Ζωή και Υγεία

Ellen G. White

Copyright © 2021, Ellen G. White Estate, Inc.

1. Information about this Book

2. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

3. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 1—ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΑΣ

4. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 2—ΗΜΕΡΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

5. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 3—ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ

6. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 4—ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

7. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 5—Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

8. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 6—ΛΥΤΡΩΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

9. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 7—ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΙ ΘΕΪΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

10. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 8—Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΩΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ

11. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 9—ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΣ

12. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 10—ΒΟΗΘΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡ ΑΖΟΜΕΝ Ο ΥΣ

13. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 11—ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΚΡΑΤΕΙΣ

14. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 12—ΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΕΡΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ

15. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 13—ΟΙ ΑΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΟΙ ΦΤΩΧΟΙ

16. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 14—ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΟΥΣΙΟΥΣ

17. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 15—ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΑΡΡΩΣΤΟΥ

18. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 16—ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ

19. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 17—Η ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΩΝ

20. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 18—ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

21. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 19—ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ

22. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 20—ΓΕΝΙΚΗ ΥΓΙΕΙΝΗ

23. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 21—Η ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΤΩΝ

24. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 22—ΤΟ ΝΤΥΣΙΜΟ

25. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 23—ΔΙΑΙΤΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ

26. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 24—ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΩΣ ΤΡΟΦΗ

27. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 25—ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΙΤΑ

28. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 26—ΔΙΕΓΕΡΤΙΚΑ ΚΑΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

29. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 27—Η ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΛΚΟΟΛ

30. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 28—ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

31. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 29—ΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΟΙ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ

32. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 30—ΕΚΛΟΓΗ ΚΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ

33. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 31—Η ΜΗΤΕΡΑ

34. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 32—ΤΟ ΠΑΙΔΙ

35. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 33—Η ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ

36. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 34—ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΟΡΦΩΣΗ: ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ

37. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 35—ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

38. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 36—ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΣΥΛΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΓΝΩΣΗ

39. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 37—Η ΕΣΦΑΛΜΕΝΗ ΚΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ

40. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 38—Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

41. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 39—Η ΓΝΩΣΗ ΠΟΥ ΑΠΟΚΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

42. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 40—ΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ

43. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 41—ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΑΟΥΣ

44. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 42—ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

45. ΚΕΦΆΛΑΙΟ 43—ΜΙΑ ΑΝΩΤΕΡΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

1. VI

2. 1

3. 2

4. 3

5. 4

6. 5

7. 6

8. 7

9. 8

10. 9

11. 10

12. 11

13. 12

14. 13

15. 14

16. 15

17. 16

18. 17

19. 18

20. 19

21. 20

22. 21

23. 22

24. 23

25. 24

26. 25

27. 26

28. 27

29. 28

30. 29

31. 30

32. 31

33. 32

34. 33

35. 34

36. 35

37. 36

38. 37

39. 38

40. 39

41. 40

42. 41

43. 42

44. 43

45. 44

46. 45

47. 46

48. 47

49. 48

50. 49

51. 50

52. 51

53. 52

54. 53

55. 54

56. 55

57. 56

58. 57

59. 58

60. 59

61. 60

62. 61

63. 62

64. 63

65. 64

66. 65

67. 66

68. 67

69. 68

70. 69

71. 70

72. 71

73. 72

74. 73

75. 74

76. 75

77. 76

78. 77

79. 78

80. 79

81. 80

82. 81

83. 82

84. 83

85. 84

86. 85

87. 86

88. 87

89. 88

90. 89

91. 90

92. 91

93. 92

94. 93

95. 94

96. 95

97. 96

98. 97

99. 98

100. 99

101. 100

102. 101

103. 102

104. 103

105. 104

106. 105

107. 106

108. 107

109. 108

110. 109

111. 110

112. 111

113. 112

114. 113

115. 114

116. 115

117. 116

118. 117

119. 118

120. 119

121. 120

122. 121

123. 122

124. 123

125. 124

126. 125

127. 126

128. 127

129. 128

130. 129

131. 130

132. 131

133. 132

134. 133

135. 134

136. 135

137. 136

138. 137

139. 138

140. 139

141. 140

142. 141

143. 142

144. 143

145. 144

146. 145

147. 146

148. 147

149. 148

150. 149

151. 150

152. 151

153. 152

154. 153

155. 154

156. 155

157. 156

158. 157

159. 158

160. 159

161. 160

162. 161

163. 162

164. 163

165. 164

166. 165

167. 166

168. 167

169. 168

170. 169

171. 170

172. 171

173. 172

174. 173

175. 174

176. 175

177. 176

178. 177

179. 178

180. 179

181. 180

182. 181

183. 182

184. 183

185. 184

186. 185

187. 186

188. 187

189. 188

190. 189

191. 190

192. 191

193. 192

194. 193

195. 194

196. 195

197. 196

198. 197

199. 198

200. 199

201. 200

202. 201

203. 202

204. 203

205. 204

206. 205

207. 206

208. 207

209. 208

210. 209

211. 210

212. 211

213. 212

214. 213

215. 214

216. 215

217. 216

218. 217

219. 218

220. 219

221. 220

222. 221

223. 222

224. 223

225. 224

226. 225

227. 226

228. 227

229. 228

230. 229

231. 230

232. 231

233. 232

234. 233

235. 234

236. 235

237. 236

238. 237

239. 238

240. 239

241. 240

242. 241

243. 242

244. 243

245. 244

246. 245

247. 246

248. 247

249. 248

250. 249

251. 250

252. 251

253. 252

254. 253

255. 254

256. 255

257. 256

258. 257

259. 258

260. 259

261. 260

262. 261

263. 262

264. 263

265. 264

266. 265

267. 266

268. 267

269. 268

270. 269

271. 270

272. 271

273. 272

274. 273

275. 274

276. 275

277. 276

278. 277

279. 278

280. 279

281. 280

282. 281

283. 282

284. 283

285. 284

286. 285

287. 286

288. 287

289. 288

290. 289

291. 290

292. 291

293. 292

294. 293

295. 294

296. 295

297. 296

298. 297

299. 298

300. 299

301. 300

302. 301

303. 302

304. 303

305. 304

306. 305

307. 306

308. 307

309. 308

310. 309

311. 310

312. 311

313. 312

314. 313

315. 314

316. 315

317. 316

318. 317

319. 318

320. 319

321. 320

322. 321

323. 322

324. 323

325. 324

326. 325

327. 326

328. 327

329. 328

330. 329

331. 330

332. 331

333. 332

334. 333

335. 334

336. 335

337. 336

338. 337

339. 338

340. 339

341. 340

342. 341

343. 342

344. 343

345. 344

346. 345

347. 346

348. 347

349. 348

350. 349

351. 350

352. 351

353. 352

354. 353

355. 354

356. 355

357. 356

358. 357

359. 358

360. 359

361. 360

362. 361

363. 362

364. 363

365. 364

366. 365

367. 366

368. 367

369. 368

370. 369

371. 370

372. 371

373. 372

374. 373

375. 374

376. 375

377. 376

378. 377

379. 378

380. 379

381. 380

382. 381

383. 382

384. 383

385. 384

386. 385

387. 386

388. 387

389. 388

390. 389

391. 390

392. 391

393. 392

394. 393

395. 394

396. 395

397. 396

398. 397

399. 398

400. 399

401. 400

402. 401

403. 402

404. 403

405. 404

406. 405

407. 406

408. 407

409. 408

410. 409

411. 410

412. 411

413. 412

414. 413

415. 414

416. 415

417. 416

418. 417

419. 418

420. 419

421. 420

422. 421

423. 422

424. 423

425. 424

426. 425

427. 426

428. 427

429. 428

430. 429

431. 430

432. 431

433. 432

434. 433

435. 434

436. 435

437. 436

438. 437

439. 438

440. 439

441. 440

442. 441

443. 442

444. 443

445. 444

446. 445

447. 446

448. 447

449. 448

450. 449

451. 450

452. 451

453. 452

454. 453

455. 454

456. 455

457. 456

458. 457

459. 458

460. 459

461. 460

462. 461

463. 462

464. 463

465. 464

466. 465

467. 466

468. 467

469. 468

470. 469

471. 470

472. 471

473. 472

474. 473

475. 474

476. 475

477. 476

478. 477

479. 478

480. 479

481. 480

482. 481

483. 482

484. 483

485. 484

486. 485

487. 486

488. 487

489. 488

490. 489

491. 490

492. 491

Information about this Book

Overview

This eBook is provided by the Ellen G. White Estate. It is included in the larger free Online Books collection on the Ellen G. White Estate Web site.

About the Author

Ellen G. White (1827-1915) is considered the most widely translated American author, her works having been published in more than 160 languages. She wrote more than 100,000 pages on a wide variety of spiritual and practical topics. Guided by the Holy Spirit, she exalted Jesus and pointed to the Scriptures as the basis of one”s faith.

Further Links

A Brief Biography of Ellen G. White

About the Ellen G. White Estate

End User License Agreement

The viewing, printing or downloading of this book grants you only a limited, nonexclusive and nontransferable license for use solely by you for your own personal use. This license does not permit republication, distribution, assignment, sublicense, sale, preparation of derivative works, or other use. Any unauthorized use of this book terminates the license granted hereby. (See EGW Writings End User License Agreement.)

Further Information

For more information about the author, publishers, or how you can support this service, please contact the Ellen G. White Estate at mail@whiteestate.org. We are thankful for your interest and feedback and wish you God”s blessing as you read.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ο πλανήτης μας είναι άρρωστος και οπουδήποτε ανθρώπινες υπάρξεις κατοικούν, η αμαρτία και η συμφορά αφθονούν.

Παρόλη την άνοδο του βιοτικού επιπέδου, παρόλη την ώθηση του μηχανικού πολιτισμού μας, παρόλη την πρόοδο της ιατρικής, μικροβιολογικής και χειρουργικής επιστήμης, παρόλη τη στρατιά κατηρτισμένων τεχνικών λειτουργών και καθιερωμένων γιατρών και νοσοκόμων που ξεκινούν για να αγωνισθούν με θάρρος και αισιοδοξία στον αδυσώπητο αγώνα εναντίον της αρρώστιας και του θανάτου, οι ασθένειες σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου πολλαπλασιάζονται με καταπληκτική ταχύτητα. Εκατομμύρια ανθρώπων οδηγούνται πρόωρα στο θάνατο, θύματα μιας θλιβερής κατάστασης που κανένας πολιτισμός, όσο ανεπτυγμένος και αν ήταν, δεν μπόρεσε να αναχαιτίσει.

Όλες οι αρρώστιες, όλος ο πόνος, η συμφορά και η θλίψη είναι αποτέλεσμα της παράβασης των φυσικών και ηθικών κανόνων. Ο καταπληκτικός ανθρώπινος οργανισμός έχει υποστεί κατάχρηση και ο ευαίσθητος μηχανισμός του κατήντησε να εργάζεται ακολουθώντας αντίθετη φορά από εκείνη που ορίζει την αντοχή και τη μακροζωία του. Σαν αποτέλεσμα ακολουθεί η ασθένεια και ο θάνατος.

Τι χρειάζεται ουσιαστικά να γίνει; Εκείνο που πάνω απ” όλα προηγείται είναι η γνώση. Γιατί βρισκόμαστε εδώ; Για ποιό λόγο μας πρόσφερε μια θέση στον κόσμο ο Θεός; Ποιοί είναι οι νόμοι που διέπουν τη φυσική και πνευματική μας υπόσταση; Εκπλήρωσαν οι νόμοι αυτοί το σκοπό τους ή είναι δυσβάσταχτοι και ατελεσφόρητοι; Υπάρχει ελπίδα να συνέλθει ο άνθρωπος από την παράβαση του νόμου και τα τραγικά αποτελέσματά της; [VI]

Σ” αυτό το εκλαϊκευμένο βιβλίο, η συγγραφέας, μια γυναίκα με πλούσια εμπειρία στον πρακτικό τομέα της ζωής, θέτει στη διάθεση του κάθε άνδρα και της κάθε γυναίκας, κάθε πατέρα και κάθε μητέρας, κάθε μορφωμένου ή απλοϊκού ανθρώπου, μία πλούσια πηγή από πληροφορίες για τη ζωή και τους νόμους που την κυβερνούν, για την υγεία και τις αρχές που τη συντηρούν, για την αρρώστια και τα θεραπευτικά μέσα που την καταπολεμούν.

Το βιβλίο είναι γραμμένο σε απλή, σαφή, κατανοητή γλώσσα και παρέχει γνώση στον αναγνώστη, ελπίδα στον αποθαρρημένο, αισιοδοξία στον άρρωστο και ψυχική γαλήνη στο θλιμμένο.

Παρουσιάζει ένα καλύτερο τρόπο ζωής που, ακόμη και μέσα στη σκιά ενός αρρωστημένου πλανήτη, σπινθη-ροβολεί με τις ηλιαχτίδες της αγάπης του Θεού και της ελπίδας της αιώνιας θεραπείας.

Μας αποκαλύπτει μία πρακτικότερη, πιο ενδιαφέ-ρουσα ζωή, γεμάτη από αισιοδοξία και χαρά με την απολαβή που προσφέρει στον άνθρωπο η χρήσιμη υπηρεσία για την οποία έχει λεχθεί ότι «κάλλιον είναι να δίδη τις μάλλον παρά να λαμβάνη.»

Είναι ένα καθιερωμένο βιβλίο που η συγγραφέας του το έχει στοργικά αφιερώσει στην πάσχουσα ανθρωπότητα με τον αποκλειστικό σκοπό να καταστεί βοήθεια και ευλογία για κάθε ψυχή που ανασκαλεύει τις σελίδες του ζητώντας πρακτική βοήθεια και βαθειά αναψυχή.

Η εγκάρδια ευχή της μεταφράστριας και εκδότριας του απλού αλλά μεστού από νόημα αυτού βιβλίου είναι να γίνει ο σκοπός αυτός της συγγραφέας πραγματικότητα. [1]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 1—ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΑΣ

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ήρθε σ” αυτόν τον κόσμο σαν ακαταπόνητος υπηρέτης των αναγκών του ανθρώπου. «Αυτός τας ασθενείας ημών έλαβε και τας νόσους εβάστασεν,» για να μπορέσει να ανταποκριθεί σε κάθε ανθρώπινη ανάγκη. (Ματθ. 8:17.) Ήρθε για να αφαιρέσει το βάρος της αρρώστιας, της δυστυχίας και της αμαρτίας. Η αποστολή Του ήταν να επιφέρει την ολοκληρωτική αποκατάσταση του ανθρώπου. Ήρθε να του προσφέρει την υγεία, την ειρήνη και την τελειότητα του χαρακτήρα.

Ποικίλες ήταν οι περιπτώσεις και οι ανάγκες εκείνων που ζητούσαν τη βοήθειά Του κανείς τους όμως δεν απομακρύνονταν από Αυτόν αβοήθητος. Ένα ρεύμα θεραπευτικής δύναμης έρρεε από Αυτόν και οι άνθρωποι αποκτούσαν θεραπεία σωματική και ψυχική.

Το έργο του Σωτήρα δεν γνώριζε κανένα περιορισμό χρόνου ή τόπου. Η ευσπλαχνία Του δεν είχε όρια. Σε τέτοια ευρεία κλίμακα εξασκούσε το θεραπευτικό και διδακτικό Του έργο ώστε δεν υπήρχε στην Παλαιστίνη κτίριο αρκετά μεγάλο για να χωρέσει τα πλήθη που συνωστίζονταν γύρω Του. Πάνω στις πράσινες λοφοπλαγιές της Γαλιλαίας, γύρω στις οδικές ταξιδιωτικές αρτηρίες, πλάι στην ακρογιαλιά, μέσα στις συναγωγές και οπουδήποτε αλλού οι άρρωστοι μπορούσαν να απευθυνθούν σ” Αυτόν.Εκεί επίσηςστήνονταν και το νοσοκομείο Του. Από όποια πόλη, κώμη ή χωριό περνούσε, έβαζε τα χέρια Του πάνω στους βασανισμένους από αρρώστιες και τους θεράπευε. Οπουδήποτε υπήρχαν ψυχές έτοιμες να δεχθούν το μήνυμά Του, τις παρηγορούσε με τη διαβεβαίωση της αγάπης του [2] ουρανίου Πατέρα τους. «Όλη την ημέρα εξυπηρετούσε αυτούς που έρχονταν σ” Αυτόν και το βράδυ αφιέρωνε την προσοχή Του σ” εκείνους που την ημέρα μοχθούσαν για να κερδίσουν ένα πενιχρό μεροκάματο για τη συντήρηση της οικογενείας τους.

Ο Ιησούς σήκωνε το φοβερό βάρος της ευθύνης για τη σωτηρία των ανθρώπων. Ήξερε ότι χωρίς την οριστική μεταλλαγή των αρχών και των προθέσεων της ανθρώπινης φυλής, όλα θα πήγαιναν χαμένα. Αυτό ήταν το βάρος της ψυχής Του και κανείς δεν μπορούσε να υπολογίσει το άγχος που ένοιωθε. Μόνος έζησε την παιδική, εφηβική και ανδρική Του ηλικία. Αλλά η παρουσία Του έφερνε τον Ουρανό μαζί της. Κάθε μέρα συναντούσε δοκιμασίες και πειρασμούς. Κάθε μέρα έρχονταν σε επαφή με το κακό και διαπίστωσε τη δύναμη που αυτό ασκούσε πάνω σε όσους Εκείνος προσπαθούσε να ευεργετήσει και να σώσει. Μολαταύτα, ούτε αποτύχαινε ούτε απογοητεύονταν.

Και πάντα υπέβαλλε τις επιθυμίες Του σε απόλυτη αναστολή έναντι της αποστολής Του. Δόξαζε τη ζωή Του με το να φέρει την κάθε φάση της σε τέλεια υποταγή προς το θέλημα του Πατέρα Του. Όταν κατά τη νεαρή Του ηλικία η μητέρα Του, βρίσκοντάς Τον στο σχολείο των ραβίνων, Του είπε: «Τέκνον, δια τι έπραξες εις ημάς ούτως;» Εκείνος απήντησε — και η απάντησή Του αποτελεί το βασικό χαρακτηριστικό του έργου της ζωής Του: «Δια τι Με εζητείτε; δεν εξεύρετε ότι πρέπει να ήμαι εις τα του Πατρός Μου;» (Αουκ. 2:48-49.)

Η ζωή Του ήταν ζωή ακατάπαυστης αυτοθυσίας. Δεν είχε σπίτι σ” αυτόν τον κόσμο εκτός από ότι η καλοσύνη των φίλων του προμήθευε κατά τις οδοιπορίες Του. Ήρθε να ζήσει για χάρη μας τη ζωή των πιο φτωχών και να περπατήσει και να εργασθεί ανάμεσα στους ενδεείς και στους πάσχοντες. Αγνώριστος και άσημος κυκλοφορούσε ανάμεσα στους ανθρώπους για τους οποίους τόσα καλά είχε κάνει. [3]

Ήταν πάντοτε υπομονητικός και ευδιάθετος και οι πάσχοντες Τον χαιρέτιζαν σαν κομιστή της ζωής και της ειρήνης. Έβλεπε τις ανάγκες ανδρών και γυναικών, νέων και παιδιών και σε όλους απηύθυνε την πρόσκληση: «Έλθετε προς Με.»

Στο διάστημα της διακονίας Του ο Χριστός αφιέρωσε περισσότερο καιρό στη θεραπεία των ασθενών παρότι στο κήρυγμα του λόγου. Τα θαύματά Του πιστοποιούσαν την αληθοφάνεια των λόγων Του ότι δεν ήρθε να απολέσει αλλά να σώσει. Οπουδήποτε πήγαινε, τα νέα της μεγαλοψυχίας Του προηγούντο. Εκεί από όπου είχε περάσει, τα αντικείμενα της ευσπλαχνίας Του χαίρονταν την υγεία και εγκαινίαζαν τις αποκαταστημένες τους δυνάμεις. Πλήθη συγκεντρώνονταν γύρω τους για να ακούσουν από τα χείλη τους τα έργα που είχε κάνει ο Κύριος. Η φωνή Του ήταν ο πρώτος ήχος που πολλοί από αυτούς είχαν ποτέ ακούσει, το όνομά Του η πρώτη λέξη που είχαν ποτέ προφέρει, το πρόσωπό Του το πρώτο που είχαν ποτέ αντικρύσει. Πως λοιπόν να μη αγαπούν και δοξολογούν τον Ιησού; Κάθεφορά που περνούσε από πόλεις και χωριά, έμοιαζε μ” ένα ζωντανό ρεύμα σκορπίζοντας τη ζωή και τη χαρά.

«Γη Ζαβουλών και γη Νεφθαλείμ, κατά την οδόν της θαλάσσης, πέραν του Ιορδάνου, Γαλιλαία των εθνών, ο λαός ο καθήμενος εν σκότει είδε φως μέγα, και εις τους καθημένους εν τόπω και σκιά θανάτου φως ανέτειλεν εις αυτούς» (Ματθ. 4:15-16.)

Ο Σωτήρας χρησιμοποιούσε την κάθε θεραπευτική περίπτωση σαν μία ευκαιρία για να εμφυτέψει θεϊκές αρχές στο νου και στην ψυχή. Αυτός ήταν ο σκοπός του έργου Του. Μεταδίδοντας τις πρόσκαιρες ευλογίες, προσπαθούσε να στρέψει τις καρδιές των ανθρώπων στο να δεχθούν το ευαγγέλιο της χάρης Του.

Ο Χριστός θα μπορούσε να καταλάβει την ανώτερη θέση μεταξύ των δασκάλων του ιουδαϊκού έθνους, αλλά προτίμησε να φέρει το ευαγγέλιο στους φτωχούς. Πήγαινε [4] από μέρος σε μέρος ώστε εκείνοι που βρίσκονταν στις οδούς και στους φραγμούς να μπορέσουν να ακούσουν τα λόγια της αλήθειας. Πλάι στο ακρογιάλι ή στη βουνοπλαγιά, στους δρόμους της πόλης ή μέσα στη συναγωγή, η φωνή Του ακούονταν να εξηγεί τις Γραφές. Συχνά δίδασκε στην εξωτερική αυλή του ιερού για να μπορέσουν και οι Εθνικοί να ακούσουν τα λόγια Του.

Η διδαχή του Χριστού ήταν τόσο ανόμοια από τις Γραφικές ερμηνείες των Φαρισαίων και γραμματέων ώστε αιχμαλώτιζε την προσοχή του κόσμου. Οι ραβίνοι επέμεναν να συζητούν βασιζόμενοι στις παραδόσεις, στις ανθρώπινες θεωρίες και εικασίες. Συχνά αυτά που οι άνθρωποι είχαν διδάξει και γράψει για τη Γραφή, έπαιρναν τη θέση της ίδιας της Γραφής. Το θέμα της διδασκαλίας του Χριστού ήταν ο λόγος του Θεού. Αντιμετώπιζε αυτούς που υπέβαλαν ερωτήσεις με ένα απλό: «Είναι γεγραμμένον», «Τι λέγει η Γραφή;», «Πως αναγινώσκεις; » Σε κάθε παρουσιαζόμενη ευκαιρία, όταν φαίνονταν να αφυπνίζεται το ενδιαφέρον φίλων ή εχθρών, τους παρουσίαζε το λόγο. Με σαφήνεια και δυναμικότητα μετέδιδε την ευαγγελική αγγελία. Τα λόγια Του πρόσδιδαν δεσμίδες φωτός στις διδαχές των πατριαρχών και προφητών και οι Γραφές παρουσιάζονταν στους ανθρώπους σαν μία καινούργια αποκάλυψη. Ποτέ προηγουμένως οι ακροατές Του δεν είχαν ανακαλύψει τέτοια βαθειά σημασία στο λόγο του Θεού.

Ποτέ δεν υπήρξε ευαγγελιστής όμοιος με το Χριστό. «Ήταν η Μεγαλειότητα του ουρανού, αλλά ταπεινώθηκε και έλαβε τη φύση μας προκειμένου να αντιμετωπίσει τους ανθρώπους στο δικό τους επίπεδο. Σε όλους τους ανθρώπους, πλούσιους ή φτωχούς, ελεύθερους ή δέσμιους, ο Χριστός, ο Αγγελιοφόρος της Διαθήκης, έφερνε τις αγγελίες της σωτηρίας. Η φήμη Του του Μεγάλου Θεράποντα διαδόθηκε απ” άκρη σ” άκρη της Παλαιστίνης. Οι άρρωστοι πήγαιναν στα μέρη από όπου Εκείνος θα περνούσε, για να ζητήσουν τη βοήθειά Του. Πολλοί [5] επίσης πήγαιναν εκεί λαχταρώντας να ακούσουν τα λόγια Του και να νοιώσουν ένα άγγιγμα του χεριού Του. Έτσι από πόλη σε πόλη και από χωριό σε χωριό, κηρύττοντας το ευαγγέλιο και θεραπεύοντας τους ασθενείς, μετέβαινε ο Βασιλιάς της δόξας με την ταπεινή περιβολή της ανθρωπότητας.

Παραβρίσκονταν στις μεγάλες ετήσιες εθνικές τελετές και στα απορροφημένα από τις εξωτερικές εθιμοτυπίες πλήθη μιλούσε για επουράνια θέματα, κάνοντάς τους να αντιληφθούν την αιωνιότητα. Σε όλους έφερνε θησαυρούς από την αποθήκη της σοφίας. Τους μιλούσε με γλώσσα τόσο απλή ώστε να μη δυσκολεύονται να καταλάβουν. Με ιδιάζουσες προσωπικές Του μεθόδους, βοηθούσε όλους όσους βασανίζονταν από τη λύπη και τη συμφορά. Με τρυφερή και αβρόφρονη χάρη υπηρετούσε την κατατρυχόμενη από την αμαρτία ψυχή, φέροντας θεραπεία και δύναμη.

Ο πρύτανης των δασκάλων, προσπαθούσε να πλησιάσει τους ανθρώπους ακολουθώντας το μονοπάτι των στενοτέρων σχέσεών τους. Παρουσίαζε την αλήθεια με τέτοιον τρόπο ώστε στο εξής οι ακροατές Του παντοτινά να τη συνδυάζουν με τις πιο έντιμες αναμνήσεις και συναισθήματά τους. Δίδασκε με τρόπο που τους έκανε να νοιώθουν την πλήρη συνταύτισή Του με τα δικά τους ενδιαφέροντα και τη δική τους ευτυχία. Η διδαχή Του ήταν τόσο σαφής, τα παραδείγματά Του τόσο κατάλληλα, τα λόγια Του τόσο συμπαθητικά και χαρούμενα, ώστε οι ακροατές Του γοητεύονταν. Η απλότητα και η ειλικρίνεια με την οποία απευθύνονταν στους ενδεείς καθαγίαζε την κάθε λέξη.

Πόσο πολυάσχολη ήταν η ζωή Του! Μέρα με τη μέρα Τον έβλεπαν να μπαίνει στα ταπεινά σπίτια της ένδειας και της θλίψης απευθύνοντας λόγια ελπιδοφόρα στους αποκαμωμένους και ειρηνικά στους απογοητευμένους. Ευπροσήγορος, τρυφερόκαρδος και συμπονετικός, διάβαινε παντού ανυψώνοντας τους καταβεβλημένους και [6] παρηγορώντας τους θλιμμένους. Οπουδήποτε πήγαινε έφερνε την ευλογία.

Ενώ υπηρετούσε τους φτωχούς, ο Ιησούς φρόντιζε επίσης να βρει τον τρόπο να πλησιάσει τους πλουσίους. Προσπαθούσε να σχετισθεί με τον πλούσιο και μορφωμένο Φαρισαίο, με τον Ιουδαίο ευγενή και με το Ρωμαίο διοικητή. Δέχονταν τις προσκλήσεις τους, παρευρίσκονταν στα συμπόσιά τους, εξοικειώνονταν με τις ασχολίες και τα ενδιαφέροντά τους, με σκοπό να βρει το δρόμο της καρδιάς τους και να τους αποκαλύψει τα άφθαρτα πλούτη.

Ο Χριστός ήρθε σ” αυτόν τον κόσμο για να αποδείξει ότι, δεχόμενος δύναμη από ψηλά, ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει αμόλυντη ζωή. Με ακατάβλητη υπομονή και συμπονετική συμπαράσταση αντιμετώπιζε τις ανάγκες των ανθρώπων. Με το απαλό άγγιγμα της χάρης απέδιωχνε από την ψυχή την ανησυχία και την αμφιβολία, μεταβάλλοντας την εχθρότητα σε αγάπη και την απιστία σε εμπιστοσύνη.

Μπορούσε να πει σε όποιον ήθελε: «Ακολούθει Μοι» και εκείνος στον οποίο απευθύνονταν σηκώνονταν και Τον ακολουθούσε. Η μαγική επιρροή του κόσμου εξασθενούσε. Στον ήχο της φωνής Του το πνεύμα της πλεονεξίας και της φιλοδοξίας έφευγε από την καρδιά και οι άνθρωποι υψώνονταν και απελευθερώνονταν για να ακολουθήσουν το Σωτήρα.

ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΑΓΑΠΗ

Ο Χριστός δεν ανεγνώριζε καμία διάκριση στον τομέα της εθνικότητας, των κοινωνικών θέσεων ή των θρησκευτικών πεποιθήσεων. Οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι επιθυμούσαν να καταστήσουν τα δώρα του ουρανού τοπικό και εθνικό τους ευεργέτημα, αποκλείοντας την υπόλοιπη σ” αυτό τον κόσμο οικογένεια του Θεού. [7]

Ο Χριστός όμως ήρθε για να γκρεμίσει κάθε μεσότοιχο του φραγμού. Ήρθε για να δείξει ότι το δώρο Του της ευσπλαχνίας και της αγάπης είναι τόσο αδέσμευτο όπως και ο αέρας, το φως ή το ράντισμα της βροχής που δροσίζει τη Γη.

Η ζωή του Χριστού εγκαθίδρυσε μία θρησκεία στην οποία δεν υπάρχει κοινωνική διάκριση, μία θρησκεία στην οποία Ιουδαίοι και Εθνικοί, ελεύθεροι και δούλοι συνδέονται με μία γενική συναδελφοσύνη, ίσοι μεταξύ τους ενώπιον του Θεού. Καμία από τις κυριαρχούσες συνήθειες δεν επηρέαζε τις ενέργειές Του. Δεν έκανε διάκριση ανάμεσα σε δικούς Του και ξένους, σε φίλους και εχθρούς. Εκείνο που συγκινούσε την καρδιά Του ήταν η ψυχή που διψούσε για το νερό της ζωής.

Δεν προσπερνούσε καμία ανθρώπινη ύπαρξη σαν ανάξια, αλλά προσπαθούσε να εφαρμόσει το θεραπευτικό φάρμακο σε κάθε ψυχή. Σε οποιαδήποτε συντροφιά βρίσκονταν, παρουσίαζε ένα μάθημα που προσαρμόζονταν στο χρόνο και στις περιστάσεις. Οποιαδήποτε παραμέληση ή προσβολή των ανθρώπων προς τους συνανθρώπους τους Τον έκανε να νοιώθει βαθύτερα ακόμη την ανάγκη που είχαν για την θεανθρώπινη συμπάθειά Του. Προσπαθούσε να εμπνεύσει ελπίδα στους πιο άξεστους και ανάξιους λόγου, προβάλλοντας μπροστά τους τη διαβεβαίωση ότι μπορούσαν να γίνουν άψογοι και άκακοι φθάνει να αποκτούσαν ένα τέτοιο χαρακτήρα που θα τους καθι-στούσε παιδιά του Θεού.

Συχνά συναντούσε σε εκείνους που είχαν υποβληθεί στον έλεγχο του Σατανά και που δεν είχαν τη δύναμη να ξεκόψουν από την παγίδα του. Σ” ένα τέτοιο αποθαρρημένο, αρρωστημένο, διαταραγμένο και ξεπεσμένο άτομο, ο Ιησούς απηύθυνε λόγια της πιο τρυφερής ευσπλαχνίας, λόγια χρήσιμα και κατανοητά. Συναντούσε επίσης άλλους που αγωνίζονταν σώμα προς σώμα με τον εχθρό των ψυχών. Αυτούς τους ενθάρρυνε να επιμένουν, βεβαιώνοντάς τους ότι θα νικούσαν επειδή άγγελοι του Θεού [8] βρίσκονταν στο πλευρό τους για να τους χορηγήσουν τη νίκη.

Παρακάθονταν στα τραπέζια των τελωνών σαν επίτιμος επισκέπτης τους, δείχνοντας με τη συμπάθεια και την κοινωνική Του αγάπη ότι αναγνώριζε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και οι άνθρωποι λαχταρούσαν να φανούν άξιοι της εμπιστοσύνης Του. Τα λόγια Του έπεφταν στις διψασμένες τους ψυχές με ευλογημένη, ζωοδότρα δύναμη. Καινούργια ένστικτα ξυπνούσαν μέσα τους και σ” αυτούς τους απόκληρους της κοινωνίας παρουσιάζονταν η πιθανότητα μιας νέας ζωής.

Αν και Ιουδαίος, ο Ιησούς ελεύθερα συναναστρέ-φονταν με τους Σαμαρείτες, εκμηδενίζοντας τις φαρισαϊκές συνήθειες του έθνους Του. Ενόψει των προκαταλήψεών τους, δέχονταν τη φιλοξενία του περιφρονημένου αυτού λαού. Κοιμόταν κάτω από τη στέγη τους, έτρωγε μαζί τους στο τραπέζι τους, μεριζόμενος φαγητά ετοιμασμένα και σερβιρισμένα από τα χέρια τους, δίδασκε στους δρόμους τους και τους φέρονταν με τη μεγαλύτερη καλοσύνη και ευγένεια. Και ενώ με τους δεσμούς της ανθρώπινης συμπάθειας έλκυε τις καρδιές τους κοντά Του, με τη θεϊκή χάρη τους έφερνε τη σωτηρία που οι Ιουδαίοι απέρριπταν.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

Ο Χριστός δεν παρέβλεπε καμία ευκαιρία για να κηρύξει το ευαγγέλιο της σωτηρίας. Δώστε προσοχή στα θαυμάσια λόγια Του στη μοναδική εκείνη γυναίκα από τη Σαμάρεια.

Ήταν καθισμένος στο πηγάδι του Ιακώβ όταν η γυναίκα πλησίασε για να αντλήσει νερό. Προς μεγάλη της έκπληξη Εκείνος της ζήτησε μία χάρη. «Δός Μοι να πιω,» της είπε. Ήθελε να δροσισθεί, αλλά επιθυμούσε επίσης να ανοίξει το δρόμο για να μπορέσει να της προσφέρει το νερό της ζωής. «Πώς Σύ,» είπε η γυναίκα, «Ιουδαίος ών, [9] ζητείς να πίης παρ” εμού, ήτις είμαι γυνή Σαμαρείτις; Διότι δεν συγκοινωνούσιν οι Ιουδαίοι με τους Σαμαρείτας.» Ο Ιησούς απήντησε: «Εάν ήξευρες την δωρεάν του Θεού, και τις είναι ο λέγων σοι, Δός Μοι να πίω, συ ήθελες ζητήσει παρ” Αυτού, και ήθελε σοι δώσει ύδωρ ζών. . . . Πας όστις πίνει εκ του ύδατος τούτου θέλει διψήσει πάλιν όστις όμως πίη εκ του ύδατος το οποίον Εγώ θέλω δώσει εις αυτόν, δεν θέλει διψήσει εις τον αιώνα, αλλά το ύδωρ το οποίον θέλω δώσει εις αυτόν, θέλει γίνει εν αυτώ πηγή ύδατος αναβλύζοντος εις ζωήν αιώνιον.» (Ιωάν. 4:7-14.)

Τι μεγάλο ενδιαφέρον έδειξε ο Χριστός γι” αυτή τη μια και μόνη γυναίκα! Πόσο ειλικρινά και πειστικά ήταν τα λόγια Του! Μόλις τα άκουσε η γυναίκα, άφησε τη στάμνα της και πήγε στην πόλη λέγοντας στους φίλους της: «Έλθετε να ίδητε άνθρωπον όστις μοι είπε πάντα όσα έπραξα• μήπως ούτος είναι ο Χριστός;» Διαβάζομε ότι «πολλοί των Σαμαρειτών επίστευσαν εις Αυτόν.» (εδ. 29, 39.) Και ποιός μπορεί να υπολογίσει την επίδραση που άσκησαν τα λόγια αυτά για τη σωτηρία των ψυχών στα χρόνια που κύλησαν έκτοτε;

’,Οπότε οι καρδιές ανοίγονται για να δεχθούν την αλήθεια, ο Χριστός είναι έτοιμος να τις διδάξει. Αποκαλύπτει σ” αυτές τον Πατέρα και την ευπρόσδεκτη υπηρεσία σ” Εκείνον ο οποίος διαβάζει την καρδιά. Γι” αυτούς τους ανθρώπους δεν χρησιμοποιεί παραβολές. Σ” αυτούς λέγει, όπως είπε στη γυναίκα στο πηγάδι: «Εγώ είμαι ο λαλών σοι.» [10]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 2—ΗΜΕΡΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Στο σπίτι των ψαράδων της Καπερναούμ η πεθερά του Πέτρου ήταν κατάκοιτη με «πυρετό μεγάλο» και «ελάλησαν προς Αυτόν περί αυτής.» Ο Ιησούς «επίασε την χείρα αυτής, και αφήκεν αυτήν ο πυρετός,» και σηκώθηκε και υπηρετούσε το Σωτήρα και τους μαθητές Του. (Λουκ. 4:38, Μάρκ. 1:30, Ματθ. 8:15.)

Γρήγορα η είδηση διαδόθηκε. Το θαύμα είχε γίνει το Σάββατο και, φοβούμενοι τους ραβίνους, οι άνθρωποι δεν τολμούσαν να έρθουν για θεραπεία πριν να δύσει ο ήλιος. Τότε από τα σπίτια, από τα καταστήματα και από την αγορά, οι κάτοικοι της πόλης άρχισαν να συρρέουν προς το ταπεινό σπίτι που στέγαζε τον Ιησού. Οι άρρωστοι φέρονταν πάνω σε ψάθες, έρχονταν ακουμπισμένοι στα ραβδιά τους, ή υποβασταζόμενοι από φίλους που τρίκλιζαν από αδυναμία καθώς πλησίαζαν στο Σωτήρα.

Ώρες ολόκληρες πηγαινοέρχονταν, επειδή κανείς δεν ήξερε αν την επομένη ο Θεραπευτής θα βρίσκονταν ακόμη ανάμεσά τους. Ποτέ προηγουμένως η Καπερναούμ δεν είχε ιδεί μια μέρα σαν κι” αυτή. Η ατμόσφαιρα πλημμύριζε από φωνές θριάμβου και απελευθερωτικές κραυγές.

Μόνο όταν και ο τελευταίος δυστυχής είχε ανακουφιστεί, ο Ιησούς σταμάτησε το έργο Του. Η νύχτα ήταν βαθειά προχωρημένη όταν τα πλήθη απομακρύνθηκαν και το σπίτι του Σίμωνα βυθίσθηκε στη σιωπή. Η μεγάλη, συναρπαστική ημέρα είχε περάσει και ο Ιησούς χρειάζονταν ανάπαυση. Καθώς όμως η πόλη είχε παραδοθεί στον ύπνο, ο Σωτήρας, «ενώ ήτο όρθρος βαθύς, σηκωθείς [11] εξήλθε και υπήγεν εις έρημον τόπον και εκεί προσηύχετο. » (Μάρκ. 1:35.)

Νωρίς το πρωί ο Πέτρος και οι σύντροφοί του ήρθαν στον Ιησού λέγοντας ότι οι κάτοικοι της Καπερναούμ ήδη Τον ζητούσαν. Παραξενεύτηκαν όταν άκουσαν το Χριστό να λέγει «Και εις άλλας πόλεις πρέπει να ευαγγελίσω την βασιλείαν του Θεού επειδή εις τούτο είμαι απεσταλμένος.» (Λουκ. 4:43.)

Μέσα στον ενθουσιασμό που κυριαρχούσε στην Καπερναούμ, υπήρχε ο κίνδυνος να χαθεί ο αντικειμενικός σκοπός της αποστολής Του. Ο Ιησούς δεν ήταν ικανοποιημένος να επισύρει προσοχή στον Εαυτό Του απλώς σαν θαυματουργός ή θεραπευτής των σωματικών παθήσεων. Προσπαθούσε να ελκύσει τους ανθρώπους κοντά Του σαν Σωτήρας τους. Ενώ ο λαός πίστευε με προθυμία ότι είχε έρθει σαν βασιλιάς για να ιδρύσει ένα επίγειο βασίλειο, Εκείνος επιθυμούσε να στρέψει τις σκέψεις τους από τα γήινα προς τα πνευματικά. Απλώς η κοσμική επιτυχία θα εμπόδιζε το έργο Του.

Επίσης ο θαυμασμός του ανέμελου πλήθους έρχονταν σε αντίθεση με το πνεύμα Του. Καμία αυτοπροβολή δεν παρουσίαζε η ζωή Του. Η τιμή που αποτίει ο κόσμος στη θέση, στον πλούτο και στο ταλέντο ήταν άγνωστη στον Υιό του ανθρώπου. Ο Ιησούς δεν χρησιμοποίησε κανένα από τα μέσα που μετέρχονται οι άνθρωποι για να κερδίσουν την αφοσίωση ή να επιβάλουν την εκδήλωση τιμής. Αιώνες πριν ακόμη γεννηθεί, η προφητεία ανέφερε γι” Αυτόν: «Δεν θέλει φωνάξει, ουδέ θέλει ανακράξει, ουδέ θέλει κάμει την φωνήν Αυτού να ακουσθή εν ταις οδοίς. Κάλαμον συντεθλασμένον δεν θέλει συντρίψει και λινάριον καπνίζον δεν θέλει σβύσει θέλει εκφέρει κρίσιν εν αληθεία.» (Ησ. 42:2-3.)

Οι Φαρισαίοι επιζητούσαν να διακριθούν με το σχολαστικό τυπικισμό τους, με την επίδειξη της λατρείας τους και με τις ελεημοσύνες τους. Απέδειχναν το ζήλο τους για τη θρησκεία με το να την καθιστούν θέμα [12] συζήτησης. Οι διενέξεις ανάμεσα στις αντίθετες αιρετικές φατρίες ήταν θορυβώδεις και μακρές και δεν συνέβαινε σπάνια να ακούονται στους δρόμους οι φωνές αγρίων διαπληκτισμών από μέρους πολυμαθών εκπροσώπων του νόμου.

Η ζωή του Ιησού έρχονταν σε χτυπητή αντίθεση με όλα αυτά. Στη ζωή εκείνη καμία θορυβώδης συζήτηση, καμία επιδεικτική λατρεία, καμία ενέργεια για επευφημίες δεν εκδηλώθηκε ποτέ. Ο Χριστός ήταν κρυμμένος στο Θεό και ο Θεός αποκαλύπτονταν στο χαρακτήρα του Υιού Του. Σ” αυτή την αποκάλυψη ο Ιησούς επιθυμούσε να στρέψει το νου των ανθρώπων.

Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης δεν παρουσιάσθηκε με καμιά θεσπέσια λαμπρότητα στον κόσμο για να θαμπώσει τις αισθήσεις με τη δόξα Του. Για το Χριστό έχει γραφεί: «Η έξοδος Αυτού είναι προδιατεταγμένη ως η αυγή.» (Ωσ. 6:3.) Ήσυχα και απαλά παρουσιάζεται στη γη το φως της ημέρας, διαλύοντας το σκότος και ξυπνώντας τους ανθρώπους στη γη. Έτσι υψώθηκε και ο Ήλιος της Δικαιοσύνης με «ίασιν εν ταις πτέρυξιν Αυτού.» (Μαλ. 4:2.)

«Ιδού, ο Δούλος Μου τον οποίον υπεστήριξα
Ο Εκλεκτός Μου, εις τον οποίον η ψυχή Μου ευη
ρεστήθη.»

(Ησ.42:1.)

«Εστάθης δύναμις εις τον πτωχόν,
Δύναμις του ενδεούς εν τη στενοχώρια αυτού,
Καταφύγιον εναντίον της ανεμοζάλης, σκιά εναντί
ον του καύσωνος.»

(Ησ. 25:4.)

«Ούτω λέγει ο Θεός ο Κύριος,
Ο ποιήσας τους ουρανούς και εκτείνας αυτούς-
Ο στερεώσας την γην και τα γεννώμενα εξ αυτής-
Ο διδούς πνοήν εις τον λαόν τον επ” αυτής
Και πνεύμα εις τους περιπατούντας επ” αυτής
Εγώ ο Κύριος Σε εκάλεσα εν δικαιοσύνη, [13]

Και θέλω κρατεί την χείρα Σου
Και θέλω Σε φυλάττει και θέλω Σε καταστήσει
διαθήκην του λαού,
Φως των εθνών
Δια να ανοίξης τους οφθαλμούς των τυφλών,
Να εκβάλης τους δέσμιους εκ των δεσμών,
Τους καθημένους εν σκότει εκ του οίκου
της φυλακής»

(Ησ. 42:5-7.)

«Θέλω φέρει τους τυφλούς δι” οδού την οποίαν δεν
ήξευρον,
Θέλω οδηγήσει αυτούς εις τρίβους τας οποίας δεν
εγνώριζον
Το σκότος θέλω κάμει φως έμπροσθεν αυτών
Και τα σκολιά ευθέα.
Ταύτα τα πράγματα θέλω κάμει εις αυτούς και δεν
θέλω εγκαταλείψη αυτούς»

(Εδ. 16.)

«Ψάλλετε εις τον Κύριον άσμα νέον,
Την δόξαν Αυτού εκ των άκρων της γης,
Σεις οι καταβαίνοντες εις την θάλασσαν και πάντα
τα εν αυτή
Αι νήσοι και οι κατοικούντες αυτάς.
Η έρημος και αι πόλεις αυτής ας υψώσωσι φωνήν,
Αι κώμαι τας οποίας κατοικεί ο Κηδάρ
Ας ψάλλωσιν οι κάτοικοι της Σελά,
Ας αλαλάζωσιν εκ των κορυφών των ορέων.
«Ας δώσωσι δόξαν εις τον Κύριον
Και ας αναγγείλωσι την αίνεσιν Αυτού εν ταις νήσοις.»

(Εδ. 10-12.)

«Ψάλλετε, ουρανοί, διότι ο Κύριος έκαμε τούτο
Αλαλάξατε, τα κάτω της γης
Εκβάλετε φωνήν αγαλλιάσεως, όρη,
Δάση και πάντα τα εν αυτοίς δένδρα
Διότι ο Κύριος ελύτρωσε τον Ιακώβ [14]

Και εδοξάσθη εν τω Ισραήλ.»

(Ησ. 44:23.)

Από τη φυλακή του Ηρώδη, όπου βρισκόμενος σε αμηχανία και απογοήτευση σχετικά με το έργο του Σωτήρα, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής αγρυπνούσε και περίμενε. Κάποιαστιγμή, έστειλε δύο από τους μαθητές του στον Ιησού με την ερώτηση: «Συ είσαι ο ερχόμενος, ή άλλον προσδοκώμεν; (Ματθ. 11:3.)

Ο Σωτήρας δεν απήντησε αμέσως στην ερώτηση των μαθητών. Και καθώς εκείνοι στέκονταν απορώντας με τη σιωπή Του, οι πάσχοντες έρχονταν σ” Αυτόν. Η φωνή του Μεγάλου Θεραπευτή διαπερνούσε τα κωφά αυτιά. Μία λέξη, ένα άγγιγμα του χεριού Του, έκανε τα τυφλά μάτια να ανοίγουν και να βλέπουν το φως της ημέρας, τις σκηνές της φύσης, τα πρόσωπα των φίλων και το πρόσωπο του Λυτρωτή. Η φωνή Του έφθανε μέχρι τα αυτιά των νεκρών που ανασταίνονταν όλο υγεία και ζωή. Παράλυτοι δαιμονιζόμενοι, υπακούοντας στο λόγο Του, απαλλάσσονταν από την τρέλα τους και Τον προσκυνούσαν. Οι φτωχοί χωρικοί και οι αγρότες που περιφρονούσαν οι ραβίνοι σαν ακάθαρτους, συγκεντρώνονταν γύρω Του και Εκείνος τους μιλούσε για την αιώνια ζωή.

Έτσι έληξε η ημέρα, με τους μαθητές του Ιωάννη μάρτυρες και ακροατές όλων των συμβάντων. Τέλος ο Ιησούς τους κάλεσε κοντά Του και τους ζήτησε να πηγαίνουν και να πουν στον Ιωάννη τα όσα είχαν ιδεί και ακούσει προσθέτοντας: «Μακάριος είναι όστις δεν σκανδαλισθή εν Εμοί.» (Εδ. 6.) Οι μαθητές μετέδωσαν το μήνυμα και αυτό ήταν αρκετό.

Ο Ιωάννης θυμήθηκε την αναφερόμενηπροφητεία στο Μεσσία: «Πνεύμα Κυρίου είναι επ” Εμέ διότι ο Κύριος Με έχρισε δια να ευαγγελίζωμαι εις τους πτωχούς Με απέστειλε δια να ιατρεύσω τους συντετριμμένους την καρδίαν, να κηρύξω ελευθερίαν εις τους αιχμαλώτους και άνοιξιν δεσμωτηρίου εις τους δέσμιους δια να κηρύξω ενιαυτόν ευπρόσδεκτον του Κυρίου . . . δια να παρηγορή [15] σω πάντας τους πενθούντας» (Ησ. 61:1-2.) Ο Ιησούς ο Ναζωραίος ήταν πράγματι ο υποσχόμενος Μεσσίας. Η ένδειξη της θεότητάς Του φαίνονταν από τις υπηρεσίες που πρόσφερε στις ανάγκες της πάσχουσας ανθρωπότητας. Η δόξα Του φανερώνονταν από τη συγκαταβατικότητά Του προς το χαμηλό μας επίπεδο.

Τα έργα του Χριστού δεν απέδειχναν μόνο ότι Αυτός ήταν ο Μεσσίας, αλλά φανέρωναν και τον τρόπο με τον οποίο θα ιδρύετο η βασιλεία Του. Στον Ιωάννη πρόβαλε η ίδια αλήθεια που είχε παρουσιασθεί στον Ηλία στην έρημο όταν «άνεμος μέγας και δυνατός έσχιζε τα όρη και συνέτριβε τους βράχους έμπροσθεν του Κυρίουο Κύριος δεν ήτο εν τω ανέμω και μετά τον άνεμον σεισμός ο Κύριος δεν ήτο εν τω σεισμώ και μετά τον σεισμόν πύρ ο Κύριος δεν ήτο εν τω πυρί » Και μετά τη φωτιά, ο Θεός μίλησε στον προφήτη με ένα λεπτό ήχο ανέμου.(Α” Βασ. 19:11-12.) Έτσι και ο Χριστός θα έκανε το έργο Του όχι με την ανατροπή θρόνων και βασιλειών, όχι με μεγαλοπρέπεια και εξωτερική επίδειξη, αλλά με το να μιλάει στις καρδιές των ανθρώπων με μία ζωή ευσπλαχνίας και αυτοθυσίας.

Η βασιλεία του Θεού δεν έρχεται με εξωτερική επίδειξη. Έρχεται με την απαλότητα της έμπνευσης του λόγου Του, με την εσωτερική ενέργεια του Πνεύματός Του, την επικοινωνία της ψυχής με Αυτόν που είναι η ζωή της. Η μεγαλύτερη ένδειξη της δύναμής της παρουσιάζεται στην ανθρώπινη φύση που αποκτά την τελειότητα του χαρακτήρα του Χριστού.

Οι οπαδοί του Χριστού πρέπει να είναι το φως του κόσμου. Ο Θεός όμως δεν τους ζητάει να καταβάλλουν προσπάθειες για να λάμψουν. Δεν εγκρίνει καμία ιδιοτελή προσπάθεια για την προβολή κάποιας καλής πράξης. Επιθυμεί να εμποτισθούν οι ψυχές τους με τις αρχές του ουρανού και τότε, καθώς έρχονται σε επαφή με τον κόσμο, θα αποκαλύπτουν το φως που φέρουν μέσα τους. [16] Η σταθερή πιστότητα τους σε κάθε ενεργό τομέα της ζωής θα αποβαίνει ένα μέσο διαφωτιστικό.

Ο πλούτος ή η υψηλή κοινωνική θέση, πολυδάπανα εφόδια, αρχιτεκτονική και επίπλωση, δεν είναι απαραίτητα για την πρόοδο του έργου του Θεούούτε απαραίτητα είναι τα κατορθώματα που προκαλούν την επευφημία των ανθρώπων και ενθαρρύνουν τη ματαιότητα. Η κοσμική επίδειξη, όσο εντυπωσιακή και αν είναι, δεν έχει αξία στα μάτια του Θεού. Πάνω από τα ορατά και πρόσκαιρα, Εκείνος εκτιμά τα μη ορατά και αιώνια. Τα πρώτα έχουν αξία μόνο όταν αναφέρονται στα δεύτερα. Οι εκλεκτικότερες δημιουργίες της τέχνης δεν περιέχουν ομορφιά που να μπορεί να συγκριθεί με την ομορφιά του χαρακτήρα η οποία είναι ο καρπός του Αγίου Πνεύματος εργαζομένου στην ψυχή.

Όταν ο Θεός πρόσφερε τον Υιό Του στον κόσμο μας, προίκισε τις ανθρώπινες υπάρξεις με άφθαρτα πλούτη, πλούτη με τα οποία συγκρινόμενος ο -από καταβολής κόσμουαποθησαυρισμένος ανθρώπινος πλούτος θεωρείται μηδέν. Ο Χριστός ήρθε στη Γη και παρουσιάσθηκε στους ανθρώπους με τη συσσωρευμένη αγάπη της αιωνιότητας. Αυτή αποτελεί το θησαυρό που εμείς πρέπει να αποδεχθού-με, να την αποκαλύψουμε και να την αναμεταδώσομε, όταν ενωθούμε μ” Αυτόν.

Η ανθρώπινη προσπάθεια αποβαίνει αποδοτική στο έργο του Θεού ακριβώς ανάλογα με την καθαγιασμένη αφοσίωση του εργάτη στο να φανερώνει τη δύναμη της χάρης του Χριστού που μεταβάλλει τη ζωή. Πρέπει να διακρινόμαστε από τον κόσμο επειδή ο Θεός τοποθέτησε τη σφραγίδα Του επάνω μας, αφού πιστοποίησε σ” εμάς το δικό Του χαρακτήρα της αγάπης. Ο Λυτρωτής μας μας καλύπτει με τη δικαιοσύνη Του.

Όταν ο Θεός διαλέγει άνδρες και γυναίκες για την υπηρεσία Του, δεν ρωτάει αν έχουν κοσμικά πλούτη, μόρφωση ή ευγλωττία. Ρωτάει: «Φέρονται έτσι ταπεινά που να μπορώ να τους διδάξω με το δικό Μου τρόπο; [17]

Μπορώ να βάλω τα λόγια Μου στα χείλη τους; Είναι ικανοί να Με αντιπροσωπεύσουν;»

Ο Θεός μπορεί να χρησιμοποιήσει το κάθε άτομο ανάλογα με την υφιστάμενη δυνατότητα να τοποθετήσει το Πνεύμα Του μέσα στο ναό της ψυχής. Το έργο που ευχαρίστως δέχεται είναι το έργο εκείνο που αντανακλά την εικόνα Του. Οι οπαδοί Του οφείλουν να φέρουν σαν πιστοποιητικά της ιδιότητάς τους στον κόσμο τα ανεξίτηλα χαρακτηριστικά των αιωνίων αρχών Του.

«ΘΕΛΕΙ ΣΥΛΛΕΞΕΙ ΤΑ ΑΡΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΒΡΑΧΙΟΝΑ ΑΥΤΟΥ»

Ενώ ο Ιησούς προσφέρει τις υπηρεσίες Του στους δρόμους των πόλεων, μητέρες με τα άρρωστα και ετοιμοθάνατα μικρά στην αγκαλιά τους σπρώχνονται ανάμεσα στα πλήθη για να φθάσουν εκεί που θα μπορεί να αντιληφθεί την παρουσία τους. Παρατηρείστε τις μητέρες αυτές, χλωμές, αποκαμωμένες, σε σημείο της απόγνωσης. Ωστόσο, είναι γεμάτες αποφασιστικότητα και επιμονή. Σηκώνοντας το φορτίο των βασάνων τους, αναζητούν το Σωτήρα. Καθώς σπρώχνονται από τα ορμητικά πλήθη προς τα πίσω, ο Χριστός προχωρεί προς το μέρος τους βήμα προς βήμα μέχρι που φθάνει στο πλάι τους. Δάκρυα χαράς χύνουν οι μητέρες καθώς αποσπούν την προσοχή Του και κοιτάζουν μέσα στα μάτια εκείνα που εκφράζουν τέτοια συμπόνια και αγάπη.

Απευθυνόμενος σε μία από αυτές τις μητέρες, ο Σωτήρας κερδίζει την εμπιστοσύνη της λέγοντας: «Τι θέλεις να σου κάμω;» Με αναφιλητά εκθέτει τη μεγάλη της ανάγκη: «Κύριε, θεράπευσε το τέκνο μου.» Ο Χριστός παίρνει το παιδί από την αγκαλιά της και στο άγγιγμά Του η αρρώστια εξαφανίζεται. Η χλωμάδα του θανάτου χάνεται. Το ρεύμα της ζωής ρέει μέσα στις φλέβες. Οι μύες δυναμώνουν. Παρήγορα και ειρηνικά λόγια απευθύνονται στη μητέρα. Κατόπιν ακολουθεί άλλη μία περίπτωση, το [18] ίδιο επείγουσα και αυτή. Και πάλι ο Χριστός εξασκεί τη ζωοδότρα δύναμή Του και όλοι δοξολογούν και τιμούν Αυτόν που κάνει τέτοια θαυμάσια πράγματα.

Δίνομε μεγάλη σημασία στο μεγαλείο της ζωής του Χριστού. Μιλούμε για τα υπέροχα πράγματα που κατόρθωνε με τα θαύματα που έκανε. Η προσοχή όμως που έδειχνε για τα μικρά θεωρούμενα πράγματα, αποτελεί την τρανότερη απόδειξη της μεγαλοσύνης Του.

Ήταν συνήθεια μεταξύ των Ιουδαίων να φέρνουν τα παιδιά στο ραβίνο για να τα ευλογήσει τοποθετώντας τα χέρια του επάνω τους. Οι μαθητές όμως έκριναν ότι το έργο του Σωτήρα ήταν πολύ σημαντικό ώστε να διακοπεί μ” αυτό τον τρόπο. Όταν οι μητέρες ήρθαν με την επιθυμία να ευλογήσει ο Χριστός τα μικρά τους, οι μαθητές τις κοίταξαν δυσαρεστημένοι. Νόμισαν ότι τα παιδιά ήταν πολύ μικρά για να επωφεληθούν από την επίσκεψή τους στον Ιησού και συμπέραναν ότι Αυτός θα δυσανασχετούσε με την παρουσία τους. Ο Σωτήρας όμως καταλάβαινε τη φροντίδα και το βάρος των μανάδων που προσπαθούσαν να αναθρέψουν τα παιδιά τους σύμφωνα με το λόγο του Θεού. Είχε ακούσει τις προσευχές τους. Αυτός ο ίδιος τις είχε ελκύσει στην παρουσία Του.

Μία μητέρα με το παιδί της ξεκίνησε από το σπίτι της για να βρει τον Ιησού. Στο δρόμο μίλησε σε μιαγειτόνισσα για το σκοπό της και η γειτόνισσα ήθελε και αυτή να ευλογήσει ο Χριστός το παιδί της. Κι” έτσι συγκεντρώθηκαν στο μέρος αυτό αρκετές μητέρες με τα μικρά τους. Μερικά από τα παιδιά είχαν περάσει από τη βρεφική στην παιδική και στην εφηβική ηλικία. Όταν οι μητέρες έκαναν γνωστή την επιθυμία τους, ο Ιησούς άκουε με συμπόνια το διστακτικό δακρύβρεχτο αίτημά τους. Περίμενε όμως να ιδεί πως θα φέρονταν οι μαθητές Του.

Όταν είδε τους μαθητές να επιπλήττουν τις μητέρες και να τις διώχνουν νομίζοντας ότι Του πρόσφεραν και χάρη, τους έδειξε το λάθος τους λέγοντας: «Αφήσατε τα παιδία να έρχονταιπρος Εμέ και μη εμποδίζετε αυτά διότι των [19] τοιούτων είναι η βασιλεία του Θεού.» (Μάρκ. 10:14.) Πήρε τα παιδιά στην αγκαλιά Του, τοποθέτησε τα χέρια Του επάνω τους και τους έδωσε την ευλογία που είχαν έρθει να πάρουν.

Οι μητέρες παρηγορήθηκαν. Επέστρεψαν στα σπίτια τους ενισχυμένες και ευλογημένες από τα λόγια του Χριστού. Είχαν ενθαρρυνθεί να σηκώσουν το φορτίο τους με καινούργια διάθεση και να εργασθούν με ελπίδα για τα παιδιά τους.

Αν η μετέπειτα ζωή του μικρού αυτού ομίλου μπορούσε να μας παρουσιασθεί, θα βλέπαμε τις μητέρες να υπενθυμίζουν στα παιδιά τους τη σκηνή της ημέρας εκείνης και να τους επαναλαμβάνουν τα καλοκάγαθα λόγια του Σωτήρα. Θα βλέπαμε επίσης πόσο συχνά στα κατοπινά χρόνια η ανάμνηση των λόγων εκείνων συγκρότησε τα παιδιά από το να παραστρατήσουν από το μονοπάτι που χαράχθηκε για τους λυτρωμένους του Κυρίου.

Ο Χριστός είναι και σήμερα ο ίδιος συμπονετικός Σωτήρας που ήταν όταν κυκλοφορούσε μεταξύ των ανθρώπων. Είναι τόσο πραγματικά ο βοηθός των μητέρων τώρα, όπως ήταν όταν μάζευε στην αγκαλιά Του τα μικρά στη Ιουδαία. Τα παιδιά των οικογενειών μας έχουν το ίδιο εξαγορασθεί με το αίμα Του όπως και τα παιδιά της περασμένης εκείνης εποχής.

Ο Ιησούς γνωρίζει το βάρος κάθε μητρικής καρδιάς. Εκείνος ο οποίος είχε μία μητέρα που πάλευε με τη φτώχεια και τη στέρηση, συμπονεί με την κάθε μητέρα που μοχθεί. Εκείνος ο οποίος έκανε ένα μακρινό ταξίδι με σκοπό να ανακουφίσει την ταραγμένη ψυχή της Χαναναίας γυναίκας, θα κάνει το ίδιο για τις σημερινές μητέρες. Εκείνος ο οποίος έδωσε πίσω στη χήρα της Ναΐν το μοναχογιό της και που μέσα στην αγωνία του σταυρού θυμήθηκε τη δική Του μητέρα, συγκινείται και σήμερα από τη λύπη της κάθε μητέρας. Στην κάθε θλίψη και στην κάθε ανάγκη, έρχεται παρήγορος και βοηθός. [20]

Ας φέρουν οι μητέρες στον Ιησού τις στεναχώριες τους. Σ” Αυτόν θα βρουν την απαιτούμενη χάρη που θα τις βοηθήσει να φροντίσουν για τα παιδιά τους. Οι πύλες είναι ανοικτές για την κάθε μητέρα που τοποθετεί τα βάρη της στα πόδια του Σωτήρα. Εκείνος που είπε: «Αφήσατε τα παιδία να έρχονταιπρος Εμέ και μη ερμποδίζετε αυτά» (Μάρκ. 10:14). εξακολουθεί και τώρα να προσκαλεί τις μητέρες να Του φέρουν τα μικρά τους για να τα ευλογήσει.

Στα παιδιά που ήρθαν σε επαφή μαζί Του, ο Ιησούς ανεγνώριζε τους αυριανούς άνδρες και τις γυναίκες οι οποίοι θα γίνονταν κληρονόμοι της χάρης Του και υπήκοοι της βασιλείας Του. Μερικοί θα υφίσταντο και μαρτυρικό θάνατο για χάρη Του. Ήξερε ότι τα παιδιά αυτά θα Τον άκουγαν και θα Τον δέχονταν σαν Λυτρωτή τους με πολύ μεγαλύτερη προθυμία από ότι οι ενήλικες, πολλοί από τους οποίους ήταν σκληρόκαρδοι και ενδιαφέρονταν μόνο για τα εγκόσμια. Ενώ τα δίδασκε, κατέβαινε στο ίδιο μ” αυτά επίπεδο. Εκείνος, η Μεγαλειότητα του ουρανού, απαντούσε στις ερωτήσεις τους και απλοποιούσε τα σημαντικά διδάγματά Του, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στην παιδική τους νοημοσύνη. Φύτευε στη σκέψη τους σπόρους της αλήθειας που στα κατοπινά χρόνια θα φύτρωνε, παράγοντας καρπό για την αιώνια ζωή.

Όταν ο Ιησούς έλεγε στους μαθητές Του να μη εμ-ποδίζουν τα παιδιά να έρχονται σ” Αυτόν, απευθύνονταν στους ακολούθους Του της κάθε εποχής, στους προϊστα-μένους της εκκλησίας, στους ιεροκήρυκες, στους βοηθούς διακόνους και σε όλους γενικά τους Χριστιανούς. Ο Ιησούς έλκει τα παιδιά και σε μας λέγει: «Αφήσατε αυτά να έρχωνται» σαν να ήθελε να πει:«Αυτά θα έρθουν αν εσείς δεν τα εμποδίσετε. »

Μην επιτρέπετε στο μη χριστιανικό χαρακτήρα σας να κακοπαριστάνει τον Ιησού. Μην απομακρύνετε τα μικρά σας από Αυτόν με την ψυχρότητα και τη σκληρότη- [21] τά σας.Ποτέ μη τους δώσετε αφορμή να νοιώθουν ότι ο ουρανός δεν θα είναι γι” αυτά ο επιθυμητός τόπος, αν βρισκόσασταν κι” εσείς εκεί. Μη μιλάτε για τη θρησκεία σαν να είναι κάτι το ακατανόητο για τα παιδιά και μη φέρεσθε έτσι που να νομίσουν ότι δεν περιμένει κανείς από αυτά να δεχθούν το Χριστό στην παιδική τους ηλικία. Μη τους δώσετε την εσφαλμένη αντίληψη ότι η θρησκεία του Χριστού είναι μία θρησκεία κατήφειας και ότι για να έρθουν στο Σωτήρα πρέπει να απαρνηθούν κάθε τι που κάνει την ευχάριστη ζωή.

Καθώς το Άγιο Πνεύμα εργάζεται στις καρδιές των παιδιών, συνεργασθείτε και εσείς μαζί Του. Διδάξτε τα ότι ο Σωτήρας τα καλεί και ότι τίποτε δεν Του προξενεί μεγαλύτερη χαρά από του να Του προσφέρουν τον εαυτό τους στην πλέονανθηρή και δροσερή ηλικία τους.

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ

Ο Σωτήρας παρατηρεί με άπειρη τρυφερότητα τις ψυχές τις οποίες εξαγόρασε με το αίμα Του. Αυτές αποτελούν το στόχο της αγάπης Του. Τις προσέχει με απερίγραπτη λαχτάρα. Η καρδιά Του συγκινείται όχι μόνο από τα καλοαναθρεμμένα και ελκυστικά παιδιά, αλλά και από εκείνα που από κληρονομικότητα ή από αμέλεια αποκτούν αντιπαθητικό χαρακτήρα. Πολλοί γονείς δεν καταλαβαίνουν μέχρι ποιό σημείο θεωρούνται υπεύθυνοι για τα ελαττώματα αυτά των παιδιών τους. Δεν έχουν ούτε την τρυφερότητα ούτε τη σύνεση να φερθούν όπως πρέπει προς τα σφάλλοντα παιδιά τους τα οποία αυτοί οι ίδιοι τα έφτιαξαν έτσιόπως έγιναν. Ο Ιησούς όμως λυπάται τα παιδιά αυτά. Εξιχνιάζει την πορεία από την αφορμή μέχρι το αποτέλεσμα.

Ο Χριστιανός εργάτης μπορεί να γίνει το όργανο του Χριστού για να οδηγήσει τα πλανημένα αυτά παιδιά στο Σωτήρα. Με σύνεση και διακριτικότητα μπορεί να τα δέσει με την ψυχή του, μπορεί να τα εφοδιάσει με θάρρος και [22] με ελπίδα.Με τη χάρη του Χριστού παρακολουθεί τη μεταλλαγή του χαρακτήρα τους ώστε να μπορεί να ειπωθεί γι” αυτά: «Των τοιούτων είναι η βασιλεία του Θεού.»

ΠΕΝΤΕ ΚΡΙΘΙΝΑ ΨΩΜΙΑ ΤΡΕΦΟΥΝ ΤΑ ΠΛΗΘΗ

«Όλη την ημέρα τα πλήθη είχαν στριμωχθεί γύρω από το Χριστό και τους μαθητές Του ενώ Εκείνος δίδασκε στην ακρογιαλιά. Είχαν ακούσει τα γεμάτα χάρη λόγια Του, τόσο απλά και κατανοητά που απέβαιναν για τις ψυχές τους το βάλσαμο του Γιλεάδ. Το θεραπευτικό θεϊκό Του χέρι είχε αποδώσει την υγεία στους άρρωστους και επαναφέρει τη ζωή στους ετοιμοθάνατους. Η ημέρα τους φαίνονταν σαν ουρανός πάνω στη Γη και δεν είχαν συναίσθηση του χρόνου που κύλησε αφότου είχαν φάγει κάτι.

Ο ήλιος έγερνε στη δύση του, αλλά οι άνθρωποι εξ-ακολουθούσαν να παραμένουν. Τελικά οι απόστολοι ήρθαν στο Χριστό προτείνοντας ότι για το καλό του πλήθους έπρεπε να τους ζητήσει να φύγουν. Πολλοί είχαν έρθει από μακριά και δεν είχαν φάγει τίποτε από το πρωί. Στις γειτονικές κώμες και στα χωριά θα μπορούσαν να προμηθευθούν μερικά τρόφιμα. Ο Ιησούς όμως τους είπε: «Δότε εις αυτούς σεις να φάγωσιν.» (Ματθ. 14:16.) Και στρεφόμενος προς το Φίλιππο, ρώτησε: «Πόθεν θέλομεν αγοράσει άρτους δια να φάγωσιν ούτοι;» (Ιωάν. 6:5.)

Ο Φίλιππος έριξεμια ματιά στα κεφάλια της ανθρωποθάλασσας εκείνης και σκέφθηκε πόσο αδύνατο ήταν να προμηθεύσουν τροφή σ” ένα τέτοιο πελώριο πλήθος. Απήντησε ότι ούτε διακόσια δηνάρια ψωμί δεν θα έφτανε για να μοιράσουν από λίγο στον καθένα.

Ο Ιησούς ρώτησε πόσα τρόφιμα μπορούσαν να βρεθούν ανάμεσα στα πλήθη. «Εδώ είναι εν παιδάριον,» είπε ο Ανδρέας, «το οποίον έχει πέντε άρτους κρίθινους και δύο οψάρια αλλά ταύτα τι είναι εις τοσούτους; » [23] (Εδ.9.) Ο Ιησούς διέταξε να Του τα φέρουν. Κατόπιν ζήτησε από τους αποστόλους να βάλουν το λαό να καθίσει στο γρασίδι. Και όταν αυτό έγινε, πήρε τα τρόφιμα «και αναβλέψας εις τον ουρανόν ευλόγησε, και κόψας έδωκεν εις τους μαθητάς τους άρτους, οι δε μαθηταί εις τους όχλους. Και έφαγον πάντες και εχορτάσθησαν, και εσήκωσαν το περίσσευμα των κλασμάτων, δώδεκα κοφίνους πλήρεις.» (Ματθ. 14:19-20.)

Ο Χριστός έθρεψε τα πλήθη με ένα θαύμα θεϊκής δύναμης. Μολαταύτα, πόσο απλή ήταν η τροφή που προμήθευσε! Ψάρια μόνο και κριθαρένιο ψωμί που αποτελούσε το καθημερινό φαγητό του ψαράδικου πληθυσμού της Γαλιλαίας.

Ο Χριστός θα μπορούσε να παραθέσει ένα πλούσιο γεύμα στο λαό. Τροφή όμως παρατιθέμενη αποκλειστικά για την ικανοποίηση της όρεξης δεν θα τους δίδασκε κανένα ωφέλιμο μάθημα. Με το θαύμα αυτό ο Χριστός ήθελε να διδάξει ένα μάθημα απλότητας. Αν οι άνθρωποι σήμερα ακολουθούσαν απλές συνήθειες και ζούσαν σύμφωνα με τους νόμους της φύσης όπως ζούσαν αρχικά ο Αδάμ και η Εύα, θα υπήρχαν άφθονα εφόδια για να ανταποκριθούν στις ανάγκες της ανθρώπινης φυλής. Η φιλαυτία όμως και η ικανοποίηση της όρεξης επέφεραν την αμαρτία και τη δυστυχία. Η πρώτη οφείλεται στην κατάχρηση, η δεύτερη στην ένδεια.

Ο Ιησούς δεν επεδίωξε να ελκύσει τα πλήθη κοντά Του με το να ικανοποιήσει την επιθυμία του για πολυτέλεια. Για το μεγάλο εκείνο πλήθος, κουρασμένο και πεινασμένο όπως ήταν ύστερα από μια μεγάλη, γεμάτη γεγονότα ημέρα, το απλό φαγητό αποτελούσε τη διαβεβαίωση τόσο της δύναμης, όσο και της τρυφερής φροντίδας Του γι” αυτούς σχετικά με τις συνηθισμένες ανάγκες της ζωής. Ο Σωτήρας δεν υποσχέθηκε στους ακολούθους Του τις πολυτέλειες του κόσμου. Μπορεί η μοίρα τους να είναι η φτώχεια. Ο λόγος Του όμως εγγυάται τον εφοδιασμό των αναγκών τους και ο ίδιος υπόσχεται εκείνο που είναι [24] καλύτερο από τα επίγεια αγαθά: τη μόνιμη παρηγοριά της προσωπικής Του παρουσίας.

Αφού χόρτασαν τα πλήθη, αρκετή τροφή είχε περισσέψει. Ο Ιησούς πρόσταξε τους μαθητές Του: «Συνά-ξατε τα περισσεύσαντα κλάσματα, δια να μη χαθή τίποτε.» (Ιωάν. 6:12.) Τα λόγια αυτά έχουν βαθύτερο νόημα από του να βάλουν τα περισσευούμενα τρόφιμα στα κοφίνια. Το μάθημα είχε διπλή σημασία. Τίποτε δεν πρέπει να πάει χαμένο. Δεν πρέπει να αφήνομε να μας ξεφεύγει καμία ευκαιρία. Δεν πρέπει να παραμελούμε τίποτε που θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο σε μία ανθρώπινη ύπαρξη. Το κάθε τι που θα μπορούσε να ανακουφίσει τις ανάγκες των πεινασμένων της Γής, πρέπει να συγκεντρώνεται. Με την ίδια προσοχή πρέπει να αποθησαυρίζομε το ουράνιο ψωμί για να ικανοποιούμε τις ανάγκες της ψυχής. Πρέπει να ζούμε με κάθε λόγο του Θεού. Τίποτε από ότι είπε ο Θεός δεν πρόκειται να πάει χαμένο. Δεν πρέπει να παραμελούμε ούτε μία λέξη που αφορά την αιώνια σωτηρία μας. Ούτε μία λέξη δεν πρέπει να πέσει άχρηστη καταγής.

Το θαύμα των ψωμιών διδάσκει την εξάρτηση από το Θεό. Όταν ο Χριστός έθρεψε τους πεντακισχιλίους, δεν είχε τροφή στη διάθεσή Του. Φαινομενικά δεν διέθετε τα μέσα. Βρέθηκε όμως εκεί, μέσα στην ερημιά, με πέντε χιλιάδες άνδρες, πέρα απ”τις γυναίκες και τα παιδιά. Δεν είχε Εκείνος προσκαλέσει τα πλήθη να Τον ακολουθήσουν. Πρόθυμοι να βρεθούν στην παρουσία Του, οι άνθρωποι είχαν έρθει χωρίς ιδιαίτερη πρόσκληση ή εντολή. Ήξερε όμως ότι μετά τη διδαχή Του για μία ολόκληρη μέρα, ήταν πια πεινασμένοι και εξαντλημένοι. Βρίσκονταν μακριά από τα σπίτια τους και κόντευε να νυχτώσει. Πολλοί από αυτούς δεν είχαν τα μέσα να προμηθευθούν τρόφιμα. Εκείνος που για χάρη τους είχε νηστέψει σαράντα μέρες στην ερημιά, δεν άντεχε να τους αφήσει να γυρίσουν στα σπίτια τους νηστικοί. [25]

Η Θεία Πρόνοια είχε φέρει τον Ιησού στη θέση όπου βρέθηκε και Αυτός εξαρτιόταν από τον ουράνιο Πατέρα Του για την εξεύρεση μέσων που θα ανακούφιζαν την παρούσα εκείνη ανάγκη. Όταν κι” εμείς βρεθούμε σε στενόχωρες περιστάσεις, πρέπει να εξαρτόμαστε από το Θεό. Σε κάθε έκτακτη περίπτωση πρέπει να ζητούμε βοήθεια από Εκείνον ο οποίος έχει ανεξάντλητα αποθέματα στη διάθεσή Του.

Για το θαύμα αυτό, ο Χριστός προμηθεύτηκε τα μέσα από τον Πατέρα. Τα μοίρασε στους μαθητές, οι μαθητές στο λαό, και ο λαός ο ένας στον άλλον. Έτσι και όλοι όσοι είναι ενωμένοι με το Χριστό θα λάβουν από Αυτόν το ψωμί της ζωής και θα το μοιρασθούν με τους άλλους. Οι μαθητές Του είναι τα προσδιορισμένα όργανα επικοινωνίας μεταξύ του Χριστού και του λαού Του.

Όταν οι μαθητές άκουσαν την εντολή του Σωτήρα, «δότε εις αυτούς σεις να φάγωσιν,» σκέφθηκαν όλων των ειδών τις δυσκολίες. Διερωτήθηκαν: «Θέλομεν υπάγει εις τας κώμας να αγοράσωμεν τροφάς;» Αλλά τι είπε ο Χριστός; «Δότε εις αυτούς σεις να φάγωσιν.» Οι μαθητές έφεραν στον Ιησού όλα όσα είχαν. Δεν τους είπε όμως να καθίσουν για να φάνε. Τους πρόσταξε να υπηρετήσουν το λαό. Η τροφή πολλαπλασιάζονταν στα χέρια του Χριστού και τα χέρια των αποστόλων που στρέφονταν στο Χριστό δεν έμεναν ποτέ άδεια. Το μικρό πρατήριο επαρκούσε για όλους. Αφού τα πλήθη έφαγαν, τότε οι μαθητές έφαγαν και αυτοί μαζί με το Χριστό από την πολύτιμη ουρανόσταλτη τροφή.

Βλέποντας τις ανάγκες των φτωχών, των αμαθών και των δυστυχισμένων, πόσες φορές αισθανόμαστε τον πόνο στην καρδιά. Και διερωτόμαστε: «Πως θα μπορούσε να οφελήσει η μικρή μας βοήθεια και οι περιορισμένοι πόροι μας στο να εφοδιασθούν οι τρομερές αυτές ανάγκες; Δεν θα κάναμε καλύτερα αν περιμέναμε κάποιον άλλον ικανότερον από εμάς να κατευθύνει το έργο αυτό ή κάποια οργάνωση να το αναλάβει; » Αλλά ο Χριστός [26] λέγει: «Δότε σεις εις αυτούς να φάγωσιν.» Χρησιμοποιείστε τα μέσα, το χρόνο, την ικανότητα που έχετε. Φέρετε τα κριθαρένια ψωμιά σας στον Ιησού.

Μπορεί οι πόροι σας να μην επαρκούν να θρέψετε χιλιάδες, αρκούν όμως για να θρέψετε έναν. Στα χέρια του Χριστού φθάνουν για να ταΐσουν πολλούς. «Οπως έκαναν οι μαθητές, δώστε και σεις αυτό που έχετε. Ο Χριστός θα πολλαπλασιάσει το δώρο σας. Θα αμείψει την ειλικρινή, απλή εξάρτηση από Αυτόν. Εκείνο που φαίνονταν πενιχρό μόνο εφόδιο μπορεί να αποβεί μία πλούσια ευωχία.

«Ο σπείρων με φειδωλίαν και με φειδωλίαν θέλει θερίσει, και ο σπείρων με αφθονίαν και με αφθονίαν θέλει θερίσει. . . Δυνατός είναι ο Θεός να περισσεύση πάσαν χάριν εις εσάς, ώστε έχοντες πάντοτε εν παντί πάσαν αυτάρκειαν, να περισσεύητε εις παν έργον αγαθόν, καθώς είναι γεγραμμένον

«Εσκόρπισεν, έδωκεν εις τους πένητας
Η δικαιοσύνη Αυτού μένει εις τον αιώνα.»

«Ο δε χορηγών σπόρον εις τον σπείροντα και άρτον πρός τροφήν, είθε να χορηγήση και να πληθύνη τον σπόρον σας και να αυξήση τα γεννήματα της δικαιοσύνης σας• πλουτιζόμενοι κατά πάντα εις πάσαν ελευθεριότητα.» (Β” Κορ. 9:6, 8-11.) [27]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 3—ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ

Η επίγεια ζωή του Σωτήρα ήταν ζωή επικοινωνίας με τη φύση και με το Θεό. Με την επικοινωνία αυτή μας απεκάλυψε το μυστικό μιας δυναμικής ζωής.

Ο Ιησούς ήταν ένας πρόθυμος, ακατάπαυστος εργάτης. Κανένας άλλος δεν έζησε ποτέ μεταξύ των ανθρώπων τόσο επιφορτισμένος με ευθύνες. Ποτέ κανείς δεν σήκωσε ένα τόσο βαρύ φορτίο της θλίψης και της αμαρτίας του κόσμου. Ποτέ κανείς άλλος δεν κοπίασε με τέτοιο βαθύ ψυχικό ζήλο για το καλό των ανθρώπων. Μολαταύτα η ζωή Του ήταν μία υγιεινή ζωή. Σωματικά όσο και πνευματικά συμβολίζονταν με την εικόνα του εξιλαστήριου «αμνού αμώμου και ασπίλου.» (Α” Πέτ. 1:19.) Τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή, αποτελούσε το υπόδειγμα που ο Θεός ήθελε για την ανθρωπότητα αν έδειχνε υπακοή στους νόμους Του.

Ατενίζοντας οι άνθρωποι τον Ιησού, έβλεπαν να ζωγραφίζεται στο πρόσωπό Του η θεϊκή ευσπλαχνία ανάμικτη με την επίγνωση της δύναμης. Φαίνονταν να περιβάλλεται από μία ατμόσφαιρα πνευματικής ζωής. Ενώ είχε λεπτούς και ανεπιτήδευτους τρόπους, εντύπωση έκανε στους ανθρώπους η διαίσθηση μιας δύναμης που, αν και συγκαλυμμένη, δεν μπορούσε όμως να κρυφτεί εντελώς.

Κατά το διάστημα της διακονίας Του Τον παρακο-λουθούσαν συνεχώς πονηροί, υποκριτικοί άνθρωποι που επιβουλεύονταν τη ζωή Του. Κατάσκοποι ακολουθούσαν τα ίχνη Του, προσέχοντας τα λόγια Του για να βρουν κάποια αφορμή εναντίον Του. Τα ανώτερα και βαθύτερα καλλιεργημένα πνεύματα του έθνους προσπαθούσαν να Τον συντρίψουν με τις λογομαχίες. Ποτέ όμως δεν βρέθηκαν [28] σε πλεονεκτική θέση. Συγχυσμένοι και ντροπιασμένοι από τον ταπεινό Γαλιλαίο Δάσκαλο ήταν αναγκασμένοι να εγκαταλείψουν το πεδίο της δράσης. Η διδαχή του Χριστού παρουσίαζε μία τέτοια φρεσκάδα και ζωντάνια που οι άνθρωποι δεν είχαν ποτέ παρατηρήσει προηγουμένως. Και αυτοί οι εχθροί Του ακόμη αναγκάσθηκαν να ομολογήσουν ότι «ουδέποτε ελάλησεν άνθρωπος ούτω. » (Ιωάν. 7:46.)

Η παιδική ηλικία του Ιησούήταν μέσα στη φτώχεια. Παρόλααυτάη ζωή του παρέμεινε αμόλυντη από τις επίπλαστες συνήθειες μιας διεφθαρμένης γενεάς. Ενώ εργάζονταν στον πάγκο του μαραγκού, σηκώνοντας τα βάρη της οικογενειακής ζωής, μαθαίνοντας τα μαθήματα της υπακοής και του μόχθου, έβρισκε αναψυχή μέσα στις σκηνές της φύσης και αποκτούσε γνώση προσπαθώντας να κατανοήσει τα μυστήρια της φύσης. Μελετούσε το λόγο του Θεού και ένοιωθε τη μεγαλύτερη ευτυχία τις ώρες που μπορούσε να στραφεί από το περιβάλλον της εργασίας στα λιβάδια. Εκείαφιερωνόταν στην περισυλλογή μέσα στις ήσυχες κοιλάδες και επικοινωνούσε με το Θεό στην πλαγιά του βουνού ή ανάμεσα στα δένδρα του δάσους. Συχνά οι πρωινές ώρες τον έβρισκαν σε κάποιο απομονωμένο μέρος να σκέπτεται, να ερευνά τις Γραφές ή να προσεύχεται. Χαιρέτιζε το φώς της αυγής ψάλλοντας. Με ευχαριστήριους ύμνους φαίδρυνε τις ώρες της εργασίας Του και μετέδιδε τη χαρά του Ουρανού στους κοπιασμένους και στους αποθαρρημένους.

