espiritu: “pag- ibig, katuwaan, kapayapaan, pagpapahinuhod, kagan- dahang-loob, pagpipigil.” Galacia 5:22,23. Hindi na nila isasang-ayon pa ang kanilang sarili sa dati nilang masasamang pita, kundi sa pamamagitan ng pananam- palataya sa Anak ng Diyos ay susundin nila ang Kanyang mga hakbang, ipakikita ang Kanyang likas, at maglilinis ng kanilang mga sarili na gaya naman Niyang malinis. Ang mga bagay na dating kinapopoo- tan nila, ay ibig na nila ngayon; at ang mga bagay na dati-dati’y iniibig nila, ay kinapopootan na nila. Ang palalo at mapagmapuri ay nagiging maamo at mapag- pakumbaba. Ang hambog at mapaghari-harian ay nagiging maingat at di pakialam. Ang maglalasing ay nagiging dalisay. Ang walang kabuluhang kaugalian at mga moda ng sanlibutan ay inaalis. Hindi na ha- hanapin ng mga Kristiyano ang kagayakang panla- bas, kundi ang “pagkataong natatago sa puso na may damit na walang kasiraan ng espiritung maamo at pa- yapa.” 1 Pedro 3:3,4.

Ang katibayan ng tunay na pagsisisi

Walang katibayan ang tunay na pagsisisi, malibang yao’y gumagawa ng pagbabago. Kung isauli ng makasalanan ang sangla, ibigay na muli ang kanyang nina- kaw, ipahayag ang kanyang mga pagkakasala, at umi- big sa Diyos at sa kanyang kapuwa tao, ay maaasahan niyang siya’y nakalampas sa kamatayan at nakarating sa buhay.

Kung lumalapit kay Kristo tayong nagkakamali at nagkakasala at tumatanggap ng Kanyang nagpapata- [82] wad na biyaya ay tumutubo ang pag-ibig sa ating puso. Magaan ang bawa’t dalahin, sapagka’t malambot ang pamatok na ipinapasan ni Kristo. Nagiging kaluguran ang ating gawain at kagalakan ang pagsasakripisiyo. Ang landas na nang una’y madilim, ay pinapagliliwa- nag ng sinag na nagmumula sa Araw ng Katuwiran.

Tagatulad ni kristo

Ang kaibig-ibig na likas ni Kristo ay makikita sa mga sumusunod sa Kanya. Naging kaluguran ni Kristo ang gawin ang kalooban ng Diyos. Ang pag-ibig sa Diyos, ang sikap na ikaluluwalhati ng Diyos, ay siyang kapang- yarihang naghahari sa kabuhayan ng ating Tagapag- ligtas. Pag-ibig ang nagpaganda at nagparangal sa lahat Niyang mga kilos. Ang pag-ibig sa Diyos, ang sikap na ikaluluwalhati ng Diyos, ay siyang kapangyarihang naghahari sa kabuhayan ng ating Tagapagligtas. Pag-ibig ang nagpaganda at nagparangal sa lahat Niyang mga kilos. Ang pag-ibig ay sa Diyos. Ang pusong hindi natatalaga sa Diyos ay hindi makapagpapasimula o ma- kalilikha ng pag-ibig. Natatagpuan ito sa puso lamang na pinaghaharian ni Jesus. “Tayo’y nagsisiibig, sapagka’t Siya’y unang umibig sa atin.” 1 Juan 4:19. Sa pusong pinapagbago ng banal na biyaya ay pag-ibig ang diwang nangingibabaw. Ito ang nagbabago ng likas, nangingibabaw sa mga simbuyo ng damdamin, nagpapasuko sa pakikialit at nagpapaging marangal sa pag-ibig. Ang pag-ibig na ito, pagka iniimpok sa puso, ang nagpapatamis sa kabuhayan, at nagdudulot ng lu- milinang na impluensiya sa buong palibot.

Mayroong dalawang kamalian na dapat pakalayu- layuan ang mga anak ng Diyos—lalo na yaong mga bago [83] pa lamang na nagtitiwala sa Kanyang biyaya—dapat silang magpakaingat. Ang una, na naipaliwanag na, ay ang pag-asa sa sarili nilang mga gawa, at pagtitiwala sa anuman nilang magagawa, upang maisang-ayon sa Diyos ang kanilang sarili. Ang nagsisikap na magbanal sa pamamagitan ng kanyang sariling mga gawang pag- tupad ng kautusan, ay gumagawa ng isang bagay na hindi maaari. Lahat ng magagawa ng tao, kung siya’y hiwalay kay Kristo, ay nababalot ng dungis na kasaki- man at kasalanan. Biyaya lamang ni Kristo sa pamamagitan ng pananampalataya, ang makapagpapabanal sa atin.

Ang kamaliang katuwas nito at kasing panganib din, ay ang paniniwalang ang pagsampalataya kay Kristo ay nagbibigay ng kalayaan sa tao upang huwag na nilang sundin ang kautusan ng Diyos; na yamang sa pamamagitan lamang ng pananampalataya ay tumtanggap na tayo ng biyaya ni Kristo, ang ating mga gawa ay walang anumang kinalaman sa pagtubos sa atin.

Paglilingkod ng pag-ibig

Subali’t inyong punahin sa bahaging ito, na ang pag- talima ay di pakitang tao lamang, kundi isang paglilingkod ng pag-ibig. Ang kautusan ng Diyos ay isang pagpapahayag ng Kanyang likas; isang kabuuan ng da- kilang simulain ng pag-ibig, at dahil dito’y siyang pi- nagsasaligan ng Kanyang pamahalaan sa langit at sa lupa. Kung nabago na ang ating mga puso at natulad na sa Diyos, kung ang banal na pag-ibig ay natanim na sa kalooban hindi baga natin isasakabuhayan ang kautusan ng Diyos? Pagka sa puso’y natanim na ang simulain ng pag-ibig, pagka nabago na ang pagkatao ayon [84] sa wangis Niyang lumikha sa kanya, kung magkagayo’y natutupad ang pangako ng bagong pakikipagtipan: “Ilalagay ko ang aking mga kautusan sa kanilang puso, at isusulat Ko rin naman sa kanilang pag-iisip.” He- breo 10:16. At kung ang kautusan ay nasusulat sa puso, hindi baga ito ang aayos sa kabuhayan? Ang pagta- lima—ang paglilingkod at pagtatapat ng pag-ibig—ay siyang tunay na tanda ng pagkaalagad. Kaya’t ganito ang sinasabi ng Kasulatan: “Ito ang pag-ibig sa Diyos, na ating tuparin ang Kanyang mga utos.” “Ang nag- sasabing Nakikilala ko Siya, at hindi tumutupad ng Kanyang mga utos, ay sinungaling, at ang katotohanan ay wala sa kanya.” 1 Juan 5:3; 2:4. Sa halip na ilabas ang tao sa pagtalima, ang pananampalataya pa nga, oo, at pananampalataya lamang ang nakapagpapaaring tayo’y maging kabahagi ng biyaya ni Kristo na sa atin ay umaalalay upang sa Kanya’y tumalima.

Ligtas sa pamamagitan ng biyaya

Hindi natin kikitain ang kaligtasan sa pamamagitan ng ating pagtalima; sapagka’t ang kaligtasan ay walang bayad na kaloob ng Diyos, na ating tatanggapin sa pamamagitan ng pananampalataya. Datapuwa’t ang pagtalima ay bunga ng pananampalataya. “Nalalaman ninyo na Siya’y nahayag upang mag-alis ng mga kasalanan; at sa kanya’y walang kasalanan. Ang sinumang na- nanahan sa Kanya ay hindi nagkakasala; sinumang nag- kakasala ay hindi nakakita sa Kanya, ni hindi man na- kakilala sa Kanya.” 1 Juan 3:5, 6. Naririto ang tunay na pagsubok. Kung tayo’y namamalagi kay Kristo, at kung ang pag-ibig ng Diyos ay nananahan sa atin, ang ating mga damdamin at ang ating mga pag-iisip at [85] sampu ng ating mga kilos, ay magiging kasang-ayon ng kalooban ng Diyos alinsunod sa sinasabi ng Kanyang mga banal na utos. “Mumunti kong mga anak, huwag kayong padaya kanimo man: ang gumagawa ng katuwiran ay matuwid, gaya Niya na matuwid.” 1 Juan 3:7. Sinasabi ng patakarang banal na kautusan ng Diyos kung ano ang katuwiran, ayon sa ipinahahayag ng sampling utos na ibinigay sa Sinai.

Pananampalataya at pagsunod

Yaong tinatawag na pananampalataya kay Kristo na nagsasabing hindi na tungkulin ng tao ang sumu- nod sa Diyos, ay hindi pananampalataya kundi pag- sasapantaha. “Sa biyaya kayo’y nangaligtas sa pamamagitan ng pananampalataya.” Datapuwa’t “ang pananampalataya, na walang mga gawa ay patay.” Efeso 2: 8; Santiago 2:17. Bago naparito si Jesus sa lupa, ay ganito ang sinabi Niya tungkol sa Kanyang sarili: “Aking kinalulugurang sundin ang Iyong kalooban, Oh Diyos ko; oo, ang Iyong kautusan ay nasa loob ng aking puso.” Awit 40:8. At bago siya umakyat sa la- ngil ay ipinahayag Niyang: “Aking tinupad ang mga utos ng Aking Ama, at Ako’y nananatili sa Kanyang pag-ibig.” Juan 15:10. Sinasabi ng Kasulatan na: “Sa ganito’y naaalaman natin na siya’y ating nakikilala, kung tinutupad natin ang Kanyang mga utos. ... Ang nagsasabing siya’y nananahan sa Kanya, ay na- rarapat din namang lumakad ng gaya ng ilinakad Niya.” 1 Juan 2:3-6. “Sapagka’t si Kristo man ay nagba- ta dahil sa inyo, na kayo’y iniwanan ng halimbawa, upang kayo’y mangagsisunod sa mga hakbang Niya.” 1 Pedro 2:21. [86]

Ang kondisyon ngayon upang matamo ang buhay na walang-hanggan ay gaya rin ng dati—gaya noong sa Paraiso bago nagkasala ang una nating mga magu- lang—sakdal na pagtalima sa kautusan ng Diyos, sak- dal na katuwiran. Kung ang buhay na walang-hanggan ay ipagkakaloob sa anumang kondisyong sahol dito kung magkagayo’y mapapasa panganib ang kaligayahan ng buong santinakpan. Mabubuksan ang daang papasukan ng kasalanan, kasama ang buo niyang huk- bo ng kahirapan at kadalamhatian na hindi mawawa- kasan magpakailan man.

Kabanalan sa pamamagitan ng pananampalataya

Noong si Adan ay hindi pa nagkakasala, ay maaa- ring magkaroon siya ng isang matuwid na likas sa pamamagitan ng pagtalima sa kautusan ng Diyos. Datapuwa’t hindi niya ginawa, at dahil sa kanyang pagkakasala ay naging makasalanan ang ating mga katutu- bo, at hindi natin magagawang matuwid ang ating mga sarili. Sapagka’t tayo’y makasalanan, walang kabanalan, ay hindi natin ganap na matatalima ang isang banal na kautusan, Wala tayong sariling katuwiran upang maitugon sa mga kahilingan ng kautusan ng Diyos. Datapuwa’t para sa atin ay gumawa si Kristo ng isang daang matatakasan. Nabuhay Siya rito sa lupa sa gitna ng mga pagsubok at tukso na kagaya ng na- sasagupa natin. Namuhay siya ng isang kabuhayang walang bahid-kasalanan. Siya’y namatay dahil sa atin, at ngayo’y nagkukusa siyang kunin ang ating mga kasalanan at ibigay sa atin ang kanyang katuwiran. Kung ibibigay ninyo sa Kanya ang inyong sarili, at tatang- gapin ninyo Siyang inyong Tagapagligtas, kung mag- [87] kagayon, kahi’t na naging puno ng pagkakasala ang inyong kabuhayan, ay itinuturing kayo na matuwid alang-alang sa Kanya. Likas ni Kristo ang tumatayo sa lugar ng inyong likas, at kayo’y tinatanggap sa hara- pan ng Diyos na parang hindi kayo nagkasala.

Binabago ni kristo ang puso

Higit sa rito, ay binabago ni Kristo ang puso. Tu- matahan Siya sa inyong puso sa pamamagitan ng pananampalataya. Dapat ninyong ingatan ang pakikiug- nay na ito kay Kristo sa pamamagitan ng pananampalataya at patuloy na pagpapakupkop ng inyong kalooban sa Kanya; at habang ito’y inyong ginagawa, ay gagawa naman Siya sa inyo upang kayo’y magpasiya at gumawa ng ayon sa Kanyang mabuting kalooban. Kaya’t masasabi ninyong: “Ang buhay na ikinabubu- hay ko ngayon sa laman ay ikinabubuhay ko sa pananampalataya, ang pananampalataya na ito’y sa Anak ng Diyos, na sa akin ay umibig, at ibinigay ang Kanyang sarili dahil sa akin.” Galacia 2:20. Ganito ang sinabi ni Jesus sa Kanyang mga alagad: “Hindi kayo ang mangagsasalila, kundi ang Espiritu ng inyong A- ma ang sa inyo’y magsasalita.” Mateo 10:20. Kaya’t kung si Kristo ang gumagawa sa inyo, ay magpapakita kayo ng diwang gaya ng sa Kanya, at gagawa kayo ng mga gawang gaya ng ginawa Niya—mga gawa ng ka- tuwiran, na siyang pagkamasunurin.

Wala tayong maipagmamalaki

Kaya nga’t sa ating mga sarili ay wala tayong anu- mang maipagmamalaki. Wala tayong katuwirang inagmataas. Ang pinagsasaligan lamang natin ng pag- [88] asa ay ang ibinigay sa ating katuwiran ni Kristo, at iya’y gawa ng Kanyang Espiritu na gumagawa sa atin at sa pamamagitan natin.

Ano ang tunay na pananampalataya?

Pagka binabanggit natin ang pananampalataya, ay may pagkakaibang dapat alalahanin. May isang uri ng paniniwala na kaibang-kaiba sa pananampalataya. Ang pamamalagi at kapangyarihan ng Diyos, at ang katotohanan ng Kanyang Salita, ay mga katunayang hindi maikaila ni Satanas at ng kanyang mga kawal sa kanilang puso. Sinasabi ng Biblia, na “ang mga de- monyo man ay nagsisisampalataya at nagsisipangi- nig” (Santiago 2:19), nguni’t iya’y hindi pananampalataya. Kung saan mayroong hindi lamang pananampalataya sa salita ng Diyos, kundi pagsuko din naman ng kalooban sa Kanya; kung saan ang puso ay ipinasa- kop sa Kanya, ang pag-ibig ay natatalaga sa kanya, roo’y may pananampalataya—pananampalatayang gu- magawang may pag-ibig at lumilinis sa puso. Sa pamamagitan ng pananampalatayang ito ay nababago ang puso at nawawangis sa Diyos. At ang puso na noong hindi pa nababago ay hindi napasasaklaw sa kautusan ng Diyos at sa katotohanan ay hindi nga mangyari, ay nalulugod na ngayon sa mga banal na utos, at kasama ng Mang-aawit ay sumisigaw ng wikang: “Oh gaanong iniibig ko ang Iyong kautusan! Siya kong gunita buong araw.” Awit 119:97. Sa ganya’y ang katuwiran ng kautusan ay natutupad sa atin, “na hindi lumalakad ng ayon sa laman, kundi ng ayon sa Espiritu.” Roma 8:1.

May mga taong nakakakilala ng nagpapatawad na [89] pag-ibig ni Kristo, at talagang hinahangad nilang ma- ging mga anak ng Diyos, subali’t nakikilala nilang hindi sakdal ang kanilang likas, maraming kapintasan ang kanilang kabuhayan, at madali silang mag-alin- langan kung binago na nga o hindi ng Espiritu ng Diyos ang kanilang mga puso. Sa mga taong iyan ay ibig kong sabihin ang ganito: “Huwag kayong umurong sa kawalang-pag-asa. Kinakailangang tayo’y malimit na lumuhod at tumangis sa paanan ni Jesus dahil sa ating mga pagkukulang at kamalian; nguni’t hindi nararapat na tayo’y manglupaypay. Nadaig man tayo ng ating kalaban, ay hindi rin tayo itinatakwil, hindi tinatanggihan o pinababayaan man ng Diyos. Hin- ding-hindi; si Kristo ay nasa kanan ng Diyos, at nama- magitan din naman patungkol sa atin. Ang sabi ni Juan na Kanyang iniibig: “Ang mga bagay na ito ay sinusulat ko sa inyo upang kayo’y huwag mangagkasa- la. At kung ang sinuman ay magkasala ay may Taga- pamagitan tayo sa Ama, si Jesu-Kristo, ang matu- wid.” 1 Juan 2:1. Huwag din ninyong limutin ang mga pangungusap ni Kristo: “Ang Ama rin ang umi- ibig sa inyo.” Juan 16:27. Ibig Niyang ibalik kayo sa Kanyang sarili, upang makita Niyang nahahayag sa inyo ang Kanyang kadalisayan at kabanalan. At kung isusuko lamang ninyo ang inyong sarili sa Kanya, siyang nagpasimula ng isang mabuting gawa sa inyo ay magpapatuloy nito hanggang sa kaarawan ni Jesu-Kristo. Manalangin kayo ng lalong maningas; manampa- lataya kayo ng lalong lubos. Sa di pagtitiwala sa ating sariling kapangyarihan, ay magtiwala naman tayo sa kapangyarihan ng ating Manunubos, at papupurihan natin Siya na ating kagalingan. [90]

Kung kailan kayo lalong nalalapit kay Jesus ay saka naman ninyo makikitang kayo’y lalong makasalanan; sapagka’t magiging malinaw ang inyong pagkakilala, at ang inyong mga kapintasan ay maliwanag na maki- kita ang pagkakaiba sa Kanyang sakdal na likas. Ito’y katunayan na ang mga pandaya ni Satanas ay nawa- lan ng kanilang bisa; na ang nagbibigay-buhay na kapangyarihan ng Espiritu ng Diyos ang kumikilos sa inyo.

Sa puso na ayaw kumilala sa kanyang pagkamaka- salanan ay hindi makapag-uugat ng malalim ang pag- ibig kay Jesus. Ang kaluluwang binago ng biyaya ni Kristo ay hahanga sa Kanyang banal na likas; subali’t kung hindi pa natin nakikita ang ating sariling kapin- lasan ay isang napakaliwanag na katunayang hindi pa natin nakikita ang kagandahan at kasakdalan ni Kristo.

Kung kailan lalong bahagya ang ating nakikitang ikapupuri sa ating sarili, ay saka naman lalong malaki ang ating makikitang ikapupuri sa walang-hanggang kadalisayan at kabanalan ng ating Tagapagligtas. Ang pagkakita natin sa ating pagka makasalanan ay siyang nagtalaboy sa atin sa Kanya na nakapagpapatawad; at pagka ang kaluluwa’y kumikilala sa sariling kahinaan, at nagpipilit na umabot kay Kristo, ay ihahayag naman Niya ang Kanyang sarili na may kapangyarihan. Sa pagtataboy sa atin ng ating pangangailangan sa Kanya at sa salita ng Diyos, ay lalong dadakila ang Kanyang likas sa ating paningin, at lalong ganap nating ihahayag ang Kanyang larawan. [91]

Kabanata 8—Paglaki hanggang kay kristo

Ang pagbabago ng puso na sa pamamagitan ni- to’y nagiging anak tayo ng Diyos ay inihahalintu- lad ng Biblia sa pagkapanganak. Itinulad din ito sa pag- tubo ng mabuting binhing inihasik ng magsasaka. Sa ganyan ding paraan, yaong mga kapagbabalik-loob pa lamang kay Kristo ay dapat magsilaki na tulad sa “mga sanggol na bagong panganak” (1 Pedro 2:2; Efeso 4: 15), hanggang sa umabot sa taas ng mga lalaki at ba- bae kay Kristo Jesus. O gaya ng mabuting binhing inihasik sa bukid, sila’y dapat magsilaki at mamunga. Sinasabi ni Isaias na sila’y tatawaging “mga punong-ka- hoy ng katuwiran, na pananim ng Panginoon upang Siya’y luwalhatiin.” Isaias 61:3. Kaya nga mula sa katalagahan ay may mga halimbawang naglalarawan upang tumulong sa atin sa pag-unawa ng mahiwagang katotohanan ng kabuhayang ukol sa espiritu.

Ang buong karunungan at kasanayan ng tao ay hindi makalilikha ng buhay sa pinaka maliit na bagay sa katalagahan. Sa pamamagitan lamang ng buhay na ibinigay ng Diyos maaaring mabuhay ang halaman o ang hayop man. Kaya’t sa pamamagitan din ng buhay na mula sa Diyos, sumisilang ang buhay na ukol sa espiritu sa mga puso ng mga tao. Maliban na ang tao ay “ipa- nganak buhat sa itaas” (Juan 3:3, talatang Griego), ay hindi siya makatatanggap ng buhay na ipinarito ni Kristo upang ibigay. [92] [93]

Kung paano sa buhay, gayon din sa paglaki. Ang Diyos ang nagpapamukadkad sa mga bukong bulaklak at nagpapaging bunga sa mga bulaklak na ito. Sa pamamagitan ng kapangyarihan Niya ay lumalaki ang binhi, “una-una’y usbong, saka uhay, pagkatapos ay bu- til na humihitik sa uhay.” Markos 4:28. At tungkol sa Israel ay sinasabi ni Propeta Oseas, na “siya’y bu- bukang parang lila.” “Sila’y mangabubuhay uling gaya ng trigo, at mangamumulaklak na gaya ng puno ng ubas.” Oseas 14:5, 7. At iniutos ni Jesus na ating “wa- riin ang mga lirio kung paano silang nagsisilaki.” Ang mga halaman at mga bulaklak ay lumalaki hindi sa sarili nilang pag-aalaala o pagsisikap, kundi sa pag- tanggap ng ipinagkakaloob ng Diyos upang makasapat sa kanilang ikabubuhay. Hindi makapagdaragdag ang bata sa kanyang taas, sa pamamagitan ng gaano mang pag-aalaala o ng kapangyarihang sarili niya. Gayon din naman kayo, hindi makapagdaragdag sa laking ukol sa espiritu sa pamamagitan ng pag-aalaala o pagsisikap ng inyong sarili. Ang halaman, ang bata, ay lumalaki sa pamamagitan ng natatanggap mula sa mga bagay na nasa palibot niya na tumutulong sa kanyang ikabubuhay—hangin, liwanag ng araw, at pagkain. Kung ano ang mga kaloob na ito ng katalagahan sa hayop at sa halamanan, gayon din si Kristo sa mga nangagtiti- wala sa Kanya. Siya ang kanilang “walang-hanggang liwanag,” “araw at kalasag.” Isaias 60:19; Awit 84:11. Siya ay “magiging parang hamog sa Israel.” Oseas 4:5. “Siya’y, babagsak na parang ulan sa tuyong damo.” Awit 72:6. Siya ang tubig ng buhay, “ang tinapay ng Diyos ... na bumababang mula sa langit at nagbibi- gay-buhay sa sanlibutan.” Juan 6:33. [94]

Sa pamamagitan ng walang katumbas na kaloob, dili iba’t ang Kanyang Anak, ay ilinaganap ng Diyos sa buong sanlibutan ang Kanyang biyaya na walang pinag- ibhan sa paglaganap ng hanging tumatakbo sa buong sanlibutan. Lahat ng may ibig sumagap ng hanging ito na nagbibigay buhay, ay mabubuhay at lalaki hanggang sa umabot sa taas ng mga lalaki at babae kay Kristo Jesus.

Lihim ng tagumpay

Kung paanong ang bulaklak ay humaharap sa araw upang ang maliwanag na mga sinag ay makatulong sa pagpapasakdal ng ganda at hugis niya, gayon din na- mang dapat tayong humarap sa Araw ng Katuwiran, upang sumilang sa atin ang liwanag ng Diyos, at nang bumuti ang ating likas at makatulad ng sa kay Kristo.

Iyan din ang itinuturo ni Jesus nang sabihin Niyang: “Kayo’y manatili sa akin, at Ako’y sa inyo. Gaya ng sanga na di makapagbunga sa kanyang sarili, mali- ban na nakakabit sa puno; gayon din naman kayo, ma- liban na kayo’y manatili sa Akin ... Kung kayo’y hi- walay sa Akin ay wala kayong magagawa.” Juan 15:4, 5. Gayon din ang pagkasalig ninyo kay Kristo u- pang makapamuhay ng isang banal na kabuhayan, gaya ng pag-asa ng isang sanga sa puno upang siya’y lu- maki at mamunga. Hiwalay sa Kanya, wala kayong buhay. Wala kayong kapangyarihang lumaban sa tukso o lumaki kaya sa biyaya at kabanalan. Kung manahan kayo sa Kanya, kayo’y lalago. Sa pagkuha ninyo ng buhay sa Kanya, kayo’y hindi malalanta o mawawalan man ng bunga. Kayo’y matutulad sa isang punong iti- nanim sa tabi ng ilog. [95]

Marami ang nag-aakala na dapat nilang sariling ga- win ang ilang bahagi ng gawain. Nangagtiwala na sila kay Jesus sa ikapagpapatawad ng kasalanan, nguni’t ngayo’y sinusubok naman nilang makapamuhay ng matuwid, sa pamamagitan ng kanilang sariling pagsisikap. Datapuwa’t ang lahat ng ganyang pagsisikap ay mabibigo. Ani Jesus: “Kung kayo’y hiwalay sa Akin ay wala kayong magagawra.” Ang ating paglaki sa biyaya, ang ating kaligayahan, at ang ating kahalagahan—ang lahat ng ito’y pawang nasasalig sa ating pakikiisa kay Kristo. Sa pamamagitan ng pakikipag-usap sa Kanya araw-araw, oras-oras—sa pamamagitan ng pananatili sa Kanya—dapat tayong lumaki sa biyaya. Hindi Siya ang nagpasimula lamang kundi siya rin naman ang sumasakdal ng ating pananampalataya. Si Kristo ang una at huli at magpakailan man. Siya ang sasa atin, hindi lamang sa pasimula at sa katapusan ng ating takbuhin, kundi sa bawa’t hakbang sa daan. Sinasabi ni David na: “Aking inilagay na lagi ang Panginoon sa harap ko; sapagka’t kung Siya ay nasa aking kanan, hindi ako makikilos.” Awit 16:8.

Pananatili kay kristo

Itinatanong ba ninyo: “Papaano ako mananatili kay Kristo?—Gaya ng inyong pagkatanggap sa Kanya sa pasimula. “Kung paano nga na inyong tinanggap si Kristo Jesus na Panginoon, ay magsilakad kayong gayon sa Kanya.” Colosas 2:6. “Ang aking lingkod na matuwid ay mabubuhay sa pananampalataya.” Hebreo 10:38. Ibinigay na ninyo sa Diyos ang inyong sarili, upang maging Kanyang lubusan at upang sa Kanya’y maglingkod at tumaliina, at tinanggap ninyo si Kristo [96] na maging Tagapagligtas ninyo. Hindi ninyo matu- tubos ang inyong mga kasalanan o mababago man ninyo ang inyong puso; datapuwa’t yamang naibigay na ninyo sa Diyos ang inyong sarili, ay sumampalataya kayong ginawa Niya ang lahat ng ito para sa inyo alang-alang kay Kristo. Sa pamamagitan ng pananam- palataya ay naging kay Kristo kayo, at sa pamamagitan ng pananampalataya ay lalaki kayo sa Kanya—sa pamamagitan ng pagbibigay at pagtanggap. Dapat ninyong ibigay ang lahat—ang inyong puso, ang inyong kaloo- ban, at ang inyong paglilingkod—ibigay ninyo sa Kanya ang inyong sarili upang talimahin ang lahat Niyang ipinag-uutos, at kailangan namang tanggapin ninyo ang lahat—si Kristo na siyang kapuspusan ng buong pagpapala, upang manahan sa inyong puso, maging inyong katuwiran, at inyong tagatulong magpakailan man—upang magbigay sa inyo ng kapangyarihang tu- malima.

Ang una ninyong tungkulin

Sa umaga ay italaga ninyo sa Diyos ang inyong sarili; iyan ang kauna-unahan ninyong gawin. Ganito ang inyong idalangin: “Tanggapin mo ako, Oh Panginoon, na Iyong-iyo. Inilalagay ko sa Iyong paanan ang lahat kong mga panukala. Gamitin Mo ako sa araw na ito sa paglilingkod sa Iyo. Manahan Ka nawa sa akin at maging kasang-ayon nawa ng Iyong kalooban ang lahat kong gawain.” Ito’y isang bagay na dapat gawin sa araw- araw. Tuwing umaga ay italaga ninyo sa Diyos ang inyong sarili para sa maghapon. Ipabahala ninyo sa Kanya ang lahat ninyong mga panukala, upang isagawa o pabayaan kaya, alinsunod sa ipakikilala ng Kanyang [97] kalooban. Sa ganitong paraan araw-araw ay ilinalagak ninyo sa kamay ng Diyos ang inyong buhay, at dahil diya’y lalo at lalong mahuhugis ang inyong kabuhayan na gaya ng sa kay Kristo.

Kabuhayang panatag

Ang kabuhayang na kay Kristo ay isang kabuhayang panatag. Kaypala’y walang umaapaw na simbuyo ng damdamin, subali’t dapat magkaroon ng isang na- mamalagi at tiwasay na pagtitiwala. Ang inyong pag- asa’y wala sa inyong sarili kundi na kay Kristo. Ang inyong kahinaan ay nalagum sa Kanyang kalakasan, ang inyong kahangalan sa Kanyang karunungan, at ang inyong karupukan ay sa Kanyang walang-hang- gang katibayan. Kaya nga’t huwag ninyong tingnan ang inyong sarili, huwag ninyong isipin sa tuwi-tuwina ang sarili, kundi si Kristo ang inyong titigan. Isip- isipin ninyo ang Kanyang pag-ibig, ang kagandahan at kasakdalan ng Kanyang likas. Ang pagtanggi sa sarili ni Kristo, ang pagpapakababa ni Kristo, ang kadalisa- yan at kabanalan ni Kristo, at ang walang katumbas na pag-ibig ni Kristo—ito ang dapat bulay-bulayin ng kaluluwa. Sa pag-ibig sa Kanya, pagtulad sa Kanya, at lubos na pag-asa sa Kanya, dapat kayong mabago at matulad sa Kanyang wangis.

Pagpapahingalay na ukol sa espiritu

Ganito ang wika ni Jesus. “Kayo’y manatili sa Akin.” Juan 15:4. Ang mga pangungusap na ito ay nanganga- hulugan ng pagpapahingalay, katibayan, at pagtitiwala. Muli pang Siya’y nag-aanyaya: “Magsiparito sa Akin, ... at kayo’y Aking papagpapahingahin.” Mateo 11:28, 29. [98] Ang pananalita ng Mang-aawit ay nagpapahayag ng ganyan ding isipan: “Ikaw ay magpahinga sa Pangi- noon, at maghintay kang may pagtitiis sa Kanya.” Awit 37:7. At ibinibigay ni Isaias ang ganitong pangako: “Sa katahimikan at sa pag-asa ay magiging ang inyong la- kas.” Isaias 30:15. Ang kapahingahang ito ay hindi natatagpuan sa di paggawa; sapagka’t sa paanyaya ng Tagapagligtas, ang pangakong pagpapahinga ay kasa- ma ng tawag na gumawa: “Pasanin ninyo ang Aking pamatok, ... at masusumpungan ninyo ang kapahi- ngahan.” Mateo 11:29. Ang pusong lubos na nagtiti- wala kay Kristo ay siyang magiging pinakamasikap at pinakamasipag sa paggawa para sa Kanya.

Alisin ang pag-iisip sa sarili

Kapag ang pag-iisip ay laging nasa sarili, ay nalala- yo ito kay Kristo, na siyang bukal ng lakas at buhay. Dahil dito’y laging sinisikap ni Satanas na mailayo ang pag-iisip sa Tagapagligtas, at nang sa gayo’y mapigil ang pakikiugnay at pakikipag-usap ng kaluluwa kay Kristo. Ang mga kalayawan ng sanlibutan, ang mga pag-aalaala at kaligaligan at kalungkutan sa buhay, ang mga pagkakamali ng mga iba, o ang sarili ninyong mga kamalian at kapintasan sa alin man o sa lahat ng ito’y sisikapin niyang ibaling ang inyong pag-iisip. Huwag kayong paligaw sa kanyang mga pakana. Ang marami na talagang malinis ang loob at nagnanais na mamuhay ukol sa Diyos, ay napakadalas din namang pi- napag-iisip niya ng mga bagay na nauukol sa kanilang mga pagkukulang at kahinaan, at sa ganyan kung mailayo na niya sila kay Kristo, umaaasa siyang magwa- wagi. Hindi natin dapat isipin ang sarili, at mamalagi [99] na lamang sa pag-aalaala at pangangamba na baka hindi tayo maligtas. Lahat ng ito ay naglalayo sa kaluluwa mula sa Bukal ng ating kalakasan. Ilagak ninyo sa ka- may ng Diyos ang pag-iingat sa inyong kaluluwa, at magtiwala kayo sa Kanya. Si Jesus ang inyong salitain at isipin. Bayaan ninyong matago ang inyong sarili sa Kanya. Iwaksi ninyo ang lahat ng alinlangan; alisin ang inyong pangamba. Gaya ni apostol Pablo ay inyong sabihin: “Hindi na ako ang nabubuhay kundi si Kristo ang nabubuhay sa akin: at ang buhay na ikinabubu- hay ko ngayon sa laman ay ikinabubuhay ko sa pana- nampalataya, ang pananampalataya na ito’y sa Anak ng Diyos, na sa akin ay umibig, at ibinigay ang Kanyang sarili dahil sa akin.” Galacia 2:20. Pumanatag kayo sa Diyos. Maiingatan Niya ang ipinagkatiwala ninyo sa Kaniya. Kung ihahabilin ninyo sa Kanyang mga kamay ang inyong sarili, ay gagawin Niya kayong mahigit pa sa mananagumpay sa pamamagitan Niya na umibig sa inyo.

Dapat tayong kaiingat

Nang magkatawang-tao si Kristo ay itinali Niya ang sangkatauhan sa Kanyang sarili sa pamamagitan ng isang panali ng pag-ibig na hindi malalagot kailan man ng kahi’t aling kapangyarihan, maliban na ang tao na rin ang magpasiyang gumawa nito. Palaging maghaha- rap si Satanas ng mga panghalina na sa ati’y hihikayat upang patirin ang panaling ito—upang pilitin na- tin ang paghihiwalay ng ating mga sarili kay Kristo. Dito kailangang tayo’y magpakaingat-ingat, magsikap, at manalangin, upang walang makahikayat sa atin na pumili ng ibang panginoon; sapagka’t sa tuwi-tuwina’y [100] malaya tayong makagagawa nito. Subali’t huwag na- ting alisin kay Kristo ang ating mga paningin, at iinga- tan Niya tayo. Pagtingin natin kay Jesus, tayo’y panatag na. Walang makaaagaw sa atin sa Kanyang kamay. Sa palaging pagtingin sa Kanya ay “nababago tayo sa gayon ding larawan, mula sa kaluwalhatian hanggang sa kaluwalhatian, samakatuwid ay sa pamamagitan ng Espiritu ng Panginoon.” 2 Corinto 3:18.

Sumunod sa kanya

Sa ganyan ding paraan ang unang mga alagad na- ging kawangis ng kaibig-ibig na Tagapagligtas. Nang mapakinggan ng mga alagad na iyon ang mga pangu- ngusap ni Jesus, ay nadama nilang Siya ay kanilang kailangan. Hinahanap nila Siya, natagpuan, at sinun- dan. Sila’y nakasama niya sa bahay, sa dulang, sa silid, at sa parang. Sila’y kasama Niyang tulad sa mga nag-aaral na kasama ng isang guro, na sa araw-araw ay tumatanggap sila sa Kanyang mga labi ng mga aral ng banal na katotohanan. Sila’y umasa sa Kanya, gaya ng pag-asa ng mga lingkod sa kanilang panginoon, upang matutuhan ang kanilang tungkulin. Ang mga alagad na iyan ay mga lalaking “may pagkataong gaya rin ng atin.” Santiago 5:17. Nagkaroon sila ng pakikilaban sa kasalanan na gaya natin. Kinailangan nila ang biya- yang kailangan din natin, upang makapamuhay ng isang banal na kabuhayan.

Kahit si Juan na minamahal na alagad, yaong lubos na kinakitaan ng wangis ng Tagapagligtas, ay katutu- bong wala niyaong kaibig-ibig na likas. Hindi lamang siya isang naggigiit ng kaniyang sarili at mapagmithi ng karangalan, kundi isa rin namang pabigla-bigla at [101] nanglalaban pa pagka naaapi. Subali’t nang mahayag na sa kanya ang likas ni Jesus ay nakita niya ang sari- ling kakulangan, at siya’y pinagpakumbaba ng kanyang kalooban. Ang lakas at pagtitiis, ang kapangyari- han at pagkamahabagin, ang karangalan at kaamuang- loob, na nakita niya araw-araw sa kabuhayan ng Diyos Anak, ay pumuno sa kanyang kaluluwa ng paghanga at pag-ibig. Araw-araw ang kanyang puso ay nalalapit kay Kristo, hanggang sa nawala sa paningin niya ang sarili dahil sa pag-ibig sa kanyang Panginoon. Sa hu- muhugis na kapangyarihan ni Kristo ay ipinasakop niya ang kanyang ugaling mapaghimagsik at mapag- mithi. Ang nagbibigay-buhay na kapangyarihan ng Banal na Espiritu ang bumago ng kanyang puso. Ang kapangyarihan ng pag-ibig ni Kristo ang bumago ng kanyang likas. Ito nga lamang ang walang salang ibu- bunga ng pakikiisa kay Jesus. Pagka sa puso’y nani- nirahan si Kristo, ay nababago ang buong pagkatao. Ang Espiritu ni Kristo at ang Kanyang pag-ibig, ay siyang nagpapalambot sa puso, nagpapasuko sa kaluluwa, at nagtataas ng mga pag-iisip at mga hangarin sa Diyos at sa langit.

“Ako’y sumasa inyong palagi”

Nang si Kristo’y umakyat sa langit ang pagkadama ng Kanyang pakikiharap ay nasa mga alagad pa rin Niya. Yao’y Kanyang pakikiharap, na puspos ng pag- ibig at kaliwanagan. Si Jesus, ang Tagapagligtas, na lumakad at nakipag-usap at nanalanging kasama nila, na nagbitiw ng mga salita ng pag-asa at pang-aliw sa kanilang mga puso, ay inagaw sa kanila at dinala sa langit, samantalang binubuka pa sa Kanyang mga [102] ang pabalita ng kapayapaan, at ang tunog ng Kanyang pangungusap ay narinig nila, nang Siya’y tinanggap ng makapal na bilang ng mga anghel: “Narito, Ako’y su- masa inyong palagi hanggang sa katapusan ng sanlibu- tan.” Mateo 28:20. Siya’y umakyat sa langit na anyong tao. Talos nilang Siya’y nasa harapan ng luklukan ng Diyos, na kanila pa ring Kaibigan at Tagapagligtas; na hindi rin nagbabago ang Kanyang damdaming maki- ramay; na Siya’y kinikilala pa ring nasa panig ng nag- babatang sangkatauhan. Inihaharap Niya sa Diyos ang mga karapatan ng Kanyang mahalagang dugo at ipina- kikita ang Kanyang mga kamay at paa na nasugatan, bilang alaala ng halagang ibinayad Niya para sa Kanyang mga tinubos. Alam nilang Siya’y umakyat sa langit upang maghanda para sa kanila ng mga kalalag- yan, at Siya’y muling babalik at tatanggapin sila sa Kanyang sarili.