Κατά τη διακονία Του ο Ιησούς πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής Του στο ύπαιθρο. Ταξίδευε από μέρος σε μέρος πεζός και πολλές από τις διδαχές Του γίνονταν έξω, στον καθαρό αέρα. Εκπαιδεύοντας τους μαθητές Του, συχνά αποσύρονταν από την φασαρία των πόλεων στην ησυχία των αγρών, βρίσκοντάς την πιο εναρμονισμένη με τα μαθήματα της απλότητας, της πίστης και της αυταπάρνησης που ήθελε να τους διδάξει. Ήταν κάτω από τα σκιερά δένδρα της βουνοπλαγιάς, λίγο κείθε από τη [29] θάλασσα της Γαλιλαίας όπου οι δώδεκα κλήθηκαν στην αποστολική τους δράση και όπου δόθηκε η επί του Όρους Ομιλία.

Ο Χριστός αρέσκονταν να συγκεντρώνει το λαό γύρω Του κάτω από το γαλάζιο ουρανό, πάνω σε μια χλοερή λοφοπλαγιά, ή στο γιαλό πλάι στη λίμνη. Εκεί, περιστοιχισμένος από τα έργα της δικής Του δημιουργίας, μπορούσε να στρέψει τις σκέψεις τους από το τεχνητό στο φυσικό. Με την ανάπτυξη και την εξέλιξη της φύσης αποκαλύπτονταν οι αρχές της βασιλείας Του. Σηκώνοντας οι άνθρωποι τα μάτια προς τους λόφους του Θεού και παρατηρώντας τα θαυμάσια έργα των χεριών Του, μπορούσαν να μάθουν πολύτιμα μαθήματα θεϊκής αλήθειας. Στις μελλοντικές ημέρες τα μαθήματα του Θείου Δασκάλου θα μπορούσαν να επαναλαμβάνονται με τα αντικείμενα της φύσης. Ο νους μπορούσε να ανυψωθεί και η ψυχή να βρει ανάπαυση.

Τους μαθητές που σχετίζονταν με το έργο Του, συχνά ο Ιησούς τους «απέλυε» για ένα διάστημα για να έχουν την ευκαιρία να επισκεφθούν τα σπίτια τους και να αναπαυθούν. Αλλά όλες οι προσπάθειές τους να αποτραβήξουν τον ίδιο από το έργο Του έμεναν άκαρπες. Ολημερίς εξυπηρετούσε τις ανάγκες του πλήθους που έρχονταν κοντά Του και το βράδυ, ή νωρίς το πρωί, απομακρύνονταν στο φυσικό αγιαστήριο που σχημάτιζαν τα βουνά για να επικοινωνήσει με τον Πατέρα Του.

Συχνά η χωρίς διακοπή εργασία Του και ο αγώνας με την εχθρότητα και την πλανεμένη διδαχή των ραβίνων Τον εξαντλούσαν σε τέτοιο σημείο που η μητέρα και τα αδέλφια Του, ακόμα και οι μαθητές Του, φοβόταν ότι η υγεία Του θα υποσκάπτονταν. Καθώς όμως επέστρεφε από την πολύωρη προσευχή με την οποία έκλεινε την κοπιαστική ημέρα, παρατηρούσαν τη γαλήνη ζωγραφισμένη στο πρόσωπό Του, τη φρεσκάδα, τη ζωή και τη δύναμη που φαίνονταν να διαπερνούν ολόκληρο το είναι Του. Ύστερα από τις ώρες που είχε περάσει μόνος με το Θεό, ξεκινούσε [30] κάθε πρωί για να φέρει το φως του ουρανού στους ανθρώπους.

Αμέσως μετά την επιστροφή των μαθητών Του από την πρώτη ιεραποστολική τους περιοδεία, ο Ιησούς τους πρόσταξε: «Έλθετε κατιδίαν και αναπαύεσθε ολίγον.» Οι μαθητές είχαν επιστρέψει γεμάτοι χαρά για την επιτυχία που γνώρισαν σαν κήρυκες του Ευαγγελίου, όταν άκουσαν τα νέα του θανάτου του Ιωάννη του Βαπτιστή από το φονικό χέρι του Ηρώδη. Αυτό τους προξένησε βαθειά λύπη και απογοήτευση. Ο Ιησούς ήξερε ότι με το να αφήσει το Βαπτιστή να πεθάνει στη φυλακή, είχε περάσει την πίστη των αποστόλων από μεγάλη δοκιμασία. Με ευσπλαχνική τρυφερότητα παρατήρησε τα λυπημένα και με δάκρυα βρεγμένα πρόσωπά τους. Δάκρυα ανέβηκαν και στα δικά Του μάτια και με λυγμούς στη φωνή τους είπε: «Έλθετε σεις αυτοί κατ” ιδίαν εις τόπον έρημον και αναπαύεσθε ολίγον.» (Μάρκ. 6:31.)

Κοντά στη Βηθσαϊδά, στη βόρεια ακτή της θάλασσας της Γαλιλαίας, βρίσκονταν μία απομονωμένη περιοχή, όμορφη με το φρέσκο ανοιξιάτικο γρασίδι που πρόσφερε ένα ευπρόσδεκτο κρησφύγετο για τον Ιησού και τους μαθητές Του. Γι” αυτό το μέρος ξεκίνησαν, διασχίζοντας με τη βάρκα τους τη λίμνη. Εκεί θα μπορούσαν να αναπαυθούν, μακριά από τη φασαρία του πλήθους. Εκεί οι μαθητές θα μπορούσαν να ακούσουν τα λόγια του Χριστού, ανενόχλητοι από τις αντιρρήσεις και τις κατηγορίες των Φαρισαίων. Εκεί έλπιζαν να απολαύσουν ένα σύντομο διάστημα με τη συντροφιά του Κυρίου τους.

Μόνο ένα σύντομο διάστημα πέρασε ο Ιησούς με τους μαθητές Του, αλλά πόσο πολύτιμες ήταν γι” αυτούς οι λιγοστές εκείνες στιγμές! Συζήτησαν για το έργο του Ευαγγελίου και για το πως θα μπορούσαν να καταστήσουν το έργο τους αποδοτικότερο πλησιάζοντας το λαό. Καθώς ο Ιησούς τους παρουσίαζε τους θησαυρούς της αλήθειας, εκείνοι ζωογονούνταν με θεϊκή δύναμη και εμπνέονταν με ελπίδα και θάρρος. [31]

Σε λίγο όμως τα πλήθη Τον αναζητούσαν και πάλι. Υποθέτοντας ότι θα είχε πάει στο γνώριμο μέρος όπου συνήθιζε να αποσύρεται, οι άνθρωποι Τον ακολούθησαν εκεί. Η ελπίδα Του να βρει έστω και μία ώρα ανάπαυσης διαψεύστηκε. Βαθειά όμως στην αγνή, σπλαχνική καρδιά Του ο Καλός Ποιμένας των προβάτων μόνο αγάπη και συμπόνια ένοιωθε για τις ανήσυχες και διψασμένες εκείνες ψυχές. Ολόκληρη την ημέρα φρόντισε για τις ανάγκες τους και το βράδυ τους απέλυσε στα σπίτια τους να αναπαυθούν.

Ζώντας μία ζωή τελείως αφιερωμένη στο καλό των άλλων, ο Σωτήρας το θεωρούσε απαραίτητο να στρέφεται από την ακατάπαυστη δράση και επαφή με τις ανάγκες των ανθρώπων και να αναζητεί να αποσυρθεί για να επικοινωνεί ανενόχλητα με τον Πατέρα Του. Όταν τα πλήθη που Τον ακολουθούσαν είχαν πια απομακρυνθεί, τότε Εκείνος κατευθύνονταν στο βουνό και εκεί, ολομόναχος με το Θεό, ελάφρωνε την καρδιά Του προσευχόμενος για τους πάσχοντες, τους αμαρτωλούς και ενδεείς.

Όταν ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του ότι ο θερισμός ήταν πολύς αλλά οι εργάτες λίγοι, δεν τους επιβάρυνε με αναγκαστική, αδιάκοπη εργασία, αλλά τους είπε: «Παρακαλέσατε λοιπόν τον Κύριον του θερισμού, δια να αποστείλει εργάτας εις τον θερισμόν Αυτού.» (Ματθ. 9:38.) Στους καταπονημένους από την πολλή δουλειά σημερινούς εργάτες Του απευθύνει τα ίδια συμπονετικά λόγια που απηύθυνε και στους πρώτους μαθητές Του: «Ελθετε σεις αυτοί κατιδίαν και αναπαύεσθε ολίγον.»

Όλοι οι μαθητευόμενοι του Κυρίου έχουν ανάγκη από λίγη ώρα ησυχίας για να επικοινωνούν με τον εαυτό τους, με τη φύση και με το Θεό. Αυτοί πρέπει να φανερώνουν ότι η ζωή τους δεν εναρμονίζεται με τον κόσμο, με τη δράση του και τις συνήθειές του. Χρειάζονται επίσης να έχουν προσωπική πείρα για να μπορέσουν να αποκτήσουν γνώση του θελήματος του Θεού. Πρέπει να Τον [32] ακούμε ατομικά να μας μιλάει στην καρδιά. Όταν κάθε άλλη φωνή σιγά και στεκόμαστε μπροστά Του μέσα στη σιγαλιά, η ησυχία της ψυχής καθιστά ευκρινέστερη τη φωνή του Θεού. Μας προστάζει: «Ησυχάσατε και γνωρίσατε ότι Εγώ είμαι ο Θεός.» (Ψαλμ. 46:10.) Αυτή είναι η αποτελεσματική προετοιμασία για κάθε εργασία που γίνεται για το Θεό. Ανάμεσα στα αεικίνητα πλήθη και στην υπερένταση των βιοτικών δραστηριοτήτων, εκείνος που δροσίζεται μ” αυτό τον τρόπο, θα περιβάλλεται από μία ατμόσφαιρα φωτός και ειρήνης. Θα δέχεται μία καινούργια δωρεά τόσο από φυσική όσο και πνευματική δύναμη. Η ζωή του θα σκορπίζει ευωδιά και θα φανερώνει μία θεϊκή δύναμη που θα εγγίζει τις καρδιές των ανθρώπων. [33]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 4—ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

«Εάν μόνον εγγίσω το ιμάτιον Αυτού, θέλω σωθή.» (Ματθ. 9:21.) Αυτά ήταν τα λόγια μιας δυστυχισμένης γυναίκας, μιας γυναίκας που δώδεκα χρόνια υπέφερε από μιααρρώστια που έκανε τη ζωή της βαρετή. Είχε δαπανήσει όλους της τους πόρους στους γιατρούς και στα φάρμακα και το αποτέλεσμα ήταν να της πουν ότι η αρρώστια της ήταν ανίατη. Όταν όμως άκουσε για το Μεγάλο Γιατρό, οι ελπίδες της ξανάζησαν. «Αν μπορούσα να Τον πλησιάσω τόσο μόνο όσο για να Του μιλήσω,» σκέφθηκε, «θα μπορούσα να σωθώ.»

Ο Χριστός βάδιζε κατευθυνόμενος προς το σπίτι του Ιαείρου, του Ιουδαίου ραβίνου που Τον είχε παρακαλέσει να πάει για να θεραπεύσει την κόρη του. Η σπαραξικάρδια ικεσία, «Το θυγάτριόν μου πνέει τα λοίσθια• να έλθης και να βάλης τας χείρας Σου επ” αυτήν, δια να σωθή» (Μάρκ. 5:23,) είχε συγκινήσει την τρυφερή, συμπονετική καρδιά του Χριστού και ξεκίνησε αμέσως μαζί με τον άρχοντα για το σπίτι του.

Προχωρούσαν πολύ σιγά επειδή τα πλήθη πίεζαν το Χριστό από όλες τις πλευρές. Καθώς προχωρούσε ανάμεσα στα πλήθη, ο Σωτήρας πλησίαζε προς το μέρος όπου στεκόταν η γυναίκα. Επανειλημμένα εκείνη είχε προσπαθήσει να Τον συναντήσει, αλλά χωρίς να το κατορθώσει. Τώρα της παρουσιάζονταν η ευκαιρία. Δεν έβλεπε πως θα μπορούσε να βρει τον τρόπο να Του μιλήσει. Ούτε θα ήθελε να Τον καθυστερήσει στο δρόμο Του. Είχε ακούσει ότι το άγγιγμα των ρούχων Του έφερνε θεραπεία. Και από φόβο μη χάσει τη μοναδική ευκαιρία για ανακούφιση, [34] είπε μέσα της: «Εάν μόνον εγγίσω το ιμάτιον Αυτού, θέλω σωθή.»

Ο Χριστός που μάντεψε τη σκέψη της κατευθύνθηκε επίτηδες προς το μέρος της. Αναγνώρισε τη μεγάλη της ανάγκη και τη βοηθούσε να ασκήσει την πίστη της.

Καθώς Εκείνος διάβαινε, η γυναίκα άπλωσε το χέρι της προς τα εμπρός και μόλις που πρόλαβε να αγγίξει τη ραφή του ρούχου Του. Την ίδια εκείνη στιγμή το ήξερε ότι είχε θεραπευθεί. Στο μοναδικό εκείνο άγγιγμα είχε συγκεντρωθεί η πίστη της ζωής της και στη στιγμή ο πόνος και η αδυναμία της εξαφανίσθηκαν. Στη στιγμή αισθάνθηκε ένα συγκλονιστικό ρίγος, σαν ηλεκτρικό ρεύμα, να διαπερνά κάθε μόριο της ύπαρξής της. Ένοιωσε να τη λούζει ένα αίσθημα τέλειας υγείας. «Ησθάνθη εν τω σώματι αυτής ότι ιατρεύθη από της μάστιγος. » (Εδ.29.)

Γεμάτη ευγνωμοσύνη η γυναίκα ήθελε να εκφράσει τις ευχαριστίες της στο Μεγάλο Θεράποντα που με ένα μόνο άγγιγμα είχε κάνει περισσότερα γι” αυτήν από ότι όλοι οι γιατροί σε δώδεκα χρόνια. Αλλά δεν τολμούσε. Με την ευγνωμοσύνη στην καρδιά προσπάθησε να αποτραβηχτεί από τα πλήθη. Ξαφνικά ο Ιησούς σταμάτησε και κοιτάζοντας γύρω Του ρώτησε: «Τις μου ήγγισε;»

Παραξενεμένος Τον κοίταξε ο Πέτρος και απάντησε: «Επιστάτα, οι όχλοι Σε συμπιέζουσι και Σε συνθλίβουσι και λέγεις, Τις Μου ήγγισεν;» (Λουκ. 8:45.)

«Μου ήγγισέ τις» είπε ο Ιησούς, «διότι Εγώ εννόησα ότι εξήλθε δύναμις απ” Εμού.» (Εδ. 46.) Μπορούσε να διακρίνει το άγγιγμα της πίστης από το επιφανειακό άγγιγμα του αδιάφορου πλήθους. Κάποιος Τον είχε αγγίξει για κάποιο ιδιαίτερο σκοπό και είχε πάρει την απάντηση.

Ο Χριστός δεν υπέβαλε την ερώτηση για να πληροφορηθεί ο ίδιος. Είχε κάποιο μάθημα για τους όχλους, για τους μαθητές και για τη γυναίκα. Επιθυμούσε να εμπνεύσει τους δυστυχείς με ελπίδα. «Ηθελε να δείξει [35] ότι η πίστη είχε προκαλέσει τη θεραπευτική δύναμη. Η εμπιστοσύνη της γυναίκας δεν έπρεπε να περάσει απαρατήρητη. Ο Θεός έπρεπε να δοξασθεί με την ομολογία της ευγνωμοσύνης της. Ο Χριστός ήθελε να της δώσει να καταλάβει ότι ενέκρινε την πράξη της πίστης της. Δεν ήθελε να την αφήσει να φύγει παίρνοντας τη μισή μόνο ευλογία. Δεν έπρεπε να εξακολουθεί να παραμένει με την εντύπωση ότι Εκείνος αγνοούσε το βάσανό της, ούτε να μην ξέρει για τη συμπονετική Του αγάπη και για την επιδοκιμασία της πίστης της στη δύναμή Του «να σώζη παντελώς τους προσερχομένους εις Αυτόν.»

Κοιτάζοντας προς το μέρος της γυναίκας, ο Χριστός επέμενε να μάθει ποιός Τον είχε αγγίξει. Βλέποντας εκείνη ότι δεν μπορούσε πια να κρυφθεί, προχώρησε τρέμοντας και έπεσε στα πόδια Του. Με δάκρυα ευγνωμοσύνης Του είπε μπροστά σε όλο τον κόσμο για ποιό σκοπό είχε αγγίξει το ρούχο Του και πως είχε πάραυτα θεραπευθεί. Φοβόταν ότι αυτό που έκανε, να αγγίξει το ρούχο Του, ήταν θράσος από μέρους της. Αλλά καμία επικριτική λέξη δεν βγήκε από τα χείλη του Χριστού. Μόνο επιδοκιμαστικά λόγια είχε να πει τα οποία προέρχονταν από μία καρδιά αγάπης, γεμάτη συμπόνια για την ανθρώπινη συμφορά. «Θάρρει, θύγατερ,» της είπε απαλά, «η πίστις σου σε έσωσεν ύπαγε εις ειρήνην.» (Εδ.48.) Πόσο χαρμόσυνα αντήχησαν τα λόγια αυτά στα αυτιά της! Τώρα πια κανένας φόβος, ότι είχε κάνει κάτι το προσβλητικό, δεν σκίαζε τη χαρά της.

Στους περίεργους όχλους που συνωστίζονταν γύρω από τον Ιησού καμία τέτοια ζωτική δύναμη δεν είχε μεταδοθεί. Αλλά η πάσχουσα εκείνη γυναίκα που Τον αγγίξει με πίστη δέχθηκε τη θεραπεία. Στον πνευματικό τομέα η τυχαία επαφή είναι διαφορετική από την επαφή της πίστης. Με το να πιστεύει κανείς μόνο ότι ο Χριστός είναι ο Σωτήρας του κόσμου δεν μπορεί ποτέ να αποκτήσει τη θεραπεία της ψυχής. Η πίστη που είναι για σωτηρία δεν είναι μία απλή συναίνεση με την αλήθεια του Ευαγγελίου. [36] Η πραγματική πίστη είναι εκείνη που δέχεται το Χριστό σαν προσωπικό Σωτήρα. Ο Θεός πρόσφερε το μονογενή Του Υιό ώστε εγώ πιστεύοντας σ” Αυτόν, «να μη απολεσθώ αλλά να έχω ζωήν αιώνιον.» (Ιωάν. 3:16.) Όταν αναζητώ το Χριστό, κατά τα λεγόμενά Του, πρέπει να πιστέψω ότι δέχομαι τη σώζουσα χάρη Του. Και στο εξής «ζώ εν τη πίστει του Υιού του Θεού, όστις με ηγάπησε και παρέδωκεν Εαυτόν υπέρ εμού.» (Γαλ. 2:20.)

Πολλοί θεωρούν την πίστη σαν γνώμη. Αλλά η ζώσα πίστη είναι μία δοσοληψία κατά την οποία αυτοί που δέχονται το Χριστό ενώνονται με βάση τη σχέση που δημιουργεί η συμφωνία που συνάπτουν με το Θεό. Ζώσα πίστη σημαίνει αύξηση της ζωτικότητας, μία σταθερή εμπιστοσύνη μέσω της οποίας η ψυχή καθίσταται με τη χάρη του Χριστού μία νικήτρια δύναμη.

Η πίστη είναι νικήτρια δύναμη ισχυρότερη ακόμη από το θάνατο. Αν οι άρρωστοι κατόρθωναν να αποβλέπουν με τα μάτια της πίστης στο Μεγάλο Θεράποντα, θα παρατηρούσαμε θαυμάσια αποτελέσματα. Αυτό φέρνει ζωή στο σώμα και στην ψυχή.

Όταν έχετε να κάνετε με τα θύματα των κακών έξεων, αντί να τους τονίζετε την απόγνωση και την καταστροφή προς την οποία βαδίζουν, στρέψετε τα μάτια τους μακριά από αυτά, προς τον Ιησού. Αυτό θα συμβάλει πολύ περισσότερο στη σωτηρία του σώματος και της ψυχής από ότι όλες οι εκφοβισμοίτου τάφου που παρουσιάζονται στους δυστυχείς και φαινομενικά χωρίς ελπίδα ανθρώπους.

«ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΑΥΤΟΥ ΕΣΩΣΕΝ ΗΜΑΣ»

Ο υπηρέτης ενός εκατόνταρχου ήταν κατάκοιτος από παραλυσία. Για τους Ρωμαίους οι υπηρέτες ήταν σκλάβοι που αγοράζονταν και πωλούνταν στα παζάρια. Για αυτό το λόγο, συχνά τους κακομεταχειρίζονταν και τους φέρονταν απάνθρωπα. Αλλά ο εκατόνταρχος έτρεφε τρυφερά [37] αισθήματα για το δούλο του και επιθυμούσε πολύ τη γιατρειά του. Πίστευε ότι ο Ιησούς μπορούσε να τον γιατρέψει. Δεν είχε ποτέ ιδεί το Σωτήρα, αλλά αυτά που είχε ακούσει γι” Αυτόντον ενέπνευσαν με πίστη. Παρόλο τον τυπικισμό των Ιουδαίων, ο Ρωμαίος αυτός είχε πεισθεί ότι η θρησκεία τους ήταν ανώτερη από τη δική του. Ήδη είχε προσπεράσει τα όρια της εθνικής προκατάληψης και του μίσους που χώριζαν τους κατακτητές από τους κατακτημένους. Είχε εκδηλώσει σεβασμό για τη λατρεία του Θεού και είχε δείξει καλοσύνη στους λατρευτές Του, τους Ιουδαίους. Στη διδαχή του Χριστού, όπως οι άλλοι του την είχαν αναφέρει, ανακάλυψε αυτό που ικανοποιούσε τη δίψα της ψυχής. Κάθε τι το πνευματικό μέσα του ανταποκρίνονταν στα λόγια του Σωτήρα. Θεωρούσε όμως τον εαυτό του ανάξιο να πλησιάσει τον Ιησού. Έτσι, προσέφυγε στους Ιουδαίους πρεσβυτέρους να μεσολαβήσουν αυτοί για τη θεραπεία του δούλου του.

Οι πρεσβύτεροι παρουσιάζουν την υπόθεση στον Ιησού, κάνοντας τη σύσταση ότι «είναι άξιος εκείνος εις τον οποίον θέλεις κάμει τούτο• διότι αγαπά το έθνος ημών, και την συναγωγήν αυτός ωκοδόμησεν εις ημάς.» (Λουκ. 7:4-5.)

Ενώ όμως ο Ιησούς κατευθύνεται στο σπίτι του εκατόνταρχου, Του έρχεται ένα μήνυμα από τον ίδιο τον αξιωματούχο: «Κύριε, μη ενοχλείσαι• διότι δεν είμαι άξιος να εισέλθης υπό την στέγην μου.» (Εδ. 6.)

Αλλά ο Χριστός συνεχίζει το δρόμο Του, οπότε σπεύδει ο ίδιος ο εκατόνταρχος για να ολοκληρώσει το μήνυμα λέγοντας: «Ουδέ εμαυτόν έκρινα άξιον να έλθω πρός Σε• αλλά μόνον ειπέ λόγον, και θέλει ιατρευθή ο δούλος Μου. Διότι και εγώ είμαι άνθρωπος υπό εξουσίαν, έχων υπ” εμαυτόν στρατιώτας, και λέγω πρός τούτον, Ύπαγε και υπάγει, και πρός άλλον, Έρχου και έρχεται, και πρός τον δούλον Μου, Κάμε τούτο και κάμνει.» (Εδ. 7, Ματθ. 8:8-9.) «Αντιπροσωπεύω τη δύναμη της Ρώμης και οι στρατιώτες μου αναγνωρίζουν την εξουσία μου σαν [38] ανώτερη εξουσία. Έτσι και Σύ αντιπροσωπεύεις τη δύναμη του Άπειρου Θεού και όλα τα κτίσματα υπακούουν στο λόγο Σου. Μπορείς να προστάξεις την αρρώστια να εξαφανισθεί και θα υπακούσει. Πες μόνο το λόγο και ο δούλος μου θα γιατρευθεί.»

«Ως επίστευσας ας γίνη εις σε » είπε ο Χριστός. «Και ιατρεύθη ο δούλος αυτού εν τη ώρα εκείνη.» (Εδ. 13.)

Οι Ιουδαίοι πρεσβύτεροι είχαν συστήσει τον εκατόνταρχο στο Χριστό για τη χάρη που είχε κάνει «εις το έθνος ημών.» Είναι άξιος, είπαν, επειδή «την συναγωγήν αυτός ωκοδόμησεν εις ημάς.» Ο εκατόνταρχος όμως λέγει για τον εαυτό του, «Δεν είμαι άξιος.» Μολαταύτα δεν φοβήθηκε να ζητήσει τη βοήθεια του Ιησού. Δεν υπολόγιζε στη δική του καλοσύνη, αλλά στην ευσπλαχνία του Σωτήρα. Για μοναδικό του επιχείρημα παρουσίασε τη μεγάλη του ανάγκη.

Με τον ίδιο τρόπο η κάθε ανθρώπινη ύπαρξη μπορεί να έρθει στο Χριστό. «Ουχί εξ έργων δικαιοσύνης τα οποία επράξαμεν ημείς, αλλά κατά το έλεος Αυτού έσωσεν ημάς.» (Τίτ. 3:5.) Αισθάνεσαι ότι επειδή είσαι αμαρτωλός δεν υπάρχει ελπίδα να σε ευλογήσει ο Θεός; Μη λησμονείς ότι ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να σώσει αμαρτωλούς. Δεν έχομε τίποτε με το οποίο να συστήσουμε τον εαυτό μας στο Θεό. Το πρόσχημα που μπορούμε να εκφέρουμε τώρα και πάντοτε είναι η εντελώς απεγνωσμένη μας κατάσταση που απαιτεί την απολυτρωτική Του δύναμη. Απαρνούμενοι κάθε εμπιστοσύνη που μπορεί να έχουμε στον εαυτό μας, μπορούμε να προσβλέπουμε στο σταυρό του Γολγοθά και να πούμε:

Καμιά δική μου αξία στα χέρια μου δεν έχω
Αλλά μόνο στο σταυρό Σου πρόθυμα προστρέχω.

«Εάν δύνασαι να πιστεύσης, πάντα είναι δυνατά εις τον πιστεύοντα. » (Μάρκ. 9:23.) Η πίστη είναι εκείνη που μας φέρνει σε επαφή με τον ουρανό και μας χορηγεί [39] δύναμη για να αντεπεξερχόμαστε στις δυνάμεις του σκότους. Μέσο του Χριστού ο Θεός προνόησε τα μέσα για να υποτάξομε κάθε κακό στοιχείο του χαρακτήρα και να αντισταθούμε σε κάθε πειρασμό, όσο ισχυρός και αν είναι. Πολλοί όμως αισθάνονται ότι τους λείπει η πίστη και παραμένουν μακριά από το Χριστό. Μέσα στην απελπιστική τους αναξιότητα ας αφεθούν οι ψυχές αυτές στο έλεος του ευσπλαχνικού Σωτήρα τους. Μη βλέπετε στον εαυτό σας, αλλά στο Χριστό. Εκείνος που θεράπευε τους ασθενείς και εξέβαλλε δαιμόνια όταν περιφέρονταν ανάμεσα στους ανθρώπους, εξακολουθεί να είναι και σήμερα ο ίδιος πανίσχυρος Λυτρωτής. Βασισθείτε λοιπόν στις υποσχέσεις Του σαν σε φύλλα από το δένδρο της ζωής: «Τον ερχόμενον πρός Εμέ δεν θέλω εκβάλει έξω.» (Ιωάν. 6:37.) Καθώς Τον πλησιάζετε, πιστεύετε ότι σας δέχεται, επειδή το υποσχέθηκε. Ποτέ, μα ποτέ, δεν θα χαθείτε αν κάνετε αυτό.

«Ο Θεός δεικνύει την Εαυτού αγάπην πρός ημάς, διότι ενώ ημείς ήμεθα έτι αμαρτωλοί, ο Χριστός απέθανεν υπέρ ημών. » (Ρωμ. 5:8.)

Και «εάν ο Θεός ήναι υπέρ ημών, τις θέλει είσθαι καθ” υμών; Επειδή όστις τον ίδιον Εαυτού Υιόν δεν εφείσθη, αλλά παρέδωκεν Αυτόν υπέρ πάντων ημών, πως και μετ” Αυτού δεν θέλει χαρίσει εις ημάς τα πάντα;» (Ρωμ. 8:31-32.)

«Είμαι πεπεισμένος ότι ούτε θάνατος, ούτε ζωή, ούτε άγγελοι, ούτε αρχαί, ούτε δυνάμεις, ούτε παρόντα, ούτε μέλλοντα, ούτε ύψος, ούτε βάθος, ούτε άλλη τις κτίσις θέλει δυνηθή να χωρίση ημάς από της αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.» (Εδ. 38-39.)

«ΔΥΝΑΣΑΙ ΝΑ ΜΕ ΚΑΘΑΡΙΣΗΣ.»

Από όλες τις γνωστές στην Ανατολή αρρώστιες η λέπρα ήταν η φοβερότερη. Η ανίατη και μεταδοτική φύση της και η τρομερή της επίδραση πάνω στα θύματά της [40] γέμιζε με δέος και τον πιο γενναίο άνθρωπο. Από τους Εβραίους θεωρείτο σαν τιμωρία για τις αμαρτίες και γι” αυτό την αποκαλούσαν «κολασμό» και «δάκτυλο Θεού.» Βαθειά ριζωμένη, αγιάτρευτη, θανατηφόρα, την έβλεπαν σαν σύμβολο της αμαρτίας.

Σύμφωνα με τον τελετουργικό νόμο, ο λεπρός στιγματίζονταν ως ακάθαρτος. Οτιδήποτε έγγιζε λογίζονταν ακάθαρτο. Ο αέρας μολύνονταν με την αναπνοή του. Θεωρούμενος ήδη νεκρός, αποκλειόταν από τις κατοικίες των ανθρώπων. Όποιος υποπτεύονταν ότι είχε προσβληθεί από την αρρώστια αυτή έπρεπε να παρουσιασθεί στους ιερείς για να τον εξετάσουν και να αποφανθούν για την περίπτωσή του. Αν αποδείχνονταν λεπρός, απομονώνονταν από την οικογένειά του, αποκόπτονταν από τη σύναξη του Ισραήλ και ήταν καταδικασμένος να συναναστρέφεται μόνο εκείνους που ήταν ομοιοπαθείς με αυτόν. Ούτε και αυτοί οι βασιλείς και οι άρχοντες δεν αποτελούσαν εξαίρεση. Αν ένας μονάρχης είχε προσβληθεί από την τρομακτική αυτή αρρώστια έπρεπε να καταθέσει το σκήπτρο και να αποτραβηχτεί από την κοινωνία.

Απομακρυσμένος από συγγενείς και φίλους, ο λεπρός σήκωνε ολομόναχος το βάρος της καταραμένης αρρώστιας του. Ήταν υποχρεωμένος να γνωστοποιεί ο ίδιος τη συμφορά του, σχίζοντας τα ρούχα του, δίνοντας το σήμα του κινδύνου, προειδοποιώντας όλους να απομακρυνθούν από τη μολυσμένη παρουσία του. Η κραυγή «Ακάθαρτος! Ακάθαρτος!» προερχόμενη από τον ίδιο τον έρημο εξόριστο σε πένθιμο τόνο.Αποτελούσε ένα αποτροπιαστικό σύνθημαφόβου για τους άλλους.

Στην περιοχή όπου ο Χριστός εργάζονταν υπήρχαν πολλοί από τους δυστυχείς αυτούς και καθώς η είδηση του έργου Του έφθασε στα αυτιά τους, η ελπίδα άρχισε να γεννιέται στην καρδιά ενός από αυτούς. Αν μπορούσε να πάει στον Ιησού θα ήταν δυνατό να γιατρευθεί. Πως να βρει όμως τον Ιησού; Καταδικασμένος όπως είναι σε ισόβιο αποκλεισμό, πως να παρουσιασθεί στο Θεραπευτή; [41] Και θα ήθελε άραγε ο Χριστός να τον γιατρέψει; Δεν θα έκανε και Αυτός το ίδιο όπως οι Φαρισαίοι και οι γιατροί, να ξεστομίσει μία κατάρα εναντίον του και να του πει να εξαφανισθεί από τα στέκια των ανθρώπων;

Σκέπτεται όλα όσα του είπαν για τον Ιησού. Ούτε ένας από αυτούς που ζήτησαν τη βοήθειά Του αποδιώχθηκε. Ο κακόμοιρος ο άνθρωπος αποφασίζει να βρει το Σωτήρα. Αν και αποκλεισμένος από τις πόλεις, πιθανό να διασταυρωθεί μ” Αυτόν σε κανένα ορεινό μονοπάτι, ή να Τον συναντήσει ενώ διδάσκει έξω από τις πόλεις. Μεγάλες παρουσιάζονται οι δυσκολίες, αλλά αυτή είναι η μόνη του ελπίδα.

Ενώ στέκεται μακριά, ο λεπρός ξεχωρίζει μερικές λέξεις από τα χείλη του Σωτήρα. Τον βλέπει να βάζει τα χέρια Του επάνω στους αρρώστους. Βλέπει τους χωλούς, τους τυφλούς, τους παράλυτους και άλλους που βρίσκονται στο χείλος του θανάτου λόγω διάφορωναρρωστιών να σηκώνονται υγιείς, δοξάζοντας το Θεό για την απολύτρωσή τους. Η πίστη του δυναμώνει. Πλησιάζει όλο και περισσότερο στο πυκνό ακροατήριο. Οι περιορισμοί που του έχουν επιβληθεί, η ασφάλεια του πληθυσμού, ο φόβος που προκαλεί σε όλους, όλα ξεχνιούνται. Το μόνο που σκέπτεται είναι η ευλογημένη ελπίδα της γιατρειάς.

Αποτελεί ένα αξιοθρήνητο θέαμα. Η αρρώστια έχει δημιουργήσει απαίσια σημάδια και το αποσυντιθέμενο σώμα του είναι αποκρουστικό. Μόλις τον βλέπουν οι άνθρωποι οπισθοχωρούν. Τρομοκρατημένοι πατούν ο ένας πάνω στον άλλο για να αποφύγουν να έρθουν σε επαφή μαζί του. Μερικοί προσπαθούν να τον εμποδίσουν να πλησιάσει τον Ιησού, αλλά μάταια. Αυτός ούτε τους βλέπει, ούτε τους ακούει. Οι εκφράσεις της αηδίας που τους προξενεί τον αφήνουν αδιάφορο. Το μόνο που βλέπει είναι ο Υιός του Θεού. Η μόνη φωνή που ακούει είναι η φωνή που προφέρει λόγια ζωής στους ετοιμοθάνατους. [42]

Πλησιάζοντας τον Ιησού, ρίχνεται στα πόδια Του φωνάζοντας: «Κύριε, εάν θέλης, δύνασαι να με καθαρίσης.» Ο Ιησούς απαντάει: «Θέλω, καθαρίσθητι.» Και λέγοντας αυτό, τον εγγίζει με το χέρι Του. (Ματθ. 8:2-3.)

Αμέσως μία αλλαγή επέρχεται στο λεπρό. Το αίμα του καθαρίζεται, τα νεύρα του αποκαθίστανται, οι μύες δυναμώνουν. Το αφύσικα άσπρο, λεπιασμένο δέρμα, χαρακτηριστικό της λέπρας, εξαφανίζεται. Και η σάρκα του γίνεται σαν τη σάρκα του μικρού παιδιού.

Αν μάθαιναν οι ιερείς τα καθέκαστα της θεραπείας του λεπρού, το μίσος που έτρεφαν εναντίον του Χριστού θα τους έκανε να βγάλουν μία ανέντιμη απόφαση για το λεπρό. Ο Ιησούς επιθυμούσε να εξασφαλισθεί για τον άνθρωπο μία αμερόληπτη απόφαση. Γι” αυτό και του ζήτησε να μην πει σε κανένα για τη γιατρειά του, αλλά να παρουσιασθεί χωρίς αναβολή στο ιερό φέροντας την προσφορά του,πριν οι διαδόσεις για το θαύμα κυκλοφορήσουν μακρύτερα. Πριν δεχθούν μία τέτοια προσφορά, οι ιερείς ήταν υποχρεωμένοι να εξετάσουν τον προσφέροντα και να πιστοποιήσουν την ολοσχερή του θεραπεία.

Αυτή η εξέταση έγινε. Οι ιερείς που προηγουμένως είχαν καταδικάσει το λεπρό στην εκτόπιση πιστοποιούσαν τώρα τη θεραπεία του. Ο θεραπευμένος αποκαταστάθηκε στο σπίτι του και στην κοινωνία. Αισθάνονταν ότι το δώρο της υγείας ήταν ανεκτίμητο. Απολάμβανε το σφρίγος του ανδρισμού του και την επιστροφή στην οικογένειά του. Παρόλο ότι ο Χριστός τον κατέστησε προσεκτικό, αυτός δεν μπορούσε να κρατήσει περισσότερο το μυστικό της γιατρειάς του και περιφέρονταν χαρούμενος, εξαγγέλλοντας τη δύναμη Εκείνου που του είχε αποκαταστήσει την υγεία.

Όταν ο άνθρωπος αυτός ήρθε στο Χριστό ήταν γεμάτος λέπρα. Το θανατηφόρο δηλητήριό της είχε διαπεράσει όλο του το κορμί. Οι μαθητές προσπάθησαν να εμποδίσουν τον Κύριό τους από του να τον αγγίξει. Επειδή όποιος άγγιζε λεπρό γίνονταν ο ίδιος ακάθαρτος. [43] Αλλά με το να βάλει τα χέρια Του επάνω στο λεπρό ο Ιησούς δεν μολύνθηκε. Η λέπρα καθαρίσθηκε.

Έτσι συμβαίνει και με τη λέπρα της αμαρτίας. Βαθειά ριζωμένη, δηλητηριασμένη, είναι αδύνατο να καθαρισθεί με την ανθρώπινη δύναμη. «Όλη η κεφαλή είναι άρρωστος και όλη η καρδία κεχαυνωμένη από ίχνους ποδός μέχρι κεφαλής δεν υπάρχει εν αυτώ ακεραιότης, αλλά τραύματα και μελανίσματα και έλκη σεσηπότα» (Ησ. 1:5-6.) Ο Ιησούς όμως δεν μολύνθηκε με την ενανθρώπισή Του. Η παρουσία Του αποτελούσε θεραπευτική ιδιότητα για τον αμαρτωλό. Όποιος ριχθεί στα πόδια Του λέγοντας με πίστη: «Κύριε, εάν θέλης δύνασαι να με καθαρίσης,» θα πάρει την απάντηση: «Θέλω καθαρίσθητι.»

Σε μερικές περιπτώσεις θεραπείας, ο Ιησούς δεν χορηγούσε αμέσως την επιζητούμενη ευλογία. Στην περίπτωση της λέπρας όμως το αίτημα εισακούσθηκε ευθύς μόλις έγινε. Όταν προσευχόμαστε για επίγειες ευλογίες, η απάντηση στις προσευχές μας μπορεί να αργοπορεί, ή μπορεί ο Θεός να μας δίνει κάτι άλλο από ότι εμείς ζητούμε. Αυτό όμως δεν συμβαίνει όταν Του ζητούμε να μας απαλλάξει από την αμαρτία. Το θέλημά Του είναι να μας καθαρίσει από την αμαρτία, να μας κάνει παιδιά Του και να μας κάνειικανούςνα ζήσομε μία άγια ζωή. Ο Χριστός «έδωκεν Εαυτόν δια τας αμαρτίας ημών, δια να ελευθερώση ημάς εκ του παρόντος πονηρού αιώνος κατά το θέλημα του Θεού και Πατρός ημών.» (Γαλ. 1:4.) «Αύτη είναι η παρρησία την οποίαν έχομεν πρός Αυτόν, ότι εάν ζητώμεν τι κατά το θέλημα Αυτού, ακούει ημάς. Και εάν εξεύρωμεν ότι ακούει ημάς, ό,τι αν ζητήσωμεν, εξεύρομεν ότι λαμβάνομεν τα ζητήματα τα οποία εζητήσαμεν παρ” Αυτού.» (Α” Ιωάν. 5:14-15.)

Ο Ιησούς κοίταζε τους δυστυχισμένους και από το άγχος πιεζόμενους ανθρώπους, εκείνους των οποίων οι ελπίδες είχαν διαψευσθεί. Εκείνοι προσπαθούσαν με [44] τις επίγειες χαρές να σβήσουν τη δίψα της ψυχής και τους προσκαλούσε όλους να βρουν την ανάπαυση σ” Αυτόν.

«ΘΕΛΕΤΕ ΕΥΡΕΙ ΑΝΑΠΑΥΣΙΝ»

Με τρυφερότητα προσκαλούσε τους κουρασμένους ανθρώπους: «Άρατε τον ζυγόν Μου εφ” υμάς και μάθετε απ” Εμού, διότι πράος είμαι και ταπεινός την καρδίαν, και θέλετε ευρεί ανάπαυσιν εν ταις ψυχαίς υμών.» (Ματθ. 11:29.)

Τα λόγια αυτά ο Χριστός τα απηύθυνε σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Είτε το αναγνωρίζουν είτε όχι, όλοι είναι «κοπιώντες και πεφορτισμένοι.» Όλοι είναι παραφορτωμένοι με φροντίδες που μόνο ο Χριστός μπορεί να μετακινήσει. Το βαρύτερο φορτίο που σηκώνουμε είναι το φορτίο της αμαρτίας. Αν είχαμε αφεθεί μόνοι μας να σηκώσουμε το φορτίο αυτό, θα μας συνέτριβε. Αλλά ο Αναμάρτητος πήρε τη θέση μας. «Ο Κύριος έθεσεν επ” Αυτόν την ανομίαν πάντων υμών.» (Ησ. 53:6.)

Αυτός σήκωσε το βάρος της ενοχής μας. Θα σηκώσει το φορτίο από τους κουρασμένους ώμους μας. Θα μας δώσει ανάπαυση. Θα σηκώσει επίσης και το φορτίο της έγνοιας και της λύπης. Μας καλεί να ρίξουμε επάνω Του όλη μας τη μέριμνα επειδή μας έχει μέσα στην καρδιά Του.

Ο Πρεσβύτερος Αδελφός της φυλής μας βρίσκεται πλάι στον αιώνιο θρόνο. Προσέχει την κάθε ψυχή που Τον βλέπει σαν Σωτήρα της. Γνωρίζει από πείρα ποιές είναι οι αδυναμίες της ανθρωπότητας, ποιές είναι οι ανάγκες μας και σε τι έγκειται η δύναμη των πειρασμών μας επειδή Αυτός διαπαιδαγωγήθηκε «κατά πάντα καθ” ομοιότητα ημών χωρίς αμαρτίας.» (Εβρ. 4:15.) Αγρυπνάει κατά πάνω σου, τρεμάμενο παιδί του Θεού. Αντιμετωπίζεις πειρασμούς; Θα σε ελευθερώσει. Είσαι εξασθενημένος; Θα σε ενδυναμώσει. Έχεις άγνοια; Θα σε διαφωτίσει. Είσαι πληγωμένος; Θα σε θεραπεύσει. Ο Κύριος «αριθμεί τα πλήθη των [45] άστρων,» αλλά «ιατρεύει τους συντετριμμένους την καρδίαν και δένει τας πληγάς αυτών.» (Ψαλμ. 147:4,3)

Όποιες και αν είναι οι αδυναμίες και οι δοκιμασίες σου, ανάθεσε την υπόθεσή σου στον Κύριο. Το πνεύμα σου θα ζωστεί από αντοχή. Ο δρόμος σου θα ελευθερωθεί για να απαλλαγείς από τις στενοχώριες και τις αδυναμίες. Όσο πιο αδύνατο και ανήμπορο βλέπεις τον εαυτό σου, τόσο ισχυρότερος θα γίνεις με τη δύναμή Του. Όσο μεγαλύτερα είναι τα βάρη σου, τόσο πιο ευλογημένη η ανάπαυση που θα νοιώσεις όταν τα αναθέσεις σ” Εκείνον που ανέλαβε να σηκώσει τα βάρη για σένα.

Οι φίλοι είναι δυνατό να χωρισθούν λόγω των περιστάσεων. Τα ανήσυχα νερά της απέραντης θάλασσας μπορούν να μπουν ανάμεσά τους. Καμία περίπτωση όμως και καμία απόσταση δεν μπορεί να μας χωρίσει από το Σωτήρα. Όπου και αν βρισκόμαστε, Εκείνος είναι στα δεξιά μας για να μας στηρίξει, να μας διατηρήσει, να μας ανυψώσει και να μας χαροποιήσει. Μεγαλύτερη και από την αγάπη μιας μητέρας για το παιδί της είναι η αγάπη του Χριστού για τους λυτρωμένους Του. Αποτελεί προνόμιό μας να επαναπαυόμαστε στην αγάπη Του και να λέμε: «Εμπιστεύομαι σ” Αυτόν επειδή έδωσε τη ζωή Του για μένα.»

Η ανθρώπινη αγάπη μπορεί να μεταβληθεί. Η αγάπη του Χριστού όμως είναι αμετάβλητη. Όταν αναζητούμε σ” Αυτόν βοήθεια, τείνει το χέρι Του για να βοηθήσει.

«Τα όρη θέλουσι μετατοπισθή
Και οι λόφοι μετακινηθή
Πλήν το έλεός Μου δεν θέλει εκλείψει από σου,
Ουδέ η διαθήκη της ειρήνης Μου μετακινηθή,
Λέγει Κύριος, ο ελεών σε.»

(Ησ. 54:10.) [46]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 5—Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Πολλοί από αυτούς που έρχονταν στο Χριστό για βοήθεια ήταν οι ίδιοι υπαίτιοι για τις αρρώστιες τους και όμως ο Χριστός δεν αρνούνταν να τους θεραπεύσει. Και όταν η αρετή που πήγαζε από Αυτόν εισχωρούσε στις ψυχές, ελέγχονταν τότε για την αμαρτία και πολλοί θεραπεύονταν από την πνευματική τους ασθένεια όπως και από τις σωματικές τους αρρώστιες.

Ανάμεσα σ” αυτούς συγκαταλέγεται ο παραλυτικός της Καπερναούμ. Όπως ο λεπρός, έτσι και ο παραλυτικός είχε χάσει κάθε ελπίδα ότι θα γίνονταν καλά. Η αρρώστια του ήταν το αποτέλεσμα μιας αμαρτωλής ζωής και τα βάσανά του γίνονταν ακόμη βαρύτερα με τις τύψεις. Άδικα είχε αποτανθεί στους Φαρισαίους και στους γιατρούς για ανακούφιση. Αποφάνθηκαν ότι ήταν ανίατος, τον κατέκριναν για την αμαρτωλή ζωή του, και δήλωσαν ότι θα πέθαινε από την οργή του Θεού.

Ο παράλυτος είχε βυθιστεί στην απελπισία. Τότε άκουσε για τα έργα του Ιησού. Άλλοι, το ίδιο αμαρτωλοί και απεγνωσμένοι σαν αυτόν, είχαν θεραπευθεί. Αυτό του έδωσε θάρρος να πιστεύει ότι και εκείνος μπορούσε να θεραπευτεί αν ήταν δυνατό να επισκέπτονταντον Σωτήρα. Παρόλο που η ελπίδα του χάνονταν όταν θυμόταν την αιτία της αρρώστιας του, δεν μπορούσε να εγκαταλείψει την πιθανότητα της θεραπείας.

Η μεγάλη του επιθυμία ήταν να ανακουφισθεί από το βάρος της αρρώστιας. Λαχταρούσε να ιδεί τον Ιησού και να δεχθεί τη διαβεβαίωση της συγχώρησης και της ειρήνης με τον Ουρανό. Τότε θα ήταν ικανοποιημένος να ζήσει ή να πεθάνει, όπως θα το ήθελε ο Θεός. [47]

Δεν είχε καιρό για χάσιμο. Η ταλαίπωρη σάρκα του ήδη παρουσίαζε τα σημεία του θανάτου. Παρακάλεσε τους φίλους του να τον φέρουν με το φορείο στον Ιησού και εκείνοι με χαρά ανέλαβαν να το κάνουν. Τόσο πυκνό ήταν όμως το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί μέσα και έξω από το σπίτι όπου βρίσκονταν ο Σωτήρας, ώστε ήταν αδύνατο για τον άρρωστο και για τους φίλους του να Τον πλησιάσουν ή ακόμη και να φθάσουν σε απόσταση που να μπορούν να ακούσουν τη φωνή Του. Σύμφωνα με τη συνήθειά τους, οι μαθητές κάθονταν ολόγυρά Του αλλά επί πλέον «εκάθηντο Φαρισαίοι και νομοδιδάσκαλοι, οίτινες είχον ελθεί εκ πάσης κώμης της Γαλιλαίας και Ιουδαίας και Ιερουσαλήμ.» (Λουκ. 5:17.) Πολλοί από αυτούς είχαν έρθει σαν κατάσκοποι, ζητώντας να βρουν κάποια κατηγορία εναντίον του Ιησού. Και μετά από αυτούς συνωστίζονταν το ανακατωμένο πλήθος των προθύμων, των ευλαβών, των περιέργων και των απίστων. Διάφορες εθνικότητες και όλων των ειδών οι κοινωνικές τάξεις αντιπροσωπεύονταν. «Και δύναμις Κυρίου ήτο εις το να ιατρεύη αυτούς. » (Εδ. 17.) Το Πνεύμα της ζωής αιωρείτο επάνω από τη σύναξη, αλλά οι Φαρισαίοι και οι νομοδιδάσκαλοι δεν διέκριναν την παρουσία Του. Δεν αισθάνονταν καμία ανάγκη και η θεραπεία δεν ήταν γι” αυτούς. «Πεινώντας ενέπλησεν από αγαθά και πλουτούντας εξαπέστειλε κενούς. » (Λουκ. 1:53.)

Πολλές φορές αυτοί που είχαν φέρει τον παράλυτο προσπάθησαν να στριμωχτούν ανάμεσα στο πλήθος, αλλά άδικα. Ο άρρωστος κοίταζε γύρω του με απερίγραπτη αγωνία. Πως μπορούσε να εγκαταλείψει την ελπίδα όταν η πολυπόθητη βοήθεια ήταν τόσο κοντά του; Ακολουθώντας την υπόδειξή του, οι φίλοι του τον έφεραν στη στέγη του σπιτιού και αφού χάλασαν τη σκεπή, τον κατέβασαν στα πόδια του Ιησού.

Το κήρυγμα διακόπηκε. Ο Σωτήρας κοίταξε το αξιοθρήνητο εκείνο πρόσωπο και διέκρινε το ικετευτικό βλέμμα να στυλώνεται επάνω Του. Γνώριζε καλά τη [48] λαχτάρα της βαρυμένης από την αμαρτία ψυχής. Ο Χριστός ήταν Εκείνος που είχε μιλήσει στη συνείδησή του ενώ ήταν ακόμη στο σπίτι. Και όταν μετανόησε για τις αμαρτίες του και πίστεψε στη δύναμη του Ιησού να τον γιατρέψει, πάλι η ευσπλαχνία του Λυτρωτή είχε ευλογήσει την καρδιά του. Ο Ιησούς είχε παρακολουθήσει το πρώτο αμυδρό φως της πίστης να καταλήγει στην πεποίθηση ότι Αυτός ήταν ο μόνος βοηθός του αμαρτωλού και το είδε να ζωηρεύει με την κάθε προσπάθεια που κατέβαλλε για να έρθει στην παρουσία Του. Ο Χριστός είχε προσελκύσει τον πάσχοντα κοντά Του. Και τώρα, με λόγια που αντηχούσαν σαν μουσική στα αυτιά του ακροατή, ο Σωτήρας είπε: «Θάρρει, τέκνον συγκεχωρημέναι είναι εις σε αι αμαρτίαι σου.» (Ματθ. 9:2.)

Το βάρος της ενοχής εγκαταλείπει την ψυχή του αρρώστου. Δεν μπορεί να αμφιβάλει. Τα λόγια του Χριστού φανερώνουν τη δύναμή Του να διαβάζει την καρδιά. Ποιός μπορεί να αρνηθεί τη δύναμή Του στο να συγχωρεί αμαρτίες; Η ελπίδα παίρνει τη θέση της απόγνωσης και η χαρά της συντριπτικής κατήφειας. Ο φυσικός πόνος του ανθρώπου εξαφανίζεται και ολόκληρη η ύπαρξή του μεταβάλλεται. Χωρίς να ζητήσει τίποτε περισσότερο, παρέμεινε γαλήνιος και άφωνος. Χαρούμενος σε τέτοιο σημείο που να μη μπορεί να αρθρώσει λέξη.

Πολλοί παρακολουθούσαν με κομμένη αναπνοή κάθε λεπτομέρεια της περίεργης αυτής σκηνής. Πολλοί αισθάνονταν ότι τα λόγια του Χριστού απευθύνονταν σ” αυτούς. Δεν ήταν μήπως οι ίδιοι άρρωστοι ψυχικά εξ αιτίας της αμαρτίας; Δεν αδημονούσαν να απαλλαγούν από αυτό το βάρος;

Οι Φαρισαίοι όμως, από φόβο μη χάσουν την επιρροή που ασκούσαν στα πλήθη, έλεγαν μέσα τους: «Διατί ούτος λαλεί τοιαύτας βλασφημίας; τις δύναται να συγχωρή αμαρτίας ειμή εις, ο Θεός; » (Μαρκ. 2:7.)

Στυλώνοντας επάνω τους το βλέμμα που τους έκανε να φοβούνται και να οπισθοχωρούν, ο Ιησούς είπε: «Διατί [49] σεις διαλογίζεσθε πονηρά εν ταις καρδίαις σας; Διότι τι είναι ευκολώτερον, να είπω, Συγκεχωρημέναι είναι αι αμαρτίαι σου, ή να είπω, Εγέρθητι και περιπάτει; Αλλά δια να γνωρίσητε ότι εξουσίαν έχει ο Υιός του ανθρώπου επί της γης να συγχωρή αμαρτίας, τότε λέγει πρός τον παραλυτικόν Εγερθείς σήκωσον την κλίνην σου και ύπαγε εις τον οίκον σου.» (Ματθ. 9:4-6.)

Τότε εκείνος που είχαν φέρει επάνω στην ψάθα στο Χριστό σηκώθηκε στα πόδια του με την ελαστικότητα και το σφρίγος της νιότης. Και αμέσως «σηκώσας τον κράββατον, εξήλθεν ενώπιον πάντων, ώστε εξεπλήττοντο πάντες και εδόξαζον τον Θεόν, λέγοντες ότι ουδέποτε είδομεν τοιαύτα.» (Μάρκ. 2:12.)

Τίποτε άλλο εκτός από τη δημιουργική δύναμη δεν μπορούσε να αποκαταστήσει την υγεία σ” εκείνο το φθαρμένο κορμί. Η ίδια φωνή που πρόσταξε τη ζωή στον πλασμένο από το χώμα της γης άνθρωπο, πρόσταξε τη ζωή και στον ετοιμοθάνατο παραλυτικό. Και η ίδια δύναμη που χάρισε ζωή στο σώμα, είχε ανανεώσει και την ψυχή. Εκείνος που κατά τη δημιουργία «είπε και έγινεν, » και που «προσέταξε και εστερεώθη» (Ψαλμ. 33:9,) είχε προτάξει τη ζωή στη νεκρωμένη πια κατά τις παραβάσεις και τις αμαρτίες ψυχή. Η θεραπεία του σώματος ήταν η απόδειξη της δύναμης που είχε ανανεώσει την καρδιά. Ο Χριστός πρόσταξε τον παραλυτικό να σηκωθεί και να περπατήσει, «δια να γνωρίσητε,» είπε, «ότι εξουσίαν έχει ο Υιός του ανθρώπου επί της γης να συγχωρή αμαρτίας. »

Ο παραλυτικός βρήκε στο Χριστό τη θεραπεία ψυχής και σώματος. Του χρειάζονταν η ψυχική υγεία πριν να είναι σε θέση να εκτιμήσει τη σωματική υγεία. Πριν να γιατρευθεί η φυσική αρρώστια, ο Χριστός πρέπει να επαναπαύσει το πνεύμα και να καθαρίσει την ψυχή από την αμαρτία. Το μάθημα αυτό δεν έπρεπε να παραβλεφθεί. Χιλιάδες άνθρωποι υποφέρουν σήμερα από φυσικές αρρώστιες οι οποίοι λαχταρούν σαν τον παραλυτικό να ακούσουν τα λόγια, «Συγκεχωρημέναι είναι αι αμαρτίαι [50] σου.» Το βάρος της αμαρτίας, με όλη την αδημονία και τους ανικανοποίητους πόθους που προκαλεί, είναι η αιτία των ασθενειών τους. Δεν βρίσκουν ανακούφιση παρά μόνο όταν έρθουν στο μεγάλο Γιατρό της ψυχής. Η ειρήνη που μόνο Εκείνος μπορεί να μεταδώσει αποκαθιστά τη ζωτικότητα του πνεύματος και την υγεία του σώματος.

Η επίδραση που η θεραπεία του παραλύτου προξένησε στο λαό ήταν σαν να είχαν ανοίξει τα Ουράνια και να είχαν αποκαλύψει τη δόξα ενός καλύτερου κόσμου. Καθώς ο θεραπευμένος τώρα άνθρωπος διέσχιζε το πλήθος, δοξολογώντας το Θεό σε κάθε βήμα και σηκώνοντας το φορτίο του σαν να ήταν πούπουλο, οι άνθρωποι έκαναν πίσω για να του ανοίξουν δρόμο και τον κοίταζαν κατάπληκτοι, ψιθυρίζοντας αναμεταξύ τους, «Είδομεν παράδοξα σήμερον.» (Λουκ. 5:26.)

Μεγάλη ήταν η χαρά στο σπίτι του παράλυτου όταν αυτός επέστρεψε στην οικογένειά του σηκώνοντας με άνεση το στρώμα του επάνω στο οποίο με τόση προσοχή είχε φύγει μόλις πριν από λίγο. Μαζεύτηκαν γύρω του με δάκρυα χαράς, μη τολμώντας να πιστέψουν στα μάτια τους. Στέκονταν μπροστά τους με όλο το σφρίγος της ανδρικής ηλικίας. Τα χέρια εκείνα που τα ήξεραν άψυχα, ήταν πρόθυμα τώρα να εκτελούν το θέλημά του. Η ρυτιδωμένη και γκριζωπή σάρκα του έγινε ολοκαίνουργη και ροδαλή. Βάδιζε με σταθερό, ελεύθερο βήμα. Η χαρά και η ελπίδα καθρεφτίζονταν στα χαρακτηριστικά του προσώπου του και μία έκφραση αγνότητας και γαλήνης αντικαθιστούσε τα ίχνη της αμαρτίας και του πόνου. Χαρούμενες ευχαριστίες ανέβαιναν από το σπιτικό εκείνο και ο Θεός δοξάζονταν μέσω του Υιού Του ο οποίος είχε αποκαταστήσει την ελπίδα και τη δύναμη στον αποκαμωμένο. Ο άνθρωπος αυτός και η οικογένειά του ήταν έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους για τον Ιησού. Καμία αμφιβολία δεν σκίαζε την πίστη τους, κανένα ίχνος [51] απιστίας δεν μείωνε την αφοσίωσή τους σ” Αυτόν που είχε φέρει φως μέσα στο σκοτεινό τους σπίτι.

«Ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριον
Και πάντα τα εντός μου το όνομα το άγιον Αυτού.
Ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριον
Και μη λησμονής πάσας τας ευεργεσίας Αυτού
Τον συγχωρούντα πάσας τας ανομίας σου
Τον ιατρεύοντα πάσας τας αρρώστειας σου
Τον λυτρώνοντα εκ της φθοράς την ζωήν σου. . . .
Η νεότης σου ανανεούται ως του αετού.
Ο Κύριος κάμνει δικαιοσύνην
Και κρίσιν εις πάντας τους αδικουμένους. . . .
Δεν έκαμεν εις ημάς κατά τας αμαρτίας
ημών,
Ουδέ ανταπέδωκεν εις ημάς κατά τας ανομίας ημών. . .
Καθώς σπλαχνίζεται ο πατήρ τα τέκνα,
Ούτως ο Κύριος σπλαχνίζεται τους φοβουμένους
Αυτόν.
Διότι Αυτός γνωρίζει την πλάσιν ημών,
Ενθυμείται ότι είμεθα χώμα.»

(Ψαλμ. 103:1-14.)

«ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΗΣ ΥΓΙΗΣ;»

«Είναι δε εν τοις Ιεροσολύμοις πλησίον της προβατικής πύλης κολυμβήθρα, η επονομαζομένη Εβραϊστί Βηθεσδά, έχουσα πέντε στοάς. Εν ταύταις κατέκειτο πλήθος πολύ των ασθενούντων, τυφλών, χωλών, ξηρών, οίτινες περιέμενον την κίνησιν του ύδατος.» (Ιωάν. 5:2-3.)

Κατά περιόδους τα νερά της δεξαμενής αυτής ταράσσονταν και πιστεύονταν γενικά ότι αυτό ήταν το αποτέλεσμα μιας υπερφυσικής δύναμης και ότι όποιος έπεφτε πρώτος στο νερό μετά το τρεμούλιασμα της επιφάνειας της κολυμβήθρας, θεραπεύονταν από οποιαδήποτε αρρώστια έπασχε. Εκατοντάδες πασχόντων επισκέπτονταν το μέρος αυτό. Αλλά με την ταραχή του νερού ο [52] συνωστισμός ήταν τόσο μεγάλος, που όλοι έτρεχαν προς τα εμπρός, ποδοπατώντας άνδρες, γυναίκες και παιδιά πιο αδύνατους από αυτούς. Πολλοί δεν μπορούσαν να πλησιάσουν στη δεξαμενή. Πολλοί άμα κατόρθωναν να φθάσουν ως εκεί, ξεψυχούσαν στο χείλος της. Υπόστεγα είχαν κατασκευασθεί ολόγυρα για να προστατεύονται οι άρρωστοι από τον καύσωνα της μέρας και την ψύχρα της νύχτας. Υπήρχαν μερικοί που περνούσαν τη νύχτα στις στοές αυτές γλιστρώντας μέρα με τη μέρα στο χείλος της κολυμβήθρας, μάταια ελπίζοντας να ανακουφισθούν.

Ο Ιησούς βρίσκονταν στα Ιεροσόλυμα. Περπατώντας μοναχός, φαίνονταν να σκέπτεται και να προσεύχεται όταν έφθασε στην κολυμβήθρα. Είδε τους δυστυχισμένους αρρώστους να περιμένουν αυτό που λογάριαζαν μοναδική τους ευκαιρία για θεραπεία. Λαχταρούσε να μεταχειρισθεί τη θεραπευτική Του δύναμη και να γιατρέψει όλους τους αρρώστους. «Ήταν όμως Σάββατο. Τα πλήθη πήγαιναν στο ναό να προσκυνήσουν και Εκείνος ήξερε ότι μία τέτοια πράξη θεραπείας θα ερέθιζε τόσο πολύ την προκατάληψη των Ιουδαίων που θα μπορούσαν να τερματίσουν πρόωρα το έργο Του.

Ο Σωτήρας όμως διέκρινε μία περίπτωση εξαιρετικής αθλιότητας. Ήταν η περίπτωση ενός ανθρώπου που είχε αρρωστήσει πριν από τριάντα οκτώ χρόνια. Μέχρι ενός σημείου η αρρώστια του οφείλονταν στις δικές του κακές συνήθειες και οι άλλοι τον έβλεπαν σαν τιμωρημένο από το Θεό. Ολομόναχος και χωρίς φίλους, νοιώθοντας ότι τον είχε αποκλείσει ο Θεός, ο άρρωστος είχε περάσει ατέλειωτα χρόνια μέσα στη μιζέρια. Τον καιρό που υποτίθεται ότι πλησίαζαν να ταραχθούν τα νερά, αυτοί που τον λυπόταν για τη δυστυχία του τον έφερναν μέχρι τις στοές. Αλλά δεν είχε κανένα να τον βοηθήσει στην κατάλληλη στιγμή. Είχε δει τα νερά να κυματίζουν αλλά δεν κατόρθωνε ποτέ να πλησιάσει περισσότερο από την άκρη της δεξαμενής. Άλλοι δυνατότεροι του βουτούσαν στο νερό πριν από αυτόν. Ο δυστυχισμένος ανήμπορος άρρωστος δεν κατόρ [53] θωνε να συναγωνισθεί το στριμωγμένο εκείνο εγωιστικό πλήθος. Οι επίμονες προσπάθειες του για να φθάσει στο σκοπό του, καθώς και η αγωνία και η συνεχής απογοήτευση, εξαντλούσαν γρήγορα την υπόλοιπη δύναμή του.

Ο άρρωστος, ξαπλωμένος στο στρώμα του σήκωνε πότεπότε το κεφάλι για να βλέπει τη δεξαμενή, όταν ένα γλυκό συμπαθητικό πρόσωπο έσκυψε επάνω του και τράβηξε την προσοχή του με τα λόγια: «Θέλεις να γίνης υγιής;» Η ελπίδα γεννήθηκε στην καρδιά του. Κατάλαβε ότι με κάποιον τρόπο θα του προσφερόταν βοήθεια. Η λάμψη όμως της ενθάρρυνσης σε λίγο έσβησε. Θυμήθηκε πόσες φορές είχε προσπαθήσει να πλησιάσει στην κολυμβήθρα και τώρα πια ελάχιστες ελπίδες του απέμειναν ότι θα ζούσε για να ξαναδεί τα νερά της να ταράσσονται. Στράφηκε αποκαμωμένος λέγοντας: «Κύριε, άνθρωπον δεν έχω, δια να με βάλη εις την κολυμβήθραν, όταν ταραχθή το ύδωρ ενώ δε έρχομαι εγώ, άλλος προ εμού καταβαίνει.»

Ο Ιησούς τον προστάζει: «Εγέρθητι, σήκωσον τον κράββατόν σου και περιπάτει.» (Εδ. 6-8.) Με αναγεννημένη ελπίδα ο άρρωστος κοιτάζει τον Ιησού. Η έκφραση του προσώπου Του, ο τόνος της φωνής Του δεν μοιάζουν με κανενός άλλου. Και μόνη η παρουσία Του φαίνεται να εμπνέει την αγάπη και τη δύναμη. Η πίστη του χωλού στηρίζεται στο λόγο του Χριστού. Χωρίς να αμφιβάλει καθόλου, αυθυποβάλλεται στο να υπακούσει και στην προσπάθειά του αυτή το σώμα του υπακούει.

Κάθε νεύρο και μυώνας βρίθει με καινούργια ζωή και η δραστηριότητα μεταδίδεται στα παραλυμένα άκρα του. Πηδάει στα πόδια του και εξακολουθεί να περπατάει με σταθερό, ελεύθερο βήμα, δοξολογώντας το Θεό και χαίροντας για τη δύναμή του που μόλις είχε ξαναβρεί.

Ο Ιησούς δεν είχε δώσει στον παραλυτικό καμία ένδειξη για θεϊκή βοήθεια. Ο άνθρωπος μπορούσε να πει: «Κύριε, αν με κάνεις πρώτα καλά, τότε θα υπακούσω στο λόγο Σου.» Θα μπορούσε να παρασυρθεί από την αμφιβο [54] λία και να χάσει έτσι τη μοναδική του ευκαιρία για θεραπεία. Αλλά όχι. Πίστεψε στο λόγο του Χριστού, πίστεψε ότι είχε γίνει καλά. Έκανε αμέσως την προσπάθεια και ο Θεός του έδωσε τη δύναμη. Ήθελε να περπατήσει και περπάτησε. Εκτελώντας το λόγο του Χριστού θεραπεύθηκε.

Η αμαρτία μας έχει αποξενώσει από τη ζωή του Θεού. Οι ψυχές μας έχουν παραλύσει. Μόνοι μας δεν έχουμε μεγαλύτερη ικανότητα να ζήσουμε μία άγια ζωή από ότι είχε ο ανάπηρος αυτός να περπατήσει. Πολλοί αναγνωρίζουν την ανικανότητα τους. Λαχταρούν την πνευματική εκείνη ζωή που θα τους φέρει σε αρμονία με το Θεό και αγωνίζονται να την αποκτήσουν. Αλλά μάταια. Φωνάζουν τότε με απόγνωση: «Ταλαίπωρος άνθρωπος εγώ τις θέλει με ελευθερώσει από του σώματος του θανάτου τούτου; » (Ρωμ. 7:24.) Τα αποκαρδιωμένα και αγωνιζόμενα αυτά άτομα ας κοιτάξουν προς τα επάνω. Ο Σωτήρας σκύβει επάνω στην εξαγορά του αίματός Του λέγοντας με απερίγραπτη τρυφερότητα και συμπόνια: «Θέλεις να γίνης υγιής;» Σε προστάζει να σηκωθείς αποκτώντας υγεία και γαλήνη. Μην περιμένεις να αισθανθείς πρώτα ότι σε θεράπευσε. Πίστεψε στο λόγο του Σωτήρα. Παραχώρησε τη θέλησή σου στο Χριστό. Έχε τη διάθεση να Τον υπηρετείς και ενώ ενεργείς στηριζόμενος στο λόγο Του, θα λάβεις δύναμη. Όποια και να είναι η κακιά συνήθεια, το κυρίαρχο πάθος που με τη μακρόχρονη υπόθαλψη σκλαβώνει ψυχή και σώμα, ο Χριστός είναι ικανός και αδημονεί να σε ελευθερώσει. Στην ψυχή που είναι νεκρή «δια τας παραβάσεις» (Εφ.2:1,) χορηγεί ζωή. Ελευθερώνει το σκλαβωμένο που έχει αιχμαλωτισθεί από την αδυναμία, την ατυχία και τα δεσμά της αμαρτίας.

Η συναίσθηση της αμαρτίας έχει δηλητηριάσει τις πηγές της ζωής. Ο Χριστός όμως λέγει: «Εγώ θα αναλάβω τις αμαρτίες σου. Εγώ θα σου δώσω ειρήνη. Σε έχω εξαγοράσει με το αίμα Μου. Είσαι δικός Μου. Η χάρη Μου θα ενισχύσει την εξασθενημένη σου θέληση. Θα [55]

αφαιρέσω τις τύψεις σου για την αμαρτία.» Όταν πειρασμοί σου επιτίθενται με δριμύτητα, όταν περιβάλλεσαι από φροντίδες και στενοχώριες, όταν θλιμμένος και αποθαρρημένος είσαι έτοιμος να έρθεις σε απόγνωση, αναζήτησετον Ιησού και το σκότος που σε περιστοιχίζει θα διαλυθεί από τη φωτεινή λάμψη της παρουσίας Του. Όταν η αμαρτία αγωνίζεται στην ψυχή σου για την υπεροχή και βαρύνει τη συνείδηση, αναζήτησετον Σωτήρα. Η χάρη Του αρκεί για να καθυποτάξει την αμαρτία. Ας στραφεί σ” Αυτόν η ευγνωμονούσα, τρεμάμενη από την αβεβαιότητα καρδιά σου. Βασίσου στην ελπίδα που σου προσφέρεται. Ο Χριστός περιμένει να σε υιοθετήσει στην οικογένειά Του. Η δύναμή Του θα βοηθήσει την αδυναμία σου. Θα σε οδηγήσει βήμα προς βήμα. Πάρε το χέρι Του μέσα στο δικό σου και άφησέ Τον να σε καθοδηγεί.

Ποτέ μη νομίσεις ότι ο Χριστός είναι μακριά. Βρίσκεται πάντοτε κοντά. Η συμπαθητική παρουσία Του σε περιβάλλει. Αναζήτησέ Τον σαν Κάποιον που επιθυμεί να τον βρεις. Δεν θέλει μόνο να αγγίξεις το ρούχο Του, αλλά και να βαδίσεις με Αυτόν σε διαρκή συναναστροφή.

«ΥΠΑΓΕ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΕΞΗΣ ΜΗ ΑΜΑΡΤΑΝΕ»

Μόλις είχε τελειώσει η γιορτή της Σκηνοπηγίας. Οι ιερείς και οι ραβίνοι στα Ιεροσόλυμα είχαν αποτύχει στις σκευωρίες τους εναντίον του Ιησού. Όταν έφθασε το δειλινό, «υπήγεν έκαστος εις τον οίκον αυτού. Ο δε Ιησούς υπήγεν εις το όρος των Ελαιών.» (Ιωάν. 7:53, 8:1.)

Από την έξαψη και τη φασαρία της πόλης, από τα πρόθυμα πλήθη και τους επίβουλους ραβίνους, ο Ιησούς στράφηκε στην ησυχία των ελαιώνων όπου θα μπορούσε να είναι μόνος Του με το Θεό. Νωρίς όμως το πρωί επέστρεψε στο ναό. Και όταν τα πλήθη συγκεντρώθηκαν γύρω Του, κάθισε και τους δίδασκε. [56]

Σε λίγο Τον διέκοψαν. Ένας όμιλος από Φαρισαίους και γραμματείς Τον πλησίασε, σέρνοντας πίσω του μία τρομοκρατημένη γυναίκα την οποία με δυνατές, άγριες φωνές κατηγορούσαν ότι είχε παραβεί την έβδομη εντολή. Σπρώχνοντάς την μπροστά στο Χριστό είπαν με προσποιητή επίδειξη σεβασμού: «Διδάσκαλε, αύτη η γυνή συνελήφθη επ” αυτοφώρω μοιχευομένη. Εν δε τω νόμω ο Μωϋσής προσέταξεν να λιθοβολώνται αι τοιαύταν συ λοιπόν τι λέγεις;» (Εδ. 4, 5.)

Ο υποκριτικός σεβασμός τους έκρυβε μία καλά υπολογισμένη μηχανορραφία για την εξόντωσή Του. Αν ο Ιησούς αθώωνε τη γυναίκα, θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι περιφρονούσε το μωσαϊκό νόμο. Αν την καταδίκαζε σε θάνατο, θα μπορούσε να κατηγορηθεί στους Ρωμαίους ότι χρησιμοποιούσε εξουσία η οποία ανήκε μόνο σ” αυτούς.

Ο Ιησούς αντίκριζε τη σκηνή: από τη μια μεριά το τρεμάμενο θύμα βουτηγμένο στη ντροπή, από την άλλη οι σκληροπρόσωπες επισημότητες χωρίς ούτε ίχνος από ανθρώπινη συμπόνια. Το θέαμα γέμισε την άσπιλη αγνότητά Του με αποτροπιασμό. Σα να μη είχε ακούσει την ερώτηση, έσκυψε και στυλώνοντας τα μάτια Του στη γη, άρχισε να γράφει επάνω στο χώμα.

Ανυπομονώντας για την από μέρους Του χρονοτριβή και την φαινομενική αδιαφορία, οι κατήγοροι πλησίασαν εφιστώντας την προσοχή Του στο θέμα. Καθώς όμως το βλέμμα τους συναντούσε το βλέμμα του Ιησού και έπεφτε μετά στα πόδια Του στο οδόστρωμα, οι φωνές τους σιγούσαν. Χαραγμένα εκεί μπροστά τους, παρουσιάζονταν τα ένοχα μυστικά της ατομικής τους ζωής.

Εγειρόμενος και στηρίζοντας το βλέμμα επάνω στους συνωμότες πρεσβυτέρους, ο Ιησούς είπε: «Όστις από σας είναι αναμάρτητος, πρώτος ας ρίψη τον λίθον επ” αυτήν.» (Εδ. 7.) Και σκύβοντας πάλι, εξακολούθησε να γράφει.

Δεν είχε ούτε περιφρονήσει το μωσαϊκό νόμο, ούτε παραβιάσει τη ρωμαϊκή εξουσία. Οι κατήγοροι είχαν [57] ηττηθεί. Τώρα με καταρρακωμένη την περιβολή της επίπλαστης αγιότητας τους, έστεκαν ένοχοι και καταδικασμένοι στην παρουσία της άπειρης αγνότητας. Τρέμοντας μη τυχόν τα κρυφά ανομήματα της ζωής τους αποκαλυφθούν μπροστά στα πλήθη, έφευγαν σιγά-σιγά σκύβοντας το κεφάλι και χαμηλώνοντας τα μάτια, εγκαταλείποντας το θύμα τους με τον ευσπλαχνικό Σωτήρα.

Ο Ιησούς τότε σηκώθηκε και κοιτάζοντας τη γυναίκα είπε: «Γύναι, που είναι εκείνοι οι κατήγοροί σου; δεν σε κατεδίκασεν ουδείς; Και εκείνη είπεν Ουδείς, Κύριε. Και ο Ιησούς είπε προς αυτήν Ουδέ Εγώ σε καταδικάζω• Ύπαγε, και εις το εξής μη αμάρτανε. » (Εδ. 10-11.)

Η γυναίκα είχε σταθεί όλο αυτό το διάστημα μπροστά στον Ιησού τρέμοντας από το φόβο. Τα λόγια Του, «Όστις από σας είναι αναμάρτητος, πρώτος ας ρίψη τον λίθον επ” αυτήν» αντήχησαν στα αυτιά της σαν θανατική καταδίκη. Δεν τολμούσε να σηκώσει τα μάτια της στο πρόσωπο του Σωτήρα, αλλά σιωπηλά περίμενε το θάνατό της. Παραξενεμένη είδε τους κατηγόρους της να απομακρύνονται χωρίς μιλιά, συγχυσμένοι. Και τότε τα ακόλουθα ελπιδοφόρα λόγια έπεσαν στα αυτιά της: «Ουδέ Εγώ σε καταδικάζω• ύπαγε, και εις το εξής μη αμάρτανε. » Η καρδιά της έλιωσε και πέφτοντας στα πόδια του Ιησού, εξέφρασε με λυγμούς την ευγνωμοσύνη της αγάπης της και με καυτά δάκρυα ομολόγησε τις αμαρτίες της.

Το περιστατικό αυτό της έγινε η αρχή μιας καινούργιας ζωής, μιας αγνής και ειρηνικής ζωής αφιερωμένης στο Θεό. Με το να ανυψώσει την πεσμένη αυτή στην αμαρτία ψυχή, ο Ιησούς επετέλεσε ένα θαύμα μεγαλύτερο από του να θεραπεύσει τη φοβερότερη σωματική αρρώστια. Θεράπευσε την ψυχική αρρώστια που καταλήγει στον αιώνιο θάνατο. Η μετανοημένη αυτή γυναίκα έγινε ένας από τους πιστότερους οπαδούς Του. Με αυτοθυσιαζόμενη αγάπη και αφοσίωση έδειξε την ευγνωμοσύνη της για τη συγχωρητική Του ευσπλαχνία. Για την αμαρτωλή [58] αυτή γυναίκα ο κόσμος ένοιωθε μόνο απέχθεια και καταφρόνια. Εκείνος όμως που ήταν αναμάρτητος τη λυπήθηκε για την αδυναμία της και της πρόσφερε χέρι βοήθειας. Ενώ οι υποκριτικοί Φαρισαίοι την καταδίκασαν, ο Ιησούς της είπε: «Υπαγε και εις το εξής μη αμάρτανε.»

Ο Ιησούς γνωρίζει την κατάσταση κάθε ψυχής. Όσο μεγαλύτερη είναι η ενοχή του αμαρτωλού, τόσο περισσότερο χρειάζεται το Σωτήρα. Η καρδιά Του, γεμάτη από θεϊκή αγάπη και συμπόνια, έλκεται ακόμη περισσότερο προς αυτόν που έχει πιο απελπιστικά μπλεχθεί στα δίχτυα του εχθρού. Με το ίδιο Του το αίμα υπογράφει την απελευθέρωση της ανθρώπινης φυλής.

Ο Ιησούς δεν θέλει αυτούς τους οποίους εξαγόρασε με μία τέτοια μεγάλη τιμή να γίνουν παίγνιο των πειρασμών του εχθρού. Δεν θέλει να νικηθούμε και να χαθούμε. Εκείνος που εξημέρωσε τα λιοντάρια στη σπηλιά τους και που περπάτησε με τους πιστούς Του μάρτυρες ανάμεσα στις αγριεμένες φλόγες, είναι εξίσου πρόθυμος να μας προσφέρει τη βοήθειά Του για να κατανικήσουμε κάθε κακή φυσική μας κλίση. Σήμερα στέκεται στο βωμό της ευσπλαχνίας και παρουσιάζει στο Θεό τις προσευχές αυτών που επιθυμούν τη βοήθειά Του. Δεν αποδιώχνει κανένα από αυτούς που θρηνούν, συντετριμμένοι. Συγχωρεί απεριόριστα όλους όσοι έρχονται σ” Αυτόν για συγχώρηση και επανόρθωση. Δεν μιλάει σε κανέναν γι” αυτά που έχει τη δυνατότητα να αποκαλύψει, αλλά ζητάει από την κάθε τρεμάμενη ψυχή να πάρει θάρρος. Όποιος θέλει μπορεί να στηριχθεί στη δύναμη του Θεού θα αποκτήσει την ειρήνη με Αυτόν.

Τις ψυχές που ζητούν να καταφύγουν σ” Αυτόν, ο Ιησούς τις υψώνει πάνω από τις κατηγορίες και την καταλαλιά. Κανένας άνθρωπος ή πονηρός άγγελος δεν μπορεί να κατηγορήσει τις ψυχές αυτές. Ο Χριστός τις ενώνει με τη δική Του θεανθρώπινη φύση. Στέκουν πλάι [59] στον Αίροντα, την αμαρτία μέσα στο φως που πηγάζει από το θρόνο του Θεού.

Το αίμα του Ιησού Χριστού «καθαρίζει από πάσης αμαρτίας. » (Α” Ιωάν. 1:7.)

«Τις θέλει εγκαλέσει τους εκλεκτούς του Θεού; Θεός είναι ο δίκαιων τις θέλει είσθαι ο κατακρίνων; Χριστός ο αποθανών, μάλλον δε και αναστάς, όστις και είναι εν τη δεξιά του Θεού, όστις και μεσιτεύει υπέρ ημών. » (Ρωμ. 8:33-34.)

Ο Χριστός απέδειξε ότι είχε απόλυτο έλεγχο πάνω σε ανέμους και σε κύματα και σε ανθρώπους κατεχόμενους από δαιμόνια. Αυτός που καθησύχασε τη θύελλα και ηρέμησε τη φουρτουνιασμένη θάλασσα έφερε με τα λόγια Του την ειρήνη σε διάνοιες που πειράζονταν και καταδυναστεύονταν από το Σατανά.

Στη συναγωγή της Καπερναούμ, ο Ιησούς μιλούσε για την αποστολή Του να ελευθερώσει τους αιχμαλώτους της αμαρτίας. Ξαφνικά τον διέκοψε ένα τρομακτικό ουρλιαχτό. Ένας τρελός ξέκοψε τρέχοντας από το πλήθος και φωνάζοντας: «Τι είναι μεταξύ ημών και Σου, Ιησού Ναζαρηνέ; ήλθες να μας απολέσης; Σε γνωρίζω τις είσαι, ο Άγιος του Θεού. » (Μάρκ. 1:24.)

Ο Ιησούς απευθύνθηκε το δαιμόνιο λέγοντας: «Σιώπα και έξελθε εξ αυτού. Και το δαιμόνιον έρριψεν αυτόν εις το μέσον και εξήλθεν απ” αυτού, χωρίς να βλάψη αυτόν παντελώς. » (Λουκ. 4:35.)

Και πάλι η αιτία της συμφοράς αυτού του ανθρώπου βρίσκονταν στον τρόπο της ζωής του. Είχε γοητευθεί από τις αμαρτωλές απολαύσεις και είχε σκεφθεί να περάσει τη ζωή του σαν ένα μεγάλο πανηγύρι. Η ακράτεια και η αστοχία διέστρεψαν τις εξευγενισμένες ιδιότητες της φύσης του και ο Σατανάς ασκούσε πλήρη έλεγχο επάνω του. Τις τύψεις τις ένοιωσε πολύ αργά. Όταν αποφάσισε να θυσιάσει πλούτη και ηδονές για να επανακτήσει το χαμένο ανδρισμό του, είχε πια καταντήσει ανήμπορος, σφιχτοκρατούμενος από τον πονηρό. [60]

Η παρουσία του Σωτήρα ξύπνησε μέσα του τη λαχτάρα για την απελευθέρωση, αλλά ο δαίμονας αντιδρούσε στη δύναμη του Χριστού. Όταν ο άνθρωπος προσπάθησε να αποτανθεί στον Ιησού για βοήθεια, το πονηρό πνεύμα έβαλε λόγια στο στόμα του και ξεφώνιζε τρομοκρατημένος, γεμάτος αγωνία. Ο δαιμονιζόμενος καταλάβαινε ενμέρη ότι βρίσκονταν στην παρουσία Ενός που μπορούσε να τον ελευθερώσει. Όταν όμως προσπάθησε να πλησιάσει το ισχυρό εκείνο χέρι, τον κρατούσε το θέλημα κάποιου άλλου, ακούγονταντα λόγια κάποιου άλλου.

Η πάλη ανάμεσα στη δύναμη του Σατανά και στη δική του επιθυμία για απελευθέρωση ήταν τρομερή. Φαίνονταν ότι ο βασανισμένος άνθρωπος πήγαινε να χάσει τη ζωή του στον αγώνα κατά του εχθρού που υπήρξε η καταστροφή της ανδρικής αξιοπρέπειάς του. Ο Σωτήρας όμως μίλησε με εξουσία και ελευθέρωσε τον αιχμάλωτο. Ο πρώην δαιμονισμένος έστεκε τώρα μπροστά στο έκπληκτο πλήθος απολαμβάνοντας την ελευθερία της αυτοκυριαρχίας του.