Ang banal na espiritu’y kasama nila

Noong sila’y nagtitipon, pagkaakyat Niya sa langit. ay may pananabik na nais nilang iharap sa Ama ang kanilang mga kahilingan sa pangalan ni Jesus. Sila’y nagsiluhod at nanalanging may banal na pitagan, na inuulit ang pangako: “Kung kayo’y hihingi ng anuman sa Ama, ay ibibigay Niya sa inyo sa Aking pangalan. Hanggang ngayo’y wala pa kayong hinihinging anuman sa pangalan Ko: kayo’y magsihingi, at kayo’y ta- tanggap, upang malubos ang inyong kagalakan.” Juan 16:23, 24. Iniunat nila na pataas ang kanilang mga kamay ng pananampalataya, na inihaharap ang matibay na pananalig: “Si Kristo Jesus na namatay, oo, yaong nabuhay na mag-uli, na siyang nasa kanan ng Diyos, na [103] Siva namang namamagitan dahil sa atin.” Roma 8:34. Noong dumating ang Pentekostes dumating naman sa kanila ang Mang-aaliw, na siyang tinutukoy ni Kristo, nang sabihin Niyang: Siya’y “sasa inyo.” Juan 14:17. At sinabi pa Niyang: “Nararapat sa inyo na Ako’y yu- maon; sapagka’t kung hindi Ako yayaon, ang Mang- aaliw ay hindi paririto sa inyo; nguni’t kung Ako’y yu- maon, Siya’y susuguin Ko sa inyo.” Juan 16:7. Mula noon si Kristo ay mananahan sa puso ng mga anak Niya sa pamamagitan ng Espiritu. Ang kaugnayan nila sa Kanya ngayon ay lalong malapit kay sa noong Siya’y ka- sama-sama nila. Nagliwanag sa kanila ang ningning ng ilaw at pag-ibig at kapangyarihan ni Kristo, na tumata- han sa puso, na anupa’t ang mga taong nangakakita, ay “nangagtaka; at nangapagkilala nila na sila’y nangaka- sama ni Jesus.” Gawa 4:13.

Idinalangin tayo ni jesus

Ang lahat ng naging katayuan ni Kristo sa unang mga alagad, ay nais Niyang siyang maging katayuan Niya sa mga anak Niya ngayon; sapagka’t doon sa ka- huli-hulihang pananalanging kasama ng munting pu- lutong ng mga alagad na nagkatipon sa palibot Niya ay ganito ang Kanyang sinabi: “Hindi lamang sila ang idinadalangin Ko, kundi sila rin naman na mga nagsi- sisampalataya sa Akin sa pamamagitan ng kanilang salita.” Juan 17:20.

Tayo’y idinalangin ni Jesus, at hiningi Niyang ta- yo’y makaisa Niya, gaya naman Niyang kaisa ng Ama. Kay inam na pagkakaisa! Tungkol sa Kanyang sarili, ay ganito ang sinabi ng Tagapagligtas: “Hindi maka- gagawa ang Ama ng anuman sa Kanyang sarili;” “ang [104] Ama na tumatahan sa Akin ay siyang gumagawa ng mga gawa.” Juan 5:19; 14:10. Kaya kung si Kristo ang tumatahan sa ating mga puso, ay gagawa Siya sa atin sa ldquo;pagnanasa at sa paggawa, ayon sa Kaniyang mabu- ting kalooban.” Filipos 2:13. Tayo’y gagawa na gaya ng paggawa Niya; tayo’y magpapakita ng gayon (ling diwa. Anupa’t sa pag-ibig, at pananatili sa Kanya tayo’y “mangagsisilaki sa lahat ng mga bagay sa Kanya, na Siyang pangulo, samakatuwid baga’y si Kristo.” Efeso 4:15. [105]

Kabanata 9—Paggawa at buhay

Ang diyos ay siyang bukal ng buhay at liwanag at kaligayahan ng santinakpan. Tulad sa mga sinag ng liwanag na nagbubuhat sa araw, tulad sa mga agos ng tubig na nagmumula sa isang buhay na batis, ay dumadaloy mula sa Kanya ang mga pagpapala para sa lahat Niyang kinapal. Saan mang dako at ang buhay na galing sa Diyos ay tumatahan sa puso ng mga tao, ay dadaloy naman ito na patungo sa mga iba sa mga daloy ng pag-ibig at pagpapala.

Ang kaligayahan ng ating Tagapagligtas ay nasa pag- angat at pagtubos sa sangkatauhang lugami sa pagkaka- sala. Dahil dito ay hindi Niya ibinilang na mahalaga sa Kanya ang Kanyang buhay, kundi binata Niya ang krus, at winalang bahala ang kahihiyan. Ang mga ang- hel man ay palaging gumagawa rin sa ikaliligaya ng mga iba. Ito ang kanilang kaligayahan. Yaong ipalala- gay ng sakim na puso, na isang paglilingkod na nag- papababa ng karangalan, palibhasa’y paglilingkod la- mang sa mga kaawa-awa at sa lahat ng bagay ay maba- ba sa uri at sa tayo ng kabuhayan, ay siyang gawain ng mga anghel na hindi nagkasala. Ang diwa ng mapag- sakripisiyong pag-ibig ni Kristo ay siyang diwang nag- hahari sa langit, at siyang pinaka kakanggata ng kaligayahan at kasayahan doon. Ito ang diwang tatangkilikin ng mga nagsisisunod kay Kristo; ito ang gawang ga- gawin nila. [106] [107]

Pagka ang pag-ibig ni Kristo ang siyang namama- hay sa ating puso ay hindi ito maikukubli na gaya ng isang mabangong samyo. Ang banal na kapangyarihan nito ay mararamdaman ng lahat nating makakasama. Ang diwa ni Kristo na nasa loob ng puso ay nakaka- tulad ng isang batis sa ilang, na ang kanyang tubig ay walang patid ng pag-agos upang pasariwain ang lahat na pananim, at sa mangamamatay na lamang ay lumi- likha pa ng kasabikang makainom ng tubig ng buhay.

Ang pag-ibig kay Jesus ay mahahayag sa pagnana- sang gumawa na katulad ng paggawa ni Jesus, upang maiangat at mapagpala ang sangkatauhan. Ito ang aa- kay sa tao na ibigin, kahabagan, at mahalin ang lahat ng nilikha, na mga inaalagaan ng ating Ama na nasa langit.

Isang kabuhayang naglilingkod

Ang kabuhayan ng Tagapagligtas, noong siya’y na- rito sa ibabaw ng lupa ay hindi isang pagpapaginhawa at pagmamahal sa sarili, kundi Siya’y gumagawang may kasipagan at katapatan sa ikaliligtas ng nawaglit na mga tao. Mula roon sa sabsaban ng hayop hanggang sa Kalbariyo ay tinunton Niya ang landas ng pagkakait sa sarili, at hindi Niya sinikap na makawala sa mabigat na gawain, mahihirap na paglalakbay, at nakapanghi- hinang pag-aalaala at paggawa. Ang wika Niya: “Ang Anak ng tao ay hindi naparito upang paglingkuran, kundi upang maglingkod, at ibigay ang Kanyang buhay sa pagtubos sa marami.” Mateo 20:28. Ito ang na- mumukod na dakilang layunin ng Kanyang buhay. Ang iba pa ay pangalawa na lamang at sumasa ilalim nito. Ang Kanyang pagkain at inumin ay ang gawin [108] ang kalooban ng Diyos at tapusin ang Kanyang gawain. Ang sarili at ang kapakanan ng sarili ay walang ba- hagi sa kanyang paggawa.

Handang magsakripisiyo ukol sa tagapagligtas

Kaya nga’t yaong mga kabahagi ng biyaya ni Kristo ay magiging laan sa anumang pagsasakripisiyo upang ang mga iba na pinagkamatayan Niya ay makabahagi ng kaloob na buhat sa langit. Gagawin nila ang lahat nilang makakaya upang lalong mapabuti ang sanlibu- tan sa pamamagitan ng kanilang paninirahan dito. Ang diwang ito ay siyang tunay na bunga ng isang kalulu- wang tapat na nagbalik-loob sa Diyos. Kapagkarakang lumapit kay Kristo ang isang tao ay sumusupling sa kanyang puso ang isang pagnanasa na ipakilala sa mga iba kung gaano kabuting kaibigan si Jesus na kanyang natagpuan; ang nagliligtas at nagpapabanal na katoto- hanan ay hindi maaaring masarahan sa kanyang puso. Pagka tayo’y nararamtan ng katuwiran ni Kristo, at nangapupuspos ng tuwa dahil sa paninirahan ng Kanyang Espiritu sa ating kalooban, ay hindi tayo ma- tatahimik. Mayroon tayong masasabi sa mga iba kung talagang ating natikman at nakita na ang Panginoon ay mabuti. Gaya ni Felipe, noong makita niya ang Tagapagligtas, ay aanyayahan natin ang mga iba na sa Kanya’y lumapit. Pagsisikapan nating maipakilala sa kanila ang mga kagandahan ni Kristo, at ang nakuku- bling mga katotohanan ng sanlibutang darating. Mag- kakaroon ng maningas na hangad na lumakad sa lan- das na linakaran ni Jesus. Magkakaroon ng masidhing pananabik na makita naman niyaong nangasa ating [109] palibot “ang Kordero ng Diyos, na nag-aalis ng ka- salanan ng sanlibutan.” Juan 1:29.

At ang pagsisikap na mapagpala ang mga iba ay ga- gantihin naman ng pagpapala rin sa atin. Ito ang ad- hika ng Diyos sa pagbibigay Niya sa atin ng bahagi na makatulong sa panukala ng pagtubos. Pinagkalooban Niya ng karapatan ang mga tao na maging kabahagi sa banal na likas at bilang kapalit nito, ay ipamahagi naman nila ang mga pagpapalang ito sa kanilang kapuwa. Ito ang kataas-taasang karangalan, ang pinakadakilang kaligayahan, na maaaring ibigay ng Diyos sa mga tao. Yaong nangagsisitulong sa mga gawa ng pag-ibig ay nangapapalapit sa Lumikha sa kanila.

Maaaring ipinagtiwala sana ng Diyos sa mga anghel sa langit ang pagbabalita ng ebanghelyo, at ang buong gawain ng malingap na pangangasiwa. Maaaring gi- namit sana Niya ang ibang mga paraan upang ma- ganap ang Kanyang adhika. Datapuwa’t dahil sa kanyang hindi matingkalang pag-ibig ay hinirang Niya ta- yong maging mga katulong Niya, kasama si Kristo at ng mga anghel, upang makabahagi tayo sa pagpapala, sa ligaya, sa karangalang ukol sa espiritu, na nag- mumula sa pangangasiwang ito na hubad sa kasaki- man.

Nakikiramay kay kristo

Tayo’y nangakikiramay kay Kristo sa pamamagitan ng ating pakikiisa sa Kanyang mga pagbabata. Bawa’t paghahandog ng sarili sa ikabubuti ng mga iba ay nag- papalakas sa diwa ng kagandahang-loob na nasa puso ng nagbibigay, na siyang lalong mahigpit na nag-uug- nay sa kanya sa Manunubos ng sanlibutan, na “maya- [110] man, gayon ma’y nagpapakadukha dahil sa inyo, upang sa pamamagitan ng Kanyang karukhaan ay magsiya- man kayo.” 2 Corinto 8:9. At sa ganyan lamang pagtu- pad natin sa hangarin ng Diyos sa paglalang Niya sa atin, magiging isang pagpapala sa atin ang mabuhay.

Kung kayo’y yayaon upang gumawa ng ayon sa pi- nanukala ni Kristo ukol sa paggawa ng mga alagad Niya, at maglalapit kayo sa Kanya ng mga kaluluwa, ay mararamdaman ninyo ang pangangailangan ng isang malalim na karanasan at malaking kaalaman sa mga ba- gay na banal, at kayo’y magugutom at mauuhaw sa ka- tuwiran. Kayo’y mamamanhik sa Diyos, at lalakas ang inyong pananampalataya, at ang inyong kaluluwa ay iinom ng masagana sa balon ng kaligtasan. Ang pagtu- ligsa ng kaaway at pagsubok na inyong natatagpuan ay siyang sa inyo’y mag-uudyok na manalangin at pag- aaralan ang Banal na Kasulatan. Lalago kayo sa biyaya at sa pagkakilala kay Kristo, at tuloy magkakaroon ng mayamang karanasan.

Maglingkod sa mga iba

Ang paglilingkod sa mga iba na walang diwang ma- kasarili ay siyang nagpapalalim, nagpapatibay, at nag- papaganda ng likas na gaya ng sa kay Kristo, at nag- bibigay ng kapayapaan at katuwaan sa mayroon nito. Marangal ang mga hangarin. Walang kalagayan ang katamaran o kasakiman. Ang nagsisigamit ng mga bi- yayang Kristiyano sa ganyang paraan ay magsisilaki at lalakas upang gumawa para sa Diyos. Magkakaroon sila ng malinaw na pag-unawang ukol sa espiritu, isang matatag at umuunlad na pananampalataya, at malaking kapangyarihan sa pananalangin. Ang Espiritu ng [111] Diyos, na kumikilos sa kanilang diwa, ay tumatawag sa banal na pakikitugma ng kaluluwa bilang tugon sa banal na pagsagid ng Panginoon. Yaong, sa ganyang paraan ay nangagtatalaga ng kanilang sarili sa isang paglilingkod na walang halong pag-iimbot para sa ika- bubuti ng mga iba, ay tiyak na gumagawa sa kanilang ikaliligtas.

Upang lumago sa biyaya

Ang paraan lamang upang lumago sa biyaya ay ang gawin ng walang bahid kasakiman yaong ipinagagawa sa atin ni Kristo—gumawa ng ayon sa ating kakayahan sa pagtulong at pagpapala roon sa mga nangangaila- ngan ng ating maitutulong. Ang lakas ay tinatamo sa pamamagitan ng pagbabatak; ang paggawa ang siya ngang kondisyon ng buhay. Yaong mga nagsisikap na mapamalagi ang buhay-kristiyano sa pamamagitan ng palagi na lamang na pagtanggap ng mga pag- papalang dala ng biyaya, at walang anumang ginawa para kay Kristo, ay ibig mabuhay na lamang upang ku- main na di gumagawa. At sa mga bagay na ukol sa espiritu, kung paano sa mga bagay ng kalikasan, ang di paggawa ay palaging nagbubunga ng panghihina at pagkakasakit. Ang isang taong ayaw magbatak ng kanyang mga kamay at mga paa ay hindi magluluwat at hindi na niya magagamit pa ang mga ito. Ganyan din naman, ang Kristiyanong hindi gumagamit ng mga kapangyarihang sa kanya’y ibinigay ng Diyos, hindi lamang di siya aabot kay Kristo, kundi naaalis pa ang lakas na nasa kanya.

Ang iglesiya ni Kristo ay siyang hinirang ng Diyos upang gamitin sa pagliligtas sa mga tao. Ang gawain [112] niya ay ang maglaganap ng ebanghelyo sa sanlibutan. At sa lahat ng Kristiyano ay nabababaw ang tungkulin. Bawa’t isa, ayon sa naaabot ng kanyang talento at pa- nahon, ay kailangang umalinsunod sa bilin ng Taga- pagligtas. Ang pag-ibig ni Kristo, na nahahayag sa atin, ay siyang dahil ng pagkakautang natin sa lahat ng hindi nakakakilala sa Kanya. Binigyan tayo ng ilaw ng Diyos, hindi para sa atin lamang, kundi upang itang- law din naman sa kanila.

Kung ginaganap lamang ng mga sumusunod kay Kristo ang kanilang tungkulin, sana’y libu-libo ang na- ngangaral ngayon ng ebanghelyo sa pinangangaralan ng iisa lamang sa lupain ng mga pagano. At ang lahat ng hindi makasama sa paggawa ay tutulong din sa pamamagitan ng salapi, pakikiramay, at panalangin. Dahil dito’y lalong aalab ang kasipagan ng mga bayang Kristiyano upang umakit ng mga kaluluwa para sa Diyos.

Gumawa sa dakong kinaroroonan

Hindi na kinakailangang magsitungo pa tayo sa lupain ng mga pagano, o lisanin ang sariling tahanan kung sa sarili’y mayroon pa tayong mga tungkuling nararapat gampanan para kay Kristo. Ang tungkuling iyan ay magagawa natin kahi’t sa ating tahanan, sa ig- lesiya, sa mga kakaumpok natin, at sa mga nakikipag- kalakalan sa atin.

Lalong malaking bahagi ng kabuhayan ng ating Ta- gapagligtas dito sa ibabaw ng lupa ang ginugol Niya sa matiyagang pag-aanluwagi sa Nasaret. Mga anghel na naglilingkod ang umakbay sa Panginoon ng buhay, sa Kanyang paglalakad na kasabay-sabay ng mga magbu- [113] bukid at mga manggagawa na hindi Siya nakikilala at di pinararangalan. Maging Siya’y gumagawa sa Kanyang mababang hanap-buhay o Siya man ay nagpapa- galing ng mga maysakit o lumalakad sa ibabaw ng ma- unos na dagat ng Galilea, ay matapat Niyang ginanap ang layuning kanyang ipinarito. Kaya nga, sa mga abang tungkulin at lagay ng pamumuhay, ay maaaring tayo’y lumakad at gumawang kasama ni Jesus.

Sinasabi ng apostol: “Bawa’t isa’y manatili sa Diyos sa kalagayang itinawag sa kanya.” 1 Corinto 7:24. Ang mangangalakal ay maaaring makapangalakal sa isang kaparaanang makaluluwalhati sa Kanyang Panginoon, dahil sa kanyang pagtatapat. Kung siya’y tunay na alagad ni Kristo, ay dadalhin niya ang kanyang pananampalataya sa lahat niyang ginagawa, at ihahayag niya sa mga tao ang espiritu ni Kristo. Ang mekaniko ay maaaring maging isang masipag at tapat na kinatawan Niya na gumawa ng mababang mga gawain sa gitna ng mga gulod ng Galilea. Bawa’t isang nagtataglay ng pangalan ni Kristo ay dapat gumawa ng gayon na lamang, na anupa’t sa pagkakita ng mga iba sa kanyang mabubuting gawa, ay luluwalhatiin nila yaong Luma- lang at Tumubos sa kanila.

Ang bawa’t isa’y may gawain

Marami ang nangagdadahilan na sapagka’t ang mga iba ay may tinatangkilik na mataas na kakayahan at malaking kabutihan kay sa kanila, kaya hindi na kailangan pa ang kanilang tulong sa paglilingkod kay Kristo. Laganap ang paniniwala na iyon lamang may mga tanging katangian ang kinakailangang magtalaga ng kanilang mga kakayahan upang ipaglingkod sa Diyos. [114] Naging pagkakilala na ng marami na ang mga talento ay ipinagkaloob sa isang uri lamang ng mga taong ma- papalad na tanging ibinukod sa mga iba, na hindi ti- nawagan upang makibahagi sa mga paghihirap o sa mga gantimpala man. Datapuwa’t hindi ganyan ang ipinakikilala ng talinhaga. Nang tawagin ng puno ng sambahayan ang kanyang mga alipin, ay binigyan niya ang bawa’t isa ng kanyang gawain.

Taglay ang diwang maibigin, ay magagawa natin ang pinakamababang mga tungkulin sa kabuhayan, “na gaya ng sa Panginoon.” Colosas 3:23. Kung sa ating puso’y namamahay ang pag-ibig ng Diyos, ay mahahayag ito sa pamumuhay. Ang masamyong bango ni Kristo ang sasa paligid natin, at ang impluensiya natin ay siyang magpaparangal at magpapala sa mga iba.

Huwag maghintay

Huwag na ninyong hintaying dumating pa muna ang malaking pagkakataon o umasa kaya sa di-pangka- raniwang mga kakayahan bago kayo tumungo sa paggawa para sa Diyos. Huwag ninyong isipin kung ano kaya ang ipalalagay sa inyo ng sanlibutan. Kung ang kabuhayan ninyo sa araw-araw ay isang patotoo ng ka- linisan at katapatan ng inyong pananampalataya, at napag-uunawa ng mga iba na nais ninyong sila’y ma- tulungan, ang inyong pagsisikap ay hindi masasayang na lahat.

Ang pinakamababa at pinakadukha sa mga alagad ni Jesus ay maaaring maging isang pagpapala sa iba. Mangyayaring hindi nila mapagkilalang sila’y gumagawa ng isang tanging bagay na mabuti, datapuwa’t sa palaging paggawa nila niyaon ay makapagpapasimu- [115] la sila ng mga alon ng pagpapala na lalawak at lalalim, at lilitaw ang mga banal na bunga nito na maaaring hindi nila maalaman hanggang sa hilling araw ng pag- bibigay ng kagantihan. Hindi nila nararamdaman o nauunawa mang sila’y gumagawa ng anumang bagay na dakila. Hindi sila pinagbibilinang pagurin nila ang kanilang mga sarili sa pag-aalaala ng tungkol sa tagum- pay. Ang kailangan lamang ay ang sila’y magsiyaong tahimik, na matapat na ginagawa ang gawaing itinata- gubilin ng Diyos, at kung magkagayon, ang kanilang kabuhayan ay hindi mapapalungi. Ang kanilang sarili ay mapaparis na lubos kay Kristo; sila’y mga mangga- gawang kasama ng Diyos sa buhay na ito, at sa ganito’y iniaangkop nila ang kanilang mga sarili sa lalong ma- taas na gawain at sa lubos na kaligayahan ng kabilang buhay. [116] [117]

Kabanata 10—Ang pakakilala sa diyos

Marami ang paraang ginagamit ng Diyos upang pakilala sa atin at tayo’y maihatid sa pakikipag- kaisa sa Kanya. Ang katalagahan ay walang likat na nagsasalita sa ating mga sentido. Sa nakabukas na puso ay makikintal ang pag-ibig at kaluwalhatian ng Diyos na gaya ng nahahayag sa mga ginawa ng Kanyang mga kamay. Mauulinigan at mauunawa ng sinumang na- kikinig ang mga pasabi ng Diyos sa pamamagitan ng mga bagay ng katalagahan. Ang mga luntiang kapara- ngan, ang matataas na punong-kahoy, ang mga buko at bulaklak, ang dumaraang alapaap, ang lumalagpak na ulan, ang lumalagaslas na batis, at ang mga luwal- hati ng kalangitan, ay pawang nagsasalita sa ating mga puso, at inaanyayahan tayo, na makipagkilala sa Kanya na gumawa ng lahat ng ito.

Binuo ng ating Tagapagligtas ang mahalaga Niyang mga aral sa pamamagitan ng mga bagay ng katalagahan. Ang mga punong-kahoy, ang mga ibon, ang mga bulaklak sa libis ng kabundukan, ang mga burol, ang mga dagat-dagatan, at ang magandang langit, at sampu ng mga nangyayari at nakalilibot sa kabuhayan sa araw-araw, ay mga iniugnay Niya sa mga salita ng ka- totohanan upang malimit na magunita ng mga tao ang Kanyang mga iniaral, maging nasa gitna man sila ng mga pag-aalaala sa araw-araw na pagpapagal.

Nais ng Diyos na pahalagahan ng Kanyang mga anak [118] ang mga ginawa Niya, at sila’y malugod sa simple at mahinhing kagandahan na ipinalamuti Niya sa ating tahanang lupa. Siya’y maibigin sa maganda, at higit sa lahat ng nasa labas na kagandahan, ay iniibig Niya ang magandang likas; ibig Niyang paunlarin natin sa ating kabuhayan ang kalinisan at kasimplihan, na siyang tahimik na mga kariktan ng mga bulaklak.

Mahalagang aral ukol sa atin

Kung mangakikinig lamang tayo ay mahalagang mga aral ng pagtalima at pagtitiwala ang sa ati’y ituturo ng mga ginawa ng Diyos. Mula sa mga bituin, na sa bu- ong panahon ay nagsisitunton sa itinadhanang daan nila sa kalawakang walang landas, hanggang sa kaliit- liitang atomo, ang mga bagay ng kalikasan ay tumata- lima sa kalooban ng Maykapal. Inaalagaan at inaala- layan ng Diyos ang lahat ng bagay na nilalang Niya. Siyang umaalalay sa di mabilang na mga sanlibutang nasa buong kalawakan, ay siya rin namang nagkaka- loob ng mga kinakailangan ng maliit na maya na ma- siglang umaawit ng munti niyang awit na walang takot. Pagka nagsisitungo ang mga tao sa kanilang gawain araw-araw, gaya ng pagka sila’y nananalangin; pagka sila’y nahihiga kung gabi, at pagka bumabangon sila sa umaga; pagka ang mayaman ay nagpapasasa sa kanyang palasyo, o pagka tinitipon ng isang maralita ang kanyang mga anak sa palibot ng dulang na dahop sa mga pagkaing kinakailangan—bawa’t isa sa kanila ay magiliw na tinutunghayan ng Ama sa kalangitan. Walang tumutulong luha na di pansin ng Diyos. Walang ngiting hindi Niya tinatandaan.

Kung lubos lamang na sasampalatayanan natin ang [119] bagay na ito, ay mapapawi ang lahat ng hindi mara- pat na pag-aalaala. Ang ating mga kabuhayan ay hindi mapupuno ng pagkabigo, na gaya ngayon; sapagka’t ang lahat ng bagay, malaki o maliit man, ay malalagay sa mga kamay ng Diyos, na hindi nagugulumihanan dahil sa maraming pag-aalaala, o nanglulumo man da- hil sa bigat ng mga ito. Sa gayon ay ating tatamasahin ang isang kapahingahan ng kaluluwa na malaon ng hindi dinaranas ng maraming tao.

Isipin ang sanlibutang darating

Pagka nalulugod ang inyong mga sentido sa naka- gagayumang kagandahan ng lupang ito, ay isip-isipin ninyo ang sanlibutang darating, na hindi makakakilala ng dungis ng kasalanan at kamatayan sa buong pana- hong walang katapusan; na doo’y ang mukha ng katalagahan ay hindi na magtataglay ng anino ng sumpa. Ilarawan ninyo sa inyong pag-iisip ang tatahanan ng mga maliligtas, at alalahanin ninyong ito’y magiging lalong marilag kay sa mailalarawan ng pinakamatalino ninyong pagkukuro. Sa sari-saring kaloob ng Diyos na nalalagay sa katalagahan ay napakalabong sinag lamang ng Kanyang kaluwalhatian ang nakikita natin. Nasusulat: “Hindi nakita ng mata, at ni narinig ng tainga, ni hindi pumasok sa puso ng tao, anumang mga bagay na inihanda ng Diyos sa nangagsisiibig sa Kanya.” 1 Corinto 2:9.

Ang makata at ang nag-aaral ng mga bagay ng katalagahan ay may maraming sinasabi tungkol sa kalika- san, subali’t ang Kristiyano ay siyang nagtatamasang lubos sa kagandahan ng lupa, palibhasa’y nakikilala niya ang ginagawa ng kamay ng kanyang Ama, at kan- [120] yang nakikita ang pag-ibig ng Diyos na nasusulat sa bulaklak, sa damo at sa punong-kahoy. Sinuman ay hindi ganap na makakakilala sa kahalagahan ng burol at libis, ng ilog at dagat, kung hindi niya titingnan ang mga iyon na tagapagpahayag ng pag-ibig ng Diyos sa tao.

Nagsasalita sa atin ang Diyos sa pamamagitan ng likha ng Kanyang kalooban, at sa pamamagitan ng paggawa ng Kanyang Espiritu sa ating puso. Sa ating sariling mga kalagayan, sa mga pagbabagong nangya- yari sa araw-araw sa ating paligid-ligid, ay makasusum- pong tayo ng mahalagang mga aral, kung nakalaan lamang ang ating mga puso upang unawain ang mga ito. Sa pagtalunton ng mang-aawit sa mga ginawa ng Diyos ay sinabi Niya: “Ang lupa ay puno ng kaganda- hang-loob ng Panginoon.” Awit 33:5. “Kung sino man ang pantas ay magbulay sa mga bagay na ito, at kanilang magugunita ang mga kagandahang-loob ng Panginoon.” Awit 107:43.

Ang banal na kasulatan

Nagsasalita sa atin ang Diyos sa pamamagitan ng Kaniyang salita. Nasa atin sa salitang ito ang lalong ma- liliwanag na hanay ng pagkahayag ng Kanyang likas, ang Kanyang pakikitungo sa mga tao, at ang malaking gawain ng pagtubos. Dito’y nalalahad sa harapan natin ang kasaysayan ng mga patiarka at ng mga propeta at iba pang mga banal na tao nang una. Sila’y may “mga pagkataong gaya rin ng atin.” Santiago 5:17. Nakikita natin kung paano sila nangakipaglaban sa panglulupay- pay, na gaya ng sa atin, kung paanong sila’y nangahu log sa mga tukso na gaya rin ng nangyayari sa atin, ngu- [121] ni’t nagpakasiglang muli at nanaig sila sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos; at sa pagtingin sa kanila ay pi- nasisigla tayo sa ating pagsusumakit na umabot sa katu- wiran. Pagka binabasa natin ang mahahalagang kara- nasang sa kanila’y ipinagkaloob, ang liwanag at pag- ibig at pagpapalang kanilang tinamasa, at ang gawain na kanilang ginawa sa pamamagitan ng biyayang sa kanila’y ibinigay, ang diwang sa kanila’y nagpasigla ay nagpapaalab sa atin ng isang apoy ng banal na pag- papakabuti, at isang pagmimithing makatulad nila sa likas: katulad nilang lumakad na kasama ng Diyos.

Ang patotoo ni jesus

Tungkol sa mga kasulatan ng Matandang Tipan, at lalo na ng Bagong Tipan, ay ganito ang sinabi ni Jesus: “Ang mga ito’y siyang nagpapatotoo tungkol sa A- kin” (Juan 5:39), ang Manunubos, na gitna ng ating mga pag-asa sa buhay na walang-hanggan. Oo, si Kristo nga ang sinalita ng buong Biblia. Mula sa unang ulat na tungkol sa paglalang—sapagka’t “alin man sa lahat ng ginawa ay hindi ginawa kung wala Siya” (Juan 1:3)—hanggang sa kahuli-hulihang pa- ngako: “Narito, ako’y madaling pumaparito” (Apoka- lipsis 22:12), ay binabasa natin ang tungkol sa Kanyang mga ginawa, at naririnig natin ang Kanyang ti- nig. Kung ibig ninyong makilala ang Tagapagligtas, pag-aralan ninyo ang mga Banal na Kasulatan.

Punuin ninyo ang inyong buong puso ng mga salita ng Diyos. Iyan ang tubig ng buhay na nakapapawi ng matinding uhaw. Iyan ang tinapay ng kabuhayan na buhat sa langit. Sinabi ni Jesus: “Maliban nang inyong kanin ang laman ng Anak ng tao at inumin ang [122] Kanyang dugo, ay wala kayong buhay sa inyong sarili.” At ipinaliwanag Niya ang ibig Niyang sabihin, sa pa- nanalitang ito: “Ang mga salitang sinalita Ko sa inyo ay pawang espiritu, at pawang buhay.” Juan 6:53, 63. Binubuo ang ating mga katawan ng ating kinakain at iniinom; at kung ano ang totoo sa kabuhayang ukol sa laman, ay siya rin namang totoo sa kabuhayang ukol sa espiritu; ang ating binubulaybulay ang siyang uma- anyo at nagpapalakas sa ating kabuhayang ukol sa espiritu.

Ang paksa ng pagtubos

Ang paksang tungkol sa pagtubos ay isang sulira- ning ninanais na matunghayan ng mga anghel; ito ang pag-aaralan at aawitin ng mga tinubos sa walang- hanggang panahon. Hindi baga nararapt na ito’y isip- isipin at pag-aralan sa panahon ngayon? Ang walang- hanggang awa at pag-ibig ni Jesus, ang hirap at sakit na Kanyang binata ng dahil sa atin, ay humihingi ng pinakamahigpit at pinakamahalagang pagbubulaybu- lay. Dapat nating isiping palagi ang likas ng sinisinta nating Manunubos at Tagapamagitan. Dapat nating bulaybulayin ang gawain Niya na naparito upang ilig- tas ang Kanyang bayan mula sa kanilang mga kasala- nan. At pagka binubulaybulay natin ang mga salaysa- ying makalangit, ay lalong lalakas ang ating pananampalataya at pag-ibig, lalo at lalong magiging karapat- dapat sa Diyos ang ating mga panalangin, sapagka’t hi- git at higit na mararagdagan ng pananampalataya at pag-ibig. Sila’y magiging matalino at masigasig. Magkakaroon ng lalong mapagpatuloy na pagtitiwala kay Jesus at sa araw-araw ay mararanasan ang Kanyang ka- [123] pangyarihang nagliligtas ng lubusan sa lahat ng nagsi- silapit sa Diyos sa pamamagitan Niya.

Pagka binubulaybulay natin ang mga kaganapan ng Tagapagligtas, ay ating nanaising mangabago tayo ng lubusan, at mawangis sa larawan ng Kanyang kadali- sayan. Kagugutuman at kauuhawan ng kaluluwa ang matulad sa Kanya, na ating sinasamba. Kung kailan iniisip si Kristo ng higit at higit ay saka naman lalo at lalong sasalitain natin Siya sa mga iba, at kakatawan tayo sa Kanya sa sanlibutan.

Sa mga taong karaniwan

Ang Biblia ay hindi sinulat para sa pantas lamang, kundi ito ay iniukol sa mga taong karaniwan. Ang mga dakilang katotohanang kinakailangan sa ikaliligtas ay pinakaliwa-liwanag na gaya ng katanghaliang tapat; at walang magkakamali ni maliligaw liban sa mga sumu- sunod sa kanilang sariling haka sa halip na sa malinaw na nahahayag na kalooban ng Diyos.

Hindi natin dapat tanggapin ang patotoo nino man tungkol sa kung ano ang itinuturo ng Kasulatan, kundi tayo na rin ang mag-aral ng salita ng Diyos. Kung pababayaan nating iba ang mag-isip para sa atin, ay ma- lulumpo ang ating mga lakas at uurong ang ating mga kakayahan. Ang dakilang mga kapangyarihan ng pag- iisip ay manghihina ng malaki dahil sa hindi paggamit sa mga salaysaying marapat pagtimuan ng pag-iisip, na anupa’t mawawala na tuloy ang kanilang kakaya- hang umunawa sa malalim na kahulugan ng salita ng Diyos. Lalawak ang pag-iisip pagka ginagamit sa pag- aaral ng tungkol sa pagkakaugnay ng mga suliranin ng Biblia, na ipinaparis ang talata sa kapuwa tala- [124] ta, at ang mga bagay na ukol sa espiritu sa mga bagay na ukol sa espiritu.

Wala nang makapagpapalakas na mabuti sa pag-iisip ng tao na sadyang pinanukala na di gaya ng pag-aaral ng Kasulatan. Walang ibang aklat na katulad nito na may angking napakalaking kapangyarihan upang pa- dakilain ang mga isipan, palusugin ang mga pagkuku- ro, na gaya ng mararangal at malalawak na katotoha- nang linalaman ng Biblia. Kung ang Salita ng Diyos ay pinag-aaralang gaya ng nararapat gawin, ay magkakaroon ang mga tao ng malawak na kaalaman, mara- ngal na likas, at matibay na adhika, na bihirang makita sa panahong ito.

Huwag magmadali

Nguni’t sa nagmamadaling pagbasa ng Banal na Kasulatan ay maliit lamang ang pakinabang na natata- mo. Maaaring mabasa ng isang tao ang buong Biblia ng tagpusan, at gayon pa man ay hindi niya makita ang kagandahan nito o maunawa kaya ang malalim at natatagong kahulugan. Ang isang talata na pinag-ara- lan hanggang sa mapag-unawang mabuti ang kahulugan, at mapagkilala ang kaugnayan niyaon sa panukala ng pagliligtas, ay lalong mahalaga kaysa matulin na pagbasa ng maraming pangkat na walang tiyak na layu- nin at walang malinaw na aral na nakuha. Dalhin ninyong lagi ang inyong Biblia. Pagka nagkaroon kayo ng panahon, basahin ninyo; itanim ninyo sa alaala ang mga talata. Kahi’t na kayo’y naglalakad sa mga lansa- ngan, ay maaaring makabasa kayo ng isang talata at ma- bulaybulay, at sa gayo’y makikintal ito sa pag-iisip.

Hindi tayo matututo kung wala tayo niyaong taim- [125] tim na pagdidili-dili at pag-aaral na linalakipan ng pa- nalangin. Ang ilang bahagi ng Kasulatan ay napakali- naw na at hindi mapagkakamalian; nguni’t may mga iba namang talata na ang kahulugan ay hindi agad ma- tatarok sa minsang pagbasa, sapagka’t malalim. Ang isang talata ay kailangang iparis sa ibang talata. Dapat magkaroon ng maingat na pagsasaliksik at pagkuku- rong may panalangin. At ang ganyang pag-aaral ay ga- gantihin ng sagana. Kung paanong natutuklasan ng magmimina ang mga ugat ng mahalagang mina na nata- tago, ay gayon nakakasumpong ng mga katotohanang napakamahalaga ang matiyagang nagsasaliksik ng salita ng Diyos, na nakakubli sa paningin ng di maingat na naghahanap. Ang mga salitang kinasihan, pagka minu- muni-muni, ay matutulad sa mga batis na umaagos mula sa bukal ng buhay.

Dumalangin bago mag-aral

Ang Biblia kailan man ay hindi nararapat na pag-ara- lan na walang kalakip na panalangin. Bago natin buk- san ang mga dahon nito ay dapat muna nating hingin ang pagtanglaw ng Banal na Espiritu, at ito’y ipagka- kaloob. Nang lumapit si Natanael kay Jesus, ay sinabi ang ganito ng Tagapagligtas: “Narito ang isang tunay na Israelita na sa kanya’y walang daya!” Ang wika ni Natanael: “Saan mo ako nakilala?” At sumagot si Jesus: “Bago ka tinawag ni Felipe, nang ikaw ay nasa ilalim ng puno ng higos, ay nakita kita.” Juan 1:47, 48. At makikita rin naman tayo ni Jesus sa mga lihim na dakong panalanginan, kung hihingan natin Siya ng liwanag, upang makilala natin kung alin ang kato- tohanan. Mga anghel na buhat sa sanlibutan ng kali- [126] wanagan ay siyang sasa mga taong nagmamakaamong humingi sa Diyos ng Kanyang pamamatnugot.

Ibinubunyi at niluluwalhati ng Banal na Espiritu ang Tagapagligtas. Tungkulin Niya ang iharap si Kristo, ang kadalisayan ng Kanyang katuwiran, at ang dakilang kaligtasan natin sa pamamagitan Niya. Ani Jesus: “Kukuha Siya sa nasa Akin, at sa inyo’y ipahaha- yag.” Juan 16:14. Ang Espiritu ng katotohanan ang siyang tanging magaling na tagapagturo ng banal na katotohanan. Oh anong laki ng pag-ibig ng Diyos sa sangkatauhan, palibhasa’y ibinigay Niya ang Kanyang Anak upang mamatay dahil sa atin, at ibinibigay Niya ang Kanyang Espiritu upang maging guro at patnugot ng tao. [127]

Kabanata 11—Tanging karapatan ng pagdalangin

Sa pamamagitan ng kalikasan at banal na pa- hayag, sa pamamagitan ng Kanyang banal na kalooban, at sa pamamagitan ng Kanyang Espiritu, nagsasalita Siya sa atin. Subali’t hindi pa rin sapat ang mga ito; kailangan din namang sa Kanya’y ipahayag natin ang buong nilalaman ng ating puso. Upang magkaroon ng buhay at lakas na ukol sa espiritu ay kinakailangang tayo’y magkaroon ng tunay na pakikiugnay sa ating Ama na nasa langit. Maaaring matawag sa Kanya ang ating mga isip; mabubulaybulay natin ang Kanyang mga ginawa, ang Kanyang mga kahabagan, at ang Kanyang mga pagpapala; nguni’t sa tunay na ka- hulugan ay hindi ito ang pakikipag-usap sa Kanya. U- pang makipag-usap sa Dios, ay dapat magkaroon tayo ng sasabihin sa Kanya hinggil sa lagay ng ating tala- gang kabuhayan.

Ang panalangin ay ang pagbubukas ng puso sa Diyos na gaya ng sa isang kaibigan. Hindi sa iyan ay kailangan upang maipakilala sa Diyos kung ano ang lagay natin, kundi upang matanggap natin Siya. Ang panalangin ay hindi siyang nagbababa sa Diyos sa atin, kun- di iyan ang nagtataas sa atin sa Kanya.

Noong narito pa si Jesus sa ibabaw ng lupa, ay iti- nuro Niya sa Kanyang mga alagad kung paano ang pa- nanalangin. Pinagbilinan Niya sila na iharap sa Diyos ang kanilang mga kinakailangan sa araw-araw, at ila- [128] [129] gak ang lahat nilang pag-aalaala sa Kanya. At ang ipi- nangako Niya sa kanila, na didinggin ang kanilang mga karaingan, ay ipinangangako rin naman sa atin.