Με χαρούμενη φωνή δοξολογούσε το Θεό για την απελευθέρωσή του. Τα μάτια που μέχρι τελευταία ήταν φλογισμένα από την παραφροσύνη, τώρα έλαμπαν από νοημοσύνη και πλημμύριζαν από δάκρυα. Οι άνθρωποι έμειναν άφωνοι από θαυμασμό. Μόλις ξαναβρήκαν τη λαλιά τους έλεγαν ο ένας στον άλλο: «Τι είναι τούτο; τις αύτη η νέα διδαχή; διότι μετά εξουσίας προστάζει και τα ακάθαρτα πνεύματα, και υπακούουσιν εις Αυτόν.» (Μάρκ. 1:27.)

Πλήθη ανθρώπων σήμερα βρίσκονται τόσο σίγουρα κάτω από τη δύναμη των πονηρών πνευμάτων όσο ο δαιμονιζόμενος της Καπερναούμ. Όλοι όσοι θεληματικά απομακρύνονται από τις εντολές του Θεού, βάζουν τον εαυτό τους κάτω από τον έλεγχο του Σατανά. Πολλοί άνθρωποι παίζουν με το κακό νομίζοντας ότι όποτε θελήσουν θα μπορέσουν να ξεκόψουν απ” αυτό. Αλλά [61] παρασύρονται από ένα θέλημα ισχυρότερο από το δικό τους. Δεν μπορούν να γλυτώσουν από τη μυστηριακή του δύναμη. Η κρυφή αμαρτία ή το κυριαρχικό πάθος τους κρατούν τόσο απεγνωσμένα αιχμάλωτους όπως τον δαιμονισμένο της Καπερναούμ.

Μολαταύτα η κατάστασή τους δεν είναι ανίατη. Ο Θεός δεν ελέγχει το νου μας χωρίς τη συγκατάθεσή μας. Ο κάθε άνθρωπος όμως είναι ελεύθερος να διαλέξει ποιά δύναμη θέλει να τον διοικεί. Κανείς δεν έχει πέσει τόσο χαμηλά, κανείς δεν είναι τόσο κακός που να μη μπορεί να βρει την απελευθέρωση του στο Χριστό. Αντί για προσευχή, ο δαιμονιζόμενος το μόνο που μπορούσε να προφέρει ήταν τα λόγια του Σατανά. Και όμως η ανέκφραστη έκκληση της καρδιάς εισακούσθηκε. Καμιά κραυγή μιας ψυχής που βρίσκεται σε ανάγκη γίνεται να περάσει ποτέ απαρατήρητη, ακόμη και όταν αδυνατεί να εκφρασθεί με λόγια. Εκείνοι που κάνουν συνθήκη με το Θεό δεν εγκαταλείπονται στη δύναμη του Σατανά ή στις δικές τους φυσικές αδυναμίες.

«Δύναται το λάφυρον να αφαιρεθή από του ισχυρού ή να ελευθερωθώσιν οι δικαίως αιχμαλωτισθέντες; Αλλ” ο Κύριος ούτω λέγει Και οι αιχμάλωτοι του ισχυρού θέλουσιν αφαιρεθή και το λάφυρον του τρομερού θέλει αποσπασθή• διότι Εγώ θέλω δικολογήσει προς τους δικολογούντας κατά σου και Εγώ θέλω σώσει τα τέκνα σου.» (Ησ. 49:24-25.)

Θαυμάσια θα είναι η μεταλλαγή που θα επέλθει σε αυτόν που με πίστη ανοίγει τη θύρα της καρδιάς του στο Σωτήρα.

«ΔΙΔΩ ΕΙΣ ΕΣΑΣ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑΝ»

Όπως οι δώδεκα απόστολοι, έτσι και οι εβδομήντα μαθητές που ο Χριστός απέστειλε αργότερα είχαν προικισθεί με υπερφυσικές δυνάμεις σαν επισφράγιση της αποστολής τους. Όταν τελείωσαν το έργο τους, επέ [62] στρεψαν χαρούμενοι λέγοντας: «Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσονται εις ημάς εν τω ονόματί Σου.» Ο Ιησούς απήντησε: «Εθεώρουν τον Σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα.» (Λουκ. 10:17-18.)

Από τότε οι οπαδοί του Χριστού μπορούσαν να θεωρούν το Σατανά ένα νικημένο εχθρό. Στο σταυρό ο Χριστός επρόκειτο να κερδίσει τη νίκη γι” αυτούς. Τη νίκη εκείνη ήθελε να τη θεωρούν δική τους. «Ιδού,» είπε, «δίδω εις εσάς την εξουσίαν του να πατήτε επάνω όφεων και σκορπιών και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού, και ουδέν θέλει σας βλάψει. » (Εδ. 19.)

Η παντοδυναμία του Αγίου Πνεύματος αποτελεί την υπεράσπιση κάθε συντετριμμένης ψυχής. Ο Χριστός δεν θα επιτρέψει να πέσει στη δύναμη του εχθρού κανένας που έχει ζητήσει την προστασία Του με μετάνοια και με πίστη. Είναι αλήθεια ότι ο Σατανάς είναι μία ισχυρή οντότητα. Όταν δοξάζουμε τον Θεό όμως, έχουμε έναν ισχυρό Σωτήρα που αποβάλει τον πονηρό από τον Ουρανό. Ο Σατανάς ευχαριστείται όταν εμείς μεγαλοποιούμε τη δύναμή του. Γιατί να μη μιλούμε για το Χριστό; Γιατί να μη μεγαλώνουμε τη δική Του δύναμη και αγάπη;

Το τόξο της υπόσχεσης που περιβάλλει το θρόνο του Ουρανού αποτελεί μία αιώνια μαρτυρία ότι «τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκεν τον Υιόν Αυτού τον μονογενή, δια να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις Αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον.» (Ιωάν. 3:16.) Αποτελεί μαρτυρία για το σύμπαν ότι ο Θεός δεν θα εγκαταλείψει ποτέ τα παιδιά Του στον αγώνα τους εναντίον του κακού. Για μας αυτή είναι η διαβεβαίωση της δύναμης και της προστασίας και διαρκεί τόσο όσο διαρκεί και ο θρόνος Του. [63]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 6—ΛΥΤΡΩΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

Είναι πρωί στη θάλασσα της Γαλιλαίας. Ο Ιησούς και οι μαθητές Του έχουν αράξει στην ακτή ύστερα από μία θυελλώδη νύχτα πάνω στο νερό και το φως του ανατέλλοντα ηλίου αγγίζει στεριά και θάλασσα σαν μία ευλογητή γαλήνη. Μόλις όμως πατούν στην ακτή, αντικρίζουν ένα θέαμα τρομακτικότερο ακόμη από τη Φουρτουνιασμένη θάλασσα. Από κάποιο κρυφό μέρος ανάμεσα στα μνήματα ξεπηδούν δύο τρελοί που ορμούν καταπάνω τους σαν να ήθελαν να τους κομματιάσουν. Γύρω από τους ανθρώπους αυτούς κρέμονται τα υπολείμματα των αλυσίδων που έσπασαν δραπετεύοντας από τη φυλακή τους. Με τις σάρκες τους ξεσκισμένες και καταματωμένες, με τα μάτια τους αγριοκοιτάζοντας κάτω από τα μακριά, μπερδεμένα μαλλιά, κάθε ίχνος ανθρωπιάς φαίνεται να έχει εξαφανισθεί από πάνω τους. Μοιάζουν περισσότερο με άγρια θηρία παρά με ανθρώπους.

Οι μαθητές και οι σύντροφοί τους φεύγουν τρομο-κρατημένοι. Αλλά την ώρα αυτή προσέχουν ότι ο Ιησούς δεν είναι μαζί τους και στρέφουν να ιδούν που βρίσκεται. Στέκει εκεί όπου Τον άφησαν. Εκείνος που γαλήνεψε την τρικυμία, που συνάντησε προηγουμένως και νίκησε το Σατανά, δεν φεύγει από τους δαίμονες αυτούς. Όταν οι τρελοί Τον πλησιάζουν τρίζοντας τα δόντια και βγάζοντας αφρούς από το στόμα, ο Ιησούς υψώνει το χέρι που πρόσταξε τα κύματα να ηρεμήσουν και αυτοί δεν μπορούν να πλησιάσουν περισσότερο. Στέκουν μπροστά Του αφηνιασμένοι αλλά ανήμποροι.

Με εξουσία προστάζει τα ακάθαρτα πνεύματα να τους εγκαταλείψουν. Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι αναγνωρίζουν [64] ότι κοντά τους είναι Κάποιος που μπορεί να τους γλυτώσει από τους τυραννικούς δαίμονες. Πέφτουν στα πόδια Του ζητώντας την ευσπλαχνία Του. Αλλά όταν ανοίγουν τα χείλη τους, οι δαίμονες μιλούν από μέσα τους κραυγάζοντας: «Τι είναι μεταξύ ημών και Σου, Ιησού Υιέ του Θεού: ήλθες εδώ προ καιρού να μας βασανίσης; » (Ματθ. 8:29.)

Τα πονηρά πνεύματα αναγκάζονται να ελευθερώσουν τα θύματά τους και μία θαυμάσια αλλαγή μεσολαβεί στους δαιμονισμένους. Τα λογικά τους φωτίζονται. Τα μάτια τους λαμποκοπούν από νοημοσύνη. Το παρουσιαστικό τους, τόσον καιρό παραλλαγμένο σύμφωνα με την εικόνα του Σατανά, γαληνεύει ξαφνικά. Τα ματωμένα χέρια ηρεμούν και οι άνθρωποι υψώνουν τις φωνές τους και δοξολογούν το Θεό.

Στο μεταξύ οι δαίμονες, εξορισμένοι από την ανθρώπινη κατοικία τους, έχουν μπει στους χοίρους και τους καταστρέφουν. Οι χοιροβοσκοί απομακρύνονται τρέχοντας για να σκορπίσουν τα νέα και όλος ο πληθυσμός συρρέει για να συναντήσει τον Ιησού. Οι δύο δαιμονισμένοι ήταν ο φόβος και ο τρόμος της περιοχής. Τώρα οι άνθρωποι αυτοί είναι ντυμένοι και έχοντας αποκτήσει τα λογικά τους κάθονται στα πόδια του Ιησού, ακούν τα λόγια Του και δοξολογούν το όνομα Εκείνου που τους θεράπευσε. Αυτοί όμως που παρακολουθούν τη θαυμάσια αυτή σκηνή δεν χαίρονται. Η απώλεια των χοίρων γι” αυτούς έχει μεγαλύτερη σημασία από την απελευθέρωση των αιχμαλώτων εκείνων του Σατανά. Τρομαγμένοι μαζεύονται γύρω από τον Ιησού και Τον παρακαλούν να απομακρυνθεί από τον τόπο τους. Εκείνος συγκαταβατικάδέχτηκε και πήρεαμέσως το πλοίο πουκατευθυνόταν στην απέναντι ακτή.

Εντελώς αντίθετα είναι τα αισθήματα των θεραπευ-μένων φρενοβλαβών. Αυτοί αποζητούν τη συντροφιά του Λυτρωτή τους. Στην παρουσία Του νοιώθουν ασφαλείς από τους δαίμονες που κατέστρεψαν τη ζωή τους και χαράμι [65] σαν την πιο όμορφη ανδρική ηλικία τους. Καθώς ο Ιησούς ετοιμάζεται να μπει στο πλοίο, εκείνοι ζυγώνουν πλάι του, γονατίζουν στα πόδια Του, και Τον παρακαλούν να μείνουν κοντά Του για να μπορούν να ακούν τα λόγια Του. Ο Ιησούς όμως τους ζητάει να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να διηγηθούν τα θαυμάσια πράγματα που ο Κύριος έκανε γι” αυτούς.

Εδώ υπήρχε ένα έργο γι” αυτούς να κάνουν: έπρεπε να πάνε σε ένα ειδωλολατρικό περιβάλλον και να μιλήσουν για τις ευλογίες που έλαβαν από τον Ιησού. Τους ήταν δύσκολο να αποχωρισθούν από το Σωτήρα. Μεγάλες δυσκολίες θα τους έβρισκαν ενώ θα συναναστρέφονταν τους ειδωλολάτρες συμπατριώτες τους. Και η μακρόχρονη απομόνωσή τους από την κοινωνία φαίνεται να τους καθιστά ακατάλληλους για το έργο αυτό. Μόλις όμως ο Χριστός τους υποδεικνύει το καθήκον τους, εκείνοι είναι έτοιμοι να υπακούσουν.

Όχι μόνο μίλησαν στις δικές τους οικογένειες και στους γείτονές τους για τον Ιησού, αλλά πήγαν και σε όλη την περιοχή της Δεκάπολης, διακηρύττοντας παντού τη δύναμή Του στο να σώζει και περιγράφοντας πως τους είχε ελευθερώσει από τα δαιμόνια.

Παρόλο που οι Γεργεσηνοί δεν δέχθηκαν τον Ιησού, Αυτός όμως δεν τους άφησε στο σκότος που είχαν διαλέξει. Όταν Του ζήτησαν να φύγει από τα μέρη τους, δεν είχαν ακούσει τα λόγια Του. Αγνοούσαν εκείνο που απέρριπταν. Γι” αυτό τους έστειλε το φως και μάλιστα με εκείνους που δεν μπορούσαν να αρνηθούν να Τον ακούσουν.

Ο Σατανάς λογάριαζε να χρησιμοποιήσει την απώλεια των χοίρων με το σκοπό να στρέψει τους ανθρώπους μακριά από το Σωτήρα και να ματαιώσει το κήρυγμα του Ευαγγελίου στην περιοχή εκείνη. Αλλά ακριβώς το περιστατικό αυτό ξεσήκωσε τη χώρα όπως τίποτε άλλο μπορούσε να την ξεσηκώσει και έστρεψε την προσοχή στο Χριστό. Ο ίδιος ο Σωτήρας είχε απομακρυνθεί οι άνθρωποι όμως που είχε θεραπεύσει παρέμειναν για να μαρτυρούν για τη [66] δύναμή Του. Εκείνοι που υπήρξαν οι μεσάζοντες του άρχοντα του σκότους, έγιναν κανάλια φωτός, απεσταλμένοι του Υιού του Θεού. Όταν ο Χριστός επέστρεψε στη Δεκάπολη, ο λαός συνέρρεε γύρω Του και, για τρείς ημέρες χιλιάδες από τη γύρω περιοχή άκουσαν το άγγελμα της σωτηρίας.

Οι δύο αποκατεστημένοι δαιμονισμένοι ήταν οι πρώτοι ιεραπόστολοι που ο Χριστός έστειλε να διδάξουν το Ευαγγέλιο στην περιοχή της Δεκάπολης. Οι άνθρωποι αυτοί πριν πολύ λίγο διάστημα είχαν ακούσει τα λόγια Του. Ούτε ένα κήρυγμα προερχόμενο από τα χείλη Του δεν είχε φθάσει στα αυτιά τους. Δεν ήταν ικανοί να διδάξουν το λαό όπως οι μαθητές που καθημερινά βρίσκονταν με το Χριστό. Μπορούσαν όμως να πουν αυτά που ήξεραν, αυτά που οι ίδιοι είχαν δει, ακούσει και αισθανθεί για τη δύναμη του Σωτήρα. Αυτό είναι εκείνο που μπορεί να κάνει ο καθένας του οποίου η καρδιά αγγίχθηκε από τη χάρη του Θεού. Αυτή είναι η μαρτυρία την οποία ζητάει ο Θεός και από έλλειψη της οποίας χάνεται ο κόσμος.

Το Ευαγγέλιο δεν πρέπει να παρουσιάζεται σαν μία άψυχη θεωρία, αλλά σαν μία ζωντανή δύναμη που μετα-βάλλει τη ζωή. Ο Θεός επιθυμεί να μαρτυρούν οι δούλοι Του το γεγονός ότι με τη χάρη Του οι άνθρωποι μπορούν να αποκτήσουν χριστόμορφο χαρακτήρα και να χαίρονται με τη διαβεβαίωση της μεγάλης Του αγάπης. Επιθυμεί να πιστοποιήσουμε το γεγονός ότι δεν μπορεί Εκείνος να είναι ικανοποιημένος παρά μόνο όταν όλοι όσοι δεχθούν τη σωτηρία θα επαναφερθούν και θα αποκατασταθούν στα ιερά τους προνόμια σαν γιοί και θυγατέρες Του.

Ακόμη και εκείνους που ακολούθησαν μία προσ-βλητική γι” Αυτόν πορεία στη ζωή, τους δέχεται χωρίς εξαίρεση. Όταν μετανοήσουν, τους χορηγεί το θεϊκό Του Πνεύμα και τους στέλνει στο στρατόπεδο των απίστων για να εξαγγείλουν την ευσπλαχνία Του. Ψυχές οι οποίες εξαχρειώθηκαν γινόμενες όργανα του Σατανά, μεταβάλ-λονται με τη δύναμη του Χριστού σε αγγελιοφόρους της [67] δικαιοσύνης και αποστέλλονται να διηγηθούν τι σπουδαία πράγματα ο Κύριος έκανε γι” αυτούς και πως τους ευσπλαχνίσθηκε.

«ΣΕ ΘΕΛΩ ΠΑΝΤΟΤΕ ΔΟΞΟΛΟΓΕΙ»

Η γυναίκα της Καπερναούμ είχε θεραπευθεί με το άγγιγμα της πίστης. Μετά από αυτό το συμβάν, ο Ιησούς ήθελεεκείνη να αναγνωρίσει την ευλογία που έλαβε. Τα δώρα που προσφέρει το ευαγγέλιο ούτε στα κλεφτά εξασφαλίζονται, ούτε στα κρυφά απολαμβάνονται.

«Σεις είσθε μάρτυρές Μου, λέγει Κύριος,
Και Εγώ ο Θεός.»

(Ησ. 43:12.)

Η από μέρους μας ομολογία της πιστότητάς Του αποτελεί το μέσον που διάλεξε ο Ουρανός για την αποκάλυψη του Χριστού στον κόσμο. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη χάρη Του όπως μας τη γνωστοποίησαν οι άγιοι άνθρωποι του παλιού καιρού. Ωστόσο, ακόμη πιο αποτελεσματική είναι η μαρτυρία της προσωπικής μας πείρας. Είμαστε μάρτυρες του Θεού όταν αποκαλύπτουμε με τη ζωή μας τη δράση μίας δύναμης που είναι θεϊκή. Η ζωή κάθε ατόμου είναι διαφορετική από τη ζωή όλων των άλλων και η εμπειρία του διαφέρει ουσιαστικά από τη δική τους. Ο Θεός επιθυμεί η δοξολογία μας που ανεβαίνει προς Αυτόν να φέρει τη σφραγίδα της εξατομίκευσης. Αυτές οι πολύτιμες ομολογίες που υμνούν τη δόξα της χάρης Του όταν συμβαδίζουν με μία χριστόμορφηζωή, ασκούν μία ακατανίκητη δύναμη η οποία ασκείται για τη σωτηρία των ψυχών.

Είναι συμφέρον μας να κρατούμε κάθε δώρημα του Θεού νωπό στη μνήμη μας. Με τον τρόπο αυτό η πίστη ενθαρρύνεται στο να ζητάει ή να λαβαίνει διαρκώς περισσότερα. Ενθαρρυνόμαστε περισσότερο με την παραμικρή ευλογία που εμείς οι ίδιοι δεχόμαστε από το [68] Θεό παρά με όλες τις περιγραφόμενες περιπτώσεις που διαβάζουμε για την πίστη και την πείρα των άλλων. Ο άνθρωπος που ανταποκρίνεται στη χάρη του Θεού θα μοιάζει με ποτιστικό κήπο. Θα απολαμβάνει την καλή του υγεία, θα υψώνει το φως του στο σκότος και η δόξα του Θεού θα καθρεφτίζεται επάνω του.

«Τι να ανταποδώσω εις τον Κύριον
Δια πάσας τας ευεργεσίας Αυτού τας προς εμέ;
Θέλω λάβει το ποτήριον της σωτηρίας
Και θέλω επικαλεσθεί το όνομα του Κυρίου.
Τας ευχάς μου θέλω αποδώσει εις τον Κύριον,
Τώρα ενώπιον παντός του λαού Αυτού.»

(Ψαλμ. 116:12-14.)

«Θέλω ψάλλει εις τον Κύριον ενόσω ζω
Θέλω ψαλμωδεί εις τον Θεόν μου ενόσω υπάρχω
Η εις Αυτόν μελέτη μου θέλει είσθαι γλυκεία-
Εγώ θέλω ευφραίνεσθαι εις τον Κύριον.»

(Ψαλμ.104:33-34.)

«Τις δύναται να κηρύξη τα κραταιά έργα του Κυρίου;
Να κάμη ακουστάς πάσας τας αινέσεις Αυτού;

(Ψαλμ. 106:2.)

«Επικαλείσθε το όνομα Αυτού-
Κάμετε γνωστά εν τοις λαοίς τα έργα Αυτού.
Ψάλλετε εις Αυτόνψαλμωδείτε εις Αυτόν.
Λαλείτε περί πάντων των θαυμασίων Αυτού.
Καυχάσθε εις το άγιον Αυτού όνομα-
Ας ευφραίνεται η καρδία των εκζητούντων τον Κύριον»

(Ψαλμ. 105:1-3.)

«Διότι το έλεός Σου είναι καλύτερον παρά την ζωήν-
[69]

Τα χείλη μου θέλουσι Σε επαινεί.
Ούτω θέλω Σε ευλογεί εν τη ζωή μου
Εν τω ονόματί Σου θέλω υψώνει τας χείρας μου.
Ως από πάχους και μυελού θέλει χορτασθεί η ψυχή μου
Και δια χειλέων αγαλλιάσεως θέλει υμνεί το στόμα μου,
Όταν σε ενθυμώμαι επί της στρωμνής μου,
Εις Σε μελετώ εν ταις φυλακαίς της νυκτός.
Επειδή εστάθης βοήθειά μου,
Δια τούτο υπό την σκιάν των πτερύγων Σου θέλω χαίρει.»

(Ψαλμ. 63:3-7.)

«Επί τον Θεόν ελπίζω δεν θέλω φοβηθή
Τι να μοι κάμη άνθρωπος;
Επάνω μου, Θεέ, είναι αι προς Σε ευχαί μου
Θέλω Σοι αποδίδει δοξολογίας.
Διότι ελύτρωσας την ψυχήν μου εκ του θανάτου,
Ουχί και τους πόδας μου εξ ολισθήματος,
Δια να περιπατώ ενώπιον του Θεού
Εν τω φωτί των ζώντων; »

(Ψαλμ. 56:11-13.)

«Εις Σε θέλω ψαλμωδεί εν κιθάρα, “Αγιε του Ισραήλ.
Θέλουσιν αγάλεσθαι τα χείλη μου όταν εις Σε ψαλμωδώ
Και η ψυχή μου την οποίαν ελύτρωσας.
Έτι δε και η γλώσσα μου όλην την ημέραν θέλει μελετά
Την δικαιοσύνην Σου.»

«Συ είσαι ... το θάρρος μου εκ νεότητάς μου . . .
Εις Σε θέλει είσθαι πάντοτε ο ύμνος Μου.»

(Ψαλμ. 71:22-24, 5-6.)

[70]

«Θέλω μνημονεύει το όνομά Σου εις πάσας τας γενεάς-
Δια τούτο οι λαοί θέλουσι Σε υμνεί.»

(Ψαλμ. 45:17.)

«ΔΩΡΕΑΝ ΕΛΑΒΕΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΔΟΤΕ»

Η πρόσκληση του Ευαγγελίου δεν πρέπει να περιορίζεται και να παρουσιάζεται σε μερικούς μόνο εκλεκτούς οι οποίοι νομίζομε ότι θα μας κάνουν την τιμή να τη δεχθούν. Η αγγελία πρέπει να δοθεί παντού. Όταν ο Θεός ευλογεί τα παιδιά Του δεν το κάνει μόνο για το δικό τους καλό, αλλά για το καλό του κόσμου. Χορηγεί τα δώρα Του με το σκοπό να τα πολλαπλασιάσομε μοιράζοντάς τα με τους άλλους.

Η Σαμαρείτισσα που μίλησε με τον Ιησού στο πηγάδι του Ιακώβ, μόλις γνωρίστηκε με το Σωτήρα έφερε και άλλους σ” Αυτόν. Αποδείχθηκε καλύτερη ιεραπόστολος από τους ίδιους τους μαθητές Του. Οι μαθητές δεν έβλεπαν τίποτε στη Σαμάρεια που να την παρουσίαζε για ελπιδοφόρο αγρό. Οι σκέψεις τους συγκεντρώνονταν σ” ένα μεγάλο έργο μελλοντικό. Δεν έβλεπαν ότι εκεί γύρω τους υπήρχε έτοιμος ο θερισμός. Με τις προσπάθειες όμως της γυναίκας που περιφρονούσαν, ολόκληρη η πόλη βγήκε να ακούσει τον Ιησού. Αυτή έφερε αμέσως το φως στους συμπατριώτες της.

Η γυναίκα αυτή απεικονίζει το πως ενεργεί έμπρακτα η πίστη προς το Χριστό. Κάθε καινούργιος μαθητής είναι ένας νεογέννητος ιεραπόστολος για τη βασιλεία του Θεού. Μόλις γνωρισθεί με το Σωτήρα, επιθυμεί να Τον γνωρίσει και στους άλλους. Η αλήθεια που σώζει και αγιάζει δεν μπορεί να κρυφτεί στην καρδιά. Όποιος πίνει από το νερό της ζωής γίνεται πηγή ζωής. Ο παραλήπτης μεταβάλλεται σε μεταδότη. Η χάρη του Χριστού στην ψυχή είναι σαν την πηγή στην έρημο που πηγάζει για να δροσίζει όλους και να κάνει τους ετοιμοθάνατους να θέλουν να πιούν από το νερό της ζωής. Κάνοντας το έργο [71] αυτό δεχόμαστε μεγαλύτερη ευλογία παρά αν εργαζόμαστε μόνο για να επωφεληθούμε εμείς οι ίδιοι. Με το να εργαζόμαστε για να διαδώσουμε τις αγαθές αγγελίες της σωτηρίας,βοηθάμε να έρθουμεπλησιέστερα στο Σωτήρα.

Γι” αυτούς που δέχονται τη χάρη Του ο Κύριος λέγει: «Θέλω καταστήσει ευλογίαν αυτά και τα πέριξ του όρους Μου, και θέλω καταβιβάζει την βροχήν εν τω καιρώ αυτής βροχή ευλογίας θέλει είσθαι. » (Ιεζ. 34:26.)

«Κατά την τελευταίαν ημέραν την μεγάλην της εορτής ίστατο ο Ιησούς και έκραξε λέγων Εάν τις διψά, ας έρχηται προς Εμέ και ας πίνη. Όστις πιστεύει εις Εμέ, καθώς είπεν η Γραφή, ποταμοί ύδατος ζώντος θέλουσι ρεύσει εκ της κοιλίας αυτού.» (Ιωάν. 7:37-38.)

Αυτοί που παίρνουν πρέπει να μεταδίδουν στους άλλους. Από παντού γίνονται εκκλήσεις για βοήθεια. Ο Θεός καλεί τους ανθρώπους να εξυπηρετούν με προθυμία τους συνανθρώπους τους. Απέθαντα στεφάνια μέλλουν να αποκτηθούν. Η βασιλεία των Ουρανών μέλλει να κερδηθεί. Ο κόσμος που χάνεται στην άγνοια πρέπει να φωτισθεί.

«Δεν λέγετε σεις ότι τέσσαρες μήνες είναι έτι και ο θερισμός έρχεται; Ιδού, σας λέγω, Υψώσατε τους οφθαλμούς σας και ίδετε τα χωράφια, ότι είναι ήδη λευκά προς θερισμόν. Και ο θερίζων λαμβάνει μισθόν και συνάγει καρπόν εις ζωήν αιώνιον.» (Ιωάν. 4:35-36.)

Τρία ολόκληρα χρόνια οι μαθητές είχαν μπροστά τους το θαυμάσιο παράδειγμα του Ιησού. Καθημερινά περπατούσαν και συνομιλούσαν μ” Αυτόν, ακούοντας τα μειλίχια λόγια Του προς τους κουρασμένους και τους φορτισμένους, παρατηρώντας τις εκδηλώσεις της δύναμής Του προς τους άρρωστους και τους βασανισμένους. Όταν ήρθε ο καιρός να τους αφήσει, τους χορήγησε χάρη και δύναμη να συνεχίσουν το έργο στο όνομά Του. Έπρεπε να σκορπίσουν μακριά το φως του Ευαγγελίου Του, του Ευαγγελίου της αγάπης και της θεραπείας. Και ο Σωτήρας υποσχέθηκε ότι η παρουσία Του θα ήταν πάντοτε μαζί τους. Μέσω του Αγίου Του Πνεύματος θα βρίσκονταν [72] πλησιέστερα ακόμη σ” αυτούς από ότι ότανΕκείνος βάδιζε ορατός ανάμεσα στους ανθρώπους.

Το έργο που έκαναν οι μαθητές πρέπει να κάνουμε και εμείς. Ο κάθε Χριστιανός πρέπει να καταστεί ιεραπό-στολος. Με συμπάθεια και ευσπλαχνία πρέπει να εξυπηρε-τούμε αυτούς που χρειάζονται βοήθεια, προσπαθώντας με προθυμία να ελαφρύνομε τα δεινά της πάσχουσας ανθρω-πότητας.

Όλοι μπορούν να βρουν κάτι να κάνουν. Κανείς δεν πρέπει να αισθάνεται ότι δεν υπάρχει θέση όπου να μπορεί να εργασθεί για το Χριστό. Ο Σωτήρας συνταυτίζεται με κάθε άτομο της ανθρώπινης φυλής. Έγινε μέλος της επίγειας οικογένειας για να μπορέσουμε εμείς να γίνομε μέλη της επουράνιας οικογένειας. Είναι ο Υιός του ανθρώπου και με αυτό γίνεται αδελφός του κάθε γιού και της κάθε θυγατέρας του Αδάμ. Οι οπαδοί Του δεν χρειάζεται να αισθάνονται ότι πρέπει να απομονωθούν από τον υπόλοιπο κόσμο που χάνεται γύρω τους. Αποτελούν μέρος του μεγάλου δικτύου της ανθρωπότητας και ο ουρανός τους βλέπει σαν αδελφούς και αδελφές καθώς και σαν αγίους.

Αμέτρητα εκατομμύρια ανθρωπίνων υπάρξεων ζώντας μέσα στην ασθένεια, στην άγνοια και στην αμαρτία δεν έχουν ούτε καν ακούσει ποτέ για την αγάπη του Χριστού γι” αυτούς. Αν αλλάζαμε τη θέση μας με τη δική τους, τι θα θέλαμε τότε να κάνουν αυτοί για μας; Αυτό ακριβώς, όσο εξαρτάται από τη δύναμή μας, οφείλουμε να κάνουμε εμείς γι” αυτούς. Ο χριστιανικός κανόνας της ζωής βάση του οποίου ο καθένας μας πρόκειται να δικαιωθεί ή να κατακριθεί στην τελικήκρίση είναι: «Πάντα όσα αν θέλητε να κάμνωσιν εις εσάς οι άνθρωποι, ούτω και σεις κάμνετε εις αυτούς. » (Ματθ. 7:12.)

Για οποιοδήποτε πλεονέκτημα έχουμε έναντι των άλλωνμόρφωση ή καλλιέργεια, ευγένεια του χαρακτήρα, χριστιανική αγωγή, θρησκευτική πείραθεωρούμαστε «το δέοντυχεροί» έναντι αυτών που έχουν ευνοηθεί [73] λιγότερο από εμάς. Και όσο εξαρτάται από τη δύναμή μας, οφείλομε να τους υπηρετήσουμε. Αν είμαστε δυνατοί, οφείλουμε να βαστάζομε τα χέρια των αδυνάτων.

Οι ένδοξοι άγγελοι που παντοτινά βλέπουν το πρόσωπο του ουράνιου Πατέρα χαίρονται να υπηρετούν τα μικρά πλάσματά Του. Οι άγγελοι είναι πάντοτε παρόντες εκεί όπου χρειάζονται περισσότερο, στο πλευρό εκείνων οι οποίοι αγωνίζονται με σκληρό αγώνα κατά του εγώ και των οποίων το περιβάλλον είναι τρομερά αποθαρρυντικό. Αδύναμες, τρεμάμενες ψυχές που παρουσιάζουν πολλά απαράδεκτα στοιχεία του χαρακτήρα, συγκεντρώνουν το ιδιαίτερο ενδιαφέρον τους. Εκείνο που οι εγωιστικές ανθρώπινες καρδιές θεωρούν ταπεινωτική υπηρεσία, να εξυπηρετούν δηλαδήαυτούς που είναι εξαθλιωμένοι και από πάσης πλευράς κατώτεροι χαρακτήρες, αποτελεί το έργο των αγνών, αναμάρτητων υπάρξεων προερχομένων από τις επουράνιες αυλές.

Ο Ουρανός δεν θεωρείτο από το Χριστό τόπος επιθυμητός, ενώ εμείς ήμασταν χαμένοι. Εγκατέλειψε τις ουράνιες αυλές για μια επίμομφη, προσβλητική ζωή και για ένα επαίσχυντο θάνατο. Εκείνος που υπήρξε πλούσιος σε ανυπολόγιστους ουράνιους θησαυρούς έγινε φτωχός για να πλουτίσουμε εμείς με τη δική Του φτώχεια. Πρέπει να βαδίσομε στο μονοπάτι όπου Εκείνος βάδισε.

Όποιος γίνεται παιδί του Θεού πρέπει στο εξής να θεωρεί τον εαυτό του σαν ένα κρίκο της αλυσίδας που χαμήλωσε για να σώσει τον κόσμο, σαν ένα με το Χριστό στο σχέδιό της ευσπλαχνίας Του. Έτσι θα προχωρεί μαζί Του στο να ζητήσει και να σώσει το απολωλός.

Πολλοί το θεωρούν μεγάλο προνόμιο να επισκέπτονται τα μέρη της επίγειας ζωής του Χριστού, να περπατούν εκεί όπου Εκείνος περπάτησε, να αντικρύσουν τη λίμνη πλάι στην οποία Του άρεσε να διδάσκει και τους λόφους και τις πεδιάδες πάνω στις οποίες τα μάτια Του τόσο συχνά ξεκουράζονταν. Δεν χρειάζεται όμως να πάμε στη Ναζαρέτ, στην Καπερναούμ, ή στη Βηθανία προκειμένου [74] να βαδίσομε στα ίχνη του Ιησού. Τα ίχνη Του θα τα ανακαλύψομε πλάι στο κρεβάτι του αρρώστου, μέσα στα χαμόσπιτα της φτωχολογιάς, στα στριμωχτά σοκάκια των μεγαλουπόλεων και σε κάθε μέρος όπου υπάρχουν ανθρώπινες καρδιές που χρειάζονται παρηγοριά.

Πρέπει να θρέψομε τους νηστικούς, να ντύσομε τους γυμνούς, να παρηγορήσομε τους πάσχοντες και τους καταδυναστευομένους. Πρέπει να εξυπηρετήσομε τους απεγνωσμένους και να εμπνεύσουμε την ελπίδα στους απελπισμένους.

Η αγάπη του Χριστού, εκδηλωμένη με την αφίλαυτη υπηρεσία, είναι αποτελεσματικότερη στο να επανορθώσει τον κακοποιό από ότι το σπαθί της δικαιοσύνης. Τα μέσα αυτά είναι απαραίτητα για να τρομοκρατήσουν τον παραβάτη του νόμου, αλλά ο καλόψυχος ιεραπόστολος μπορεί να κάνει περισσότερο από αυτό. Συχνά η καρδιά που σκληραίνεται με την επίπληξη, μαλακώνει με την αγάπη του Χριστού.

Ο ιεραπόστολος μπορεί όχι μόνο να ανακουφίσει από τις σωματικές αρρώστιες, αλλά επίσης να οδηγήσει τον αμαρτωλό στο Μεγάλο Γιατρό ο οποίος είναι σε θέση να καθαρίσει την ψυχή από τη λέπρα της αμαρτίας. Μέσω των δούλων Του, ο Θεός επιθυμεί να ακούσουν τη φωνή Του οι άρρωστοι, οι δυστυχισμένοι και οι κατεχόμενοι από τα πονηρά πνεύματα. Μέσω των ανθρωπίνων παραγόντων επιθυμεί να καταστεί ο Παρηγορητής εκείνος που ο κόσμος δεν γνωρίζει.

Ο Σωτήρας πρόσφερε την πολύτιμη ζωή Του με το σκοπό να ιδρύσει μία Εκκλησία που να είναι ικανή να συνδράμει τους πάσχοντες, τους θλιμμένους και όσους δοκιμάζονται απ” τον πειρασμό. Μία ομάδα πιστών μπορεί να είναι φτωχοί, αμόρφωτοι και άγνωστοι. Και όμως με τη χάρη του Χριστού μπορούν να κάνουν το σπίτι, την κοινότητα, ακόμη και τις «επέκεινα περιοχές» ένα έργο του οποίου τα αποτελέσματα να φθάσουν στην αιωνιότητα. [75]

Τα ακόλουθα λόγια δεν απευθύνονται λιγότερο στους σημερινούς οπαδούς του Χριστού από ότι απευθύνονταν στους πρώτους μαθητές: «Εδόθη εις Εμέ πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης. Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη. » «Υπάγετε εις όλον τον κόσμον και κηρύξατε το ευαγγέλιον εις όλην την κτίσιν. » (Ματθ. 28:18-19, Μάρκ. 16:15.)

Και σ” εμάς επίσης δίνεται η υπόσχεση της παρουσίας Του: «Ιδού Εγώ είμαι μεθ” υμών πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος. » (Ματθ. 28:20.)

Σήμερα δεν συνωστίζονται περίεργα πλήθη σε ερημικά μέρη για να δουν και να ακούσουν το Χριστό. Η φωνή Του δεν ακούγεται στους κοσμοβριθείς δρόμους. Δεν ακούγονται κραυγές στα πεζοδρόμια: «Ιησούς ο Ναζωραίος διαβαίνει.» (Λουκ. 18:37.) Και όμως ο λόγος αυτός είναι σήμερα αληθινός. Ο Χριστός βαδίζει αόρατος στους δρόμους μας. Έρχεται στα σπίτια μας με ευσπλαχνικά μηνύματα. Περιμένει να συνεργασθεί με όλους όσους ζητούν να προσφέρουν υπηρεσία στο όνομά Του. Βρίσκεται ανάμεσά μας για να θεραπεύσει και να ευλογήσει αν Τον δεχθούμε.

«Ούτω λέγει Κύριος• Εν καιρώ δεκτώ επήκουσά σου και εν ημέρα σωτηρίας σε εβοήθησα και θέλω σε διαφυλάξει και θέλω σε δώσει εις διαθήκην των λαών, δια να ανορθώσης την γην, να κληροδοτήσης κληρονομιάς ηρημωμένας• λέγων προς τους δέσμιους, Εξέλθετε• προς τους εν σκότει, Ανακαλύφθητε. » (Ησ. 49:8.)

«Πόσον ωραίοι είναι επί των ορέων οι πόδες του ευαγγελιζομένου, του κηρύττοντος ειρήνην του ευαγγελιζομένου αγαθά, του κηρύττοντος σωτηρίαν, του λέγοντος προς την Σιών, Ο Θεός σου βασιλεύει.» (Ησ. 52:7.)

«Αλαλάξατε, ευφράνθητε ομού, ηρημωμένοι τόποι . . . διότι ο Κύριος παρηγόρησε τον λαόν Αυτού. ... Ο Κύριος εγύμνωσε τον άγιον βραχίονα Αυτού ενώπιον πάντων των εθνών και πάντα τα πέρατα της γης θέλουσιν ιδεί την σωτηρίαν του Θεού ημών.» (Εδ. 9-10.) [76]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 7—ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΙ ΘΕΪΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

Ασχολούμενος με τη θεραπεία, ο γιατρός οφείλει να συνεργάζεται με το Χριστό. Ο Σωτήρας φρόντιζε τόσο για το σώμα όσο και για την ψυχή. Το Ευαγγέλιο που δίδασκε ήταν ένα μήνυμα πνευματικής ζωής και φυσικής αποκατάστασης. Η απελευθέρωση από την αμαρτία και η θεραπεία της αρρώστιας είναι συνδεμένες. Η ίδια υπηρεσία έχει ανατεθεί στο χριστιανό γιατρό. Πρέπει να συνδεθεί με το Χριστό για να ανακουφίσει τόσο τις φυσικές όσο και τις πνευματικές ανάγκες των συνανθρώπων του. Πρέπει να καταστεί αγγελιοφόρος ευσπλαχνίας για τους ασθενείς, προσκομίζοντας τους τη θεραπεία τόσο για το προσβεβλημένο από την αρρώστια σώμα, όσο και για την κατατρυχόμενη από την αμαρτία ψυχή.

Ο Χριστός είναι η πραγματική κεφαλή του ιατρικού επαγγέλματος. Ως Αρχίατρος Αυτός στέκεται στο πλευρό κάθε θεοφοβούμενου θεράποντα γιατρού ο οποίος εργάζεται για να ανακουφίσει την ανθρώπινη δυστυχία. Ενώ ο γιατρός χρησιμοποιεί φυσικά μέσα για τις σωματικές αρρώστιες, οφείλει να υποδεικνύει στους ασθενείς του Εκείνον ο οποίος είναι σε θέση να ανακουφίσει από τις αρρώστιες της ψυχής όπως και του σώματος. Εκείνο για την επιτέλεση του οποίου οι γιατροί είναι σε θέση να προσφέρουν μόνο βοήθεια, ο Χριστός μπορεί να το ολοκληρώσει. Εκείνοι προσπαθούν να βοηθήσουν στο θεραπευτικό έργο που ασκεί η φύση. Αλλά ο ίδιος ο Χριστός είναι ο θεραπευτής. Ο γιατρός προσπαθεί να διατηρήσει τη ζωή. Ο Χριστός χορηγεί τη ζωή. [77]

Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

Με τα θαύματά Του ο Χριστός απεκάλυψε τη δύναμη που ενεργεί συνεχώς για το καλό του ανθρώπου, για τη συντήρησή του και για τη θεραπεία του. Με τους συντελεστές της φύσης ο Θεός εργάζεται από μέρα σε μέρα, από ώρα σε ώρα, από στιγμή σε στιγμή για να μας διατηρήσει στη ζωή, να μας ενισχύσει και να μας συνδράμει. Όταν ένα οποιοδήποτε μέρος του σώματος προσβάλλεται, η θεραπευτική διαδικασία αρχίζει αμέσως. Οι φυσικοί παράγοντες τίθενται σε λειτουργία για να αποκαταστήσουν την υγεία. Αλλά η δύναμη που εργάζεται μέσω των παραγόντων αυτών είναι η δύναμη του Θεού. Κάθε δύναμη που χορηγεί ζωή προέρχεται από Αυτόν. Όταν αναρρώνει κανείς από την αρρώστια, ο Θεός είναι Εκείνος που τον αποκαθιστά στην υγεία.

Η αρρώστια, ο πόνος και ο θάνατος είναι το έργο μιας ανταγωνιστικής δύναμης. Ο Σατανάς είναι ο καταστροφέας. Ο Θεός είναι ο επανορθωτής.

Τα λόγια που ειπώθηκαν στον λαό του Ισραήλ αληθεύουν και σήμερα γι” αυτούς που επανακτούν τη σωματική και την πνευματική τους υγεία: «Εγώ είμαι ο Κύριος ο θεραπεύων σε. » (Εξ. 15:26.)

Η επιθυμία του Θεού για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη εκφράζεται με τα ακόλουθα λόγια: «Αγαπητέ, κατά πάντα εύχομαι να ευοδούσαι και να υγιαίνης, καθώς ευοδούται η ψυχή σου.» (Γ” Ιωάν. 2.)

Αυτόν υπονοούν τα λόγια:

«Τον συγχωρούντα τας ανομίας σου
Τον ιατρεύοντα πάσας τας αρρώστιας σου
Τον λυτρώνοντα εκ της φθοράς την ζωήν σου
Τον στεφανούντα σε με έλεος και οικτιρμούς.»

(Ψαλμ. 103:3-4.) [78]

Όταν ο Χριστός θεράπευε τις ασθένειες, σε πολλούς από τους αρρώστους έκανε την ακόλουθη σύσταση: «Μηκέτι αμάρτανε, δια να μη σοι γίνη τι χειρότερον. » (Ιωάν. 5:14.)

Με αυτό δίδασκε ότι οι ίδιοι ήταν υπεύθυνοι για τις αρρώστιες τους, παραβαίνοντας τους νόμους του Θεού και ότι η υγεία διατηρείται μόνο με την υπακοή σ” αυτούς.

Ο γιατρός οφείλει να διδάξει τους ασθενείς του ότι πρέπει να συνεργάζονται με το Θεό για την αποκατάσταση της υγείας τους. Ο γιατρός πιστοποιεί συνεχώς το γεγονός ότι η αρρώστια είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας. Γνωρίζει ότι οι νόμοι της φύσης, το ίδιο όπως και οι εντολές του Δεκαλόγου έχουν θεία προέλευση και ότι μόνο υπακούοντας αυτούς η υγεία μπορεί να αποκατασταθεί ή να διατηρηθεί. Βλέπει ότι πολλοί υποφέρουν εξαιτίας βλαβερών συνηθειών και ότι θα μπορούσαν να επαναφέρουν την υγεία τους εάν έκαναν ότι τους είναι δυνατό για την επανόρθωσή της. Τους χρειάζεται να διδαχθούν ότι κάθε συνήθεια που φθείρει τις σωματικές, πνευματικές ή ψυχικές δυνάμεις είναι αμαρτία και ότι η υγεία εξασφαλίζεται μόνο με την υπακοή στους νόμους που θέσπισε ο Θεός για το γενικό καλό της ανθρωπότητας.

Όταν ο γιατρός έχει να κάνει με κάποιον ο οποίος υποφέρει από μία ασθένεια που οφείλεται σε ακατάλληλες συνήθειες που αυτός ακολουθεί —δηλαδή τρώγοντας, πίνοντας ή και με άλλες κακές έξειςκαι παρόλα αυτά παραμελεί να του το πει, τότε βλάπτει το συνάνθρωπό του. Οι μέθυσοι, οι μανιακοί, οι φιλήδονοι, όλοι αυτοί οι τύποι παρέχουν στο γιατρό την ευκαιρία να αποφανθεί καθαρά και ανεπιφύλακτα ότι τα βάσανά τους είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας. Όσοι κατανοούν τις αρχές που διέπουν τη ζωή θα πρέπει να επιδοθούν στα σοβαρά στο να καταπολεμούν τις αιτίες που προκαλούν τις ασθένειες. Όταν παρακολουθεί τον αδιάκοπο αγώνα με τον πόνο, όταν εργάζεται διαρκώς για να ανακουφίσει τους πάσχοντες, [79] πως μπορεί ποτέ ο γιατρός να σιωπήσει; Μπορεί να θεωρηθεί ευεργέτης και φιλάνθρωπος όταν δεν συνιστά την απόλυτη εγκράτεια σαν γιατρειά για την αρρώστια;

Ας γίνει από όλους αντιληπτό ότι η τήρηση των εντολών του Θεού οδηγεί στη διατήρηση της ζωής. Ο Θεός θέσπισε τους νόμους της φύσης, αλλά οι νόμοι Του αυτοί δεν είναι αυθαίρετες απαιτήσεις. Με το κάθε «Μη» είτε του φυσικού είτε του ηθικού νόμου, εξυπακούεται κάποια υπόσχεση. Αν συμμορφωθούμε με αυτό, η ευλογία θα ακολουθήσει τα βήματά μας. Ο Θεός ποτέ δεν μας εξαναγκάζει να κάνομε το σωστό, αλλά προσπαθεί να μας σώσει από το κακό και να μας οδηγήσει στο καλό.

Ας δοθεί προσοχή στους νόμους που διδάχθηκαν στο λαό του Ισραήλ. Ο Θεός τους έδωσε σαφή καθοδήγηση σχετικά με τις βιοτικές τους συνήθειες. Τους κατέστησε γνωστούς τους νόμους που αφορούσαν τόσο τη σωματική όσο και την πνευματική τους ευημερία. Και αν υπάκουαν, τους διαβεβαίωνε: «Θέλει αφαιρέσει από σου ο Κύριος πάσαν ασθένειαν.» (Δευτ. 7:15.) «Θέσατε τας καρδίας σας εις πάντας τους λόγους τους οποίους Εγώ σήμερον διαμαρτύρομαι προς εσάς. » «Διότι είναι ζωή εις τους ευρίσκοντας αυτά [τα λόγια] και ίασις εις πάσαν αυτών την σάρκα.» (Δευτ. 32:46, Παρ. 4:22.)

Ο Θεός επιθυμεί να φθάσουμε στο μέτρο της τελειό-τητας την οποία κατέστησε εφικτή για μας η δωρεά του Χριστού. Μας καλεί να κάνομε ορθή επιλογή, να συνενωθούμε με τους ουράνιους πράκτορες, να υιοθετήσουμε αρχές που να αποκτήσουν μέσα μας τη θεϊκή εικόνα. Τόσο στο γραπτό λόγο Του, όσο και στο βιβλίο της φύσης έχει αποκαλύψει τις αρχές της ζωής. Έχουμε το καθήκον να αποκτήσουμε τη γνώση των αρχών αυτών και με την υπακοή να συνεργασθούμε μαζί Του για την αποκατάσταση της σωματικής και της πνευματικής υγείας. Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν ότι τα ευλογημένα αποτελέσματα της υπακοής μπορούν να γίνουν ολοκληρω [80] τικά δικά τους μόνο όταν δεχθούν τη χάρη του Χριστού. Αυτή είναι που δίνει στον άνθρωπο τη δύναμη να υπακούει τους νόμους του Θεού. Αυτή είναι που τον κάνειικανό να σπάσει τα δεσμά των κακών έξεων. Αυτή είναι η μοναδική δύναμη που μπορεί να τον καταστήσει ακλόνητο στο σωστό δρόμο και να τον διατηρήσει σ” αυτόν.

Όταν το Ευαγγέλιο γίνεται δεκτό με όλη την αγνότητα και δύναμή του, γίνεται θεραπεία των ασθενειών που οφείλονται στην αμαρτία. Ο Ήλιος της Δικαιοσύνης εγείρεται «με ίασιν εν ταις πτέρυξιν Αυτού.» (Μαλ. 4:2.) Από όλα όσα ο κόσμος αυτός προσφέρει τίποτε δεν μπορεί ποτέ να γιατρέψει μία ραγισμένη καρδιά, να μεταδώσει την ειρήνη του πνεύματος, να σηκώσει τις έγνοιες ή να εξαφανίσει την αρρώστια. Φήμη, ευφυΐα, τάλαντα, όλα αυτά είναι ανίκανα να φαιδρύνουν τη θλιμμένη καρδιά ή να επανορθώσουν τη καταστραμμένη ζωή. Η μόνη ελπίδα του ανθρώπου είναι η ενοικούσα δύναμη του Θεού στην ψυχή.

Η αγάπη με την οποία εμποτίζει ο Χριστός ολόκληρη την ύπαρξη, είναι μία αναζωογονητική δύναμη. Εγγίζει κάθε ζωτικό παράγοντατο μυαλό, την καρδιά, τα νεύραμε θεραπεία. Από αυτή οι κυριότερες ενέργειες της ύπαρξης παρακινούνται σε δράση. Ελευθερώνει την ψυχή από την ενοχή και τη θλίψη, την αγωνία και την έγνοια που κατασυντρίβουν τις δυνάμεις της ζωής. Σκορπάει τη γαλήνη και την αταραξία. Σταλάζει στην καρδιά μία χαρά που τίποτε στη Γη δεν μπορεί να καταστρέψει -τη χαρά του Αγίου Πνεύματοςχαρά που σκορπίζει υγεία και ζωή.

Τα λόγια του Σωτήρα μας: «Έλθετε προς Με . . . και Εγώ θέλω σας αναπαύσει» (Ματθ. 11:28,) καθιστούν τη συνταγή για τις σωματικές, τις πνευματικές και τις ψυχικές παθήσεις. Παρόλο που οι άνθρωποι προκαλούν οι ίδιοι τα βάσανά τους με τα λάθη που κάνουν, Εκείνος τους λυπάται. Σ” Εκείνον μπορούν να βρουν βοήθεια. Θα [81] κάνει μεγάλα πράγματα γι” αυτούς που Τον εμπιστεύονται.

Παρόλο που επί αιώνες η αμαρτία κρατάει γερά κάτω από το πέλμα της την ανθρώπινη φυλή, παρόλο που με τις ψευτιές και τα επινοήματά του ο Σατανάς έριξε τη μαύρη σκιά της διαστροφής του πάνω στο λόγο του Θεού και έκανε τους ανθρώπους να αμφιβάλλουν για την αγαθότητά Του, μολαταύτα η ευσπλαχνία και η αγάπη του Πατέρα δεν έπαυσαν να κατευθύνονται με πλουσιοπάροχα ρεύματα προς τη Γη. Αν οι άνθρωποι άνοιγαν την ψυχή τους προς τον Ουρανό δείχνοντας ευγνωμοσύνη για τα δώρα του Θεού, ένας χείμαρρος ιαματικής δύναμης θα έρρεε μέσα σ” αυτές.

Ο γιατρός που επιθυμεί να είναι αναγνωρισμένος συνεργάτης του Χριστού θα καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να γίνει αποδοτικότερος σε κάθε φάση της εργασίας του. Θα μελετάει προσεκτικά προκειμένου να είναι σε θέση να αντιμετωπίζει κατάλληλα τις ευθύνες του επαγγέλματος του και θα επιδιώκει διαρκώς να φθάσει σε ανώτερα ιδανικά, ζητώντας περισσότερη γνώση, μεγαλύτερη επιδεξιότητα και οξύτερη διορατικότητα. Κάθε γιατρός πρέπει να αναγνωρίζει ότι όποιος κάνει τη δουλειά του ασυνείδητα δεν βλάπτει μόνο τους ασθενείς, αλλά αδικεί και τους συναδέλφους του. Ο γιατρός που μένει ικανοποιημένος με περιορισμένες γνώσεις και απόδοση δεν υποτιμά μόνο το ιατρικό επάγγελμα, αλλά και στερεί την τιμή από το Χριστό, το μεγάλο Αρχίατρο.

Αυτοί που διαπιστώνουν ότι είναι ακατάλληλοι για το ιατρικό επάγγελμα, θα πρέπει να διαλέξουν κάποια άλλη εργασία. Αυτοί που προσαρμόζονται κατάλληλα στη φροντίδα των ασθενών, αλλά διαθέτουν περιορισμένη μόρφωση και ιατρικές γνώσεις, καλά θα κάνουν να αναλάβουν τα απλούστερα καθήκοντα του επαγγέλματος, προσφέροντας πιστά τις υπηρεσίες τους ως νοσοκόμοι. Εργαζόμενοι υπομονητικά κάτω από την επίβλεψη επιδέξιων γιατρών, μπορούν να αυξήσουν συνεχώς τις γνώσεις [82] τους και εκμεταλλευόμενοι την ευκαιρία για απόκτηση γνώσεων, μπορεί να αναδειχθούν με τον καιρό κατάλληλοι για την εξάσκηση της ιατρικής. Οι νεώτεροι γιατροί, «όντες συνεργοί Αυτού [του Μεγάλου Ιατρού],» δεν πρέπει να δεχθούν «την χάριν του Θεού ματαίως,» . . . «αλλά μη δίδοντες ουδέν πρόσκομμα κατ” ουδέν, δια να μη προσαφθή μώμος εις την διακονίαν [των ασθενών,] αλλά εν παντί συνιστώντες εαυτούς ως υπηρέται Θεού. » (Β ’, ρ. 6:1-4.)

Η πρόθεση του Θεού για μας είναι να προχωρούμε διαρκώς προς τα εμπρός. Ο πραγματικός γιατρός ιεραπό-στολος θα παρουσιάζει διαρκή βελτίωση στην εξάσκηση του επαγγέλματος του. Χριστιανοί γιατροί προικισμένοι με ιδιαίτερα ταλέντα πρέπει να αναζητούνται και να ενθαρρύνονται να αναλάβουν να υπηρετήσουν το Θεό σε μέρη όπου μπορούν να εκπαιδεύσουν και να καταρτίσουν άλλους να γίνουν γιατροί ιεραπόστολοι.

Ο γιατρός πρέπει να συγκεντρώνει στην ψυχή του το φώς του λόγου του Θεού. Πρέπει συνεχώς να αυξάνει στη χάρη του Χριστού. Γι” αυτόν η θρησκεία δεν πρέπει να είναι μία κάποια επιρροή ανάμεσα στις άλλες. Πρέπει να είναι η επιρροή η οποία κυριαρχεί πάνω σε όλες τις άλλες. Πρέπει να παρακινείται από ανώτερα και αγιασμένα,ισχυρά κίνητρα επειδή προέρχονται από Εκείνον ο οποίος έδωσε τη ζωή Του για να μας εξασφαλίσει τη δύναμη να υπερνικήσομε το κακό.

Αν ο γιατρός με πίστη και φιλοπονία αγωνίζεται να φανεί αποδοτικός στον τομέα του επαγγέλματος του, αν καθιερώνει τον εαυτό του στην υπηρεσία του Χριστού και διαθέτει καιρό για αυτοέλεγχο, θα κατανοήσει πως να επωφεληθεί από τα μυστήρια της ιερής του κλήσης. Μπορεί να αυτοπειθαρχηθεί και να αυτοδιδαχθεί με τέτοιον τρόπο, ώστε όλοι όσοι υπάγονται στη σφαίρα της επιρροής του να παρατηρούν την υπεροχή της μόρφωσης και της σύνεσης που αποκτά εκείνος ο οποίος συνδέεται με το Θεό της σοφίας και της δύναμης. [83]

Σε κανένα άλλο τομέα δεν απαιτείται στενότερη συσχέτιση με το Χριστό από ότι στο έργο του γιατρού. Αυτός που θέλει να ασκεί σωστά τα ιατρικά του καθήκοντα, οφείλει κάθε μέρα και κάθε ώρα να ζει τη χριστιανική ζωή. Η ζωή του αρρώστου βρίσκεται στα χέρια του γιατρού. Μία απρόσεκτη διάγνωση, μία λαθεμένη συνταγή σε μία σοβαρή περίπτωση, ή μία αδέξια κίνηση του χεριού σε μία εγχείρηση, ακόμη και κατά ένα χιλιοστόμετρο, μπορεί να θυσιάσει μία ζωή, να στείλει μία ψυχή στην αιωνιότητα. Πόσο τρομακτική είναι η σκέψη αυτή! Πόσο σπουδαίο να βρίσκεται ο γιατρός πάντοτε κάτω από τον έλεγχο του θεϊκού Γιατρού!

Ο Σωτήρας προθυμοποιείται να βοηθήσει όλους όσους απευθύνονται σ” Αυτόν για σοφία και διαύγεια πνεύματος. Και ποιός χρειάζεται σοφία και διαύγεια πνεύματος περισσότερο από το γιατρό από τις αποφάσεις του οποίου τόσα πολλά εξαρτώνται; Αυτός που πασχίζει να παρατείνει τη ζωή ας αποβλέπει με πίστη στο Χριστό ώστε Εκείνος να κατευθύνει την κάθε του κίνηση. Ο Σωτήρας θα του χορηγήσει τη διακριτικότητα και την επιτηδειότητα που απαιτεί η αντιμετώπιση δύσκολων περιπτώσεων.

Θαυμάσιες ευκαιρίες παρουσιάζονται σ” αυτούς που αναλαμβάνουν την περιποίηση των ασθενών. Από όλες τις προσπάθειες που οι άλλοι καταβάλλουν για την ανακούφιση των αρρώστων, πρέπει αυτοί να κατανοήσουν ότι ο γιατρός είναι εκείνος που προσπαθεί να τους βοηθήσει να συνεργασθούν με το Θεό για την καταπολέμηση της αρρώστιας. Βοηθείστε τους να νοιώθουν ότι σε κάθε βήμα που κάνουν σύμφωνα με τους νόμους του Θεού, μπορούν να περιμένουν τη βοήθεια της θεϊκής δύναμης.

Οι ασθενείς και οι πάσχοντες τρέφουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο γιατρό εκείνο για τον οποίο αισθάνονται σίγουροι ότι αγαπάει και φοβάται το Θεό. Βασίζονται στα λόγια του. Νοιώθουν ένα αίσθημα ασφάλειας στην παρουσία και στο χειρισμό της υπόθεσής τους από το γιατρό αυτό. [84]

Επειδή γνωρίζει τον Κύριο Ιησού, ο χριστιανός γιατρός έχει το προνόμιο να προσκαλεί την παρουσία Του στο δωμάτιο του αρρώστου. Πριν αναλάβει μία σοβαρή εγχείρηση, ας ζητήσει ο θεράποντας γιατρός τη βοήθεια του Μεγάλου Γιατρού. Ας διαβεβαιώσει τον πάσχοντα ότι ο Θεός μπορεί να τον κάνει να περάσει τη δοκιμασία και ότι σε κάθε περίπτωση κινδύνου Αυτός αποτελεί σίγουρο καταφύγιο για όσους Τον εμπιστεύονται. Ο γιατρός που αδυνατεί να κάνει αυτό χάνει τη μία περίπτωση ασθένειας μετά την άλλη που σε άλλη περίπτωσηθα μπορούσε να έχει κερδίσει. Αν ήταν σε θέση να πει λόγια που να εμπνέουν την πίστη στο συμπονετικό Σωτήρα που αισθάνεται τον κάθε κραδασμό της αγωνίας, αν μπορούσε να παρουσιάσει τις ανάγκες της ψυχής σ” Αυτόν με προσευχή, τις πιο πολλές φορές η κρίση θα παρέρχονταν ασφαλώς.

Μόνο εκείνος που διαβάζει την καρδιά είναι σε θέση να ξέρει με τι τρόμο και φόβο πολλοί ασθενείς δέχονται να υποστούν την εγχείρηση από το χέρι του χειρούργου. Αναγνωρίζουν τον κίνδυνο που διατρέχουν. Και ενώ μπορεί να έχουν εμπιστοσύνη στην επιδεξιότητα του γιατρού, γνωρίζουν όμως ότι δεν αποκλείεται να είναι και εσφαλμένη. Αλλά όταν βλέπουν το γιατρό σκυμμένο να προσεύχεται ζητώντας τη βοήθεια του Θεού, εμπνέονται με εμπιστοσύνη. Η εμπιστοσύνη και η ευγνωμοσύνη ανοίγουν την καρδιά στη θεραπευτική δύναμη του Θεού, οι ενέργειες ολόκληρου του οργανισμού ζωογονούνται και οι ζωτικές δυνάμεις θριαμβεύουν.

Αλλά και για το γιατρό η παρουσία του Σωτήρα είναι ένα δυναμικό στοιχείο. Συχνά οι πολλαπλές ευθύνες και τα ενδεχόμενα του επαγγέλματος του ταράζουν την ησυχία του πνεύματος. Ο παροξυσμός της αβεβαιότητας και του φόβου μπορούν να καταστήσουν το χέρι αδέξιο. Ενώ η βεβαιότητα ότι ο θεϊκός Σύμβουλος βρίσκεται στο πλευρό του για να τον καθοδηγεί και να τον ενισχύει, του χορηγεί γαλήνη και θάρρος. Αγγίζοντας ο Χριστός το χέρι [85] του γιατρού δημιουργεί ζωτικότητα, ηρεμία, εμπιστοσύνη και δύναμη.

Όταν η κρίση έχει πια σίγουρα περάσει και η επιτυχία εξασφαλισθεί, ας διατεθούν μερικά λεπτά για προσευχή μαζί με τον ασθενή. Εκφράστε την ευγνωμοσύνη σας για τη ζωή που γλύτωσε τον κίνδυνο. Ενώ τα χείλη του αρρώστου απευθύνουν λόγια ευγνωμοσύνης στο γιατρό, στρέψετε τα εγκώμια και τις ευχαριστίες στο Θεό. Πέστε στον ασθενή ότι η ζωή του παρατάθηκε επειδή ο επουράνιος Γιατρός είχε αναλάβει να τον προφυλάξει.

Ο γιατρός που ακολουθεί μία τέτοια τακτική, οδηγεί τους ασθενείς του σ” Εκείνον στον οποίο αυτός ο ίδιος στηρίζεται για τη ζωή, Εκείνον ο οποίος δύναται να σώζει εντελώς όσουςαπευθύνονται σε Αυτόν.

Το ιατρικό ιεραποστολικό έργο πρέπει να εμπνέεται από βαθειά επιθυμία για τη σωτηρία των ψυχών. Στο γιατρό, ακριβώς όπως και στον κήρυκα του ευαγγελίου, έχει ανατεθεί η σπουδαιότερη ευθύνη που ανατέθηκε ποτέ σε ανθρώπους. Είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι, ο κάθε γιατρός ευθύνεται για τη θεραπεία των ψυχών.

Επειδή στο επάγγελμά τους έχουν να κάνουν συνεχώς με την αρρώστια και το θάνατο, πολύ συχνά οι γιατροί χάνουν από τη σκέψη τους τη βαθειά πραγματικότητα της μέλλουσας ζωής. Με τις μεγάλες προσπάθειες που καταβάλλουν για να αποτρέψουν τον κίνδυνο που απειλεί το σώμα, λησμονούν τον κίνδυνο που απειλεί την ψυχή. Εκείνος στον οποίο προσφέρουν τις υπηρεσίες τους μπορεί να νοιώθει τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν. Οι τελευταίες ευκαιρίες της ζωής του γλιστρούν από τα χέρια του. Την ψυχή αυτή ο γιατρός θα την ξανασυναντήσει μια μέρα μπροστά στο βήμα του Χριστού.

Πολλές φορές χάνουμε τις πολυτιμότερες ευλογίες με το να αμελούμε να προφέρομε ένα λόγο στην κατάλληλη στιγμή. Αν η χρυσή ευκαιρία περάσει απαρατήρητη, τότε πηγαίνει χαμένη. Στο κρεβάτι του αρρώστου δεν πρέπει να αναφέρονται δογματικά ή επιμαχόμενα θέματα. [86] Στρέψετε την προσοχή του αρρώστου σ” Εκείνον που είναι πρόθυμος να σώζει όλους όσους με πίστη προσέρχονται σ” Αυτόν. Με ζήλο και τρυφερότητα προσπαθήσετε να βοηθήσετε αυτούς που παλεύουν μεταξύ ζωής και θανάτου.

Ο γιατρός που γνωρίζει ότι ο Χριστός είναι ο προσωπικός του Σωτήρας, επειδή ο ίδιος οδηγήθηκε σε αυτό το Καταφύγιο, ξέρει πως να φερθεί στις τρεμάμενες, κατατρυχόμενες από την αμαρτία ψυχές που απευθύνονται σ” αυτόν για βοήθεια. Στην ερώτηση: «Τι πρέπει να κάνω για να σωθώ; » μπορεί να απαντήσει με την εξιστόρηση της αγάπης του Λυτρωτή. Μπορεί από πείρα να αναφέρει για τη δύναμη της μετάνοιας και της πίστης. Με απλά, ενθαρρυντικά λόγια μπορεί να παρουσιάσει την ανάγκη της ψυχής στο Θεό με προσευχή και να ενθαρρύνει τον ασθενή να ζητήσει και αυτός μόνος του να δεχθεί την ευσπλαχνία του συμπονετικού Σωτήρα. Ενώ με αυτό τον τρόπο υπηρετεί στο προσκέφαλο των αρρώστων προσπαθώντας να χρησιμοποιήσει λόγια που θα του φέρουν βοήθεια και ανακούφιση, ο Κύριος εργάζεται μέσω αυτού, χρησιμοποιώντας τον σαν όργανο. Καθώς η σκέψη του αρρώστου στρέφεται στο Σωτήρα, η αγάπη του Χριστού γεμίζει την καρδιά του και η πνευματική υγεία που επέρχεται χρησιμεύει σαν το βοηθητικό χέρι του Θεού για την αποκατάσταση της πνευματικής υγείας.

Καθώς ο γιατρός προσφέρει τις υπηρεσίες του στον ασθενή, συχνά θα του παρουσιάζεται η ευκαιρία να βοηθήσει και τους φίλους του πάσχοντος. Ενώ παρακολου-θούν στο πλευρό του αρρώστου την κατάσταση, αναγνωρί-ζοντας την ανικανότητα τους να εμποδίσουν έστω και στο ελάχιστο τον πόνο και την αγωνία, οι καρδιές τους απαλύνονται. Συχνά τη θλίψη που κρατούν μυστική από τους άλλους, την εξωτερικεύουν στο γιατρό. Τότε παρουσιάζεται η ευκαιρία να υποδείξει στα λυπημένα αυτά άτομα Εκείνον που κάλεσε τους κουρασμένους και φορτισμένους να έρθουν σ” Αυτόν. Συχνά μπορεί να γίνει [87] μαζί τους μία προσευχή για χάρη τους, αναφέροντας τις ανάγκες τους στο Θεραπευτή κάθε πόνου, στον Κατευναστή κάθε θλίψης.

ΟΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Στο γιατρό παρουσιάζονται πολύτιμες ευκαιρίες για να στρέψει την προσοχή των ασθενών του στις υποσχέσεις του λόγου του Θεού. Πρέπει να βγάζει από το θησαυροφυλάκιο καινούργια και παλιά πράγματα, προσφέροντας πότε-πότε τα λόγια της παρηγοριάς και της καθοδήγησης που οι άνθρωποι ποθούν να ακούσουν. Ας αποθηκεύει στο νου του ο γιατρός καινούργιες σκέψεις. Ας μελετάει το λόγο του Θεού προσεκτικά ώστε να εξοικειωθεί με τις υποσχέσεις του. Ας μάθει να επαναλαμβάνει τα παρήγορα λόγια που πρόφερε ο Χριστός κατά την επίγεια διακονία Του όταν δίδασκε ή θεράπευε τους ασθενείς. Οφείλει να μιλάει για τα θεραπευτικά έργα που έκανε ο Χριστός, για τα τρυφερά Του αισθήματα και για την αγάπη Του. Δεν πρέπει ποτέ να παραμελεί να στρέφει το νου των ασθενών του στο Χριστό, το Μεγάλο Γιατρό.

Η ίδια δύναμη που ο Χριστός ασκούσε όταν ορατός κυκλοφορούσε μεταξύ των ανθρώπων, βρίσκεται στο λόγο Του. Με το λόγο Του ο Ιησούς θεράπευε τις ασθένειες και έβγαζε τα δαιμόνια. Με το λόγο Του ηρέμιζε τη θάλασσα και ανάσταινε τους νεκρούς. Οι άνθρωποι μαρτυρούσαν ότι ο λόγος Του συνοδεύονταν από δύναμη. Μιλούσε για το λόγο του Θεού όπως τον είχε κηρύξει σε όλους τους προφήτες και δασκάλους της Παλαιάς Διαθήκης. Ολόκληρη η Γραφή είναι μία αποκά-λυψη του Χριστού.

Τις Γραφές πρέπει να τις δεχόμαστε σαν λόγο του Θεού προς εμάς, όχι απλώς σε γραπτή, αλλά και σε προφορική μορφή. Όταν οι πονεμένοι έρχονταν στο Χριστό, Εκείνος ατένιζε όχι μόνο αυτούς που ζητούσαν τότε [88] βοήθεια, αλλά και όλους αυτούς που στο διάβα των αιώνων θα έρχονταν σ” Αυτόν με τις ίδιες ανάγκες και με την ίδια πίστη. Όταν έλεγε στον παράλυτο: «Θάρρει, τέκνον συγκεχωρημέναι είναι εις σε αι αμαρτίαι σου,» ή όταν έλεγε στη γυναίκα της Καπερναούμ: «Θάρρει, θύγατερ, η πίστις σου σε έσωσεν ύπαγε εις ειρήνην,» μιλούσε και σε άλλους βασανισμένους, βαρυμένους με αμαρτίες ανθρώπους που μελλοντικά θα ζητούσαν τη βοήθειά Του. (Ματθ. 9:2, Λουκ. 8:48.)

Το ίδιο συμβαίνει και με τις υποσχέσεις του λόγου του Θεού. Σ” αυτές απευθύνεταισε μας προσωπικά, μιλώντας τόσο καθαρά σαν να μας είναι δυνατό να ακούσουμε τη φωνή Του. Με τις υποσχέσεις αυτές ο Χριστός μας μεταδίδει τη χάρη και τη δύναμή Του. Αποτελούν τα φύλλα του δένδρου εκείνου που είναι «προς θεραπείαν των εθνών.» (Αποκ. 22:2.) Όταν γίνονται αποδεκτές και αφομοιώνονται, γίνονται η δύναμη του χαρακτήρα, η έμπνευση και η συντηρητική ουσία της ζωής. Τίποτε άλλο δεν μπορεί να περιέχει τέτοια θεραπευτική δύναμη. Τίποτε άλλο εκτός από αυτές δεν μπορεί να μεταδώσει το θάρρος και την πίστη που εφοδιάζουν ολόκληρη την ύπαρξη με ζωτική δραστηριότητα.

Σε κάποιον που στέκει τρέμοντας από το φόβο στο χείλος του τάφου, στην αποκαμωμένη από το βάρος του πόνου και της αμαρτίας ψυχή, ας επαναλαμβάνει ο γιατρός σε κάθε ευκαιρία τα λόγια του Σωτήρα επειδή όλα τα λόγια του Αγίου Πνεύματος είναι λόγια δικά Του: «Μη φοβού διότι Εγώ σε ελύτρωσα, σε εκάλεσα με το όνομά σου Εμού είσαι. Όταν διαβαίνης δια των υδάτων, μετά σου θέλω είσθαν και όταν δια των ποταμών, δεν θέλουσι πλημμυρίσει επί σε όταν περιπατής δια του πυρός, δεν θέλεις καή ουδέ θέλει εξαφθή η φλόξ επί σε. Διότι Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου, ο Άγιος του Ισραήλ, ο Σωτήρ σου. . . Αφ” ότου εστάθης πολύτιμος εις τους οφθαλμούς Μου, εδοξάσθης και Εγώ σε ηγάπησα.» «Εγώ, Εγώ είμαι όστις εξαλείφω τας παραβάσεις σου ένεκεν [89] Εμού, και δεν θέλω ενθυμηθή τας αμαρτίας σου.» (Ησ. 43:1-4, 25, 5.)

«Καθώς σπλαχνίζεται ο πατήρ τα τέκνα, ούτως ο Κύριος σπλαχνίζεται τους φοβουμένους Αυτόν. Διότι Αυτός γνωρίζει την πλάσιν ημών, ενθυμείται ότι είμεθα χώμα. » (Ψαλμ. 103:13-14.)

«Μόνον γνώρισον την ανομίαν σου, ότι ημάρτησας εις Κύριον τον Θεόν σου.» «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, είναι πιστός και δίκαιος, ώστε να συγχωρήση εις ημάς τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας.» (Ιερ. 3:13, Α” Ιωάν. 1:9.)

«Εξήλειψα ως πυκνήν ομίχλην τας παραβάσεις σου, και ως νέφος τας αμαρτίας σου επίστρεψον προς Εμέ διότι Εγώ σε ελύτρωσα. » (Ησ.44:22.)

«Ελθετε τώρα, και ας διαδικασθώμεν, λέγει Κύριος• εάν αι αμαρτίαι σας είναι ως το πορφυρούν, θέλουσι γίνει λευκαί ως χιών• εάν είναι ερυθραί ως κόκκινον, θέλουσι γίνει ως λευκόν μαλλίον. Εάν θέλητε και υπακούσητε, θέλετε φάγει τα αγαθά της γης.» (Ησ. 1:18-19.)

«Σε ηγάπησα αγάπησιν αιώνιον δια τούτο σε είλκυσα με έλεος.» «Εν θυμώ μικρώ έκρυψα το πρόσωπόν Μου από Σου δια μίαν στιγμήν με έλεος όμως αιώνιον θέλω σε ελεήσει.» (Ιερ. 31:3, Ησ. 54:8.)

«Ας μη ταράττηται η καρδία σας.» «Ειρήνην αφίνω εις εσάς, ειρήνην την Εμήν δίδω εις εσάς• ουχί καθώς ο κόσμος δίδει, σας δίδω Εγώ. Ας μη ταράττηται η καρδία σας μηδέ ας δειλιά. » (Ιωάν. 14:1, 27.)

«Ο άνθρωπος θέλει είσθαι ως σκέπη από του ανέμου και ως καταφύγιον από της τρικυμίαςως ποταμοί ύδατος εν ξηρά γη, ως σκιά μεγάλου βράχου εν πηγή διψώση. » (Ησ. 32:2.)

«Όταν οι πτωχοί και ενδεείς ζητήσωσιν ύδωρ και δεν υπάρχη, η γλώσσα δε αυτών ξηραίνηται υπό δίψης, Εγώ ο Κύριος θέλω εισακούσει αυτούς, ο Θεός του Ισραήλ δεν θέλω εγκαταλείψει αυτούς. » (Ησ. 41:17.) [90]

«Ούτω λέγει ο Κύριος όστις σε έκαμε . . . Θέλω εκχέει ύδωρ επί τον διψώντα και ποταμούς επί την ξηράν θέλω εκχέει το Πνεύμα Μου επί το σπέρμα σου και την ευλογίαν Μου επί τους εκγόνους σου.» (Ησ. 44:2-3.)

«Εις Εμέ βλέψατε και σώθητε, πάντα τα πέρατα της γης.» (Ησ.45:22.)

«Αυτός τας ασθενείας ημών έλαβε και τας νόσους εβάστασε. » «Αυτός ετραυματίσθη δια τας παραβάσεις ημών, εταλαιπωρήθη δια τας ανομίας ημών η τιμωρία ήτις έφερε την ειρήνην ημών ήτο επ” Αυτόν και δια των πληγών Αυτού ημείς ιάθημεν.» (Ματθ. 8:17, Ησ. 53:5.) [91]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 8—Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΩΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ

Ο πραγματικός γιατρός είναι εκπαιδευτικός. Αναγνωρίζει την ευθύνη του όχι μόνον έναντι των ασθενών οι οποίοι βρίσκονται κάτω από την άμεση φροντίδα του, αλλά επίσης και έναντι της κοινωνίας μέσα στην οποία ζει. Θεωρείται ο φρουρός τόσο της σωματικής όσο και της ψυχικής υγείας. Η δική του προσπάθεια δεν περιορίζεται μόνο στο να διδάσκει τις ορθές μεθόδους για τη θεραπεία των ασθενών, αλλά επίσης στο να ενθαρρύνει σωστές έξεις της ζωής και να μεταδίδει τη γνώση των ορθών αρχών.

Η ΑΝΑΓΚΗ ΜΑΘΗΣΗΣ ΥΓΙΕΙΝΩΝ ΑΡΧΩΝ

Ποτέ προηγουμένως η ανάγκη για μάθηση των υγιεινών αρχών δεν χρειάζονταν περισσότερο από ότι σήμερα. Παρά τη θαυμάσια πρόοδο σε τόσους πολλούς τομείς που αφορούν τις ευκολίες και ανέσεις της ζωής στο θέμα της υγιεινής και στη θεραπεία της αρρώστιας, η κατάπτωση της σωματικής ζωτικότητας και αντοχής είναι ανησυχαστική. Απαιτεί την προσοχή όλων εκείνων που αισθάνονται πραγματικό ενδιαφέρον για την ευημερία των συνανθρώπων τους.

Ο επίπλαστος πολιτισμός μας ενθαρρύνει το κακό που καταστρέφει τις υγιεινές αρχές. Η συνήθεια και η μόδα στρατεύονται κατά της φύσης. Οι έξεις που επιβάλλουν και οι απολαύσεις που υποκινούν εξασθενούν σταθερά τη σωματική και την πνευματική δύναμη και [92] επιβάλλουν στην ανθρώπινη φυλή ένα ανυπόφορο βάρος. Ακράτεια και εγκληματικότητα, αρρώστια και εξαθλίωση παρατηρούνται παντού.

Πολλοί παραβαίνουν τους νόμους της υγιεινής από άγνοια και χρειάζονται να διαπαιδαγωγηθούν. Η μεγάλη πλειοψηφία όμως ξέρουν καλύτερα από ότι τελικάπράττουν. Χρειάζεται να αναγνωρίσουν τη σημασία του να χρησιμοποιούν τις γνώσεις τους για οδηγό της ζωής. Ο γιατρός έχει πολλές ευκαιρίες για να μεταδώσει τη γνώση υγιεινών αρχών και για να υποδείξει τη σπουδαιότητα της εφαρμογή τους. Με ορθή διαπαιδαγώγηση μπορεί να κατορθώσει πολλά για να επανορθώσει τις κακές συνήθειες που προξενούν ανυπολόγιστη ζημιά.

Μία συνήθεια που αποτελεί τη βάση για ένα μεγάλο αριθμό ασθενειών είναι η ελεύθερη χρήση φαρμάκων που περιέχουν διάφορα δηλητήρια. Όταν προσβάλλονται από την αρρώστια, πολλοί δεν ενοχλούνται να αναζητήσουν να βρουν την αιτία της αρρώστιας τους. Το κύριο μέλημά τους είναι πως να απαλλαγούν από τον πόνο και την ταλαιπωρία. Και καταφεύγουν έτσι σε φαρμακευτικά ιδιοσκευάσματα για τις ιδιότητες των οποίων ελάχιστα γνωρίζουν. Μπορεί επίσης να απευθύνονται σ” ένα γιατρό για κάποιο φάρμακο που να αντιδρά στα αποτελέσματα της κακής τους διαγωγής, χωρίς ούτε να σκέπτονται να αλλάξουν τις ανθυγιεινές τους συνήθειες. Όταν δεν παρουσιάζονται άμεσα αποτελέσματα, δοκιμάζεται άλλο φάρμακο και κατόπιν άλλο ένα και έτσι το κακό συνεχίζεται.

Χρειάζεται να μάθουν οι άνθρωποι ότι τα φάρμακα δεν θεραπεύουν την αρρώστια. Είναι αλήθεια ότι μερικές φορές επιφέρουν άμεσα αποτελέσματα και ο ασθενής φαίνεται να συνέρχεται σαν αποτέλεσμα της χρήσης τους. Αυτό συμβαίνει επειδή η φύση ασκεί ζωτική δύναμη ικανή να αποβάλει το δηλητήριο και να επανορθώσει την αιτία που προξένησε την αρρώστια. Η υγεία επανακτάται παρά τα φάρμακα. Σε πολλές όμως περιπτώσεις τα φάρμακα [93] μόνο που μετατοπίζουν την αρρώστια. Συχνά η επίδραση του δηλητηρίου φαίνεται να αποσοβείται για ένα διάστημα, αλλά τα αποτελέσματα εξακολουθούν να παραμένουν στον οργανισμό και να προκαλούν αργότερα μεγάλη ζημιά.

Με τη χρήση των δηλητηριωδών φαρμάκων, πολλοί προκαλούν στον εαυτό τους ισόβιες ασθένειες και χάνεται η ζωήπολλών, ενώ θα μπορούσε να σωθεί με τη χρήση φυσικών θεραπευτικών μέσων. Τα δηλητήρια που περιέχουν τα καλούμενα γιατρικά δημιουργούν συνήθειες και ορέξεις που αποβλέπουν στην καταστροφή τόσο της ψυχής όσο και του σώματος. Πολλά από τα συνηθισμένα φάρμακα που ονομάζονται σπεσιαλιτέ, ακόμη και μερικά φάρμακα που διανέμονται από τους ίδιους τους γιατρούς παίζουν το ρόλο τους βάζοντας τις βάσεις για τη συνήθεια του οινοπνεύματος, τη συνήθεια του οπίου και τη συνήθεια της μορφίνης που αποτελούν τέτοια τρομερή πληγή της κοινωνίας.

Η μόνη ελπίδα για την καλυτέρευση των πραγμάτων είναι η εκπαίδευση του λαού όσοναφορά τις ορθές αρχές. Ας διδάξουν οι γιατροί τον κόσμο ότι η δύναμη της αποκατάστασης της υγείας δεν έγκειται στα φάρμακα, αλλά στη φύση. Η ασθένεια είναι η προσπάθεια που καταβάλλει η φύση για να απαλλάξει τον οργανισμό από τα αποτελέσματα τα οποία ακολουθούν την παράβαση των υγιεινών κανόνων. Στην περίπτωση της αρρώστιας πρέπει να εξακριβωθεί η αιτία. Οι ανθυγιεινές συνθήκες πρέπει να μεταβληθούν, οι κακές συνήθειες να εγκαταλειφθούν. Κατόπιν χρειάζεται να βοηθηθεί η φύση στην αποβολή των ακαθαρσιών και στην επαναφορά των καταλλήλων συνθηκών για τον οργανισμό.

ΦΥΣΙΚΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΑ ΜΕΣΑ

Καθαρός αέρας, ηλιακό φως, εγκράτεια, γυμναστική, κατάλληλη δίαιτα, χρήση του νερού και εμπιστοσύνη στη δύναμη του Θεού, αυτά είναι τα πραγματικά θεραπευ [94]

τικά μέσα. Κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει γνώση των θεραπευτικών ιδιοτήτων της φύσης και του τρόπου της εφαρμογής τους. Είναι απαραίτητο τόσο το να καταλάβει κανείς τις αρχές που συμβάλλουν στη θεραπεία του αρρώστου, όσο και το να κατέχει πρακτική εξάσκηση που θα τον κάνειικανόνα χρησιμοποιήσει σωστά τη γνώση αυτή.

Η χρήση των φυσικών θεραπευτικών μέσων απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα και προσπάθεια που πολλοί δεν είναι πρόθυμοι να καταβάλουν. Ο φυσικός τρόπος της θεραπείας και της εποικοδόμησης του οργανισμού είναι βαθμιαίος και για όσους δεν έχουν υπομονή φαίνεται σιγανός. Η εγκατάλειψη των επιβλαβών συνηθειών απαιτεί θυσία. Στο τέλος όμως θα αποδειχθεί ότι η φύση, αν αφεθεί ελεύθερη θα κάνει τη δουλειά της συνετά και καθώς πρέπει. Αυτοί που επιμένουν να υπακούν στους νόμους της θα απολαύσουν την αμοιβή της σωματικής και της πνευματικής υγείας.

Ελάχιστη αποδίδεται γενικά σημασία στη διατήρηση της υγείας. Είναι πολύ καλύτερα να προλαμβάνει κανείς την αρρώστια, παρά να ξέρει πως να την καταπολεμήσει αφού προσβληθεί από αυτή. Κάθε άτομο έχει καθήκον, τόσο για το δικό του καλό όσο και για το καλό της ανθρωπότητας να πληροφορείται σχετικά με τους κανονισμούς της ζωής και να τους υπακούει με ευσυνειδησία. Όλοι χρειάζονται να γνωριστούν με τον πιοθαυμαστό από όλους οργανισμό, το ανθρώπινο σώμα. Πρέπει να κατανοήσουν τη λειτουργία των διαφόρων οργάνων καθώς και την εξάρτηση του ενός από το άλλο για την καλή λειτουργία όλων. Πρέπει να μελετήσουν την επίδραση που ασκεί ο νούς επάνω στο σώμα και το σώμα επάνω στο νού, επίσης και τους νόμους που διοικούν και τα δύο. [95]

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ποτέ δεν είναι άσκοπη η υπενθύμιση ότι η υγεία δεν είναι ζήτημα τύχης. Είναι το αποτέλεσμα της υπακοής στο νόμο. Αυτό το αναγνωρίζουν οι αγωνιστές των αθλητικών αγώνων και των αγώνων αντοχής. Οι άνθρωποι αυτοί κάνουν την πιο προσεκτική προετοιμασία. Υποβάλλονται σε σχολαστική προπόνηση και σε αυστηρή πειθαρχία. Κάθε φυσική συνήθεια ρυθμίζεται προσεκτικά. Ξέρουν ότι η αμέλεια, η κατάχρηση ή η αμελεια εξασθενούν ή παραλύουν οποιοδήποτε όργανο ή λειτουργία του σώματος, σίγουρα θα τους έφερναν την ήττα.

Πόσο σημαντικότερη είναι η προσοχή αυτή όταν εξασφαλίζει την επιτυχία στον αγώνα της ζωής! Δεν ασχολούμαστε απλώς με απομιμήσεις αγωνισμάτων. Διεξάγομε έναν αγώνα από την έκβαση του οποίου εξαρτώνται αιώνια αποτελέσματα. Έχομυε να κάνουμε με αόρατους εχθρούς. Πονηροί άγγελοι αγωνίζονται για να εξουσιάσουν την κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Οτιδήποτε βλάπτει την υγεία, όχι μόνο εξασθενεί το σωματικό σφρίγος, αλλά τείνει να ελαττώσει και τις ηθικοπνευματικές δυνάμεις. Η υπόθαλψη οποιασδήποτε ανθυγιεινής συνήθειας καθιστά δυσκολότερη για τον άνθρωπο τη διάκριση μεταξύ ορθού και εσφαλμένου και επομένως δυσκολότερη και την αντίσταση στο κακό. Αυξάνει τον κίνδυνο της αποτυχίας και της ήττας.

«Οι τρέχοντες εν τω σταδίω πάντες μεν τρέχουσιν, εις όμως λαμβάνει το βραβείον. » (Α” Κορ. 9:24.) Στον αγώνα τον οποίο υποδυόμαστε μπορούμε όλοι να νικήσομε αν υποβάλομε τον εαυτό μας σε πειθαρχία με το να υπάκουμε στις ορθές αρχές. Η εφαρμογή των αρχών αυτών στις λεπτομέρειες της ζωής πολύ συχνά υποβλέπεται σαν ασήμαντη, σαν κάτι το πολύ τετριμμένο για να του δώσει κανείς προσοχή. Ενόψει όμως των όσων διακυβεύονται, τίποτε από ότι μας αφορά δεν είναι μηδαμινό. Η κάθε πράξη προσθέτει το βάρος της στην πλάστιγγα [96] όπου αποφασίζεται η νίκη ή η ήττα της ζωής. Οι Γραφές μας παροτρύνουν: «Ούτω τρέχετε, ώστε να λάβητε αυτό. [το βραβείο.] » (Εδ. 24.)

Στην περίπτωση των προπατόρων μας, η αχαλίνωτη επιθυμία κατέληξε στην απώλεια του παραδείσου. Η εγκράτεια σε όλα τα πράγματα έχει πολύ περισσότερο να κάνει με την αποκατάστασή μας στον παράδεισο από ότι φαντάζονται οι άνθρωποι.

Υποδείχνοντας την αυταπάρνηση που εφαρμόζουν οι συμμετέχοντες στα αρχαία ελληνικά αγωνίσματα, ο απόστολος Παύλος γράφει: «Πας ο αγωνιζόμενος εις πάντα εγκρατεύεται, εκείνοι δια να λάβωσι φθαρτόν στέφανον, ημείς δε άφθαρτον. Εγώ λοιπόν ούτω τρέχω, ουχί ως αβεβαίως, ούτω πυγμαχώ, ουχί ως κτυπών τον αέρα, αλλά δαμάζω το σώμα μου και δουλαγωγώ, μήπως εις άλλους κηρύξας, εγώ μείνω αδόκιμος.» (Εδ. 25-27.)

Η πρόοδος της μεταρρύθμισης εξαρτάται από τη σαφή αναγνώριση της βασικής αλήθειας. Ενώ από το ένα μέρος ενεδρεύει ο κίνδυνος της σχολαστικής φιλοσοφίας και της δυσνόητης, ψυχρής ορθοφροσύνης, από το άλλο υπάρχει ο κίνδυνος του ανέμελου φιλελευθερισμού. Η βάση κάθε σταθερής μεταρρύθμισης είναι ο νόμος του Θεού. Οφείλουμε να παρουσιάζομε με σαφή, ευδιάκριτο τρόπο την ανάγκη της υπακοής στο νόμο αυτό. Οι αρχές του πρέπει να προβάλλονται στον κόσμο. Είναι εξίσου αιώνιες και αναλλοίωτες όπως είναι ο ίδιος ο Θεός.

Μία από τις πιο αξιοθρήνητες συνέπειες της αρχικής αποστασίας του ανθρώπου, ήταν η απώλεια της δύναμης της αυτοκυριαρχίας. Μόνον όταν η δύναμη αυτή επανακτάται μπορεί να επιτευχθεί πραγματική πρόοδος.

Το σώμα είναι ο μοναδικός παράγοντας για την ανάπτυξη του πνεύματος και της ψυχής για τη δημιουργία του χαρακτήρα. Γι” αυτό ο εχθρός των ψυχών κατευθύνει τους πειρασμούς του προς την εξασθένηση και την εξαχρείωση των φυσικών δυνάμεων. Η επιτυχία του σ” αυτό το σημείο σημαίνει την παραχώρηση ολόκληρης της [97] ύπαρξης στο κακό. Οι φυσικές μας ροπές, αν δεν τεθούν κάτω από τον έλεγχο μιας ανώτερης δύναμης, θα καταλήξουν ασφαλώς στην καταστροφή και στο θάνατο. Το σώμα πρέπει να φέρεται σε υποταγή. Οι ανώτε Ρες δυνάμεις της ύπαρξης πρέπει να κυριαρχούν.

Τα πάθη πρέπει να ελέγχονται από τη θέληση και αυτή με τη σειρά τους πρέπει να τεθούν κάτω από τον έλεγχο του Θεού. Ηπρυτανεύουσα δύναμη της λογικής, εξαγιασμένη από τη θεϊκή χάρη, πρέπει να κατευθύνει τη ζωή μας. Οι απαιτήσεις του Θεού πρέπει να καταστούν ζήτημα συνείδησης. Άνδρες και γυναίκες οφείλουν να ξαγρυπνούν πάνω στο καθήκον της αυτοκυριαρχίας, στηνανάγκη της αγνότητας, στην απελευθέρωση από τις χαμερπείς ορέξεις και τις μιαρές συνήθειες. Οφείλουν να

παίρνουν στα σοβαρά το γεγονός ότι όλες οι σωματικές και πνευματικές τους δυνάμεις είναι δώρο Θεού και πρέπει να διατηρούνται σε όσο το δυνατό καλύτερη κατάσταση προκειμένου να Τον υπηρετούν.

Στο παλαιότερο εκείνο τελετουργικό σύστημα που συμβόλιζε το Ευαγγέλιο, καμία ελαττωματική προσφορά δεν επιτρεπόταν να φερθεί στο βωμό του Θεού. Η θυσία που παρίστανε το Χριστό έπρεπε να είναι σε τέλειακατάσταση. Ο λόγος του Θεού μεταχειρίζεται την απεικόνιση αυτή σαν παρά-δειγμα του τι πρέπει να είναι τα τέκνα Του — «θυσία ζώσα, » «αγία και άμωμος, » «ευάρεστος εις τον Θεόν. » (Ρωμ 12:1, Εφ. 5:27.)

Καμία πραγματική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να επέλθει χωρίς τη θεϊκή δύναμη. Οι ανθρώπινοι φραγμοί ενάντια στις φυσικές και στις επίκτητες κλίσεις δεν είναι παρά σαν τα σακιά της άμμου μπροστά στο ορμητικό ποτάμι. Μόνον όταν η ζωή του Χριστού καταστεί ζωογονική δύναμη στη ζωή μας μπορούμε να αντέξουμε τις επιθέσεις των εσωτερικών και εξωτερικών πειρασμών.

Ο Χριστός ήρθε σ” αυτόν τον κόσμο και έζησε σύμφωνα με το νόμο του Θεού για να μπορέσει ο άνθρωπος να αποκτήσει την τέλεια υπεροχή στον τομέα των [98] φυσικών κλίσεων που μολύνουν την ψυχή. Γιατρός ψυχής και σώματος, ο Χριστός προσφέρει τη νίκη εναντίον των στρατευομένων επιθυμιών. Έχει προμηθεύσει κάθε δυνατότητα για να μπορέσει ο άνθρωπος να αποκτήσει την τελειότητα του χαρακτήρα.

Όταν κανείς παραχωρεί τον εαυτό του στο Χριστό, η διάνοια τίθεται κάτω από τον έλεγχο του νόμου. Αυτός λοιπόν ο βασιλικός νόμος είναι εκείνος ο οποίος εξαγγέλλει ελευθερία στους δέσμιους. Με το να ενώνεται με το Χριστό ο άνθρωπος ελευθερώνεται. Υποταγή στο θέλημα του Χριστού σημαίνει επαναφορά στην τέλεια ανδρική ηλικία.

Η υπακοή στο Θεό είναι η ελευθερία από τη σκλαβιά της αμαρτίας, η απελευθέρωση από τα ανθρώπινα πάθη και ένστικτα. Ο άνθρωπος μπορεί να βγει νικητής του εαυτού του, νικητής ενάντια στις κλίσεις του, νικητής ενάντια στις αρχές και στις εξουσίες και στους «κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου» και στα «πνεύματα της πονηριάς εν τοις επουρανίοις.» (Εφ. 6:12.)

Η διδασκαλία αυτή σε κανένα άλλο τομέα δεν χρειάζεται περισσότερο και πουθενά αλλού δεν μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερο καλό από ότι στο σπίτι. Οι γονείς έχουν να ασχολούνται με τα θεμέλια ακριβώς της συνήθειας και του χαρακτήρα. Η μεταρρυθμιστική δράση πρέπει να αρχίσει με την παρουσίαση των αρχών του Θεού οι οποίες ασκούν επίδραση τόσο στη φυσική όσο και στην ηθική υγεία. Δείξτε τους ότι η υπακοή στο λόγο του Θεού είναι η μόνη μας ασφάλεια εναντίον των κακών που παρασύρουν τον κόσμο στην καταστροφή. Εξηγήστε την ευθύνη των γονέων, όχι μόνο έναντι του εαυτού τους αλλά και έναντι των παιδιών τους. Αυτοί δίνουν στα παιδιά τους το παράδειγμα της υπακοής ή της παράβασης. Με τη διδασκαλία και με το παράδειγμά τους κρίνεται η τύχη των οικογενειών τους. Τα παιδιά θα γίνουν τέτοια όπως τα φτιάχνουν οι γονείς. [99]

Αν μπορούσαν οι γονείς να διακρίνουν τα αποτελέ-σματα των πράξεων τους και αν μπορούσαν να δουν πως με το παράδειγμα και με τη διδαχή τους διαιωνίζουν και αυξάνουν τη δύναμή της αμαρτίας ή τη δύναμη της δικαιοσύνης, ασφαλώς θα επέρχονταν κάποια μεταλλαγή. Πολλοί θα αποστρέφονταν τα πατροπαράδοτα έθιμα και τις κυριαρχούσες συνήθειες και τελικάθα δέχονταν τις θεϊκές αρχές της ζωής.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ

Ο γιατρός που προσφέρει τις κατ” οίκον υπηρεσίες του στους ανθρώπους, που παρακολουθεί τους αρρώστους στο κρεβάτι του πόνου, ανακουφίζοντας τη δυστυχία τους, επαναφέροντάς τους από το χείλος του τάφου στη ζωή, εμπνέοντας ελπίδα στους ετοιμοθάνατους, κερδίζει μία τέτοια θέση στην εμπιστοσύνη τους και στα αισθήματά τους που σε ελάχιστους άλλους δείχνεται. Ούτε ακόμη και στο λειτουργό του Ευαγγελίου δεν παρουσιάζονται τόσο μεγάλες ευκαιρίες ή μία τόσο σημαντική επιρροή.

Το παράδειγμα του γιατρού, όπως και αυτά που διδάσκει, πρέπει να αποβούν θετική δύναμη για το καλό. Το έργο της υγιεινής μεταρρύθμισης έχει ανάγκη από άνδρες και γυναίκες των οποίων η έμπρακτη ζωή να αποτελεί παράδειγμα αυτοκυριαρχίας. Η από μέρους μας εφαρμογή των αρχών που προσπαθούμε να μεταλαμπαδεύσουμε, είναι εκείνη που προσδίδει βαρύτητα σ” αυτές. Ο κόσμος χρειάζεται μία έμπρακτη επίδειξη του τι μπορεί να κάνει η χάρη του Θεού για να επαναφέρει στους ανθρώπους τη χαμένη τους κυριαρχία, καθιστώντας τους κυρίους του εαυτού τους. Τίποτε δεν χρειάζεται περισσότερο ο κόσμος από τη γνώση της σωζούσας δύναμης του Ευαγγελίου που αποκαλύπτεται με τη χριστόμορφη ζωή του ανθρώπου.

Ο γιατρός έρχεται διαρκώς σε επαφή με άτομα τα οποία χρειάζονται τη δύναμη και την ενθάρρυνση, άξιες που μεταδίδονται με το σωστό παράδειγμα. Η ηθική υπόσταση [100] πολλών παρουσιάζει αδυναμίες. Τους λείπει η αυτοκυριαρ-χία και εύκολα παρασύρονται από τον πειρασμό. Ο γιατρός μπορεί να βοηθήσει τις ψυχές αυτές μόνο όταν εξωτερικεύει τη σταθερότητα εκείνη των αρχών που του επιτρέπει να υπερνικά κάθε βλαβερή συνήθεια και μιαρή επιθυμία στην ατομική του ζωή. Η ζωή του πρέπει να αποκαλύπτει τη δράση μιας ενέργειας θεϊκής προέλευσης. Αν αποτύχει στο σημείο αυτό, όσο δυναμικά και πειστικά μπορεί να είναι τα λόγια του, η επιρροή του θα είναι για το κακό.

Πολλοί που κατήντησαν ηθικά ναυάγια ακολουθών-τας τις δικές τους κακές συνήθειες, ζητούν εκ των υστέρων ιατρικές συμβουλές και θεραπεία. Καταβεβλημένοι, αδύνατοι και πληγωμένοι, συναισθάνονται την απερισκεψία τους και την ανικανότητά τους. Οι άνθρωποι αυτοί δεν πρέπει να έχουν κοντά τους τίποτε που να ενθαρρύνει τη συνέχιση των σκέψεων και των αισθημάτων που τους έφεραν εκεί όπου έφθασαν. Τους χρειάζεται να αναπνέουν σε μία αγνή ατμόσφαιρα, ατμόσφαιρα υψηλών και εξευγενισμένων σκέψεων. Πόσο τρομακτική είναι η ευθύνη όταν εκείνοι που θα έπρεπε να τους δώσουν το καλό παράδειγμα είναι οι ίδιοι σκλάβοι βλαβερών συνηθειών, αποδίδοντας με την επιρροή τους μεγαλύτερη ακόμη δύναμη στον πειρασμό.

Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΓΚΡΑΤΕΙΑΣ

Πολλοί ζητούν ιατρική περίθαλψη ενώ καταστρέφουν ψυχή και σώμα με τη χρήση του καπνού και των οινοπνευματωδών ποτών. Ο γιατρός που έχει συναίσθηση των ευθυνών του οφείλει να υποδείξει στους ασθενείς αυτούς την αιτία της συμφοράς τους. Αν ο ίδιος όμως χρησιμοποιεί τον καπνό και το οινόπνευμα, τι κύρος μπορούν να έχουν τότε τα λόγια του; Αισθανόμενος τη δική του κατάχρηση, δεν θα είναι μάλλον διατακτικός να υποδείξει την πραγματική πληγή στη ζωή του πελάτη του; [101] Αφού ο ίδιος μεταχειρίζεται τα πράγματα αυτά πως μπορεί να πείσει τους νέους για τα βλαβερά τους επακόλουθα;

Πως μπορεί ένας γιατρός να προεξέχει στην κοινότητα σαν παράδειγμα αγνότητας και αυτοελέγχου; Πως μπορεί να είναι αποτελεσματικό στέλεχος της εγκρατείας, αν αυτός ο ίδιος υποθάλπει κακές συνήθειες; Πως μπορεί να προσφέρει αποτελεσματικά τις υπηρεσίες του πλάι στο κρεβάτι του ασθενούς και του ετοιμοθάνατου, όταν αυτή ακόμη η αναπνοή του είναι αποκρουστική λόγω του οινοπνεύματος και του καπνού;

Ενώ ταράζει τα νεύρα του και σκοτίζει το μυαλό του με τη χρήση του δηλητηρίου των ναρκωτικών, πως μπορεί κανείς να ανταποκριθεί ειλικρινά στην εμπιστοσύνη που πρέπει να του έχει σαν επιδέξιο γιατρό; Πόσο αδύνατο του είναι να κάνει εγκαίρως τη διάγνωση και να την παρακολουθεί με ακρίβεια!

Όταν δεν τηρεί τους νόμους που κυβερνούν τη δική του ύπαρξη και προτιμάει να ικανοποιεί τον εαυτό του παρά να ακολουθεί εκείνο που είναι σωστό για το νου και το σώμα, δεν δείχνει την ακαταλληλότητά του στο να αναλάβει με εμπιστοσύνη την ευθύνη της ζωής των ανθρώπων;

Όσο επιδέξιος και αφοσιωμένος να είναι ο γιατρόςστην εξάσκηση του επαγγέλματος του, παρουσιάζονται εμφανή τα σημεία της αποθάρρυνσης και της αποτυχίας. Πολλές φορές δεν κατορθώνει να επιτύχει στην εργασία του αυτό που θέλει ναπραγματοποιήσει. Αν και η υγεία επανέρχεται στους ασθενείς του, μπορεί όμως να μην είναι προς το πραγματικό όφελος ούτε το δικό τους ούτε και της κοινωνίας. Πολλοί ανα-κτούν την υγεία μόνο και μόνο για να συνεχίσουν τις καταχρήσεις που προκάλεσαν την ασθένεια. Με την ίδια προθυμία όπως και πριν βυθίζονται πάλι σ” ένα στρόβιλο από τρυφηλότητες και τρέλες. Το έργο του γιατρού γι” αυτούς φαίνεται σαν κόπος που πάει χαμένος. [102]

Ο Χριστός γεύθηκε την ίδια αυτή πείρα αλλά δεν σταμάτησε τις προσπάθειες του για καμία δυστυχισμένη ψυχή. Από τους δέκα λεπρούς που καθορίσθηκαν, μόνο ένας τίμησε το δώρο της υγείας και αυτός ήταν ξένος, Σαμαρείτης. Χάρη όμως αυτού του ενός, ο Χριστός καθάρισε και τους δέκα. Αν ο γιατρός δεν συναντάει μεγαλύτερη επιτυχία σ” αυτό το σημείο από ότι ο Χριστός, ας μάθει το μάθημα από το Μεγάλο Γιατρό. Για το Χριστό έχει γραφεί: «Δεν θέλει εκλίπει ουδέ θέλει μικροψυχήσει. » «Θέλει ιδεί τους καρπούς του πόνου της ψυχής Αυτού και θέλει χορτασθή. » (Ησ. 42:4, 53:11.)

Αν μία και μόνη ψυχή επρόκειτο να δεχθεί το Ευαγγέλιο της χάρης Του, ο Χριστός προκειμένου να σώσει τη μοναδική αυτή ψυχή θα είχε διαλέξει τη ζωή του μόχθου, της ταπείνωσης και το θάνατο της αισχύνης. Και αν με τις δικές μας προσπάθειες μία ανθρώπινη ύπαρξη μπορεί να εξυψωθεί, να εξαγνισθεί και να κριθεί κατάλληλη να λάμψει στις αυλές του Κυρίου, δεν έχουμε τότε λόγους να χαιρόμαστε;

Τα καθήκοντα του γιατρού είναι δύσκολα και απαιτητικά. Προκειμένου να τα εκπληρώσει με επιτυχία, του χρειάζεται γερή ιδιοσυγκρασία και σθεναρή υγεία. Ένα αδύνατο ή φιλάσθενο άτομο δεν μπορεί να αντέξει την εξαντλητική εργασία που συνεπάγεται το ιατρικό επάγγελμα. Ένας που δεν μπορεί να ασκήσει τέλειο αυτοέλεγχο δεν μπορεί να γίνει κατάλληλος στο χειρισμό όλων των ειδών των αρρωστιών.

Πολλές φορές στερημένος τον ύπνο του, παραμε-λώντας ακόμη και το φαγητό του, αποξενωμένος σε μεγάλο βαθμό από τις κοινωνικές απολαύσεις και τα θρησκευτικά προνόμια, ο γιατρός φαίνεται να περνάει τη ζωή του μέσα σε μία διαρκή σκιά. Η θλίψη που αντικρίζει, η ταλαιπωρία των θνητών που εξαρτώνται από αυτόν στενάζοντας για βοήθεια, η επαφή στην οποία έρχεται με τους εξαχρειωμένους, δημιουργούν πόνο στην καρδιά και [103] τείνουν να καταστρέψουν την εμπιστοσύνη που μπορεί να έχει κανείς στον άνθρωπο.

Στην πάλη με την αρρώστια και το θάνατο κάθε ενέργεια καταπονείται μέχρις εξαντλήσεως. Η αντίδραση που δημιουργεί η τρομερή αυτή υπερένταση είναι μία μεγάλη δοκιμασία για το χαρακτήρα. Τότε είναι που ο πειρασμός αποκτά τη μεγαλύτερή του δύναμη. Περισσότερο από τους ανθρώπους οποιουδήποτε άλλου επαγγέλματος, ο γιατρός χρειάζεται τον αυτοέλεγχο, τη διαύγεια του πνεύματος και την πίστη εκείνη που βασίζεται στον Ουρανό. Για το καλό των άλλων και για το δικό του καλό δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό του να παραβλέψει τους νόμους της φύσης. Η απερισκεψία έναντι των φυσικών συνηθειών τείνει να οδηγήσει στην απερισκεψία έναντι των ηθικών αρχών.

Κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, η μόνη ασφάλεια του γιατρού είναι να ενεργεί με βάση τις αρχές που ενισχύονται και εξευγενίζονται με τη σταθερότητα του αποκλειστικού, αντικειμενικού σκοπού του Θεού. Πρέπει να στηρίζεται στην ηθική υπεροχή του χαρακτήρα Του. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή πρέπει να ζει σαν να αντικρίζει τον αόρατο κόσμο. Όπως ο Μωυσής πρέπει και αυτός να καρτερεί «ως βλέπων τον Αόρατον. »

Οι ρίζες της δικαιοσύνης βρίσκονται στην ευσέβεια. Κανείς δεν μπορεί να διατηρήσει μία αγνή, δυναμική ζωή έναντι των συνανθρώπων του παρά μόνο αν η ζωή του είναι κρυμμένη «μετά του Χριστού εν τω Θεώ.» Όσο συχνότερη διατηρεί επαφή με τους ανθρώπους, τόσο πλησιέστερη επικοινωνία απαιτείται της καρδιάς με τον Ουρανό.

Όσο πιο επείγοντα τα καθήκοντά του και όσο βαρύτερες οι ευθύνες του, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη του γιατρού για θεϊκή δύναμη. Πρέπει να εξαγοράζει τον καιρό από τα πρόσκαιρα για να μπορεί να σκέπτεται τα επουράνια. Έχει να αντισταθεί σ” ένα κόσμο σφετεριστή ο οποίος ασκεί τέτοια πίεση επάνω του [104] σαν να ήθελε να τον χωρίσει από την Πηγή της δύναμης. Περισσότερο από κάθε άλλον ο γιατρός οφείλει με προσευχή και με μελέτη των Γραφών να τοποθετηθεί κάτω από την προστατευτική ασπίδα του Θεού. Οφείλει να ζει κάθε ώρα σε επαφή και συνειδητή επικοινωνία με τις αρχές της αλήθειας, της δικαιοσύνης και της ευσπλαχνίας που φανερώνουν τις ιδιότητες του Θεού μέσα στην ψυχή.

Ανάλογα με το ζήλο με τον οποίο ο λόγος του Θεού γίνεται εφικτός και εφαρμόσιμος θα εντυπωσιάσει με την αποτελεσματικότητά του και θα αγγίξει με τη ζωντάνια του κάθε φάση του χαρακτήρα του. Θα εξαγνίσει κάθε σκέψη, θα ρυθμίσει κάθε επιθυμία. Αυτοί που έχουν εμπιστοσύνη στο λόγο του Θεού, θα απαλλαγούν από τις ανθρώπινες αδυναμίες και θα ισχυροποιηθούν. Θα υψωθούν πάνω από κάθε τι το ευτελές σε μία ατμόσφαιρα απαλλαγμένη από το μίασμα.

Όταν ο άνθρωπος έρχεται σε επικοινωνία με το Θεό, ο σταθερός,αντικειμενικός σκοπός που προφύλαξε τον Ιωσήφ και το Δανιήλ απ”τη διαφθορά των ειδωλολατρικών αυλών θα καταστήσει και τη δική του ζωή μία ζωή άσπιλης αγνότητας. Το ένδυμα του χαρακτήρα του θα είναι άψογο. Στη ζωή του το φως του Χριστού θα παρουσιάζεται αμείωτο. Ο λαμπρός πρωινός Αστέρας θα φαίνεται να φέγγει σταθερά επάνω του με αμείωτη δόξα.

Μία τέτοια ζωή θα αποτελεί ένα στέλεχος δυναμικό για την κοινωνία. Θα καταστεί ένας φραγμός κατά του κακού, μία ασφάλεια για όσους δοκιμάζονται απ” τονπειρασμό, ένα καθοδηγητικό φώς γι” αυτούς που ανάμεσα στις δυσκολίες και στις αποθαρρύνσεις ζητούν να ακολουθήσουν το σωστό δρόμο. [105]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 9—ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΣ

Όταν ο Χριστός έστειλε τους δώδεκα μαθητές στην πρώτη ιεραποστολική τους περιοδεία, τους διέταξε: «Υπάγοντες κηρύττετε λέγοντες, ότι επλησίασεν η βασιλεία των ουρανών. Ασθενούντας θεραπεύετε, λεπρούς καθαρίζετε, νεκρούς εγείρετε, δαιμόνια εκβάλλετε• δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε. » (Ματθ. 10:7-8.)

Στους εβδομήντα που απέστειλε αργότερα είπε: «Εις ήντινα πόλιν εισέρχησθε ... θεραπεύετε τους εν αυτή ασθενείς και λέγετε προς αυτούςΕπλησίασεν εις εσάς η βασιλεία του Θεού. » (Λουκ. 10:8, 9.) Η παρουσία και η δύναμη του Χριστού ήταν μαζί τους και «υπέστρεψαν οι εβδομήκοντα μετά χαράς λέγοντες• Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσονται εις ημάς εν τω ονόματί Σου.» (Εδ. 17.)

Μετά την ανάληψη του Χριστού το ίδιο έργο εξακολούθησε. Οι ίδιες αυτές σκηνές της υπηρεσίας Του επαναλαμβάνονταν. «Συνήρχετο δε και το πλήθος των πέριξ πόλεων εις Ιερουσαλήμ φέροντες ασθενείς και ενοχλουμένους υπό πνευμάτων ακαθάρτων, οίτινες εθεραπεύοντο άπαντες.» (Πραξ. 5:16.)

Και οι μαθητές «εξελθόντες εκήρυξαν πανταχού, συνεργούντος του Κυρίου. » «Ο δε Φίλιππος, καταβάς εις την πόλιν της Σαμαρείας, εκήρυττεν εις αυτούς τον Χριστόν. Και οι όχλοι προσείχον ομοθυμαδόν εις τα λεγάμενα υπό του Φιλίππου . . . Διότι εκ πολλών εχόντων πνεύματα ακάθαρτα εξήρχοντο αυτά φωνάζοντα μετά μεγάλης φωνής, και πολλοί παραλυτικοί και χωλοί [106] εθεραπεύθησαν, και έγινε χαρά μεγάλη εν εκείνη τη πόλει.» (Μάρκ. 16:20, Πράξ. 8:5-8.)

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

Ο Λουκάς, ο συγγραφέας του φερώνυμου Ευαγγελί-ου, ήταν γιατρός ιεραπόστολος. Στις Γραφές αναφέρεται ως «ο ιατρός ο αγαπητός. » (Κολ. 4:14.) Ο απόστολος Παύλος πληροφορήθηκε για την ικανότητά του ως γιατρού και τον αναζήτησε σαν ένα στον οποίο ο Κύριος είχε αναθέσει ένα ιδιαίτερο έργο. Εξασφάλισε τη συνεργασία του και για αρκετό καιρό ο Λουκάς τον συνόδευε στα ταξίδια του από μέρος σε μέρος. Ύστερα από ένα διάστημα, ο Παύλος άφησε το Λουκά στους Φιλίππους της Μακεδονίας. Εκεί εξακολούθησε να εργάζεται για μερικά χρόνια τόσο σαν γιατρός όσο και σαν δάσκαλος του Ευαγγελίου. Με το ιατρικό του έργο εξυπηρετούσε τους ασθενείς και κατόπιν προσεύχονταν για να έρθει στους πάσχοντες η θεραπευτική δύναμη του Θεού. Έτσι άνοιγε ο δρόμος για το άγγελμα του ευαγγελίου. Η επιτυχία του Λουκά ως γιατρού του πρόσφερε πολλές ευκαιρίες να κηρύξει το Χριστό ανάμεσα στους ειδωλολάτρες. Σύμφωνα με το θεϊκό σχέδιο πρέπει να εργαστούμε και εμείς όπως εργάσθηκαν οι απόστολοι. Η σωματική θεραπεία συνδέεται με την παραγγελία του Ευαγγελίου. Στο ευαγγελικό έργο η διδασκαλία και η θεραπεία δεν πρέπει ποτέ να χωρίζονται η μία από την άλλη.

Το έργο των μαθητών ήταν να διαδώσουν τη γνώση του Ευαγγελίου. Σ” αυτούς είχε ανατεθεί το έργο να εξαγγείλουν σε όλο τον κόσμο την καλή αγγελία που ο Χριστός τους είχε φέρει. Το έργο αυτό το εκπλήρωσαν για τους συγχρόνους τους. Μέσα σε μία μόνο γενεά το ευαγγέλιο μεταδόθηκε σε όλα τα γνωστά στον κόσμο κράτη.

Η μετάδοση του Ευαγγελίου στον κόσμο είναι το έργο που ο Θεός έχει αναθέσει σ” αυτούς που φέρουν το [107] όνομά Του. Το ευαγγέλιο αποτελεί το μοναδικό αντίδοτο για την αμαρτία και τη δυστυχία του κόσμου. Το πρώτιστο έργο εκείνων που γνωρίζουν τη θεραπευτική δύναμη της χάρης του Θεού είναι να την καταστήσουν γνωστή σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Όταν ο Χριστός απέστειλε τους μαθητές Του με το άγγελμα του ευαγγελίου, η πίστη στο Θεό και στο λόγο Του είχαν σχεδόν εξαφανιστεί από τον κόσμο. Μεταξύ του ιουδαϊκού λαού που ισχυριζόταν ότι γνώριζε το Θεό, ο λόγος Του είχε παραμερισθεί χάρη των παραδόσεων και των ανθρωπίνων δοξασιών. Η εγωκεντρική φιλοδοξία, η αγάπη της επίδειξης, η απληστία του κέρδους, απορροφούσαν τις σκέψεις των ανθρώπων. Και καθώς εξέλιπε ο σεβασμός για το Θεό, εξέλιπε επίσης και η ευσπλαχνία για τον άνθρωπο. Η φιλαυτία κατάντησε να είναι η κυριαρχούσα αρχή και ο Σατανάς εργάζονταν κατά βούληση επωφελούμενος από τη δυστυχία και την εξαχρείωση της ανθρωπότητας.

Σατανικοί πράκτορες εξουσίαζαν τους ανθρώπους. Τα σώματα των ανθρώπων, προοριζόμενα για κατοικητήριο του Θεού, έγιναν κατοικία δαιμόνων. Τα αισθητήρια, τα νεύρα, τα διάφορα όργανα του σώματος κατευθύνονταν από υπεράνθρωπους συντελεστές στο να εκτελούν τις χαμερπέστερες επιθυμίες. Αυτή η ίδια η σφραγίδα των δαιμόνων είχε τεθεί επάνω στην όψη των ανθρώπων. Τα ανθρώπινα πρόσωπα αντανακλούσαν την έκφραση των λε-γεώνων του πονηρού από τους οποίους διακατέχονταν τα άτομα.

Ποιά είναι η σημερινή κατάσταση του κόσμου; Δεν είναι και σήμερα η πίστη στη Γραφή το ίδιο διαστρεβλωμένη με τη σχολαστική ανάλυση και με τις εικασίες όπως ήταν την εποχή του Χριστού με την παράδοση και τις ερμηνείες των ραβίνων; Η απληστία, η φιλοδοξία και η φιληδονία δεν έχουν κατακτήσει τις καρδιές των σημερινών ανθρώπων το ίδιο σταθερά όπως και τότε; Στο θεωρούμενο χριστιανικό κόσμο, ακόμη και στις θεωρού [108] μενες χριστιανικές εκκλησίες πόσο λίγοι ακολουθούν τις χριστιανικές αρχές! Στις επιχειρήσεις, στους κοινωνικούς, οικογενειακούς και στους θρησκευτικούς κύκλους, πόσο λίγοι καθιστούν κανόνα της καθημερινής ζωής τους τις διδασκαλίες του Χριστού! Και δεν αληθεύει επίσης ότι «η δικαιοσύνη ίσταται μακράν . . . η ευθύτης δεν δύναται να εισχωρήσει. . . Και ο εκκλίνων από του κακού γίνεται θήραμα; » (Ησ. 59:14, 15.)

Ζούμε ακριβώς σε μία εποχή «επιδημικής εγκλημα-τικότητας» κατά την οποία συνετοί, θεοφοβούμενοι άνθρωποι σε όλα τα μέρη του κόσμου μένουν εμβρόντητοι. Η κυριαρχούσα διαφθορά είναι αδύνατο να περιγράφει από την ανθρώπινη πέννα. Η κάθε μέρα φέρνει καινούργιες αποκαλύψεις πολιτικών συγκρούσεων, δωροδοκιών και εξαπατήσεων. Η κάθε μέρα παρουσιάζει το αποκαρδιωτικό κατάστιχο της βιαιοπραγίας και της παρανομίας, της απάθειας για την ανθρώπινη συμφορά, της απάνθρωπης, δαιμονικής καταστροφής της ανθρώπινης ζωής. Η κάθε μέρα γίνεται μάρτυρας της αύξησης των περιπτώσεων παραφροσύνης, εγκλημάτων και αυτοκτονιών. Ποιός μπορεί να αμφιβάλει ότι εργάζονται σατανικές ενέργειες μεταξύ των ανθρώπων με αυξημένη δραστηριότητα για να σκοτίζουν και να διαφθείρουν το νου και να καταστρέφουν το σώμα;

Και ενώ ο κόσμος έχει πλημμυρίσει από τα βίτσια αυτά, συχνά το Ευαγγέλιο παρουσιάζεται με ένα τέτοιο αδιάφορο τρόπο, ώστε να κάνει ελάχιστη εντύπωση στη συνείδηση και στη ζωή των ανθρώπων. Παντού υπάρχουν ψυχές που φωνάζουν για κάτι που τους λείπει. Ποθούν μία δύναμη που να τους χορηγήσει την υπεροχή κατά της αμαρτίας, μία δύναμη που να τους λυτρώσει από την υποδούλωση στο κακό, μία δύναμη που να τους χαρίσει υγεία, ζωή και ειρήνη. Πολλοί που κάποτε γνώριζαν τη δύναμη του λόγου του Θεού, έζησαν εκεί που δεν αναγνωρίζεται ο Θεός και λαχταρούν τη θεία παρουσία. [109]

Ο κόσμος χρειάζεται σήμερα αυτό που χρειάζονταν πριν από χίλια εννιακόσια χρόνια: μία αποκάλυψη του Χριστού. Απαιτείται ένα σπουδαίο μεταρρυθμιστικό έργο και μόνο με τη χάρη του Χριστού το ψυχοσωματικό και πνευματικό επανορθωτικό έργο μπορεί να επιτελεστεί.

Μόνο η μέθοδος του Χριστού χορηγεί πραγματική επιτυχία για την προσέγγιση των ανθρώπων. Ο Σωτήρας πλησίαζε τους ανθρώπους σαν ένας που ήθελε το καλό τους. Τους έδειχνε τη συμπάθεια Του, τους εξυπηρετούσε στις διάφορες ανάγκες τους και κέρδιζε την εμπιστοσύνη τους. Τότε τους έλεγε: «Ακολούθει Μοι. »

Είναι ανάγκη να πλησιάσομε τους ανθρώπους με την ατομική μας προσπάθεια. Αν λιγότερος καιρός δαπανιόταν σε μακροσκελή κηρύγματα και περισσότερος καιρός διατίθονταν σε προσωπική υπηρεσία, θα παρουσιάζονταν πιο ικανοποιητικά αποτελέσματα. Οι πτωχοί πρέπει να ανακουφισθούν, οι ασθενείς να φροντιστούν, οι θλιμμένοι και οι πενθούντες να παρηγορηθούν, οι αμαθείς να διδαχθούν, οι άπειροι να ορμηνευθούν. Πρέπει να κλαίμε με τους κλαίοντες και να χαιρόμαστε με τους χαίροντες. Όταν συνοδεύεται με τη δύναμη της βεβαιότητας, με τη δύναμη της προσευχής, με τη δύναμη της αγάπης του Θεού, το έργο αυτό δεν θα μείνει, δεν μπορεί να μείνει ατελεσφόρητο.

Πρέπει πάντοτε να θυμούμαστε πως ο αντικειμενικός σκοπός του ιατρικού ιεραποστολικού έργου είναι να υποδεικνύει στους κατατρυχόμενους από την αμαρτία άνδρες και γυναίκες τον Άνθρωπο του Γολγοθά, τον αίροντα την αμαρτία του κόσμου. Παρατηρώντας Τον θα μεταβληθούν κατά την ομοιότητά Του. Οφείλομε να ενθαρρύνομε τους ασθενείς και τους δυστυχισμένους να βλέπουν προς τομέρος Ιησού και να ζήσουν. Οι εργάτες του Ευαγγελίου παρουσιάζουν το Χριστό, το Μεγάλο Γιατρό διαρκώς μπροστά σ” αυτούς που έχουν αποθαρρυνθεί από σωματικές και ψυχικές παθήσεις. Υποδείξτε τους Εκείνον που είναι σε θέση να θεραπεύσει και τη σωματική [110] και την ψυχική αρρώστια. Μιλήστε τους γι” Αυτόν που συγκινείται από τη συναίσθηση των αδυναμιών τους. Ενθαρρύνετε τους να επαφίενται στη φροντίδα Εκείνου που έδωσε τη ζωή Του για να τους καταστήσει εφικτή την αιώνια ζωή. Πείτε τους για την αγάπη Του. Αναφέρετέ τους για τη σωτήρια δύναμή Του.

Αυτό είναι το ύψιστο καθήκον και το πολυτιμότερο προνόμιο του ιεραποστόλου γιατρού. Και η ατομική υπηρεσία συχνά προετοιμάζει το δρόμο γι” αυτό. Πολλές φορές ο Θεός μιλάει στις καρδιές των ανθρώπων χρησιμο-ποιώντας τις προσπάθειές μας να ανακουφίσομε το φυσικό πόνο.

Το ιατρικό ιεραποστολικό έργο είναι το πρωταρχικό έργο του Ευαγγελίου. Το Ευαγγέλιο πρέπει να κηρύσσεται και να εφαρμόζεται τόσο με την υπηρεσία του λόγου όσο και με το ιεραποστολικό ιατρικό έργο.

Σε όλα σχεδόν τα μέρη βρίσκονται άνθρωποι που ούτε το κήρυγμα του λόγου του Θεού ακούνε, ούτε σε θρησκευτική λειτουργία παρευρίσκονται. Αν οι άνθρωποι αυτοί πρόκειται να αγγιχθούν από το Ευαγγέλιο, τότε αυτό πρέπει να φερθεί στα σπίτια τους. Συχνά η ανακούφιση των φυσικών αναγκών τους είναι ο μόνος τρόπος για να τους πλησιάσει κανείς. Οι νοσοκόμοι ιεραπόστολοι που φροντίζουν τους αρρώστους και ανακουφίζουν τη δυστυχία των φτωχών θα βρουν πολλές ευκαιρίες για να προσευχη-θούν μαζί τους, να τους διαβάσουν το λόγο του Θεού και να τους μιλήσουν για το Σωτήρα. Μπορούν να προσευχηθούν μαζί και για λογαριασμό των ανήμπορων που δεν έχουν τη δύναμη ή τη θέληση να κυριαρχήσουν στις εξαχρειωμένες από το πάθος ορέξεις. Μπορούν να φέρουν μία ακτίνα φωτός στη ζωή εκείνων που νοιώθουν νικημένοι και αποκαρδιωμένοι. Η ανιδιοτελής αγάπη τους, όταν εκφράζεται με πράξεις ανυπόκριτης καλοσύνης, θα καταστήσει ευκολότερο το βήμα για τους δυστυχείς αυτούς να πιστέψουν στην αγάπη του Χριστού. [111]

Πολλοί δεν έχουν πίστη στο Θεό και έχουν χάσει επίσης και την εμπιστοσύνη τους στον άνθρωπο. Εκτιμούν όμως τις συμπονετικές και εξυπηρετικές πράξεις. Όταν βλέπουν κάποιον που χωρίς να αποβλέπει σε επίγεια εγκώμια ή αντισταθμίσματα να έρχεται στο σπίτι τους, να φροντίζει τους αρρώστους, να τρέφει τους πεινασμένους, να ντύνει τους γυμνούς, να παρηγορεί τους λυπημένους και να δείχνει με τρυφερότητα σε όλους Εκείνον για την αγάπη και την ευσπλαχνία το, τότε οι καρδιές όλων συγκινούνται. Η ευγνωμοσύνη γεννιέται. Η πίστη ξαναζεί. Βλέπουν ότι ο Θεός ενδιαφέρεται γι” αυτούς και, καθώς ανοίγεται ο λόγος Του, είναι πρόθυμοι να τον ακούσουν.

Είτε στις ξένες ιεραποστολές είτε στον οικείο αγρό, όλοι οι ιεραπόστολοι, άνδρες και γυναίκες θα μπορέσουν να πλησιάσουν πολύ ευκολότερα τους ανθρώπους και θα διαπιστώσουν ότι είναι πολύ χρησιμότεροι όταν ξέρουν να περιποιηθούν τους αρρώστους. Γυναίκες που πηγαίνουν σαν ιεραπόστολοι σε ειδωλολατρικές χώρες, μπορούν να βρουν έτσι την ευκαιρία να παρουσιάσουν το Ευαγγέλιο στις γυναίκες των τόπων αυτών γιατί αποκλείεται να τις πλησιάσουν με άλλο τρόπο. Όλοι οι εργάτες του ευαγγελίου πρέπει να μάθουν τα απλά μέσα θεραπείας που τόσο συντελούν στην ανακούφιση του πόνου και στην απομάκρυνση της αρρώστιας.

ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΥΓΙΕΙΝΗΣ

Οι εργάτες του ευαγγελίου πρέπει επίσης να είναι ικανοί να διδάσκουν τις αρχές της υγιεινής διαβίωσης. Η αρρώστια απαντάται παντού και κατά το μεγαλύτερο μέρος μπορεί να αποφευχθεί όταν η δέουσα προσοχή δίνεται στους νόμους της υγιεινής. Οι άνθρωποι πρέπει να δουν τη σημασία που έχουν οι αρχές της υγιεινής για την πρόσκαιρη και τη μελλοντική ευτυχία τους. Πρέπει να [112] συναισθανθούν την ευθύνη που φέρουν για το ανθρώπινο σώμα που ο Δημιουργός τους έχει διαρρυθμίσει για οικία Του και για το οποίο τους θέλει να είναι πιστοί οικονόμοι. Πρέπει να τους προξενεί εντύπωση η αλήθεια που εκφράζουν τα λόγια του Αγίου Πνεύματος: «Είσθε ναός Θεού ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός ότι θέλω κατοικεί εν αυτοίς και περιπατεί, και θέλω είσθαι Θεός αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαός Μου.» (Β” Κορ. 6:16.)

Χιλιάδες χρειάζονται τη καθοδήγηση σχετικά με τα απλά θεραπευτικά μέσα που αντικαθιστούν τη χρήση των δηλητηριωδών φαρμάκων και θα έπρεπε με προθυμία να τους προσφέρεται. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη για καθοδήγηση στον τομέα της διαιτητικής μεταρρύθμισης. Οι κακές συνήθειες στο φαγητό και η χρήση βλαβερών ειδών διατροφής ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την ακράτεια, την εγκληματικότητα και την εξαθλίωση που μαστίζουν τον κόσμο.

Διδάσκοντας τις αρχές της υγιεινής έχετε κατά νου το μεγάλο αντικειμενικό σκοπό της μεταρρύθμισης, την εξασφάλιση δηλαδήτης ανώτερης δυνατής ανάπτυξης του σώματος, του νου και της ψυχής. Δείξτε ότι οι νόμοι της φύσης που είναι και νόμοι του Θεού, αποβλέπουν στο καλό μας• ότι η υπακοή σ” αυτούς προάγει την ευτυχία σε αυτή τη ζωή και βοηθάει στην προετοιμασία για τη ζωή του μέλλοντος.

Οδηγήστε τους ανθρώπους να μελετούν την εκδήλωση της αγάπης του Θεού και της σοφίας Του μέσα στα έργα της φύσης. Οδηγήστε τους στο να μελετούν το θαυμάσιο αυτόν οργανισμό, το ανθρώπινο σώμα και τους νόμους που το κυβερνούν. Αυτοί που διακρίνουν τις ενδεί-ξεις της αγάπης του Θεού έχουν σχηματίσει κάποια ιδέα για τη σοφία και την ευεργεσία των νόμων Του. Τα αποτελέσματα της υπακοής, θα καταλήξουν να βλέπουν τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις τους κάτω από ένα εντελώς διαφορετικό πρίσμα. Αντί να θεωρούν [113] την τήρηση των αρχών της υγιεινής ζήτημα θυσίας και αυταπάρνησης, θα τη βλέπουν, όπως είναι στην πραγματι-κότητα, μία ανεκτίμητη ευλογία.

Κάθε εργάτης του Ευαγγελίου πρέπει να αισθάνεται ότι η μετάδοση της υγιεινής ζωής αποτελεί μέρος του καθορισμένου έργου του. Για ένα τέτοιο έργο υπάρχει μεγάλη ανάγκη και ο κόσμος είναι διατεθειμένος να το δεχθεί με προθυμία.

Παντού παρατηρείται η τάση να ανατίθεται σε οργανώσεις το έργο που υπάγεται στην ατομική προσπάθεια. Η ανθρώπινη φιλοσοφία τείνει προς τη στερεοποίηση, το συγκεντρωτισμό, την ανοικοδόμηση μεγάλων εκκλησιών και ιδρυμάτων. Πολλοί επαφίενται στα ιδρύματα και στις οργανώσεις για το φιλανθρωπικό έργο. Βρίσκουν δικαιολογίες για να μη έρχονται σε επαφή με τους ανθρώπους και έτσι οι καρδιές τους κρυώνουν. Τους απορροφά ο εαυτός τους και δεν τους μέλει για τίποτε άλλο. Η αγάπη για το Θεό και για τον άνθρωπο εξαφανίζεται από την ψυχή.

Ο Χριστός αναθέτει στους οπαδούς Του ένα ατομικό έργο, ένα έργο που δεν μπορεί να γίνει με πληρεξούσιους. Η εξυπηρέτηση των αρρώστων και των φτωχών, η μετάδοση του Ευαγγελίου στους απολυμένους δεν πρέπει να ανατεθεί σε επιτροπές ή σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Το Ευαγγέλιο απαιτεί ατομική ευθύνη, ατομική προσπάθεια, προσωπική θυσία.

«Έξελθε εις τας οδούς και φραγμούς και ανάγκασον να εισέλθωσι,» είναι η εντολή του Χριστού, «δια να γεμισθή ο οίκος Μου.» Φέρνει τους ανθρώπους σε επαφή με αυτούς που προσπαθούν να ευεργετήσουν. «Να εισάγης,» λέγει, «εις την οικίαν σου τους αστέγους πτωχούς• όταν βλέπης τον γυμνόν να ενδύης αυτόν.» «Επί αρρώστους θέλουσιν επιθέσει τας χείρας και θέλουσιν ιατρεύεσθαι.» (Λουκ. 14:23, Ησ. 58:7, Μάρκ. 16:18.) Οι ευλογίες του Ευαγγελίου πρέπει να μεταδίδονται με την άμεση επαφή, με την προσωπική υπηρεσία. [114]

Για τη διαφώτιση του λαού Του στην αρχαία εποχή, ο Θεός δεν χρησιμοποίησε αποκλειστικά μία ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων. Ο Δανιήλ ήταν Ιουδαίος πρίγκιπας. Ο Ησαΐας κατάγονταν κι αυτός από βασιλική σειρά. Ο Δαβίδ ήταν τσομπανόπουλο, ο Ελισσαιέ γεωργός. Ο Κύριος μεταχειρίσθηκε για αντιπροσώπους Του προφήτες και πρίγκιπες, ανθρώπους ευγενικής και ταπεινής καταγωγής και τους δίδαξε τις αλήθειες που έπρεπε να μεταδοθούν στον κόσμο.

Στον καθένα που γίνεται συμμέτοχος της χάρης Του, ο Κύριος ορίζει ένα έργο για τους άλλους. Ατομικά οφείλομε να παραμείνουμε στον τόπο και στη θέση που μας έταξε και να πούμε: «Ιδού, εγώ• απόστειλόν με.» (Ησ. 6:8.) Επάνω στον ιεροκήρυκα, στο νοσοκόμο ιεραπόστολο, στο χριστιανό γιατρό ή στον ιδιώτη χριστιανό, είτε είναι έμπορος είτε γεωργός, επαγγελματίας ή πρακτικός μηχανικός, η ευθύνη πέφτει επάνω σε όλους. Έχομε το καθήκον να παρουσιάσομε στους ανθρώπους το Ευαγγέλιο της σωτηρίας τους. Οποιαδήποτε και αν είναι η ενασχόλησή μας πρέπει να την καταστήσουμε μέσο που να ανταποκρίνεται σ” αυτό το σκοπό.

Όσοι αναλαμβάνουν το καθιερωμένο γι” αυτούς έργο όχι μόνο γίνονται ευλογία για τους άλλους, αλλά ευλογούνται και οι ίδιοι. Η συναίσθηση του καλώς εκπληρωμένου καθήκοντος ασκεί μία αντανακλαστική επίδραση στη δική τους ψυχή. Οι αποθαρρημένοι λησμο-νούν την αποθάρρυνσή τους, οι αδύνατοι γίνονται δυνατοί, οι αμαθείς νοήμονες. Όλοι βρίσκουν ένα σταθερό βοηθό στο πρόσωπο Εκείνου που τους κάλεσε.

Η εκκλησία του Χριστού έχει οργανωθεί με το σκοπό να υπηρετεί. Το σύνθημά της είναι η «υπηρεσία.» Τα μέλη της είναι στρατιώτες που πρέπει να γυμναστούν και να αγωνισθούν κάτω από την καθοδήγηση του Αρχηγού της σωτηρίας τους. Οι χριστιανοί ιεροκήρυκες, γιατροί και δάσκαλοι έχουν ένα ευρύτερο έργο από ότι πολλοί αναγνωρίζουν. Δεν έχουν μόνο το καθήκον να [115] υπηρετούν τους ανθρώπους, αλλά και να τους διδάσκουν πως να υπηρετούν. Δεν πρέπει μόνο να παρέχουν συμβουλές όσοναφορά τις ορθές αρχές, αλλά και να μαθαίνουν στους ακροατές τους να μεταδίδουν τις αρχές αυτές. Η αλήθεια που δεν εκδηλώνεται έμπρακτα, που δεν μεταδίδεται, χάνει τη ζωοδόχο δύναμή της, τη θεραπευτική της ιδιότητα. Η ευλογία της διατηρείται μόνο όταν διαμοιράζεται.

Δεν πρέπει να υπάρχει μονοτονία στην υπηρεσία μας για το Θεό. Κάθε μέλος της Εκκλησίας πρέπει να επιδίδεται σε κάποιο είδος υπηρεσίας για τον Κύριο. Μερικοί δεν μπορούν να προσφέρουν τόσα πολλά όσα προσφέρουν άλλοι, αλλά ο καθένας πρέπει να καταβάλει κάθε προσπάθεια για να αναχαιτίσει το κύμα της αρρώστιας και συμφοράς που κατακλύζει τον κόσμο μας. Πολλοί θα ήταν πρόθυμοι να εργασθούν αν τους δίδασκε κανείς πως να αρχίσουν. Έχουν ανάγκη από καθοδήγηση και από ενθάρρυνση.

Η κάθε εκκλησία πρέπει να αποβεί εκπαιδευτικό κέντρο για τους χριστιανούς εργάτες. Τα μέλη της πρέπει να διδαχτούν πως να δίνουν βιβλικές μελέτες, πως να διευθύνουν και να διδάσκουν τάξεις της Σχολής του Σαββάτου, πως να βοηθούν καλύτερα τους φτωχούς και να περιποιούνται τους αρρώστους και πως να εργάζονται γι” αυτούς που αγνοούν τη σωτηρία τους. Θα έπρεπε να ιδρυθούν σχολές υγιεινής, σχολές μαγειρικής, και άλλες διάφορες τάξεις στον τομέα της χριστιανικής αρωγής. Δεν πρέπει να περιορίζονται μόνο στη διδαχή, αλλά και να επεκτείνονται στην πρακτική εξάσκηση κάτω από την καθοδήγηση πεπειραμένων εκπαιδευτών. Ας ηγούνται στο έργο αυτό οι δάσκαλοι και οι άλλοι συνεργαζόμενοι με αυτούς θα διδαχθούν από το παράδειγμά τους. Ένα μόνο παράδειγμα είναι αποτελεσματικότερο από ότι τα πολλά διδάγματα.

Ας καλλιεργούν όλοι τις σωματικές και τις πνευματικές τους δυνάμεις όσο καλύτερα μπορούν για να [116] είναι σε θέση να εργασθούν για το Θεό εκεί όπου θα τους καλέσει η πρόνοια Του. Η ίδια χάρη που χορηγήθηκε από το Χριστό στον Παύλο και στον Απολλώ που τους έκανε να διακριθούν για την πνευματική τους υπεροχή, θα χορηγηθεί και σήμερα σε καθιερωμένους χριστιανούς ιεραποστόλους. Ο Θεός επιθυμεί να κατέχουν τα παιδιά Του ευφυΐα και γνώσεις για να μπορέσει η δόξα Του να αποκαλυφθεί με αδιαμφισβήτητη σαφήνεια και δύναμη στον κόσμο μας.

Μορφωμένοι εργάτες που έχουν τεθεί στην υπηρεσία τουΘεού μπορούν να προσφέρουν πολύπλευρη υπηρεσία και να κάνουν περιεκτικότερο έργο από ότι εκείνοι που στερούνται τη μόρφωση. Η πνευματική υπεροχή τους τοποθετεί σε προνομιούχο θέση. Αλλά και εκείνοι που δεν έχουν σπουδαία ταλέντα, ούτε μεγάλη μόρφωση μπορούν να υπηρετήσουν τους άλλους κατά τρόπο επάξιο. Ο Θεός θα χρησιμοποιήσει ανθρώπους που θέλουν να χρησιμοποιη-θούν. Τα λαμπρότερα και μονιμότερα αποτελέσματα δεν προέρχονται αναγκαστικά από τα εξυπνότερα και από τα πιο προικισμένα με ταλέντα άτομα. Χρειάζονται άνδρες και γυναίκες που να έχουν ακούσει την αγγελία από τον ουρανό. Οι αποδοτικότεροι εργάτες είναι εκείνοι που απαντούν στην πρόσκληση: «Άρατε τον ζυγόν Μου εφ” υμάς και μάθετε απ” Εμού.» (Ματθ. 11:29.)

Χρειάζονται ιεραπόστολοι με καρδιά. Εκείνος του οποίου η καρδιά αγγίζεται από το Θεό κατέχεται από μία ακατανίκητη επιθυμία να βοηθήσει αυτούς που δεν γνώρισαν ποτέ την αγάπη Του. Συγκινείται από την κατάστασή τους με πόνο που τον νοιώθει προσωπικά. Αψηφώντας τη ζωή του, ο εργάτης αυτός πηγαίνει σαν σταλμένος και εμπνευσμένος από τον Ουρανό αγγελιοφόρος για να εκτελέσει το έργο του.

Αν εκείνοι στους οποίους ο Θεός έχει εμπιστευθεί μεγάλα διανοητικά ταλέντα, χρησιμοποιούν τα δώρα αυτά για φίλαυτους σκοπούς, θα εγκαταλειφτούν ύστερα [117] από μία δοκιμαστική περίοδο να ακολουθήσουν την πορεία τους. Ο Θεός θα πάρει με το μέρος του ανθρώπους που δεν φαίνονται να είναι τόσο πλούσια προικισμένοι, που δεν έχουν τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και θα δυναμώσει τους αδύναμους επειδή αυτοί είναι πεπεισμένοι πως Εκείνος θα κάνει γι” αυτούς ότι οι ίδιοι αδυνατούν να κάνουν για τον εαυτό τους. Ο Θεός θα δεχθεί την ολόψυχη υπηρεσία και θα συμπληρώσει ο ίδιος τις ελλείψεις.

Πολλές φορές ο Θεός διάλεξε για συνεργάτες Του ανθρώπους που δεν είχαν την ευκαιρία να αποκτήσουν παρά περιορισμένη μόνο σχολική μόρφωση. Οι άνθρωποι αυτοί χρησιμοποίησαν τις ικανότητές τους με τη μεγαλύτερη επιμέλεια και ο Κύριος αντάμειψε την πιστότητά για το έργο Του, την εργατικότητά και τη δίψα τους για γνώση. Παρατήρησε τα δάκρυά τους και άκουσε τις προσευχές τους. Όπως η ευλογία Του χορηγήθηκε στους αιχμάλωτους της Βαβυλώνας, έτσι χορηγεί σοφία και γνώση στους σημερινούς εργάτες Του.

Άνθρωποι οι οποίοι υστερούν σε σχολική μόρφωση και προέρχονται από ταπεινή κοινωνική θέση, πολλές φορές κατόρθωσαν μεαξιοθαύμαστο τρόπο να κερδίσουν με τη χάρη του Χριστού ψυχές γι” Αυτόν. Το μυστικό της επιτυχίας τους ήταν η εμπιστοσύνη τους στο Θεό. Μάθαιναν καθημερινά από Αυτόν ο οποίος είναι «μέγας εν βουλή και δυνατός εν έργοις.»

Τέτοιοι εργάτες πρέπει να ενθαρρύνονται. Ο Κύριος τους φέρνει σε επαφή με άτομα πιο επιδέξια από αυτούς για να συμπληρώσει το κενό που δημιουργείται από τους άλλους. Η οξυδέρκειά τους στο να διακρίνουν τι πρέπει να γίνει, η προθυμία τους στο να βοηθούν τους ενδεείς, τα λόγια και οι πράξεις της καλοσύνηςτους, ανοίγουν πόρτες χρησιμότητας που διαφορετικά θα παρέμεναν κλειστές. Πλησιάζουν αυτούς που είναι στεναχωρημένοι και η πειστική επίδραση των λόγων τους έχει τη δύναμη να ελκύει πολλές τρεμάμενες ψυχές στο Θεό. Το έργο [118]

τους δείχνει το τι θα μπορούσαν χιλιάδες άλλοι να κάνουν, φθάνει να το ήθελαν.

ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΖΩΗ

Τίποτε δεν μπορεί να παρακινήσει το ζήλο για την αυτοθυσία, να ευρύνει και να σταθεροποιήσει το χαρακτήρα περισσότερο από την εργασίαγια το καλό των άλλων. Πολλοί θεωρούμενοι Χριστιανοί, όταν έρχονται σε επαφή με την εκκλησία, σκέπτονται μόνο τον εαυτό τους. Θέλουν να απολαμβάνουν την εκκλησιαστική αλληλεγγύη και την ποιμαντορική φροντίδα. Γίνονται μέλη σε μεγάλες και ακμάζουσες εκκλησίες και αρκούνται στο να προσφέρουν ελάχιστα πράγματα για τους άλλους. Με αυτό τον τρόπο στερούν τον εαυτό τους από τις πολυτιμότερες ευλογίες. Πολλοί θα είχαν ευνοηθεί σε μεγάλο βαθμό αν θυσίαζαν την ευχαρίστηση και το χουζούρι που τους προσφέρουν οι συναναστροφές τους. Πρέπει να παν εκεί όπου οι ενέργειές τους απαιτούνται για το χριστιανικό έργο και εκείόπου μπορούν να διδαχθούν την ανάληψη ευθυνών.

Δέντρα στριμωγμένα το ένα πάνω στο άλλο δεν μπορούν να μεγαλώσουν με υγεία και ευρωστία. Ο κηπουρός τα μεταφυτεύει ώστε να έχουν χώρο για να αναπτυχθούν. Ένα ανάλογο έργο θα ωφελούσε πολλά από τα μέλη των μεγάλων εκκλησιών. Πρέπει να τοποθετηθούν εκεί όπου η ενεργητικότητά τους απαιτείται για να καταβάλει δραστήρια χριστιανική προσπάθεια. Χάνουν την πνευματική τους ζωή, γίνονται ασήμαντοι και ανεπαρκείς από την έλλειψη αλτρουιστικής εργασίας για τους άλλους. Αν όμως μεταφυτεύονταν σε ένα ιεραποστολικό αγρό, θα γίνονται δυναμικοί και δραστήριοι.

Αλλά δεν χρειάζεται να περιμένει κανείς να κληθεί σε κάποιο μακρινό αγρό πριν αρχίσει να βοηθάει τους άλλους. Πόρτες για υπηρεσία ανοίγονται παντού. Ολόγυρά μας βρίσκονται άτομα που χρειάζονται τη βοήθειά μας. Οι [119] χήρες, τα ορφανά, οι άρρωστοι, οι ετοιμοθάνατοι, οι θλιμμένοι, οι αποκαρδιωμένοι, οι αμαθείς, οι απόκληροι μας ζώνουν από κάθε πλευρά.

Πρέπει να θεωρούμε ιδιαίτερο καθήκον μας να ερ-γαζόμαστε γι” αυτούς που ζουν στην περιφέρειά μας. Σκεφθείτε πως μπορείτε να βοηθήσετε καλύτερα αυτούς που δεν ενδιαφέρονται για τα πνευματικά. Όταν επισκέπτεσθε τους φίλους σας και τους γείτονες σας, δείξετε ενδιαφέρον για την πνευματική όπως και για την πρόσκαιρη ευημερία τους. Μιλήστε τους για το Χριστό σαν το Σωτήρα που συγχωρεί αμαρτίες. Καλείτε τους γείτονες σας στο σπίτι σας και διαβάζετε μαζί τους από την πολύτιμη Γραφή και από τα βιβλία που εξηγούν τις αλήθειες της. Προσκαλέστε τους να ψάλλουν και να προσευχηθούν μαζί σας. Στις μικρές αυτές συγκεντρώσεις ο ίδιος ο Χριστός είναι παρών όπως υποσχέθηκε και οι καρδιές θα αγγιχθούν από τη χάρη Του.

Τα μέλη της εκκλησίας θα πρέπει να εκπαιδευτούν για το έργο αυτό. Είναι το ίδιο σημαντικό όπως η διάσωση βυθισμένων στο σκότος και στην αμάθεια ψυχές στις ξένες χώρες. Ενώ μερικοί πιέζονται από το βάρος για τις ψυχές που βρίσκονται σε μέρη μακρινά, οι πολλοί που μένουν στα σπίτια τους ας αισθανθούν παρόμοιο βάρος για τις ψυχές που βρίσκονται γύρω τους και ας εργασθούν με την ίδια επιμέλεια για τη σωτηρία τους.

Πολλοί λυπούνται για την περιορισμένη ζωή που κάνουν. Αυτοί οι ίδιοι μπορούν να ευρύνουν τη ζωή τους και να της προσδώσουν μεγαλύτερη σημασία, φθάνει να το θέλουν. Εκείνοι που αγαπούν τον Ιησού με όλη τους την καρδιά, το νου, την ψυχή και τον πλησίον τους σαν τον εαυτό τους έχουν ένα ευρύ πεδίο δράσης για να χρησιμοποιήσουν την ικανότητα και την επιρροή τους. [120]

ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Κανείς ας μη παραβλέπει τις μικρές ευκαιρίες αναζητώντας ένα μεγάλο έργο. Μπορεί να επιτελέσετε επιτυχώς ένα μικρό έργο και να αποτύχετε παταγωδώς στην εκτέλεση ενός μεγάλου έργου και μην πέσετε στην αποθάρρυνση. Εκτελώντας με όλη σας τη δύναμη οτιδήποτε σας παρουσιάζεται, αποκτάτε την ικανότητα να καταπιαστείτε με μεγαλύτερα έργα. Ο λόγος για τον οποίο τόσοι πολλοί μένουν ατροφικοί και άκαρποι είναι ότι περιφρονούν τις καθημερινές ευκαιρίες και παραμελούν τα μικροκαθήκοντα.

Μην εξαρτάσθε από την ανθρώπινη βοήθεια. Ατενίζετε πέρα από τα ανθρώπινα όντα σ” Εκείνον που ο Θεός όρισε να σηκώνει τους πόνους μας, να φέρει τις λύπες μας και να αναπληρώνει τις ανάγκες μας. Εμπιστευόμενοι στην υπόσχεση του Θεού, αρχίσετε με οποιοδήποτε έργο σας παρουσιάζεται να κάνετε και προχωρείτε με πίστη ακλόνητη. Η πίστη στην παρουσία του Κυρίου είναι εκείνη που χορηγεί δύναμη και σταθερότητα. Να εργάζεστε με αφίλαυτο ενδιαφέρον, με άοκνη προσπάθεια και με επίμονη δραστηριότητα.

Σε αγρούς που οι συνθήκες είναι τόσο δυσάρεστες και αποκαρδιωτικές ώστε πολλοί δεν θέλουν να πάνε σ” αυτούς, αξιοσημείωτες μεταβολές έχουν επέλθει με τις προσπάθειες αυτοθυσιαζομένων εργατών. Εργάσθηκαν με υπομονή και επιμονή, χωρίς να εμπιστεύονται την ανθρώπινη δύναμη ούτεστο Θεό και η χάρη Του που τους ενίσχυσε. Το μεγάλο καλό που κατόρθωσαν μ” αυτό τον τρόπο δεν θα μαθευτεί σ” αυτόν τον κόσμο, αλλά τα ευλογημένα αποτελέσματα θα φανούν στο λαμπρό το μέλλον. [121]

ΑΥΤΟΣΥΝΤΗΡΗΤΟΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΙ

Σε πολλά μέρη αυτοσυντήρητοι ιεραπόστολοι μπορούν να εργάζονται με επιτυχία. Ο απόστολος Παύλος εργάσθηκε σαν αυτοσυντηρούμενος ιεραπόστολος όταν έφερνε την επίγνωση του Χριστού σ” ολόκληρο τον κόσμο. Ενώ καθημερινά δίδασκε το Ευαγγέλιο στις μεγάλες πόλεις της Ασίας και της Ευρώπης, παράλληλα εργάζονταν ως τεχνίτης για να συντηρεί τον εαυτό του και τους συντρόφους του. Τα αποχαιρετιστήρια λόγια του προς τους πρεσβυτέρους της Εφέσου φανερώνουν τον τρόπο της εργασίας του και περιέχουν θαυμάσια μαθήματα για κάθε λειτουργό του ευαγγελίου:

«Σεις εξεύρετε,»τους είπε, «πως επέρασα μεθ” υμών όλον τον χρόνον . . . ότι δεν υπέκρυψα ουδέν των συμφε-ρόντων, ώστε να μη αναγγείλω αυτό προς εσάς και να σας διδάξω δημοσία και κατ” οίκους . . . Αργύριον ή χρυσίον ή ιμάτιον ουδενός επεθύμησα σεις δε αυτοί εξεύρετε ότι εις τας χρείας μου και εις τους όντας μετ” εμού αι χείρες αύται υπηρέτησαν. Κατά πάντα υπέδειξα εις εσάς ότι ούτω κοπιάζοντες πρέπει να βοηθήτε τους ασθενείς και να ενθυμήσθε τους λόγους του Κυρίου Ιησού, ότι Αυτός είπε Μακάριον είναι να δίδη τις μάλλον παρά να λαμβάνη.» (Πράξ. 20:18-35.)

Στις μέρες μας, αν διέπονταν πολλοί από το ίδιο πνεύμα της αυτοθυσίας, θα μπορούσαν με παρόμοιο τρόπο να εκτελέσουν ένα καλό έργο. Ας αρχίσουν δύο ή και περισσότεροι μαζί ένα ευαγγελιστικό έργο. Ας επισκέπτονται τους ανθρώπους και ας προσεύχονται, ας ψάλλουν, ας διδάσκουν, ας εξηγούν τις Γραφές και ας περιποιούνται τους ασθενείς. Μερικοί μπορούν να αυτοσυντηρηθούν ως βιβλιοπώλες• άλλοι, όπως ο απόστολος, μπορούν να ασχολούνται με κάποια τέχνη ή να καταβάλουν οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια. Καθώς προχωρούν στο έργο τους, αναγνωρίζοντας την αναξιότητά τους αλλά εξαρτώμενοι ταπεινά από το Θεό, αποκτούν μία ευλογημένη [122] πείρα. Ο Κύριος Ιησούς προηγείται και αυτοί βρίσκουν χάρη και βοήθεια ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς.

Αυτοί που έχουν εκπαιδευθεί για το ιατρικό ιεραποστολικό έργο σε ξένες χώρες θα πρέπει να ενθαρρύνονται να πηγαίνουν χωρίς αναβολή εκεί και να αρχίσουν να εργάζονται ανάμεσα στους ντόπιους, μαθαίνοντας τη γλώσσα τους ενώ εργάζονται. Σύντομα θα είναι σε θέση να διδάξουν τις απλές αρχές του λόγου του Θεού.

Παντού στον κόσμο χρειάζονται οι φορείς της ευσπλαχνίας. Χριστιανικές οικογένειες καλούνται να πηγαίνουν σε περιοχές που βρίσκονται στο σκότος και στην πλάνη, να πηγαίνουν σε ξένους αγρούς, να γνωριστούν με τις ανάγκες των συνανθρώπων τους και να εργασθούν για το σκοπό του Κυρίου. Αν τέτοιες οικογένειες πήγαιναν να εγκατασταθούν στα σκοτεινά μέρη της Γης που οι άνθρωποι περιβάλλονται από πνευματικό ζόφος και αν άφηναν το φως του Χριστού να λάμψει μέσω αυτών, τι θαυμάσιο έργο θα μπορούσε να γίνει!

Το έργο αυτό απαιτεί αυτοθυσία. Ενώ πολλοί περιμένουν να μετατοπισθεί πρώτα κάθε εμπόδιο, το έργο που θα μπορούσαν να κάνουν παραμένει μη ολοκληρωμένο και πλήθη ολόκληρα πεθαίνουν χωρίς ελπίδα και χωρίς Θεό. Μερικοί για εμπορικά οφέλη, ή για την απόκτηση επι-στημονικών γνώσεων, ριψοκινδυνεύουν τη ζωή τους σε ταραγμένες περιοχές και με χαρά υφίστανται θυσίες και δεινά. Πόσο λιγοστοί όμως είναι εκείνοι που προθυμοποι-ούνται για το καλό των συνανθρώπων τους να μεταφέρουν τις οικογένειές τους σε περιοχές όπου υπάρχει η έλλειψη του Ευαγγελίου.

Να πλησιάζει κανείς τους ανθρώπους σε οποιοδήποτε μέρος ή κατάσταση βρίσκονται και να τους βοηθάει με κάθε δυνατό τρόπο, αυτή είναι η πραγματική υπηρεσία. Με μία τέτοια προσπάθεια μπορείτε να κερδίσετε καρδιές [123] και να ανοίξετε την πόρτα για να βρουν το δρόμο οι ψυχές που χάνονται.

Στο όλο έργο σας να θυμάστε ότι είστε αναπόσπαστα δεμένοι με το Χριστό, ότι αποτελείτε μέρος του μεγάλου σχεδίου της απολύτρωσης. Η αγάπη του Χριστού πρέπει να ρέει από τη ζωή σας σαν ένα ιαματικό ρεύμα που σκορπίζει ζωή. Καθώς προσπαθείτε να προσελκύσετε άλλους μέσα στον κύκλο της αγάπης Του, αφήσετε την αγνότητα της γλώσσας σας, την ανιδιοτέλεια της υπηρεσίας σας, τη φαιδρότητα της διαγωγής σας να μαρτυρούν για τη δύναμη της χάρης Του. Δώστε στον κόσμο μία τόσο αγνή και πιστή αναπαράσταση του Χριστού, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να Τον διακρίνουν μέσα στην ωραιότητά Του.

Δεν είναι καλό να προσπαθούμε να αλλάξομε τους άλλους αυτά που θεωρούμε κακές συνήθειες. Μία τέτοια προσπάθεια συχνά καταλήγει σε μεγαλύτερη ζημιά παρά σε όφελος. Στη συνομιλία Του με τη Σαμαρείτισσα, ο Χριστός, αντί να υποτιμήσει το πηγάδι του Ιακώβ, παρουσίασε κάτι καλύτερο. «Εάν ήξευρες την δωρεάν του Θεού,» είπε, «και τις είναι ο λέγων σου, Δος Μοι να πίω, συ ήθελες ζητήσει παρ” Αυτού, και ήθελε σοι δώσει ύδωρ ζων.» (Ιωάν. 4:10.) Έστρεψε τη συζήτηση στο θησαυρό που είχε να μεταδώσει, προσφέροντας στη γυναίκα κάτι καλύτερο από ότι εκείνη είχε, τη χαρά και την ελπίδα του Ευαγγελίου.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο πρέπει να εργαζόμαστε. Πρέπει να προσφέρομε στους ανθρώπους κάτι καλύτερο από αυτό που έχουν, την ειρήνη του Χριστού η οποία υπερβαίνει κάθε λογισμό. Πρέπει να τους μιλήσουμε για τον άγιο νόμο του Θεού, το αντίγραφο του χαρακτήρα Του και την έκφραση εκείνου που επιθυμεί να γίνει αντίγραφο Του. Δείξτε τους πόσο ασύγκριτα ανώτερη από τις εφήμερες χαρές και απολαύσεις του κόσμου είναι η άφθαρτη δόξα του ουρανού. Πείτε τους για την ελευθερία και την ανάπαυση που υπάρχουν [124] στο Σωτήρα. «Όστις όμως πίη εκ του ύδατος, το οποίον Εγώ θέλω δώσει εις αυτόν, δεν θέλει διψήσει εις τον αιώνα,» δήλωσε. (Εδ. 14.)

Υψώστε το Χριστό φωνάζοντας: «Ιδού, ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου!» (Ιωάν. 1:29.) Μόνο Αυτός είναι σε θέση να ικανοποιήσει τη δίψα της καρδιάς και να χαρίσει την ειρήνη στην ψυχή.

Από όλους τους ανθρώπους του κόσμου, οι μεταρ-ρυθμιστές θα πρέπει να είναι οι πιο αφίλαυτοι, οι πιο καλόκαρδοι και πιο ευγενικοί. Στη ζωή τους πρέπει να καθρεφτίζεται η πραγματική καλοσύνη των ανιδιοτελών πράξεων. Ο εργάτης από τον οποίο λείπει η ευγένεια και ο φέρεται άσχημα όταν συναντά την άγνοια και τις παραξενιές των άλλων, που προτρέχει στην ομιλία του και φέρεται με απερισκεψία, μπορεί να κλείσει το δρόμο προς τις καρδιές των ανθρώπων ώστε ποτέ πια να μη μπορέσει να τις πλησιάσει.

Όπως η δροσιά και η σιγανοστάλαχτη βροχή πέφτουν πάνω στα μαραμένα φυτά, έτσι πρέπει και τα λόγια να πέφτουν απαλά όταν προσπαθούμε να αποτρέψουμε τους ανθρώπους από τα λάθη. Το σχέδιο του Θεού είναι πρώτα να αγγιχθεί η καρδιά. Οφείλουμε να μιλούμε για την αλήθεια με αγάπη και να έχουμε εμπιστοσύνη ότι Εκείνος θα της δώσει τη δύναμη για τη μετάλλαξη της ζωής. Το Άγιο Πνεύμα θα ζωντανεύσειστην ψυχή το λόγο που αναφέρεται με αγάπη.

Από φυσικού μας είμαστε εγωκεντρικοί και ισχυρογνώμονες. Όταν όμως μαθαίνομε τα μαθήματα που επιθυμεί να μας διδάξει ο Χριστός, γινόμαστε συμμέτοχοι της φύσης Του και στο εξής ζούμε τη δική Του ζωή. Το θαυμάσιο παράδειγμα του Χριστού, η απαράμιλλη τρυφερότητα με την οποία συμμερίζονταν τα αισθήματα των άλλων, κλαίγοντας με τους κλαίοντες και όνταςχαρούμενος με τους χαίροντες, πρέπει να ασκεί βαθειά επιρροή στο χαρακτήρα όλων εκείνων που Τον ακολουθούν ειλικρινά. Με έργα και πράξεις καλοσύνης θα προσπαθήσουν να [125] κάνουν το μονοπάτι ευκολοδιάβατο για τα κουρασμένα πόδια.

«Κύριος ο Θεός έδωκεν εις εμέ γλώσσαν πεπαιδευ-μένων, δια να εξεύρω πως να λαλήσω λόγον εν καιρώ προς τον βεβαρυμένον.» (Ησ. 50:4.)

Γύρω μας υπάρχουν ψυχές που υποφέρουν. Τους συναντούμε εδώ και εκεί, παντού. Ας ψάξομε να βρούμε τους πονεμένους αυτούς, να τους πούμε ένα λόγο στον κατάλληλο καιρό για να παρηγορήσομε τις καρδιές τους. Ας γίνομε κανάλια μέσω των οποίων ρέουν τα δροσιστικά νερά της ευσπλαχνίας.

Σε όλες τις συναναστροφές μας πρέπει να έχουμε υπόψιν μας ότι στη ζωή των άλλων υπάρχουν κεφάλαια που παραμένουν ερμητικά κλειστά στα ανθρώπινα μάτια. Στο βιβλίο των αναμνήσεων υπάρχουν θλιβερές ιστορίες που φυλάγονται με θρησκευτική ευλάβεια από τα περίεργα μάτια. Υπάρχουν καταχωρημένοι εκεί διαρκείς, σκληροί αγώνες εναντίον δυσχερών περιστάσεων, δυσκολίες πιθανόν οικογενειακής φύσης οι οποίες μέρα με τη μέρα εξαντλούν το θάρρος, την εμπιστοσύνη και την πίστη. Όσοι αγωνίζονται με μεγάλες δυσκολίες τον αγώνα της ζωής μπορεί να ενισχυθούν και να ενθαρρυνθούν με μικρές εκδηλώσεις αβροφροσύνης πουαπαιτούν ελάχιστη προσπάθεια. Γι” αυτούς μία εγκάρδια, θερμή χειραψία από ένα πραγματικό φίλο αξίζει περισσότερο από ότι το χρυσάφι και το ασήμι. Οι πράξεις καλοσύνης βρίσκουν την ίδια απήχηση όπως ένα αγγελικό χαμόγελο.

Πλήθη ανθρώπων παλεύουν με τη φτώχεια, αναγκα-σμένοι να εργάζονται σκληρά για ελάχιστη αμοιβή και δεν μπορούν να εξασφαλίσουν παρά τα απολύτως απαραίτητα. Ο κόπος και η στέρηση, χωρίς καμία ελπίδα για καλυτέρευση, καταντούν το φορτίο τους δυσβάσταχτο. Και αν προστεθεί σ” αυτό ο πόνος και η αρρώστια, το φορτίο γίνεται σχεδόν ασήκωτο. Βασανισμένοι από τις έγνοιες και καταπονημένοι, δεν ξέρουν που να στραφούν για βοήθεια. Δείξτε συμπόνια για τις [126] δοκιμασίες τους, για τον πόνο της ψυχής τους και για τις απογοητεύσεις τους. Αυτό θα ανοίξει το δρόμο για να μπορέσετε να τους βοηθήσετε. Μιλήστε τους για τις υποσχέσεις του Θεού, προσεύχεσθε μαζί τους για την κατάστασή τους, υμνείστε τους με ελπίδα.

Λόγια χαρούμενα και ενθαρρυντικά, ειπωμένα τη στιγμή που η ψυχή πονά και σφιγμομετρούμενο το θάρρος κοντεύει να εκλείψει, ο Σωτήρας τα θεωρεί απευθυνόμενα σ” Αυτόν. Καθώς χαροποιούνται οι καρδιές, οι άγγελοι του ουρανού παρακολουθούν και τα αναγνωρίζουν με ευχαρίστηση.

Από γενεά σε γενεά ο Κύριος προσπάθησε να αφυπνίσει στις καρδιές των ανθρώπων το αίσθημα της θεϊκής συναδελφοσύνης. Συνεργασθείτε μαζί Του σ” αυτό. Ενώ η αποξένωση και η έλλειψη εμπιστοσύνης κατακλύζουν τον κόσμο, οι μαθητές του Χριστού οφείλουν να φανερώνουν το πνεύμα που βασιλεύει στον ουρανό.

Μιλάτε όπως Εκείνος θα μιλούσε. Φέρεσθε όπως Εκείνος θα φέρονταν. Αποκαλύπτετε διαρκώς τη γλυκύτητα του χαρακτήρα Του. Φανερώνετε τον πλούτο της αγάπης η οποία αποτελεί τη βάση όλων Του των διδασκαλιών και όλων Του των δοσοληψιών με τους ανθρώπους. Οι ταπεινότεροι εργάτες, όταν συνεργάζονται με το Χριστό, μπορεί να αγγίξουν χορδές η παλμική κίνηση των οποίων μπορεί να φθάσει στα έσχατα της Γης και να ηχεί μελωδικά στους ατέλειωτους αιώνες.

Επουράνια πνεύματα περιμένουν να συνεργαστούν με τα ανθρώπινα όργανα για να αποκαλύψουν στον κόσμο τι μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι και τι μπορεί να κατορθώσει η σύνδεσή τους με το θεϊκό παράγοντα για τη σωτηρία των ψυχών οι οποίες είναι έτοιμες να χαθούν. Απεριόριστη είναι η χρησιμότητα εκείνου που βάζοντας το εγώ στην άκρη, κάνει τόπο για τη δράση του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά και ζει μία ζωή πάντα καθιερωμένη στο Θεό. Όλοι όσοι καθιερώνουν [127] σώμα, ψυχή και νου στην υπηρεσία Του θα δέχονται συνεχώς μία ανανεωμένη δωρεά φυσικής, ψυχικής και πνευματικής δύναμης. Τα ανεξάντλητα εφόδια του Ουρανού βρίσκονται στη διάθεσή τους. Ο Χριστός τους χορηγεί πνοή από το Πνεύμα Του και ζωή από τη ζωή Του. Το Άγιο Πνεύμα κινητοποιεί τις σπουδαιότερες δραστηριότητές του για να εργαστεί στο νου και στην καρδιά. Με τη χάρη που μας χορηγείται μπορούμε να επιτελέσουμε νίκες οι οποίες εξ αιτίας των εσφαλμένων και προκατειλημμένων αντιλήψεών μας, εξαιτίας των ελαττω-μάτων του χαρακτήρα μας και της περιορισμένης μας πίστης, φαίνονταν πριν ακατόρθωτες.