Si Jesus na rin, noong tumatahan pa Siyang kasama ng mga tao ay malimit manalangin. Nakiisa ang ating Tagapagligtas sa ating mga pangangailangan at mga kahinaan, sapagka’t Siya’y naging isang namaman- hik at humihiling, na humihingi sa Kanyang Ama ng sariwang lakas, upang Siya’y makayaong laan sa tungkulin at pagsubok. Siya ang ating halimbawa sa lahat ng bagay. Siya’y kapatid natin sa ating mga kahinaan, “na tinukso sa lahat ng mga paraang gaya rin naman natin;” nguni’t palibhasa’y walang kasalanan, ay umu- rong ang Kanyang pagkatao sa kasamaan; binata Niya ang mga pakikilaban at pasakit sa Kanyang kaluluwa sa isang sanlibutang makasalanan. Dahil sa Kanyang pagkatao ay naging isang pangangailangan at isang karapatan sa ganang Kanya ang pananalangin. Nakasum- pong Siya ng kaaliwan at kaligayahan sa pakikipag-usap sa Kanyang Ama. At kung ang Tagapagligtas ng mga tao, ang Anak ng Diyos, ay nakaranas na kailangan Niya ang panalangin, di lalo pang kailangan ng mahina at makasalanang tao ang maalab at palaging pananalangin.

Hinihintay tayo ng diyos

Ang Ama nating nasa langit ay nakalaang sa ati’y magbigay ng kapuspusan ng Kanyang pagpapala. Karapatan natin ang uminom ng marami sa bukal ng wa- lang-hanggang pag-ibig. Nakapagtataka nga na bihi- rang-bihira tayong manalangin! Handa, at nalalaan ang Diyos na makinig sa taimtim na panalangin ng ka- [130] liit-liitan sa Kanyang mga anak, subali’t hayag na ha- yag ang malaki nating pag-aatubili na ipaalam sa Diyos ang ating mga kailangan. Ano ang iisipin ng mga anghel sa langit sa kaawa-awa at mahinang mga tao, na sinasalakay ng mga tukso, yayamang ang puso ng Diyos na binubukalan ng walang-hanggang pag-ibig ay nasasabik sa kanila, handang magbigay ng higit sa kanilang mahihingi o maiisip, subali’t bahagya na silang manalangin at napakaliit ang kanilang pananampalataya? Ang mga anghel ay nagigiliw na yumukud sa ha- rapan ng Diyos; ini-ibig nilang mapalapit sa Kanya. Itinuturing nila na ang pakikipag-usap sa Diyos ay siyang pinakamataas nilang kagalakan; subali’t ang mga taong taga lupa, na nangangailangan ng napakala- king tulong na walang ibang makapagbibigay liban sa Diyos lamang, ay waring nasisiyahang lumakad ka- hit wala sa kanila ang liwanag ng Kanyang Espiritu, na siyang pakikisama ng Kanyang pakikiharap.

Bunga ng di pananalangin

Ang kadiliman ng kasamaan ang lumiligid sa mga hindi nananalangin. Ang mga tuksong ibinubu- long ng kaaway ay siyang humihila sa kanila sa pagka- kasala; at ang lahat ng ito ay dahil sa hindi nila gina- gamit ang mga karapatang sa kanila’y ibinibigay ng Diyos sa kanyang habiling sila’y manalangin. Bakit nga at ang mga lalaki at babaeng anak ng Diyos ay nag-aa- tubiling manalangin, gayong ang panalangin ay siyang susing nasa kamay ng pananampalataya, na nag- bubukas ng kabang-yaman ng Diyos, na kinatataguan ng hindi nauubos na mga kayamanan ng Makapangya- rihan sa lahat? Kung tayo’y hindi palaging nananala- [131] ngin at matiyagang nagpupuyat, ay nanganganib tayo na mawalan ng ingat at lumihis tuloy sa matuwid na daan. Palaging sinisikap ng kaaway na hadlangan ang daang patungo sa luklukan ng awa, upang huwag nating matamo sa pamamagitan ng pananampalataya at maningas na panalangin ang biyaya at kapangyarihang dadaig sa tukso.

May ilang mga kondisyon na kinasasaligan ng ating pag-asa na diringgin at sasagutin ng Diyos ang ating mga panalangin. Ang isa sa mga panguna rito ay ang ating madama ang pangangailangan ng tulong na bu- hat sa Kanya. Ipinangako Niyang: “Ipagbubuhos Ko ng tubig siya na uhaw, at ng mga bukal ang tuyong lupa.” Isaias 44:3. Yaong nangagugutom at nangau- uhaw sa katuwiran, na nagigiliw sa Diyos, ay makaa- sang sila’y bubusugin. Dapat na maging bukas ang puso sa impluensiya ng Banal na Espiritu, kung dili ay hindi matatanggap ang pagpapala ng Diyos.

Ang malaki nating pangangailangan

Ang malaki nating pangangailangan ay isa na ring dahilan at mabisang namamanhik patungkol sa atin. Nguni’t dapat ding lapitan ang Panginoon upang gawin Niya ang mga bagay na ito para sa atin. Ang sabi niya “Magsihingi kayo, at kayo’y bibigyan.” Mateo 7: 7. At “Siya, na hindi ipinagkait ang kanyang sariling anak kundi ibinigay dahil sa ating lahat, bakit hindi naman ibibigay sa atin ng walang bayad ang lahat ng bagay?” Roma 8:32.

Kung sa ating puso ay iimpukin natin ang kasama- an, kung ginagawa pa rin nating parati ang anumang bagay na kilala nating kasalanan, ay hindi tayo diding- [132] [133] gin ng Panginoon; nguni’t ang panalangin ng nagsisisi at bagbag na puso ay palaging tinatanggap. Pagka na- ayos na ang lahat ng hayag na kamalian, ay maaasahan nating sasagutin ng Diyos ang ating mga karaingan. Ang sarili nating karapatan ay hindi makapagtatagu- bilin sa atin sa lingap ng Diyos; karapatan lamang ni Jesus ang sa ati’y magliligtas, at dugo Niya ang lilinis sa atin; gayon may mayroon pa rin tayong dapat gawin muna bago tayo matanggap.

Kailangan ang pananampalataya

Ang ikalawang sangkap ng nagtatagumpay na panalangin ay ang pananampalataya. “Ang lumapit sa Diyos ay dapat sumampalatayang may Diyos, at Siya ang tagapagbigay ganti sa mga sa Kanya’y nagsisihanap.” Hebreo 11:6. Ang wika ni Jesus sa kanyang mga alagad ay ganito: “Lahat ng mga bagay na inyong idina- dalangin at hinihingi, ay magsisampalataya kayo na inyong tinanggap na, at inyong kakamtin. Markos 11: 24. Tapat ba ang ating paniniwala sa Kanyang mga salita?

Ang pangako ay malawak at hindi nahahangganan, at Siya na nangako ay tapat. Pagka hindi natin tinatanggap iyong mga bagay na ating hinihingi sa sandaling hingin natin, ay manampalataya pa rin tayo na di- nirinig ng Panginoon ang ating pagsusumamo, at ta- lagang sasagutin Niya ang ating mga dalangin. Napa- kadalas nating magkamali at napakaigsi ang abot ng ating tingin, na anupa’t kung magkabihira’y humihi- ngi tayo ng mga bagay na hindi magiging isang pagpapala sa atin, at dahil sa pag-ibig ng ating Ama na nasa langit ay sinasagot Niya ang ating mga panala- [134] ngin sa pamamagitan ng pagbibigay sa atin ng ika- bubuti natin—alalaong baga’y iyong talagang hihi- ngin natin, kung taglay ang paninging pinapagliwa- nag ng Diyos, ay makikita natin ang tunay na lagay ng lahat ng bagay. Kung wari manding hindi sinasagot ang ating mga panalangin, ay panghawakan pa rin natin ang pangako; sapagka’t hindi sasala na darating ang panahon ng pagsagot, at tatanggap tayo ng pagpapala na lubhang kailangan natin. Datapuwa’t sa pag- sasabi na palaging ibibigay sa atin ang ating idinada- langin, ayon sa paraang ibig natin, ay pagsasapanta- ha. Ang Diyos ay napakamatalino at hindi Siya mang- yayaring magkamali, at napakabuti Niya kaya hindi Niya ipagkakait ang anumang mabuting bagay sa lu- malakad ng matuwid. Kaya nga’t huwag kayong ma- ngambang magkatiwala sa Kanya, bagaman hindi ninyo agad nakikita ang sagot sa inyong mga dalangin. Umasa kayo sa Kanyang tiyak na pangako: “Magsihi- ngi kayo at kayo’y bibigyan.” Mateo 7:7.

Manalig sa diyos

Kung diringgin natin ang ating mga alinlangan at pangamba, o kung sisikapin muna nating ayusin ang lahat ng bagay na hindi natin maliwanagan bago tayo magkaroon ng pananampalataya, ay lalo lamang ka- kapal at lalalim ang mga bagabag. Nguni’t pagluma- lapit tayo sa Diyos, na kinikilala nating tayo’y mahi- na at walang kaya, at sa pananampalatayang may ka- lakip na pagpapakumbaba at pagtitiwala ay sasabihin natin ang ating mga pangangailangan sa Kanya na ang karunungan ay walang-hanggan, na sa Kanya’y hayag ang lahat ng mga bagay sa sangnilalang, at pinamama- [135] halaan Niya ang lahat ng bagay sa pamainagitan ng Kanyang kalooban at salita, ay Kanyang pakikinggan at diringgin ang ating daing, at pasisilangin Niya ang liwanag sa ating mga puso. Sa pamamagitan ng taim- tim na panalangin ay napapaugnay tayo sa pag-iisip ng Walang-hanggan. Maaaring wala tayong makitang anumang kahanga-hangang katunayan sa sandaling nakatunghay sa atin ang mukha ng Manunubos na sa ati’y nahahabag at umiibig, gayon pa man ay tu- nay na ginagawa Niya ito. Maaaring hindi natin ma- ramdaman ang hayag na dampi ng kanyang kamay, nguni’t totoong nakapatong sa atin ang Kanyang kamay na may pag-ibig at pagkaawa.

Patawarin ang mga lba

Pag tayo’y lumalapit sa Diyos upang humingi ng habag at pagpapala, ay dapat suma ating mga puso ang isang diwa ng pag-ibig at pagpapatawad. Paano natin maidadalangin ang “ipatawad mo sa amin ang aming mga utang, gaya naman namin na nagpatawad sa mga may utang sa amin” (Mateo 6:12), kung tayo’y nag-iimpok ng pagtatanim ng loob laban sa iba? Kung inaasahan nating sasagutin ang ating mga panalangin, ay dapat na patawarin natin ang mga iba sa paraan at sukat na gaya ng inaasahan nating pagpapatawad naman sa atin.

Ang pagtitiyaga sa pananalangin ay ginawang isang kondisyon ng pagtanggap. Dapat tayong manalanging palagi, kung ibig nating lumago sa pananampalataya at karanasang Kristiyano. Dapat tayong “magmatiya- gain sa pananalangin,” at “manatili kayong palagi sa pananalangin, na kayo’y mangagpuyat na may pagpapa- [136] salamat.” Roma 12:12; Colosas 4:2. Pinapayuhan ni Pedro ang mga nanampalataya, na sila’y “mangagpu- yat sa pananalangin.” 1 Pedro 4:7. Ipinagbilin ni Pablo, na sa “lahat ng mga bagay, sa pamamagitan ng panalangin at daing na may pagpapasalamat ay ipaki- lala ninyo ang inyong mga kahilingan sa Diyos.” Fili- pos 4:6. “Nguni’t kayo, mga minamahal,” ani Judas, “papagtibayin ninyo ang inyong sarili sa inyong lub- hang banal na pananampalataya, na manalangin sa Es- piritu Santo, na magsipanatili kayo sa pag-ibig sa Diyos.” Judas 20, 21. Ang panalanging walang patid ay siyang walang kasira-sirang pakikipagkaisa ng kalulu- wa sa Diyos, na anupa’t ang buhay na mula sa Diyos ay dumadaloy sa ating kabuhayan: at mula sa ating ka- buhayan ay dumadaloy namang pabalik sa Diyos ang kadalisayan at kabanalan.

Huwag papigil sa anuman

Kailangan ang sipag sa pananalangin; huwag kayong papigil sa anumang bagay. Gawin ninyo ang bawa’t pagsisikap upang mamalaging bukas ang pakikipag- usap ng inyong kaluluwa kay Jesus. Samantalahin ninyo ang bawa’t pagkakataon, na kayo’y makaparoon sa dakong pinagdadausan ng panalangin. Yaong talagang nagsisihanap sa Diyos, ay makikita sa pulong-panala- ngin, tapat sa pagganap ng kanilang tungkulin, at ma- sikap at sabik na makuha ang lahat ng kapakinaba- ngang matatamo nila. Gagamitin nila ang lahat ng pagkakataon na lumagay sa lugar na katatanggapan nila ng mga sinag ng liwanag na nagmumula sa langit.

Dapat tayong manalangin sa tahanan na kasama ang sambahayan; at higit sa lahat ay huwag nating kalilig- [137] taan ang lihim na panalangin, sapagka’t iyan ang bu- hay ng kaluluwa. Hindi makalulusog ang kaluluwa pagka kinaliligtaan ang panalangin. Ang panalangin sa loob ng sambahayan o ang panalangin sa harapan ng madla, ay hindi sapat. Sa pag-iisa, ay buksan ninyo ang inyong puso sa sumisiyasat na paningin ng Diyos. Ang lihim na panalangin ay dapat marinig ng Diyos la- mang na dumirinig ng panalangin. Walang mausi- sang tainga ang dapat makarinig ng dalahin ng gan- yang panalangin. Sa lihim na pananalangin ang kaluluwa ay laya mula sa anumang impluensiya sa pa- libot, at laya rin sa anumang kagusutan. Banayad, nguni’t maalab na aabot ito sa Diyos. Masarap at na- mamalagi ang impluensiyang magmumula sa Kanya na nakakakita sa lihim, na bukas ang pakinig u- pang dinggin ang panalanging umiilanglang buhat sa puso. Sa pamamagitan ng mahinahon at malinis na pa- nanampalataya, ay nakikipag-usap sa Diyos ang kaluluwa, at nagtitipon siya sa sarili ng mga sinag ng banal na liwanag upang sa kanya’y magpalakas at umalalay sa pakikilamas kay Satanas. Ang Diyos ang ating muog ng kalakasan.

Manalanging nag-iisa

Manalangin kayo sa inyong silid; at sa araw-araw na inyong paggawa, ay limitan ninyo ang pagtawag sa Diyos. Sa ganitong paraan lumakad si Enok na kasa- ma ng Diyos. Ang ganyang mga lihim na dalangin ay pumapaitaas na tulad sa mabangong kamanyang na pumapailanglang sa harapan ng luklukan ng biyaya. Hindi madadaig ni Satanas ang tao na ang puso ay su- masa Diyos. [138]

Walang panahon o dako man, na roo’y hindi naba- bagay ang magpailanglang ng isang dalangin sa Diyos. Walang makapipigil sa atin sa pagpapailanglang sa Diyos ng isang maningas na panalanging nagmumula sa kaibuturan ng ating puso. Sa mataong lansangan, o sa gitna man ng pakikipagkalakalan, ay makapagpapai- langlang tayo ng isang dalangin sa Diyos, at makahihi- ngi ng banal na patnugot, gaya ng ginawa ni Nehemias, noong sabihin niya ang kanyang kahilingan sa haring si Artajerjes. Maaaring isagawa ang pananalangin sa- an man tayo naroon. Palagi nating buksan ang pintuan ng ating puso, at ipailanglang ang ating paanyaya na si Jesus ay pumasok at manirahan sa ating kaluluwa na isang panauhing mula sa langit.

Pakaingatang malinis ang sarili mula sa karumihan

Bagaman at nalilibot tayo ng marumi at masamang hangin ng kasalanan, ay di kinakailangang sanghapin natin ang karumihan nito, kundi maaaring makapa- muhay tayo sa malinis na hangin ng langit. Masasar- han natin ang bawa’t pintong pinapasukan ng maruru- ming haka at mga pangit na isipan, sa palagi nating paglapit sa Diyos sa pamamagitan ng taimtim na dalangin. Yaong mga tao, na ang puso ay bukas upang tumanggap ng kandili at pagpapala ng Diyos, ay lalakad sa isang lalong banal na dako kaysa nasa lupa, at sila’y laging makakaugnay ng langit.

Dapat tayong magkaroon ng lalong malinaw na pag- kakilala kay Jesus, at lalong ganap na pagkaunawa ng kahalagahan ng mga katotohanang walang-hanggan. Ang kagandahan ng kabanalan ay siyang dapat pumuno [139] sa puso ng mga anak ng Diyos; at upang ito’y maganap ay kailangan nating hanapin ang mga banal na paha- yag tungkol sa mga bagay na banal.

Buksan natin at itaas ang ating kaluluwa upang tayo’y bigyan ng Diyos ng hangin ng langit na masasagap. Maaaring malapit na malapit tayo sa Diyos, na anupa’t sa tuwing darating ang pagsubok na hindi natin inaasahan ay pipihit agad sa Kanya ang ating mga isip, gaya ng katutubong pagpihit ng bulaklak sa araw.

Hindi napapagod ang diyos

Lagi ninyong iharap sa Diyos ang inyong mga pa- ngangailangan, mga katuwaan, mga kalungkutan, ang inyong pag-aalaala, at mga pangamba. Hindi siya ma- runong mabigatan, hindi siya marunong mapagod. Si- yang nakakaalam ng bilang ng buhok ng inyong ulo ay hindi magwawalang-kibo sa mga pangangailangan ng kanyang mga anak. “Lubos ang pagkahabag at ang pagkamaawain ng Panginoon.” Santiago 5:11. Ang puso Niyang maibigin ay nakikilos ng ating mga kalum- bayan, kahit na ng pagbigkas lamang natin sa mga ito. Dalhin ninyo sa Kanya ang lahat ng bagay na gumu- gulo sa inyong pag-iisip. Sa Kanya ay walang napaka- laking dalahin, sapagka’t Siya ang umaalalay sa mga sanlibutan, at pinangangasiwaan Niya ang lahat ng kapakanan ng santinakpan. Pagkaliit-liit man ng alin mang bagay na may kinalaman sa ating ikapapayapa, ay napupuna niya. Walang napakadilim na pangkat sa ating karanasan na hindi Niya mababasa; walang kagulumihanang napakahirap na di niya mahuhusay. Walang kapahamakang sasapit sa kaliit-liitan sa Kanyang mga anak, walang pag-aala-alang makagugulo sa [140] kaluluwa, walang kagalakang makapagpapasaya, wa- lang taimtim na panalanging namumutawi sa mga la- bi, na hindi minamatyagan ng Ama nating nasa la- ngit, o kaya’y hindi Niya agad pinapansin. “Kanyang pinagagaling ang mga may bagbag na puso, at tinata- lian Niya ang kanilang mga sugat.” Awit 147:3. Ang mga pagkakaugnay ng Diyos at ng bawa’t kaluluwa ay napakalinaw at napakaganap, na anupa’t waring wala nang iba pang kaluluwang pinagbigyan Niya ng Kanyang Anak liban sa isang iyan.

Humingi sa ngalan ni jesus

Ani Jesus: “Magsihingi kayo sa Aking pangalan: at sa inyo’y hindi Ko sinasabi, na kayo’y idadalangin Ko sa Ama; sapagka’t ang Ama rin ang umiibig sa inyo.” “Kayo’y hinirang Ko, ... upang kayo’y magsiyaon at magsipagbunga, at manatili ang inyong bunga; upang ang anumang inyong hingin sa Ama sa aking pangalan, ay maibigay Niya sa inyo.” Juan 16:26,27; 15: 16. Datapuwa’t ang manalangin sa pangalan ni Jesus ay hindi ang pagbanggit lamang sa pangalang iyan sa pasimula at sa katapusan ng panalangin. Iyan ay ang manalangin sa pag-iisip at sa diwa ni Jesus, samanta- lang sumasampalataya sa Kanyang mga pangako, uma- asa sa Kanyang biyaya at gumagawa ng Kanyang mga gawa.