Στον καθένα που προσφέρεται ανεπιφύλακτα στον Κύριο για υπηρεσία, χορηγείται δύναμη για την επίτευξη ανυπολογίστων αποτελεσμάτων. Για τα άτομα αυτά ο Θεός θα κάνει μεγάλα πράγματα. Θα ενεργήσει στη σκέψη των ανθρώπων έτσι ώστε σ” αυτόν ακόμη τον κόσμο να αποκαλυφθεί μία εκπλήρωση της υπόσχεσης του μελλοντικού κόσμου.

«Η έρημος και η άνυδρος
θέλουσιν ευφρανθή δι” αυτά,
Και η ερημία θέλει αγαλλιασθή και
ανθήσει ως ρόδον.
Θέλει ανθήσει εν αφθονία και
αγαλλιασθή χαίρουσα καιν αλαλάζουσα
Η δόξα του Λιβάνου θέλει δοθή
εις αυτήν,
Η τιμή του Καρμήλου και
Σαρών
Οι τόποι ούτοι θέλουσιν ιδεί την δόξαν του Κυρίου,
και την μεγαλοσύνην του Θεού ημών.

«Ενισχύσατε τας κεχαυνωμένας χείρας,
και στερεώσατε τα παραλελυμένα γόνατα.
Είπατε προς τους πεφορτισμένους την καρδίαν, [128]

Ισχύσατε, μη φοβείσθε-
Ιδού, ο Θεός σας. . .

«Τότε οι οφθαλμοί των τυφλών
θέλουσιν ανοιχθή
και τα ώτα των κωφών
θέλουσιν ακούσει
Τότε ο χωλός θέλει πηδά ως έλαφος
και η γλώσσα του μογιλάλου θέλει ψάλλει-
Διότι εν ερήμω θέλουσιν αναβλύσει ύδατα
και ρεύματα εν τη ερημία.

«Και η ξηρά γη θέλει
καταστή λίμνη
Και η διψώσα γη πηγαί
ύδατος . . .
Και εκεί θέλει είσθαι λεωφόρος
και οδός
Και θέλει ονομασθή
Οδός αγία-
Ο ακάθαρτος δεν θέλει περάσει δι” αυτής
Αλλά θέλει είσθαι δι” αυτούς-
Ο οδεύων και οι μωροί
δεν θέλουσι πλανάσθαι.

«Λέων δεν θέλει είσθαι εκεί και θηρίον
αρπακτικόν δεν θέλει αναβή εκεί-
Δεν θέλει ευρεθή εκεί-
Αλλά οι λελυτρωμένοι θέλουσι περιπατεί εκεί-
Και οι λελυτρωμένοι του Κυρίου
θέλουσιν επιστρέψει
Και ελθεί εν αλαλαγμώ εις την Σιών-
Και ευφροσύνη αιώνιος θέλει είσθαι
επί της κεφαλής αυτών-
Αγαλλίασιν και ευφροσύνην θέλουσιν απολαύσει- [129]

Η λύπη δε και ο στεναγμός
θέλουσι φύγει.»

(Ησ. 35:1-10.) [130]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 10—ΒΟΗΘΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡ ΑΖΟΜΕΝ Ο ΥΣ

Ο Χριστός δεν μας αγάπησε επειδή πρώτοι εμείς Τον αγαπήσαμε, αλλά «ενώ είμεθα έτι αμαρτωλοί,» Εκείνος πέθανε για μας. Δεν μας φέρεται όπως μας αξίζει. Παρόλο ότι οι αμαρτίες μας απαιτούν την καταδίκη, δεν μας καταδικάζει. Χρόνια ολόκληρα ανέχθηκε τις αδυναμίες και την άγνοιά μας, την αχαριστία και τη δυστροπία μας. Παρά τις παραπλανήσεις μας, τη σκληροκαρδία μας και την παραμέληση του αγίου λόγου Του, εξακολουθεί ακόμη να μας τείνει το χέρι.

Η χάρη είναι μία ιδιότητα που ο Θεός δείχνει στους ανθρώπους χωρίς να την αξίζουν. Δεν την αναζητήσαμε εμείς, εκείνη μάλλον στάλθηκε για να μας αναζητήσει. Ο Θεός χαίρεται να χορηγεί τη χάρη Του σ” εμάς, όχι γιατί είμαστε άξιοι, αλλά ακριβώς επειδή είμαστε τελείως ανάξιοι. Το μόνο δικαίωμα που έχουμε για να επικαλεσθούμε την ευσπλαχνία Του είναι η μεγάλη μας ανάγκη.

Ο Θεός, μέσω του Ιησού Χριστού απευθύνει ολημερίς την παράκληση τείνοντας το χέρι στους αμαρτω-λούς και στους έκπτωτους. Όλους τους δέχεται. Όλους τους καλωσορίζει. Θεωρεί ένδοξο να συγχωρεί τους μεγαλύτερους αμαρτωλούς. Θα αφαιρέσει τη λεία από τον ισχυρό, θα ελευθερώσει τους αιχμαλώτους, θα αποσπάσει το δαυλό από τη φωτιά. Θα πλησιάσει τη χρυσή αλυσίδα του ελέους Του μέχρι τα χαμηλότερα επίπεδα της ανθρώπινης εξαθλίωσης και θα ανασύρει τη διεφθαρμένη και μολυσμένη από την αμαρτία ψυχή. [131]

Κάθε ανθρώπινη ύπαρξη αποτελεί το αντικείμενο του τρυφερού ενδιαφέροντος Εκείνου ο οποίος προσέφερε τη ζωή Του για να επανασυνδέσει τους ανθρώπους με το Θεό. Φροντίζει για τις ένοχες, αδύναμες ψυχές που κινδυνεύουν να καταστραφούν από τα τεχνάσματα και τις παγίδες του Σατανά, όπως ο τσομπάνης φροντίζει για τα πρόβατά του στο κοπάδι.

Το παράδειγμα του Σωτήρα πρέπει να αποτελεί τον κανόνα της υπηρεσίας μας για όσουςείναι σε πειρασμό και τους σφάλλουν. Πρέπει να δείξουμε στους άλλους το ίδιο ενδιαφέρον, την ίδια τρυφερότητα και μακροθυμία που Εκείνος έδειξε σ” εμάς. «Καθώς Εγώ σας ηγάπησα,» λέγει, «και σεις να αγαπάτε αλλήλους.» (Ιωάν. 13:34.) Αν ο Χριστός κατοικεί μέσα μας, θα αποκαλύψουμε την ανιδιοτελή αγάπη Του σε όλους εκείνους με τους οποίους ερχόμαστε σε επαφή. Όταν συναντούμε άνδρες και γυναίκες που χρειάζονται συμπάθεια και βοήθεια δεν θα ρωτούμε: «Είναι άξιοι για βοήθεια;» αλλά: «Πως μπορώ να τους ωφελήσω;»

Πλούσιοι και φτωχοί, ανώτεροι και ταπεινοί, ελεύθεροι και υποδουλωμένοι, είναι όλοι τους κληρονομιά του Θεού. Αυτός που έδωσε τη ζωή Του για την απολύτρωση του ανθρώπου αναγνωρίζει σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη μία αξία που υπερβαίνει κάθε περιορισμένο υπολογισμό. Οφείλουμε να υπολογίσουμε την αξία της ψυχής με βάση το μυστήριο και τη δόξα του σταυρού. Κάνοντας αυτό θα αισθανθούμε ότι οι ανθρώπινες υπάρξεις, όσο και ξεπεσμένες ναείναι, έχουν στοιχίσει ένα ανυπολόγιστο κόστος για να τις φέρεται κανείς με ψυχρότητα και με περιφρόνηση. Θα αναγνωρίσουμε τη σπουδαιότητα να εργαζόμαστε για τους συνανθρώπους μας ώστε να μπορέσουν να ανυψωθούν μέχρι το θρόνο του Θεού.

Η χαμένη δραχμή της παραβολής του Σωτήρα, αν και έχεικυλίσει μέσα στα χώματα και στα σκουπίδια, εξακολουθούσε να είναι ένα κομμάτι μάλαμα. Αυτός που την είχε, την γύρευε επειδή είχε αξία. Έτσι και η κάθε [132] ψυχή, όσο και εξαχρειωμένη να είναι από την αμαρτία, στα μάτια του Θεού θεωρείται πολύτιμη. Όπως το νόμισμα φέρει την εικόνα και την επιγραφή της διοικούσας αρχής, το ίδιο και ο άνθρωπος φέρει κατά τη δημιουργία του την εικόνα και την επιγραφή του Θεού. Αν και πλέον φθαρμένα και σβησμένα από την επίδραση της αμαρτίας, τα ίχνη της επιγραφής αυτής εξακολουθούν να παραμένουν χαραγμένα επάνω σε κάθε ψυχή. Την ψυχή αυτή επιθυμεί να αποκαταστήσει ο Θεός και να ξαναχαράξει επάνω της την εικόνα Του με τη δικαιοσύνη και την αγιότητα.

Πόσο λίγο συμμεριζόμαστε τη συμπάθεια του Χριστού που θα έπρεπε να αποτελεί τον ισχυρότερο ενωτικό κρίκο ανάμεσα σ” Εκείνον και σ” εμάς;Εκείνος με την συμπόνιαΤου είναι δίπλα στις εξαχρειωμένες, ένοχες, δυστυχισμένες, νεκρωμένες μέσα στις παραβάσεις και στις αμαρτίες ψυχές! Ο απάνθρωπος τρόπος του ανθρώπου προς το συνάνθρωπό του αποτελεί το μεγαλύτερο αμάρτημά μας. Πολλοί νομίζουν ότι παριστάνουν με τη ζωή τους τη δικαιοσύνη του Θεού, ενώ αποτυγχάνουν οικτρά να παραστήσουν την τρυφερότητα και τη μεγάλη Του αγάπη. Συχνά συμβαίνει αυτοί στους οποίους φέρονται με τραχύ-τητα και με αυστηρότητα να βρίσκονται κάτω από την πίεση του πειρασμού. Ο Σατανάς αγωνίζεται με τις ψυχές αυτές. Τα απότομα, ψυχρά λόγια τις αποθαρρύνουν και τις κάνουν να πέφτουν λεία στη δύναμη του πειραστή.

Το ζήτημα της νοοτροπίας είναι πολύ λεπτό. Μόνο Εκείνος που διαβάζει την καρδιά ξέρει πως να φέρει τους ανθρώπους σε μετάνοια. Μόνο η σοφία Του μπορεί να μας δώσει την επιτυχία να πλησιάζομε αυτούς που χάνονται. Όταν ορθώνεσαι αλύγιστος με το αίσθημα «Εγώ είμαι αγιώτερός σου,» δεν παίζει κανένα ρόλο το πόσο λογική είναι η κρίση σου και πόσο σωστά είναι τα λόγια σου. Δεν πρόκειται ποτέ να αγγίξουν τις καρδιές των ανθρώπων. Η αγάπη του Χριστού εκδηλωμένη με λόγια και με έργα, θα βρει τον τρόπο να πλησιάσει την ψυχή, ενώ η [133] συνεχής επανάληψη των αρχών ή οι επιχειρηματολογίες δεν κατορθώνουν τίποτε.

Χρειαζόμαστε περισσότερη χριστόμορφη συμπάθεια. Όχι απλώς συμπάθεια γι” αυτούς που μας φαίνονται αλάθητοι, αλλά συμπάθεια για τις φτωχές, δυστυχισμένες, αγωνιζόμενες ψυχές που παρασύρονται συχνά σε σφάλματα, που αμαρτάνουν και μετανοούν, που δοκιμάζονται από πειρασμό και αποθαρρύνονται. Πρέπει να πλησιάσουμε τους συνανθρώπους μας συγκινημένοι από το συναίσθημα των αδυναμιών τους, όπως ο συμπονετικός Αρχιερέας μας.

Ο Χριστός καλούσε τους απόκληρους, τους τελώνες και αμαρτωλούς και τους περιφρονημένους εθνικούς. Με το στοργικό Του ενδιαφέρον τους ανάγκαζε να έρχονται σ” Αυτόν. Η μόνη τάξη που δεν ενθάρρυνε ποτέ ήταν εκείνοι που στέκονταν από μακριά και με τον αυτοσεβασμό τους υπέβλεπαν τους άλλους.

«Έξελθε εις τας οδούς και φραγμούς και ανάγκασον να εισέλθωσιν,» μας προστάζει ο Χριστός, «δια να εμπλησθή ο οίκος Μου.» Υπακούοντας στα λόγια αυτά, πρέπει να πάμε στους απίστους, σ” αυτούς που βρίσκονται κοντά μας και σ” αυτούς που είναι μακριά μας. «Οι τελώναι και αι πόρναι» πρέπει να ακούσουν την πρόσκληση του Σωτήρα. Με την καλοσύνη και τη μακροθυμία των απεσταλμένων Του, η πρόσκληση μεταβάλλεται σε εξαναγκαστική δύναμη που ανυψώσει αυτούς που έχουν βυθισθεί στα κατώτερα στρώματα της αμαρτίας.

Τα χριστιανικά κίνητρα επιβάλλουν να εργαζόμαστε με σταθερό σκοπό, με αδιάπτωτο ενδιαφέρον και με συνεχώς αυξανόμενη επιμονή για τις ψυχές που ο Σατανάς προσπαθεί να καταστρέψει. Τίποτε δεν πρέπει να εξασθενήσει τις ειλικρινείς και συμπονετικές προσπάθειες για τη σωτηρία αυτών που χάνονται.

Προσέξτε πόσο διάχυτο είναι μέσα σε ολόκληρο το λόγο του Θεού το πνεύμα της επίμονης παράκλησης, της ικεσίας που απευθύνεται σε άνδρες και γυναίκες να έρθουν στο Χριστό. Πρέπει να επωφελούμαστε από κάθε [134] ευκαιρία δημοσία ή ιδιωτική προκειμένου να παρουσιάσου-με κάθε επιχείρημα, να εντείνουμε κάθε κίνητρο για να προσελκύσουμε ανθρώπους στο Σωτήρα. Οφείλομε με όλη μας τη δύναμη να τους παρακινήσουμε να ενστερνίζονταιτον Ιησού και να δεχθούν τη ζωή της αυταπάρνησης και της αυτοθυσίας που έζησε. Οφείλουμε να δείξουμε ότι περιμένουμε από αυτούς να χαροποιήσουν την καρδιά του Χριστού με το να χρησιμοποιούν όλα Του τα δώρα τιμώντας το όνομά Του.

ΣΩΣΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ

«Με την ελπίδα εσώθημεν.» (Ρωμ. 8:24.) Οι αμαρτω-λοί πρέπει να αισθανθούν ότι δεν είναι πολύ αργά γι” αυτούς να ξαναγίνουν άνθρωποι. Ο Χριστός τίμησε τον άνθρωπο με την εμπιστοσύνη Του και μ” αυτό τον αποκατέστησε στην τιμητική του θέση. Και όσοι είχαν φθάσει στα κατώτερα όρια του ξεπεσμού, τους φέρονταν με σεβασμό. Ο Χριστός ένοιωθε συνεχώς τον πόνο ερχόμενος σε επαφή με την εχθρότητα, με την εξαχρείωση και την ανηθικότητα. Ποτέ όμως δεν πρόφερε ούτε μία λέξη για να δείξει ότι τα λεπτά Του αισθήματα θίγονταν ή ότι οι λεπτοί Του τρόποι προσβάλλονταν. Όσο και κακές να ήτανοι συνήθειες, όσοδυνατές να ήτανοι προκαταλήψεις ή τυραννικά τα πάθη των ανθρώπων, τα αντιμετώπιζε όλα με συμπονετική τρυφερότητα. Ενώ είμαστε συμμέτοχοι του Πνεύματός Του, πρέπει να βλέπουμε όλους τους ανθρώπους σαν αδελφούς μας με παρόμοιες δοκιμασίες και πειρασμούς να πολεμούν με τις αντιξοότητες και με τις απογοητεύσεις, να λαχταρούν για συμπόνια και βοήθεια. Τότε θα τους πλησιάσουμε με τέτοιο τρόπο που αντί να τους αποθαρρύνομε και να τους αποτρέψουμε, θα κάνουμε να γεννηθεί η ελπίδα στην καρδιά τους. Παίρνοντας έτσι θάρρος, θα μπορούν να πουν με εμπιστοσύνη: «Μη ευφραίνου εις εμέ, η εχθρά μου• αν και έπεσα θέλω σηκωθή αν και εκάθησα εν σκότει, ο Κύριος θέλει είσθαι [135] φως εις εμέ.» Θέλει «διαδικάσει την δίκην μου και κάμει την κρίσιν μου• θέλει με εξάξει εις το φως, θέλω ιδεί την δικαιοσύνην Αυτού.» (Μιχ. 7:8,9.)

Ο Θεός «θεωρεί πάντας τους κατοίκους της γης.
Εξ ίσου έπλασε τας καρδίας αυτών.»

(Ψαλμ. 33:14, 15.)

«Προσέχων εις σεαυτόν μη και συ πειρασθής,» (Γαλ. 6:1,) μας συμβουλεύει ο Κύριος όταν έχομε να κάνομε με τους πειραζομένους και τους παραστρατημένους. Συναισθανόμενοι τις δικές μας αδυναμίες, θα φερόμαστε με ευσπλαχνία, αντιμετωπίζοντας τις αδυναμίες των άλλων.

«Τις σε διακρίνει από τους άλλους; και τι έχεις το οποίον δεν έλαβες;» «Εις είναι ο καθηγητής σας ο Χριστός• πάντες δε σεις αδελφοί είσθε.» «Συ δε δια τι κρίνεις τον αδελφόν σου; ή και συ διατί εξουθενείς τον αδελφόν σου;» «Λοιπόν ας μη κρίνωμεν πλέον αλλήλους, αλλά τούτο κρίνατε μάλλον, το να μη βάλλητε πρόσκομμα εις τον αδελφόν ή σκάνδαλον.» (Α” Κορ. 4:7, Ματθ. 23:8, Ρωμ. 14:10, 13.)

Είναι πάντοτε υποτιμητικό για κάποιον να του δείχνουν οι άλλοι τα λάθη του. Κανείς δεν πρέπει να κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα με περιττές επικρίσεις. Κανείς δεν συνήλθε ποτέ με τις επιπλήξεις. Αντίθετα πολλοί έχουν απωθηθεί με τον τρόπο αυτό και έφθασαν να σκληρύνουν τις καρδιές τους ενάντια σε κάθε μεταπειστική προσπάθεια. Το ήπιο πνεύμα, η ευγενική, ελκυστική συμπεριφορά μπορούν να σώσουν τον αμαρτωλό και να καλύψουν πλήθος αμαρτιών.

Ο απόστολος Παύλος έκρινε απαραίτητο να τιμήσει την αμαρτία, αλλά με πόσο μεγάλη προσοχή προσπαθούσε να δείξει ότι ήταν φίλος του αμαρτωλού! Με πόση αγωνία τους εξηγούσε το λόγο για τον οποίο τους έλεγχε! Τους έκανε να καταλάβουν ότι με το να τους [136] κάνει να πονούν, πονούσε αυτός ο ίδιος. Έδειχνε την εμπιστοσύνη και τη συμπάθειά του προς εκείνους που αγωνίζονταν για να νικήσουν.

«Εκ πολλής θλίψεως και στενοχώριας καρδίας,» έλεγε, «έγραψα προς εσάς μετά πολλών δακρύων, ουχί δια να λυπηθήτε, αλλά δια να γνωρίσητε την αγάπην ην έχω περισσοτέρως εις εσάς.» (Β” Κορ. 2:4.) «Διότι εάν και σας ελύπησα δια της επιστολής, δεν μετανοώ, αν και μετενόουν. . Τώρα χαίρω, ουχί ότι ελυπήθητε, αλλ” ότι ελυπήθητε προς μετάνοιαν. . . Διότι ιδού, αυτό τούτο, το ότι ελυπήθητε κατά Θεόν, πόσην σπουδήν εγέννησεν εις εσάς, αλλά απολογίαν, αλλά αγανάκτησιν, αλλά φόβον, αλλά πόθον, αλλά ζήλον, αλλ” εκδίκησιν. Κατά πάντα απεδείξατε εαυτούς ότι είσθε καθαροί εις τούτο το πράγμα . . . Δια τούτο παρηγορήθημεν.» (Β” Κορ. 7:8-13.)

«Χαίρω λοιπόν ότι κατά πάντα έχω θάρρος εις εσάς. » (Β” Κορ. 7:16.) «Ευχαριστώ τον Θεόν μου οσάκις σας ενθυμούμαι, πάντοτε εν πάση προσευχή μου υπέρ πάντων υμών δεόμενος μετά χαράς, δια την εις το ευαγγέλιον κοινωνίαν σας από της πρώτης ημέρας μέχρι του νυν, βέβαιος ων εις αυτό τούτο, ότι Εκείνος όστις ήρχισεν εις εσάς καλόν έργον θέλει επιτελέσει αυτό μέχρι της ημέρας του Ιησού Χριστού, καθώς είναι δίκαιον εις εμέ να φρονώ τούτο περί πάντων υμών, διότι σας έχω εν τη καρδία μου.» «Όθεν, αδελφοί μου αγαπητοί και επιπόθητοι, χαρά και στέφανός μου, ούτω στέκεσθε εν Κυρίω, αγαπητοί. » (Φιλ. 1:3-7, 4:1.) «Τώρα ζώμεν, εάν σεις μένητε σταθεροί εις τον Κύριον. » (Α” Θεσ. 3:8.)

Ο Παύλος έγραφε στους αδελφούς αυτούς σαν σε «αγίους εν Χριστώ Ιησού » αλλά δεν έγραφε σε ανθρώπους που ήταν τέλειοι κατά το χαρακτήρα. Έγραφε σε άνδρες και γυναίκες που αγωνίζονταν εναντίον του πειρασμού και που διέτρεχαν τον κίνδυνο να πέσουν. Τους διαβεβαίωνε ότι «ο Θεός της ειρήνης, όστις ανεβίβασεν εκ νεκρών τον Μέγα Ποιμένα των προβάτων . . . τον Κύριον ημών Ιησούν, » θα τους έκανε «τελείους εις παν [137] έργον αγαθόν, δια να εκτελήτε, » λέγει, «το θέλημα Αυτού, ενεργών εν υμίν το ευάρεστον ενώπιον Αυτού δια του Ιησού Χριστού.» (Εβρ. 13:20-21.)

Όταν κάποιος που σφάλλει συναισθάνεται το λάθος του, προσέχετε να μη καταστρέψετε την αξιοπρέπειά του. Μη τον αποθαρρύνετε με την αδιαφορία ή με τη δυσπιστία. Μη λέτε: «Πριν να δείξω ότι τον εμπιστεύομαι, θα περιμένω να ιδώ αν θα είναι σταθερός. » Συχνά αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης δεν βοηθάεκείνο που έχειυποπέσει στη αμαρτία.

Πρέπει να καταβάλουμε προσπάθειες για να κατα-λάβομε τις αδυναμίες των άλλων. Ελάχιστα γνωρίζουμε τις δοκιμασίες της καρδιάς εκείνων οι οποίοι έζησαν δεμένοι με τις αλυσίδες του σκότους και από τους οποίους λείπει η αποφασιστικότητα και το σθένος. Περισσότερο αξιολύπητος είναι εκείνος που υποφέρει από τύψεις. Φαίνεται σαστισμένος, κλονίζεται, κυλιέται στο χώμα. Δεν μπορεί να διακρίνει τίποτε καθαρά. Το μυαλό του είναι σκοτισμένο. Δεν ξέρει κατά που να βαδίσει. Συχνά μία τέτοια ψυχή παρεξηγείται, δεν εκτιμάται, παραδέρνεται από την απελπισία και την αγωνίαένα παραστρατημένο, χαμένο πρόβατο. Δεν μπορεί να βρει το Θεό και όμως αισθάνεται μία βαθειά επιθυμία για συγχώρεση και για ειρήνη.

Ω, μη λέτε ούτε λέξη που να προξενήσει βαθύτερο πόνο! Στην αποκαμωμένη από την αμαρτία ψυχή που δεν ξέρει κατά που να στραφεί για να βρει ανακούφιση, παρουσιάστε της το συμπονετικό Σωτήρα. Πάρτε τον άνθρωπο αυτόν από το χέρι, βοηθήστε τον να σηκωθεί, μιλήστε του με λόγια ελπιδοφόρα και ενθαρρυντικά. Κάντε τον να πιαστεί από το χέρι του Σωτήρα.

Πολύ γρήγορα απελπιζόμαστε με τις ψυχές που δεν ανταποκρίνονται αμέσως στις προσπάθειές μας. Δεν πρέπει ποτέ να σταματήσομε να εργαζόμαστε για μία ψυχή ενώ υπάρχει έστω και αμυδρή μόνο ελπίδα. Για το Σωτήρα μας που θυσίασε τον Εαυτό Του οι πολύτιμες [138] ψυχές στοιχίζουν πολύ ακριβά για να παραδοθούν τόσο εύκολα στη δύναμη εκείνου που μας υποβάλει στον πειρασμό.

Πρέπει να βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση όσωνενδίδουν στον πειρασμό. Αναλογισθείτε τη δύναμη της κληρονομικότητας, την επιρροή των κακών συναναστροφών και του περιβάλλοντος, τη δύναμη των βλαβερών συνηθειών. Είναι να απορούμε ότι οι επιδράσεις αυτές εξαχρειώνουν πολλούς; Είναι να απορούμε ότι αργούν να ανταποκριθούν στις προσπάθειες που καταβάλλονται για την ανάνηψή τους;

Πολλές φορές, όταν κερδηθούναπό το Ευαγγέλιο, αυτοί που φαίνονταν άξεστοι και που η στάση τους κάθε άλλο παρά ενθαρρυντική ήταν, γίνονται οι πιο αφοσιωμένοι ακόλουθοι και υπερασπιστές του. Δεν είναι κατά βάθος διεφθαρμένοι. Κάτω από το αποκρουστικό εξωτερικό υπάρχουν καλά ένστικτα που μπορούν να αγγιχθούν. Χωρίς ένα χέρι βοήθειας πολλοί δεν θα μπορούσαν ποτέ να συνέλθουν μόνοι τους, αλλά με τις υπομονετικές, επίμονες προσπάθειες μπορούν να ανορθωθούν. Τέτοιοι τύποι έχουν ανάγκη από λόγια τρυφερά, από στοχαστική καλοσύνη και χειροπιαστή βοήθεια. Χρειάζονται τέτοιου είδους συμβουλές που να μη σβήσουν την αμυδρή λάμψη του θάρρους από την ψυχή. Ας το έχουν αυτό υπόψη τους οι εργάτες που έρχονται σε επαφή με τα άτομα αυτά.

Υπάρχουν μερικοί που ο νους τους έχει τόσον καιρό εξαχρειωθεί, ώστε σε αυτή τη ζωή δεν θα κατορθώσουν ποτέ να γίνουν αυτό που θα γινόντουσαν κάτω από ευνοϊκότερες συνθήκες. Οι φωτεινέςώμος ακτίνες του Ηλίου της Δικαιοσύνης μπορούν να λάμψουν στην ψυχή. Έχουν το προνόμιο να αποκτήσουν αιώνια ζωή σαν τη ζωή του Θεού. Εμφυτέψετε στο νου τους ανυψωτικές, ευγενικές σκέψεις. Κάντε τους να ιδούν με τη ζωή σας τη διαφορά ανάμεσα στην αρετή και στην κακία, στο φως και στο σκότος. Με το παράδειγμά σας κάντε τους να κατανοήσουν τι θα πει να είναι κανείς Χριστιανός. Ο Χριστός είναι ικανός να ανυψώσει τους πιο αμαρτωλούς [139] και να τους τοποθετήσει εκεί όπου θα αναγνωρισθούν σαν παιδιά του Θεού, συγκληρονόμοι του Χριστού στην αθάνατη κληρονομιά.

Με το θαύμα της θεϊκής χάρης πολλοί μπορούν να γίνουν κατάλληλοι για μία ζωή χρησιμότητας. Περιφρονημένοι και εγκαταλελειμμένοι μπορεί να έχουν τελείως απογοητευθεί. Μπορεί να φαίνονται στωικοί και αδιάφοροι. Κάτω από την επιρροή όμως του Αγίου Πνεύματος, ο παραλογισμός που τους παρουσιάζει ακατόρθωτη την ανάνηψή τους θα χαθεί. Το νωθρό, σκοτεινιασμένο μυαλό θα ξυπνήσει. Ο σκλάβος της αμαρτίας θα ελευθερωθεί. Η κακία θα εξαφανισθεί και η άγνοια θα υπερνικηθεί. Με την πίστη που εμπνέει η αγάπη, η καρδιά θα εξαγνισθεί και το μυαλό θα φωτισθεί. [140]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 11—ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΚΡΑΤΕΙΣ

Κάθε πραγματική μεταρρύθμιση έχει τη θέση της στο ευαγγελιστικό έργο και αποβλέπει στην ανάταση της ψυχής για μια καινούργια και ευγενέστερη ζωή. Ιδιαίτερα η μεταρρύθμιση της εγκρατείας απαιτεί τη συμπαράσταση χριστιανών εργατών. Πρέπει να επιστήσουν την προσοχή στο έργο αυτό και να το καταστήσουν θέμα ζωτικής σημασίας. Παντού πρέπει να παρουσιάζουν στους ανθρώ-πους τις αρχές της πραγματικής εγκράτειας και να τους κάνουν συνειδητούς υποστηρικτές του κινήματος της εγκράτειας. Πρέπει να καταβληθούν σοβαρές προσπάθειες γι” αυτούς που έχουν αιχμαλωτισθεί από κακές συνήθειες.

Παντού υπάρχει ένα έργο που πρέπει να γίνει για αυτούς που έπεσαν στην αμαρτία εξαιτίας της ακράτειας. Μέσα στις εκκλησίες, σε θρησκευτικά ιδρύματα και θεωρούμενα χριστιανικά σπίτια πολλοί από τους νέους διαλέγουν το δρόμο της καταστροφής. Με τις ακρατείς συνήθειες προκαλούν για τον εαυτό τους την αρρώστια και με τη λαιμαργία να αποκτήσουν χρήματα επιδίδονται σε ανέντιμες πράξεις. Η υγεία καταστρέφεται και ο χαρακτήρας διαφθείρεται. Αποξενωμένες από το Θεό, αποβλημένες από την κοινωνία, οι δυστυχισμένες αυτές υπάρξεις αισθάνονται ότι γι” αυτούς δεν υπάρχει ελπίδα ούτε σ” αυτή τη ζωή ούτε και στη μέλλουσα. Οι καρδιές των γονέων τους ράγισαν. Οι άνθρωποι μιλούν για τα παραστρατημένα αυτά πλάσματα σαν να είναι καταδικασμένα. Ο Θεός όμως δεν τα βλέπει έτσι. Καταλαβαίνει τις περιστάσεις που τα κατάντησαν έτσι όπως [141] έγιναν και τα κοιτάζει με συμπόνια. Αυτή είναι μία κατηγορία ανθρώπων που χρειάζονται βοήθεια. Μη τους δώσετε ποτέ αφορμή να πουν: «Κανέναν δεν τον μέλλει για την ψυχή μου.»

Ανάμεσα στα θύματα της ακράτειας βρίσκονται άνθρωποι όλων των κοινωνικών τάξεων και επιτηδευμάτων. Άνθρωποι περιωπής, προικισμένοι με εξαιρετικά ταλέντα που κατόρθωσαν μεγάλα επιτεύγματα, υποχώρησαν μπροστά στις απαιτήσεις της όρεξης μέχρι που έγιναν ανίκανοι να αντισταθούν στον πειρασμό. Μερικοί απ” αυτούς που άλλοτε είχαν πλούτη κατήντησαν χωρίς σπίτι, χωρίς φίλους, με συντροφιά τον πόνο, τη μιζέρια, την αρρώστια και την εξαθλίωση. Έχασαν την αυτοκυριαρχία τους. Αν δεν τους τείνει κάποιος ένα χέρι βοήθειας, θα εξακολουθούν να βυθίζονται όλο και χαμηλότερα. Στην περίπτωση τη δική τους η τρυφηλότητα δεν αποτελεί μόνο ηθικό αμάρτημα, αλλά και φυσική ασθένεια.

Πολλές φορές όταν προσπαθούμε να βοηθήσουμε τους ακρατείς αυτούς πρέπει πρώτα να δώσουμε προσοχή, όπως ο Χριστός συνήθιζε να κάνει, στη φυσική τους κατάσταση. Έχουν ανάγκη από υγιεινή τροφή σε λογικήποσότητα.Έχουν ανάγκη από ρούχα καθαρά και από τα μέσα που να τους εξασφαλίζουν την καθαριότητα του σώματος. Τους χρειάζεται να περιβάλλονται από μία ατμόσφαιρα εξυπηρετικής, ανυψωτικής χριστιανικής επιρροής. Κάθε πόλη πρέπει να διαθέτει ένα ορισμένο μέρος όπου οι σκλάβοι των κακών συνηθειών να μπορούν να δέχονται βοήθεια έτσιώστε να σπάσουν τα δεσμά που τους κρατούν δεμένους. Μερικοί ρίχνουνόλες τις ευθύνες στο πιοτό σαν τη μόνη παρηγοριά για τη στενοχώρια. Αυτό όμως δεν θα συνέβαινε αν, αντί να παίζουν το ρόλο του παπά και του Λευίτη, οι Χριστιανοί ακολουθούσαν το παράδειγμα του καλού Σαμαρείτη.

Όταν ασχολούμαστε με τα θύματα της ακράτειας πρέπει να έχουμε υπόψη ότι δεν έχουμε να κάνουμε με πνευματικά υγιείς ανθρώπους, αλλά με άτομα τα οποία [142] προς το παρόν βρίσκονται κάτω από δαιμονική δύναμη. Δείξετε υπομονή και επιείκεια. Μη σκέπτεστε το απαίσιο, αποκρουστικό παρουσιαστικό, αλλά την πολύτιμη ζωή για την απολύτρωση της οποίας πέθανε ο Χριστός. Όταν ο μέθυσος αφυπνίζεται συναισθανόμενος την εξαθλίωσή του, κάνετε ότι περνάει από το χέρι σας για να του δείξετε ότι είστε φίλος του. Μη μιλάτε αποδοκιμαστικά. Μη του δείξετε επίπληξη ή αποστροφή ούτε με το βλέμμα, ούτε με την πράξη. Πολύ πιθανό ο δυστυχής αυτός να αναθεματίζει ήδη τον εαυτό του. Βοηθήστε τον να σηκωθεί. Πείτε του λόγια που να τονώσουν την πίστη του. Προσπαθήστε να ενισχύσετε κάθε καλή ιδιότητα που υπάρχει ακόμη μέσα του. Διδάξτε του πως να βλέπει προς τα επάνω. Δείξτε του ότι έχει τη δυνατότητα να ζήσει έτσι που να κερδίσει την εκτίμηση των συνανθρώπων του. Κάντε τον να δει την αξία των ταλέντων που του έδωσε ο Θεός και που αυτός αμέλησε να αξιοποιήσει.

Αν η θέλησή του έχει φθαρεί και εξασθενήσει, υπάρχει γι” αυτόν ελπίδα στο Χριστό. Εκείνος θα αφυπνίσει στην καρδιά καλύτερα ένστικτα και αγιότερες επιθυμίες. Ενθαρρύνετέ τον να στηριχθεί στην ελπίδα που του προσφέρει το Ευαγγέλιο. Ανοίξτε τη Γραφή σε εκείνον που δοκιμάζεται απ” τον πειρασμόκαι συνεχίστε να του επαναλαμβάνετε τις υποσχέσεις του Θεού. Οι υποσχέσεις αυτές θα του φανούν σαν τα φύλλα του δένδρου της ζωής. Συνεχίστε με υπομονή τις προσπάθειές σας μέχρινα πιαστεί με χαρά και ευγνωμοσύνη το τρεμάμενο χέρι γερά από την ελπίδα της απολύτρωσης μέσω του Χριστού.

Πρέπει να μένετε σταθεροί έναντι εκείνων που προσπαθείτε να βοηθήσετε, διαφορετικά ποτέ δεν θα αξιωθείτε να δείτε τη νίκη. Αυτοί θα ρέπουν ολοένα προς το κακό. Διαρκώς θα φθάνουν το σημείο να κυριεύονται από την επιθυμία του οινοπνεύματος. Μη σταματάτε όμως γι” αυτό τις προσπάθειές σας.

Αποφάσισαν να προσπαθήσουν να ζήσουν για το Χριστό• η δύναμη της θέλησής τους όμως είναι εξασθε-νημένη [143] και έχουν ανάγκη να περιφρουρούνται προσεκτικά, με ενδιαφέρον από εκείνους που ξαγρυπνούν για να λογοδοτήσουν για τις ψυχέςαυτές. Έχασαν την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους και πρέπει να την επανακτήσουν. Πολλοί έχουν να αγωνισθούν ενάντια σε κληρονομικές τάσεις προς το κακό. Αφύσικες επιθυμίες, σαρκικές ορμές ήταν το κληροδότημά τους από γενετής. Από αυτά πρέπει να προφυλαχθούν με προσοχή. Μέσα τους και γύρω τους το καλό και το κακό αγωνίζονται για την υπεροχή. Αυτοί που δεν πέρασαν ποτέ από τέτοιου είδους πείρες δεν μπορούν να ξέρουν τη σχεδόν ακαταμάχητη δύναμη των ορέξεων ή την αγριότητα της πάλης ανάμεσα στις συνήθειες της τρυφηλότητας και στην απόφαση του να διατηρηθεί κανείς καθ” όλα εγκρατής. Συνεχώς πρέπει να δίνουν μάχη.

Πολλοί που έλκονται από το Χριστό δεν έχουν το ηθικό σθένος να συνεχίσουν τον αγώνα κατά των ορέξεων και των παθών. Αλλά ο εργάτης [του Ευαγγελίου] δεν πρέπει να αποθαρρύνεται από αυτό. Μήπως εκείνοι που ανασύρθηκαν από τα χαμηλότερα βάθη είναι οι μόνοι που στρέφονται προς τα πίσω;

Να θυμάστε ότι δεν εργάζεστε μόνοι σας. Άγγελοι-λειτουργοί συνεργάζονται με κάθε ειλικρινή γιο και θυγατέρα του Θεού. Και ο Χριστός είναι ο επανορθωτής. Ο ίδιος ο Μεγάλος Γιατρός στέκει πλάι στους εργάτες, λέγοντας στη μετανοούσα ψυχή: «Τέκνον, συγκεχωρημέναι είναι εις σε αι αμαρτίαι σου.» (Μάρκ. 2:5.)

Πολλοί απόκληροι θα πιαστούν από την ελπίδα που τους παρουσιάζεται στο Ευαγγέλιο και θα εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών, ενώ άλλοι που είχαν ευλογηθεί με μεγάλες ευκαιρίες και με πολύ φως θα αφεθούν στο σκότος το εξώτερο.

Τα θύματα των κακών συνηθειών πρέπει να κατανοήσουν την ανάγκη του να καταβάλουν οι ίδιοι προσωπική προσπάθεια για τον εαυτό τους. Μπορεί οι άλλοι να επιδοθούν στις πιο ειλικρινείς προσπάθειες για [144] να τους ανυψώσουν,μπορεί η χάρη του Θεού να προσφέρεται δωρεάν, μπορεί ο Χριστός να παρακαλεί, μπορεί οι άγγελοι να υπηρετούν όλα αυτά όμως θα αποβούν μάταια αν οι ίδιοι δεν αφυπνιστούν να αγωνισθούν για εαυτό τους.

Τα τελευταία λόγια του Δαβίδ στο νεαρό τότε και μέλλοντα να αναλάβει το στέμμα του Ισραήλ Σολομώντα ήταν: «Σταχυ και έσω ανήρ. » (Α” Βασ. 2:2.) Σε κάθε άτομο της ανθρώπινης φυλής, υποψήφιο για τον αμαράντινο στέφανο απευθύνονται τα ίδια αυτά λόγια της θεοπνευστίας: «Σταχυ και έσω ανήρ. »

Οι άνθρωποι των καταχρήσεων πρέπει να οδηγηθούν στο να δουν και να αισθανθούν ότι χρειάζεται μεγάλη ηθική ανακαίνιση προκειμένου να ξαναγίνουν άνδρες. Ο Θεός τους καλεί να σηκωθούν και με τη δύναμη του Χριστού να επανακτήσουν τη δοσμένη από το Θεό ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους την οποία θυσίασαν στο βωμό των αμαρτωλών καταχρήσεων.

Αισθανόμενοι την τρομερή δύναμη του πειρασμού που οδηγεί στην αυτοεντρύφηση, πολλοί φωνάζουν απεγνωσμένα: «Δεν μπορώ να αντισταθώ στο κακό. » Πείτε σε ένα τέτοιο άτομο ότι μπορεί, ότι πρέπει να αντισταθεί. Πιθανό να έχει νικηθεί πολλές φορές, αυτό όμως δεν πρέπει να συνεχίσει για πάντα. Το ηθικό του είναι πεσμένο και κυβερνάται από τις συνήθειες μιας ολόκληρης αμαρτωλής ζωής. Οι υποσχέσεις του και οι αποφάσεις του είναι λόγια του αέρα. Η συναίσθηση των παραβιασμένων του λόγων και υποσχέσεων εξασθενεί την εμπιστοσύνη που μπορεί να έχει στην ειλικρίνειά του και τον κάνει να νοιώθει ότι ο Θεός δεν μπορεί να τον δεχθεί ή να συνεργαστεί με τις προσπάθειές του. Δεν πρέπει όμως να απογοητεύεται.

Όσοι εμπιστεύονται το Χριστό δεν πρόκειται να μείνουν σκλάβοι καμιάς κληρονομικής ή επίκτητης συνή-θειας ή ροπής. Αντί να κρατούνται αιχμάλωτοι των κατωτέρων φυσικών κλίσεων, πρέπει να κυβερνούν κάθε [145] όρεξη και πάθος. Ο Θεός δεν μας έχει εγκαταλείψει. Πρέπειόμως να αγωνιστούμε εναντίον του κακού με τη δική μας περιορισμένη δύναμη. Οποιεσδήποτε είναι οι φυσικές ή επίκτητες ροπές μας προς το κακό, μπορούμε να τις υπερνικήσομε με τη δύναμη που είναι έτοιμος να χορηγήσει.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ

Εκείνος που δοκιμάζεται απ” τον πειρασμό έχει ανάγκη να καταλάβει την πραγματική δύναμη της θέλησης. Αυτή είναι η πρυτανεύουσα δύναμη της ανθρώπινης φύσηςη δύναμη της απόφασης, η δύναμη της εκλογής. Το κάθε τι εξαρτάται από την ορθή κατεύθυνση της θέλησης. Το να επιθυμεί κανείς την καλοσύνη και την αγνότητα είναι ασφαλώς σωστό. Αν σταματήσομε όμως ως εδώ, δεν θα μας ωφελήσει αυτό σε τίποτε. Πολλοί θα καταστραφούν τελικά, παρόλο ότι τρέφουν πάντοτε την ελπίδα και την επιθυμία να υπερνικήσουν τις κακές ροπές. Δεν παραχωρούν τη θέλησή τους στο Θεό. Δεν κάνουν την εκλογή να Τον υπηρετήσουν.

Ο Θεός μας έχει χορηγήσει τη δύναμη της εκλογής. Εμείς πρέπει να την εξασκήσουμε. Δεν έχομε τη δυνατότητα να αλλάξουμε τις καρδιές μας, δεν μπορούμε να ασκούμε τον έλεγχο των σκέψεών μας, των ενστίκτων μας, των συναισθημάτων μας. Δεν μπορούμε να κάνομε τον εαυτό μας αγνό, κατάλληλο για την υπηρεσία του Θεού. Μπορούμε όμως να κάνουμε την επιλογή να υπηρετήσομε το Θεό, μπορούμε να Του παραχωρήσομε τη θέλησή μας. Τότε Αυτός θα εργασθεί μέσα μας «το θέλειν και το ενεργείν κατά την ευδοκίαν Αυτού.» Μ” αυτό τον τρόπο ολόκληρη η φύση μας θα περιέλθει στον έλεγχο του Χριστού.

Με την ορθή εξάσκηση της θέλησης, μία ολόκληρη μεταλλαγή μπορεί να επέλθει στη ζωή. Παραχωρώντας τη θέληση στο Χριστό, συμμαχούμε με τη θεϊκή δύναμη. Παίρνουμε δύναμη από ψηλά για να μείνομε σταθεροί. Μία [146] αγνή και εξευγενισμένη ζωή κατά των ορέξεων και των σαρκικών επιθυμιών είναι εφικτή για τον καθένα που αποφασίζει να ενώσει την αδύνατη, ταλαντευόμενη ανθρώπινη θέληση με την παντοδύναμη, ακλόνητη θέληση του Θεού.

Αυτοί που αγωνίζονται εναντίον των ορέξεων θα πρέπει να διδαχθούν τις αρχές της υγιεινής ζωής. Θα έπρεπε να τους υποδειχθεί ότι η παραβίαση των κανόνων της υγιεινής, με τη δημιουργία επιβλαβών καταστάσεων και με τις παρά φύση σφοδρές επιθυμίες, καταθέτουν τα θεμέλια για τη συνήθεια του οινοπνεύματος. Μόνο όταν ζουν σύμφωνα με τις αρχές της υγιεινής μπορούν να ελπίζουν ότι θα ελευθερωθούν από την εξάρτηση τους από αφύσικα διεγερτικά. Καθώς εξαρτώνται από τη θεϊκή δύναμη για να σπάσουν τα δεσμά της όρεξης, οφείλουν να συνεργάζονται με το Θεό υπακούοντας στους νόμους Του, τόσο στους ηθικούς, όσο και στους φυσικούς.

Σ” αυτούς που υποβάλλονται στην υγιεινή μεταρρύ-θμιση πρέπει να προσφερθεί μία ενασχόληση. Κανείς από αυτούς που είναι σε θέση να εργασθούν δεν πρέπει να περιμένει να τρέφεται, να ντύνεται και να στεγάζεται δωρεάν. Για το δικό τους καλό, όπως και για το καλό των άλλων, κάποιος τρόπος πρέπει να βρεθεί ώστε να μπορούν να συνεισφέρουν κάτι ανάλογο με αυτά που δέχονται. Ενθαρρύνετε κάθε προσπάθεια για την αυτοσυντήρηση. Αυτό θα ενισχύσει τον αυτοσεβασμό και την καλώς νοούμενη ανεξαρτησία. Και ακόμη η ενασχόληση του πνεύματος και του σώματος με χρήσιμη εργασία είναι απαραίτητη εγγύηση κατά του πειρασμού.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ

Όσοι εργάζονται γι” αυτούς που έπεσαν στην αμαρτία θα απογοητευθούν από πολλούς που δίνουν την υπόσχεση ότι θα αναμορφωθούν. Πολλοί θα υποστούν μία επιφανειακή μόνο αλλαγή των συνηθειών και των πράξεών [147] τους. Κινούνται ενστικτωδώς και για ένα διάστημα δίνουν την εντύπωση ότι έχουν αναμορφωθεί. Δεν υπάρχει όμως η πραγματική μεταλλαγή της καρδιάς. Υποθάλπουν την ίδια φιλαυτία, νοιώθουν την ίδια ακατανίκητη έλξη για τις τρέλες των διασκεδάσεων, την ίδια επιθυμία για την τρυφηλότητα. Δεν έχουν ιδέα του τι απαιτεί ο σχηματισμός του χαρακτήρα και δεν μπορεί να τους εμπιστευθεί κανείς σαν άτομα με ηθικές αρχές. Έχουν εξευτελίσει τις ψυχικές και πνευματικές τους δυνάμεις με την ικανοποίηση των ορέξεων και παθών και αυτό τους κάνει ανίκανους. Είναι ασταθείς και αλλοπρόσαλλοι. Ενστικτωδώς ρέπουν στον αισθησιασμό. Τα άτομα αυτά γίνονται συχνά πηγή κινδύνου για τους άλλους. Επειδή θεωρούνται μεταρρυθμισμένοι άνδρες και γυναίκες, οι άλλοι τους εμπιστεύονται ορισμένες ευθύνες και τους τοποθετούν εκεί όπου η επιρροή τους διαφθείρει τους αθώους.

Και εκείνοι ακόμη που ειλικρινά προσπαθούν να διορθώσουν τους άλλους δεν είναι απαλλαγμένοι από του να πέσουν σε λάθη. Πρέπει οι άλλοι να τους φέρονται με μεγάλη σύνεση και τρυφερότητα. Η τάση να κολακεύει και να εξυψώνει κανείς αυτούς που έχουν λυτρωθεί από τα κατώτερα στρώματα, προκαλεί συχνά την καταστροφή τους. Η συνήθεια του να καλούνται άνδρες και γυναίκες να διηγηθούν δημοσία την πείρα της ζωής τους εγκυμονεί πολλούς κινδύνους τόσο για τον ομιλητή όσο και για τους ακροατές. Να εμμένει κανείς στις σκηνές του κακού διαφθείρει το νου και την ψυχή. Επίσης η μεγάλη σημασία που δίνεται σ” αυτούς που έχουν ανανήψει είναι επιζήμια. Πολλοί καταλήγουν να πιστεύουν ότι η αμαρτωλή ζωή τους πρόσφερε κάποια ιδιαίτερη διάκριση. Η αγάπη για τη φήμη και το πνεύμα της εμπιστοσύνης στον εαυτό τους ενθαρρύνονται και αυτά καταντούν μοιραία για την ψυχή. Μόνο όταν χάσουν την εμπιστοσύνη που έχουν στον εαυτό τους και εξαρτώνται από την ευσπλαχνία του Χριστού, μόνο τότε θα μπορέσουν να ορθοποδήσουν. [148]

Όλοι όσοι φανερώνουν ότι έχουν πραγματικά μεταβληθεί πρέπει να ενθαρρύνονται να εργαστούν για τους άλλους. Ας μη αποτρέψει κανείς μία ψυχή που παραιτείται από την υπηρεσία του Σατανά προκειμένου να υπηρετήσει το Χριστό. Όταν κάποιος παρουσιάζει εμφανή σημεία ότι το Πνεύμα του Θεού αγωνίζεται στην ψυχή του, ενθαρρύνετέ τον κατά το δυνατόν να ασχοληθεί με την υπηρεσία του Κυρίου. «Άλλους μεν ελεείτε, κάμνοντες διάκρισιν.» (Ιουδ. 22.) Όσοι είναι συνετοί κατά τη σοφία του Θεού, θα διακρίνουν ψυχές που χρειάζονται βοήθεια, αυτούς που έχουν μετανοήσει ειλικρινά αλλά που χωρίς την ενθάρρυνση, δύσκολα θα τολμούσαν να βασιστούν στην ελπίδα. Ο Κύριος θα βάλει με προθυμία στην καρδιά των δούλων Του τους τρεμάμενους, μετανοημένους στη συντροφιά της αγάπης πιστούς. Όσο βαθειά ριζωμένες και αν είναι οι αμαρτίες τους, όσο χαμηλά και αν έχουν πέσει, όταν με συντριβή προσέρχονται στο Χριστό, Εκείνος τους δέχεται. Δώστε τους λοιπόν κάτι να κάνουν γι” Αυτόν. Αν επιθυμούν να εργαστούν για να ανασύρουν άλλους από την άβυσσο της καταστροφής από όπου οι ίδιοι γλύτωσαν, δώστε τους αυτή την ευκαιρία. Φέρτε τους σε επαφή με πεπειραμένους Χριστιανούς ώστε να μπορέσουν να αποκτήσουν πνευματική δύναμη. Απασχολείτε την καρδιά και τα χέρια τους με έργο για τον Κύριο.

Όταν φωτισθεί η ψυχή, μερικοί που φαίνονταν ότι είχαν εντελώς παραδοθεί στην αμαρτία θα μεταβληθούν σε επιτυχείς εργάτες για αμαρτωλούς, όπως οι ίδιοι υπήρξαν άλλοτε. Με την πίστη τους στο Χριστό μερικοί θα καταλάβουν ανώτερες θέσεις υπηρεσίας και ιδιαίτερες ευθύνες θα τους ανατεθούν για το έργο της σωτηρίας των ψυχών. Βλέπουν που οφείλονται οι δικές τους αδυναμίες και αναγνωρίζουν την εξαχρείωση της φύσης τους. Γνωρίζουν τη δύναμη της αμαρτίας, τη δύναμη των κακών συνηθειών. Αισθάνονται την ανικανότητα τους να υπερνικήσουν χωρίς τη δύναμη του Χριστού [149] και κράζουν συνεχώς: «Σε Σένα εναποθέτω την ανάξια ψυχή μου.»

Αυτοί μπορούν να βοηθήσουν άλλους. Εκείνος που πέρασε από τον πειρασμό και τη δοκιμασία, που είχε σχεδόν απογοητευθεί τελείως, αλλά που λυτρώθηκε χάρη σε ένα μήνυμα αγάπης που έφθασε στα αυτιά του, μπορεί να καταλάβει την ουσία του έργου της σωτηρίας των ψυχών. Εκείνος του οποίου η καρδιά είναι γεμάτη αγάπη για το Χριστό, επειδή αναζητήθηκε από το Σωτήρα και φέρθηκε πίσω στο κοπάδι, ξέρει πως να αναζητήσει τα χαμένα πρόβατα. Μπορεί να υποδείξει στους αμαρτωλούς τον Αμνό του Θεού. Παραχώρησε τον εαυτό του ανεπιφύλακτα στο Θεό και έγινε δεκτός από τον Αγαπητό Του [Υιό.] Το χέρι που τρεμάμενο αναζητούσε βοήθεια πιάστηκε τώρα γερά απ” Αυτόν. Με τις υπηρεσίες τέτοιων ανθρώπων πολλοί άσωτοι θα οδηγηθούν στον Πατέρα.

Για κάθε ψυχή που αγωνίζεται να υψωθεί από τη ζωή της αμαρτίας στη ζωή της αγνότητας, το μεγάλο δυναμικό στοιχείο βρίσκεται στο μοναδικό όνομα το «υπό τον ουρανόν δεδομένον μεταξύ των ανθρώπων δια του οποίου πρέπει να σωθώμεν.» (Πράξ. 4:12.) «Εάν τις διψά» για ελπίδα ανακούφισης, για απελευθέρωση από τις κακές ροπές, ο Χριστός λέγει, «ας έρχηται προς Εμέ και ας πίνη.» (Ιωάν. 7:37.) Το μόνο θεραπευτικό μέσο για την αμαρτία είναι η χάρη και η δύναμη του Χριστού.

Οι καλές αποφάσεις που παίρνονται στηριζόμενες αποκλειστικά στην ατομική δύναμη δεν αξίζουν τίποτε. Όλες οι υποσχέσεις του κόσμου δεν αρκούν προκειμένου να κόψει κανείς μία κακή συνήθεια. Ποτέ δεν θα μπορέσουν οι άνθρωποι να ασκήσουν εγκράτεια πάντα, αν δεν αναγεννηθούν οι καρδιές τους με τη θεϊκή χάρη. Μόνοι μας δεν μπορούμε να προφυλαχθούμε από την αμαρτία ούτε για ένα λεπτό. Κάθε στιγμή εξαρτόμαστε από το Θεό. [150]

Η πραγματική μεταρρύθμιση εγκαινιάζεται με την κάθαρση της ψυχής. Η εργασία μας για τους αμαρτωλούς θα γνωρίσει πραγματική επιτυχία όταν η χάρη του Χριστού μετασχηματίσει το χαρακτήρα και η ψυχή έρθει σε ζώσα επικοινωνία με το Θεό.

Ο Χριστός έζησε μία ζωή τέλειας υποταγής στο νόμο του Θεού και με αυτό έδωσε το παράδειγμα στην κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Τη ζωή που Εκείνος έζησε σ” αυτόν τον κόσμο οφείλουμε να τη ζήσομε και εμείς με τη δύναμή Του και με την καθοδήγησή Του.

Στην εργασία μας γι” αυτούς που υποπίπτουν σε λάθη, οι αξιώσεις του νόμου του Θεού και η ανάγκη της νομιμοφροσύνης μας σ” Αυτόν πρέπει να είναι αποτυπωμέ-νες στο νου και στην καρδιά μας. Ποτέ μην παραμελείτε να υποδείξετε τη μεγάλη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σ” αυτόν που υπηρετεί το Θεό και σ” αυτόν που δεν Τον υπηρετεί. Ο Θεός είναι αγάπη, αλλά δεν μπορεί να δικαιολογήσει την πεισματική περιφρόνηση των εντολών Του. Τα νομοθετικά θεσπίσματα της διακυβέρνησής Του είναι τέτοια που οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποφύγουν τις συνέπειες της ανυπακοής τους. Μόνο όσοι τον τιμούν τιμούνται από Αυτόν. Η διαγωγή του ανθρώπου σ” αυτό τον κόσμο αποφασίζει το αιώνιο πεπρωμένο του. Ότι έσπειρε αυτό και θα θερίσει. Η αιτία ακολουθείται από το αποτέλεσμα.

Τίποτε λιγότερο από την τέλεια υποταγή μπορεί να εκπληρώσει το γνώμονα των απαιτήσεων του Θεού. Τις απαιτήσεις Του δεν τις έχει αφήσει ακαθόριστες. Δεν επιβάλλει τίποτε το περιττό προκειμένου να επαναφέρει τον άνθρωπο σε αρμονία μαζί Του. Οφείλουμε να υποδείξομε στους αμαρτωλούς το ιδανικό για το χαρακτήρα και να τους οδηγήσουμε στο Χριστό με την αποκλειστική χάρη του οποίου το ιδανικό αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Ο Σωτήρας ανέλαβε να σηκώσει τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης και έζησε μία αναμάρτητη ζωή, ώστε οι [151] άνθρωποι να μη φοβούνται ότι εξαιτίας των αδυναμιών της ανθρώπινης φύσης τους δεν μπορούν να νικήσουν. Ο Χριστός ήρθε για να μας κάνει «μετόχους θείας φύσεως,» και η ζωή Του μαρτυρεί ότι η ανθρωπότητα, ενωμένη με τη θεότητα, δεν εκτελεί την αμαρτία.

Ο Σωτήρας νίκησε για να δείξει στον άνθρωπο με τι τρόπο μπορεί και αυτός να νικήσει. Όλους τους πειρασμούς του Σατανά ο Χριστός τους αντιμετώπισε με το λόγο του Θεού. Με την εμπιστοσύνη Του στις υποσχέσεις του Θεού, έπαιρνε δύναμη για να υπακούσει τις εντολές του Θεού και ο Σατανάς δεν μπορούσε να κερδίσει τίποτε. Στον κάθε πειρασμό η απάντησή Του ήταν: «Είναι γεγραμμένον.» Έτσι λοιπόν ο Θεός μας έχει δώσει το λόγο Του με τον οποίο να αντικρούσουμε το κακό. Οι μέγιστες και τίμιες επαγγελίες μας έχουν δοθεί ώστε να μπορέσομε με αυτές να γίνουμε «κοινωνοί θείας φύσεως, αποφυγόντες την εν τω κόσμω υπάρχουσαν δια της επιθυμίας διαφθοράν.» (Β” Πέτ. 1:4.)

Συνίσταταιστουςδοκιμαζομένους να μη βλέπουν τις περιστάσεις, ούτε τις ατομικές τους αδυναμίες ή τη δύναμη του πειρασμού, αλλά τη δύναμη του λόγου του Θεού. Όλη η δύναμή Του είναι δική μας. «Εν τη καρδία μου εφύλαξα τα λόγια Σου,» λέγει ο ψαλμωδός, «δια να μη αμαρτάνω εις Σε.» «Εγώ δια των λόγων των χειλέων Σου εφυλάχθην από των οδών των παρανόμων.» (Ψαλμ. 119:11, 17 :4.)

Εμπνέετε θάρρος στους ανθρώπους. Φέρτε τους στην παρουσία του Θεού με προσευχή. Πολλοί που έχουν νικηθεί από τον πειρασμό, νοιώθουν ταπεινωμένοι εξαιτίας των αποτυχιών τους και αισθάνονται ότι είναι ματαιοπονία από μέρους τους να πλησιάσουν το Θεό. Η σκέψη αυτή όμως προέρχεται από τον εχθρό. Όταν αμαρτήσουν και αισθάνονται πως δεν μπορούν πια να προσευχηθούν, πείτε τους ότι τότε ακριβώς είναι ο καιρός που πρέπει να προσευχηθούν. Μπορεί να νοιώθουν ντροπιασμένοι και βαθειά ταπεινωμένοι. Αλλά ενώ ομολογούν τις αμαρτίες [152] τους, Αυτός που είναι πιστός και δίκαιος θα τους καθαρίσει από κάθε αδικία.

Τίποτε δεν είναι φαινομενικά πιο ανίσχυρο, αλλά στην πραγματικότητα πιο ακαταμάχητο από την ψυχή που συναισθάνεται την αναξιότητά της και εμπιστεύεται κατά πάντα τις αρετές του Σωτήρα. Με την προσευχή, με τη μελέτη του λόγου Του, με την πίστη στην ενοικούσα παρουσία Του, η πιο ανήμπορη ανθρώπινη ύπαρξη μπορεί να ζει σε επαφή με το ζώντα Χριστό και Αυτός θα την κρατήσει με το χέρι Του γερά χωρίς ποτέ να την αφήσει να Του φύγει.

Τα επόμενα πολύτιμα λόγια μπορεί κάθε ψυχή που εμμένει στο Χριστό να τα κάνει λόγια δικά της ό. Μπορεί να πει:

«Εγώ θέλω επιβλέψει επί τον Κύριον-
Θέλω προσμείνει τον Θεόν της σωτηρίας μου-
Ο Θεός μου θέλει μου εισακούσει.
Μη ευφραίνου εις εμέ, η εχθρά μου-
Αν και έπεσα θέλω σηκωθή
Αν και εκάθησα εν σκότει,
Ο Κύριος θέλει είσθαι φως εις εμέ.»

(Μιχ. 7:7-8.)

«Θέλει επιστρέψει, ευσπλαχνισθή ημάς
Θέλει καταστρέψει τας ανομίας ημών-
Και θέλει ρίψει πάσας τας αμαρτίας αυτών εις τα
βάθη της θαλάσσης.»

(Μιχ. 7:19.)

Ο Θεός έχει υποσχεθεί:
«Θέλω καταστήσει άνθρωπον πολυτιμότερον υπέρ χρυσίον καθαρόν-
Μάλιστα άνθρωπον υπέρ το χρυσίον του Οφείρ.»

(Ησ. 13:12.)

«Και αν εκοίτεσθε εν μέσω εστίας,
Όμως θέλετε είσθαι ως πτέρυγες περιστεράς περιηργυρωμένης, [153]

Και της οποίας τα πτερά είναι περιχρυσωμένα από κίτρινου χρυσίου.»

(Ψαλμ. 68:13.)

Αυτοί που έχουν συγχωρηθεί περισσότερο από το Χριστό θα τον αγαπούν περισσότερο. Αυτοί θα είναι εκείνοι που στην τελική ημέρα θα σταθούν πλησιέστερα στο θρόνο Του.

«Θέλουσιν ιδεί το πρόσωπον Αυτού, και το όνομα Αυτού θέλει είσθαι επί των μετώπων αυτών.» (Απ. 22:4.) [154]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 12—ΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΕΡΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ

Μεγαλόψυχοι άνδρες και γυναίκες παρακολουθούν με αγωνία την κατάσταση των φτωχών και σκέπτονται ποιά μέτρα πρέπει να ληφθούν για την ανακούφισή τους. Πως μπορούν να βοηθηθούν οι άνεργοι και οι άστεγοι ώστε να τους εξασφαλισθούν οι κοινές για όλους ευλογίες της πρόνοιας του Θεού και να ζήσουν το είδος της ζωής που προορίζονταν να ζήσει ο άνθρωπος, αυτό είναι ένα ζήτημα για την επίλυση του οποίου πολλοί καταβάλλουν ειλικρινείς προσπάθειες. Δεν είναι πολλοί όμως, ούτε ακόμη και μεταξύ των εκπαιδευτικών και των πολιτικών, εκείνοι οι οποίοι κατανοούν τα βασικά αίτια της σημερινής κατάστασης της κοινωνίας. Αυτοί που κρατούν τα κυβερνητικά ηνία δεν είναι σε θέση να λύσουν το πρόβλημα της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της αυξανόμενης εγκληματικότητας. Μάταια αγωνίζονται να τοποθετήσουν τις επαγγελματικές επιχειρήσεις πάνω σε στερεότερα βάθρα.

Αν οι άνθρωποι έδιναν μεγαλύτερη προσοχή στη διδασκαλία του λόγου του Θεού, θα έβρισκαν τη λύση στα προβλήματα αυτά που τους σκοτίζουν. Πολλά μπορούν να διδαχθούν από την Παλαιά Διαθήκη σχετικά με το ζήτημα της εργασίας και την ανακούφιση των φτωχών. [155]

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΣΡΑΗΛ

Σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού για το λαό του Ισραήλ κάθε οικογένεια πάνω στη Γη έπρεπε να έχει ένα σπίτι με ανάλογη περιοχή για καλλιέργεια. Με τον τρόπο αυτό προμηθεύονταν τόσο τα μέσα όσο και το έναυσμα για μία χρήσιμη, εργατική και αυτοσυντήρητη ζωή. Καμία ανθρώπινη επινόηση κατόρθωσε ποτέ να βελτιώσει στο ελάχιστο το σχέδιο αυτό. Αντίθετα στην απομάκρυνση του κόσμου από αυτό οφείλεται κατά μεγάλο βαθμό η σημερινή φτώχεια και αθλιότητα.

Τον καιρό της εγκατάστασης των Ισραηλιτών στη γη Χαναάν, η χώρα διαμερίστηκε σε όλο το λαό και μόνο οι Λευίτες, σαν λειτουργοί του ιερού, είχαν εξαιρεθεί από την ίση κατανομή του εδάφους. Οι φυλές αριθμήθηκαν κατά οικογένειες και σύμφωνα με τον αριθμό των μελών της, η κάθε οικογένεια δέχονταν την αναλογούσα σ” αυτή κληρονομιά.

Αν και επιτρεπόταν να πουλήσει κανείς για ένα διάστημα την περιουσία του, δεν είχε όμως το δικαίωμα να απαλλοτριώσει για πάντα την κληρονομιά των παιδιών του. Όταν ήταν σε θέση να επανακτήσει την περιουσία του, ήταν ελεύθερος να το κάνει σε οποιαδήποτε ώρα. Κάθε έβδομο χρόνο τα χρέη διαγράφονταν και στον πεντηκοστό, ή χρόνο του Ιωβηλαίου, όλη η ακίνητη περιουσία επέστρεφε στον αρχικό της κάτοχο.

«Η γη δεν θέλει πωλείσθαι εις απολλοτρίωσιν,» ήταν η καθοδήγηση του Κυρίου«Διότι ιδική Μου είναι η γη διότι σεις είσθε ξένοι και πάροικοι έμπροσθέν Μου. Δια τούτο καθ” όλην την γην της ιδιοκτησίας σας θέλετε συγχωρεί εξαγόρασιν της γης. Εάν ο αδελφός σου πτωχεύση και πωλήση εκ των κτημάτων αυτού και έλθη ο πλησιέστερος αυτού συγγενής δια να εξαγοράση αυτά, τότε θέλει εξαγοράσει ότι επώλησεν ο αδελφός αυτού. Εάν δε ο άνθρωπος . . . εύρηκεν ικανά δια να εξαγοράση αυτά ... ας επιστρέψη εις τα κτήματα αυτού. Αλλ” εάν [156] δεν είναι ικανός ώστε να δώση την τιμήν εις αυτόν, τότε το πωληθέν θέλει μείνει εν τη χειρί του αγοράσαντος αυτό μέχρι του έτους της αφέσεως και θέλει απελευθερωθή εν τη αφέσει.» (Λευ. 25:23-28.)

«Θέλετε αγιάζει το πεντηκοστόν έτος και θέλετε διακηρύξει άφεσιν εις την γην προς πάντας τους κατοίκους αυτήςούτος θέλει είσθαι ενιαυτός αφέσεως εις εσάςκαι θέλετε επιστρέψει έκαστος εις το κτήμα αυτού και θέλετε επιστρέψει έκαστος εις την οικογένειαν αυτού.» (Εδ. 10.)

Μ” αυτό τον τρόπο η οικογένεια ήταν για πάντα εξασφαλισμένη με την περιουσία της και δίνονταν επίσης η εγγύηση εναντίον των δύο ακροτήτων: του πλούτου και της φτώχειας.

ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ

Στον αρχαίο λαότουΙσραήλ η προκατάρτιση για εργασία θεωρείτο καθήκον. Κάθε πατέρας ήταν υποχρεωμένος να μάθει στα παιδιά του μία χρήσιμη τέχνη. Οι μεγαλύτεροι Ισραηλινοί άνδρες είχαν ειδικευθεί σε κάποια αποδοτική εργασία. Η γνώση των καθηκόντων στον τομέα της μαιευτικής λογίζονταν απαραίτητη για κάθε γυναίκα. Και η ειδίκευση στα καθήκοντα αυτά θεωρείτο τιμή για γυναίκες της ανώτερης κοινωνίας.

Διάφορες τέχνες διδάσκονταν στα σχολεία των προφητών και πολλοί μαθητές συντηρούνταν από τη χειρονακτική εργασία.

ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ

Μολαταύτα οι ενέργειες αυτές δεν απέκλειαν εντελώς τη φτώχεια. Το σχέδιο του Θεού δεν απέβλεπε στην ολοσχερή εξαφάνιση της φτώχειας. Αυτή αποτελεί ένα από τα μέσα που μεταχειρίζεται ο Θεός για την καλλιέργεια του χαρακτήρα. «Δεν θέλει λείψει,» λέγει, [157] «πτωχός εκ μέσου της γης σουδια τούτο Εγώ προστάζω εις σε, λέγων, Θέλεις εξάπαντος ανοίγει την χείρα σου προς τον αδελφόν σου, προς τον πτωχόν σου, και προς τον ενδεή σου επί της γης σου.» (Δευτ. 15:11.)

«Εάν ήναι εν μέσω σου πτωχός εκ των αδελφών σου εντός τινός των πυλών σου, εν τη γη σου την οποίαν Κύριος ο Θεός σου δίδει εις σε, δεν θέλεις σκληρύνει την καρδίαν σου ουδέ θέλεις κλείσει την χείρα σου από του πτωχού αδελφού σου αλλ” εξάπαντος θέλεις ανοίξει την χείρα σου προς αυτόν, και εξάπαντος θέλεις δανείσει εις αυτόν ικανά δια την χρείαν αυτού εις ότι χρειάζεται.» (Εδ. 7-8.)

«Εάν πτωχεύση ο αδελφός σου και δυστυχήση, τότε θέλεις βοηθήσει αυτόν ως ξένον ή πάροικον, δια να ζήση μετά σου.» (Λευ. 25:35.)

«Όταν θερίζητε τον θερισμόν της γης σας, δεν θέλεις θερίσει ολοκλήρως τας άκρας του αγρού σου.» «Όταν θερίζης το θέρος σου εν τω αγρώ σου, και λησμονήσης χειρόβολόν τι εν τω αγρώ, δεν θέλεις επιστρέψει δια να λάβης αυτό . . . Αφού τινάξης τας ελαίας σου, δεν θέλεις πάλι ελαιολογήσει τους κλάδους... Αφού τρυγήσης τον αμπελώνα σου, δεν θέλεις σταφυλολογήσει πάλιν θέλει είσθαι δια τον ξένον, δια τον ορφανόν και δια την χήραν. (Λευ. 19:9, Δευτ. 24:19-21.)

Δεν υπήρχε λόγος να φοβάται κανείς ότι η γενναιοδωρία του θα τον έφερνε σε ένδεια. Η υπακοή στα εντάλματα του Θεού θα κατέληγε ασφαλώς στην ευημερία. «Δια τούτο,» είπε ο Θεός, «θέλει σε ευλογεί Κύριος ο Θεός σου εις πάντα τα έργα σου και εις πάσας τας επιχειρήσεις σου.» «Θέλεις δανείζει εις πολλά έθνη, συ όμως δεν θέλεις δανείζεσθαι• και θέλεις βασιλεύσει επί πολλά έθνη, επί σε όμως δεν θέλουσι βασιλεύσει. » (Δευτ. 15:10, 6.) [158]

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

Ο λόγος του Θεού δεν επικυρώνει καμία τέτοια τακτική βάση της οποίας η μία τάξη ανθρώπων να πλουτίζει με την καταπίεση και τη δυστυχία της άλλης. Σε όλες τις επιχειρηματικές μας δοσοληψίες μας διδάσκει να βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση εκείνων με τους οποίους συναλλασσόμαστε και να μη αποβλέπουμε μόνο στο δικό μας συμφέρον, αλλά και στο συμφέρον των άλλων. Όποιος επωφελείται από τη δυστυχία του άλλου για να πλουτίσει ο ίδιος ή προσπαθεί να αποκομίσει κέρδος από την αδυναμία και την αναξιότητα του άλλου, γίνεται παραβάτης τόσο των αρχών όσο και των διαταγμάτων του λόγου του Θεού.

«Δεν θέλεις διαστρέφει την κρίσιν του ξένου, του ορφανού, ουδέ θέλεις λαμβάνει το ιμάτιον της χήρας ενέχυρον.» «Όταν δανείσης τι εις τον πλησίον σου, δεν θέλεις εισέλθει εις την οικίαν αυτού δια να λάβης το ενέχυρον αυτού έξω θέλεις σταθή, και ο άνθρωπος εις τον οποίον δανείζεις θέλει εκφέρει εις σε το ενέχυρον. Και εάν ο άνθρωπος είναι πτωχός, δεν θέλεις κοιμηθή μετά του ενεχύρου αυτού.» «Εάν λάβης ενέχυρον το ένδυμα του πλησίον σου, θέλεις επιστρέψει αυτό προς αυτόν πριν δύση ο ήλιος διότι τούτο μόνον είναι το σκέπασμα αυτού . . . με τι θέλει κοιμηθή; και όταν βοήση προς Εμέ, θέλω εισακούσει διότι Εγώ είμαι ελεήμων.» «Εάν πωλήσης τι εις τον πλησίον σου ή αγοράσης παρά του πλησίον σου, ουδείς εξ υμών θέλει καταδυναστεύσει τον αδελφόν αυτού.» (Δευτ. 24:17, 10-12, Εξ. 22:26-27, Λευ.25:14.)

«Δεν θέλετε πράξει αδικίαν εις κρίσιν, εις μέτρα, εις σταθμά και εις ζύγια.» «Δεν θέλεις έχει εν τω σακκίω σου διάφορα ζύγια, μεγάλον και μικρόν. Δεν θέλεις έχει εν τη οικία σου διάφορα μέτρα, μεγάλον και μικρόν.» «Ζύγια δίκαια, σταθμά δίκαια, εφά δίκαιον, και ιν δίκαιον θέλετε έχει.» (Λευ. 19:35, Δευτ. 25:13-14, Λευ. 19:36.) [159]

«Εις τον ζητούντα παρά σου δίδε και εις τον θέλοντα να δανισθή από σου μη αποστραφής.» «Δανείζεται ο ασεβής και δεν αποδίδει, ο δε δίκαιος ελεεί και δίδει.» (Ματθ. 5:42, Ψαλμ. 37:21.)

«Βουλεύου, εκτέλεσον το δίκαιον εν τω μέσω της ημέρας κάμε την σκιάν σου ως νύκτα κρύψον τους διωκομένους μη φανέρωσης τον περιπλανώμενον. Οι δεδιωγμένοι Μου ας παροικήσωσι παρά σοι. . . γενού εις αυτούς σκέπη από προσώπου του πορθητού.» (Ησ. 16:3-4.)

Το βιοτικό σχέδιο που ο Θεός εκπόνησε για τον Ισραήλ αποσκοπούσε να χρησιμεύσει για παράδειγμα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αν οι αρχές αυτές εφαρμόζονταν σήμερα, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος!

Μέσα στην απεραντοσύνη της φύσης υπάρχει ακόμη διαθέσιμος χώρος για να στεγασθούν οι πάσχοντες και οι φτωχοί. Μέσα στα σπλάχνα της υπάρχουν ικανές πηγές για να τους εφοδιάσουν με τροφή. Κρυμμένες στα έγκατα της Γης βρίσκονται ευλογίες για όλους όσους έχουν το κουράγιο, τη θέληση και την επιμονή να αναζητήσουν τους θησαυρούς της.

Η καλλιέργεια της Γης, το επάγγελμα που ο Θεός όρισε για τον άνθρωπο μέσα στον κήπο της Εδέμ, ανοίγει ένα τομέα που προσφέρει την ευκαιρία σε πλήθη ανθρώπων να κερδίσουν τη ζωή τους.

«Έλπιζε επί τον Κύριον και πράττε το αγαθόν
Κατοικεί την γην και νέμου την αλήθειαν.»

(Ψαλμ.37:3.)

Χιλιάδες και μυριάδες ανθρώπων θα μπορούσαν να ζήσουν με την καλλιέργεια της Γης, παρά να ζουν στριμωγμένοι μέσα στις πόλεις ψάχνοντας να βρουν τρόπο για να κερδίσουν μηδαμινά πράγματα. Σε πολλές περιπτώσεις τα ψίχουλα αυτά δεν ξοδεύονται για ψωμί, αλλά καταλήγουν στο συρτάρι του κάπελα, προμηθεύοντας αυτά που φθείρουν σώμα και ψυχή. [160]

Πολλοί θεωρούν τη δουλειά αγγαρεία και προσπα-θούν να κερδίσουν τη ζωή τους με διάφορα τεχνάσματα παρά με την έντιμη εργασία. Η επιθυμία να εξασφαλίσει κανείς τη ζωή του χωρίς να εργάζεται ανοίγει διάπλατα τις πόρτες προς την εξαχρείωση, την ακολασία και το έγκλημα.

ΟΙ ΑΣΤΙΚΕΣ ΦΤΩΧΟΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

Στις μεγάλες πόλεις ζουν πλήθη ανθρώπων στους οποίους δίνεται ακόμη λιγότερη σκέψη και φροντίδα από ότι στα άλογα ζώα. Σκεφθείτε τις οικογένειες που συναγε-λάζονται σε αξιοθρήνητα διαμερίσματα, πολλά από τα οποία είναι υπόγεια, βρωμοκοπώντας από τη μούχλα και την ακαθαρσία. Σ” αυτά τα πανάθλια μέρη παιδιά γεννιούνται, μεγαλώνουν και πεθαίνουν. Δεν βλέπουν τίποτε από τα όμορφα αντικείμενα της φύσης που ο Θεός δημιούργησε για να εξωραΐσουν τις αισθήσεις και να ανυψώνουν την ψυχή τους. Ρακένδυτα και μισοπεθαμένα από την πείνα, ζουν μέσα στην εξαθλίωση και στη διαφθορά, με το χαρακτήρα διαστρεβλωμένο από την κακομοιριά και την αμαρτία που τα περιβάλλει. Τα παιδιά ακούν το όνομα του Θεού μόνο σε βλαστήμιες. Στα αυτιά τους φθάνουν μόνο βρώμικες κουβέντες, κατάρες και βρισιές. Οι αναθυμιάσεις του οινοπνεύματος και του καπνού, η δυσωδία και ο ηθικός εξευτελισμός διαστρέφουν τις αισθήσεις τους. Πλήθη έτσι μαθαίνουν πως να γίνουν εγκληματίες, εχθροί της κοινωνίας που τους εγκατέλειψε στη δυστυχία και στον εξευτελισμό.

Όλοι όμως οι φτωχοί στις εξαθλιωμένες συνοικίες των πόλεων δεν ανήκουν σ” αυτή την κατηγορία. Θεοφο-βούμενοι άνδρες και γυναίκες έφθασαν στα άκρα της φτώχειας εξαιτίας της αρρώστιας και της συμφοράς, πολλές φορές και εξαιτίας της ανέντιμης συμπεριφοράς εκείνων που ζουν με την εκμετάλλευση των συνανθρώπων τους. Μερικοί που είναι έντιμοι και ειλικρινείς καταλήγουν [161] στη φτώχεια επειδή δεν έχουν ειδικευτεί σε κάποιο βιοποριστικό επάγγελμα. Η άγνοιά τους καθιστάανίκανους να παλέψουν με τις αντιξοότητες της ζωής.

Συσσωρεύονται στις πόλεις όπου συχνά δεν μπορούν να βρουν εργασία. Περιστοιχισμένοι από τους ήχους και τη θέα της αμαρτίας, υπόκεινται σε τρομερούς πειρασμούς. Μαζεμένοι σαν κοπάδια και πολλές φορές θεωρούμενοι ίδιοι με τους ανήθικους, και εξαθλιωμένους, μόνο με

κάνουν υπεράνθρωπο αγώνα.Μπορούν να προφυλαχθούν μόνο με μία ανώτερη δύναμη, αλλιώς θα κυλισθούν στον ίδιοβόρβορο. Πολλοί προσπαθούν να διατηρήσουν την ακεραιότητά τους, προτιμώντας να υποφέρουν παρά να αμαρτήσουν. Αυτή η τάξη ιδιαίτερα χρειάζεται βοήθεια, συμπάθεια και ενθάρρυνση.

Αν οι φτωχοί που είναι τώρα στριμωγμένοι στις πόλεις μπορούσαν να εξασφαλίσουν κατοίκηση στην εξοχή, όχι μόνο θα κέρδιζαν τη ζωή τους, αλλά θα εύρισκαν την υγεία και την ευτυχία που τώρα τους είναι άγνωστες. Μπορεί εκεί να τους περιμένει σκληρή εργασία, μικρή απολαβή, περιορισμένα οικονομικά μέσα και πολλές φορές δυσκολίες και στερήσεις. Αλλά τι μεγάλη ευλογία θα τους δίνονταν με την απομάκρυνση από την πόλη με τα βλαβερές της σειρήνες, το σάλο, τα εγκλήματα, τη μιζέρια και τη χυδαιότητα, αν αυτά ανταλλάσσονταν με την ηρεμία, τη γαλήνη και την αγνότητα της εξοχής.

Σε πολλούς από αυτούς που ζουν στις πόλεις, χωρίς ούτε ίχνος από πράσινο γρασίδι για να πατήσουν το πόδι τους, που χρόνο με το χρόνο δεν βλέπουν τίποτε άλλο από βρώμικες αυλές και στενάσοκάκια, τούβλινους τοίχους, καλντερίμια και μαυρισμένους ουρανούς όλο σκόνη και καπνό.Αν αυτοί μπορούσαν να μεταφερθούν σε μία γεωργική περιοχή, τριγυρισμένη από καταπράσινα λιβάδια, από δάση, λόφους, ρυάκια, από γαλάζιο ουρανό και φρέσκο, καθαρό αέρα της εξοχής, θα τους φαίνονταν σχεδόν παράδεισος. [162]

Αν αποκόβονταν μέχρι ενός σημείου από την επαφή και την εξάρτησή τους από τους άλλους ανθρώπους και αποχωρίζονταν από τις φθοροποιές αρχές, τις συνήθειες και τις εξάψεις του κόσμου, θα πλησίαζαν περισσότερο στην καρδιά της φύσης. Η παρουσία του Θεού θα τους φαίνονταν πιο πραγματική. Πολλοί θα μάθαιναν να εξαρτώνται από Αυτόν. Μέσα από τη φύση θα άκουγαν τη φωνή Του να μιλάει στις καρδιές τους για την ειρήνη και την αγάπη Του.Ονους, το πνεύμα και η ψυχή των ανθρώπωνθα ανταποκρίνονταν στη ζωοδόχο αυτή δύναμη.

Για να γίνουν εργατικοί και αυτοσυντήρητοι, πάρα πολλοί από αυτούς χρειάζονται βοήθεια, ενθάρρυνση και καθοδήγηση. Υπάρχει πληθώρα φτωχών οικογενειών. για τις Το καλύτερο ιεραποστολικό έργο για εκείνεςδεν μπορεί να είναι άλλο από το να βοηθηθούν να βρουν τον τόπο τους στη Γη και να μάθουν πως να την κάνουν να τους αποδώσει τα αναγκαία για το προς το ζην.

Η ανάγκη για αυτού του είδους την βοήθεια και την καθοδήγηση δεν περιορίζεται στις πόλεις. Ακόμη και στην εξοχή, παρ”όλες τις ευκαιρίες που προσφέρει για μία καλύτερη ζωή, πλήθη φτωχών ανθρώπων αντιμετωπίζουν σοβαρές ανάγκες. Ολόκληρες κοινότητες στερούνται τη βασική διαπαιδαγώγηση για τη βελτίωση των εργατικών και υγιεινών συνθηκών. Οικογένειες ζουν σε τρώγλες με ανεπαρκή επίπλωση και ρουχισμό, χωρίς εργαλεία, χωρίς βιβλία, στερημένες από ευκολίες, ανέσεις και εκπολιτιστικά μέσα. Αποχαυνωμένες ψυχές, αδύνατα και παραμορφωμένα σώματα, φανερώνουν τα αποτελέσματα της κακής κληρονομικότητας και των κακών συνηθειών. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να εκπαιδευτούν από την αρχή. Έζησαν στερημένη, νωθρή και διεφθαρμένη ζωή και τους χρειάζεται να μάθουν ορθές έξεις και συνήθειες.

Πως μπορεί να τους κάνει κανείς να ενδιαφερθούν για την ανάγκη της βελτίωσης; Πως μπορούν να οδηγηθούν σε ένα ανώτερο ιδανικό της ζωής; Πως μπορούν να βοηθηθούν για να ανυψωθούν; Τι μπορεί να γίνει εκεί [163] όπου η φτώχεια κυριαρχεί και χρειάζεται να αναχαιτισθεί σε κάθε της βήμα; Ασφαλώς το έργο αυτό είναι δύσκολο. Δεν μπορεί ποτέ να επιτελεσθεί η απαραίτητη μεταρρύθμιση αν άνδρες και γυναίκες δεν βοηθηθούν από μία δύναμη ανώτερη από αυτούς. Ο σκοπός του Θεού είναι οι πλούσιοι και οι φτωχοί να συνδέονται μεταξύ τους με δεσμούς συμπάθειας και αλληλεγγύης. Όσοι διαθέτουν τα μέσα, τα ταλέντα και τις ικανότητες οφείλουν να χρησιμοποιήσουν τα δώρα αυτά για να γίνουν ευλογία στους συνανθρώπους τους.

Οι χριστιανοί εργάτες μπορούν να κάνουν πραγματικό ιεραποστολικό έργο βοηθώντας τους φτωχούς να εγκατασταθούν στους αγρούς και διδάσκοντάς τους πως να καλλιεργούν αποδοτικά τη γη. Διδάξτε τους πως να χρησιμοποιούν τα γεωργικά εργαλεία, πως να φροντίζουν τις διάφορες καλλιέργειες, πως να φυτεύουν και να περιποιούνται τους οπωρώνες.

Πολλοί που ασχολούνται με την καλλιέργεια δεν εξασφαλίζουν καλή σοδειά επειδή είναι αμελείς. Οι οπωρώνες τους δεν είναι φροντισμένοι όσο πρέπει, τα δημητριακά δεν σπέρνονται όταν πρέπει και μία επιφανειακή μόνο εργασία γίνεται στο καλλιεργήσιμο έδαφος. Την αποτυχία τους την αποδίδουν στο άγονο έδαφος. Πολλές φορές άδικα κατηγορείται η γη η οποία, αν είχε καλλιεργηθεί όπως έπρεπε, θα απέδιδε πλούσια αποτελέσματα. Ο φτωχός προγραμματισμός, η έλλειψη προσπαθειών, η αμάθεια καταλληλότερων μεθόδων, όλα φωνάζουν επειγόντως για μεταρρύθμιση.

Κατάλληλοι μέθοδοι πρέπει να διδαχθούν σε όλους όσους επιθυμούν να τις μάθουν. Αν μερικοί δεν θέλουν να τους αναφέρετε για εξελιγμένες μεθόδους, δώστε τους ένα σιωπηλό μάθημα. Εξακολουθείτε να καλλιεργείτε τα κτήματά σας. Κουβεντιάζετε με τους γείτονες σας όποτε σας παρουσιάζεται η ευκαιρία και αφήστε την σοδειά να μιλήσει πιο εύγλωττα για τις ορθές μεθόδους. Δείξετε τι μπορεί να γίνει με τη γη όταν την καλλιεργείτε όπως πρέπει. [164]

Προσοχή πρέπει να δοθεί στις διάφορες βιοτεχνικές εγκαταστάσεις έτσι ώστε να εξασφαλισθεί εργασία για τις φτωχές οικογένειες. Ξυλουργοί, σιδηρουργοί και γενικά καθένας που ειδικεύεται σε οποιοδήποτε τομέα χρήσιμης εργασίας πρέπει να αισθάνεται την ευθύνη να διδάξει και να βοηθήσει τους ανίδεους και τους ανέργους.

Προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι φτωχοί ένας αγρός είναι διαθέσιμος όπου μπορούν να εργασθούν εξίσου άνδρες και γυναίκες. Η επιδέξια μαγείρισσα, η οικονόμος, η μοδίστρα, η νοσοκόμος, όλων αυτών η βοήθεια είναι χρήσιμη. Τα μέλη των φτωχών οικογενειών πρέπει να διδάσκονται πως να μαγειρεύουν, πως να ετοιμάζουν και να επισκευάζουν τα ρούχα μόνοι τους, πως να περιποιούνται τους αρρώστους, πως να αντιμετωπίζουν με σύνεση τις ανάγκες του σπιτιού. Αγόρια και κορίτσια πρέπει να διδαχθούν προσεκτικά κάποια χρήσιμη τέχνη ή επιτήδευμα.

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

Χρειάζονται ιεραποστολικές οικογένειες που να εγκατασταθούν σε μέρη απομονωμένα. Γεωργοί, κεφαλαι-ούχοι, οικοδόμοι και όσοι επιτηδεύονται σε διάφορες τέχνες και ειδικότητες ας πηγαίνουν σε παραμελημένες περιοχές, για να αξιοποιήσουν το έδαφος, να ιδρύσουν βιομηχανίες, να κατασκευάσουν απλά σπίτια για τον εαυτό τους και να βοηθήσουν τους γείτονές τους.

Τις αδρές τοποθεσίες της φύσης, το άγριο περιβάλ-λον, ο Θεός κατέστησε ελκυστικό τοποθετώντας εκεί μερικές απαρατήρητες συνήθως ομορφιές. Αυτό το έργο καλούμαστε να κάνουμε. Και τα ερημικά ακόμα μέρη της Γης με το άχαρο εξωτερικό τους μπορούν να μεταβληθούν σε παράδεισο του Θεού.

«Εν εκείνη τη ημέρα οι κωφοί θέλουσιν ακούσει
τους λόγους του βιβλίου, [165]

Και οι οφθαλμοί των τυφλών θέλουσιν ιδεί ελευθε-
ρωθέντες εκ του σκότους και εκ της ομίχ
λης
Και οι πραείς θέλουσιν επαυξήσει την χαράν αυτών
εν Κυρίω,
Και οι πτωχοί των ανθρώπων θέλουσιν ευφρανθή
δια τον «Αγιον του Ισραήλ.»

(Ησ. 29:18-19.)

Πολλές φορές με τη διδασκαλία των πρακτικών στοιχείων της ζωής οι φτωχοί μπορούν να βοηθηθούν με τρόπο αποτελεσματικό. Κατά κανόνα αυτοί που δεν έχουν μάθει να εργάζονται δεν έχουν αποκτήσει τις συνήθειες της εργατικότητας, της επιμονής, της οικονομίας και της αυτοθυσίας. Δεν ξέρουν πως να ρυθμίζουν τα πράγματα. Συχνά από έλλειψη προσοχής και ευθυκρισίας σπαταλάτε αυτό που θα μπορούσε να προσφερθεί στην οικογένειά τους σαν ευπρέπεια και άνεση, αν είχε χρησιμοποιηθεί με σύνεση και με οικονομία. «Πολλήν τροφήν δίδει ο αγρός των πτωχών τινές δε δι” έλλειψιν κρίσεως αφανίζονται.» (Παρ. 13:23.)

Μπορεί να δίνουμε στους φτωχούς και να τους βλάπτομε με το να τους μαθαίνομε να εξαρτώνται από τους άλλους. Αυτού του είδους η βοήθεια ενθαρρύνει τη φιλαυτία και την αναξιότητα. Συχνά οδηγεί στην τεμπελιά, στη σπατάλη και στην ακράτεια. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να εξαρτάται από τους άλλους όταν είναι σε θέση να κερδίσει μόνος του τη ζωή του. Το ρητό: «Ο κόσμος έχει χρέος να με θρέψει» περιέχει την ουσία της ψευτιάς, της απάτης και της κλεψιάς. Ο κόσμος δεν χρωστάει να θρέψει κανένα που είναι ικανός να εργασθεί και να κερδίσει μόνος του το ψωμί του.

Η πραγματική φιλανθρωπία βοηθάει τους ανθρώπους να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Όταν κάποιος έρχεται στην πόρτα μας ζητώντας τροφή, δεν πρέπει να τον διώξομε νηστικό. Πιθανόν η φτώχεια του να οφείλεται σε κάποια συμφορά. Πραγματική αγαθοεργία όμως [166] σημαίνει περισσότερο από απλές δωρεές. Σημαίνει πραγ-ματικό ενδιαφέρον για την ευημερία των άλλων. Πρέπει να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τις ανάγκες των φτωχών και των δυστυχισμένων και να τους παρέχουμε τη βοήθεια που θα τους ωφελήσει περισσότερο. Το να προσφέρει κανείς σκέψη, χρόνο και προσωπική προσπάθεια έχει μεγαλύτερη αξία από μια απλήπροσφοράχρημάτων. Αυτή είναι η καλώς εννοούμενη φιλανθρωπία.

Εκείνοι που μαθαίνουν να κερδίζουν με τη δουλειά τους αυτά που τους δίνουν οι άλλοι, θα μάθουν γρηγορότερα να τα αξιοποιούν όσο καλύτερα γίνεται. Και μαθαίνοντας να είναι υπεύθυνοι για τον εαυτό τους αποκτούν την ικανότητα όχι μόνο να αυτοσυντηρούνται, αλλά να βοηθούν και τους άλλους. Διδάξτε τη σημασία των καθηκόντων της ζωής σ” αυτούς που αφήνουν τις ευκαιρίες τους να πάνε χαμένες. Δείξτε τους ότι η θρησκεία της Βίβλου ποτέ δεν κάνει τους ανθρώπους οκνηρούς. Ο Χριστός πάντοτε ενθάρρυνε την εργατικότητα. «Διατί ίστασθε εδώ όλην την ημέραν αργοί;» ρωτάει τους αργόσχολους. «Εγώ πρέπει να εργάζωμαι . . . εωσού είναι ημέρα έρχεται νύξ ότε ουδείς δύναται να εργάζηται.» (Ματθ. 20:6, Ιωάν. 9:4.)

Είναι προνόμιο όλων να δείξουν στον κόσμο με το παράδειγμα της οικογενειακής τους ζωής, με τις συνήθειες, με τις πράξεις και με την τάξη τι μπορεί να κατορθώσει το Ευαγγέλιο για όσους υπακούουν σ” αυτό. Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο μας για να μας δώσει το παράδειγμά του τι μπορούμε να γίνουμε εμείς. Περιμένει από τους οπαδούς Του να γίνουν πρότυπα ακρίβειας σε όλες τις φάσεις της ζωής. Θέλει να γίνεται αισθητό το θεϊκό άγγιγμα σε όλες τις εξωτερικές εκδηλώσεις.

Τα σπίτια μας και το περιβάλλον μας πρέπει να είναι υποδείγματα, διδακτικοί τρόποι βελτίωσης ώστε η εργατικότητα, η καθαριότητα, το καλό γούστο και η λεπτότητα να αντικαταστούν την οκνηρία, την ακαθαρσία, την τραχύτητα και την ακαταστασία. Με τη ζωή και [167] το παράδειγμά μας μπορούμε να βοηθήσομε τους άλλους να διακρίνουν τα αποκρουστικά στοιχεία του χαρακτήρα τους και του περιβάλλοντος τους και με χριστιανική ευγένεια να τους ενθαρρύνομε να βελτιωθούν. Ενώ δείχνουμε το ενδιαφέρον μας γι” αυτούς, θα βρούμε την ευκαιρία να τους διδάξουμε πως να χρησιμοποιούν τις δυνατότητές τους όσο γίνεται καλύτερα.

ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΘΑΡΡΟΣ

Χωρίς θάρρος και επιμονή δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. Προφέρετε λόγια ελπιδοφόρα και ενθαρρυντικά στους φτωχούς και στους αποκαρδιωμένους. Στην ανάγκη δώστε τους απτά στοιχεία του ενδιαφέροντος σας όταν βρίσκονται σε αδιέξοδο. Εκείνοι που απήλαυσαν πολλά προνόμια στη ζωή πρέπει να μη ξεχνούν ότι αυτοί εξακολουθούν να σφάλλουν ακόμη σε πολλά και ότι τους είναι επώδυνο όταν οι άλλοι τους υποδεικνύουν τα λάθη τους επιδεικτικά και τους μιλούν για την υποδειγματική ζωή που θα έπρεπε να ζουν. Να θυμάστε ότι περισσότερα πετυχαίνονται με την καλοσύνη παρά με την επίπληξη. Προσπαθώντας να βοηθήσετε τους άλλους, κάνετέ τους να δουν ότι εύχεστε να φθάσουν στο υψηλότερο ιδανικό και ότι είσθε πρόθυμοι να τους βοηθήσετε. Αν σε μερικά πράγματα αποτύχουν, μη σπεύδετε να τους κατακρίνετε.

Η απλότητα, η αυτοθυσία, η οικονομία, μαθήματα τόσο απαραίτητα για τους φτωχούς, συχνά τους φαίνονται δύσκολα και ανεπιθύμητα. Το παράδειγμα και το πνεύμα του κόσμου διαρκώς προκαλούν και ενθαρρύνουν την υπερηφάνεια, την επιδεικτικότατα, την τρυφηλότητα, τη σπατάλη και την τεμπελιά. Αυτά οδηγούν χιλιάδες ανθρώπους στην ανέχεια και εμποδίζουν ακόμη περισσότερους να απαλλαγούν από την κατάπτωση και την εξαθλίωση. Οι Χριστιανοί έχουν καθήκον να ενθαρρύνουν τους φτωχούς να αντιστέκονται σε τέτοιες επιρροές. [168]

Ο Ιησούς ήρθε ταπεινός σ” αυτό τον κόσμο. Η καταγωγή Του ήταν ταπεινή. Η Μεγαλειότητα του ουρανού, ο Βασιλιάς της δόξας, ο Αρχηγός των αγγελικών στρατιών, ταπεινώθηκε και δέχθηκε να περιβληθεί απ” την ανθρωπότητα και στη συνέχεια προτίμησε μία ζωή φτώχειας και ταπείνωσης. Τίποτε δεν πέρασε που να μη το έχουν περάσει οι φτωχοί. Η σκληρή δουλειά, η δεινοπάθεια και η στέρηση αποτελούσαν μέρος της καθημερινής ζωής Του. «Αι αλώπεκες έχουσι φωλεάς, » έλεγε, «και τα πετεινά του ουρανού κατοικίας, ο δε Υιός του ανθρώπου δεν έχει που να κλίνη την κεφαλήν.» (Λουκ. 9:58.)

Ο Ιησούς δεν επεδίωξε το θαυμασμό ούτε την επιδοκιμασία των ανθρώπων. Δεν διοίκησε κανένα στράτευμα. Δεν κυβέρνησε κανένα επίγειο βασίλειο. Δεν ζήτησε την εύνοια των πλουσίων και των τιμημένων της Γης. Δεν διεκδίκησε καμία θέση μεταξύ των αρχηγών του έθνους. Κατοίκησε ανάμεσα στους ταπεινούς. Εκμηδένισε τις επίπλαστες κοινωνικές διακρίσεις. Αγνόησε την αριστοκρατική καταγωγή, τα πλούτη, τα ταλέντα, τις γνώσεις, τις κοινωνικές τάξεις.

Παρόλο ότι ήταν ο Άρχοντας του Ουρανού, τους μαθητές Του όμως δεν τους διάλεξε από τους πολυμαθείς νομικούς, από τους άρχοντες, τους γραμματείς ή τους Φαρισαίους. Αυτούς τους προσπέρασε επειδή υπερηφανεύονταν για τη μόρφωση και για τη θέση τους. Ήταν προσηλωμένοι στις παραδόσεις και στις προλήψεις τους. Αυτός που μπορούσε να διαβάσει την κάθε καρδιά, διάλεξε ταπεινούς ψαράδες που ήταν πρόθυμοι να διδαχθούν. Έτρωγε με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς και επικοινωνούσε με τους κοινούς ανθρώπους όχι για να πέσει χαμηλά και να εξευτελισθεί σαν κι αυτούς, αλλά για να τους παρουσιάσει με τη διδαχή και το παράδειγμά Του. Οι ορθές αρχές τους είχανανυψώσει από το επίπεδο της γήινης πεζότητας και του ατομικού εξευτελισμού.

Ο Ιησούς προσπάθησε να διορθώσει τον εσφαλμένο γνώμονα του κόσμου βάση του οποίου κρίνονταν η αξία [169] των ανθρώπων. Συναριθμήθηκε με τους φτωχούς για να μπορέσει να αφαιρέσει από τη φτώχεια το στίγμα που της είχε αποδώσει ο κόσμος. Αφαίρεσε από αυτή για πάντα τη μομφή της καταφρόνιας, με το να ευλογεί τους φτωχούς, τους κληρονόμους της βασιλείας του Θεού. Μας υποδείχνει το μονοπάτι που Εκείνος διάβηκε, λέγοντας: «Εάν τις θέλη να έλθη οπίσω Μου, ας απαρνηθή εαυτόν και ας σηκώση τον σταυρόν αυτού καθ” ημέραν και ας Με ακολουθή. » (Εδ. 23.)

Οι χριστιανοί εργάτες πρέπει να συναντούν τους ανθρώπους εκεί όπου βρίσκονται όχι με υπερηφάνεια, αλλά με τρόπο που εποικοδομεί το χαρακτήρα. Διδάξτε τους πως ο Χριστός εργάσθηκε, αρνούμενος τον Εαυτό Του. Βοηθείστε τους να μάθουν από Αυτόν τα μαθήματα της αυταπάρνησης και της θυσίας. Μάθετέ τους να φυλάγονται από την αυτοεντρύφηση και τη συμμόρφωση με το συρμό. Η ζωή είναι τόσο πολύτιμη, τόσο γεμάτη από σοβαρές και ιερές ευθύνες που δεν πρέπει να χαραμίζεται προσπαθώντας να ευχαριστήσομε τον εαυτό μας.

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Άνδρες και γυναίκες ελάχιστα είναι σε θέση να καταλάβουν τον πραγματικό αντικειμενικό σκοπό της ζωής. Έλκονται από ότι λάμπει και γυαλίζει. Φιλοδοξούν για τα κοσμικά πρωτεία. Γι” αυτά θυσιάζονται οι πραγματικοί σκοποί της ζωής. Τα καλύτερα πράγματα της ζωής - η απλότητα, η εντιμότητα, η ειλικρίνεια, η αγνότητα, η ακεραιότητα - ούτε να αγορασθούν μπορούν, ούτε να πουληθούν. Προσφέρονται δωρεάν στους αμόρφωτους όπως και στους μορφωμένους, στους άσημους εργατικούς όπως και τους επίσημους κυβερνητικούς. Ο Θεός προνόησε μέσα ευχαρίστησης που πλούσιοι και φτωχοί μπορούν να απολαύσουν, όπως την ευχαρίστηση που βρίσκει κανείς στην καλλιέργεια αγνών σκέψεων και ανιδιοτελών πράξεων, την ευχαρίστηση που του δημιουργούν [170] τα καλά του λόγια και οι καλές του πράξεις. Από αυτούς που προσφέρουν μία τέτοια υπηρεσία το φως του Χριστού λάμπει για να φωτίσει τις ανθρώπινες ζωές που έχουν αμαυρώσει οι διάφορες σκιές.

Ενώ βοηθάτε τους φτωχούς με πρόσκαιρα πράγματα, έχετε πάντοτε στο νου σας τις πνευματικές τους ανάγκες. Η δική σας ζωή ας μαρτυρεί την προστατευτική δύναμη του Σωτήρα. Ο χαρακτήρας σας ας φανερώνει τα υψηλά ιδανικά στα οποία όλοι πρέπει να φθάσουν. Διδάσκετε το Ευαγγέλιο με απλά αντικειμενικά μαθήματα. Με οτιδήποτε καταπιάνεστεκάντε το ένα παράδειγμα για την εποικοδόμηση του χαρακτήρα.

Ενώ μοχθούν ταπεινά στη δουλειά, οι πιο αδύναμοι, οι πιο άσημοι, μπορούν να γίνουν συνεργάτες του Θεού και μπορούν να έχουν την παρηγοριά της παρουσίας Του και της χάρης Του που τους υποβαστάζει. Δεν χρειάζεται να εξαντλούνται με συνεχείς ανησυχίες και με περιττές φροντίδες. Ας εργάζονται από τη μία μέρα στην άλλη, εκτελώντας πιστά το καθήκον που η πρόνοια του Θεού τους αναθέτει και Εκείνος θα φροντίσει γι” αυτούς. Λέγει: «Μη μεριμνάτε περί μηδενός, αλλ” εν παντί πράγματι ας γνωρίζωνται τα ζητήματά σας προς τον Θεόν μετ” ευχαρι-στίας δια της προσευχής και της δεήσεως. Και η ειρήνη του Θεού, η υπερέχουσα πάντα νούν, θέλει διαφυλάξει τας καρδίας σας και τα διανοήματά σας δια του Ιησού Χριστού.» (Φιλ 4:6-7.)

Η φροντίδα του Κυρίου επεκτείνεται σε όλα Του τα πλάσματα. Τα αγαπάει όλα χωρίς να κάνει καμία εξαίρεση εκτός του ότι τρέφει την τρυφερότερη συμπόνια για κείνους που καλούνται να σηκώσουν τα μεγαλύτερα βάρη της ζωής. Τα τέκνα του Θεού έχουν να αντιμετωπίσουν δοκιμασίες και δυσκολίες. Πρέπει όμως να δέχονται τη μοίρα τους με χαρούμενη καρδιά, ενθυμούμενοι ότι για όλα εκείνα που τους στερεί ο κόσμος, ο Θεός θα τους αμείψει με τις πλουσιότερες ευλογίες. [171]

Όταν εμείς αντιμετωπίζομε δύσκολες περιστάσεις, τότε ακριβώς Εκείνος αποκαλύπτει τη δύναμη και τη σοφία Του, απαντώντας στην ταπεινή προσευχή. Έχετε εμπιστοσύνη σ” Αυτόν σαν σε Θεό που ακούει και απαντάει τις προσευχές. Θα σας αποκαλυφθεί όπως Ένας που έχει τη δυνατότητα να βοηθάει σε κάθε έκτακτη περίσταση. Αυτός που έπλασε τον άνθρωπο, που του έδωσε τις υπέροχες σωματικές, πνευματικές και ψυχικές ιδιότητες, δεν θα κατακρατήσει τίποτε το απαραίτητο για τη διατήρηση της ζωής που χορήγησε. Εκείνος που μας έδωσε το λόγο Του - τα φύλλα του δένδρου της ζωής - δεν θα κρατήσει από εμάς μυστικό το πως προμηθεύει τροφή για τα παιδιά Του που χρειάζονται βοήθεια.

Πως μπορεί να αποκτήσει σοφία αυτός που οδηγεί τα βόδια και σέρνει το αλέτρι; Αναζητώντας την σαν μάλαμα και ψάχνοντας να τη βρει σαν κρυμμένο θησαυρό. «Ο Θεός αυτού μανθάνει αυτόν να διακρίνη και διδάσκει αυτόν.» (Ησ. 28:26.) «Και τούτο εξήλθε παρά του Κυρίου των δυνάμεων, του θαυμαστού εν βουλή, του μεγάλου εν συνέσει.» (Εδ. 29.)

Αυτός που δίδαξε τον Αδάμ και την Εύα πως να περιποιούνται τον κήπο της Εδέμ, επιθυμεί να διδάξει και σήμερα τους ανθρώπους. Υπάρχει σοφία για εκείνον που σέρνει το αλέτρι και σπέρνει το σπόρο. Για αυτούς που Τον υπακούνε και Τον εμπιστεύονται, ο Θεός θα ανοίξει τους δρόμους της προόδου. Ας προχωρούν λοιπόν με θάρρος, έχοντας εμπιστοσύνη ότι Αυτός θα εφοδιάσει τις ανάγκες τους κατά τον πλούτο της αγαθότητάς Του.

Αυτός που έθρεψε τα πλήθη με πέντε ψωμιά και δύο ψαράκια είναι σήμερα ικανός να μας χορηγήσει το μισθό του μόχθου μας. Αυτός που είπε στους Γαλιλαίους ψαράδες: «Ρίψατε τα δίκτυα υμών δια να οψαρεύσητε» και μόλις εκείνοι υπάκουσαν πλημμύρισαν τα δίχτυα τους μέχρι που σχίζονταν, επιθυμεί να καταλάβει τι μπορεί να κάνει για το λαό Του σήμερα. Ο Θεός που εφοδίασε το λαό του Ισραήλ στην έρημο με μάννα [172] από τον ουρανό ακόμη ζει και βασιλεύει. Θα καθοδηγήσει το λαό Του και θα τους χορηγήσει κατανόηση και επιδεξιότητα για το έργο που καλούνται να κάνουν. Θα δώσει σοφία σ” αυτούς που αγωνίζονται να εκτελούν το καθήκον τους με σύνεση και ευσυνειδησία. Αυτός στον οποίο ανήκει ο κόσμος είναι πλούσιος σε παραγωγικές πηγές και θα ευλογήσει κάθε άνθρωπο που προσπαθεί να ευλογήσει τους άλλους.

Μας χρειάζεται να ατενίζουμε στον ουρανό με πίστη. Δεν πρέπει να αποθαρρυνόμαστε από τις φαινομενικές αποτυχίες, ούτε να αποκαρδιωνόμαστε με την αργοπορία. Οφείλουμε να εργαζόμαστε με χαρά, με ελπίδα και με εμπιστοσύνη, πιστεύοντας ότι η γη κρύβει στα σπλάχνα της πολύτιμους θησαυρούς για να συλλέξει ο πιστός εργάτης, αποθήκες πλουσιότερες από το χρυσάφι και το ασήμι. Οι λόφοι και τα βουνά αλλάζουν. Η γη γεράζει και παλιώνει σαν τα ρούχα. Η ευλογία όμως του Θεού, η οποία ετοιμάζει για το λαό Του τραπέζι στρωμένο στην ερημιά, δεν πρόκειται να σταματήσει ποτέ. [173]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 13—ΟΙ ΑΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΟΙ ΦΤΩΧΟΙ

Όταν γίνουν όλα όσα είναι δυνατόν να γίνουν για βοήθεια των φτωχών ώστε να μπορέσουν να βοηθήσουν τον εαυτό τους, μένουν ακόμη οι χήρες και τα ορφανά, οι γέροντες, οι αναξιοπαθούντες και οι άρρωστοι που απαιτούν συμπάθεια και φροντίδα. Ποτέ δεν πρέπει να παραμεληθούν. Ο ίδιος ο Θεός τους έχει αναθέσει στην ευσπλαχνία, στην αγάπη και στην τρυφερή φροντίδα όλων εκείνων τους οποίους κατέστησε οικονόμους Του.

«ΟΙ ΟΙΚΕΙΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ»

«Άρα λοιπόν ενόσω έχομεν καιρόν, ας εργαζώμεθα το καλόν προς πάντας, μάλιστα δε προς τους οικείους της πίστεως.» (Γαλ. 6:10.)

Κατά μία ιδιαίτερη έννοια, ο Χριστός ανέθεσε στην Εκκλησία Του το καθήκον της φροντίδας για τα μέλη της που χρειάζονται βοήθεια. Επιτρέπει να βρίσκονται οι φτωχοί μέσα στα πλαίσια της κάθε εκκλησίας. Αυτοί πάντοτε θα υπάρχουν μεταξύ μας και ο Κύριος θέτει την προσωπική ευθύνη της φροντίδας τους σε κάθε μέλος της εκκλησίας.

Όπως τα μέλη μιας πραγματικής οικογένειας φροντίζουν το ένα το άλλο, φροντίζοντας τους αρρώστους, στηρίζοντας τους αδύνατους, διδάσκοντας τους αμαθείς, εκπαιδεύοντας τους άπειρους, έτσι πρέπει «οι οικείοι της πίστεως» να φροντίζουν γι” αυτούς που βρίσκονται σε ανάγκη και παραμένουν χωρίς βοήθεια. Με κανένα τρόπο δεν πρέπει αυτοί να παραμεληθούν. [174]

ΟΙ ΧΗΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ

Οι χήρες και τα ορφανά αποτελούν τα αντικείμενα της ιδιαίτερης φροντίδας του Κυρίου.

«Πατήρ των ορφανών και Κριτής των χηρών
Είναι ο Θεός εν τω αγίω Αυτού τόπω.»

«Ο ανήρ σου είναι ο Ποιητής σου
Το όνομα Αυτού είναι, ο Κύριος των δυνάμεων
Και ο Λυτρωτής σου είναι ο Άγιος του Ισραήλ
Αυτός θέλει ονομασθή, ο Θεός πάσης της γης.»

«Άφες τα ορφανά σου και Εγώ θέλω ζωογονήσει
αυτά
Και αι χήρες σου ας ελπίζωσιν επ” Εμέ.»

(Ψαλμ.68:5, Ησ. 54:5, Ιερ. 49:11.)

Πολλοί πατέρες που κλήθηκαν να αποχωριστούν από τα αγαπητά πρόσωπα της οικογενείας τους, πέθαναν με πίστη επαναπαυόμενοι στην υπόσχεση του Θεού ότι θα φροντίσει γι” αυτά. Ο Θεός προνοεί για τη χήρα και τα ορφανά όχι με το θαύμα του μάννα από τον ουρανό, ούτε με το να προστάζει τους κόρακες να τους φέρνουν τροφή. Αντιθέτως, προνοεί με ένα θαύμα που επιτελεί στις ανθρώπινες καρδιές, διώχνοντας τη φιλαυτία και ανοίγοντας τις πηγές της χριστόμορφης αγάπης. Τους βασανισμένους και τους πενθούντες τους εμπιστεύεται στους οπαδούς Του σαν πολύτιμη παρακαταθήκη. Αυτοί πρέπει να συγκεντρώνουν τη μεγαλύτερή μας συμπάθεια.

Με τα σπίτια εφοδιασμένα με τις ανέσεις της ζωής, με τα ράφια και σιταποθήκες γεμάτες από πλούσιες σοδειές, με εμποραποθήκες κατάμεστες από υφάσματα και με θησαυροφυλάκια με αποθηκευμένο ασήμι και χρυσάφι, ο Θεός προμήθευσε τα μέσα [175] για τη συντήρηση των απόρων αυτών. Μας καλεί να γίνουμε τα κανάλια της μεγαλοδωρίας Του.

Πολλές χήρες μητέρες με τα ορφανά παιδιά τους αγωνίζονται γενναία να σηκώσουν το διπλό βάρος, συχνά κοπιάζοντας πάνω από τις δυνάμεις τους για να μπορέσουν να κρατήσουν τα μικρά τους κοντά τους και να προνοήσουν για τις ανάγκες τους. Ελάχιστος καιρός μένει σε μία τέτοια μητέρα για να τα μορφώσει και να τα διαπαιδαγωγήσειελάχιστες ευκαιρίες της παρουσιάζονται για να τα περιβάλλει με την ιδιαίτερη στοργή της που θα γλυκάνει τη ζωή τους. Της χρειάζεται ενθάρρυνση, συμπάθεια και χειροπιαστή βοήθεια.

Ο Θεός μας καλεί να αναπληρώσουμε για τα παιδιά αυτά, όσο καλύτερα μπορούμε, την έλλειψη της πατρικής φροντίδας. Αντί να στέκεστε από μακριά και να παραπονιέστε για τα λάθη τους και για την ανησυχία που προξενούν, βοηθείστε τα με κάθε δυνατό τρόπο . Προσπαθήστε να συνδράμετε την εξαντλημένη από τις φροντίδες μητέρα. Ελαφρώστε τα βάρη της.

Και μετά ακολουθούν τα πλήθη των ορφανών παιδιών που έχουν στερηθεί την καθοδήγηση και των δύο γονέων καθώςεπίσηςκαι την ευεργετική επιρροή ενός χριστιανικού σπιτιού. Ας ανοίξουν οι Χριστιανοί τα σπίτια τους και τις καρδιές τους γι” αυτές τις δυστυχισμένες υπάρξεις. Το έργο που τους έχει αναθέσει ο Θεός σαν προσωπικό καθήκον δεν πρέπει να το επαναθέσουν σε κάποιο φιλανθρωπικό ίδρυμα ή να το εγκαταλείψουν στη μοίρα της κοινωνικής πρόνοιας. Αν τα παιδιά δεν έχουν συγγενείς που είναι σε θέση να τα φροντίσουν, ας προμηθεύσουν τα μέλη της εκκλησίας στα παιδιά αυτά μία στέγη. Εκείνος που μας έπλασε θέσπισε τη συσχέτισή μας μέσα στην οικογένεια και η φύση του παιδιού αναπτύσσεται καλύτερα μέσα στη θερμή ατμόσφαιρα μιας χριστιανικής οικογένειας.

Πολλοί που δεν έχουν δικά τους παιδιά θα μπορούσαν να κάνουν ένα καλό φροντίζοντας για τα παιδιά των [176] άλλων. Αντί να δίνουν προσοχή στα ζώα που μαζεύουν για συντροφιά, χαρίζοντας πλουσιοπάροχα τη στοργή τους, προτιμότερο να δώσουν την προσοχή τους στα μικρά παιδιά των οποίων το χαρακτήρα μπορούν να διαπλάσσουν κατά τη θεϊκή ομοιότητα. Δώστε την αγάπη σας στα ξεσπιτωμένα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας. Προσπαθήστε να δείτε πόσα από τα παιδιά αυτά θα μπορέσετε να αναθρέψετε με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Με αυτό τον τρόπο πολλοί θα ευλογηθούν αισθητά.

ΟΙ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΙ

Οι ηλικιωμένοι χρειάζονται και αυτοί τη θαλπωρή του σπιτιού. Στα σπίτια των χριστιανών αδελφών τους μπορούν να παρηγορηθούν καλύτερα για την απώλεια του δικού τους σπιτιού. Όταν ενθαρρύνονται να παίρνουν μέρος στα ενδιαφέροντα και στις ασχολίες της οικογενείας, αυτό τους κάνει να αισθάνονται ότι δεν έπαψαν να είναι χρήσιμοι. Κάντε τους να νοιώθουν ότι η βοήθειά τους εκτιμάται και ότι υπάρχουν ακόμη πράγματα που μπορούν να κάνουν για να εξυπηρετήσουν τους άλλους. Αυτό θα χαροποιήσει την καρδιά τους και θα δώσει νόημα στη ζωή τους.

Κάντε όσο το δυνατόν περισσότερα για αυτούς που τα άσπρα τους μαλλιά και τα ασταθή τους βήματα δείχνουν ότι αγγίζουν στο τέρμα της ζωής, έτσι ώστε να παραμένουν ανάμεσα σε φίλους και γνώριμο περιβάλλον. Αφήστε τους να λατρεύουν το Θεό μαζί μ” εκείνους που γνωρίζουν και αγαπούν. Αφήστε τους να δέχονται τη στοργική φροντίδα από χέρια αγάπης και τρυφερότητας.

Η κάθε οικογένεια θα πρέπει να θεωρεί προνόμιό της να φροντίζει για τα συγγενικά της πρόσωπα όταν αυτό της είναι δυνατόν. Και όταν δεν μπορεί να γίνει αυτό, τότε το έργο πρέπει να το αναλάβει η Εκκλησία, θεωρώντας το όχι μόνο καθήκον αλλά και προνόμιο. [177] Όλοι όσοι εκπορεύονται από το πνεύμα του Χριστού θα τρέφουν τρυφερά αισθήματα για τους αναξιοπαθούντες και τους ηλικιωμένους. Η παρουσία ενός από τους ανήμπορους αυτούς στο σπίτι μας είναι μία πολύτιμη ευκαιρία για να συνεργασθούμε με το Χριστό στην ευσπλαχνική Του διακονία, αναπτύσσοντας ιδιότητες του χαρακτήρα όμοιες με τις δικές Του. Η συναναστροφή νέων και γερόντων είναι ευλογημένη. Οι νέοι μπορούν να φέρουν τον ήλιο της χαράς στην καρδιά και στη ζωή των ηλικιωμένων. Εκείνοι πάλι των οποίων η ζωή λιγοστεύει χρειάζονται το προνόμιο της επαφής με την ελπίδα και την αισιοδοξία που εμπνέουν τα νιάτα. Οι νέοι μπορούν επίσης να επωφεληθούν από τη σύνεση και την πείρα των ηλικιωμένων. Πάνω απ” όλα χρειάζεται να μάθουν το μάθημα της ανιδιοτελούς υπηρεσίας. Η παρουσία ενός που έχει ανάγκη από συμπάθεια, ανεκτικότητα, αγάπη και αυτοθυσία θα καταστήσει το σπιτικό πολλών μία ανεκτίμητη ευλογία. Θα γλυκάνει και θα εξευγενίσει την οικογενειακή ζωή, θα σφυρηλατεί τόσο τους γέρους όσο και τους νέους τις χριστόμορφες εκείνες αρετές που θα τους ομορφαίνουν με θεϊκή ομορφιά και θα τους πλουτίσουν με τον άφθαρτο θησαυρό του Ουρανού.

ΔΟΚΙΜΗ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ

«Τους πτωχούς πάντοτε έχετε μεθ” εαυτών, » είπε ο Χριστός, «και όταν θέλητε δύνασθε να ευεργετήσητε αυτούς. » «Θρησκεία καθαρά, και αμίαντος ενώπιον του Θεού και Πατρός είναι αύτη, να επισκέπτηται τους ορφανούς και τας χήρας εν τη θλίψει αυτών, και να φυλάττη εαυτόν αμόλυντον από του κόσμου. » (Μάρκ. 14:7, Ιακ. 1:27.)

Με το να τοποθετεί ανάμεσά μας τους δυστυχισμένους και τους φτωχούς ώστε να εξαρτώνται από τη φροντίδα μας, ο Χριστός δοκιμάζει όσους ισχυρίζονται ότι [178] είναι οπαδοί Του. Με την αγάπη και την υπηρεσία που προσφέρουμε στα ανήμπορα πλάσματά Του, δείχνουμε τη γνησιότητα της αγάπης μας γι” Αυτόν. Με το να τους παραμελούμε, ομολογούμε ότι δεν είμαστε πραγματικοί μαθητές και ότι δεν γνωρίζουμε το Χριστό και την αγάπη Του.

Αν καταβάλλονταν κάθε δυνατή προσπάθεια για την εξασφάλιση οικογενειακών εστιών για τα ορφανά παιδιά, πάλι θα υπολείπονταν πολλά που χρειάζονται φροντίδα. Πολλά από αυτά έχουν κληρονομική τάση προς το κακό. Δεν εμπνέουν καμία ελπίδα για το μέλλον, δεν είναι συμπαθητικά, φέρονται διεστραμμένα.Παρόλααυτά έχουν εξαγορασθεί με το αίμα του Χριστού και στα μάτια Του είναι εξίσου πολύτιμα όπως και τα δικά μας παιδιά. Αν δεν τους τείνουμε χέρι βοήθειας, θα μεγαλώσουν μέσα στην άγνοια και θα παρασυρθούν στη διαφθορά και στην εγκληματικότητα. Πολλά από τα παιδιά αυτά θα μπορούσαν να σωθούν με το έργο που προσφέρουν τα ορφανοτροφεία.

Προκειμένου να αποβούν όσο το δυνατόν αποδοτι-κότερα, τα ιδρύματα αυτά πρέπει να προσχεδιασθούν ακολουθώντας το ακριβέστατο σύστημα του χριστιανικού σπιτιού. Αντί για πελώριες εγκαταστάσεις όπου να συστεγάζεται μεγάλος αριθμός παιδιών, προτιμότερα είναι τα μικρά ιδρύματα σε διάφορα μέρη. Αντί να εγκαθίστανται μέσα σε πόλεις ή κωμοπόλεις, πρέπει να τοποθετούνται στην εξοχή όπου μπορεί να εξασφαλισθεί έκταση για καλλιέργεια και τα παιδιά να έρχονται σε επαφή με τη φύση και να απολαμβάνουν τα προνόμια της επαγγελματικής κατάρτισης.

Τα ιδρύματα αυτά πρέπει να διευθύνονται από μεγαλόψυχους, καλλιεργημένους άνδρες και γυναίκες που διέπονται από το πνεύμα της αυτοθυσίας• από άνδρες και γυναίκες που αναλαμβάνουν το έργο επειδή οδηγούνται από αγάπη για το Χριστό στο να εκπαιδεύουν τα παιδιά γι” Αυτόν. Με μία τέτοια φροντίδα πολλά παραμελημένα, [179] άστεγα παιδιά μπορούν να προετοιμασθούν για να γίνουν χρήσιμα μέλη της κοινωνίαςυπό την στέγη τουΧριστού, βοηθώντας κατόπιν με τη σειρά τους και άλλους.

Πολλοί περιφρονούν την οικονομία επειδή τη συγχέουν με τη φιλαργυρία και τη στενοχεριά. Η οικονομία όμως είναι σύμφωνη με την ευρύτερη γενναιοδωρία. Στην ουσία, χωρίς την οικονομία, δεν υπάρχει πραγματική γενναιοδωρία. Πρέπει να οικονομούμε για να μπορούμε να δίνομε.

Κανείς δεν μπορεί να δείξει πραγματική φιλανθρωπία χωρίς την αυτοθυσία. Μόνο με μία ζωή απλότητας, αυταπάρνησης και αυστηρής οικονομίας θα μπορέσουμε να εκτελέσουμε το έργο που ο Χριστός μας ανέθεσε να κάνουμε σαν αντιπρόσωποί Του. Η υπερηφάνεια και η κοσμική φιλοδοξία πρέπει να εξοστρακισθούν από την καρδιά μας. Σε όλη μας την εργασία πρέπει να εφαρμόζεται η αρχή της ανιδιοτέλειας που παρουσίαζε η ζωή του Χριστού. Επάνω στους τοίχους, στα κάδρα, στα έπιπλα των σπιτιών μας πρέπει να διαβάζουμε τα λόγια: «Να εισάγης εις την οικίαν σου τους αστέγους πτωχούς.» Μέσα στις ντουλάπες των ρούχων μας πρέπει να διακρίνουμε σαν να είναι γραμμένο με το δάχτυλο του Θεού: «Όταν βλέπης τον γυμνόν να ενδύης αυτόν.» Στην τραπεζαρία μας, στο φορτωμένο με φαγητά τραπέζι μας πρέπει να βλέπομε χαραγμένα: «Να διαμοιράζης τον άρτον σου εις τον πεινώντα. » (Ησ. 58:7.)

Χίλιες δυνατότητες χρησιμότητας παρουσιάζονται μπροστά μας. Συχνά μεμψιμοιρούμε για τα πενιχρά διαθέσιμα μέσα. Ωστόσο, αν οι Χριστιανοί έπαιρναν τα πράγματα στα σοβαρά, θα μπορούσαν να πλησιάσουν τα μέσα αυτά. Η φιλαυτία και η τρυφηλότητα είναι εκείνες που φράζουν το δρόμο της χρησιμότητάς μας.

Πόσα μέσα διαθέτονται για πράγματα που είναι απλώς και μόνο είδωλα, πράγματα που απορροφούν τη σκέψη, τον καιρό και τη δύναμη. Όλα αυτά θα έπρεπε να [180] χρησιμοποιηθούν για ένα καλύτερο σκοπό! Πόσα χρήματα δαπανούνται για πανάκριβα σπίτια και έπιπλα, για φίλαυτες ευχαριστήσεις, για ανθυγιεινά φαγητά πολυτελείας, για βλαβερές απολαύσεις! Πόσα σπαταλούνται για δώρα που δεν ωφελούν κανένα! Για άχρηστα, κάποτε και βλαβερά πράγματα, οι ονομαζόμενοι Χριστιανοί δαπανούν περισσότερα, πολύ περισσότερα, από ότι δαπανούν για να λυτρώσουν ψυχές από τον πειρασμό.

Πολλοί από αυτούς που ισχυρίζονται ότι είναι Χριστιανοί ξοδεύουν τόσα πολλά για το ντύσιμό τους ώστε δεν τους περισσεύει τίποτε για τις ανάγκες των άλλων. Νομίζουν ότι ο πολυέξοδος καλλωπισμός και τα πανάκριβα ρούχα τους είναι απαραίτητα, αδιαφορώντας για τις ανάγκες εκείνων που με δυσκολία μπορούν να προμηθευθούν ακόμη και τα πιο απλά ρούχα.

Αδελφές μου, αν στον τρόπο του ντυσίματός σας συμμορφώνεστε με τους κανόνες που δίδονται στη Βίβλο, θα έχετε άφθονα για να βοηθήσετε τις φτωχότερες αδελφές σας. Θα βρείτε όχι μόνο τα μέσα αλλά και τον καιρό. Πολλές φορές αυτός είναι που χρειάζεται περισσότερο. Υπάρχουν πολλά άτομα που μπορείτε να βοηθήσετε με τις υποδείξεις σας, με τη διακριτικότητά σας και με την επιδεξιότητά σας. Δείξετε στα άτομα αυτά πως μπορούν να ντύνονται απλά, αλλά παράλληλα και με καλό γούστο. Πολλές γυναίκες δεν έρχονται στον οίκο του Θεού επειδή τα φθαρμένα, κακοφτιαγμένα ρούχα τους έρχονται σε τέτοια χτυπητή αντίθεση με τα ρούχα των άλλων. Σε μερικές ευαίσθητες ψυχές γεννιέται ένα αίσθημα οδυνηρής κατωτερότητας και αδικίας εξαιτίας της αντίθεσης αυτής. Και με αυτή την αφορμή πολλοί φθάνουν να αμφιβάλλουν για την πραγματική άξια της θρησκείας και σκληραίνουν τις καρδιές τους έναντι του Ευαγγελίου.

Ο Χριστός μας διατάζει: «Συνάξατε τα περισσεύσαντα κλάσματα, δια να μη χαθή τίποτε.» Ενώ χιλιάδες καθημερινά χάνονται από την πείνα, την αιματοχυσία, τη φωτιά και το λοιμό, επιβάλλεται στον καθένα να [181] φροντίζει ώστε να μη καταναλώνειτίποτε χωρίς λόγο. Ίσως μία ανθρώπινη ύπαρξη θα μπορούσε να επωφεληθεί.

Δεν είναι σωστό να σπαταλούμε τον καιρό μας, δεν είναι σωστό να σπαταλούμε τις σκέψεις μας. Κάθε στιγμή που αφιερώνομε σε συμφεροντολογικούς λόγους πηγαίνει χαμένη. Αν εκτιμούσαμε και διαθέταμε την κάθε στιγμή όπως πρέπει, θα είχαμε καιρό να κάνουμε οτιδήποτε χρειαζόμαστε για τον εαυτό μας και για τους άλλους. Στη δαπάνη των χρημάτων, στη χρήση του χρόνου και των παρουσιαζομένων ευκαιριών, ο κάθε Χριστιανός ας αποβλέπει στο Θεό για καθοδήγηση. «Εάν τις από σας ήναι ελλειπής σοφίας, ας ζητή παρά του Θεού του δίδοντος εις πάντας πλουσίως και μη ονειδίζοντος, και θέλει δοθή εις αυτόν.» (Ιακ. 1:5.)

«ΔΙΔΕΤΕ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΔΟΘΕΙ ΕΙΣ ΕΣΑΣ»

«Αγαθοποιείτε και δανείζετε, μηδεμίαν απολαβήν ελπίζοντες, και θέλει είσθαι ο μισθός σας πολύς και θέλετε είσθαι υιοί του Υψίστου• διότι Αυτός είναι αγαθός προς τους αχαρίστους και κακούς.» (Λουκ. 6:35.)

«Όστις αποστρέφει τους οφθαλμούς αυτού, θέλει έχει πολλάς κατάρας » αλλά «όστις δίδει εις τους πτωχούς, δεν θέλει ελθεί εις ένδειαν.» (Παρ. 28:27.)

«Δίδετε και θέλει δοθή εις εσάς. μέτρον καλόν, πεπιεσμένον και συγκεκαθισμένον και υπερεκχυνόμενον θέλουσι δώσει εις τον κόλπον σας.» (Λουκ. 6:38.) [182]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 14—ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΟΥΣΙΟΥΣ

Ο Κορνήλιος, ο Ρωμαίος εκατόνταρχος, ήταν άνθρωπος πλούσιος, ευγενικής καταγωγής. Κατείχε θέση εμπιστευτική και τιμητική. Διαπαιδαγωγημένος με εθνική μόρφωση είχε αποκτήσει με την επαφή του με τους Ιουδαίους, τη γνώση του αληθινού Θεού τον οποίο λάτρευε.Απεδείκνυε τη γνησιότητα της πίστης του με τη συμπόνια που έδειχνε για τους φτωχούς. «Έκαμνεν ελεημοσύνας εις τον λαόν πολλάς και εδέετο του Θεού δια παντός. » (Πράξ. 10:2.)

Ο Κορνήλιος δεν ήξερε το Ευαγγέλιο που ο Χριστός αποκάλυψε με τη ζωή και με το θάνατό Του. Για αυτό ο Θεός του έστειλε ένα κατευθείαν ουρανόπεμπτο μήνυμα, ειδοποιώντας παράλληλα τον απόστολο Πέτρο να τον επισκεφθεί και να τον διδάξει. Ο Κορνήλιος δεν αποτε-λούσε μέλος της εβραϊκής συναγωγής και οι ραβίνοι τον έβλεπαν σαν εθνικό και ακάθαρτο. Ο Θεός όμως που διάβασε την ειλικρίνεια της καρδιάς του, έστειλε αγγελιο-φόρους από το θρόνο Του να συμπράξουν με τον επίγειο δούλο Του για να διδάξουν το Ευαγγέλιο στο Ρωμαίο αυτόν αξιωματούχο.

Και σήμερα ο Θεός αναζητεί ψυχές το ίδιο μεταξύ των ανωτέρων όπως και των κατωτέρων τάξεων. Υπάρχουν πολλοί σαν τον Κορνήλιο τους οποίους επιθυμεί να ενώσει με την εκκλησία Του. Εκδηλώνουν φιλικά αισθήματα για το λαό του Θεού. Οι δεσμοί όμως που έχουν δημιουργήσει με τον κόσμο τους κρατούν ζωσμένους σφιχτά. Οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται ψυχικό σθένος [183] προκειμένου να συγκαταλέγουν με τον ταπεινό λαό του Θεού. Ιδιαίτερες προσπάθειες πρέπει να καταβληθούν για τις ψυχές αυτές που διατρέχουν τόσο μεγάλο κίνδυνο εξαιτίας των ευθυνών και των συναναστροφών τους.

Πολλά λέγονται σχετικά με τα καθήκοντά μας έναντι των περιφρονημένων φτωχών. Δεν πρέπει όμως να στρέψουμε την προσοχή μας και προς τους περιφρονημένους πλουσίους; Μερικοί κρίνουν πως δεν υπάρχει καμία ελπίδα για την κοινωνική αυτή τάξη και ελάχιστα φροντίζουν να ανοίξουν τα μάτια αυτών που, τυφλωμένοι και θαμπωμένοι από τη λάμψη της πρόσκαιρης δόξας, δεν σκέπτονται την αιωνιότητα. Χιλιάδες πλουσίων ανθρώπων κατέβηκαν στους τάφους τους απροειδοποίητοι. Παρόλη την αδιαφορία όμως που μπορεί να δείχνουν, πολλοί πλούσιοι αισθάνονται βάρος στην καρδιά. «Ο αγαπών το αργύριον δεν θέλει χορτασθή αργυρίουουδέ εισοδημάτων ο αγαπών την αφθονίαν. » Αυτός που λέγει στο χρυσάφι: «Συ είσαι το θάρρος μου,» έχει «αρνηθή τον Θεόν τον ύψιστον.» «Ουδείς δύναται ποτέ να εξαγοράση αδελφόν, μηδέ να δώση εις τον Θεόν λύτρον δι” αυτόν. Διότι πολύτιμος είναι η απολύτρωσις της ψυχής αυτών, και ανεύρητος δια παντός. » (Εκκλ.5:10, Ιώβ. 31:24, 28, Ψαλμ. 49:7-8.)

Τα πλούτη και οι τιμές του κόσμου δεν μπορούν να ικανοποιήσουν την ψυχή. Πολλοί πλούσιοι λαχταρούν κάποια θεϊκή διαβεβαίωση, κάποια πνευματική ελπίδα. Πολλοί λαχταρούν κάτι που να θέσει τέρμα στη μονοτονία της άσκοπης ζωής τους. Πολλές επίσημες προσωπικότητες αισθάνονται ότι χρειάζονται κάτι που δεν το έχουν. Ελάχιστοι από αυτούς εκκλησιάζονταιεπειδή νομίζουν ότι ελάχιστα ωφελούνται με αυτό. Η διδασκαλία που ακούν δεν αγγίζει την καρδιά. Δεν πρέπει να αποταθούμε προσωπικά σ” αυτούς;

Ανάμεσα στα θύματα της ένδειας και της αμαρτίας βρίσκονται πολλοί που άλλοτε ήταν πλούσιοι. Πολλοί με διάφορες επαγγελματικές ικανότητες και κοινωνικές [184] θέσεις στη ζωή κυριεύθηκαν από τα μιάσματα του κόσμου, από τη χρήση του οινοπνεύματος, από τις σωματικές καταχρήσεις και έπεσαν στον πειρασμό. Ενώ αυτοί που έπεσαν απαιτούν συμπόνια και βοήθεια, δεν θα έπρεπε να δοθεί επίσης προσοχή και σ” αυτούς που δεν κατέβηκαν ακόμη σε τέτοια χαμηλά επίπεδα, αλλά που τα βήματά τους οδηγούν στο ίδιο κατηφορικό μονοπάτι;

Χιλιάδες ανθρώπων σε τιμητικές και εμπιστευτικές θέσεις κάνουν καταχρήσεις που οδηγούν στην καταστροφή της ψυχής και του σώματος. Λειτουργοί του Ευαγγελίου, πολιτικοί, συγγραφείς, άνθρωποι με πλούτη και ταλέντα, άνθρωποι με μεγάλες επαγγελματικές ικανότητες και δύναμη βρίσκονται σε θανάσιμο κίνδυνο επειδή δεν αντιλαμβάνονται την ανάγκη του αυτοέλεγχου που πρέπει να ασκείται σε όλα. Τους χρειάζεται να δώσουν προσοχή στις αρχές της εγκράτειας όχι κατά ένα περιορισμένο ή ξεκάρφωτο τρόπο, αλλά κάτω από το φώς της μεγάλης πρόθεσης του Θεού για την ανθρωπότητα. Αν οι αρχές της πραγματικής εγκράτειας παρουσιάζονταν μ” αυτό τον τρόπο, πάρα πολλοί από αυτούς που ανήκουν στις ανώτερες τάξεις θα αναγνώριζαν την αξία τους και θα τις παραδέχονταν με όλη τους την καρδιά.

Πρέπει να υποδείξουμε στους ανθρώπους αυτούς τα αποτελέσματα των καταχρήσεων που εξαντλούν τις σωματικές, πνευματικές και ηθικές δυνάμεις. Βοηθείστε τους να καταλάβουν την ευθύνη που φέρουν ενώ διαχειρί-ζονται τα δώρα του Θεού. Δείξτε τους το καλό που θα μπορούσαν να κάνουν με τα χρήματα τα οποία τώρα δαπανούν για πράγματα που μόνο να τους βλάψουν μπορούν. Παρουσιάστε τους τη διατυπωμένη υπόσχεση της πλήρης αποχής [από οινοπνευματώδη και άλλα επιβλαβή,] προτείνοντας τα χρήματα που θα διέθεταν για το οινόπνευμα, τον καπνό, ή άλλες παρόμοιες καταχρήσεις, να τα αφιερώσουν για την ανακούφιση των απόρων ασθενών ή για τη μόρφωση μικρών παιδιών και εφήβων [185] που να τους καταστήσει χρήσιμους στην κοινωνία. Σε μία τέτοια έκκληση ελάχιστοι θα κώφευαν.

Υπάρχει άλλος ένας κίνδυνος στον οποίο οι πλούσιοι είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένοι και αυτό παρουσιάζει ένα άλλο πεδίο δράσης για τον ιεραπόστολο γιατρό. Υπάρχουν στον κόσμο πάρα πολλοί ευκατάστατοι που ποτέ δε φθάνουν στα συνηθισμένα επίπεδα διαστροφής, αλλά που βαδίζουν προς την καταστροφή εξαιτίας της φιλοχρηματίας. Ευκολότερα μπορεί να σηκώσει κανείς ένα άδειο παρά ένα ξέχειλο ποτήρι. Αυτό ακριβώς απαιτεί προσεκτικότερη ισορροπία. Η δυστυχία και η αντιξοότητα δημιουργούν θλίψη και απογοήτευση. Η ευημερία όμως είναι περισσότερο επικίνδυνη για την πνευματική ζωή.

Αυτοί που υποφέρουν από τις αντιξοότητες της ζωής συμβολίζονται με το θάμνο που είδε ο Μωυσής στην έρημο. Ο θάμνος καίγονταν χωρίς όμως να καλύπτεται από τη φωτιά. Ο άγγελος του Κυρίου βρίσκονταν ανάμεσα στα κλαδιά του. Έτσι στον καιρό της θλίψης και της στέρησης, η λαμπρότητα της παρουσίας του Αοράτου βρίσκεται μαζί μας για να μας παρηγορεί και να μας στηρίζει. Συχνά μας συνιστάται να προσευχόμαστε για άτομα που υποφέρουν από ασθένειες και κακοτυχιές. Αλλά οι προσευχές μας χρειάζονται περισσότερο ακόμη για τους ανθρώπους που περιβάλλονται από την ευημερία και τη δύναμη της επιρροής.

Στα ταπεινωτικά εκείνα στρώματα όπου οι άνθρωποι αισθάνονται την ένδειά τους και εξαρτώνται από το Θεό για να καθοδηγήσει τα βήματά τους, υπάρχει κάποια σχετική ασφάλεια. Άνθρωποι όμως που στέκουν στην κορυφή σχεδόν της πυραμίδας και οι οποίοι λόγω της θέσης τους υποτίθεται ότι έχουν μεγάλη σύνεση, αυτοί είναι που διατρέχουν το μεγαλύτερο κίνδυνο. Αν οι άνθρωποι αυτοί δεν μάθουν να εξαρτώνται από το Θεό, ασφαλώς θα καταστραφούν.

Η Βίβλος δεν καταδικάζει κανέναν επειδή είναι πλούσιος, αν τα πλούτη του τα έχει αποκτήσει με έντιμα [186] μέσα. Δεν είναι το χρήμα, αλλά η αγάπη του χρήματος που αποτελεί τη ρίζα όλων των κακών. Ο Θεός χορηγεί στους ανθρώπους δύναμη για να αποκτούν πλούτη. Στα χέρια εκείνου που ενεργεί σαν οικονόμος του Θεού χρησιμοποιώντας αφίλαυτα τα μέσα που διαθέτει, τα πλούτη γίνονται ευλογία τόσο γι” αυτόν που τάχει όσο και για τους άλλους. Πολλοί όμως, απορροφημένοι από το ενδιαφέρον τους για τους εφήμερους θησαυρούς, αδιαφορούν για τις απαιτήσεις του Θεού και για τις ανάγκες των συνανθρώπων τους. Θεωρούν τα πλούτη τους ένα μέσο για τον αυτοδοξασμό. Προσθέτουν το ένα σπίτι πάνω στο άλλο, το ένα κτήμα πάνω στο άλλο, γεμίζουν το σπίτι τους με πολυτέλειες, ενώ ολόγυρά τους υπάρχουν ανθρώπινες υπάρξεις κυλισμένες στη μιζέρια, στο έγκλημα, στην αρρώστια και στο θάνατο. Όσοι έτσι αφιερώνουν τη ζωή τους στην αυτοεξυπηρέτηση, δεν αναπτύσσουν μέσα τους τις ιδιότητες του Θεού, αλλά τις ιδιότητες του πονηρού.

Οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται το Ευαγγέλιο. Χρειάζονται να στρέψουν τα μάτια τους από τη ματαιότητα των υλικών πραγμάτων και να παρατηρήσουν πόσοπολύτιμοςείναι ο αιώνιος πλούτος. Χρειάζονται να μάθουν τη χαρά του να δίνουν, την ευτυχία να είναι συνεργάτες του Θεού.

Ο λόγος του Θεού μας προστάζει: «Εις τους πλουσίους του κόσμου τούτου παράγγελε να μη υψηλοφρονώσι, μηδέ να ελπίζωσιν επί την αδηλότητα του πλούτου, αλλ” επί τον Θεόν τον ζώντα, όστις δίδει εις ημάς πλουσίως πάντα εις απόλαυσιν, να αγαθοεργώσι, να πλουτώσιν εις έργα καλά, να είναι ευμετάδοτοι, κοινωνικοί, θησαυρίζοντες εις εαυτούς θεμέλιον καλόν εις το μέλλον, δια να απολαύσωσι την αιώνιον ζωήν. » (Α” Τιμ. 6:17-19.)

Άνθρωποι που αγαπούν και λατρεύουν τον κόσμο δεν έλκονται από το Χριστό με μία συμπτωματική, επιφανειακή επαφή. Συνήθως οι άνθρωποι αυτοί πλησιάζονται [187] πολύ δύσκολα. Προσωπικές προσπάθειες πρέπει να καταβληθούν γι” αυτούς από άνδρες και γυναίκες που είναι εμποτισμένοι με ιεραποστολικό πνεύμα και που δεν παραιτούνται από το σκοπό τους, ούτε αποθαρρύνονται.

Μερικοί θεωρούνται περισσότερο κατάλληλοι να εργασθούν με τις ανώτερες τάξεις. Αυτοί θα πρέπει να ζητούν σοφία από το Θεό ώστε να ξέρουν πως να πλησιάσουν τους ανθρώπους αυτούς. Δεν πρέπει να δημιουργήσουν μία τυχαία γνωριμία μαζί τους, αλλά με προσωπική προσπάθεια και ζώσα πίστη να αφυπνίσουν το ενδιαφέρον τους για τις ανάγκες της ψυχής και να τους οδηγήσουν στην επίγνωση της αλήθειας όπως την εκδηλώνει ο Ιησούς.

Μερικοί νομίζουν ότι προκειμένου να έρθει κανείς σε επαφή με τις ανώτερες τάξεις χρειάζεται να υιοθετήσει ένα τρόπο ζωής και μία μέθοδο εργασίας που να ανταποκρίνονται στα ιδιότροπα γούστα τους. Η απομίμηση του πλούτου, τα πολυτελή οικοδομήματα, τα πολυδάπανα ενδύματα, το προσωπικό, το περιβάλλον, η συμμόρφωση με τις συνήθειες του κόσμου, το επίπλαστο ραφινάρισμα της μοντέρνας κοινωνίας, η κλασική μόρφωση, η γοητεία της ρητορικής θεωρούνται απαραίτητα. Αυτό είναι λάθος. Τα φερσίματα του κόσμου δεν είναι ο τρόπος που χρησιμοποιεί ο Θεός για να πλησιάσει τις ανώτερες τάξεις. Αυτό που θα τους αγγίξει αποτελεσματικά είναι η συνεπής, η ανιδιοτελής παρουσίαση του ευαγγελίου του Χριστού.

Η πείρα του αποστόλου Παύλου όταν ήρθε σε επαφή με τους φιλόσοφους των Αθηνών περιέχει ένα μάθημα για μας. Παρουσιάζοντας το Ευαγγέλιο ενώπιον του δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, ο Παύλος αντιμετώπισε τη λογική με τη λογική, την επιστήμη με την επιστήμη, τη φιλοσοφία με τη φιλοσοφία. Οι σοφότεροι των ακροατών του εξεπλάγησαν και σιώπησαν. Τα λόγια του δεν σήκωναν αντίρρηση. Η προσπάθειά του όμως είχε μηδαμινά αποτελέσματα. Ελάχιστοι ένιωσανέλξη ώστε να δε-χαθούν [188] το Ευαγγέλιο. Έκτοτε ο Παύλος υιοθέτησε διαφορετική μέθοδο εργασίας. Απέφευγε τα εξεζητημένα επιχειρηματολογήματα και τις διαλεκτικές θεωρίες και με απλότητα υπέδειχνε σε άνδρες και γυναίκες το Χριστό σαν Σωτήρα των αμαρτωλών. Γράφοντας στους Κορινθίους για το έργο που έκανε γι” αυτούς έλεγε:

«Εγώ, αδελφοί, ότε ήλθον προς εσάς, ήλθον ουχί με υπεροχήν λόγου ή σοφίας, κηρύττων εις εσάς την μαρτυρίαν του Θεού. Διότι απεφάσισα να μη εξεύρω μεταξύ σας άλλο τι ειμή Ιησούν Χριστόν, και τούτον εσταυρωμένον. . . Ο λόγος μου και το κήρυγμά μου δεν εγίνοντο με καταπειστικούς λόγους ανθρώπινης σοφίας, αλλά με απόδειξιν Πνεύματος και δυνάμεως, δια να ήναι η πίστις σας ουχί δια της σοφίας των ανθρώπων, αλλά δια της δυνάμεως του Θεού.» (Α” Κορ. 2:1-5.)

Στην επιστολή του πάλι στους Ρωμαίους λέγει:

«Δεν αισχύνομαι το ευαγγέλιον του Χριστούεπειδή είναι δύναμις Θεού προς σωτηρίαν εις πάντα τον πιστεύοντα Ιουδαίον τε πρώτον και Έλληνα. » (Ρωμ. 1:16.)

Αυτοί που εργάζονται για τις ανώτερες τάξεις ας φέρονται με πραγματική αξιοπρέπεια, έχοντας κατά νου ότι συνοδεύονται από αγγέλους. Ας διατηρήσουν το θησαυροφυλάκιο του νου και της καρδιάς γεμάτο με το «Είναι γεγραμμένον.» Ας αναρτήσουν στην αίθουσα της μνήμης τα πολύτιμα λόγια του Χριστού. Αυτά πρέπει να τιμούνται πάραπάνω από το χρυσάφι και το ασήμι.

Ο Χριστός είπε ότι είναι ευκολότερο να περάσει η καμήλα από το μάτι της βελόνας παρά ο πλούσιος να εισέλθει στη βασιλεία των Ουρανών. Η εργασία για την τάξη αυτή θα παρουσιάσει πολλές απογοητεύσεις, πολλές αποκαρδιωτικές εκμυστηρεύσεις. Τα πάντα όμως είναι δυνατά για το Θεό. Έχει τη δυνατότητα και τη θέληση να εργασθεί μέσω ανθρωπίνων παραγόντων στη σκέψη των ανθρώπων οι οποίοι διαθέτουν τη ζωή τους στο να συσσωρεύουν χρήματα. [189]

Θαύματα θα επιτελεσθούν που θα έχουν για αποτέλεσμα πραγματικές μεταστροφές, θαύματα που τώρα δεν παρατηρούνται. Ούτε αυτοί οι μεγαλύτεροι άνθρωποι του κόσμου είναι απροσπέλαστοι από τη δύναμη ενός θαυματουργού Θεού. Αν εκείνοι που είναι οι συνεργάτες Του εκτελούν με θάρρος και πιστότητα το καθήκον τους, ο Θεός θα αλλάξει ανθρώπους που κατέχουν υπεύθυνες θέσεις, ανθρώπους διανοουμένους που ασκούν επιρροή. Με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, πολλοί θα οδηγηθούν να ακολουθήσουν τις θεϊκές αρχές.

Όταν τους εξηγηθεί ότι ο Κύριος περιμένει από αυτούς ως αντιπρόσωπους Του να ανακουφίσουν την πάσχουσα ανθρωπότητα, πολλοί θα ανταποκριθούν και θα προσφέρουν υλικά και ηθικά μέσα για να συνδράμουν τους φτωχούς. Και όταν ο νους αποσπάται μ” αυτό τον τρόπο από τα δικά τους εγωκεντρικά ενδιαφέροντα, πολλοί θα παραχωρήσουν τον εαυτό τους στο Χριστό. Με τα ταλέντα της επιρροής και με τα μέσα που διαθέτουν, ευχαρίστως θα ενωθούν με τον ταπεινό ιεραπόστολο που έγινε το όργανο του Θεού για τη μεταστροφή τους. Με την ορθή χρήση των επιγείων θησαυρών τους θα θησαυρίσουν «εις εαυτούς θησαυρόν εν τοις ουρανοίς όστις δεν εκλείπει, όπου κλέπτης δεν πλησιάζει ουδέ σκώληξ διαφθείρει.»

Αφού προσηλυτισθούν από το Χριστό, πολλοί θα μεταβληθούν σε όργανα στα χέρια του Θεού ώστε να εργασθούν για άλλους της ίδιας με αυτούς τάξης. Θα αισθανθούν ότι η δωρεά του Ευαγγελίου τους έχει προσφερθεί για να ωφελήσουν εκείνους που ζουν αποκλειστικά και μόνο για τον κόσμο. Ο χρόνος και το χρήμα θα καθιερωθούν στο Θεό, τα ταλέντα και η επιρροή θα αφιερωθούν στο έργο της σωτηρίας των ψυχών για το Χριστό.

Μόνο στην αιωνιότητα θα αποκαλυφθεί τι θα έχει κατορθώσει αυτού του είδους η υπηρεσία, πόσες ψυχές βασανισμένες από την αμφιβολία και κουρασμένες από την κοσμικότητα και την ανησυχία θα έχουν οδηγηθεί στο [190] μεγάλο Επανορθωτή ο οποίος λαχταρά «να σώζη εντελώς τους προσερχομένους εις τον Θεόν δι” Αυτού.» Ο Χριστός είναι ο αναστημένος Σωτήρας και φέρει «ίασιν εν ταις πτέρυξιν Αυτού. » [191]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 15—ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΑΡΡΩΣΤΟΥ

Αυτοί που περιποιούνται τους αρρώστους πρέπει να καταλάβουν τη σπουδαιότητα της μεγάλης προσοχής που απαιτούν οι κανόνες της υγιεινής. Σε καμία άλλη περίπτωση η υπακοή στους κανόνες αυτούς είναι περισσότερο σημαντική από ότι στο δωμάτιο του αρρώστου. Πουθενά αλλού δεν μπορεί να παίξει σπουδαιότερο ρόλο η πιστή εκτέλεση των παραμικρών λεπτομερειών από μέρους αυτών που φροντίζουν τους ασθενείς. Όταν πρόκειται για σοβαρές ασθένειες, η παραμικρή αμέλεια, η ελάχιστη απροσεξία στις ιδιαίτερες ανάγκες ή στους κινδύνους που διατρέχει ο άρρωστος, η εκδήλωση φόβου, η έξαψη ή ο εκνευρισμός, ακόμη και η έλλειψη κατανόησης, μπορούν να διαταράξουν την ισορροπία μεταξύ ζωής και θανάτου και να στείλουν στον τάφο έναν ασθενή που διαφορετικά θα μπορούσε να θεραπευθεί.

Η ικανότητα της νοσοκόμας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη σωματική δύναμη. Όσο καλύτερη είναι η υγεία της, τόσο ευκολότερα θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στην εντατική φροντίδα του ασθενούς και έτσι θα μπορεί να εκτελεί τα καθήκοντά της με μεγαλύτερηεπιτυχία. Αυτοί που ασχολούνται με την περιποίηση των ασθενών πρέπει να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στη δίαιτα, στην καθαριότητα, στον καθαρό αέρα και στη γυμναστική. Παρόμοια προσοχή από μέρους της οικογένειας του ασθενούς συντελεί επίσης στο να μπορούν οι νοσοκόμοι να σηκώνουν με μεγαλύτερη αντοχή τα πρόσθετα βάρη με τα οποία είναι επιφορτισμένοι και να αποφύγουν να προσβληθούν από την αρρώστια. [192]

Όταν σε περίπτωση σοβαρής αρρώστιας απαιτείται η νυχθημερόν παρακολούθηση από μέρους αποκλειστικής νοσοκόμου, την εργασία αυτή πρέπει να τη συμμεριστούν τουλάχιστο δύο έμπειρες νοσοκόμες, έτσι που η κάθε μία να έχει την ευκαιρία να ξεκουραστεί και να ασκείται στο ύπαιθρο. Αυτό είναι απαραίτητο ιδιαίτερα σε περιπτώσεις κατά τις οποίες είναι δύσκολο να εξασφαλισθεί άφθονος καθαρός αέρας στο δωμάτιο του αρρώστου. Όταν οι άνθρωποι αγνοούν τη σπουδαιότητα του καθαρού αέρα, πολλές φορές εμποδίζουν τον εξαερισμό και η ζωή τόσο του αρρώστου όσο και της νοσοκόμας συχνά εκτίθεται σε κίνδυνο.

Όταν δίνεται η δέουσα προσοχή, δεν είναι ανάγκη να επηρεαστούν άλλοι από τις μη μολυσματικές ασθένειες. Πρέπει να ακολουθείται ορθή τακτική με την καθαριότητα. Ο κατάλληλος εξαερισμός τουδωματίου του αρρώστου επιβάλλεται ώστε να είναι απαλλαγμένο από δηλητηριώδη στοιχεία. Κάτω από τις συνθήκες αυτές, υπάρχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να αποκατασταθεί η υγεία του ασθενούς και στις περισσότερες περιπτώσεις ούτε οι νοσοκόμοι ούτε τα μέλη της οικογένειας θα προσβληθούν από την αρρώστια.

ΗΛΙΑΚΟ ΦΩΣ — ΕΞΑΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ

Προκειμένου να εξασφαλισθούν οι ευνοϊκότερες δυνατόν συνθήκες για την ανάρρωση του ασθενούς, το δωμάτιό του πρέπει να είναι ευρύχωρο, χαρούμενο, να φωτίζεται καλά και να υφίσταται τον κατάλληλο εξαερισμό. Στο σπίτι, το δωμάτιο που πληρεί καλύτερα τους όρους αυτούς πρέπει να επιλεγεί για δωμάτιο του αρρώστου. Σε πολλά σπίτια δεν υπάρχει ιδιαίτερο σύστημα κατάλληλου και αυτό καθιστά τον εξαερισμόδύσκολο. Πρέπει όμως να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για να βρεθεί κάποιος τρόπος ώστε ένα εναλλασσόμενο ρεύμα καθαρού αέρα να κυκλοφορεί στο δωμάτιο νύχτα-μέρα. [193]

Πρέπει όσο είναι δυνατό να διατηρείται αμετάβλητη η θερμοκρασία στο δωμάτιο του αρρώστου με τη βοήθεια του θερμομέτρου. Αυτοί που φροντίζουν τους ασθενείς, επειδή συχνά στερούνται τον ύπνο ή ξυπνούν μέσα στη νύχτα για να περιποιηθούν τον άρρωστο, αισθάνονται ρίγη και δεν είναι κατάλληλοι να κρίνουν την πρέπουσα θερμοκρασία.

Η ΔΙΑΙΤΑ

Ένα σημαντικό μέρος των νοσοκομειακών καθηκόντων αποτελεί η δίαιτα του ασθενούς. Δεν επιτρέπεται ο άρρωστος να υποφέρει ή να εξασθενεί χωρίς λόγο από έλλειψη τροφής, αλλά ούτε και να επιβαρύνει το πεπτικό του σύστημα με την πολυφαγία. Χρειάζεται προσοχή τόσο στην ετοιμασία όσο και στο σερβίρισμα του φαγητού ώστε να είναι νόστιμο και ευπαρουσίαστο. Παράλληλα απαιτείται ευθυκρισία ώστε να ανταποκρίνεται αυτό στις ανάγκες του αρρώστου τόσο από άποψη ποσότητας όσο και ποιότητας. Ιδιαίτερα κατά την ανάρρωση, όταν παρουσιάζεται μεγάλη όρεξη πριν τα πεπτικά όργανα επανακτήσουν τη δύναμή τους, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να διαταραχθεί η υγεία από λάθη στη δίαιτα.

ΧΡΕΗ ΝΟΣΟΚΟΜΩΝ

Οι νοσοκόμοι και όλοι όσοι έρχονται σε επικοινωνία με το δωμάτιο του ασθενούς πρέπει να είναι χαρούμενοι, ήρεμοι και ψύχραιμοι. Η βιασύνη, η έξαψη και η σύγχυση πρέπει να αποφεύγονται. Οι πόρτες πρέπει να ανοιγοκλείνουν προσεκτικά και ησυχία να επικρατεί σε ολόκληρο το σπίτι. Σε περιπτώσεις πυρετού, ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται την ώρα πριν πέσει ο πυρετός. Τότε συχνά χρειάζεται συνεχής παρακολούθηση. Η άγνοια, η αφηρημάδα και η απροσεξία έχουν προξενήσει το θάνατο πολλών που θα μπορούσαν να βρίσκονται [194] στη ζωή αν είχαν δεχθεί την κατάλληλη φροντίδα από συνετούς και σκεπτικούς νοσοκόμους.

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΑΣΘΕΝΩΝ

Είναι η κακώς νοούμενη καλοσύνη, η εσφαλμένη αντίληψη της ευγένειας που οδηγεί σε περίσσιες επισκέψεις στους αρρώστους. Οι βαριά άρρωστοι δεν πρέπει να δέχονται επισκέπτες. Η έξαψη που προκαλείται με τις συχνές επισκέψεις εξαντλεί τον άρρωστο ακριβώς τότε που έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη από ησυχία και ανάπαυση χωρίς ενοχλήσεις.

Συνήθως κάποιος που βρίσκεται στο αναρρωτικό στάδιο ή που υποφέρει από μία χρόνια πάθηση αισθάνεται χαρά και το θεωρεί προνόμιο όταν ξέρει πως οι άλλοι τον σκέπτονται με αγάπη. Και όταν η διαβεβαίωση αυτή εκφράζεται με δύο-τρία γραπτά λόγια συμπαθείας ή με ένα μικρό δώρο εκπληρεί το σκοπό ακόμη καλύτερα και χωρίς τον κίνδυνο να φέρει κάποια βλάβη.

ΝΟΣΟΚΟΜΙΑΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ

Στα νοσοκομεία και στα αναρρωτήρια όπου οι νοσοκόμοι έρχονται συνεχώς σε επαφή με ένα μεγάλο αριθμό αρρώστων, τους χρειάζεται να καταβάλλουν συνεχείς προσπάθειες προκειμένου να παρουσιάζονται πάντοτε ευχάριστοι και χαρούμενοι καθώς και για να δείχνουν επιμελημένη φροντίδα με κάθε τους λόγο και πράξη. Για τα ιδρύματα αυτά είναι ζήτημα μεγίστης σημασίας να εκτελούν οι νοσοκόμοι τα καθήκοντά τους με σύνεση και επαγγελματισμό. Χρειάζεται να θυμούνται πάντοτε ότι ενώ εκπληρώνουν τα καθημερινά τους χρέη, υπηρετούν τον Κύριό Ιησού Χριστό.

Οι άρρωστοι χρειάζονται να ακούν λόγια συνετά. Οι νοσοκόμοι θα πρέπει να μελετούν καθημερινά τη Γραφή προκειμένου να είναι σε θέση να αναφέρουν λόγια [195] που διαφωτίζουν και ανακουφίζουν τους πάσχοντες. Άγγελοι του Θεού βρίσκονται στα δωμάτια των πασχόντων αυτών και η ατμόσφαιρα που περιβάλλει την ψυχή εκείνων που τους νοσηλεύουν πρέπει να είναι αγνή και ευωδιαστή. Γιατροί και νοσοκόμοι οφείλουν να αγαπούν με την καρδιά τους τις αρχές του Χριστού. Οι αρετές Του πρέπει να παρουσιάζονται στη ζωή τους. Και τότε θα μπορέσουν με τα λόγια και τις πράξεις να προσελκύσουν τους ασθενείς στο Σωτήρα.

Οι χριστιανοί νοσοκόμοι, ενώ παρέχουν τα θεραπευτικά μέσα για την αποκατάσταση της υγείας, θα μπορέσουν με ένα ευχάριστο και επιτυχημένο τρόπο να προσελκύσουν το νου του αρρώστου στο Χριστό, το θεραπευτή του σώματος όπως και της ψυχής. Οι ολιγόλογες σκέψεις που εκφράζουν κατά διαστήματα, θα ασκήσουν την επιρροή τους. Οι πεπειραμένοι νοσοκόμοι δεν θα πρέπει να χάνουν καμία ευκαιρία για να στρέψουν την προσοχή του αρρώστου στο Χριστό. Θα πρέπει να είναι πάντοτε έτοιμοι να συμπεριλάβουν την πνευματική θεραπεία στη σωματική θεραπεία.

Με μεγάλη καλοσύνη και λεπτότητα οι νοσοκόμοι πρέπει να διδάσκουν ότι εκείνος που αποκτά τη θεραπεία του πρέπει να σταματήσει να παραβαίνει το νόμο του Θεού. Πρέπει να πάψει να προτιμά την αμαρτωλή ζωή. Ο Θεός δεν μπορεί να ευλογήσει αυτόν που εξακολουθεί να επιφέρει στον εαυτό του βάσανα και αρρώστιες με την εσκεμμένη παράβαση των νόμων του ουρανού. Ο Χριστός όμως έρχεται μέσω του Αγίου Πνεύματος σαν δύναμη θεραπευτική γι” αυτούς που παύουν να κάνουν το κακό και μαθαίνουν να κάνουν το καλό.

Όσοι δεν έχουν αγάπη για το Θεό θα ζουν διαρκώς αντίθετα στα ανώτερα συμφέροντα της ψυχής και του σώματος. Αλλά όσοι αφυπνίζονται και αντιλαμβάνονται τη σημασία του να ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού στον παρόντα αμαρτωλό κόσμο, προθυμοποιούνται να κόψουν κάθε κακή συνήθεια. Η ευγνωμοσύνη και η αγάπη [196] θα γεμίσουν τις καρδιές τους. Ξέρουν ότι ο Χριστός είναι φίλος τους. Σε πολλές περιπτώσεις, η αναγνώριση ότι έχουν ένα τέτοιο Φίλο έχει μεγαλύτερη σημασία για την ανάρρωση των πασχόντων από ότι η καλύτερη θεραπεία που θα μπορούσε να τους προσφερθεί. Και οι δύο όμως αυτοί θεραπευτικοί παράγοντες είναι απαραίτητοι. Πρέπει να βαδίζουν χέριχέρι. [197]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 16—ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ

Η Γραφή λέγει ότι οι άνθρωποι «πρέπει πάντοτε να προσεύχωνται και να μη αποκάμνωσι.» (Λουκ. 18:1.) Και αν υπάρχει ποτέ καιρός που αισθάνονται την ανάγκη της προσευχής είναι όταν οι δυνάμεις τους εγκαταλείπουν και αυτή η ζωή φαίνεται να τους ξεφεύγει. Συχνά συμβαίνει αυτοί που απολαμβάνουν καλή υγεία λησμονούν τα θαυμαστά ελέη που εξακολουθούν να τους χορηγούνται μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο. Έτσι, δεν προσφέρουν τον αίνο της ευγνωμοσύνης τους στο Θεό για τις ευεργεσίες Του. Όταν όμως τους βρει η αρρώστια, τότε θυμούνται το Θεό. Όταν η ανθρώπινη δύναμη αποτυγχάνει, τότε οι άνθρωποι αισθάνονται την ανάγκη της θεϊκής βοήθειας. Και ο πανεύσπλαχνος Θεός μας ποτέ δεν αποστρέφεται την ψυχή που ειλικρινά Τον αναζητεί για βοήθεια. Αυτός είναι το καταφύγιό μας στην αρρώστια όπως και στην υγεία.

«Καθώς σπλαχνίζεται ο πατήρ τα τέκνα,
Ούτως ο Κύριος σπλαχνίζεται τους φοβουμένους
Αυτόν
Διότι Αυτός γνωρίζει την πλάσιν ημών,
Ενθυμείται ότι είμεθα χώμα.»

(Ψαλμ. 103:13-14.)

«Οι άνθρωποι βασανίζονται δια τας παραβάσεις
αυτών και δια τας ανομίας αυτών.
Παν φαγητόν βδελύττεται η ψυχή αυτών
Και πλησιάζουσιν έως των πυλών του θανάτου. [198]

Τότε βοώσι προς τον Κύριον εν τη θλίψει αυτών,
Και σώζει αυτούς από των αναγκών αυτών
Αποστέλλει τον λόγον Αυτού και ιατρεύει αυτούς
Και ελευθερώνει από της φθοράς αυτών.»

(Ψαλμ.107:17-20.)

Ο Θεός είναι το ίδιο πρόθυμος σήμερα να αποκαταστήσει την υγεία των ασθενών όπως και την εποχή που το Άγιο Πνεύμα πρόφερε τα λόγια αυτά μέσο του ψαλμωδού. Ο Χριστός είναι ο ίδιος συμπονετικός γιατρός σήμερα όπως ήταν και την εποχή της επίγειας διακονίας Του. Αυτός συγκεντρώνει το βάλσαμο για την κάθε αρρώστια, τη θεραπευτική δύναμη για την κάθε ασθένεια. Οι σημερινοί μαθητές Του οφείλουν να προσεύχονται για τους αρρώστους τόσο θερμά όπως ακριβώς οι παλιοί μαθητές προσεύχονταν. Και θα επακολουθήσει η αποκατάσταση της υγείας. Επειδή «η μετά πίστεως ευχή θέλει σώσει τον πάσχοντα.» Έχουμε τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, τη γαλήνια διαβεβαίωση της πίστης που μπορεί να απαιτεί τις υποσχέσεις του Θεού. Η υπόσχεση του Κυρίου «επί αρρώστους θέλουσιν επιθέσει τας χείρας και θέλουσιν ιατρεύεσθαι» (Μάρκ. 16:18) είναι τόσο φερέγγυα σήμερα όσο και στις ημέρες των αποστόλων. Παρουσιάζει το προνόμιο των παιδιών του Θεού και η πίστη μας πρέπει να επωφελείται από όλα όσα συμπεριλαμβάνει το προνόμιο αυτό. Οι υπηρέτες του Χριστού αποτελούν τα κανάλια μέσω των οποίων Αυτός εργάζεται και επιθυμεί να εξασκήσει τη θεραπευτική Του δύναμη. Είναι καθήκον μας να παρουσιάζουμε στο Θεό τους αρρώστους και τους πάσχοντες με τα χέρια της πίστης μας. Πρέπει να τους διδάξουμε να πιστεύουν στο Μεγάλο Θεράποντα.