Hindi ang ibig sabihin ng Diyos ay ang maging er- mitanyo o monghe ang sinuman sa atin, at lumayo na sa sanlibutan, upang maitalaga natin ang ating mga sarili sa pagsamba. Ang kabuhayan ay dapat na matu- lad sa kabuhayan ni Kristo—na nasa pagitan ng bundok na panalanginan at ng mga tao. Yaong walang gi- [141] nagawa kundi manalangin ay madaling titigil sa pana- nalangin, o kaya’y magiging walang kabuluhang pau- lit-ulit ang mga panalangin niya. Pag lumalayo ang mga tao sa pakikisama sa mga iba, malayo sa naabot ng tungkuling Kristiyano at pagpapasan ng krus; pagka huminto na sila sa masipag na paggawa para sa kanila, ay nawawalan sila ng maidadalangin, at walang nag- uudyok sa kanila upang magtalaga. Ang mga panalangin nila ay magiging pansarili at sakim. Hindi nila maidalangin ang mga pangangailangan ng sangkatau- han, o ang pagtatayo man ng kaharian ni Kristo, at humingi ng lakas na magagamit sa paggawa.

Nawawalan tayo

Tayo ang nawawalan pagka kinaliligtaan natin ang karapatang magsama-sama upang palakasin at pasigla- hin ang isa’t isa sa paglilingkod sa Diyos. Ang mga ka- totohanan ng kanyang Salita ay nawawalan ng bisa at halaga sa ating mga pag-iisip. Hindi na naliliwanagan pa ang ating puso ni kinikilos man ng nagpapabanal na impluensiya ng Kanyang salita, at tayo’y nanghi- hina sa buhay Kristiyano. Sa ating samahang Kristiyano, ay malaki ang nawawala sa atin, dahil sa hindi natin pagdadamayan sa isa’t isa. Siya na naghihiwalay ng sarili para sa kanyang sarili lamang ay hindi guma- ganap ng tungkuling itinakda ng Diyos na kanyang ganapin. Ang matuwid na pagpapaunlad sa mga katu- tubong hilig natin sa pakikisalamuha sa ating kapuwa tao ay siyang sa ati’y umaakay na makiisang damdamin sa mga iba, at iyan ay isang paraan ng pagpapabuti at pagpapalakas sa atin sa paglilingkod sa Diyos.

Kung magtitipon sana ang mga Kristiyano, at pag- [142] uusapan nila ang pag-ibig ng Diyos, at ang mahahala- gang katotohanan ng pagtubos, ay sisigla ang kanilang mga puso, at mapasisigla nila ang isa’t isa. Sa araw- araw ay mararagdagan ang ating pagkatuto sa ating A- ma na nasa langit, at magtatamo tayo ng sariwang kara- nasan tungkol sa Kanyang biyaya; kung magkagayo’y kauuhawan nating ibalita ang Kanyang pag-ibig; at pagka ganito ang ginawa natin ay magagalak at sisigla ang ating mga puso. Kung si Jesus ang malimit nating iisipin at sasabihin at bihira ang ating sarili, ay mararagdagan ang Kanyang pakikiharap sa atin.

Malimit na alalahanin ang diyos

Kung aalalahanin lamang natin ang Diyos sa tuwing magkakaroon tayo ng katunayan ng pagkakandili Niya sa atin, ay maiingatan natin Siyang palagi sa ating mga isip, at ikagagalak nating Siya’y pag-usapan at purihin. Pinag-uusapan natin ang mga bagay na makalupa, sa- pagka’t ito’y kinatutuwaan natin. Pinag-uusapan na- tin ang ating mga kaibigan, dahil sa mahal sila sa atin; ang ating mga kaligayahan at mga kalungkutan ay ka- buklod ng sa kanila. Gayon may malaking di hamak ang ating katuwiran na umibig sa Diyos kaysa umibig sa ating mga kaibigan dito sa lupa; at dapat sanang maging isang baga’y na katutubo sa lahat sa buong sanlibutan na Siya ang maging una sa ating mga pag- iisip, pag-usapan ang Kanyang kabutihan at salitain ang Kanyang kapangyarihan. Hindi Niya inadhika na ang mayamang mga pagpapalang ipinagkaloob Niya sa atin ay siya na lamang kaukulan ng ating mga pag- iisip at pag-ibig, na anupa’t wala na tayong maiukol sa Diyos; iyan nga ang dapat na magpaalaala sa atin sa [143] Kanya, at magtali sa atin sa mapagkandili nating Ama sa kalangitan sa pamamagitan ng mga panaling pag- ibig at pasasalamat. Totoong napakalapit sa kapatagan ng lupa ang ating kinaroroonan. Tumingala nga tayo sa langit, doon sa nakabukas na pinto ng santuariyo na roo’y nagliliwanag ang kaluwalhatian ng Diyos sa muk- ha ni Kristo, na siyang “nakapagliligtas na lubos sa mga nagsisilapit sa Diyos sa pamamagitan Niya.” He- breo 7:25.

Dapat nating dagdagan ang pagpupuri sa Diyos “da- hil sa Kanyang kagandahang-loob at dahil sa Kanyang mga kagilagilalas na mga gawa sa mga anak ng mga tao.” Awit 107:8. Ang ating mga pulong pagtatalaga ay hindi nararapat na mabuo na lamang sa paghingi at pagtanggap. Huwag nga nating isiping palagi ang sa- riling mga pangangailangan, at di na ginugunita ang mga kapakinabangang tinatanggap natin. Hindi rin naman napakalimit na tayo’y manalangin, gayon may babahagya ang ating pagpapasalamat. Palagi tayong tumatanggap ng awa ng Diyos, subali’t magpasalamat tayo dili at bahagya na nating purihin Siya sa lahat ng ginawa Niya sa atin.

Mangagalak kayo

Noong unang panahon ay ganito ang ipinagbilin ng Panginoon sa bansang Israel, pagka sila’y nagkakati- pon upang sumamba sa Kanya: “Doon kayo kakain sa harap ng Panginoon ninyong Diyos, at kayo’y mangaga- galak sa lahat na kalagyan ng inyong kamay, kayo at ang inyong mga sambahayan, kung saan kayo pinagpala ng Panginoon mong Diyos.” Deuteronomio 12:7. Ya- ong ginagawa sa ikaluluwalhati ng Diyos ay dapat ga- [144] wing may kagalakan, may awit ng pagpupuri at pag- papasalamat, hindi sa kalungkutan at kapanglawan.

Ang ating Diyos ay magiliwin at mahabaging Ama. Ang paglilingkod sa Kanya ay hindi dapat ituring na isang gawaing nakalulungkot ng puso at nakagugulo sa pag-iisip. Dapat maging isang kaluguran ang sumam- ba sa Panginoon at tumulong sa Kanyang gawain. Hindi ibig ng Diyos na ang Kanyang mga anak, na pinag- laanan Niya ng napakalaking kaligtasan, ay ituring Siya na tulad sa isang mahigpit, at mapaghanap na ka- patas. Siya ang pinakamabuti nilang kaibigan; at pagka sila’y sumasamba sa Kanya ay maaasahang Siya’y sa- sa kanila, upang sila’y pagpalain at aliwin, na pinupuno Niya ng ligaya at pag-ibig ang kanilang mga puso. Na- is ng Panginoon na ikaaliw ng Kanyang mga anak ang sila’y maglingkod sa Kanya, at magtamo ng lalong ma- laking kaligayahan kaysa kahirapan sa Kanyang gawain. Hangad Niya na ang mga lumalapit upang su- mamba sa Kanya ay mag-uwi ng mahalagang mga isi- pang ukol sa Kanyang pagkakandili at pag-ibig, u- pang maaliw sila sa lahat nilang ginagawa sa araw- araw, at magkaroon ng biyaya upang magawang may pagtatapat at walang-daya ang lahat ng bagay.

Magtitipon sa palibot ng krus

Dapat tayong magtitipon sa palibot ng krus. Si Kris- tong nabayubay sa krus ang dapat na maging paksa ng pagbubulaybulay, pag-uusapan, at ng ating pinakama- sayang damdamin. Dapat nating itanim sa ating alaala ang bawa’t pagpapalang tinatanggap natin sa Diyos, at pagka nakikilala natin ang malaki Niyang pag-ibig, ay dapat na bukal sa kaloobang ipagkatiwala natin ang la- [145] hat ng bagay sa kamay na napako sa krus dahil sa atin.

Ang kaluluwa ay maaaring mapataas na lalong ma- lapit sa langit sa pamamagitan ng mga pakpak ng pag- pupuri. Sa mga tahanan sa kalangitan ay sinasamba ang Diyos na may awitan at tugtugan, at sa pagpapa- hayag natin ng ating mga pasasalamat ay natutulad ang ating pagsamba sa ginagawang pagsamba ng tanang mga anghel sa langit. “Ang naghahandog ng haing pasasalamat ay lumuluwalhati sa Diyos.” Awit 50:23. Magsiharap tayo sa ating Maykapal na may magalang na katuwaan, at may “pagpapasalamat at tinig na ma- inam.” Isaias 51:3. [146] [147]

Kabanata 12—Dapat gawin sa pag-aalinlangan

Marami, lalo na sa mga bata pa sa buhay Kristiyano, ang malimit na binabagabag ng mga isi- pang nagmumungkahi ng eseptisismo. Sa Biblia ay ma- raming bagay ang hindi nila maipaliwanag o maunawa man, at ginagamit ni Satanas ang mga ito upang sirain ang kanilang paniniwala na ang Kasulatan ay isang pa- hayag na buhat sa Diyos. Nangagtatanong sila: “Paano ko maaalaman ang tunay na daan? Kung tunay nga na ang Biblia ay Salita ng Diyos, paanong mawawala sa akin ang mga pag-aalinlangan at kagulumihanang ito?

Kailan man ay hindi hinihingi ng Diyos na tayo’y magsipaniwala ng hindi muna Siya nagbibigay ng sa- pat na katibayang mapagsasaligan ng ating pananampa- lataya. Ang pamamalagi ng Kanyang pagka-Diyos, ang Kanyang likas, at ang katotohanan ng Kanyang salita, ay pawang pinagtitibay ng patotoong kinikilala natin, at ang patotoong ito ay sagana. Gayon may hindi ina- alis ng Diyos ang pagkaari ng pag-aalinlangan. Ang ating pananampalataya ay dapat mabatay sa katunayan, hindi sa pagpapakitang tao. Ang mga may ibig mag- alinlangan ay makapag-aalinlangan subali’t ang tala- gang naghahangad na makakilala ng katotohanan, ay makakasumpong ng saganang katibayang mapagsasaligan ng kanilang pananampalataya.

Hindi ganap na maaabot ng dahop na pag-iisip ang likas o ang mga gawa ng Isang Walang-hanggan. Sa la- [148] long matalas na pag-iisip, sa pinakamatalinong tao, ang Isang banal na iyan, ay dapat manatiling nababalot ng hiwaga. “Masusumpungan mo ba ang Diyos sa pagsa- saliklik? Masusumpungan mo ba sa kasakdalan ang Ma- kapangyarihan sa lahat? Mataas na gaya ng langit; anong iyong magagawa? Malalim kaysa Sheol; anong iyong malalaman?” Job 11:7, 8.

Ang sigaw ni apostol Pablo ay ganito: “Oh kalali- man ng mga kayamanan ng karunungan at ng kaala- man ng Diyos! Oh, di matingkalang mga hatol Niya, at hindi malirip na Kanyang mga daan!” Roma 11:33. Bagaman at “mga ulap at kadiliman ay nasa palibot Niya, katuwiran at kahatulan ay patibayin ng Kanyang luk-lukan.” Awit 97:2. Maaaring maabot ng ating pag- iisip ang Kanyang mga pagpapasunod sa atin, at ang mga layunin na ikabubuti natin kung ating maalaman; at ang hindi natin maabot ay dapat na nating ipagka- tiwala sa kamay na may walang-hanggang kapangya- rihan, at sa pusong puno ng pag-ibig.

Hindi natin malalaman ang lahat

Ang salita ng Diyos, gaya ng likas Niya na nagsalita nito, ay nagpapakilala ng mga hiwagang hindi ganap na matatarok ng mga taong dahop sa kaalaman. Ang pagpasok ng kasalanan sa sanlibutan, ang pagkakata- wang-tao ni Kristo, ang pagpapanibago ng pagkatao, ang pagkabuhay na mag-uli, at marami pang ibang mga paksang ipinakikilala sa loob ng Biblia, ay mga hiwagang napakalalim na hindi kayang ipaliwanag ng pag- iisip ng tao, o maunawa mang lubusan. Datapuwa’t wala tayong katuwiran na ating pag-alinlanganan ang salita ng Diyos dahil sa hindi maabot ng ating pag- [149] iisip ang mga hiwaga ng Kanyang banal na kalooban. Sa sanlibutang ito ay lagi tayong nasa gitna ng mga hi- wagang hindi natin matarok. Ang pinakamaliit na anyo ng buhay ay naghaharap ng isang suliraning hindi ka- yang ipaliwanag ng mga lalong pantas na pilosopo. Saan mang dako ay may mga kagilagilalas na bagay na hindi abot ng ating pagkukuro. Dapat baga naman tayong magtaka kung tayo’y makasumpong sa sanlibutang ukol sa espiritu ng mga hiwaga na hindi natin maaaring maarok? Ang ikinahihirap ay nasa ka- hinaan at kakitiran ng pag-iisip ng tao. Sa loob ng Kasulatan ay binigyan tayo ng Diyos ng sapat na katibayan ng banal na likas nito, at hindi natin dapat pag-alinlanganan ang Kanyang salita dahil sa hindi maabot ng ating pag-iisip ang lahat ng hiwaga ng Kanyang banal na kalooban.

“Bagay na mahirap unawain”

Sinasabi ni apostol Pedro na sa Kasulatan ay may- roong ilang “bagay na mahirap unawain, na isinisin- say ng mga di nakaaalam at ng mga walang tiyaga, ... sa ikapapahamak din nila.” 2 Pedro 3:16. Ang mga ta- lata sa Kasulatan na mahirap unawain ay siyang ipini- pilit ng mga eseptiko, na anila’y isang katuwirang panglaban sa Biblia; nguni’t hindi gayon, manapa’y mga kabuuan ito ng isang matibay na patotoo na ang banal na Kasulatan ay kinasihan. Kung walang lina- laman iyan na anumang salaysay na tungkol sa Diyos, kundi yaon lamang mga madaling unawain; kung ang Kanyang kadakilaan at karangalan ay matatarok ng mga isip na mahina ng mga tao, kung magkagayon ay hindi nagtataglay ang Biblia ng napakatibay na pa- [150] totoo ng banal na kapangyarihan. Ang kadakilaan at pagkamahiwaga ng mga paksang ipinakikilala, ay si- yang dapat bumuhay ng pananampalataya na ito nga ang salita ng Diyos.

Kahanga-hangang aklat

Ang Biblia ay naghahayag ng katotohanan sa isang simpling paraang at sa walang-pagkukulang na pag- tugon sa pangangailangan at hangarin ng puso ng tao, na siyang nagpapanggilalas at gumagayuma sa mga may napakataas na pinag-aralan, at sa kabilang dako naman ay tumutulong sa mga mababa at hindi nagsi- pag-aral, upang kanilang makilala ang daan ng kalig- tasan. Gayon may ang mga katotohanang ito na binig- kas sa simpling mga pangungusap ay tumutukoy sa mga paksang napakadakila at napaka malawak, napa- kalayong maabot ng kapangyarihan ng pang-unawa ng tao, na anupa’t mapaniniwalaan lamang natin ang mga ito, sapagka’t Diyos ang nagpahayag. Sa ganya’y nalala- had sa atin ang panukala ng pagtubos, upang makita ng bawa’t tao ang mga hakbanging gagawin niya sa pagsisisi sa harapan ng Diyos at sa pananampalataya sa ating Panginoong Jesu-Kristo, upang siya’y maligtas sa paraang itinakda ng Diyos; datapuwa’t sa ilalim ng mga katotohanang ito, na napakadaling maunawa, ay nalalagay ang mga hiwagang lumulukob sa Kanyang kaluwalhatian—mga hiwagang dumadaig sa pag-iisip na nagsisiyasat, subali’t nagdudulot ng paggalang at pananampalataya sa taong taimtim ang pusong huma- hanap ng katotohanan. Kung kailan niya lalong sina- saliksik ang Biblia ay saka naman lalong nagtitibay sa kanyang pag-iisip na ito nga ay salita ng Diyos na [151] buhay, at ang pagmamatuwid ng tao’y yumuyuko sa harap ng karangalan ng banal na pahayag.

Ang kilalaning hindi natin ganap na maaabot ang mga dakilang katotohanan ng Biblia ay pag-aming hindi malirip ng kapos nating pag-iisip ang walang-hang- gan: na ang tao, sa kanyang maigsing pagkakilala, ay hindi makauunawa ng mga layunin ng Katalinuhang walang-hanggan.

Bunga ng pag-aalinlangan

Sa dahilang di maarok ang lahat ng mga hiwaga nito, ay tinatanggihan ng mga eseptiko at ng mga di kumi- kilala sa Diyos ang salita Niya; at hindi lahat na nag- sasabing sumasampalataya sa Biblia ay ligtas na sa pa- nganib na ito. Anang apostol: “Magsipag-ingat kayo, mga kapatid, baka sakaling mayroon sa kanino man sa inyo ng isang pusong masama na walang pananampalataya, na naghihiwalay sa inyo sa Diyos na buhay.” Hebreo 3:12. Matuwid ang pag-aralan ng masinop ang mga itinuturo ng Biblia at siyasatin ang “malalim na bagay ng Diyos,” ayon sa inihahayag sa Kasulatan. 1 Corinto 2:10. Bagaman “ang mga bagay na lihim ay nauukol sa Panginoon nating Diyos,” ang mga bagay na hayag (naman) ay nauukol sa atin.” Deuterono- mio 29:29. Subali’t gawain ni Satanas ang isinsay ang mga kapangyarihan ng pag-iisip na sumisiyasat. Sa pag-aaral ng katotohanang ipinakikilala ng Biblia ay may kapalaluang napapalahok, kaya ang mga tao’y na- yayamot at humihinto pagka hindi nila maipaliwanag ang bawa’t bahagi ng Kasulatan ng ayon sa kanilang ikasisiya. Totoong ikinahihiya nilang aminin na hindi nila napag-uunawa ang mga salitang kinasihan. Ayaw [152] nilang maghintay ng matiyaga hanggang sa loobin ng Diyos na marapat ng ihayag sa kanila ang katotohanan. Ipinalalagay nilang sapat na ang sarili nilang karunu- ngan upang kanilang mataho ang buong Kasulatan, at dahil sa kanilang pagkabigo ay tinalikdan na nila tuloy ang kapangyarihan nito. Tunay nga na ang marami sa mga kuru-kuro at aral na karaniwang ipinalalagay na mga hango sa Biblia ay walang pinagtitibayan sa mga iniaaral nito, at tunay nga na kasalungat pa ng buong patotoo ng kinasihang salita. Ang mga bagay na ito ang palaging pinagbubuhatan ng ipinag-aalinlangan at iki- nababakla ng marami. Subali’t hindi maipararatang iyan sa salita ng Diyos kundi sa pilipit na pagpapali- wanag ng mga tao.

Dapat tayong lumago sa kaalaman

Kung maaari lamang maunawang lubusan ng tao ang Diyos at ang Kanyang mga ginawa, pag naabot na nila ang ganitong kalagayan, ay hindi na maaari pang makatuklas sila ng katotohanan, hindi na lalago sa pagkakilala, hindi na lulusog ang pag-iisip o ang puso man. Sa gayon, ang Diyos ay hindi na magiging kata- astaasan; at yamang inabot na ng tao ang hangganan ng pagkatuto at pagkasulong, ay hindi na siya uunlad pa. Pasalamatan nga natin ang Diyos dahil sa iya’y hindi totoo. Ang Diyos ay walang-hanggan at Siya ang kinatataguan ng “lahat ng mga kayamanan ng karu- nungan at ng kaalaman.” Colosas 2:3. At sa buong pa- nahong walang katapusan ay magpapatuloy pa ang tao sa pagsasaliksik, at sa pagkatuto, subali’t di mauubos ang mga kayamanan ng Kanyang karunungan, ng Kanyang kabutihan, at ng Kanyang kapangyarihan. [153]

Adhika ng Diyos na ngayon pa sa buhay na ito ay patuloy na mahayag sa Kanyang bayan ang mga katotohanan ng Kanyang salita, lisa lamang ang paraan upang matamo ang kaalamang ito. Mauunawa natin ang salita ng Diyos sa pamamagitan lamang ng pagpa- papaliwanag ng Espiritu na kumasi sa pagbibigay ng salita. “Ang mga bagay ng Diyos ay hindi nakikilala ng sinuman, maliban na ng Espiritu ng Diyos;” “sa- pagka’t nasisiyasat ng Espiritu ang lahat ng mga bagay, oo, ang malalalim na bagay ng Diyos.” 1 Corinto 2:11, 10. At ang pangako ng Tagapagligtas sa Kanyang mga alagad ay ito: “Kung Siya, ang Espiritu ng katotohanan ay dumating, ay papatnubayan Niya kayo sa buong katotohanan: ... sapagka’t kukuha Siya sa nasa Akin, at sa inyo’y ipahahayag.” Juan 16:13, 14.