Ο Σωτήρας μας θέλει να ενθαρρύνουμε τους ασθε-νείς, τους απελπισμένους, τους θλιμμένους να στηριχθούν στη δύναμή Του. Με την πίστη και με την προσευχή το δωμάτιο του αρρώστου μπορεί να μεταβληθεί σε μία άλλη [199] Βαιθήλ. Με λόγια και με έργα οι νοσοκόμοι μπορούν να μιλούν τόσο απλά ώστε να μη κινδυνεύουν να παρεξηγηθούν όταν θα πουν: «Ο Κύριος είναι εν τω τόπω τούτω» για να σώσει, όχι για να απολέσει. Ο Χριστός επιθυμεί να κάνει την παρουσία Του αισθητή στο δωμάτιο του αρρώστου, γεμίζοντας τις καρδιές γιατρών και νοσοκόμων με τη γλυκύτητα της αγάπης Του. Αν η ζωή τους έναντι των ασθενών είναι τέτοια ώστε ο Χριστός να μπορεί να τους συνοδεύει στο προσκέφαλο του αρρώστου, τότε αυτός θα αισθανθεί ότι ο ευσπλαχνικός Σωτήρας είναι παρών. Η πεποίθηση αυτή θα συντελέσει πολύ στη θεραπεία τόσο της ψυχής όσο και του σώματος.

Ο Θεός ακούει την προσευχή. Ο Χριστός είπε: «Εάν ζητήσητε τι εν τω ονόματί Μου, Εγώ θέλω κάμει αυτό. » Και αλλού πάλι λέγει: «Εάν τις Εμέ υπηρετή, θέλει τιμήσει αυτόν ο Πατήρ.» (Ιωάν. 14:14, 12:26.) Εάν εμείς ζούμε σύμφωνα με το λόγο Του, η κάθε πολύτιμη υπόσχεση που έχει δώσει θα εκπληρωθεί για μας. Όχι πως αξίζουμε την ευσπλαχνία Του, αλλά καθώς παραχωρούμε τον εαυτό μας σ” Εκείνον, τότε μας δέχεται. Θα εργαστεί γι” αυτούς και μέσω αυτών που Τον ακολουθούν.

Μόνο όμως όταν ζούμε υπακούοντας το λόγο Του μπορούμε να απαιτούμε την εκπλήρωση των υποσχέσεών Του. Ο ψαλμωδός λέγει: «Εάν εθεώρουν αδικίαν εν τη καρδία μου, ο Κύριος δεν ήθελεν ακούσει.» (Ψαλμ. 66:18.) Αν Του αποδίδουμε μόνο τμηματική, απρόθυμη υπακοή, οι υποσχέσεις Του δεν θα εκπληρωθούν για εμάς.

Ο λόγος του Θεού μας καθοδηγεί σχετικά με την ιδιαίτερη προσευχή που μπορεί να γίνει για την ανάρρωση των ασθενών. Αυτού του είδους όμως η προσευχή είναι κάτι το πολύ σοβαρό και δεν πρέπει ποτέ να το αναλάβομε χωρίς βαθειά περίσκεψη. Σε πολλές περιπτώσεις τέτοιων παρακλήσεων που υποβάλλουν οι άνθρωποι για τη θεραπεία των ασθενών, αυτό που ονομάζουν πίστη δεν είναι παρά αλαζονεία. [200]

Πολλοί προκαλούν τις αρρώστιες τους με τις καταχρήσεις τους, με το να μη ζουν σύμφωνα με τους νόμους της φύσης ή με τις αρχές της υγιεινής στις συνήθειες που ακολουθούν όταν τρώνε ή πίνουν, ντύνονται ή εργάζονται. Πολλές φορές η αιτία της σωματικής ή πνευματικής εξασθένησης έγκειται σε κάποια μορφή αμαρτίας. Όταν τα άτομα αυτά επανακτούν την ευλογημένη υγεία, πολλοί από αυτούς συνεχίζουν να ακολουθούν την ίδια απρόσεκτη τακτική της παράβασης των φυσικών και πνευματικών κανόνων. Σκέπτονται ότι αφού ο Θεός θεραπεύει απαντώντας στην προσευχή, είναι ελεύθεροι να συνεχίσουν τις ανθυγιεινές συνήθειές τους και να παραδίδονται στις απαιτήσεις της όρεξης χωρίς κανένα όριο. Εάν ο Θεός επενέβαινε προκειμένου να αποκαταστήσει με ένα θαύμα την υγεία των ανθρώπων αυτών, θα ενεθάρρυνε την αμαρτία.

Είναι χαμένος κόπος να διδάσκει κανείς τους ανθρώπους να αποβλέπουν στο Θεό για να τους θεραπεύσει από τις αρρώστιες τους, αν δεν τους διδάξει ταυτόχρονα ότι πρέπει να παρατήσουν τις ανθυγιεινές τους συνήθειες. Προκειμένου να δεχθούν την ευλογία Του σαν απάντηση της προσευχής, πρέπει να πάψουν να κάνουν το κακό και να μάθουν να κάνουν το καλό. Το περιβάλλον τους πρέπει να είναι υγιεινό και οι συνήθειες της ζωής τους ορθές. Πρέπει να ζουν αρμονικά τόσο με το φυσικό όσο και με τον πνευματικό νόμο του Θεού.

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

Σ” αυτούς που ζητούν την ιδιαίτερη παράκληση για την αποκατάσταση της υγείας τους [ευχέλαιο] πρέπει να εξηγηθεί με σαφήνεια ότι η παράβαση του νόμου του Θεού, είτε του φυσικού είτε του ηθικού, είναι αμαρτία και ότι για να τους είναι δυνατόν να λάβουν την ευλογία Του, οφείλουν να ομολογήσουν και να εγκαταλείψουν την αμαρτία. [201]

Η Γραφή μας προτρέπει: «Εξομολογείσθε εις αλλήλους τα πταίσματά σας και εύχεσθε υπέρ αλλήλων, δια να ιατρευθήτε. » (Ιακ. 5:16.) Σ” αυτόν που σας ζητάει την παράκληση, παρουσιάσετε σκέψεις σαν αυτή εδώ: «Εμείς δεν μπορούμε να διαβάσουμε την καρδιά, ή να ξέρουμε τα μυστικά της ζωής σου. Αυτά είναι γνωστά μόνο σε σένα και στο Θεό. Αν μετανοείς για τις αμαρτίες σου, έχεις το χρέος να τις εξομολογηθείς.» Αμαρτίες που αφορούν αποκλειστικά το άτομο πρέπει να εξομολογούνται στο Χριστό, το μόνο μεσίτη μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Επειδή «εάν τις αμαρτήση, έχομεν παράκλητον προς τον Πατέρα, τον Ιησούν Χριστόν τον δίκαιον.» (Α” Ιωάν. 2:1.) Κάθε αμαρτία αποτελεί προσβολή κατά του Θεού και πρέπει να εξομολογείται σ” Αυτόν μέσω του Χριστού. Κάθε φανερή αμαρτία πρέπει να εξομολογείται εξίσου φανερά. Αδικίες που διαπράχθηκαν στο συνάνθρωπο πρέπει να διευθετούνται με εκείνον τον οποίο έβλαψαν. Εάν κάποιος από αυτούς που ζητούν την υγεία τους είναι ένοχος επειδή δυσφήμησε ή έσπειρε τη διχόνοια στην οικογένεια, στη γειτονιά ή στην εκκλησία, προξενώντας διάσταση ή χωρισμό, εάν με κάποια κακή του συνήθεια παρέσυρε άλλους στην αμαρτία, τα πράγματα αυτά πρέπει να ομολογηθούν μπροστά στο Θεό και μπροστά σε εκείνους που προσέβαλαν. «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, είναι πιστός και δίκαιος, ώστε να συγχωρήση εις ημάς τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας.» (Α” Ιωάν. 1:9.)

Αφού τα λάθη διορθωθούν, μπορούμε τότε να παρουσιάσουμε τις ανάγκες του αρρώστου στον Κύριο με ηρεμία και με πίστη, κατά την υπόδειξη του Πνεύματός Του. Αυτός γνωρίζει το κάθε άτομο με το όνομά του και φροντίζει για τον καθένα σαν να μην υπήρχε άλλος άνθρωπος στη Γη για τον οποίο έδωσε τον αγαπημένο Του Υιό. Επειδή η αγάπη του Θεού είναι τόσο μεγάλη και τόσο ασφαλής, οι ασθενείς πρέπει να ενθαρρύνονται να εμπιστεύονται Αυτόν και να είναι χαρούμενοι. Με το [202] να ανησυχούν για τον εαυτό τους τείνουν να εξασθενίσουν και να επιδεινώσουν την κατάσταση. Αν υπερνικήσουν τη μελαγχολία και την απαισιοδοξία τους, θα έχουν περισσό-τερες πιθανότητες για ανάρρωση• επειδή «ο οφθαλμός του Κυρίου είναι επί.. . τους ελπίζοντας επί το έλεος Αυτού.» (Ψαλμ. 33:18.)

Όταν προσευχόμαστε για τους ασθενείς ας μη λησμονούμε ότι «το τι να προσευχηθώμεν ως πρέπει δεν εξεύρομεν.» (Ρωμ. 8:26.) Δεν ξέρουμε αν η ευλογία που ζητούμε θα απέβαινε για το καλό ή όχι. Γι” αυτό οι προσευχές μας πρέπει να στρέφονται γύρω από την ακόλουθη σκέψη: «Κύριε, Εσύ ξέρεις το κάθε μυστικό της ψυχής. Εσύ γνωρίζεις τα άτομα αυτά. Ο Ιησούς, ο Υπερα-σπιστής τους, έδωσε τη ζωή Του γι” αυτά. Η αγάπη Του για αυτά είναι μεγαλύτερη από ότι μπορεί ποτέ να είναι η δική μας. Επομένως, εάν είναι για τη δόξα Σου και για το καλό των αρρώστων, Σου ζητούμε στο όνομα του Ιησού να ξαναβρούν την υγεία τους. Εάν δεν είναι θέλημά Σου να αποκατασταθεί αυτή, ζητούμε να τους παρηγορήσεις με τη χάρη Σου και να τους ενισχύσεις τον πόνο τους με την παρουσία Σου.»

Ο Θεός γνωρίζει το τέλος από την αρχή. Γνωρίζει την καρδιά όλων των ανθρώπων. Διαβάζει κάθε μυστικό της ψυχής. Ξέρει αν αυτοί για τους οποίους γίνεται η παράκληση θα είναι ή δεν θα είναι ικανοί να αντέξουν στις δοκιμασίες που θα τους εύρισκαν, αν η ζωή τους παρατείνονταν. Ξέρει αν η ζωή τους θα απέβαινε ευλογία ή κατάρα γι” αυτούς και για τους άλλους. Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο όταν υποβάλλουμε τις παρακλήσεις μας με θέρμη πρέπει πάντοτε να λέμε: «Πλήν ουχί το θέλημά Μου αλλά το Σον ας γίνη. » (Λουκ. 22:42.) Ο Ιησούς πρόσθεσε τα λόγια αυτά της υποταγής στη σοφία και στο θέλημα του Θεού όταν στον κήπο της Γεθσημανή, ικέτευε: «Πάτερ Μου, εάν είναι δυνατόν ας παρέλθη απ” Εμού το ποτήριον τούτο.» (Ματθ. 26:39.) Και αν τα λόγια αυτά ήταν κατάλληλα για τον Υιό του Θεού, πόσο [203] περισσότερο ταιριάζουν να βγαίνουν από τα χείλη περιο-ρισμένων θνητών!

Το σωστό είναι να εμπιστευόμαστε τις επιθυμίες μας στον πάνσοφο ουράνιο Πατέρα μας και τότε με τέλεια εμπιστοσύνη να εναποθέτουμε τα πάντα σ” Αυτόν. Ξέρουμε ότι ο Θεός μας ακούει αν ζητούμε σύμφωνα με το θέλημά Του. Το να επιμένουμε όμως στις αιτήσεις μας χωρίς το πνεύμα της υποταγής δεν είναι σωστό. Οι προσευχές μας δεν πρέπει να παίρνουν όψη προσταγής, αλλά παράκλησης για μεσολάβηση.

Υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες ο Θεός αναμφισβήτητα δρα με τη θεϊκή Του δύναμη για την αποκατάσταση της υγείας. Όλοι όμως οι ασθενείς δεν θεραπεύονται. Πολλοί φέρονται να κοιμηθούν εν Χριστώ. Στο νησί της Πάτμου ο Ιωάννης έλαβε την εντολή να γράψει: «Μακάριοι οι νεκροί, οίτινες αποθνήσκουσιν εν Κυρίω από του νύν. Ναι, λέγει το Πνεύμα, δια να αναπαυθώσιν από των κόπων αυτών, και τα έργα αυτών ακολουθούσι με αυτούς. » (Απ. 14:13.) Απ” εδώ καταλαβαίνομε ότι αν η υγεία μερικών δεν αποκαθίσταται, αυτό δεν σημαίνει ότι τους λείπει η πίστη.

Όλοι μας θέλουμε άμεσες και σαφείς απαντήσεις στις προσευχές μας και παρασυρόμαστε από τον πειρασμό να αποθαρρυνόμαστε όταν η απάντηση αργεί ή έρχεται με διαφορετικό τρόπο από ότι περιμένουμε. Ο πάνσοφος όμως και αγαθός Θεός δεν απαντάει πάντοτε στις προσευχές μας την ώρα και με τον τρόπο που εμείς επιθυμούμε. Μπορεί να κάνει περισσότερα και καλύτερα πράγματα για μας από τηνπραγμάτωση απλώς όλων μας των επιθυμιών. Και αφού μπορούμε να εμπιστευόμαστε τη σοφία και την αγάπη Του, δεν πρέπει να Του ζητούμε να αποδέχεται το θέλημά μας, αλλά να προσπαθήσουμε να εννοήσουμε και να εκπληρώσουμε το δικό Του σκοπό. Οι επιθυμίες μας και τα ενδιαφέροντά μας πρέπει να αφομοιώνονται με το θέλημά Του. Οι εμπειρίες αυτές που δοκιμάζουν την πίστη μας είναι για το καλό μας. Από [204] αυτές φαίνεται αν η πίστη μας είναι βαθειά και ειλικρινής, επαναπαυόμενη μόνο στο λόγο του Θεού, ή αν είναι ασταθής και ευμετάβλητη, εξαρτώμενη από τις περιστάσεις. Η πίστη δυναμώνει με την εξάσκηση. Πρέπει να αφήνουμε την υπομονή να κάνει τέλεια τη δουλειά της, ενθυμούμενοι ότι πολύτιμες υποσχέσεις περιέχονται στις Γραφές γι” αυτούς που επαφίενται στον Κύριο.

Όλοι δεν καταλαβαίνουν τις αρχές αυτές. Πολλοί που αναζητούν τη θεραπευτική ευσπλαχνία του Κυρίου νομίζουν ότι πρέπει να λάβουν απ” ευθείας μία άμεση απάντηση στις προσευχές τους. Σε αντίθετηπερίπτωση νομίζουν ότι κάτι δεν είναι εντάξει με την πίστη τους. Γι” αυτό το λόγο πρέπει αυτοί που είναι εξασθενημένοι από την αρρώστια να κατατοπισθούν με σύνεση ώστε να φερθούν με διακριτικότητα. Δεν πρέπει να παραβλέψουν ούτε τα καθήκοντά τους προς τα αγαπημένα τους πρόσωπα που θα επιζήσουν μετά από αυτούς, αλλά ούτε να αρνούνται να χρησιμοποιούν τα μέσα που παρέχει η φύση για την αποκατάσταση της υγείας.

Συχνά στο σημείο αυτό, οι άνθρωποι διατρέχουν τον κίνδυνο να πέσουν σε λάθος. Πιστεύοντας ότι θα θεραπευθούν αποκλειστικά με την προσευχή, μερικοί φοβούνται να κάνουν οτιδήποτε που θα μπορούσε να δώσει την εντύπωση ότι τους λείπει η πίστη. Δεν πρέπει όμως να παραμελήσουν να τακτοποιήσουν τις υποθέσεις τους όπως θα έκαναν στην περίπτωση που θα περίμεναν το χωρισμό από τους δικούς τους με το θάνατο. Ούτε και πρέπει να φοβούνται να αναφέρουν τις συμβουλές και την ενθάρρυνση που θα ήθελαν να δώσουν στα μέλη της οικογενείας τους την ώρα του αποχωρισμού.

Αυτοί που επιζητούν θεραπεία μέσω της προσευχής δεν πρέπει να αποφεύγουν να χρησιμοποιούν τα θεραπευτικά μέσα που βρίσκονται στη διάθεσή τους. Δεν σημαίνει διόλου έλλειψη πίστης το να μεταχειρίζονται τα μέσα που ο Θεός προμήθευσε για να καταστείλει τον πόνο και να βοηθήσει τη φύση στο επανορθωτικό της έργο. Δεν [205] αποτελεί έλλειψη πίστης το να συνεργάζονται με το Θεό και να επωφελούνται από τις ευνοϊκότερες δυνατόν συνθήκες για την ανάρρωσή τους. Ο Θεός μας έδωσε την ικανότητα να κατανοούμε τους όρους της ζωής. Η γνώση αυτή τέθηκε στη διάθεσή μας για να χρησιμοποιηθεί. Θα πρέπει να χρησιμοποιούμε κάθε μέσον για την παλιννόστηση της υγείας, να επωφελούμαστε από κάθε δυνατό προνόμιο, ζώντας αρμονικά με τους φυσικούς νόμους. Αφού προσευχηθούμε για την ανάρρωση των ασθενών, μπορούμε να εργαστούμε με μεγαλύτερη δραστηριότητα, ευχαριστώντας το Θεό για το προνόμιο που έχουμε να συνεργαζόμαστε μαζί Του και να Του ζητήσουμε να ευλογήσει τα μέσα που Αυτός προμήθευσε.

Ο λόγος του Θεού εγκρίνει τη χρήση των θεραπευτικών μέσων. Όταν ο βασιλιάς του Ισραήλ Εζεκίας αρρώστησε, ένας προφήτης του Θεού του έφερε την είδηση ότι θα πέθαινε. Ο βασιλιάς στράφηκεστον Κύριο και ο Κύριος άκουσε το δούλο Του και του διαμήνυσε ότι δέκα πέντε χρόνια θα προστίθονταν στη ζωή Του. Στην περίπτωση αυτή ο Εζεκίας θα μπορούσε να θεραπευθεί αυτομάτως με ένα λόγο του Θεού. Αντί γι” αυτό όμως του δόθηκαν οι ακόλουθες ιδιαίτερες οδηγίες: «Ας λάβωσι παλάθην σύκων και ας βάλωσιν αυτήν ως έμπλαστρον επί το έλκος και θέλει ιατρευθή. » (Ησ. 38:21.)

Σε μία άλλη περίπτωση ο Χριστός άλειψε τα μάτια ενός τυφλού με πηλό και τον πρόσταξε: «Ύπαγε, νίφθητι εις την κολυμβήθραν του Σιλωάμ . . . Υπήγε λοιπόν και ενίφθη και ήλθε βλέπων. » (Ιωάν. 9:7.) Η θεραπεία θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί και μόνο με τη δύναμη του Μεγάλου Θεραπευτή. Μολαταύτα ο Χριστός έκανε χρήση των απλών μέσων της φύσης. Αν και δεν παρέπεμψε στα φαρμακευτικά προϊόντα, επικύρωσε όμως τη χρήση των απλών μέσων.

Αφού προσευχηθούμε για τη θεραπεία του αρρώστου, οποίο και είναι το αποτέλεσμα στην περίπτωση αυτή, δεν πρέπει να χάσουμε την πίστη μας στο Θεό. Αν [206] μας επιφυλάσσεται να αντιμετωπίσομε το πένθος, πρέπει να δεχθούμε το πικρό ποτήρι, έχοντας κατά νου ότι το χέρι του Πατέρα μας το βαστάζει στα χείλη μας. Και αν πάλι η υγεία αποκατασταθεί, δεν πρέπει να λησμονηθεί ότι αυτός που δέχθηκε τη σπλαχνική θεραπεία βρίσκεται τώρα κάτω από καινούργια υποχρέωση έναντι του Δημιουργού. Όταν οι δέκα λεπροί καθαρίσθηκαν, μόνο ένας επέστρεψε να βρει το Χριστό και να Τον δοξάσει. Κανείς μας ας μη φερθεί ποτέ σαν τους απερίσκεπτους εννέα των οποίων οι καρδιές έμειναν ανέγγιχτες από την ευσπλαχνία του Θεού. «Πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον είναι άνωθεν καταβαίνον από του Πατρός των φώτων εις τον οποίον δεν υπάρχει αλλοίωσις ή σκιά μεταβολής.» (Ιακ. 1:17.) [207]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 17—Η ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΩΝ

Η αρρώστια ποτέ δεν έρχεται χωρίς αιτία. Ο δρόμος προετοιμάζεται και η αρρώστια προκαλείται με την περιφρόνηση των κανόνων της υγιεινής. Πολλοί υποφέρουν σαν αποτέλεσμα των παραβάσεων αυτών από μέρους των γονέων τους. Παρόλο ότι δεν ευθύνονται για το τι έκαναν οι γονείς τους, έχουν όμως την υποχρέωση να εξακριβώσουν ακριβώς τι θεωρείται και τι δεν θεωρείται παράβαση των υγιεινών κανόνων. Οφείλουν να αποφεύγουν τις κακές συνήθειες των γονέων τους και ζώντας όπως πρέπει, να δημιουργήσουν καταλληλότερες συνθήκες για τον εαυτό τους.

Οι περισσότεροι όμως υποφέρουν από τη δική τους εσφαλμένη διαγωγή. Παραβλέπουν τις αρχές της υγιεινής στις συνήθειες του φαγητού, του ποτού, του ντυσίματος και της εργασίας. Η παράβαση των νόμων της φύσης δημιουργεί τα αναπόφευκτα αποτελέσματα και όταν τους βρει η αρρώστια, πολλοί δεν αποδίδουν τα βάσανά τους στην πραγματική αιτία, αλλάγογγύζουν για τις θλίψεις τους κατά του Θεού. Ο Θεός όμως δεν ευθύνεται για τα δεινά που ακολουθούν την παραμέληση των φυσικών κανόνων.

Ο Θεός μας έχει προικίσει με ορισμένη δόση φυσικής δύναμης. Επίσης μας έχει πλάσει με όργανα κατάλληλα να αντεπεξέρχονται στις διάφορες φυσικές λειτουργίες. Το σχέδιό Του είναι τα όργανα αυτά να συνεργάζονται μεταξύ τους αρμονικά. Εάν φυλάμε προσεκτικά τις ζωτικές δυνάμεις και διατηρούμε τον ευαίσθητο μηχανισμό του σώματος εντάξει, το αποτέλεσμα θα είναι η υγεία. Αν όμως οι ζωτικές δυνάμεις εξαντλούνται [208] πρόωρα, το νευρικό σύστημα δανείζεται δύναμη για την παρούσα χρήση από τις εφεδρικές της δυνάμεις. Έτσι όταν ένα όργανο προσβάλλεται, όλα τα άλλα επηρεάζονται. Η φύση υπομένει κακομεταχείριση σε μεγάλο βαθμό χωρίς να προβάλλει φανερή αντίσταση. Κάποτε όμως επαναστατεί και καταβάλλει κατηγορηματική προσπάθεια για να απαλλαγεί από τα αποτελέσματα της κακομεταχείρισης που υπέστη. Η προσπάθειά της να επανορθώσει την κατάσταση αυτή συχνά εκδηλώνεται με τον πυρετό και με διάφορες άλλες μορφές ασθενείας.

ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ

Όταν η κατάχρηση της υγείας καταλήξει στην αρρώστια, ο άρρωστος μπορεί πολλές φορές να κάνει για τον εαυτό του εκείνο που κανένας άλλος δεν μπορεί να κάνει για λογαριασμό του. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει είναι να εξακριβωθεί η πραγματική αιτία της αρρώστιας και απ” εκεί μετά να χρησιμοποιηθεί σύνεση για την εξάλειψη της αιτίας. Αν η αρμονική λειτουργία του οργανισμού έχασε την ισορροπία της με την υπερκόπωση, την πολυφαγία, ή άλλες ανωμαλίες, μη προσπαθείτε να ρυθμίσετε τις δυσκολίες προσθέτοντας και το βάρος των δηλητηριωδών φαρμάκων.

Η κατάχρηση στο φαγητό συχνά αποτελεί την αιτία της αρρώστιας και εκείνο που χρειάζεται τότε η φύση είναι να απαλλαγεί από το περιττό βάρος που φορτίσθηκε. Το καλύτερο γιατρικό για τον άρρωστο σε πολλές περιπτώσεις ασθενείας είναι να απέχει ολότελα από ένα ή δύο γεύματα για να δοθεί η ευκαιρία στα όργανα του πεπτικού συστήματος να ξεκουραστούν. Μία ολιγοήμερη φρουτοφαγία έχει συχνά ανακουφίσει αυτούς που εργάζον-ται διανοητικά. Πολλές φορές μία βραχεία περίοδος απόλυτος νηστείας, ακολουθούμενη από απλό φαγητό σε μέτρια ποσότητα έχει αποκαταστήσει την υγεία, μέσω μιας θεραπευτικής προσπάθειαςίδιας με της φύσης. Μία λιτή δίαιτα [209] ενός ή δύο μηνών θα έφθανε για να πείσει πολλούς πάσχοντες ότι ο δρόμος της αυταπάρνησης οδηγεί στο δρόμο της υγείας.

Η ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΣΑΝ ΜΕΣΟ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

Μερικοί αρρωσταίνουν από υπερκόπωση. Για αυτούς η ανάπαυση, η απαλλαγή από τις φροντίδες και μία λιτή δίαιτα είναι μέσα απαραίτητα για την επαναφορά της υγείας. Για αυτούς που υποφέρουν από πνευματική υπερκόπωση και εξάντληση των νεύρων εξαιτίας της αδιάκοπης εργασίας και της κλειστής καθιστικής ζωής, συνίσταταιμία επίσκεψη στην εξοχή.Εκεί μπορούν να ζήσουν με απλότητα και ξενοιασιά, ερχόμενοι σε στενή επαφή με τα αντικείμενα της φύσης. Περπατώντας στα λιβάδια και στα δάση, μαζεύοντας λουλούδια, ακούοντας το κελάηδισμα των πουλιών, όλα αυτά προσφέρουν πολύ περισσότερα για την ανάρρωσή τους από οποιοδήποτε άλλο μέσο.

Στην υγεία όπως και στην αρρώστια, το καθαρό νερό αποτελεί μία από τις πλέονεκλεκτές ευλογίες του Ουρανού. Η κατάλληλη χρήση του υποβοηθηθεί την υγεία. Αυτό είναι το ποτό που ο Θεός προμήθευσε για να σβήνει τη δίψα των ανθρώπων και των ζώων. Όταν πίνεται άφθονα, συντελεί στον ανεφοδιασμό των αναγκών του οργανισμού και βοηθάει τη φύση στο να αντιδρά κατά των ασθενειών. Η εξωτερική χρήση του νερού είναι μία από τις ευκολότερες και αποτελεσματικότερες μεθόδους για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας του αίματος. Ένα δροσερό ή ψυχρό μπάνιο είναι θαυμάσιο τονωτικό. Το θερμό μπάνιο ανοίγει τους πόρους και αυτό βοηθάει στην απόρριψη των ακαθαρσιών. Το θερμό όπως και το χλιαρό μπάνιο καταπραΰνει τα νεύρα και ρυθμίζει την κυκλοφορία.

Πολλοί όμως δεν έχουν έμπρακτη πείρα των ευεργετικών αποτελεσμάτων που προκύπτουν από την κατάλληλη χρήση του νερού και το φοβούνται. Η υδροθεραπεία [210] δεν εκτιμάται όσο πρέπει, και η επιδέξια χρήση της απαιτεί εργασία που πολλοί δεν είναι πρόθυμοι να κάνουν. Κανείς όμως δεν θεωρείται δικαιολογημένος για την άγνοια ή την αδιαφορία του ως προς το θέμα αυτό. Πολλοί τρόποι υπάρχουν ώστε να χρησιμοποιηθεί το νερό για να καταπραϋνθεί ο πόνος και να αναχαιτισθεί η αρρώστια. Όλοι πρέπει να είναι σε θέση να το μεταχειρίζονται για απλές θεραπευτικές μεθόδους στο σπίτι. Οι μητέρες ιδίως θα πρέπει να ξέρουν πως να φροντίζουν την οικογένειά τους τόσο σε περίπτωση υγείας όσο και αρρώστιας.

Η κίνηση είναι ο βασικός κανόνας της ύπαρξής μας. Το κάθε όργανο του σώματος επιφορτίζεταιγια ένα ιδιαίτερο έργο, απ” την εκτέλεση του οποίου εξαρτάται η ανάπτυξη και η δύναμή του. Η κανονική κίνηση όλων των οργάνων χορηγεί δύναμη και ζωτικότητα, ενώ η ροπή προς την ακινησία οδηγεί στον εκφυλισμό και στο θάνατο. Τυλίξτε το ένα χέρι με επιδέσμους έστω και για λίγες μόνο εβδομάδες, κατόπιν λύστε το από τους επιδέσμους και θα δείτε ότι είναι πιο αδύνατο από το άλλο που χρησιμοποιούσατε με μετριασμό στο διάστημα αυτό. Η αδράνεια προξενεί τα ίδια αποτελέσματα σε ολόκληρο το μυϊκό σύστημα.

Η αδράνεια είναι μία σημαντική αιτία της αρρώστιας. Η γυμναστική επιταχύνει και ρυθμίζει την κυκλο-φορία του αίματος. Με την ακινησία το αίμα δεν κυκλοφορεί ελεύθερα και οι μεταλλαγές που είναι τόσο απαραίτητες για τη ζωή και για την υγεία δεν πραγματοποιούνται. Το δέρμα και αυτό επίσης αδρανεί. Οι ακαθαρσίες δεν αποβάλλονται όπως θα συνέβαινε αν η κυκλοφορία επιταχύνονταν με ζωηρή εκγύμναση, αν το δέρμα διατηρείτο σε υγιεινή κατάσταση και οι πνεύμονες τροφοδοτούνταν με καθαρό, φρέσκον αέρα. Αυτή η κατάσταση του οργανισμού επιβαρύνει διπλά τα αποκριτικά όργανα με αποτέλεσμα την αρρώστια. [211]

Οι ανάπηροι δεν πρέπει να ενθαρρύνονται στην ακινησία. Ότανη ακινησία είναι απόρροια κάποιου σοβαρού ατυχήματος, η απόλυτη ανάπαυση μερικές φορές κατορθώνει να αποτρέψει τον κίνδυνο της σοβαρής αρρώστιας. Στην περίπτωση όμως της χρόνιας αναπηρίας, σπάνια χρειάζεται να στερηθούν αυτοί εντελώς την κίνηση.

Αυτοί που έχουν πάθει νευρικό κλονισμό από πνευματική κόπωση θα πρέπει να απέχουν από εξαντλητικές σκέψεις. Δεν πρέπει όμως να φθάσουν στο σημείο να πιστεύουν ότι είναι επικίνδυνο να χρησιμοποιούν τις πνευματικές τους δυνάμεις. Πολλοί έχουν την τάση να βλέπουν την κατάσταση τους χειρότερη από ότι είναι στην πραγματικότητα. Αυτός ο τρόπος της σκέψης δεν διευκολύνει την ανάρρωση και δεν πρέπει να ενθαρρύνεται.

Λειτουργοί του Ευαγγελίου, εκπαιδευτικοί, σπουδαστές και άλλοι που εργάζονται διανοητικά υποφέρουν συχνά από αρρώστιες που απορρέουν από την πνευματική υπερκόπωση η οποία δεν αντισταθμίζεται με τη φυσική εξάσκηση. Εκείνο που τα άτομα αυτά χρειάζονται είναι μία πιο δραστήρια ζωή. Αυστηρά τηρούμενες οι συνήθειες της εγκράτειας, σε συνδυασμό με την κατάλληλη γυμναστική, θα διατηρούσαν πνευματικό και φυσικό σφρίγος και θα εξασφάλιζαν δύναμη αντοχής σε όλους τους διανοητικά εργαζομένους.

Αυτοί που υποφέρουν από σωματική υπερκόπωση δεν πρέπει να ενθαρρύνονται να απέχουν εντελώς από τη χειρονακτική εργασία. Η εργασία όμως προκειμένου να καταστεί πιο ωφέλιμη, πρέπει να είναι συστηματική και ευχάριστη. Η εκγύμναση στο ύπαιθρο είναι η καλύτερη. Θα πρέπει να προγραμματίζεται έτσι ώστε με τη χρήση να δυναμώνουν τα όργανα εκείνα που έχουν εξασθενήσει. Επίσης, πρέπει κανείς να δουλεύει με την καρδιά του. Η χειρονακτική εργασία δεν πρέπει ποτέ να καταντά να θεωρείται αγγαρεία. [212]

Όταν οι ανάπηροι δεν έχουν τίποτε για να απα-σχολήσουν τον καιρό και την προσοχή τους, σκέπτονται διαρκώς τον εαυτό τους και γίνονται μελαγχολικοί και ευερέθιστοι. Συχνά κλείνονται στον εαυτό τους και τα δυσάρεστα αισθήματά τους κάνουν να πιστεύουν ότι βρίσκονται σε πολύ χειρότερη μοίρα από ότι στην πραγ-ματικότητα.Νιώθουν ότι είναι εντελώς ανίκανοι να κάνουν οτιδήποτε.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η κατάλληλα προγραμματισμένη φυσική εξάσκηση θα απέβαινε αποτε-λεσματικός θεραπευτικός παράγοντας. Σε μερικές περι-πτώσεις θεωρείται απαραίτητη για την αποκατάσταση της υγείας. Η θέληση συμβαδίζει με την εργασία των χεριών. Εκείνο που οι ανάπηροι αυτοί χρειάζονται είναι να ξυπνήσει η θέλησή τους. Όταν η θέληση ναρκώνεται, η φαντασία δεν λειτουργεί κανονικά και τότε είναι αδύνατο να αντιδράσουν στην αρρώστια.

Η αδράνεια είναι η μεγαλύτερη συμφορά που πλήττει τους περισσότερους ανάπηρους. Μία ελαφριά δουλειά σε κάποιο χρήσιμο τομέα, χωρίς να κουράζει το μυαλό και το σώμα, ασκεί ευεργετική επίδραση και στα δύο. Δυναμώνει τους μείς, βελτιώνει την κυκλοφορία και παρέχει στον ανάπηρο την ικανοποίηση του να ξέρει ότι δεν είναι εντελώς άχρηστος στον πολυάσχολο αυτό κόσμο. Πιθανότατα στην αρχή να κατορθώσειελάχιστα πράγματα. Σύντομα όμως θα διαπιστώσει ότι η δύναμή του βελτιώνεται και ότι η ποσότητα της επιτελούμενης εργασίας αυξάνεται επίσης.

Η γυμναστική βοηθάει τους δυσπεπτικούς εξασφα-λίζοντας την κανονική λειτουργία των πεπτικών τους οργάνων. Η κοπιαστική μελέτη και οι απότομες γυμναστικές ασκήσεις αμέσως μετά το φαγητό εμποδίζουν την πέψη. Αλλά ένας περίπατος μετά το φαγητό, με το κεφάλι ψηλά και τους ώμους ριγμένους πίσω είναι πολύ ευεργετικός. [213]

Παρόλα όσα έχουν ειπωθεί και γραφτεί για τη σπουδαιότητα της, υπάρχουν ακόμη πολλοί που παραμελούν τη σωματική εξάσκηση. Μερικοί καταντούν παχύσαρκοι επειδή το σύστημα του οργανισμού παραφορτώνεται. Άλλοι γίνονται ισχνοί και αδύνατοι επειδή οι ζωτικές τους δυνάμεις καταναλώνονται με την απόρριψη περιττής τροφής. Το συκώτι παρακουράζεται στην προσπάθεια που καταβάλλει να απαλλάξει το αίμα από τις ακαθαρσίες και επακολουθεί η αρρώστια.

Όσοικάνουνκαθιστική ζωή πρέπει όταν ο καιρός το επιτρέπει να γυμνάζονται στο ύπαιθρο καθημερινά, χειμώνα-καλοκαίρι. Ο περίπατος είναι προτιμότερος από το ποδήλατο ή το αυτοκίνητο επειδή απασχολεί περισσότερους μείς με την εκγύμναση. Οι πνεύμονες αναγκάζονται να τεθούν σε ευεργετική κίνηση, αφού είναι αδύνατο να περπατάει κανείς με ζωηρό βήμα χωρίς να προκαλεί τη διαστολή τους.

Μία τέτοια γυμναστική είναι σε πολλές περιπτώσεις καλύτερη για την υγεία από τα γιατρικά. Συχνά οι γιατροί συνιστούν στους πελάτες τους θαλάσσια ταξίδια ή μία επίσκεψη σε κάποια μεταλλική πηγή ή σε διάφορα μέρη για αλλαγή κλίματος, ενώ τις περισσότερες φορές αν έτρωγαν με μέτρο και ακολουθούσαν ευχάριστη, υγιεινή σωματική εξάσκηση θα ξαναέβρισκαν την υγεία τους και θα οικονομούσαν καιρό και χρήματα. [214]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 18—ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η σχέση που υφίσταται ανάμεσα στο νου και στο σώμα είναι πολύ στενή. Όταν το ένα προσβάλλεται, συμπάσχει και το άλλο. Η διανοητική κατάσταση επηρεάζει την υγεία σε βαθμό ασύγκριτα μεγαλύτερο από ότι πολλοί φαντάζονται. Πολλές αρρώστιες από τις οποίες υποφέρουν οι άνθρωποι είναι το αποτέλεσμα πνευματικής κατάθλιψης. Η λύπη, η αγωνία, η δυσαρέσκεια, οι τύψεις, η ενοχή, η καχυποψία, όλα αυτά τείνουν να εξασθενήσουν τις ζωτικές δυνάμεις και να προκαλέσουν τον εκφυλισμό και το θάνατο.

Η αρρώστια κάποτε προκαλείται και συχνά επιδεινώνεται σε μεγάλο βαθμό με τη φαντασία. Πολλοί οι οποίοι είναι ισόβιοι ανάπηροι θα μπορούσαν να είναι καλά αν μόνο το πίστευαν. Πολλοί φαντάζονται ότι η παραμικρή αδιαθεσία μπορεί να προκαλέσει την αρρώστια και το κακό πραγματοποιείται ακριβώς επειδή το περιμένουν. Πολλοί πεθαίνουν από αρρώστιες των οποίων η αιτία είναι εντελώς φανταστική.

Το θάρρος, η ελπίδα, η πίστη, η συμπάθεια, η αγάπη σταθεροποιούν την υγεία και παρατείνουν τη ζωή. Ένας ικανοποιημένος νους, ένα χαρούμενο πνεύμα είναι υγεία για το σώμα και δύναμη για την ψυχή. «Η ευφραινομένη [χαρούμενη] καρδία δίδει ευεξίαν μυς ως ιατρικόν. » (Παρ. 17:22.)

Στην περίθαλψη των ασθενών το αποτέλεσμα της πνευματικής επίδρασης δεν πρέπει να παραβλέπεται. Κατάλληλα χρησιμοποιούμενη, η επίδραση αυτή προμηθεύει στον άνθρωπο ένα από τους αποτελεσματικότερους παράγοντες για την καταπολέμηση της αρρώστιας. [215]

ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΕΠΙ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Υπάρχει όμως ένα είδος πνευματικής θεραπείας που αποτελεί ένα από τους αποτελεσματικότερους αγωγούς του κακού. Μέσω της αυτοτιτλοφορούμενης αυτής επιστήμης, το ένα πνεύμα τίθεται κάτω από τον έλεγχο του άλλου με τέτοιον τρόπο που η ατομικότητα του πιο αδύνατου πνεύματος απορροφάται τελείως από το ισχυρότερο. Ένα πρόσωπο εκτελεί το θέλημα κάποιου άλλου. Με αυτό ισχυρίζονται ότι η γενική κατεύθυνση της σκέψης μπορεί να μεταβληθεί, ότι υγιεινές παρορμήσεις μπορούν να μεταδοθούν και οι ασθενείς να καταστούν τελικάικανοί να αντιδράσουν και να υπερνικήσουν την αρρώστια.

Η μέθοδος αυτής της θεραπείας έχει χρησιμοποιηθεί από άτομα που αγνοούσαν την πραγματική υφή και το σκοπό της, ενώ πίστευαν ότι ήταν ένα μέσο ωφελιμότητας για τους ασθενείς. Η επονομαζόμενη όμως αυτή επιστήμη βασίζεται πάνω σε εσφαλμένες αρχές. Είναι ξένη προς τη φύση και το πνεύμα του Χριστού. Δεν οδηγεί σ” Αυτόν που είναι η ζωή και η σωτηρία. Όποιος έλκει τα πνεύματα των ανθρώπων στον εαυτό του τα κάνει να αποχωρίζονται από την πραγματική Πηγή της δύναμής τους.

Δεν έχει σκοπό ο Θεός να υποβάλει τη σκέψη και τη θέλησή καμίας ανθρώπινης ύπαρξης στον έλεγχο κάποιας άλλης, καταντώντας παθητικό όργανο στα χέρια της. Κανείς δεν πρέπει να αφήσει την ατομικότητά του να συγχωνευθεί με την ατομικότητα ενός άλλου. Δεν πρέπει να αποβλέπει σε καμία ανθρώπινη ύπαρξη σαν πηγή θεραπείας. Πρέπει να εξαρτάται από το Θεό. Με τη χαρισμένη από το Θεό ανθρώπινη αξιοπρέπειά του πρέπει να ελέγχεται από τον ίδιο το Θεό, όχι από κάποια άλλη ανθρώπινη νοημοσύνη.

Ο Θεός επιθυμεί να φέρει τους ανθρώπους σε άμεση σχέση με τον Εαυτό Του. Γενικά στη συμπεριφορά Του με [216] τους ανθρώπους αναγνωρίζει την αρχή της προσωπικής υπευθυνότητας. Προσπαθεί να τους εμπνεύσει με ένα αίσθημα προσωπικής εξάρτησης και να τους τονίσει την ανάγκη της προσωπικής καθοδήγησης. Επιθυμεί να συνταυτίσει το ανθρώπινο με το θεϊκό στοιχείο ώστε οι άνθρωποι να μεταβληθούν σύμφωνα με τη θεϊκή ομοιότητα. Ο Σατανάς δρα για να ματαιώσει το σκοπό αυτό. Επιδιώκει να ενθαρρύνει την εξάρτηση από τον άνθρωπο. Όταν ο νους στρέφεται μακριά από το Θεό, ο Σατανάς μπορεί να τον εξουσιάσει. Μπορεί να ελέγχει την ανθρώπινη φύση.

Η θεωρία του ελέγχου ενός πνεύματος από ένα άλλο προέρχεται από το Σατανά για να παρουσιάσει τον εαυτό του ως πρωτεργάτη και για να θέσει την ανθρώπινη φιλοσοφία στη θέση της θεϊκής φιλοσοφίας. Από όλες τις πλάνες που γίνονται αποδεκτές από τον τιτλοφορούμενο χριστιανικό κόσμο, καμία δεν αποτελεί πιο επικίνδυνη πλάνη, καμία δεν μπορεί να χωρίσει με βεβαιότερο τρόπο τον άνθρωπο από το Θεό. Μπορεί να φαίνεται αθώα, όταν όμως εφαρμόζεται σε ασθενείς τείνει να επιφέρει την καταστροφή τους και όχι την αποκατάστασή τους. Ανοίγει την πόρτα για να μπει ο Σατανάς και να κατακτήσει τόσο το πνεύμα που παραδίδεται στον έλεγχο του άλλου, όσο και το πνεύμα που ασκεί τον έλεγχό του.

Τρομακτική είναι η δύναμη που χορηγείται σε κακεντρεχείς άνδρες και γυναίκες. Τι προνόμια προσφέρει σ” αυτούς που ζουν εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες και τις τρέλες των άλλων! Πόσοι από όσουςασκούν έλεγχο πάνω σε εξασθενημένο ή αρρωστημένο νου, βρίσκουν τον τρόπο να ικανοποιούν τις σαρκικές επιθυμίες ή τη φιλοχρηματία!

Έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε από το να υποβληθούμε στον έλεγχο της ανθρώπινης φύσης από την ανθρώπινη φύση. Ο θεράπων γιατρός οφείλει να διδάξει τους ανθρώπους να στραφούν από τον ανθρώπινο στο θεϊκό παράγοντα. Αντί να καθοδηγεί τους [217] ασθενείς να εξαρτώνται από ανθρώπινες υπάρξεις για τη θεραπεία της ψυχής και του σώματος, θα πρέπει να τους οδηγήσει σ” Εκείνον ο οποίος σώζει εντελώς όσουςπροσέρχονται σε Αυτόν. Εκείνος που δημιούργησε το ανθρώπινο μυαλό γνωρίζει τις ανάγκες του. Ο Θεός είναι ο μόνος που μπορεί να το θεραπεύσει. Όσοι έχουν αρρωστημένο μυαλό και σώμα πρέπει να προσβλέψουν στο Χριστό, τον Επανορθωτή. «Διότι Εγώ ζω, » λέγει, «και σεις θέλετε ζη. » (Ιωάν. 14:19.) Αυτή τη ζωή πρέπει να παρουσιάσουμε στους ασθενείς, λέγοντάς τους ότι αν πιστεύουν στο Χριστό σαν Επανορθωτή τους, αν συνεργάζονται με Αυτόν, υπακούοντας στους κανόνες της υγιεινής ζωήςκαι αγωνίζονται να αποκτήσουν την «αγιωσύνη εν φόβω Θεού, » τότε Αυτός θα τους μεταδώσει από τη δική Του ζωή. Όταν μ” αυτό τον τρόπο τους παρουσιάζομε το Χριστό, τους μεταδίδομε μία δύναμη μεγάλης αξίας. Επειδή αυτή προέρχεται από ψηλά. Αυτή είναι η πραγματική επιστήμη της θεραπείας ψυχής και σώματος.

ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ

Μεγάλη σύνεση απαιτείται για την αντιμετώπιση των πνευματικών ασθενειών. Μία πληγωμένη, πονεμένη καρδιά, ένα αποθαρρημένο πνεύμα χρειάζεται ιδιαίτερα διακριτική θεραπεία. Πολλές φορές κάποιο σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα τρώει σαν το σαράκι την καρδιά και εξασθενεί τις φυσικές δυνάμεις. Άλλοτε πάλι είναι οι τύψεις για την αμαρτία που υποσκάπτουν τον οργανισμό και καταστρέφουν τη διανοητική ισορροπία. Μόνο με βαθειά κατανόηση αυτή η κατηγορία των ασθενών μπορεί να ευεργετηθεί. Ο γιατρός πρέπει πρώτα να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και κατόπιν να τους παραπέμψει στο Μεγάλο Θεραπευτή. Αν η πίστη τους μπορέσει να καθοδηγηθεί στον Πραγματικό Γιατρό και αν αποκτήσουν την πεποίθηση ότι η περίπτωσή τους βρίσκεται στα χέρια Του, [218] αυτό μπορεί να επιφέρει την ειρήνη του πνεύματος και πολλές φορές αποδίδει και την υγεία του σώματος.

Η ένδειξη κατανόησης και διακριτικότητας συχνά προξενεί μεγαλύτερο όφελος στον ασθενή από ότι η πιο εξεζητημένη θεραπεία που γίνεται με ένα ψυχρό, αδιάφορο τρόπο. Όταν ο γιατρός πλησιάζει στο κρεβάτι του αρρώστου με αδιάφορο, απερίσκεπτο ύφος, όταν κοιτάζει με απάθεια τον ασθενή δίνοντας με τις πράξεις του ή με λόγια του την εντύπωση ότι αυτή η περίπτωσή του δεν απαιτεί καμία ιδιαίτερη προσοχή και τον αφήνει μετά κλεισμένο στις σκέψεις του, έχει ήδη προξενήσει στον ασθενήαναμφισβήτητη ζημιά. Η αμφιβολία και η αποθάρρυνση που προκάλεσε η αδιαφορία του πολλές φορές εξουδετερώνουν το καλό αποτέλεσμα των γιατρικών που ορίζει.

Ο ασθενής λαχταράει να ακούσει μερικά συμπαθητικά, παρήγορα λόγια. Αν οι γιατροί έβαζαν τον εαυτό τους στη θέση εκείνου του οποίου το πνεύμα είναι εξασθενημένο και το ηθικό πεσμένο από τα βάσανα θα ήταν καλύτερα κατηρτισμένοι να καταλάβουν τα αισθήματά του. Όταν η αγάπη και η συμπόνια που ο Χριστός εκδήλωνε για τους αρρώστους συνδυάζεται με τις γνώσεις του γιατρού, τότε και μόνο η παρουσία του γίνεται ευλογία.

Η ειλικρίνεια που δείχνεται στον άρρωστο τον εμπνέει με εμπιστοσύνη και αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα προς την ανάρρωση. Υπάρχουν γιατροί που κρίνουν σωστό να αποκρύπτουν από τον ασθενή τη φύση και την αιτία της αρρώστιας του. Πολλοί από φόβο μήπως προκαλέσουν ταραχή και αποθάρρυνση στον άρρωστο αν του φανερώσουν την αλήθεια, τον κάνουν να τρέφει τη ψευδαίσθηση ότι θα γίνει καλά και φθάνουν μέχρι να αφήνουν τον ασθενή να κατεβεί στον τάφο χωρίς να τον έχουν προειδοποιήσει για τον κίνδυνο. Η στάση αυτή δεν είναι σωστή. Μπορεί να μην είναι πάντοτε φρόνιμο να εξηγήσει ο γιατρός στον ασθενή ακριβώς πόσο επικίνδυνη είναι η κατάστασή του. Αυτό θα μπορούσε να τον ανα [219] στατώσει και να επιβραδύνει ή ακόμη και να ματαιώσει τελείως την καλυτέρευση της υγείας του. Ούτε μπορεί ολόκληρη η αλήθεια να λεχθεί σ” εκείνους των οποίων τα βάσανα είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος υποθετικά. Πολλά τέτοια άτομα είναι παράλογα και δεν έχουν μάθει να υποβάλλονται στον αυτοέλεγχο. Παθαίνουν ψευδαισθήσεις και με τη φαντασία τους πιστεύουν διάφορα πράγματα για τον εαυτό τους και για τους άλλους τα οποία δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Γι” αυτούς όμως τα πράγματα αυτά είναι αληθινά και αυτοί που τους φροντίζουν πρέπει να τους δείχνουν διαρκώς καλοσύνη και ακατάβλητη υπομονή και διακριτικότητα. Αν σ” αυτούς τους ασθενείς λέγονταν η πραγματική αλήθεια για τον εαυτό τους, άλλοι θα πληγώνονταν και άλλοι θα αποθαρρύνονταν. Ο Χριστός είπε στους μαθητές Του: «Έτι πολλά έχω να είπω προς εσάς, δεν δύνασθε όμως τώρα να βαστάζητε αυτά. » (Ιωάν. 16:12.) Ενδέχεταιωστόσο να μη ενδείκνυται να ειπωθεί ολόκληρη η αλήθεια σε όλες τις περιπτώσεις, σε καμία όμως απολύτως περίπτωση δεν επιτρέπεται ούτε δικαιολογείται η εξαπάτηση. Ποτέ δεν πρέπει οι γιατροί ή οι νοσοκόμοι να καταφύγουν στην παραποίηση της αλήθειας. Όποιος κάνει αυτό βάζει τον εαυτό του σε μία τέτοια θέση όπου ο Θεός δεν μπορεί να συνεργασθεί μαζί του και τηνκαταστροφή της εμπιστοσύνης των ασθενών, αποκλείει ένα από τα αποτελεσματικότερα ανθρώπινα μέσα για την ανάρρωσή τους.

Η δύναμη της θέλησης δεν εκτιμάται όπως πρέπει. Αν διατηρείται η θέληση πάντοτε ακμαία και αν καθοδηγείται ορθά, θα μεταδώσει ζωτικότητα σε ολόκληρη την ύπαρξη του ανθρώπου και θα αποβεί ένας υπέροχος συντελεστής για τη διατήρηση της υγείας. Ασκούμενη σωστά, μπορεί να ελέγχει τη φαντασία και να καταστεί ένα δυναμικό μέσο αντοχής για την καταστολή της πνευματικής και της σωματικής αρρώστιας. Εξασκώντας τη θέληση και ορθά ανταποκρινόμενοι στις απαιτήσεις της [220] ζωής, οι ασθενείς μπορούν να συμβάλουν κατά πολύ στις προσπάθειες του γιατρού για την αποκατάσταση της υγείας τους. Χιλιάδες άνθρωποι θα μπορούσαν να επανακτήσουν την υγεία τους φθάνει να το ήθελαν. Ο Θεός δεν τους θέλει να είναι άρρωστοι αλλά επιθυμεί να είναι καλά και ευτυχισμένοι. Γι” αυτό πρέπει να το βάλουν στο νου τους ότι θα γίνουν καλά. Πολλές φορές ανάπηροι μπορούν να καταπολεμήσουν την αρρώστια και μόνο με το να αρνούνται να υποχωρήσουν μπροστά στην αναπηρία και να μείνουν ακίνητοι στην υπόλοιπη ζωή τους. Ενώ καταβάλλουν προσπάθειες για να ανταπεξέλθουν στον πόνο και στα βάσανα, ας ασχολούνται ταυτόχρονα με κάποια χρήσιμη εργασία που να ανταποκρίνεται στη δύναμή τους. Με μία τέτοια ενασχόληση και με άφθονη χρήση καθαρού αέρα και ηλιακού φωτός, πολλοί καχεκτικοί ανάπηροι θα μπορέσουν να ξαναβρούν την υγεία και τη δύναμη.

ΒΙΒΛΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

Για όσους θέλουν να επανακτήσουν ή να διατηρή-σουν την υγεία τους τα ακόλουθα λόγια της Γραφής περιέχουν ένα μάθημα: «Μη μεθύσκεσθε με οίνον, εις τον οποίον είναι ασωτία, αλλά πληρούσθε δια του Πνεύματος. » (Εφ. 5:18.) Η πραγματική θεραπεία και η αναζωογόνηση του σώματος και της ψυχής δεν επιτυγχάνεται με τη διέγερση ή με τη λησμονιά που επιφέρουν τα αφύσικα και ανθυγιεινά τονωτικά, ούτε με την ικανοποίηση των κατωτέρων ορέξεων και παθών.

Πολλοί από τους ασθενείς δεν πιστεύουν ούτε στο Θεό ούτε καμία ελπίδα έχουν. Υποφέρουν από ανικανοποίη-τους πόθους, ατίθασα πάθη και από την επίκριση της ίδιας τους της συνείδησης. Χάνουν αυτή την προσωρινή ζωή και ούτε έχουν βλέψεις για τη μέλλουσα. Εκείνοι που ασχολούνται με την περιποίησή τους, ας μη νομίσουν ότι ωφελούν τους ασθενείς αυτούς με το να τους επιτρέπουν [221] ανόητες και επιβλαβείς απολαύσεις. Αυτές ακριβώς τους κατάντησαν εκεί όπου έφθασαν. Η ψυχή που τις ορέγεται θα εξακολουθεί να τις ορέγεται όσο επιζητεί να βρίσκει ικανοποίηση σ” αυτές. Αυτοί που πίνουν από την πηγή της φίλαυτης απόλαυσης έχουν αποπλανηθεί. Συγχέουν την επιθυμία με το σθένος και όταν η έξαψη περάσει, μένουν ανικανοποίητοι και καταλαμβάνονται από μελαγχολία.

Η ενοικούσα ειρήνη, η πραγματική ανάπαυση του πνεύματος έχουν μία και μοναδική Πηγή. Αυτό εννοεί ο Χριστός όταν λέγει: «Έλθετε προς Με πάντες οι κοπιώντως και πεφορτισμένοι, και Εγώ θέλω σας αναπαύσει.» (Ματθ. 11:28.) «Ειρήνην αφίνω εις εσάς, ειρήνην την Εμήν δίδω εις εσάςουχί καθώς ο κόσμος δίδει σας δίδω Εγώ.» (Ιωάν. 14:27.) Η ειρήνη αυτή δεν είναι κάτι που χορηγείται ανεξάρτητα από Αυτόν. Συνυπάρχει μέσα στο Χριστό και μόνο όταν δεχόμαστε Εκείνον μπορούμε να την αποκτήσομε.

Ο Χριστός είναι η πηγή της ζωής. Εκείνο που πολλοί χρειάζονται είναι να αποκτήσουν μία πληρέστερη κατανόησή Του. Πρέπει να διδαχθούν με υπομονή και καλοσύνη αλλά και με ειλικρίνεια πως μπορεί ολόκληρη η ύπαρξη να παραδοθεί απροκάλυπτα στους θεραπευτικούς παράγοντες του Ουρανού. Όταν οι ηλιαχτίδες της αγάπης του Θεού φωτίζουν τους σκοτεινούς θαλάμους της ψυχής, η αδιάκοπη ανησυχία και η δυσαρέσκεια θα σταματήσουν. Η χαρά και η ικανοποίηση θα προσδώσουν διαύγεια στο μυαλό και υγεία και ζωτικότητα στο σώμα.

Ζούμε μέσα σ” ένα βασανισμένο κόσμο. Δυσκολίες, δοκιμασίες και θλίψεις μας περιμένουν καθ ’, όλη την οδοιπορία μας προς την επουράνια κατοικία μας. Υπάρχουν όμως πολλοί που διπλασιάζουν τα βάρη της ζωής με το να προβλέπουν διαρκώς στενοχώριες. Όταν συναντούν αντιξοότητες και απογοητεύσεις νομίζουν ότι τα πάντα θα καταρρεύσουν, ότι δεν υπάρχει χειρότερη μοίρα από τη δική τους, και ότι οπωσδήποτε μια μέρα θα καταντήσουν [222] δυστυχείς. Έτσι γίνονται αξιοθρήνητοι οι ίδιοι και πλακώνουν με τη σκιά της απαισιοδοξίας τους όλους τους άλλους γύρω τους. Βαριούνται και τη ζωή τους ακόμη. Αυτά όμως δεν πρέπει να γίνονται. Απαιτείται επίμονη από μέρους τους προσπάθεια για να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο σκέπτονται. Η αλλαγή όμως αυτή μπορεί να γίνει. Η ευτυχία τους, τόσο στην πρόσκαιρη αυτή ζωή όσο και στη μέλλουσα, εξαρτάται από τη συγκέντρωση της σκέψης τους γύρω από χαρούμενα θέματα. Ας αποσπάσουν το βλέμμα μακριά από τη σκοτεινή αυτή εικόνα που είναι το αποκύημα της φαντασίας τους και ας το προσηλώσουν στα αγαθά τα οποία ο Θεός σκορπά στο διάβα τους στα αόρατα και αιώνια αγαθά.

Για την κάθε δοκιμασία ο Θεός χορηγεί βοήθεια. Όταν οι Ισραηλίτες οδοιπορώντας στην ερημιά έφθασαν στα πικρά νερά της Μαρά, ο Μωυσής βόησε τότε τον Κύριο. Ο Κύριος δεν προμήθευσε κανένα καινούργιο μέσο θεραπείας. Επέστησε την προσοχή σε κάτι το ευπρόσιτο. Ένας θάμνος, δημιούργημα δικό Του, έπρεπε να ριχθεί στην πηγή για να καθαρίσει και να γλυκάνει το νερό. Όταν έγινε αυτό ο λαός ήπιε το νερό και δροσίσθηκε. Σε κάθε δοκιμασία, αν Τον αναζητήσουμε, ο Χριστός θα μας δώσει βοήθεια. Τα μάτια μας θα ανοίξουν για να διακρίνουμε τις υποσχέσεις της θεραπείας όπως βρίσκονται καταχωρημένες στο λόγο Του. Το Άγιο Πνεύμα θα μας διδάξει πως να ιδιοποιούμαστε κάθε ευλογία ώστε να επενεργεί σαν αντίδοτο στη λύπη. Για κάθε πικρό καθίζημα που φθάνει στα χείλη μας θα βρούμε ένα κλαρί θεραπείας.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στο μέλλον με τα δύσκολα προβλήματά του να κάνει τις καρδιές μας να λιγοψυχούν, τα γόνατά μας να τρέμουν, τα χέρια μας να αδρανούν. «Ας πιασθή από της δυνάμεώς Μου,» λέγει ο Παντοδύναμος, «δια να κάμη ειρήνην μετ” Εμού• και θέλει κάμει μετ” Εμού ειρήνην.» (Ησ. 27:5.) Εκείνοι που παραχω-ρούν [223] τη ζωή τους στην καθοδήγησή Του και στην υπηρεσία Του δεν θα βρεθούν ποτέ σε μια θέση για την οποία να μη έχει κάνει πρόβλεψη. Οποιαδήποτε είναι η κατάστασή μας, εάν είμαστε εκτελεστές του λόγου Του, έχουμε έναν Οδηγό για να μας υποδείξει το δρόμο μας. Οποιαδήποτε η αμηχανία μας, έχουμε έναν ασφαλή Σύμβουλο. Οποιαδήποτε η λύπη μας, το πένθος μας, η μοναξιά μας, έχουμε ένα συμπονετικό Φίλο.

Αν τύχει και παραδρομήσουμε από άγνοια, ο Σωτήρας δεν μας εγκαταλείπει. Δεν πρέπει ποτέ να νοιώθουμε ότι είμαστε μόνοι. Οι άγγελοι είναι σύντροφοί μας. Ο Παράκλητος τον οποίο ο Χριστός υποσχέθηκε να στείλει στο όνομά Του παραμένει μαζί μας. Στο δρόμο που οδηγεί στην Πόλη του Θεού δεν υπάρχουν δυσκολίες να μη μπορούν να υπερνικηθούναπόεκείνους που εμπιστεύονται Αυτόν. Δεν υπάρχουν κίνδυνοι που να μη μπορούν να αποφύγουν. Δεν υπάρχει καμία θλίψη, καμία αδικία, καμία ανθρώπινη αδυναμία για τη θεραπεία της οποίας ο Θεός να μην έχει προβλέψει.

Κανείς δεν πρέπει να πέφτει στην απογοήτευση και στην απόγνωση. Ο Σατανάς ενδέχεται να σε πλησιάσει με το σκληρό υπαινιγμό: « Η κατάστασή σου είναι απελπιστική. Δεν υπάρχει για σένα γιατρειά. » Και όμως υπάρχει για σένα ελπίδα στο Χριστό. Ο Θεός δεν μας ζητάει να νικήσουμε με τη δική μας δύναμη. Μας ζητάει να έρθουμε πλησιέστερα σ” Αυτόν. Κάτω από οποιεσδήποτε δυσκολίες αγωνιζόμαστε, οι οποίες καταβάλλουν την ψυχή και το σώμα, Εκείνος περιμένει να μας απελευθερώσει.

Εκείνος που περιέβαλλε την ανθρωπότητα, ξέρει πως να συμπονεί τα βάσανα της ανθρωπότητας. Ο Χριστός όχι μόνο γνωρίζει την κάθε ψυχή και τις ιδιαίτερες ανάγκες της ψυχής αυτής, αλλά γνωρίζει επίσης και όλες τις περιστάσεις που ερεθίζουν και σκοτίζουν το πνεύμα. Τείνει το χέρι με σπλαχνική τρυφερότητα σε κάθε τέκνο Του που υποφέρει. Παραπάνω λυπάται και συμπαθεί αυτούς που υποφέρουν περισσότερο. Συγκινείται όταν [224] διαισθάνεται τις αδυναμίες μας και θέλει να εναποθέτουμε τις αμηχανίες και τις ενοχλήσεις μας στα πόδια Του και να τις αφήσουμε εκεί.

Δεν είναι φρόνιμο να συγκεντρωνόμαστε στον εαυτό μας και να λεπτολογούμε πάνω στα αισθήματά μας. Αν κάνουμε έτσι, ο εχθρός θα παρουσιάσει δυσκολίες και πειρασμούς που αδυνατούν την πίστη και νεκρώνουν το θάρρος. Με το να συγκεντρωνόμαστε τόσο πολύ στα συναισθήματά μας και να υποχωρούμε μπροστά σε αυτά, υποθάλπουμε την αμφιβολία και περιπλεκόμαστε σε αμηχανίες. Πρέπει να βλέπουμε μακριά από τον εαυτό μας στον Ιησού Χριστό.

Όταν πειρασμοί σας επιτίθενται, όταν φροντίδες, αμηχανίες και απαισιοδοξία φαίνονται να περικυκλώνουν την ψυχή σας, στραφείτε προς το μέρος εκείνο όπου είχατε τελευταία φορά δει το φως. Επαναπαύεσθε στην αγάπη του Χριστού και στην προστατευτική φροντίδα Του. Όταν η αμαρτία αγωνίζεται να υπερισχύσει στην καρδιά, όταν οι τύψεις πιέζουν την ψυχή και βαραίνουν τη συνείδηση, όταν η απιστία σκοτίζει το νου, μη ξεχνάτε ότι η χάρη του Χριστού αρκεί για να καθυποτάξει την αμαρτία και να διαλύσει το σκότος. Ερχόμενοι σε επικοινωνία με το Σωτήρα, εισερχόμαστε στον τομέα της ειρήνης.

ΟΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ

«Ο Κύριος λυτρώνει την ψυχήν των δούλων Αυτού,
Και δεν θέλουσιν απολεσθεί πάντες οι ελπίζοντες επ” Αυτόν.»

(Ψαλμ. 34:22.)

«Εν τω φόβω του Κυρίου είναι ελπίς ισχυρά
Και εις τα τέκνα Αυτού θέλει υπάρχει καταφύγιον.»

(Παρ. 14:26.) [225]

«Η Σιών είπεν, ο Κύριος με εγκατέλειπε και
Ο Κύριός μου με ελησμόνησε.
Δύναται γυνή να λησμονήση το θηλάζον βρέφος
αυτής
Ώστε να μη ελεήση το τέκνον της κοιλίας αυτής;
Αλλά και αν αύται λησμονήσωσιν,
Εγώ όμως δεν θέλω σε λησμονήσει.
Ιδού, επί των παλαμών Μου σε εζωγράφισα.»

(Ησ. 49:14-16.)

« Μη φοβού διότι Εγώ είμαι μετά σου
Μη τρόμαζε διότι Εγώ είμαι ο Θεός σου
Σε ενίσχυσαμάλιστα σε εβοήθησα-
Μάλιστα σε υπερασπίσθην δια της δεξιάς της
δικαιοσύνης Μου.»

(Ησ. 41:10.)

«Ακούσατέ Μου . . . [σεις] τους οποίους εσήκωσα
από κοιλίας,
Τους οποίους εβάστασα από μήτρας
Και έως του γήρατος σας Εγώ αυτός είμαι
Και έως των λευκών τριχών Εγώ θέλω σας βαστά
σει
Εγώ σας έκαμα και Εγώ θέλω σας σηκώσει
Ναι, Εγώ θέλω σας βαστάσει και σώσει.»

(Ησ. 46:3-4.)

Τίποτε δεν συντελεί περισσότερο στην καλυτέρευση της υγείας από το πνεύμα της ευγνωμοσύνης και της δοξολογίας. Αποτελεί επιτακτικό καθήκον μας να αποφεύγουμε τη μελαγχολία, τις δυσάρεστες σκέψεις και τα δυσάρεστα αισθήματα. Αυτό είναι εξίσου σημαντικό καθήκον όσο και το να προσευχόμαστε. Αν ο προορισμός μας είναι ο ουρανός, πως μπορούμε να βαδίζομε σαν μία πένθιμη συνοδεία, όλο βογγητά και παράπονα σε ολόκληρο το δρόμο προς το σπίτι του Πατέρα μας; [226]

Αυτοί που θεωρούνται Χριστιανοί και διαρκώς παραπονούνται και νομίζουν ότι η χαρά και η ευτυχία είναι αμαρτία, δεν έχουν πραγματική θρησκεία. Αυτοί που νοιώθουν θλιβερή ευχαρίστηση σε κάθε τι το μελαγχολικό στη φύση, που προτιμούν να παρατηρούν τα νεκρωμένα φύλλα αντί να μαζεύουν τα ωραία ζωντανά λουλούδια, που δεν βλέπουν ομορφιά στα πανύψηλα, επιβλητικά βουνά και στις καταπράσινες βελούδινες κοιλάδες, που κλείνουν τις αισθήσεις τους στη χαρούμενη φωνή που ηχεί μέσα από τη φύση σαν γλυκιά μουσική στο προσεκτικό αυτί, αυτοί δεν είναι πραγματικοί Χριστιανοί. Συγκεντρώνουν γύρω τους το ζόφος και το σκότος, ενώ θα μπορούσαν να απολαμβάνουν τη λαμπρότητα του Ηλίου της Δικαιοσύνης, που υψώνεται στις καρδιές τους με τις θεραπευτικές Του ακτίνες.

Πολλές φορές ο νους σας μπορεί να είναι σκοτι-σμένος από τον πόνο. Στην περίπτωση αυτή προσπαθήστε να μη σκέπτεστε. Το ξέρετε ότι ο Χριστός σας αγαπά. Αυτός καταλαβαίνει τις αδυναμίες σας. Μπορείτε να εκτελείτε το θέλημά Του απλώς με το να επαναπαύεσθε στα χέρια Του.

Σύμφωνα με το νόμο της φύσης οι σκέψεις και τα αισθήματά μας ενισχύονται όταν εκφράζονται με λόγια. Αφού λοιπόν τα λόγια εκφράζουν τις σκέψεις, αληθεύει επίσης και ότι οι σκέψεις ακολουθούν τα λόγια. Αν εξωτερικεύαμε περισσότερο την πίστη μας, αν χαιρόμασταν περισσότερο με τις ευλογίες που ξέρουμε ότι κατέχουμεόπως τη μεγάλη ευσπλαχνία και αγάπη του Θεούθα είχαμε περισσότερη πίστη και μεγαλύτερη χαρά. Καμία γλώσσα δεν μπορεί να εκφράσει, κανένας περιορισμένος νους δεν μπορεί να συλλάβει την ευλογία που προέρχεται από την εκτίμηση της καλοσύνης και της αγάπης του Θεού. Ακόμη και σ” αυτή τη γη μπορούμε να νοιώθουμε χαρά σαν πηγή που παραμένει αστείρευτη επειδή [227] τροφοδοτείται από ρυάκια προερχόμενα από το θρόνο του Θεού.

Ας συνηθίσουμε λοιπόν τις καρδιές μας και τα χείλη μας να προφέρουν δοξολογίες στο Θεό για την ασύγκριτη αγάπη Του. Ας συνηθίσομε τις ψυχές μας να έχουν ελπίδα και να εμμένουν στο φως που απαυγάζει από το σταυρό του Γολγοθά. Δεν πρέπει ποτέ να λησμονούμε ότι είμαστε παιδιά του ουράνιου Βασιλιά, γιοί και θυγατέρες του Κυρίου των δυνάμεων. Έχουμε το προνόμιο να απολαμβάνομε μια γαλήνια ανάπαυση στα χέρια του Θεού.

«Η ειρήνη του Θεού ας βασιλεύη εν ταις καρδίαις υμών . .. και γίνεσθε ευγνώμονες. » (Κολ. 3:15.) Λησμονώντας τις δυσκολίες και τις στενοχώριες μας, ας δοξάζομε το Θεό για την ευκαιρία που έχουμε να ζούμε για τη δόξα του ονόματος Του. Ας αφήσουμε τις νέες ευλογίες της κάθε καινούργιας ημέρας να ξυπνούν τη δοξολογία στις καρδιές μας για τα δείγματα της αγαθής φροντίδας Του. Ανοίγοντας τα μάτια το πρωί, ευχαριστείτε το Θεό που σας φύλαξε τη νύχτα. Ευχαριστείτε Τον για την ειρήνη Του μέσα την καρδιά σας. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ ας ανεβαίνει η ευγνωμοσύνη σας στον ουρανό σαν μιαγλυκιά ευωδιά.

Όταν κάποιος σας ρωτάει πως αισθάνεστε, μη προσπαθείτε να βρείτε κάτι το θλιβερό να πείτε για να κερδίσετε τη συμπάθεια. Μη μιλάτε για την έλλειψη της πίστης, ή για τις λύπες και τα βάσανά σας. Ο Σατανάς ευχαριστείται όταν ακούει τέτοια λόγια. Όταν μιλάτε για θλιβερά θέματα, τον δοξάζετε. Δεν πρέπει να μένουμε για πολύ καιρόστο δυναμικό έδαφος του Σατανά ώστε να μας παρασύρει. Συχνά παραδινόμαστε στα χέρια του με το να μιλούμε για τη δύναμή του. Ας μιλούμε μάλλον για τη μεγάλη αγάπη του Θεού για να συσχετίσουμε όλα μας τα ενδιαφέροντα με το δικό Του. Μιλάτε για την ασύγκριτη δύναμη του Χριστού και για τη δόξα Του. Ολόκληρος ο ουρανός ενδιαφέρεται για τη σωτηρία μας. Οι άγγελοι του [228]

Θεού, χιλιάδες χιλιάδων και μυριάδες μυριάδων, εξυπηρε-τούν αυτούς που θα κληρονομήσουν τη σωτηρία. Μας φυλάνε από το κακό και απωθούν τις δυνάμεις του σκότους που επιβουλεύονται την καταστροφή μας. Δεν έχουμε λοιπόν λόγους να είμαστε ευγνώμονες κάθε στιγμή, ευγνώμονες και όταν ακόμη παρουσιάζονται δυσκολίες στο δρόμο μας;

ΨΑΛΛΕΤΕ ΔΟΞΟΛΟΓΙΕΣ

Ας εκφράζεται η δοξολογία και η ευγνωμοσύνη μας με υμνωδίες. Όταν πειραζόμαστε, αντί να μιλούμε για τα αισθήματα που μας κατέχουν, ας υψώνομε με πίστη ένα ευχαριστήριο ύμνο στο Θεό.

Λατρεία, τιμή στον Πλάστη Θεό,
Σαν Πατέρας λυπάται τον κόσμο αυτό.

Επωδός
Ο Θεός είναι οικτίρμων, αλληλούια, αμήν!
Ο Θεός ειν” ελεήμων, χαρά στην γην.

Λατρεία, τιμή σε Σένα Πνεύμα Σεπτό
Οδηγείς τους ανθρώπους στο Φως το Χριστό.

Θεέ, φώτισε τους τυφλούς οφθαλμούς
Και οδήγει μας πάντοτε στους ουρανούς.

Αφύπνισε δε τους θνητούς δυστυχείς
Για να λυτρωθούν της μελλούσης οργής.

Η υμνωδία είναι το όπλο που μπορούμε πάντοτε να χρησιμοποιούμε κατά της αποθάρρυνσης. Ενώ μ” αυτό τον τρόπο ανοίγουμε την καρδιά στο φως της παρουσίας του Σωτήρα, θα αποκτήσουμε την υγεία, επίσης και την ευλογία Του. [229]

«Δοξολογείτε τον Κύριον, διότι είναι αγαθός,
Διότι το έλεος Αυτού μένει εις τον αιώνα.
Ας λέγωσιν ούτως οι λελυτρωμένοι του Κυρίου,
Τους οποίους ελύτρωσεν εκ χειρός του εχθρού. »

«Ψάλλετε εις Αυτόν ψαλμωδείτε εις Αυτόν
Λαλείτε περί πάντων των θαυμασίων Αυτού.
Καυχάσθε εις το Άγιον Αυτού όνομα
Ας ευφραίνεται η καρδία των εκζητούντων τον
Κύριον. »

«Διότι εχόρτασε ψυχήν διψώσαν
Και ψυχήν πεινώσαν ενέπλησεν από αγαθών.
Τους καθημένους εν σκότει και σκιά θανάτου
Τους δεδεμένους εν θλίψει και εν σιδήρω. . . .
Εβόησαν προς τον Κύριον εν τη θλίψει αυτών,
Και έσωσεν αυτούς από των αναγκών αυτών
Εξήγαγεν αυτούς εκ του σκότους και εκ της σκιάς
του θανάτου.
Και τα δεσμά αυτών συνέτριψεν.
Ας υμνολογώσιν εις το Κύριον τα ελέη Αυτού.
Και τα θαυμάσια Αυτού τα προς τους υιούς των
ανθρώπων.»

«Διατί είσαι περίλυπος, ψυχή μου;
Και διατί ταράττεσαι εντός μου;
Έλπισον επί τον Θεόν επειδή έτι θέλω υμνεί
Αυτόν
Αυτός είναι η σωτηρία του προσώπου μου και ο
Θεός μου.»

(Ψαλμ. 107:1-2, 105:2-3, 107:9-15, 42:11.)

«Κατά πάντα ευχαριστείτεδιότι τούτο είναι το θέλημα του Θεού προς εσάς εν Χριστώ Ιησού.» (Α” Θεσ. 5:18.) Η εντολή αυτή αποτελεί διαβεβαίωση ότι ακόμη και τα πράγματα που φαίνονται να βαίνουν εναντίον μας, θα [230] εξελιχθούν για το καλό μας. Διαφορετικά ο Θεός δεν θα μας ζητούσε να είμαστε ευγνώμονες για πράγματα που θα μπορούσαν να μας βλάψουν.

«Ο Κύριος είναι φως μου και σωτηρία μου
τίνα θέλω φοβηθή;
Ο Κύριος είναι η δύναμις της ζωής μου
από τίνος θέλω δειλιάσει;»

«Εν ημέρα συμφοράς θέλει με κρύψει
εν τη σκηνή Αυτού
Θέλει με υψώσει επί βράχον . . .
Και θέλω θυσιάσει εν τη σκηνή Αυτού θυσίας
αλαλαγμού-
Θέλω υμνεί και θέλω ψαλμωδεί εις τον Κύριον.»

«Περιέμεινα εν υπομονή τον Κύριον,
Και έκλινε προς εμέ και ήκουσε της κραυγής μου
Και με ανεβίβασεν εκ λάκκου ταλαιπωρίας και εκ
Βορβορώδους πηλού,
Και έστησεν επί πέτραν τους πόδας μου,
εστερέωσε τα βήματά μου
Και έβαλεν εν τω στόματί μου άσμα νέον,
ύμνον εις τον Θεόν ημών.»

«Ο Κύριος είναι δύναμίς μου και ασπίς μου
Επ” αυτόν ήλπισεν η καρδία μου,
και εβοηθήθην
Δια τούτο ηγαλλίασεν η καρδία μου,
Και με τας ωδάς μου θέλω υμνεί Αυτόν.»

(Ψαλμ. 27:1,5-6, 40:1-3, 28:7.)

Ένα από τα σοβαρότερα εμπόδια στην ανάρρωση των ασθενών είναι ότι συγκεντρώνουν όλη τους την προσοχή διαρκώς στον εαυτό τους. Πολλοί ανάπηροι αισθάνονται ότι όλοι τους χρωστούν συμπάθεια και βοήθεια, ενώ εκείνο που πραγματικά τους [231] χρειάζεται είναι να στραφούν μακριάαπό τον εαυτό τους για να μπορούν να σκεφθούν και να φροντίζουν τους άλλους.

Συχνά μας ζητούν να προσευχόμαστε για τους πάσχοντες, για τους θλιμμένους και τους απελπισμένους και αυτό είναι σωστό. Πρέπει να προσευχόμαστε ο Θεός να φωτίσει τη σκοτισμένη διάνοια και να παρηγορήσει τη λυπημένη καρδιά. Ο Θεός όμως απαντάει στην προσευχή εκείνων που τοποθετούν τον εαυτό τους στο κανάλι των ευλογιών Του. Ενώ προσευχόμαστε για τους θλιμμένους αυτούς, θα πρέπει να τους ενθαρρύνουμε να προσπαθούν να βοηθήσουν εκείνους που έχουν μεγαλύτερη από αυτούς ανάγκη. Το σκότος θα διαλυθεί από τις δικές τους καρδιές καθώς προσπαθούν να συνδράμουν τους άλλους. Όταν εμείς προσπαθούμε να παρηγορήσουμε τους άλλους με την παρηγοριά με την οποία έχομε παρηγορηθεί, η ευλογία επιστρέφει πάλι σε μας.

Το πεντηκοστό όγδοο κεφάλαιο του Ησαΐα είναι μία συνταγή για τις ασθένειες του σώματος και της ψυχής. Αν επιθυμούμε την υγεία και την πραγματική χαρά της ζωής, πρέπει να θέσουμε σε εφαρμογή τους κανόνες που δίνονται στη Γραφική αυτή περικοπή. Σχετικά με την ευπρόσδεκτη από Αυτόν υπηρεσία και τις ευλογίες που τη συνοδεύουν, ο Κύριος λέει:

«Δεν είναι το να διαμοιράζης τον άρτον σου εις
τον πεινώντα
Και να εισάγης εις την οικίαν σου τους αστέγους
πτωχούς;
Όταν βλέπης τον γυμνόν να ενδύης αυτόν,
Και να μη κρύπτης σεαυτόν από της σαρκός σου;
Τότε το φως σου θέλει εκλάμψει ως η αυγή
Και η υγεία σου ταχέως θέλει βλαστήσεν
Και η δικαιοσύνη σου θέλει προπορεύεσθαι έμπροσ
θέν σου [232]

Η δόξα του Κυρίου θέλει είσθαι η οπισθοφυλακή
σου
Τότε θέλεις κράζει και ο Κύριος θέλει αποκρίνε
σθαν
Θέλεις φωνάζει και Εκείνος θέλει λέγει, Ιδού Εγώ.
Εάν εκβάλης εκ μέσου σου τον ζυγόν
Την ανάτασιν του δακτύλου και τους ματαίους
λόγους
Και ανοίγεις την ψυχήν σου προς τον πεινώντα
Και ευχαριστής την τεθλιμμένην ψυχήν
Τότε το φως σου θέλει ανατέλλει εν τω σκότει
Και το σκότος σου θέλει είσθαι ως μεσημβρία.
Και ο Κύριος θέλει σε οδηγεί πάντοτε
Και χορταίνει την ψυχήν σου εν ανομβρίαις
Και παχύνει τα οστά σου
Και θέλεις είσθαι ως κήπος ποτιζόμενος
Και ως πηγή ύδατος,
Της οποίας τα ύδατα δεν εκλείπουσι.»

(Ησ. 58:7-11.)

Η αγαθοεργία είναι διπλή ευλογία. Ωφελεί τόσο τον ευεργέτη, όσο και τον ευεργετούμενο. Η συναίσθηση της ευπραγίας αποτελεί ένα από τα καλύτερα γιατρικά για τα αρρωστημένα σώματα και πνεύματα. Όταν το πνεύμα είναι ελεύθερο και χαρούμενο με την επίτευξη ενός καθήκοντος νοιώθει την ικανοποίηση για τη χαρά που προξένησε στους άλλους. Η χαρούμενη, ανυψωτική αυτή επιρροή φέρνει καινούργια ζωή σε ολόκληρη την ύπαρξη.

Αντί ο ανάπηρος να αποζητάει διαρκώς τη συμπόνοια των άλλων, ας επιδιώξει να τη μεταδώσει στους άλλους. Αφήστε το βάρος της δικής σας αδυναμίας και λύπης να πέσει επάνω στον ευσπλαχνικό Σωτήρα. Ανοίξτε την καρδιά σας στην αγάπη Του και αφήστε την αγάπη αυτή να ρέει προς τους άλλους. Έχετε υπόψη ότι όλοι έχουν βαριές δοκιμασίες να σηκώσουν, μεγάλους πειρασμούς να αντικρούσουν και ότι θα μπορούσατε να κάνετε [233] κάτι για να ελαφρύνετε τα βάρη τους αυτά. Εκφράζετε τις ευχαριστίες σας για τις ευλογίες που απολαμβάνετε. Δείξετε ευγνωμοσύνη για τις φιλοφρονήσεις που δέχεστε. Διατηρείτε την καρδιά σας γεμάτη από τις πολύτιμες υποσχέσεις του Θεού, ώστε να προμηθεύεστε από το θησαυρό αυτό λόγια που να φέρνουν παρηγοριά και δύναμη στους άλλους. Αυτό θα σας περιβάλλει με ένα πνεύμα εξυπηρετικό και ανυψωτικό. Κάντε σκοπό σας να ευλογείτε αυτούς που είναι γύρω σας και θα βρείτε τρόπους να γίνετε χρήσιμοι τόσο προς τα μέλη της οικογενείας σας όσο και προς τους άλλους.