Gamitin ang pag-iisip

Ibig ng Diyos na gamitin ng tao ang kapangyarihan niyang mangatuwiran; at ang pag-aaral ng Biblia ang magpapalakas at magpapadakila sa isip na hindi maga- gawa ng alin mang ibang pag-aaral. Datapuwa’t paka- ingatan nating huwag gawing diyos ang pangangatu- wiran, sapagka’t iyan ay may kahinaan at karupukan na likas ng katauhan. Kung ayaw tayo na ang Banal na Kasulatan ay maging malabo sa ating pang-unawa, na anupa’t hindi natin maunawaan ang napakalinaw na katotohanan, ay dapat tayong magkaroon ng kasim- plihan at pananampalataya ng isang maliit na bata, handang mag-aral, at humingi ng tulong ng Banal na Espiritu. Ang ating pagkakilala sa kapangyarihan at karunungan ng Diyos, at sa ating kawalan ng kaya upang maunawa ang Kanyang kadakilaan, ay siyang [154] dapat magbigay sa atin ng kapakumbabaan, at dapat nating buksan ang Kanyang salita na gaya ng tayo’y lu- malapit sa Kanyang harapan na taglay ng banal na ta- kot. Paglapit natin sa Biblia, ay dapat kumilala ang pangangatuwiran sa isang kapangyarihang mataas kaysa sarili, at ang puso at dunong ay dapat na lumuhod sa dakilang AKO NGA.

Tutulong ang diyos upang makaunawa

Maraming bagay na talagang mahirap unawain at malabo ang kahulugan, nguni’t gagawin ng Diyos na malinaw at magaan sa nangagsisikap na makakilala. Subali’t kung hindi tayo aakayin ng Espiritu ng Diyos ay palagi tayong mabibingit sa pagpilipit sa Kasulatan at sa di-tumpak na pagpapakahulugan sa mga salita nito. Marami ang pagbasa ng Biblia na hindi pi- nakikinabangan, at sa maraming pangyayari, ay naka- sasama pa. Pagka binubuksan ang salita ng Diyos na walang paggalang at walang panalangin; pagka ang pag-iisip at kalooban ay hindi napapalagay sa Diyos, o naayon sa Kanyang kalooban, ang pag-iisip ay pinala- labo ng alinlangan; at sa ganyang pag-aaral ng Biblia ay lalong nagtitibay ang pag-aalinlangan. Ang pag-iisip ay hahawakan ng kaaway, at nagpapasok siya ng mga i- sipang hubad sa katotohanan. Kailan ma’t sa salita at sa gawa ay talagang hindi pinagpipilitan ng mga tao na maging kasang-ayon ng Diyos, kung gayon, maging gaa- ano man ang kanilang karunungan, ay malamang na sila’y magkamali sa pag-unawa ng Kasulatan, at hindi panatag ang magtiwala sa kanilang mga paliwanag. Ya- ong mga bumabasa ng Kasulatan upang humanap la- mang ng mga pagkakasalungatan, ay walang pagkaki- [155] lalang ukol sa espiritu. Dahil sa lisyang pagkakilala ay marami silang makikita na ipag-aalinlangan at hindi ipananampalataya sa mga bagay na napakalinaw at napakasimple.

Pagtakpan man nila gaya ng maaari nilang gawin, sa maraming pangyayari ang tunay na dahilan ng pag- aalinlangan at eseptisismo ay pag-ibig sa kasalanan. Hindi tinatanggap ng pusong mapagmataas at maibigin sa kasalanan ang mga iniaaral at mga pagbabawal ng salita ng Diyos, kaya nga’t nakalaang mag-alinlangan sa kapangyarihan nito yaong mga tumatangging sumu- nod sa mga itinagubilin nito. Upang maabot ang katotohanan, ay dapat tayong magkaroon ng isang maa- lab na hangad na maalaman ang katotohanan, at pag- kukusa ng pusong sumunod. At lahat ng nag-aaral ng kasulatan na taglay ang ganitong diwa, ay makakatag- po ng saganang katunayan na ito nga ang salita ng Diyos, at mauunawa nila ang mga katotohanang linala- man nito na siyang sa kanila’y magpapapantas sa ikali- ligtas.

Gawin ang tungkulin

Ang sabi ni Kristo: “Kung ang sinumang tao ay nag- iibig gumawa ng Kanyang kalooban ay makikilala niya ang turo.” Juan 7:17. Sa halip na pag-alinlanganan at tutulan ng pabaluktot na katuwiran ang hindi ninyo naaalaman, ay tanggapin ninyo ang liwanag na sumi- silang na sa inyo, at tatanggap kayo ng lalo pang ma- laking liwanag. Sa pamamagitan ng biyaya ni Kristo, ay ganapin ninyo ang bawa’t tungkuling pinalinaw na sa inyong pang-unawa, at mauunawa rin at magagawa ninyo ang mga pinag-aalinlanganan ninyo ngayon. [156]

May isang patotoo na lantad sa lahat—sa pinakama- runong at sa pinakamangmang—ang patotoo ng karana- san. Inaanyayahan tayo ng Diyos na subukin ang katu- nayan ng Kanyang salita at katotohanan ng Kanyang mga pangako. Sinasabi Niya na ating “tikman at ting- nan ... na ang Panginoon ay mabuti.” Awit 34:8. Sa halip na umasa na lamang sa salita ng ibang tao, ay tikman natin sa ganang ating sarili. Ipinahayag Niya na: “Kayo’y magsihingi at kayo’y tatanggap.” Juan 16:24. Matutupad ang Kanyang mga pangako. Kailan may hindi pa nagkakabula ang mga iyan; talagang hindi magkakabula. At paglapit natin kay Jesus na nagagalak tayo sa kapuspusan ng Kanyang pag- ibig, ang ating alinlangan at pag-aalapaap ay manga- paparam sa liwanag ng Kanyang pakikiharap.

Si jesus ang nagliligtas

Sinabi ni apostol Pablo, na ang Diyos ang “nagligtas sa atin sa kaharian ng Anak ng Kanyang pag-ibig.” Colosas 1:13. At lahat ng naalis sa kamatayan at na- lipat sa kabuhayan ay “naglalagay rito ng kanyang tatak, na ang Diyos ay totoo.” Juan 3:33. Masasabi niya na: “Nangailangan ako ng tulong at ibinigay sa akin ni Jesus. Bawa’t kailangan ko ay Kanyang ipi- nagkaloob, at binusog Niya ang nagugutom kong ka- luluwa; at sa ganang akin ngayon, ang Biblia ay isang pahayag ni Jesu-Kristo. Itinatanong ba ninyo kung bakit ako sumasampalataya kay Jesus?—Sapagka’t sa ganang akin ay isa Siyang Diyos na Tagapagligtas. Bakit ako naniniwala sa Biblia?—Sapagka’t nasumpungan kong ito ang tinig ng Diyos na nagsasalita sa aking ka- luluwa.” Tayo na rin ang makakasaksi na ang Biblia [157] ay totoo, at si Kristo ay Anak ng Diyos. Napag-aala- man natin na ang ating sinusunod ay hindi mga kat- ha-kathang ginawang mainam.

Kailangan natin ang lumago

Pinapayuhan ni Pedro ang kanyang mga kapatid na “magsilago sa biyaya, at sa pagkakilala sa ating Pangi- noon at Tagapagligtas na si Jesu-Kristo.” 2 Pedro 3: 18. Pagka lumalago sa biyaya ang bayan ng Diyos, ay patuloy silang tatanggap ng lalo at lalong malinaw na pagkaunawa sa Kanyang salita. Makakakita sila ng bagong liwanag at kagandahan sa mga banal na katotohanan nito. Ito’y nagkatotoo na sa kasaysayan ng iglesiya sa buong panahon at magpapatuloy pa ito hanggang sa wakas. “Ang landas ng matuwid ay parang maliyab na liwanag, na sumisilang higit at higit sa sakdal na araw.” Kawikaan 4:18.

Tagumpay sa pamamagitan ng pananampalataya

Sa pamamagitan ng pananampalataya ay makatiti- ngin tayo sa panahong hinaharap at mapanghahawakan natin ang pangako ng Diyos na lalago ang ating karu- nungan, ang pag-iisip ng tao ay mapapaugnay sa pag- iisip ng Diyos, at ang bawat kapangyarihan ng kaluluwa ay mapapalapit sa Pinagmumulan ng liwanag. Ikaga- galak natin na ang lahat ng bagay na gumulo sa ating pag-iisip ayon sa kalooban ng Diyos ay pawang ipalili- wanag sa panahong yaon; ang mga bagay na mahirap unawain ay paliliwanagin, at sa mga bagay na ngayo’y wala kundi kaguluhan at pagkabigo ang natutuklasan ng ating kapos na pag-iisip, ay makikita natin ang pina- kasakdal at pinakamagandang pagkakaayos sa panahong [158] iyon. “Ngayo’y malabo tayong nakakikita sa isang sa- lamin; nguni’t pagkatapos ay makikita natin sa mukha- an: ngayo’y nakikilala ko ng bahagya, nguni’t pagkatapos ay makikilala ko ng gaya naman ng pagkakilala sa akin.” 1 Corinto 13:12. [159]

Kabanata 13—Nagagalak sa panginoon

Ang mga anak ng Diyos ay tinatawagan upang ma- ging mga kinatawan ni Kristo, na naghahayag ng kabutihan at kahabagan ng Panginoon. Kung paanong inihayag sa atin ni Jesus ang tunay na likas ng Ama, ay gayon ding ihahayag natin si Kristo sa isang sanlibu- tang hindi nakakaalam ng Kanyang masintahin at ma- habaging pag-ibig. “Kung paanong Ako’y Iyong sinu- go sa sanlibutan,” ani Jesus, “sila’y gayon din sinusu- go Ko sa sanlibutan.” “Ako’y sa kanila, at Ikaw ay sa Akin, ... upang makilala ng sanlibutan, na Ikaw ang sa Akin ay nagsugo.” Juan 17:18,23. Ganito ang si- nasabi ni apostol Pablo sa mga alagad ni Jesus: “Na- hahayag na kayo’y sulat ni Kristo,” “na nakikilala at nababasa ng lahat ng mga tao.” 2 Corinto 3:3, 2. Ba- wa’t isa sa Kanyang mga anak ay isang liham na ipina- dadala ni Jesus sa sanlibutan. Kung kayo ay alagad ni Kristo, kayo ay liham Niya sa mag-anakan, sa nayon, sa lansangan, at sa inyong tahanan. Si Jesus, na tumatahan sa inyo, ay nagnanasang magsalita sa mga puso ng mga hindi nakakikilala sa Kanya. Marahil ay hindi sila bumabasa ng Biblia o di nila naririnig man ang tinig na nagsasalita sa pamamagitan ng mga dahon nito; hindi nila nakikita ang pag-ibig ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang mga gawa. Datapuwa’t kung kayo’y isang tunay na kinatawan ni Jesus ay mangyayaring sa pamamagitan ninyo’y mapapaniwala sila sa Kanyang ka- [160] [161] butihan, at mangahikayat na umibig at maglingkod sa Kanya.

Ang mga Kristiyano ay ilinalagay na mga tagapagda- la ng ilaw sa daang patungo sa kalangitan. Dapat nilang ipasinag sa sanlibutan ang liwanag na sa kanila’y sumisilang na buhat kay Kristo. Ang kanilang kabuha- yan at likas ay dapat maging nasa isang kaayusan u- pang sa pamamagitan nila’y magkaroon ang ibang mga tao ng isang matuwid na pagkakilala tungkol kay Kristo at sa paglilingkod sa Kanya.

Maging tunay na saksi

Kung tunay na kinakatawanan natin si Kristo, ay i- pakikita nating kahali-halina ang paglilingkod sa Kanya, na siyang totoo. Ang mga Kristiyanong nagtitipon ng lungkot at kagulumihanan sa kanilang mga kalulu- wa, at bulong-ng-bulong at daing-ng-daing, ay nagbi- bigay sa mga iba ng maling pagpapakilala sa Diyos at buhay Kristiyano. Nagdudulot sila ng pag-aakala na hindi ikinalulugod ng Diyos na maging magalak ang Kanyang mga anak, at dito ay sumasaksi sila ng di katotohanan sa ating Ama sa kalangitan.

Tuwang-tuwa si Satanas pagka naaakay niya ang mga anak ng Diyos na manglupaypay at huwag ma- nampalataya. Ikinalulugod niyang makita na tayo’y hindi nagtitiwala sa Diyos, at ating pinag-aalinlanga- nan ang pagnanasa at kapangyarihan Niya upang tayo’y iligtas. “Ibig niyang ipalagay natin na kalooban na rin ng Panginoon na tayo’y mapasama. Gawain ni Satanas ang ipakilala na ang Panginoon ay kulang sa habag at pagkaawa. Isinisinsay niya ang katotohanan tungkol sa Diyos. Ang pag-iisip ng tao ay pinupuno [162] niya ng mga maling paniniwala tungkol sa Diyos; at sa halip na gunam-gunamin natin ang katotohanan hinggil sa ating Ama sa kalangitan, ay napakalimit na ilinalagay natin ang ating mga isip sa mga paglinlang ni Satanas, at hinahamak natin ang Diyos dahil sa hindi pagtitiwala sa Kanya at pagbubulung-bulungan sa Kanya. Pinagpipilitan ni Satanas na mapapanglaw ang makarelihiyong kabuhayan. Ibig niyang ito’y lumitaw na nakapapagod at mahirap; at pagka ganito ang paniniwala ng tao sa relihiyon ay kinakatigan niya sa pamamagitan ng hindi pananampalataya ang kasinungali- ngan ni Satanas.

Bakit marami ang nanglulupaypay

Ang maraming lumalakad sa landas ng kabuhayan, ay lagi na lamang nag-aalaala ng kanilang mga kama- lian at pagkabigo, at ang kanilang mga puso ay na- ngapupuno ng kapighatian at panglulupaypay. Noong ako’y nasa Europa, ang isang kapatid na babaeng gu- magawa nito at nasa mapait na kapighatian, ay sumu- lat sa akin, na humihingi ng ilang salitang pampasigla. Nang kinagabihan, pagkabasa ko ng kanyang sulat, ay napanaginip kong ako’y nasa isang halamanan, at isang tao na waring siyang may-ari ng halamanan ay siyang nangunguna sa akin sa mga landas nito. Namimitas ako ng mga bulaklak at nasasamyo ko ang kanilang halimuyak nang ituro sa akin ng kapatid na ito, na kasabay ko sa paglakad, ang di-nakikitang mga tinik na humahadlang sa kanyang dinaraanan. Naroon siya, tumatangis at nahahapis. Hindi siya lumalakad sa landas at hindi sinusundan ang nangunguna, kundi siya’y lumalakad sa gitna ng mga dawagan at tinikan. “O,” [163] anya na tumatangis, “hindi baga sayang ang magan- dang halamang ito na sinira ng mga tinik?” Nang mag- kagayo’y nagsalita ang nangunguna: “Pabayaan mo ang tinik, sapagka’t susugatan ka lamang. Pitasin mo ang mga rosal, ang mga liryo, at ang mga klabel.”

Wala bang magagandang sandali sa inyong karana- san? Hindi baga dumating sa inyo ang mainam na mga panahon, nang ang inyong puso’y tumibok sa kagala- kan sa pagtugon sa Espiritu ng Diyos? Kung binubuklat ninyo ang nakaraang mga pangkat ng kara- nasan ninyo sa kabuhayan, hindi baga kayo nakakatag- po ng maiinam na dahon? Hindi ba ang mga pangako ng Diyos ay katulad ng mabangong mga bulaklak, na tumutubo sa magkabilang tabi ng inyong dinara- anan? Hindi ba ninyo pababayaan na ang inyong puso ay mapuno ng kagandahan at kabanguhan ng mga bulaklak na iyan?

Ang mga tinik at siit ay makasusugat at makasasa- kit lamang sa inyo; at kung ang mga ito lamang ang inyong titipunin at ipakikita sa iba, ay hindi baga ninyo pinipigil yaong nangasa palibot ninyo sa paglakad nila sa landas ng kabuhayan bukod pa sa hinahamak ninyo ang kabutihan ng Diyos?

Limutin ang di mabuting karanasan

Hindi mabuting tipunin ang malulungkot na alaala ng lumipas na kabuhayan—ang mga kasamaan at pag kabigo—upang pagsalitaanan at ikalungkot hanggang sa tayo’y manganglumo sa panglulupaypay. Ang nang- lulupaypay na kaluluwa ay puno ng kadiliman, hindi pinapasok ang kanyang loob ng liwanag Diyos, at dinidiliman niya ang dinaraanan ng mga iba. [164]

Salamat sa Diyos sa maliwanag na mga tanawing ipi- nakita Niya sa atin. Pagsama-samahin natin ang mga pinagpalang pangako ng Kanyang pag-ibig, upang ma- tingnan nating palagi. Ang Anak ng Diyos na lumisan sa luklukan ng Kanyang Ama, nagkatawang tao u- pang mailigtas Niya ang tao mula sa kapangyarihan ni Satanas; ang tagumpay Niya alang-alang sa atin, na bi- nuksan ang langit para sa mga tao at inihayag sa paningin ng tao ang tahanan na roon ang Diyos ay napaki- ta sa buo niyang kaluwalhatian; ang nagkasalang sang- katauhan na hinango sa balon ng kapahamakang kinalu- bugan niya dahil sa kasalanan, at isinauli sa pakikiug- nay sa walang-hanggang Diyos, at pagkatapos na ma- bata ang banal na pagsubok sa pamamagitan ng pananampalataya sa ating Manunubos, ay dinamtan ng ka- tuwiran ni Kristo, at itinaas sa Kanyang luklukan—ito ang mga tanawing nais ng Diyos na ating bulaybulayin.

Laging magtiwala sa diyos

Pagka waring pinag-aalinlanganan natin ang pag- ibig ng Diyos at nawawalan tayo ng pagkakatiwala sa Kanyang mga pangako, ay hinahamak natin Siya at hinahapis ang Kanyang Banal na Espiritu. Ano kaya ang daramdamin ng isang ina, kung palagi siyang idi- nadaing ng kanyang mga anak, na wari bagang sila’y kanyang inaapi, samantalang ang lahat niyang gina- gawa ay sa ikabubuti ng kanilang kalagayan at upang mabigyan sila ng kaaliwan? Halimbawang hindi nila paniwalaan ang kanyang pag-ibig; ito ang dudurog ng Kanyang puso. Ano kaya ang magiging damdamin ng isang magulang kung ganyan ang ipakikita sa kanya ng kanyang mga anak? At ano naman kaya ang loloobin [165] ng ating Ama na nasa langit kung hindi tayo nagtiti- wala sa Kanyang pag-ibig, na siyang sa Kanya’y nag- udyok na ibigay ang Kanyang bugtong na Anak upang tayo’y mangagkaroon ng buhay? Ganito ang isi- nulat ng apostol: “Siya, na hindi ipinagkait ang Kanyang sariling Anak, kundi ibinigay dahil sa ating lahat, bakit hindi naman ibibigay sa atin ng walang-bayad ang lahat ng mga bagay?” Roma 8:32. At gayon ma’y kayrami, ang sa pamamagitan ng kanilang mga kilos, kung hindi man sa kanilang salita, ang nangagsasabi: Hindi ito iniuukol ng Panginoon para sa akin. Marahil ay iniibig Niya ang mga iba nguni’t hindi Niya ako iniibig.”

Mapanganib ang mag-alinlangan

Ang lahat ng ito ay nakasasama sa inyong kaluluwa: sapagka’t bawa’t salita ng pag-aalinlangan na inyong bi- nibigkas ay nag-aanyaya ng mga tukso ni Satanas; ito ang nagpapalakas ng pagkahilig ninyo sa pag-aalinlangan, at sa inyo’y hapis na lumalayo ang mga anghel na tagapangasiwa. Pag tinutukso kayo ni Satanas, hu- wag kayong magsabi ng anumang salita ng pag-aalinlangan o kadiliman. Kung kukusain ninyong buksan ang pintuan upang pasukan ng kanyang mga tukso, ang inyong pag-iisip ay mapupuno ng hindi pagtitiwala at ng mapanghimagsik na pag-aalinlangan. Kung sasabi- hin ninyo sa iba ang inyong damdamin, ang bawa’t pag- aalinlangan na inyong ipinahahayag ay hindi lamang nagkakaroon ng pagtauli sa inyo, kundi isa rin namang binhing tutubo at mamumunga sa kabuhayan ng mga iba, at mangyayaring hindi masugpo ang nagawa ng inyong mga pangungusap. Maaaring makabalikwas ka [166] yo sa pagtukso at silo ni Satanas, nguni’t ang mga ibang natangay ng inyong kilos, ay mangyayaring hindi ina- kaiwas sa inyong iminungkahi sa kanila. Napakahala- ga nga na salitain natin yaon lamang mga bagay na magbibigay ng lakas at buhay na ukol sa espiritu!

Nangakikinig ang mga anghel upang mapakinggan kung anong uri ng ulat ang inyong ilinalaganap sa sanlibutan tungkol sa inyong Panginoon sa langit. Ang inyo sanang mga salitaan ay maging tungkol sa kanya na nabubuhay upang mamagitan patungkol sa inyo sa harapan ng Ama. Kung nakikikamay kayo sa isang kaibigan, suma inyong mga labi at puso sana ang pag- pupuri sa Diyos. Ito ang magbabaling sa kanyang pag- iisip kay Jesus.

Dalhin sa diyos ang pagsubok

Lahat ay may mga pagsubok; mga dalamhating ma- hirap bathin, mga tuksong mahirap paglabanan. Huwag ninyong sabihin sa inyong mga kapuwa-tao ang inyong mga bagabag, kundi dalhin ninyo ang lahat ng bagay sa Diyos sa dalangin. Gawin ninyong isang tun- tunin ang huwag bumigkas ng isa mang salita ng pag- aalinlangan o panglulupaypay. Sa pamamagitan ng mga salitang nagbibigay ng pag-asa at banal na katu- waan ay malaki ang inyong magagawa upang mapagli- wanag ang kabuhayan ng mga iba at mapasigla ang kanilang mga pagsisikap.

Maraming matapang na kaluluwa ang nadadagsa- ang lubha ng mga tukso, halos ay malugmok na lamang sa pakikilaban sa sarili at sa mga hukbo ng diya- blo. Huwag ninyong papanglupaypayin ang ganyang tao sa mahigpit niyang pakikilaban. Palakasin ninyo [167] ang kanyang loob sa pamamagitan ng matapang at ma- siglang mga pangungusap, na siyang sa kanya’y mag- uudyok na magpatuloy sa landas niyang linalakaran. Sa gayo’y maaaring sumikat sa inyo ang liwanag ni Kristo. “Ang sinuman sa atin ay hindi nabubuhay sa kanyang sarili.” Roma 14:7. Sa pamamagitan ng ating mga walang-malay na impluensiya ay mangyayaring ang mga iba ay mapasigla at mapalakas, at maaari din namang sila’y mapapanglupaypay at mailayo kay Kristo at sa katotohanan.

Marami ang may maling pagkakilala sa kabuhayan at likas ni Kristo. Inaakala nilang Siya’y walang sigla at tuwa, na Siya’y mahigpit, mabagsik, at walang kasa- yahan. Sa maraming pangyayari ay nababahiran ng madilim na mga paniniwalang ito ang buong karana- san sa relihiyon.

Ang halimbazva ni jesus

Malimit sabihin na si Jesus ay tumangis datapuwa’t kailan ma’y hindi nakitang ngumiti. Tunay nga na ang Tagapagligtas ay isang tao ng mga kalungkutan at bi- hasa sa kapanglawan, sapagka’t binuksan Niya ang Kanyang puso sa lahat ng kadalamhatian ng mga tao. Nguni’t bagaman ang Kanyang kabuhayan ay kabuhayan ng pagtanggi sa sarili at pinadilim ng hirap at pag- aalaala, ay hindi rin nasira ang Kanyang loob. Ang Kanyang mukha ay hindi kinakitaan ng anumang anyong malungkot at masaklap, kundi ng palaging ta- himik na kapayapaan. Ang Kanyang puso ay isang bu- kal ng buhay, at saan man Siya pumaroon ay dala-dala Niya ang katahimikan at kapayapaan, katuwaan at ka- galakan. [168]

Ang ating Tagapagligtas ay napakapormal at lubos ang pagkamataimtim, nguni’t hindi Siya malungkot o masungit man. Ang kabuhayan ng mga tumutulad sa Kanya ay magiging puno ng mataimtim na ha- ngarin; mangagkakaroon sila ng malalim na pagka- kakilala sa kapanagutan ng bawa’t isa. Ang kagaslawan ay mapipigil; mawawala ang magulong katuwaan at magaspang na pagbibiruan; nguni’t ang relihiyon ni Jesus ay nagbibigay ng kapayaang katulad ng isang ilog. Hindi nito pinapatay ang ilaw ng katuwaan; hindi nito pinipigil ang kasayahan, o pinagdidilim man ang masaya at nakangiting mukha. Si Kristo ay hindi naparito upang paglingkuran, kundi upang magling- kod; at pagka sa ating puso ay naghahari ang Kanyang pag-ibig, ay susundin natin ang Kanyang halimbawa.

Ang diwa ni jesus

Kung palagi na lamang nating aalalahanin ang mga pangit at di matuwid na gawain ng ibang mga tao, ay ating masusumpungang hindi natin maiibig sila na gaya ng pag-ibig sa atin ni Kristo; nguni’t kung ang ating mga isipan ay namamahay sa kahangga-hangang pag-ibig at habag ni Kristo sa atin, ay ganyan ding diwa o loobin ang dadaloy na buhat sa ating patungo sa mga iba. Dapat tayong mag-ibigan at magpitagan sa isa t isa, baga man hindi natin mapipigilang di maki- ta ang mga pagkukulang at kapintasan. Dapat paun- larin ang kapakumbabaan at di-pagtitiwala sa sarili, at mahinahong kalooban sa mga pagkukulang ng mga i- ba. Ito ang papatay sa diwang makasarili at magpapa- ganda ng ating kalooban upang tayo’y maging mapag- bigay. [169]

Sinasabi ng mang-aawit: “Tumiwala ka sa Panginoon, at gumawa ka ng mabuti; tumahan ka sa lupain, at gawin mong kumain sa kanyang pagkatapat.” Awit 37:3. “Tumiwala ka sa Panginoon.” Bawa’t araw ay may sariling suliranin, may mga alalahanin at kabagabagan; at pagka tayo ay nagkakatagpo ay kay dali nating pag-usapan ang ating mga kahirapan at mga pagsubok. Kayrami ng gusot ng ibang tao na bu- mabagabag sa atin, mga pangambang pinamama- hay sa kalooban, at malaking pag-aalaala na sinasa- lita na anupa’t aakalain na tuloy ng isang tao na wa- la na tayong mahabagin at maibiging Tagapagligtas, na handang makinig sa lahat nating karaingan, at tu- mulong sa atin sa bawa’t sandali ng pangangailangan.

Huwag makialam sa kaguluhan

Ang ilan ay palaging nangangamba, at nakikialam sa kaguluhan. Araw-araw ay naliligid sila ng mga tanda ng pag-ibig ng Diyos; araw-araw ay tinatamasa nila ang ka- saganaan na Kanyang ipinagkaloob; subali’t kinalilig- taan nila ang pangkasalukuyang mga pagpapalang ito. Ang kanilang mga isip ay laging namamahay sa mga bagay na hindi kawili-wili, na pinangangambahan ni- lang darating; o maaari namang may ilang mahihirap na bagay, na baga ma’t maliit, ay siyang bumubulag sa kanilang mga paningin upang huwag nilang makita ang maraming bagay na dapat pasalamatan. Ang mga kahirapang nasasagupa nila, sa halip na maglapit sa ka- nila sa Diyos, na tanging pinagmumulan ng kanilang tulong, ay siya pa ngang naglalayo sa kanila sa Kanya, sapagka’t ang mga ito ang gumigising ng kaligaligan at pagdaing. [170]

Mabuti ba ang tayo’y huwag manganiwala? Baki’t tayo walang utang na loob at walang tiwala? Si Jesus ang ating kaibigan; nais ng sangkalangitan na tayo’y bumuti. Huwag nga tayong pumayag na ang mga ka- gulumihan at mga pag-aalaala ng kabuhayan sa araw- araw ay gumulo sa ating pag-iisip at magpadilim ng ating noo. Kung pumayag tayo ay hindi tayo mawawa- lan ng ikagagalit at ikayayamot. Hindi dapat tayong magpakagumon sa anumang diwang nakagagalit at na- kapapagod lamang, subali’t hindi naman nakatutulong upang mabata natin ang mga pagsubok.

Humingi ng kaalaman

Maaaring nagugulo ang inyong pag-iisip sa pinag- kakakitaan ninyo ng ikabubuhay; mangyayaring unti- unting maluoy ang inyong mga pag-asa, at nanganga- nib na kayo’y malugi; datapuwa’t huwag kayong mang- lupaypay; ibigay ninyo sa Diyos ang inyong pag-aala- ala, at manatili kayong payapa at masaya. Idalangin ninyong magkaroon kayo ng katalinuhan, upang inyong mapangasiwaan ang inyong mga kapakanan na may kaalaman, at sa ganito’y maiiwasan ang pangu- ngulugi at kapahamakan. Gawin ninyo ang lahat ninyong magagawa upang mabuti ang maging bunga. Na- ngako si Jesus na tutulong, nguni’t hindi hiwalay sa ating sariling pagsisikap. Kung nagawa na ninyo ang lahat ninyong magagawa, pagkatapos na magtiwala sa ating Tagatulong ay tanggapin ninyong may kagala- kan ang ibubunga.

Hindi kalooban ng Diyos na ang Kanyang bayan ay manglupaypay dahil sa pagkabalisa. Nguni’t hindi tayo dinadaya ng ating Panginoon. Hindi Niya sinasa- [171] bi sa atin: “Huwag kayong mangamba; walang pa- nganib sa inyong daan.” Naaalaman Niyang may mga pagsubok at mga panganib, at pawang sa ati’y mali- naw Niyang ipinakikilala. Hindi Niya binabalak na alisin ang Kanyang bayan mula sa isang sanlibutang na lulugami sa pagkakasala at kasamaan, datapuwa’t iti- nuturo Niya sa kanila ang isang kanlungang hindi ma- iguguho kailan man. Ganito ang Kanyang idinalangin patungkol sa Kanyang mga alagad: “Hindi ko idinalangin na alisin Mo sila sa sanlibutan, kundi ingatan mo sila mula sa masama.” “Sa sanlibuta” aniya, “ay mayroon kayong kapighatian: nguni’t laksan ninyo ang loob: Aking dinaig ang sanlibutan.” Juan 17:15; 16:33.

Mahalagang mga aral

Sa sermon Niya sa bundok, ay itinuro ni Kristo sa Kanyang mga alagad ang mahalagang aral tungkol sa kailangang pagtitiwala sa Diyos. Ang mga aral na ito ay itinalagang magpasigla sa mga anak ng Diyos sa buong panahon, at umabot sa ating kapanahunan na puno ng mga pangaral at kaaliwan. Itinuro ng Tagapagligtas sa mga sumusunod sa Kanya ang ibon sa himpapa- wid samantalang umaawit ng mga pagpuri, na hindi binabagabag ng anumang pag-aalaala, sapagka’t “hindi sila nangaghahasik o nagsisigapas.” Gayon may ipi- nagkakaloob ng dakilang Ama ang kanilang mga kaila- ngan. Itinatanong ng Tagapagligtas: “Hindi baga la- long higit ang halaga ninyo kay sa kanila?” Mateo 6: 26. Binububuksan ng dakilang Tagapagkaloob ang Kanyang kamay at pinagkakalooban ang lahat Niyang kinapal. Ang mga ibon sa himpapawid [172] ay hindi Niya kinaliligtaan. Hindi Niya sila si- nusubuan ng pagkain, subali’t inihahanda Niya ang kanilang mga kailangan. Kailangan nilang ti- punin ang mga butil na Kanyang isinabog para sa kanila. Dapat nilang ihanda ang kanilang gagawing pugad. Dapat nilang pakanin ang kanilang mga ina- kay. Nagsisiyaon sila sa paggawa na nangag-aawitan, sa- pagka’t “sila’y pinakakain ng inyong Ama sa kalangi- tan.” At “hindi baga higit ang halaga ninyo kay sa Kanila?” Kayong mga may pag-iisip, at sumasamba ukol sa espiritu, hindi baga higit ang halaga ninyo kay sa mga ibon sa himpapawid? Kung magtitiwala lamang tayo ay hindi baga ibibigay ang ating mga kailangan ng Gumawa sa atin, na Tagapag-ingat ng ating buhay, at Isang nag-anyo sa atin ng ayon sa Kanyang sariling larawan.

Mga aral mula sa mga bulaklak

Itinuro ni Kristo sa Kanyang mga alagad ang mga bulaklak sa parang, na nagdadamihan at nag-iinaman sa simpling kagandahang sa kanila’y ibinihis ng Ama, bilang isang pahayag ng Kanyang pag-ibig sa tao. Ang wika Niya: “Wariin ninyo ang mga liryo sa parang kung paanong nagsisilaki.” Ang kagandahan at kaayu- san ng mga tunay na bulaklak na ito ay humigit pa sa ka- rilagan ni Salomon. Ang pinakamainam na kasuutan na likha ng katalinuhan ng sining ay hindi maitutulad sa katutubong hubog at masanghayang ganda ng mga bulaklak na ginawa ng Diyos. Itinanong ni Jesus: “Kung pinararamtan ng Diyos ng ganito ang damo sa parang, na ngayon ay buhay, at sa kinabukasa’y igi- nagatong sa kalan, hindi baga lalong lalo na kayong [173] pararamtan niya, oh kayong mga taong kakaunti ang pananampalataya?” Mateo 6:28,30. Kung ang Diyos, na banal na pintor, ay nagbibigay sa maiinam at iba’t ibang kulay na karaniwang mga bulaklak, na isang araw lamang ay nalalanta na, gaano kaya kalaki ang pag-iingat Niya roon sa mga linikha Niya ng ayon sa Kanyang sariling wangis? Ang aral na ito ni Kristo ay isang saway sa nangangambang kalooban, sa kagulu- mihanan at pag-aalinlangan ng pusong walang pananampalataya.

Ang nais ng panginoon

Nais ng Panginoon na ang lahat Niyang anak na la- laki at babae ay maging masaya, payapa at masunu- rin. Sinasabi ni Jesus: “Ang Aking kapayapaan ay ibinibigay Ko sa inyo: hindi gaya ng ibinibigay ng sanlibutan ang ibinigay Ko sa inyo: huwag magulumiha- nan ang inyong puso ni matakot man.” “Ang mga bagay na ito ay sinalita Ko sa inyo, upang ang Aking ka- galakan ay mapasa inyo, at upang ang inyong kagala- kan ay malubos.” Juan 14:27; 15:11.

Ang kasayahang nakukuha sa mga sakim na layu- nin, na labas sa landas ng tungkulin, ay tiwali, lumili- pas at di panatag; ito ay nawawala at ang kaluluwa ay nangungulila at nalulungkot; subali’t may kaligaya- han at kasiyahan sa paglilingkod sa Diyos; ang Kristiya- no ay hindi pinababayaang mag-isang lumakad sa hindi tukoy na mga landas; hindi siya pinababayaan sa mga walang kabuluhang pagsisisi at pagkabigo. Kung hindi natin tinatanggap ang mga kaligayahan sa buhay na ito, ay maaari pa ring makaasa tayong may katuwaan sa kabilang buhay. [174]

Datapuwa’t dito pa man ay maaaring magkaroon ang mga Kristiyano ng kaligayahan sa pakikipag-usap kay Kristo; maaaring tanggapin nila ang liwanag ng Kanyang pag-ibig, ang hindi lumilipas na kaaliwan ng Kanyang pakikiharap. Bawa’t hakbang sa kabuhayan ay makapaglalapit sa ating lalo kay Jesus, makapagdu- dulot sa atin ng lalong taimtim na karanasan sa Kanyang pag-ibig, at mailalapit tayo ng isang hakbang sa pinagpalang tahanan ng kapayapaan. Kaya nga, huwag nating alisin ang ating pagtitiwala, kundi magkaroon tayo ng matibay na pag-asa, lalong matibay kay sa naka- raan. “Hanggang dito’y tinulungan tayo ng Panginoon,” at tutulungan Niya tayo hanggang sa wakas. 1 Samuel 7:12. Masdan natin ang mga haliging bantayog, mga tagapagpagunita ng mga ginawa ng Diyos upang tayo’y aliwin at iligtas sa kamay ng manglilipol. Ingatan nating sariwa sa ating alaala ang lahat ng masintahing kaawaan na ipinakita sa atin ng Diyos—ang mga lu- hang pinahid Niya, ang mga sakit na Kanyang ina- lis, ang mga pangambang Kanyang hinawi, ang mga kasalatang Kanyang nilunasan, at ang mga pagpapa- lang Kanyang ipinagkaloob—sa ganito’y napalakas ang ating sarili upang magpatuloy sa nalalabi pang bahagi ng ating paglalakbay.

Tutulong sa atin ang diyos

Di natin maiiwasan ang pagtingin sa mga bagong bagabag sa dumarating na paglalabanan, datapuwa’t makatitingin tayo sa nakaraan at gayon din sa dara- ting at makapagsasabi: “Hanggang dito’y tinulungan tayo ng Panginoon.” “Kung paano ang iyong mga kaarawan ay magkagayon nawa ang iyong la- [175] kas.” Deuteronomio 33:25. Ang pagsubok ay hindi hihigit sa lakas na ibibigay sa atin upang ito’y ma- bata. Kung gayo’y gawin natin ang ating gawain sa- an man natin masumpungan ito, at sumampalataya tayong anuman ang dumating, ay bibigyan tayo ng lakas na kasukat ng pagsubok.

At balang araw ay bubuksan ang mga pintuan ng kalangitan upang tanggapin ang mga anak ng Diyos, at mula sa mga labi ng Hari ng kaluwalhatian ay mamu- mutawi ang pagpapala na aabot sa kanilang mga paki- nig, gaya ng pinakamasarap na himig: “Magsiparito kayo, mga pinagpala ng Aking Ama, manahin ninyo ang kahariang nakahanda sa inyo buhat nang itatag ang sanlibutan.” Mateo 25:34.

Sa lupang darating

Sa gayo’y magalak na tatanggapin ang mga tinubos sa tahanang inihahanda ngayon ni Jesus. Doon ang mangakakasama nila ay hindi ang mga hamak na taga- lupa, mga sinungaling, mapakiapid, marurumi, at hindi sumasampalataya sa Diyos; kundi ang mangakakasama nila ay yaong mga dumaig kay Satanas, at sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos, ay nangagkaroon ng sakdal na likas. Bawa’t hilig sa pagkakasala, bawa’t ka- pintasan na nagpapahirap sa kanila sa lupang ito, ay inalis na ng dugo ni Kristo, at ang kadahilanan at ka- liwanagan ng Kanyang kaluwalhatian na lumalalo sa liwanag ng araw, ay ibinigay sa kanila. At ang kagan- dahang moral, ang kasakdalan ng Kanyang likas, ay nagliliwanag sa kanila, na sa kahalagaha’y lalong higit sa karilagan kay sa kanilang kaluwalhatian. Sila’y mga walang kapintasan sa harapan ng dakila at maputing [176] luklukan, na nakikibahagi sila sa karangalan at kara- patan ng mga anghel.

Sa harap ng maluwalhating mana na matatamo ay “ano ang ibibigay ng tao na katumbas sa kanyang buhay?” Mateo 16:26. Maaaring siya’y dukha, nguni’t siya ay may hawak na isang kayamanan at karangalang hindi kailan man maibibigay ng sanlibutan. Ang kalu- luwang natubos at nalinis sa mga kasalanan, at ang mararangal niyang kapangyarihan na itinalaga na sa paglilingkod sa Diyos, ay walang kapantay ang kaha- lagahan; at may kagalakan sa langit sa harapan ng Diyos at ng mga banal na anghel, dahil sa isang kalulu- wang natubos, isang kagalakang binibigkas sa pamamagitan ng mga awit ng banal na tagumpay.