Αν αυτοί που υποφέρουν από έλλειψη υγείας λησμονούσαν τον εαυτό τους σκεπτόμενοι τους άλλους, αν εκπλήρωναν την εντολή του Κυρίου να εξυπηρετούν εκείνους που έχουν μεγαλύτερες ανάγκες από ότι αυτοί οι ίδιοι, θα αναγνώριζαν πόσο αληθινή είναι η προφητική υπόσχεση: «Τότε το φως σου θέλει εκλάμψει ως η αυγή και η υγεία σου ταχέως θέλει βλαστήσει. »

ΜΑΡΑ ΚΑΙ ΕΛΕΙΜ

Σήμερα είμαστε στου Ελείμ τα σκιερά τα φοινικό
δεντρα και τις νεροπηγές.
Χθές είμασταν στης Μαρά τα ερημοτόπια, βράχια
κι αμμουδιές.
Όμως την ίδια απέραντη έρημο έχουν τα δυό για
μάνα
Ο ίδιος λίβας τα φυσά περνώντας την αλάνα.
Στο ίδιο κύλωμα της γης είναι τα δυό χωμένα
Από τα ίδια τα βουνά είναι προστατευμένα.
’, Ετσι κυλάει εδώ στη γη ετούτη η ζωή μας.
Έτσι όλοι μας τη φέρνομε πάντα στη θύμησή μας:
Μέρες γλυκές ή δύσκολες, μέρες χαράς ή λύπης,
Η μιά την άλλη ακολουθεί σαν ρωλογιού ο δεί
χτης.
Κάποτε αλλάζει ο Θεός την πίκρα μας σε γλύκα [234]

Κάποτε παρουσιάζει ευχάριστες νεροπηγές για
ψύχρα.
Άλλοτε μας σκεπάζει στοργικά με σκιερή νεφέλη
Κι άλλοτε μας δροσίζει πάλι Αυτός με φοινικιάς
τα ωφέλη.
Τι μας πειράζει όμως αυτό αφού ο καιρός είναι
ταχύς,
Ο δρόμος της Μαρά και Ελείμ είναι πολύ βραχύς
Η ερημιά και οι πηγές, ο καύσωνας και οι δροσιές
μιά μέρα θα περάσουν,
Όταν τα τέκνα του Θεού μπροστά στην πύλη τ”
ουρανού σε λίγο θε να φθάσουν.
Όταν μακρυά απ” τα καματερά βουνά στην Πόλη
του Θεού βρεθούν
Κι όταν με κρυσταλλοπηγές αιώνιας χαράς μέλ
λουν να δροσισθούν,
Παράδεισος! Παράδεισος! θα κράξουν ενωμένοι”
Λήξαν της ερημιάς τα βάσανα νάμαστε λυτρωμέ
νοι. [235]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 19—ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ

Ο Δημιουργός διάλεξε για τους προπάτορες μας το περιβάλλον που ανταποκρίνονταν καλύτερα στην υγεία και στην ευτυχία τους. Δεν τους τοποθέτησε μέσα σε κανένα παλάτι, ούτε τους περιέβαλε με τεχνητές διακοσμήσεις και πολυτέλειες που τόσοι πολλοί σήμερα πασχίζουν να αποκτήσουν. Τους έβαλε σε άμεση επαφή με τη φύση και σε στενή επικοινωνία με τις άγιες υπάρξεις του ουρανού.

Στον κήπο που ο Θεός ετοίμασε για κατοικία των παιδιών Του, το βλέμμα όπου και αν στρέφονταν, συναντούσε πανέμορφους θάμνους και λεπτοκαμωμένα άνθη. Υπήρχαν κάθε λογής δένδρα, πολλά από αυτά φορτωμένα με μυρωδάτα, νοστιμότατα φρούτα. Στα κλαδιά τους τα πουλιά έψελναν τους ύμνους της δοξολογίας τους και κάτω από τον ίσκιο τους τα ζώα της Γης έπαιζαν όλα μαζί χωρίς κανένα φόβο.

Ο Αδάμ και η Εύα, μέσα στην άσπιλη αγνότητά τους, αγάλλονταν με τα θεάματα και με τους ήχους της Εδέμ. Ο Θεός όρισε στον άνθρωπο την ενασχόλησή του στον κήπο «δια να εργάζηται αυτόν και να φυλάττη αυτόν.» (Γέν. 2:15.) Η καθημερινή εργασία τους έδινε υγεία και χαρά και το ευτυχισμένο ζευγάρι δέχονταν με χαρά τις επισκέψεις του Δημιουργού του καθώς περπατούσε και μιλούσε μαζί τους στη δροσιά του δειλινού. Καθημερινά ο Θεός τους δίδασκε τα μαθήματά Του.

Ο τρόπος της ζωής που ο Θεός όρισε για τους προπάτορές μας περιέχει μαθήματα για μας. Αν και η αμαρτία έριξε τη σκιά της πάνω στη Γη, ο Θεός επιθυμεί τα παιδιά Του να βρίσκουν ευχαρίστηση στα έργα των [236] χεριών Του. Όσο πλησιέστερα ακολουθείται το αρχικό Του σχέδιο της ζωής, τόσο πιο θαυμαστά Εκείνος θα εργασθεί για να αποκαταστήσει την πάσχουσα ανθρωπότητα. Χρειάζεται οι ασθενείς να έρχονται σε στενή επαφή με τη φύση. Η υπαίθρια ζωή μέσα στο φυσικό περιβάλλον μπορεί να κάνει θαύματα για πολλούς ανήμπορους, σχεδόν καταδικασμένους ανάπηρους.

Ο θόρυβος, η ταραχή και ο σάλος των πόλεων με την περιορισμένη τεχνητή ζωή είναι αφάνταστα κουραστικά και εξαντλητικά για τους αρρώστους. Η ατμόσφαιρα, κορεσμένη με σκόνη και καπνό, με δηλητηριώδη καυσαέρια και μεταδοτικά μικρόβια, αποβαίνει κίνδυνος για τη ζωή. Οι άρρωστοι, κλεισμένοι συνήθως μέσα σε τέσσερες τοίχους, αισθάνονται σχεδόν σαν φυλακισμένοι στα δωμάτιά τους από όπου βλέπουν μόνο τα σπίτια, τα πεζοδρόμια και τα συνωστισμένα πλήθη, χωρίς ίχνος από γαλάζιο ουρανό, ηλιακό φως, πρασινάδα, δένδρα ή λουλούδια. Κλεισμένοι κατ” αυτό τον τρόπο, σκέπτονται όλο μελαγχολία τα βάσανα και τη λύπη τους, υποβαλλόμενοι διαρκώς στις θλιβερές τους σκέψεις.

Όσο γι” αυτούς που χαρακτηρίζονται από ηθικές αδυναμίες, οι πόλεις βρίθουν από κινδύνους. Μέσα σ” αυτές, οι ασθενείς που προσπαθούν να υπερνικήσουν ανώμαλες επιθυμίες, εκτίθενται συνεχώς σε κίνδυνο. Έχουν ανάγκη να βρεθούν σε καινούργιο περιβάλλον όπου η κατεύθυνση των σκέψεών τους να μεταβληθεί. Έχουν ανάγκη να βρεθούν κάτω από συνθήκες εντελώς διαφορετικές από αυτές που τους κατέστρεψαν τη ζωή. Μεταφέρετέ τους για ένα διάστημα από τις επιδράσεις αυτές που απομακρύνουν από το Θεό σε μία καθαρότερη ατμόσφαιρα.

Τα ιδρύματα για τη φροντίδα των ασθενών θα σημείωναν πολύ μεγαλύτερη επιτυχία εάν ήταν τοποθετη-μένα μακριά από τις πόλεις. Και κατά το δυνατόν, όλοι όσοι προσπαθούν να ανακτήσουν την υγεία τους, θα πρέπει να καταφεύγουν σε εξοχικό περιβάλλον όπου να [237] μπορούν να επωφεληθούν από τα προνόμια της υπαίθριας ζωής. Η φύση είναι ο γιατρός του Θεού. Ο καθαρός αέρας, η χαρούμενη λιακάδα, τα λουλούδια και τα δένδρα, οι οπωρώνες και τα αμπέλια και η γυμναστική στο ύπαιθρο χαρίζουν υγεία, χαρίζουν ζωή.

Οι γιατροί και οι νοσοκόμοι πρέπει να ενθαρρύνουν τους ασθενείς να παραμένουν επί πολύ στο ύπαιθρο. Η υπαίθρια ζωή είναι η μόνη γιατρειά που πολλοί ανάπηροι χρειάζονται. Έχει θαυμάσια δύναμη στο να θεραπεύει τις αρρώστιες που προκαλούνται από την έξαψη και τις υπερβολές της κοσμικής ζωής, μιας ζωής που εξασθενεί και καταστρέφει τις σωματικές, πνευματικές και φυσικές δυνάμεις.

Πόσο οι ανάπηροι, κουρασμένοι από τη ζωή των πόλεων, τα εκθαμβωτικά φώτα και το θόρυβο των δρόμων, εκτιμούν την ησυχία και την ελευθερία της εξοχής! Με πόση προθυμία στρέφονται προς τις σκηνές της φύσης! Πόσο θα χαίρονταν την παραμονή τους στο ύπαιθρο, απολαμβάνοντας την λιακάδα και αναπνέοντας την ευωδιά των δένδρων και των λουλουδιών! Υπάρχουν ζωογόνες ιδιότητες στη ρητίνη του πεύκου, στη μυρωδιά του κέδρου και του έλατου• άλλα δένδρα επίσης έχουν ιδιότητες που επαναφέρουν την υγεία.

Γι” αυτούς που πάσχουν από χρόνιες αναπηρίες, τίποτε δεν συντελεί στην επαναφορά της υγείας και της χαράς τόσο όσο το να ζουν μέσα σ” ένα ελκυστικό, εξοχικό περιβάλλον. Εκεί και οι πιο βαριά άρρωστοι μπορούν να καθίσουν ή να ξαπλώσουν στο φως του ήλιου ή στη σκιά των δένδρων. Δεν έχουν παρά να σηκώσουν τα μάτια τους για να αντικρύσουν την όμορφη φυλλωσιά τους από πάνω τους. Ένα γλυκό συναίσθημα ξεκούρασης και φρεσκάδας τους καταλαμβάνει καθώς ακούν το μουρμουρητό της αύρας. Το πεσμένο ηθικό ανεβαίνει. Η εξασθενημένη δύναμη επανέρχεται. Χωρίς να ξέρουν πως, το πνεύμα γαληνεύει, ο ταχύς σφυγμός ηρεμεί και γίνεται [238] κανονικός. Καθώς οι άρρωστοι ανακτούν τις δυνάμεις τους, επιχειρούν μετά να κάνουν μερικά βήματα για να μαζέψουν λίγα όμορφα λουλούδια, τους πολύτιμους αυτούς φορείς αγάπης του Θεού για την πονεμένη οικογένειά Του εδώ στη Γη.

Πρέπει να καταστρώνονται σχέδια για την παραμονή των αρρώστων στο ύπαιθρο. Για αυτούς που είναι σε θέση να εργασθούν, ας βρεθεί κάποια εύκολη, ευχάριστη απασχόληση. Δείξτε τους πόσο ευχάριστη και ευεργετική είναι η εργασία στο ύπαιθρο. Ενθαρρύνετέ τους να αναπνέουν τον καθαρό αέρα. Διδάξτε τους πως να κάνουν βαθειάς εισπνοές και πως να γυμνάζουν τους κοιλιακούς μείς όταν αναπνέουν και όταν μιλούν. Αυτού του είδους η μαθητεία θα τους γίνει πολύτιμη.

Η γυμναστική στο ύπαιθρο πρέπει να συνιστάται σαν απαραίτητη που χορηγεί ζωή. Και καλύτερη τέτοια γυμναστική από την καλλιέργεια του εδάφους δεν υπάρχει. Δημιουργείστε παρτέρια με λουλούδια που να τα φροντί-ζουν οι ασθενείς ή δώστε τους δουλειά στον οπωρώνα ή στο λαχανόκηπο. Όταν παρακινούνται να εγκαταλείψουν τα δωμάτιά τους για να περάσουν λίγο διάστημα έξω στο ύπαιθρο, καλλιεργώντας τα λουλούδια ή ασχολούμενοι με κάποια άλλη εύκολη και ευχάριστη εργασία, η προσοχή τους αποσπάται από τον εαυτό τους και από τα βάσανά τους.

Όσο περισσότερο μπορεί να παραμείνει στο ύπαιθρο ο ασθενής, τόσο λιγότερη φροντίδα απαιτεί. Όσο πιο χαρούμενο είναι το περιβάλλον του, τόσο πιο πρόθυμος θα είναι να βοηθήσει. Όταν είναι κλεισμένος στο σπίτι, όσο κομψά και αν είναι επιπλωμένο, γίνεται ευερέθιστος και μελαγχολικός. Περιβάλλετέ τον με τα όμορφα αντικείμενα της φύσης. Τοποθετήστε τον εκεί όπου μπορεί να παρατηρεί τα λουλούδια να αναπτύσσονται και τα πουλιά να κελαηδούν και η καρδιά του θα ξεχειλίσει από τραγούδι αρμονικό με το τραγούδι των πουλιών. Ανακούφιση θα επέλθει και στο σώμα και στο [239] πνεύμα. Το μυαλό θα ξυπνήσει, η φαντασία θα κινητοποιηθεί και το πνεύμα θα προετοιμαστεί για να εκτιμήσει την ομορφιά του λόγου του Θεού.

Στη φύση πάντα είναι δυνατό να βρεθεί κάτι για να αποσπάσει την προσοχή των αρρώστων από τον εαυτό τους και να στρέψει τις σκέψεις τους στο Θεό. Περιβαλλόμενος από τα θαυμάσια έργα Του, ο νους τους υψώνεται από τα ορατά στα αόρατα. Η ομορφιά της φύσης τους κάνει να σκέπτονται την επουράνια κατοικία τους όπου δεν θα υπάρχει τίποτε που να φθείρει την ομορφιά, τίποτε που να μολύνει ή να καταστρέφει, τίποτε που να προκαλεί αρρώστια ή θάνατο.

Ας εμπνευσθούν οι γιατροί και οι νοσοκόμοι από τη φύση μαθήματα που διδάσκουν το Θεό. Ας υποδείξουν στους ασθενείς Εκείνον του οποίου τα χέρια έκαναν τα επιβλητικά δένδρα, τη χλόη και τα λουλούδια, παρακινώντας τους να παρατηρήσουν σε κάθε μπουμπούκι και κάθε λουλούδι μία έκφραση της αγάπης Του για τα παιδιά Του. Εκείνος που ενδιαφέρεται για τα πουλιά και τα λουλούδια θα φροντίσει και για τις υπάρξεις που έχουν δημιουργηθεί σύμφωνα με την εικόνα Του.

Στο ύπαιθρο, ανάμεσα στα αντικείμενα που δημι-ούργησε ο Θεός, αναπνέοντας τον καθαρό, ζωογόνο αέρα, οι ασθενείς μπορούν καλύτερα να ακούσουν για τη νέα ζωή εν Χριστώ. Εκεί μπορεί να μελετηθεί ο λόγος του Θεού. Εκεί το φως της δικαιοσύνης του Χριστού μπορεί να λάμψει μέσα στις αμαυρωμένες από την αμαρτία καρδιές.

Ω, αν μπορούσα να πλησιάσω στο Θεό μέρα με
την ημέρα
Μαθήτευση στο λόγο Του να βρώ
Τι γρήγορα θα γύριζε η σφαίρα!

Κύριε, να ζω μαζί Σου, βράδυ και πρωί
Πόσο αυτό μου αρέσει! [240]

Τέτοια χαρά να δώσει ο κόσμος δεν μπορεί
Μα ούτε να αφαιρέσει.

Ω, Κύριέ μου, Ιησού Χριστέ,
Κατεύθυνε Συ την καρδιά μου
Να μη Σ” εγκαταλείψει πια ποτέ
Ούτε και να λυπεί την άγια συντροφιά Σου.

Άνδρες και γυναίκες που χρειάζονται πνευματική και σωματική θεραπεία μπορούν έτσι να έρχονται σε επαφή με εκείνους των οποίων τα λόγια και οι πράξεις θα τους φέρουνκοντά στο Χριστό. Πρέπει να τεθούν κάτω από την αιγίδα του μεγάλου Ιεραποστόλου Γιατρού που είναι σε θέση να θεραπεύει ψυχή και σώμα. Πρέπει να ακούσουν την ιστορία της αγάπης του Σωτήρα. της συγχώρησης που απονέμει ελεύθερα σε όλους όσους προσέρχονται σ” Αυτόν εξομολογούμενοι τις αμαρτίες τους. Βοηθούμενοι από μία τέτοια επιρροή, πολλοί πάσχοντες θα οδηγηθούν στο δρόμο της ζωής. Άγγελοι του ουρανού συνεργάζονται με τα ανθρώπινα όργανα θα φέρουν ενθάρρυνση και ελπίδα, χαρά και γαλήνη στις καρδιές των αρρώστων και πασχόντων. Κάτω από τέτοιες συνθήκες οι ασθενείς ευλογούνται διπλά και πολλοί βρίσκουν την υγειά τους. Τα ασταθή βήματα επανακτούν ελαστικότητα. Το βλέμμα γίνεται ζωηρότερο. Οι απελπισμένοι ανακτούν την ελπίδα. Το πρώην θλιμμένο παρουσιαστικό εμφανίζεται με τη χαρά ζωγραφισμένη επάνω του. Ο παραπονιάρικος τόνος της φωνής αλλάζεται με τόνους που εκφράζουν φαιδρότητα και ικανοποίηση.

Με την επανάκτηση της σωματικής υγείας, άνδρες και γυναίκες είναι ικανότεροι να εξασκήσουν εκείνη την πίστη στο Χριστό η οποία εξασφαλίζει την πνευματική υγεία. Η συνειδητοποιημένη συγχώρεση των αμαρτημάτων δημιουργεί ανέκφραστη ειρήνη, χαρά και ανάπαυση. Η κλονισμένη ελπίδα του Χριστιανού αναπτερώνεται. Τα λόγια εκφράζουν πίστη σε δηλώσεις όπως, «Ο Θεός είναι [241] καταφυγή ημών και δύναμις, βοήθεια ετοιμότατη εν ταις θλίψεσι.» «Και εν κοιλάδι σκιάς θανάτου εάν περιπατήσω, δεν θέλω φοβηθή κακόν διότι Συ είσαι μετ” εμού» «Δίδει ισχύν εις τους ητονημένους και αυξάνει την δύναμιν εις τους αδυνάτους.» (Ψαλμ. 46:1, 23:4, Ησ. 40:29.)

Η πίστη μου σε Σε
Στηρίζεται Χριστέ,
Αμνέ Θεού.
Δέξαι μου την ευχή,
Σώσε μου την ψυχή,
Κάνε με μαθητή
Και δούλο Σου.

Άναψε μέσα μου
Ζήλο ειλικρινή
και θερμουργό.
Δωσ” πίστη ιερή Αγάπη καθαρή,
Θερμή και σταθερή,
πυρ ζωντανό.

Ενώ αδημονώ
Σε κόσμο πονηρό
Περιπατώ,
Γίνε μου Συ οδηγός
Το σκότος του νοός
Μετάτρεψε σε φως.
Μη πλανηθώ.

«Εσο μου Βασιλεύς,
Προφήτης Ιερεύς,
Συ, ω Χριστέ.
Κάθε δάκρυ πικρό, [242]

Κάθε μου στεναγμό
Εξάλειψε ζητώ
Και δεξου με. [243]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 20—ΓΕΝΙΚΗ ΥΓΙΕΙΝΗ

Η επίγνωση ότι ο άνθρωπος θεωρείται ναός του Θεού, κατοικία για την αποκάλυψη της δόξας Του, θα έπρεπε να αποτελεί το κυριότερο κίνητρο για τη φροντίδα και την ανάπτυξη των φυσικών μας δυνάμεων. «Φοβερώς και θαυμασίως» έπλασε ο Δημιουργός το ανθρώπινο σώμα και μας ζητάει να το μελετήσουμε, να κατανοήσουμε τις ανάγκες του και να κάνομε αυτό που εξαρτάται από εμάς για να το διαφυλάξουμε από κάθε βλάβη και μόλυνση.

Η ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ

Για να έχουμε καλή υγεία πρέπει να έχουμε καλό αίμα, επειδή το αίμα είναι το ρεύμα της ζωής. Αναπληρώνει τις απώλειες και θρέφει το σώμα. Όταν εφοδιάζεται με τα κατάλληλα θρεπτικά στοιχεία και όταν καθαρίζεται και ζωογονείται ερχόμενο σε επαφή με τον καθαρό αέρα, μεταδίδει ζωή και σφρίγος σε κάθε σημείο του οργανισμού. Όσο τελειότερη είναι η κυκλοφορία, τόσο καλύτερα γίνεται η εργασία αυτή.

Με κάθε παλμό της καρδιάς το αίμα πρέπει να προχωρεί με ευκολία και ταχύτητα προς όλα τα μέλη του σώματος. Η κυκλοφορία του δεν πρέπει να εμποδίζεται από σφιχτά ρούχα ή ζώνες ή με τον ανεπαρκή τρόπο καλύμματος των άκρων. Οτιδήποτε εμποδίζει την κυκλοφορία αναγκάζει το αίμα να επιστρέφει στα κεντρικά όργανα, προκαλώντας τη συμφόρηση της οδικής κυκλοφορίας. Πονοκέφαλος, βήχας, ταχυκαρδία ή δυσπεψία είναι τα συχνότερα συμπτώματα. [244]

Η ΑΝΑΠΝΟΗ

Για να έχουμε καλό αίμα πρέπει να αναπνέομε καλά. Αρκετές βαθιές εισπνοές στον καθαρό αέρα γεμίζουν τους πνεύμονες με οξυγόνο και καθαρίζουν το αίμα. Του δίνουν ένα έντονο χρώμα και το ξαναστέλνουν σαν ζωογόνο ρεύμα σε κάθε σημείο του σώματος. Η καλή αναπνοή καταπραΰνει τα νεύρα, φέρνει όρεξη και διευκολύνει την πέψη. Προκαλεί επιπλέον ήσυχο, ξεκούραστο ύπνο.

Οι πνεύμονες πρέπει να λειτουργούν όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα. Η χωρητικότητά τους αναπτύσσεται με την ελεύθερη κίνηση και ελαττώνεται με το στρίμωγμα και με το σφίξιμο. Απ” εδώ προέρχονται τα κακά αποτελέσματα των κοινών συνηθειών, ιδιαίτερα αυτών που ασχολούνται με καθιστικές εργασίες και σκύβουν ενώ εργάζονται. Σ” αυτή τη στάση είναι αδύνατο να αναπνεύσει κανείς βαθιά. Σύντομα η ρηχή αναπνοή καταντάει συνήθεια και οι πνεύμονες χάνουν τη δύναμή τους να διαστέλλονται. Παρόμοιο αποτέλεσμα προκαλείται με το σφίξιμο του σώματος. Δεν αφήνεται τότε αρκετός χώρος στο χαμηλότερο μέρος του θώρακα. Οι κοιλιακοί μείς που προορίζονται για να βοηθούν την αναπνοή δεν μπορούν να κινηθούν ελεύθερα και η λειτουργία των πνευμόνων εμποδίζεται.

Με τον τρόπο αυτό οι πνεύμονες δέχονται περιορι-σμένη μόνο ποσότητα οξυγόνου. Η κυκλοφορία του αίματος επιβραδύνεται. Τα περιττά, δηλητηριώδη στοιχεία που θα έπρεπε με την εκπνοή να αποβληθούν από τους πνεύμονες, κατακρατούνται και το αίμα μολύνεται. Αυτό επηρεάζει όχι μόνο τους πνεύμονες, αλλά και το στομάχι, το συκώτι και το μυαλό. Η επιδερμίδα χλομιάζει, η πέψη επιβραδύνεται, η καρδιά συνθλίβεται, το μυαλό σκοτίζεται, οι σκέψεις συγχέονται, το πνεύμα κυριεύεται από κατήφεια. Ολόκληρος ο οργανισμός γίνεται ευκολοκατάβλητος, αδρανής και ιδιαίτερα επιρρεπής στην αρρώστια. [245]

Οι πνεύμονες αποβάλλουν διαρκώς ακαθαρσίες και γι” αυτό χρειάζεται να εφοδιάζονται διαρκώς με καθαρό αέρα. Ο μολυσμένος αέρας δεν περιλαμβάνει την κανονική ποσότητα οξυγόνου και το αίμα φθάνει στο μυαλό και στα άλλα όργανα χωρίς να έχει αναζωογονηθεί. Επομένως ο προσεκτικός εξαερισμός είναι απαραίτητος. Να ζει κανείς σε κλειστούς, κακώς αεριζόμενους χώρους, όπου ο αέρας είναι κορεσμένος και μολυσμένος, εξασθενεί ολόκληρο τον οργανισμό. Γίνεται εξαιρετικά ευαίσθητος στην επίδραση του ψύχους και μόλις εκτεθεί σ” αυτό αρρωσταίνει. Αν πολλές γυναίκες είναι χλωμές και αδύνατες, αυτό οφείλεται στο ότι παραμένουν κλεισμένες επί πολύ μέσα στο σπίτι. Αναπνέουν συνεχώς τον ίδιο αέρα μέχρι που αυτός παθαίνει κορεσμό από τις δηλητηριώδεις ύλες που αποβάλλονται από το σώμα. Με τους πνεύμονες, τους πόρους του δέρματος και με το μολυσμένο αέρα οι ακαθαρσίες επανέρχονται πάλι στο αίμα.

ΕΞΑΕΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΗΛΙΑΚΟ ΦΩΣ

Στην κατασκευή κτιρίων, προορισμένων είτε για δημόσια, είτε για ιδιωτική χρήση, πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα για τον καλό εξαερισμό και τον επαρκή φωτισμό με το φως του ηλίου. Εκκλησίες και σχολεία πολλές φορές παραμελούν το ζήτημα αυτό. Η έλλειψη κατάλληλου εξαερισμού ευθύνεται για το νυσταγμό και τη βαριεστιμάρα που καταστρέφουν τα ευεργετικά αποτελέσματα του κηρύγματος και καθιστούν το έργο του δασκάλου επίπονο και ατελεσφόρητο.

Όσο είναι δυνατόν, όλα τα κτίρια που προορίζονται για να κατοικηθούν από ανθρώπους πρέπει να κτίζονται σε ανηφορικά μέρη, πάνω σε στεγνό έδαφος. Αυτό εξασφαλίζει υγιή οικοδομήσιμη περιοχή και αποκλείει τον κίνδυνο της αρρώστιας από την υγρασία και τις αναθυμιάσεις. Συχνά στο ζήτημα αυτό δεν δίνεται η δέουσα προσοχή. Μόνιμη έλλειψη υγείας, σοβαρές αρρώστιες και [246] πολλοί θάνατοι προέρχονται από την υγρασία και τις ανθυγιεινές συνθήκες λόγω του κτιριακού βάθους και της κακής αποχέτευσης.

Κατά την οικοδομή των σπιτιών ιδιαίτερη σημασία πρέπει να δίνεται στην εξασφάλιση κατάλληλου εξαερισμού και άφθονου ηλιακού φωτός. Ένα ρεύμα αέρα και αφθονία φωτός πρέπει να κυκλοφορούν σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού. Τα υπνοδωμάτια πρέπει να γίνονται με τέτοιον τρόπο ώστε καθαρός αέρας να κυκλοφορεί σ” αυτά μέρανύχτα. Κανένα δωμάτιο δεν είναι κατάλληλο να χρησιμοποιηθεί για κοιτώνας εάν δεν μπορεί να ανοίγεται διάπλατα κάθε μέρα στον αέρα και στη λιακάδα. Στις περισσότερες χώρες τα υπνοδωμάτια χρειάζονται να είναι εφοδιασμένα με ευκολίες θέρμανσης ώστε να είναι αρκετά ζεστά και στεγνά σε κρύο ή βροχερό καιρό.

Στον ξενώνα του σπιτιού πρέπει να δοθεί η ίδια προσοχή που δίνεται στα καθημερινά δωμάτια. Όπως τα άλλα υπνοδωμάτια, πρέπει και αυτός να δέχεται αέρα και φως. Επίσηςπρέπεινα είναι εφοδιασμένος με τα σχετικά μέσα θέρμανσης για να τραβούν την υγρασία που συγκεντρώνεται σε ένα δωμάτιο που δεν χρησιμοποιείται τακτικά. Όποιος κοιμάται σε ένα δωμάτιοχωρίς να το βλέπει ο Ήλιος ή έχει ένα κρεβάτι που δεν είναι εντελώς στεγνό και εξαερισμένο, κοιμάται με κίνδυνο της υγείας του, συχνά μάλιστα και της ζωής του.

Όταν πρόκειται να κτίσουν, πολλοί παίρνουν προσεκτικά μέτρα για τα φυτά και τα λουλούδια τους. Το θερμοκήπιο, ή το παράθυρο που προορίζεται γι” αυτά είναι ζεστό και ηλιόλουστο. Επειδή χωρίς τη ζέστη, τον αέρα και το ηλιακό φως τα φυτά ούτε να αναπτυχθούν μπορούν, ούτε να ζήσουν. Αν οι όροι αυτοί είναι απαραίτητοι για τη ζωή των φυτών, πόσο απαραίτητοι είναι για τη δική μας υγεία, για την υγεία των οικογενειών μας και των επισκεπτών μας!

Αν θέλουμε στα σπίτια μας να κατοικεί η υγεία και η ευτυχία, πρέπει να τα κατασκευάζουμε μακριά από τη [247] μολυσμένη και κορεσμένη ατμόσφαιρα των χαμηλών περιοχών, δίνοντας το προβάδισμα στους ζωοδότες αγωγούς του ουρανού. Απαλλαγείτε από τα βαριά παραπετάσματα, ανοίξτε τα παράθυρα και τα παραθυρόφυλλα, μην αφήνετε τα αναρριχητικά φυτά, όσο όμορφα και αν είναι να σκιάζουν τα παράθυρα και μη επιτρέπετε στα δένδρα να βρίσκονται τόσο πολύ κοντά στο σπίτι ώστε να εμποδίζουν το φως του ήλιου. Το ηλιακό φως μπορεί να κάνει τις κουρτίνες και τα χαλιά να ξεθωριάσουν και τα κάδρα να χάσουν τη στιλπνάδα τους, αλλά των τα μάγουλα παιδιών θα βαφούν με το ροδαλό χρώμα της υγείας.

Όσοι αναλαμβάνουν την περιποίηση ηλικιωμένων ατόμων θα πρέπει να έχουν υπόψη ότι ιδιαίτερα αυτοί χρειάζονται ζεστά, άνετα δωμάτια. Η δύναμη εξασθενεί καθώς τα χρόνια προχωρούν και αφήνει λιγότερη ζωτικότητα για να αντιδράσει κανείς στις ανθυγιεινές συνθήκες. Επομένως οι ηλικιωμένοι έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από άφθονο ηλιακό φως και φρέσκο καθαρό αέρα.

Σχολαστική καθαριότητα είναι απαραίτητη για την υγεία του σώματος και του πνεύματος. Το σώμα αποβάλλει διαρκώς ακαθαρσίες από τους πόρους του δέρματος. Οι χιλιάδες των πόρων φράζουν γρήγορα αν δεν διατηρούνται καθαροί με το συχνό πλύσιμο. Οι ακαθαρσίες που αποβάλλονται από το δέρμα δημιουργούν πρόσθετο βάρος για τα όργανα που βοηθούν στην αποβολή των άχρηστωνουσιών.

Στους περισσότερους ανθρώπους κάνει καλό ένα δροσερό ή χλιαρό μπάνιο κάθε μέρα το πρωί ή το βράδυ. Όχι μόνο δεν υπάρχει φόβος να αρπάξει κανείς κρυολόγημα, αλλά αντίθετα ένα σωστό μπάνιο τονώνει τον οργανισμό να αντισταθεί στο κρύο επειδή επιταχύνει την κυκλοφορία. Το αίμα φθάνει στην επιφάνεια και προκαλεί ευκολότερη και κανονικότερη κυκλοφορία. Το πνεύμα και το σώμα επίσης ζωογονούνται. Οι μείς γίνονται πιο ελαστικοί, το μυαλό πιο ξεκάθαρο. Το μπάνιο είναι καταπραϋντικό των νεύρων. Το πλύσιμο βοηθάει [248] στη λειτουργία των εντέρων, του στομάχου και του ήπατος, δίνοντας δύναμη και υγεία στο καθένα, ενώ συντελεί ακόμη και στην πέψη.

Μεγάλη επίσης σημασία έχει και το να διατηρούνται τα ρούχα καθαρά. Τα φορεμένα ρούχα απορροφούν τις ακαθαρσίες που αποβάλλουν οι πόροι. Όταν αυτά δεν αλλάζονται και δεν πλένονται συχνά, οι ακαθαρσίες απορροφούνται ξανά.

Σε οποιαδήποτε μορφή της, η έλλειψη καθαριότητας προδιαθέτει στην αρρώστια. Θανατηφόρα μικρόβια αφθονούν στις σκοτεινές, παραμελημένες γωνιές, στα αποσυντιθέμενα σκουπίδια, στην υγρασία, στη μούχλα και στη βρωμιά. Χαλασμένα λαχανικά ή σωροί από πεσμένα φύλλα δεν πρέπει να μένουν κοντά στο σπίτι να σαπίζουν και να δηλητηριάζουν τον αέρα. Τίποτε το ακάθαρτο ή σάπιο δεν πρέπει να το ανεχόμαστε μέσα στο σπίτι. Σε πόλεις ή κωμοπόλεις θεωρούμενες τέλειες από άποψηυγιεινής, πολλές επιδημίες αποδείχθηκε ότι οφείλονταν σε αποσυντιθέμενες ύλες που φώλιαζαν στο σπιτικό κάποιου αμελή σπιτονοικοκύρη.

Απόλυτη καθαριότητα, άφθονο ηλιακό φως, προσε-κτική παρακολούθηση των υγιεινών αρχών σε κάθε λεπτομέρεια της οικιακής ζωής, είναι στοιχεία απαραίτητα για την απαλλαγή από την αρρώστια, τη φαιδρότητα και τη ζωντάνια όλων των μελών της οικογενείας. [249]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 21—Η ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΤΩΝ

Στιςδιδαχές που ο Θεός έδωσε στο λαό του Ισραήλ, αποδίδονταν ιδιαίτερη σημασία στο ζήτημα της διατήρησης της υγείας. Ο λαός που είχε μόλις βγει από τη σκλαβιά με όλες τις ακάθαρτες και ανθυγιεινές συνήθειες που σχετίζονται μ” αυτή, υποβλήθηκε σε σχολαστικότατη διαπαιδαγώγηση στην έρημο πριν μπει στη γη Χαναάν. Οι αρχές της υγιεινής διδάσκονταν και οι υγειονομικοί κανόνες επιβάλλονταν.

Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑΣ

Όχι μόνο στη θρησκευτική τους λατρεία, αλλά και σε όλα τα ζητήματα που αφορούσαν την καθημερινή ζωή εφαρμόζονταν η διάκριση μεταξύ καθαρού και ακαθάρτου. Όλοι όσοι έρχονταν σε επαφή με μολυσματικές ή μεταδοτικές αρρώστιες απομονώνονταν από το στρατόπεδο και δεν τους επετρέπετο να επιστρέψουν σ” αυτό χωρίς τον προσεκτικό καθαρισμό τόσο του ατόμου όσο και των ρούχων που φορούσε. Σε περίπτωση που είχε κάποιος προσβληθεί από μολυσματική αρρώστια, δίνονταν οι ακόλουθες οδηγίες:

«Πάσα κλίνη επί της οποίας ήθελε κοιμηθή.. . θέλει είσθαι ακάθαρτος και παν σκεύος, επί του οποίου ήθελε καθίσει, θέλει είσθαι ακάθαρτον. Και ο άνθρωπος, όστις εγγίση την κλίνην αυτού, θέλει πλύνει τα ιμάτια αυτού και θέλει λουσθή εν ύδατι και θέλει είσθαι ακάθαρτος έως εσπέρας. Και όστις καθίση επί του σκεύους επί του οποίου εκάθισεν . . . θέλει πλύνει τα ιμάτια αυτού και θέλει λουσθή εν ύδατι και θέλει είσθαι ακάθαρτος έως [250] εσπέρας. Και όστις εγγίση το σώμα. . . θέλει πλύνει τα ιμάτια αυτού και θέλει λουσθή εν ύδατι και θέλει είσθαι ακάθαρτος έως εσπέρας. Και όντινα εγγίση . . . χωρίς να έχη νιμμένας τας χείρας αυτού εν ύδατι, ούτος θέλει πλύνει τα ιμάτια αυτού και θέλει λουσθή εν ύδατι και θέλει είσθαι ακάθαρτος έως εσπέρας. Και το αγγείον το πήλινον, το οποίον ήθελεν εγγίσει. . . θέλει συντριφθή και παν σκεύος ξύλινον θέλει πλυθή εν ύδατι.» (Λευ. 15:4-12.)

Ο νόμος που αφορούσε τη λέπρα αποτελεί επίσης παράδειγμα της μεγάλης προσοχής που αποδίδονταν στους κανόνες αυτούς:

«Πάσας τας ημέρας καθ” ας η πληγή θέλει είσθαι εν αυτώ, [τω λεπρώ,] θέλει είσθαι ακάθαρτος μόνος θέλει κατοικεί έξω του στρατοπέδου θέλει είσθαι η κατοικία αυτού. Και εάν υπάρχη εις ιμάτιον πληγή λέπρας, εις ιμάτιον μάλλινον ή εις ιμάτιον λινούν, είτε εις στημόνιον, είτε εις υφάδιον, εκ λινού ή εκ μαλλιού, είτε εις δέρμα, είτε εις παν πράγμα κατασκευασμένον εκ δέρματος ... ο ιερεύς θέλει θεωρήσει την πληγή . . . εάν η πληγή εξηπλώθη επί του ιματίου, ή επί του στημονιού, ή επί του υφαδίου, ή επί του δέρματος, εκ παντός πράγματος το οποίον είναι κατασκευασμένον εκ δέρματος, η πληγή είναι λέπρα διαβρωτική τούτο είναι ακάθαρτον. Και θέλει καύσει το ιμάτιον ή το στημόνιον, ή το υφάδιον, μάλλινον, ή λινούν, ή παν σκεύος δερμάτινον επί του οποίου είναι η πληγή διότι είναι λέπρα διαβρωτική με πυρ θέλει καυθή.» (Λευ. 13:46-52.)

Επίσης όταν ένα σπίτι φανέρωνε σημεία ότι δεν ήταν ασφαλές για κατοίκηση, κατεδαφίζονταν. Ο ιερέας έπρεπε να «κρημνίσει την οικίαν, τους λίθους αυτής και τα ξύλα αυτής και παν το χώμα της οικίας και θέλουσι φέρει αυτά έξω της πόλεως εις τόπον ακάθαρτον. Και όστις εισέλθη εις την οικίαν κατά πάσας τας ημέρας καθ” ας είναι κεκλεισμένη, θέλει είσθαι ακάθαρτος έως εσπέρας. Και όστις κοιμηθή εν τη οικία, θέλει πλύνει τα ιμάτια [251] αυτού. Και όστις φάγη εν τη οικία, θέλει πλύνει τα ιμάτια αυτού.» (Λευ. 14:45-47.)

ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ

Η σπουδαιότητα της ατομικής καθαριότητας διδάσκονταν με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Πριν να συναχθούν στο όρος Σινά για να ακούσουν από τη φωνή του Θεού τη διακήρυξη του νόμου, ο λαός είχε διαταχθεί να πλυθούν οι ίδιοι και να πλύνουν και τα ρούχα τους. Η διαταγή αυτή επιβάλλονταν με την ποινή του θανάτου. Καμία ακαθαρσία δεν ήταν ανεκτή στην παρουσία του Θεού.

Στο διάστημα της παραμονής τους στην έρημο οι Ισραηλίτες βρίσκονταν σχεδόν πάντοτε στο ύπαιθρο όπου τα ακάθαρτα στοιχεία ήταν λιγότερο επιβλαβή από ότι ήταν γι” αυτούς που κατοικούσαν σε κλειστά σπίτια. Μολαταύτα σχολαστικότατη καθαριότητα απαιτείτο μέσα και έξω από τις σκηνές τους. Δεν επιτρέπονταν να παραμένουν καθόλου σκουπίδια μέσα ή γύρω από τον καταυλισμό. Ο Κύριος είπε:

«Κύριος ο Θεός σου περιπατεί εν μέσω του στρατο-πέδου σου, δια να σε ελευθερώση και δια να παραδώση τους εχθρούς σου έμπροσθέν σου• δια τούτο θέλει είσθαι άγιον το στρατόπεδόν σου.» (Δευτ. 23:14.)

ΔΙΑΙΤΑ

Η διάκριση μεταξύ καθαρού και ακαθάρτου είχε γίνει γνωστή σε όλες τις φάσεις της δίαιτας: «Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας, όστις σας απεχώρισα από των λαών. Δια τούτο θέλετε αποχωρίσει τα κτήνη τα καθαρά από των ακαθάρτων και τα πτηνά τα ακάθαρτα από των καθαρών και δεν θέλετε μιάνει τας ψυχάς σας με τα κτήνη ή με τα πτηνά ή με παν ότι . . . Εγώ απεχώρισα εις εσάς ως ακάθαρτα.» (Λευ. 20:24-25.) [252]

Διάφορα τρόφιμα που κατανάλωναν ελεύθερα από τους ειδωλολάτρες γείτονες τους είχαν απαγορευθεί για τους Ισραηλίτες. Αυτή η διάκριση δεν τους επιβλήθηκε σαν κάτι το αυθαίρετο. Τα απαγορευμένα είδη ήταν ανθυγιεινά. Και το γεγονός ότι είχαν αποκαλεστεί ακάθαρτα δίδασκε το μάθημα ότι η χρήση επιβλαβών τροφών ήταν ρυπογόνος. Ότι μολύνει το σώμα, τείνει να μολύνει και την ψυχή. Καθιστά αυτόν που το χρησιμοποιεί ακατάλληλο για την επικοινωνία με το Θεό, ακατάλληλο για ανώτερη και άγια υπηρεσία.

Στη Γη της Επαγγελίας η πειθαρχία που είχε αρχίσει στην έρημο συνεχίστηκε υπό ευνοϊκές συνθήκες για την απόκτηση ορθών συνηθειών. Ο λαός δεν στριμώχθηκε σωρηδόν στις πόλεις, αλλά η κάθε οικογένεια είχε την ιδιαίτερη κτηματική της περιουσία που εγγυούταν σε όλους τα ευλογημένα υγιεινά προνόμια της φυσικής, απροσποίητης ζωής.

Σχετικά με τις άγριες, αμαρτωλές συνήθειες των Χαναναίων τους οποίους εξεδίωκαν οι Ισραηλίτες, ο Κύριος είπε:

«Δεν θέλετε περιπατεί κατά τα νόμιμα των εθνών τα οποία Εγώ εκδιώκω απ” έμπροσθέν σας• διότι πάντα ταύτα έπραξαν, όθεν εβδελήχθην αυτούς.» (Λευ. 20:23.) «Και δεν θέλεις φέρει βδέλυγμα εις τον οίκον σου, δια να μη γίνης ανάθεμα εις αυτό.» (Δευτ. 7:26.)

Σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής, οι Ισραηλίτες διδάσκονταν το διατυπωμένο από το Πνεύμα το Άγιο μάθημα:

«Δεν εξεύρετε ότι είσθε ναός του Θεού και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί εν υμίν; Εάν τις φθείρη τον ναόν του Θεού, τούτον θέλει φθείθει ο Θεός• διότι ο ναός του Θεού είναι άγιος, όστις είσθε σεις.» (Α” Κορ. 3:16-17.) [253]

ΧΑΡΑ

«Η ευφραινόμενη [χαρούμενη] καρδία δίδει ευεξίαν ως ιατρικόν.» (Παρ. 17:22.) Ευγνωμοσύνη, χαρά, καλοσύνη, εμπιστοσύνη στην αγάπη και φροντίδα του Θεού αποτελούν τη μεγαλύτερη εγγύηση της υγείας. Αυτά έπρεπε να θεωρούν οι Ισραηλίτες βασικές αξίες της ζωής.

Τα ταξίδια που γίνονταν τρείς φορές το χρόνο για τις ετήσιες γιορτές στα Ιεροσόλυμα, η οκταήμερη παραμονή σε σκηνές κατά τη γιορτή της Σκηνοπηγίας ήταν ευκαιρίες για υπαίθρια ψυχαγωγία και κοινωνική ζωή. Οι γιορτές αυτές ήταν ευκαιρίες για να χαίρεται ο κόσμος και γίνονταν ακόμη πιο ευχάριστες και φιλόστοργες με τη φιλόξενη υποδοχή που προσφέρονταν στους ξένους, στους Λευίτες και στους φτωχούς.

«Θέλεις ευφρανθή εις πάντα τα αγαθά, τα οποία Κύριος ο Θεός σου έδωκεν εις σε και εις τον οίκον σου, συ και ο Λευίτης και ο ξένος, ο εν μέσω σου.» (Δευτ. 26:11.)

Έτσι, όταν σε μεταγενέστερα χρόνια διαβάζονταν στα Ιεροσόλυμα ο νόμος του Θεού στους αιχμαλώτους που είχαν επιστρέψει από τη Βαβυλώνα, τα πλήθη έκλαιγαν για τις παραβάσεις τους.Τότε,ειπώθηκαν σε αυτούς τα ακόλουθα παρήγορα λόγια:

«Μη πενθείτε . . . Υπάγετε, φάγετε παχέα και πίετε γλυκάσματα, και αποστείλατε μερίδας προς τους μη έχοντας μηδέν ητοιμασμένον διότι η ημέρα είναι αγία εις τον Κύριον ημών και μη λυπείσθε• διότι η χαρά του Κυρίου είναι η ισχύς σας.» (Νεεμ. 8:9-10.)

Και δημοσίευσαν και διακήρυξαν «εις πάσας τας πόλεις αυτών και εις την Ιερουσαλήμ, λέγοντες, Εξέλθετε εις το όρος και φέρετε κλάδους ελαίας και κλάδους αγριελαίας και κλάδους μυρσίνης και κλάδους φοινίκων και κλάδους δασυφύλλων δένδρων, δια να κάμητε σκηνάς, κατά το γεγραμμένον. Και εξελθών ο λαός έφερε, και έκαμεν εις εαυτούς σκηνάς, έκαστος επί του δώματος [254]

αυτού, και εν ταις αυλαίς αυτών και εν ταις αυλαίς του οίκου του Θεού και εν τη πλατεία της πύλης του Εφραΐμ. Και πάσα η σύναξις των επιστρεψάντων από της αιχμαλωσίας έκαμον σκηνάς, και εκάθησαν εν ταις σκηναίς. . . Και έγεινεν ευφροσύνη μεγάλη σφόδρα.» (Εδ. 15:17.)

Ο Θεός καθοδήγησε τον λαό του Ισραήλ όσον αφορά όλες τις απαραίτητες αρχές για τη φυσική και ηθική υγεία. Σχετικά με τις αρχές αυτές, το ίδιο όπως και με τις αρχές του ηθικού νόμου, τους διέταξε:

«Ούτοι οι λόγοι, τους οποίους Εγώ σε προστάζω σήμερον, θέλουσιν είσθαι εν τη καρδία σουκαι θέλεις διδάσκει αυτούς επιμελώς εις τα τέκνα σου, και περί αυτών θέλεις ομιλεί καθήμενος εν τη οικία σου και περιπατών εν τη οδώ και πλαγιάζων και εγειρόμενος. Και θέλεις δέσει αυτούς δια σημείον επί της χειρός σου και θέλουσιν είσθαι ως προμετωπίδια μεταξύ των οφθαλμών σου. Και θέλεις γράψει αυτούς επί τους παραστάτας της οικίας σου και επί τας πύλας σου.» (Δευτ. 6:6-9.)

«Όταν ο υιός σου σε ερωτήση εις το μετά ταύτα, λέγων, Τι δηλούσι τα μαρτύρια και τα διατάγματα και αι κρίσεις τας οποίας Κύριος ο Θεός ημών σας προσέταξε; Τότε θέλεις ειπεί προς τον υιόν σου . . . Προσέταξεν εις ημάς ο Κύριος να κάμνωμεν πάντα τα διατάγματα ταύτα, να φοβώμεθα Κύριον τον Θεόν ημών, δια να ευημερώμεν πάντοτε, δια να φυλάττη ημάς ζώντας, καθώς την σήμερον ημέραν.»(Εδ. 20:24.)

Αν οι Ισραηλίτες είχαν υπακούσει στις οδηγίες που έλαβαν και αν είχαν επωφεληθεί από τα προνόμια που τους δόθηκαν, θα είχαν γίνει υπόδειγμα υγείας και ευημερίας στον κόσμο. Αν σαν λαός είχαν ζήσει σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού, θα είχαν προφυλαχθεί από τις ασθένειες από τις οποίες προσβάλλονται τα υπόλοιπα έθνη. Θα αποκτούσαν φυσική δύναμη και διανοητική ακμή. Θα γίνονταν το ισχυρότερο κράτος του κόσμου. Ο Θεός είπε: [255]

«Θέλεις είσθαι ευλογημένος υπέρ πάντα τα έθνη.»(Δευτ. 7:14.)

«Ο Κύριος σοι είπε σήμερον να ήσαι εις Αυτόν λαός εκλεκτός, καθώς ελάλησε προς σε, και να φυλάττης πάσας τας εντολάς Αυτού και να σε καταστήση υψηλόν υπεράνω πάντων των εθνών τα οποία έκαμεν, εις καύχημα και εις όνομα και εις δόξαν» (Δευτ. 26:18-19.)

«Θέλουσιν ελθεί επί σε πάσαι αι ευλογίαι αύται και θέλουσι σε ευρεί, εάν υπακούσης εις την φωνήν Κυρίου του Θεού σου. Ευλογημένος θέλεις είσθαι εν τη πόλει και ευλογημένος θέλεις είσθαι εν τω αγρώ. Ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου και ο καρπός της γης σου και ο καρπός των κτηνών σου, αι αγέλαι των βοών σου και τα ποίμνια των προβάτων σου. Ευλογημένον το καλάθιόν σου και η σκάφη σου. Ευλογημένος θέλεις είσθαι όταν εισέρχησαι, και ευλογημένος θέλεις είσθαι όταν εξέρχησαι.» (Δευτ. 28:2-6.)

«Ο Κύριος θέλει εξαποστείλλει επί σε την ευλογίαν εις τας αποθήκας σου και εις πάντα όσα επιβάλης την χείρα σου• και θέλει σε ευλογήσει επί της γης την οποίαν Κύριος ο Θεός σου δίδει εις σε. Ο Κύριος θέλει σε καταστήσει εις Εαυτόν λαόν άγιον, καθώς ώμοσε προς σε, εάν φυλάττης τας εντολάς Κυρίου του Θεού σου, και περιπατείς εις τας οδούς Αυτού. Και πάντες οι λαοί της γης θέλουσιν ιδεί ότι το όνομα του Κυρίου επικέκληται επί σε, και θέλουσι τρομάζει από σου. Και ο Κύριος θέλει σε πληθύνει εις αγαθά, εις τον καρπόν της κοιλίας σου και εις τον καρπόν των κτηνών σου και εις τα γεννήματα της γης σου, επί της γης την οποίαν ώμοσε Κύριος προς τους πατέρας σου να δώση εις σε. Ο Κύριος θέλει ανοίξει εις σε τον αγαθόν θησαυρόν Αυτού, τον ουρανόν, δια να δίδη βροχήν εις την γην σου κατά τον καιρόν αυτής και δια να εύλογή πάντα τα έργα των χειρών σου . . . Και θέλει σε καταστήσει ο Κύριος κεφαλήν και ουχί ουράν και θέλεις είσθαι μόνον υπεράνω και δεν θέλεις είσθαι υποκάτω εάν υπακούσης εις τας εντολάς Κυρίου του Θεού σου, τας [256] οποίας Εγώ προστάζω εις σε σήμερον, να φυλάττης και να εκτελής.» (Εδ. 8:13.)

Στον Ααρών, τον αρχιερέα, και στους γιους του δόθηκε η ακόλουθη οδηγία:

«Ούτω θέλετε ευλογεί τους υιούς Ισραήλ, λέγοντες προς αυτούς:

«Ο Κύριος να σε ευλογήση και να σε φυλάξη
Ο Κύριος να επιλάμψη το πρόσωπον
Αυτού επί σε και να σε ελεήση
Ο Κύριος να υψώση το πρόσωπον
Αυτού επί σε και να σοι δώση ειρήνην
Και θέλουσιν επιθέσει το όνομά Μου επί τους υιούς
Ισραήλ
Και Εγώ θέλω ευλογήσει αυτούς.»

«Η δύναμίς σου ως αι ημέραι σου.
Δεν είναι ουδείς ως ο Θεός του Ιεσουρούν,
Όστις επιβαίνει επί τους ουρανούς προς βοήθειάν
σου,
Και εν τη μεγαλοπρεπεία Αυτού επί το στερέωμα.
Ο Θεός ο αιώνιος είναι καταφυγή,
Και υποστήριγμα οι αιώνιοι βραχίονες . . .
Τότε ο Ισραήλ θέλει κατοικήσει μόνος εν ασφα
λεία-
Ο οφθαλμός του Ιακώβ θέλει είσθαι
Επί γης σίτου και οίνου
Και οι ουρανοί Αυτού θέλουσι σταλάξει δρόσον
Μακάριος συ,Ισραήλ.
Τις όμοιος σου, λαέ σωζόμενε υπό του Κυρίου,
Όστις είναι η ασπίς της βοήθειας σου!
Και η μάχαιρα της υπεροχής σου!

(Αρ. 6:23-27, Δευτ. 33:25-29.)

Οι Ισραηλίτες απέτυχαν να εκπληρώσουν το σκοπό του Θεού και έτσι δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν τις [257] ευλογίες που προορίζονταν γι” αυτούς. Όμως, με τον βίο του Ιωσήφ, του Δανιήλ, του Μωυσή, του Ηλία και πολλών άλλων παρουσιάζονται ευγενικά παραδείγματα των αποτελεσμάτων του πραγματικού σχεδίου για τη ζωή. Η ίδια πιστότητα σήμερα μπορεί να φέρει παρόμοια αποτελέσματα. Σ” εμάς απευθύνονται τα λόγια:

«Σεις είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, δια να εξαγγείλητε τας αρετάς Εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν Αυτού φως.» (Α” Πέτ. 2:9.)

«Ευλογημένος ο άνθρωπος ο ελπίζων επί Κύριον
Και του οποίου ο Κύριος είναι η ελπίς.»

«Ως φοίνιξ θέλει ανθεί
Ως κέδρος του Λιβάνου θέλει αυξάνει.
Πεφυτευμένοι εν τω οίκω του Κυρίου,
Θέλουσιν ανθεί εν ταις αυλαίς του Θεού ημών
Θέλουσι καρποφορεί και εν τω βαθεί γήρατι,
Θέλουσιν είσθαι ακμάζοντες και ανθηροί.»

«Η καρδία σου ας φυλάττη τας εντολάς Μου
Διότι μακρότητα ημερών και έτη ζωής
Και ειρήνην θέλουσιν προσθέσει εις σε »

«Τότε θέλεις περιπατεί ασφαλώς την οδόν σου,
Και ο πούς σου δεν θέλει προσκόψει.
Όταν πλαγιάζης δεν θέλεις τρομάζει
Μάλιστα θέλεις πλαγιάζει, και ο ύπνος σου θέλει
είσθαι γλυκύς.

Δεν θέλεις τρομάξει από αιφνίδιου φόβου,
Ουδέ από του ολέθρου των ασεβών, όταν επέλθη-
Διότι ο Κύριος θέλει είσθαι η ελπίς σου,
Και θέλει φυλάξει τον πόδα σου από του να πια-
σθή.»

(Ιερ. 17:7, Ψαλμ. 92:12-14, Παρ. 3:1-2, 23-26.) [258]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 22—ΤΟ ΝΤΥΣΙΜΟ

Η Γραφή διδάσκει σεμνότητα στο ντύσιμο. «Ωσαύ-τως και αι γυναίκες με στολήν σεμνήν ... να στολίζωσιν εαυτάς.» (Α” Τιμ. 2:9.) Αυτό απαγορεύει το επιδεικτικό ντύσιμο, τα πολύ φανταχτερά χρώματα, τα υπερβολικά στολίδια. Κάθε επινόηση που έχει σκοπό να προσελκύσει την προσοχή στο ντύσιμο του ανθρώπου ή να προκαλέσει το θαυμασμό, δεν υπάγεται στη σεμνή περιβολή που συνιστά ο λόγος του Θεού.

Τα ρούχα μας δεν πρέπει να είναι πολυδάπανα. Όχι με «χρυσόν ή μαργαρίτας ή ενδυμασίαν πολυτελή.» (Εδ. 9.)

Το χρήμα είναι κάτι που μας έχει εμπιστευθεί ο Θεός. Δεν είναι δικό μας ώστε να το διαθέσουμε ικανοποι-ώντας την υπερηφάνεια ή τη φιλοδοξία μας. Στα χέρια των παιδιών του Θεού είναι τροφή για τους νηστικούς και ρούχα για τους γυμνούς. Είναι υποστήριξη για τους καταδυναστευμένους, ένα μέσον για τη θεραπεία των ασθενών, ένας τρόπος για τον ευαγγελισμό των φτωχών. Σε πολλές ψυχές θα μπορούσε να προσφερθεί η ευτυχία αν χρησιμοποιούνταν με σύνεση τα μέσα που τώρα δαπανούνται για την επίδειξη. Αναλογισθείτε τη ζωή του Χριστού. Μελετείστε το χαρακτήρα Του και συμμεριστείτε την αυτοθυσία Του.

Ο τιτλοφορούμενος χριστιανικός κόσμος ξοδεύει για κοσμήματα και για αδικαιολόγητα πανάκριβα ρούχα ποσά που θα έφθαναν να θρέψουν όλους τους νηστικούς και να ντύσουν όλους τους γυμνούς του κόσμου. Η μόδα και η επίδειξη απορροφούν τα μέσα που θα μπορούσαν να ανακουφίσουν τους φτωχούς και τους πάσχοντες. [259] Στερούν τον κόσμο από το Ευαγγέλιο της αγάπης του Σωτήρα. Οι ιεραποστολικοί αγροί φθίνουν. Πλήθη χάνονται από άγνοια της χριστιανικής διδαχής. Δίπλα μας, όπως και στις ξένες χώρες, οι άθεοι παραμένουν χωρίς διδαχή και χωρίς σωτηρία. Ενώ ο Θεός σκόρπισε στη Γη άφθονα αγαθά Του και γέμισε τις αποθήκες της με τις ανέσεις της ζωής, ενώ μας έχει τόσο γενναιόδωρα χαρίσει τη σωτήρια γνώση της αλήθειας Του, τι δικαιολογία μπορούμε να προβάλουμε αν αφήνουμε τις κραυγές της χήρας και του ορφανού, του άρρωστου, του πονεμένου, του άμαθου και του απολυμένου να ανέρχονται στον Ουρανό; Την ημέρα εκείνη του Θεού, όταν έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο με Εκείνον που έδωσε τη ζωή Του για τους δυστυχείς αυτούς, ποιά δικαιολογία θα προβάλλουν όσοι σπαταλούν τον καιρό και τα χρήματά τους σε απαγορευμένες από το Θεό απολαύσεις; Δεν θα πει σ” αυτούς ο Χριστός, «Επείνασα και δεν Μοι εδώκατε να φάγω, εδίψησα και δεν Με εποτίσατε . . . ήμην . . . γυμνός και δεν Με ενεδύσατε, ασθενής και εν φυλακή και δεν Με επεσκέφθητε;» (Ματθ. 25:42-43.)

Ενώ το ντύσιμό μας πρέπει να είναι σεμνό και απλό, πρέπει όμως να είναι καλής ποιότητας, με ταιριαστούς συνδυασμούς χρωμάτων και κατάλληλο για την ανάλογη υπηρεσία. Τα ρούχα πρέπει να επιλέγονται για την αντοχή τους μάλλον παρά για επίδειξη. Πρέπει να εξασφαλίζουν ζεστασιά και προστασία στο σώμα. Η συνετή γυναίκα που περιγράφεται στις Παροιμίες «δεν φοβείται την χιόνα δια τον οίκον αυτής διότι πας ο οίκος αυτής είναι ενδεδυμένος διπλά.» (Παρ. 31:21.)

Το ντύσιμό μας πρέπει να είναι καθαρό. Τα ακάθαρτα ρούχα είναι ανθυγιεινά και μολύνουν το σώμα και την ψυχή. «Είσθε ναός Θεού . . . Εάν τις φθείρη τον ναόν του Θεού, τούτον θέλει φθείρει ο Θεός.» (Α” Κορ. 3:16-17.)

Το ντύσιμο πρέπει να είναι καθόλα υγιεινό. «Κατά πάντα» ο Θεός εύχεται για τον καθένα μας «να υγιαίνη», [260] — να γιατρέψειδηλαδή το σώμα και την ψυχή. Και οφείλουμε να συνεργαζόμαστε με Αυτόν για την υγεία τόσο του σώμα-τος όσο και της ψυχής. Το υγιεινό ντύσιμο συμβάλλει στην ανάπτυξη και των δύο.

Η περιβολή μας πρέπει να έχει τη χάρη, την ομορφιά και την πρακτικότητα της φυσικής απλότητας. Ο Χριστός μας προειδοποίησε κατά της υπερηφάνειας της ζωής και όχι κατά της χάρης της και της φυσικής ομορφιάς της. Υπέδειξε τα αγριολούλουδα και τα κρίνα που αυξάνουν μέσα στην αγνότητά τους και είπε: «Ουδέ ο Σολομών εν πάση τη δόξη αυτού ενεδύθη ως εν τούτων. » (Ματθ. 6:29.) Χρησιμοποιώντας έτσι τα αντικείμενα της φύσης, ο Χριστός εικονογραφεί την ομορφιά που εκτιμά ο ουρανός, τη σεμνή χάρη, την απλότητα, την αγνότητα, την καταλληλότητα που καθιστούν την περιβολή μας ευχάριστη σ” Αυτόν.

Μας λέγει ότι το καλύτερο ντύσιμο πρέπει να είναι της ψυχής. Κανένας εξωτερικός στολισμός δεν μπορεί να συγκριθεί με την αξία και την ομορφιά του «πράου και ησυχίου πνεύματος, το οποίον ενώπιον του Θεού είναι πολύτιμον.» (Α” Πέτ.3:4.)

Για όσους κάνουν οδηγό της ζωής τους τα λόγια του Σωτήρα, πόσο πολύτιμα είναι τα ακόλουθα λόγια των υποσχέσεών Του:

«Περί του ενδύματος τί μεριμνάτε; . . . Εάν τον χόρτον του αγρού, όστις σήμερον υπάρχει και αύριον ρίπτεται εις κλίβανον, ο Θεός ενδύη ούτω, δεν θέλει ενδύσει πολλώ μάλλον εσάς; . . . Μη μεριμνήσητε λοιπόν λέγοντες ... Τι να ενδυθώμεν; . . . Επειδή εξεύρει ο Πατήρ σας ο ουράνιος ότι έχετε χρείαν πάντων τούτων. Αλλά ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνη Αυτού, και πάντα ταύτα θέλουσι σας προστεθή. » (Ματθ. 6:28-33.)

«Θέλεις φυλάξει εν τελεία ειρήνη το πνεύμα το επί Σε επιστηριζόμενον, διότι επί Σε θαρρεί. » (Ησ. 26:3.) [261]

Τι αντίθεση παρουσιάζει αυτό με την κόπωση, την ανησυχία, την αρρώστια και τη μιζέρια που απορρέουν από την κυριαρχία της μόδας! Πόσο αντίθετοι από τις αρχές που παραθέτει η Γραφή είναι οι τρόποι του ντυσίματος που επιβάλλει η μόδα! Σκεφθείτε μόνο τις μόδες που καθιερώθηκαν τις τελευταίες εκατονταετίες ή ακόμη και τις τελευταίες δεκαετίες. Πόσες από αυτές που έχουν ξεπεράσει την εποχή τους θα κρίνονταν άσεμνες. Πόσες θα λογίζονταν ακατάλληλες για μία ραφιναρισμένη, θεοφοβούμενη γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της!

Το να αλλάζει κανείς το ντύσιμό του μόνο και μόνο για να παρακολουθεί τη μόδα δεν εγκρίνεται από το λόγο του Θεού. Η αλλαγή του στυλ, και ο εξεζητημένος δαπανηρός καλλωπισμός κατασπαταλούν τον καιρό και το χρήμα των πλουσίων και χαραμίζουν τη δραστηριότητα της ψυχής και του πνεύματος. Επιβάλλουν ένα βαρύ φορτίο στη μεσαία και στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις. Πολλά άτομα που με δυσκολία κερδίζουν τα απαραίτητα της ζωής και που ακολουθώντας απλότητα στη μόδα, θα μπορούσαν να κατασκευάσουν μόνοι τους τα ρούχα τους, είναι αναγκασμένοι να καταφύγουν στη μοδίστρα για να είναι της μόδας. Πολλά φτωχά κορίτσια για να ντύνονται μοντέρνα, στερήθηκαν τα ζεστά εσώρουχα και πλήρωσαν το τίμημα με τη ζωή τους. Πολλά άλλα, θαμπωμένα με την επίδειξη και την κομψότητα των πλουσίων, παρασύρθηκαν σε ανέντιμα και αναίσχυντα μονοπάτια. Πολλά σπίτια στερούνται την άνεση, πολλοί άνδρες έφθασαν στο σημείο να κάνουν καταχρήσεις ή να χρεοκοπήσουν, προκειμένου να ικανοποιήσουν τις αξιώσεις της γυναίκας τους ή των παιδιών τους.

Πολλές γυναίκες, αναγκασμένες να φτιάχνουν μόνες τουςτα μοντέρνα ρούχα που επιβάλλει η μόδατόσο για εκείνεςόσο και για ταπαιδιά τους, καταδικάζονται σε ατέλειωτη σκλαβιά. Πολλές μητέρες με εξαντλημένα νεύρα και τρεμάμενα χέρια δουλεύουν μέχρι αργά τη νύχτα για να ετοιμάσουν γαρνιτούρες στα ρούχα των παιδιών τους που [262] δεν συμβάλλουν καθόλου στην υγεία, στην άνεση ή στην πραγματική ομορφιά. Για χατίρι της μόδας θυσιάζουν την υγεία τους και την ηρεμία του πνεύματος που τόσο απαραίτητη είναι για τη σωστή ανατροφή των παιδιών τους. Η καλλιέργεια του πνεύματος και της καρδιάς παραμελείται. Η ψυχή μαραζώνει.

Η μητέρα δεν έχει καιρό για να μελετήσει τις αρχές της φυσικής αγωγής ώστε να ξέρει πως να φροντίσει για την υγεία των παιδιών της. Δεν έχει καιρό να ασχοληθεί με τις πνευματικές και ψυχικές τους ανάγκες• δεν έχει τον καιρό να συμμεριστεί τις μικρές τους απογοητεύσεις και δοκιμασίες, ή να συμμετέχει στα ενδιαφέροντα και στις επιδιώξεις τους.

Από την ώρα σχεδόν που θα έρθουν στον κόσμο τα παιδιά υπόκεινται στην επίδραση της μόδας. Ακούν περισσότερα για τη μόδα παρά για το Σωτήρα τους. Βλέπουν τις μητέρες τους να συμβουλεύονται τα φιγουρίνια με μεγαλύτερο ενδιαφέρον από ότι τη Βίβλο. Μεγαλύτερη σημασία δίνεται στην επίδειξη των ρούχων παρά στην ανάπτυξη του χαρακτήρα. Γονείς και παιδιά στερούνται τα πράγματα εκείνα που αποτελούν τις καλύτερες, τις πολυτιμότερες και πραγματικότητες αξίες της ζωής. Ο συρμός τους εξαπατά ώστε να μη προετοιμάζονται για τη μέλλουσα ζωή.

Ο εχθρός κάθε καλού είναι εκείνος που πρωτοστατεί στην εφεύρεση της συνεχώς μεταβαλλόμενης μόδας. Τίποτε δεν επιθυμεί περισσότερο από το να προκαλεί λύπη και προσβολή στο Θεό, προξενώντας τη μιζέρια και την καταστροφή των ανθρωπίνων υπάρξεων. Ένα από τα μέσα με τα οποία πετυχαίνει αποτελεσματικότερα το σκοπό αυτό είναι τα επινοήματα της μόδας που αδυνατίζουν το σώμα, εξασθενούν το μυαλό και περιορίζουν την ψυχή.

Οι γυναίκες υπόκεινται σε σοβαρές αρρώστιες και οι ταλαιπωρίες τους αυξάνουν κατά πολύ με τον τρόπο του ντυσίματος. Αντί να προφυλάξουν την υγεία τους για [263] τις έκτακτες δοκιμασίες που είναι αναπόφευκτες, εκείνες συχνά θυσιάζουν όχι μόνο την υγεία αλλά και τη ζωή τους, αφήνοντας στο παιδί τους ένα κληροδότημα μιζέριας μέσα σε μία κατεστραμμένη κοινωνική δομή, διεστραμμένες συνήθειες και λαθεμένες αντιλήψεις της ζωής.

Ένα από τα πιο άχρηστα και ενοχλητικά επινοήματα της μόδας είναι η φούστα που σκουπίζει το έδαφος.[*]

Βρώμικη, άβολη, ενοχλητική και ανθυγιεινήόλα αυτά και περισσότερα ακόμη αληθεύουν για τις φούστες με ουρά. Είναι πολυδάπανες όχι μόνο για την περιττή ποσότητα υφάσματος που απαιτούν, αλλά και για την παράλογη φθορά που υφίστανται λόγο του μάκρους τους. Αν κάποιος προσέξει μία γυναίκα να φοράει φούστα με ουρά, έχοντας τα χέρια γεμάτα με πακέτα, προσπαθώντας να ανεβοκατεβεί σκάλες, να μπει στο λεωφορείο, να βαδίζει ανάμεσα στα πλήθη, ή να περπατήσει μέσα στη βροχή ή πάνω σ” ένα λασπωμένο δρόμο, δεν χρειάζεται άλλη απόδειξη για την ενόχληση και τη δυσχέρεια που προξενεί η φούστα.

Ένα άλλο σοβαρό κακό που παρουσιάζουν οι φούστες αυτές είναι το βάρος που συγκρατείται από τους γοφούς. Το μεγάλο αυτό βάρος, πιέζει και τραβάει τα εντόσθια προς τα κάτω. Αυτό προκαλεί αδυναμία του στομάχου και δημιουργεί ένα αίσθημα κόπωσης που προδιαθέτει το άτομο να σκύβει. Αυτό μετά με τη σειρά του στριμώχνει τους πνεύμονες και δυσχεραίνει την κανονική αναπνοή.

Τα τελευταία χρόνια οι κίνδυνοι που απορρέουν από το σφίξιμο της μέσης έχουν τόσο πολύ συζητηθεί,

[*]Σημείωση εκδοτών: Αρχικά το βιβλίο γράφθηκε το 1905 και η συγγραφέας αναφέρεται στη γυναικεία μόδα της εποχής εκείνης.

[264]

ώστε ελάχιστοι μπορεί να τους αγνοούν. Παρόλα αυτά όμως τόσο μεγάλη επιρροή ασκεί η μόδα που το κακό συνεχίζεται. Με τη συνήθεια αυτή οι γυναίκες και τα νεαρά κορίτσια προξενούν στον εαυτό τους ανυπολόγιστη ζημιά.

Είναι απαραίτητο για την υγεία να αποκτά ο θώρακας όσο το δυνατόν μεγαλύτερη χωρητικότητα ώστε να μπορούν οι πνεύμονες να ανεφοδιάζονται με τη βοήθεια βαθιών εισπνοών. Όταν οι πνεύμονες περιορίζονται, η ποσότητα του οξυγόνου που καταναλώνουν μειώνεται. Το αίμα δεν ανανεώνεταικανονικά και οι περιττές, ακάθαρτες ύλες που πρέπει να αποβάλλονται με τη βοήθεια των πνευμόνων, κατακρατούνται. Επιπλέον, η κυκλοφορία εμποδίζεται και τα εντόσθια πιέζονται και μετατοπίζονται σε σημείο που να μη μπορούν να λειτουργήσουν κανονικά.

Το σφιχτό δέσιμο δεν καλυτερεύει τη σιλουέτα. Ένα από τα κυριότερα στοιχεία της φυσικής ομορφιάς, είναι η συμμετρία, η αρμονική αναλογία των σωματικών διαστάσεων. Και το πραγματικό υπόδειγμα της φυσικής ανάπτυξης δεν θα το βρούμε στα μοντέλα που μας παρουσιάζουν οι Γάλλοι δημιουργοί της μόδας, αλλά στην ανάπτυξη του ανθρώπινου σώματος σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους του Θεού. Ο Θεός είναι ο δημιουργός της ομορφιάς και μόνο όταν ακολουθούμε το δικό Του ιδανικό, θα φθάσομε στον κανόνα της πραγματικής ομορφιάς.

Άλλο ένα κακό που υπαγορεύει η μόδα είναι ο άνισος καταμερισμός των ρούχων έτσι που, ενώ μερικά μέλη του σώματος καλύπτονται περισσότερο από ότι χρειάζεται, άλλα είναι ανεπαρκώς ντυμένα. Τα πόδια και τα χέρια, επειδή βρίσκονται μακρύτερα από τα ζωτικά όργανα του σώματος, θα πρέπει ιδιαίτερα να προστατεύονται από το ψύχος με κατάλληλη επένδυση. Είναι αδύνατο να αισθάνεται κανείς υγιής όταν τα άκρα είναι συνήθως κρύα• επειδή αν το αίμα που κυκλοφορεί σ” αυτά [265] είναι λιγοστό, αυτό σημαίνει πως πλεονάζει σε άλλα μέλη του σώματος. Η τέλεια υγεία απαιτεί τέλεια κυκλοφορία. Αλλά αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί όταν το κυρίως σώμα όπου βρίσκονται τα βασικά όργανα είναι τρείς ή τέσσερες φορές περισσότερο καλυμμένο από τα άκρα.

Πλήθη γυναικών αισθάνονται νευρικότητα και εξάντληση επειδή στερούν τον εαυτό τους από τον καθαρό αέρα. Ο καθαρός αέρας δημιουργεί καθαρό αίμα και από την ελευθερία των κινήσεων που κάνουν το αίμα να ρέει με δύναμη στις φλέβες,αποκτάμε ζωή, υγεία και ενεργητικότητα. Πολλές γυναίκες κατάντησαν ανάπηρες ενώ θα μπορούσαν να απολαύσουν την υγεία και πολλές έχουν πεθάνει από φθίση των πνευμόνων και άλλες αρρώστιες, ενώ θα μπορούσαν να ζήσουν όσο τους ήταν γραφτό, αν μόνο ντύνονταν σύμφωνα με τις αρχές της υγιεινής και αν γυμνάζονταν ελεύθερα στο ύπαιθρο.

Προκειμένου να εξασφαλίσει κανείς το υγιεινότερο ντύσιμο, πρέπει να μελετήσει προσεκτικά τις ανάγκες του κάθε μέλους του σώματος. Το είδος του κλίματος, το περιβάλλον, η κατάσταση της υγείας, η ηλικία και το επάγγελμα, πρέπει όλα να ληφθούν υπόψη. Κάθε είδος ρουχισμού πρέπει να φοριέται εύκολα, χωρίς να εμποδίζει ούτε την κυκλοφορία του αίματος, ούτε την ελεύθερη κανονική αναπνοή. Κάθε ρούχο πρέπει να είναι τόσο χαλαρό ώστε όταν σηκώνονται τα χέρια, ανάλογα να σηκώνεται και το ρούχο.

Γυναίκες με ευαίσθητη υγεία μπορούν κατά πολύ να βοηθήσουν τον εαυτό τους με το πρακτικό ντύσιμο και τη γυμναστική. Κατάλληλα ντυμένες για λίγη αναψυχή στο ύπαιθρο, μπορούν να γυμνάζονται στον καθαρό αέρα στην αρχή με προσοχή, αλλά αυξάνοντας βαθμηδόν τη διάρκεια της εκγύμνασης σύμφωνα με την αντοχή τους. Ακολουθώντας την τακτική αυτή, πολλοί θα μπορούσαν να ξαναβρούν την υγεία τους και να ζήσουν για να εκπληρώσουν το χρέος τους έναντι της κοινωνίας. [266]

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΔΑ

Οι ίδιες οι γυναίκες αντί να αγωνίζονται να συμβαδίζουν με τις απαιτήσεις της μόδας, ας έχουν το σθένος να ντύνονται υγιεινά και απλά. Αντί να σκλαβώνεται πνιγμένη διαρκώς στις ευθύνες του σπιτιού, η σύζυγος και μητέρα ας διαθέτει καιρό για να διαβάζει, να είναι αρκετά ενημερωμένη, να συντροφεύει το σύζυγό της και να παρακολουθεί τη διανοητική ανάπτυξη των παιδιών της. Ας χρησιμοποιεί με σύνεση τις παρούσες ευκαιρίες για να επηρεάσει τα αγαπημένα της πρόσωπα για την ανώτερη, τη μέλλουσα ζωή. Ας βρει καιρό να καταστήσει τον αγαπητό Σωτήρα καθημερινό σύντροφο και στενό φίλο. Ας βρει καιρό για τη μελέτη του λόγου Του, καιρό για να περπατάει με τα παιδιά στην εξοχή, και να γνωρίζεται με το Θεό από την ομορφιά των έργων Του.

Ας διατηρείται χαρούμενη και αισιόδοξη. Αντί να περνάει το κάθε λεπτό με ατέλειωτα ραψίματα, ας διαθέτει τα βράδια για ευχάριστη συναναστροφή, για μία οικογενειακή συγκέντρωση ύστερα από τα καθήκοντα της ημέρας. Έτσι πολλοί άνδρες θα προτιμούσαν την οικογε-νειακή ατμόσφαιρα του σπιτιού από τη λέσχη ή την ταβέρνα. Πολλά αγόρια θα περιορίζονταν από το δρόμο και από το μαγαζί της γειτονιάς. Πολλά κορίτσια θα γλύτωναν από τις ελαφρές, απατηλές συναναστροφές. Η επιρροή του σπιτιού θα ήταν για γονείς και παιδιά αυτή που ο Θεός προόριζε να είναι, μία ισόβια ευλογία. [267]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 23—ΔΙΑΙΤΑ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ

Τα σώματά μας αναπτύσσονται με την τροφή που τρώμε. Οι ιστοί του σώματος φθείρονται διαρκώς. Με την κίνηση του κάθε ξεχωριστού οργάνου παρατηρείται φθορά και η φθορά αυτή αποκαθίσταται με την τροφή μας. Το κάθε μέλος του σώματος απαιτεί τη δική του θρεπτική αναλογία. Το μυαλό πρέπει να εφοδιαστεί με την απαιτούμενη γι” αυτό ποσότητα. Το ίδιο ισχύει για τα κόκκαλα, τους μείς και τα νεύρα. Μία θαυμάσια επεξεργασία μεταβάλλει την τροφή σε αίμα και χρησιμοποιεί το αίμα αυτό για την ενίσχυση των διαφόρων μελών του σώματος. Η επεξεργασία αυτή όμως συνεχίζεται ακατάπαυστα, εφοδιάζοντας κάθε νεύρο, μυ και ιστό με ζωή και δύναμη.

Η ΕΚΛΟΓΗ ΤΗΣ ΤΡΟΦΗΣ

Τα τρόφιμα πρέπει να διαλέγονται έτσι ώστε να προμηθεύουν τα καταλληλότερα στοιχεία που θεωρούνται απαραίτητα για την ενίσχυση του σώματος. Για τη διαλογή αυτή, η όρεξη δεν είναι ασφαλής οδηγός. Η όρεξη έχει διαστρεβλωθεί από τις κακές συνήθειες που ακολουθούνται στο φαγητό. Συχνά η όρεξη ζητάει τροφή που φθείρει την υγεία και που φέρνει εξάντληση αντί για δύναμη. Ούτε μπορούμε να οδηγηθούμε ασφαλώς από τις συνήθειες της κοινωνίας. Οι αρρώστιες και τα βάσανα που κυριαρχούν παντού οφείλονται κατά ένα μεγάλο μέρος σε συνηθισμένα λάθη στον τομέα της δίαιτας.

Προκειμένου να μάθουμε ποιά είναι τα καλύτερα είδη τροφίμων πρέπει να μελετήσουμε το αρχικό σχέδιο του [268] Θεού για τη διατροφή του ανθρώπου. Εκείνος που έπλασε τον άνθρωπο και καταλαβαίνει τις ανάγκες του καθόρισε στον Αδάμ τη διατροφή του: «Ιδού,» είπε, «σας έδωκα πάντα χόρτον κάμνοντα σπόρον . . . και παν δένδρον το οποίον έχει εν εαυτώ καρπόν δένδρου κάμνοντος σπόρον ταύτα θέλουσιν είσθαι εις εσάς προς τροφήν. » (Γέν. 1:29.) Όταν έφυγε από την Εδέμ και έπρεπε να κερδίσει τη ζωή του καλλιεργώντας τη γη, κάτω από την κατάρα της αμαρτίας δόθηκε η άδεια στον άνθρωπο να τρώγει επίσης «τον χόρτον του αγρού.» (Γέν. 3:18.)

Δημητριακά, ξηροί καρποί, φρέσκα φρούτα και λαχανικά αποτελούν τη διατροφή που διάλεξε για μας ο Δημιουργός μας. Τα τρόφιμα αυτά, ετοιμασμένα με τον πιο απλό και φυσιολογικό δυνατό τρόπο, είναι τα υγιεινότερα και θρεπτικότερα που υπάρχουν. Χορηγούν δύναμη, αντοχή και διανοητικό σφρίγος που δεν μπορούν να αποδώσουν τα πολυσύνθετα και διεγερτικά είδη τροφίμων.

Όλα όμως τα τρόφιμα, όσο υγιεινά και αν είναι αυτά καθαυτά, δεν είναι κατάλληλα να ανταποκριθούν στις ανάγκες μας που δημιουργούνται από τις διάφορες περιστάσεις. Χρειάζεται προσοχή στην επιλογή της τροφής. Η δίαιτά μας πρέπει να συμφωνεί με την εποχή, με τις κλιματολογικές συνθήκες στις οποίες ζούμε και με το επάγγελμα το οποίο ακολουθούμε. Μερικά τρόφιμα είναι κατάλληλα για χρήση σε μία ορισμένη εποχή και σε ένα ορισμένο κλίμα, ενώ άλλαείναι ακατάλληλα για άλλες εποχές και κλίματα. Κατά τον ίδιο τρόπο υπάρχουν και διάφορα τρόφιμα που ταιριάζουν καλύτερα σε άτομα διαφορετικών επαγγελμάτων. Πολλές φορές τρόφιμα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν προς όφελος αυτών που ασχολούνται με σκληρή σωματική εργασία, δεν είναι κατάλληλα για άτομα που κάνουν καθιστική δουλειά ή ασχολούνται με εντατική πνευματική εργασία. Ο Θεός μας εφοδίασε με μεγάλη ποικιλία υγιεινών ειδών διατροφής και ο καθένας πρέπει να διαλέξει από αυτά εκείνα που η πείρα και η [269] ορθή κρίση υπέδειξαν ότι ανταποκρίνονται καλύτερα στις ανάγκες του.

Η φύση διαθέτει πλούσια αποθέματα από φρούτα, ξηρούς καρπούς και δημητριακά. Χρόνο με το χρόνο τα προϊόντα των διαφόρων χωρών κατανέμονται γενικότερα σε όλους χάρη στα συνεχώς αυξανόμενα μεταφορικά μέσα. Σαν αποτέλεσμα πολλά είδη διατροφής που μέχρι πριν λίγα χρόνια θεωρούντο δαπανηρή πολυτέλεια, βρίσκονται τώρα στη διάθεση του καθενός για καθημερινή χρήση. Αυτό ιδιαίτερα συμβαίνει στην περίπτωση των αποξηραμένων ή κονσερβοποιημένων φρούτων.

Οι ξηροί καρποί και τα κατασκευασμένα είδη τροφίμων έχουν μεγάλη κυκλοφορία αντικαθιστώντας το ζωικό κρέας. Με τους ξηρούς καρπούς μπορούν να συνδυασθούν δημητριακοί καρποί, φρούτα και μερικά είδη βολβών για την παρασκευή υγιεινών και θρεπτικών φαγητών. Χρειάζεται όμως προσοχή στο να μη χρησιμοποιούνται οι ξηροί καρποί σε υπερβολική ποσότητα. Αυτοί που νοιώθουν δυσάρεστα συμπτώματα με τη χρήση τροφών παρασκευασμένων από ξηρούς καρπούς, θα μπορέσουν να απαλλαγούν από τη δυσκολία αυτή αν δώσουν προσοχή στην παραπάνω συμβουλή. Πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη ότι ορισμένοι ξηροί καρποί δεν είναι τόσο υγιεινοί όσο άλλοι. Τα αμύγδαλα είναι προτιμότερα από τα φιστίκια, αλλά τα φιστίκια, σε περιορισμένη ποσότητα και σε συνδυασμό με δημητριακά, είναι θρεπτικά και εύπεπτα.

Κατάλληλα παρασκευασμένες οι ελιές. όπως και οι ξηροί καρποί, αντικαθιστούν το βούτυρο και το κρέας. Το λάδι, όπως υπάρχει στην ελιά, είναι κατά πολύ προτιμότερο από το ζωικό λίπος ή πάχος. Χρησιμεύει σαν καθαρτικό. Η χρήση του είναι ευεργετική για τους φυματικούς και θεραπεύει τη φλεγμονή και τον ερεθισμό του στομάχου.

Άτομα που έχουν συνηθίσει σε μία πλούσια, υπερβολικά διεγερτική δίαιτα έχουν αποκτήσει μία [270] αφύσικη όρεξη και δεν μπορούν αμέσως να νοστιμευτούν με την απλή, ελαφρά τροφή. Χρειάζεται καιρός για να επανέλθει η όρεξη στα κανονικά της πλαίσια και για να συνέλθει το στομάχι από την κακομεταχείριση που υπέστη. Όσοι όμως επιμένουν στη χρήση της υγιεινής τροφής, ύστερα από ένα διάστημα θα τη βρουν γευστική. Θα τους αρέσει η λεπτή, νόστιμη γεύση της και θα τρώνε με μεγαλύτερη ευχαρίστηση από εκείνη όταν έτρωγαν ανθυγιεινές λιχουδιές. Και το στομάχιούτε παροξυσμένο ούτε παραφορτωμένο. σε υγιεινή πλέον κατάσταση, λειτουργεί κανονικά.

Για τη διατήρηση της υγείας απαιτείται ικανός ανεφοδιασμός με καλή, θρεπτική τροφή. Προγραμματί-ζοντας με σύνεση, μπορούμε να βρούμε τα στοιχεία που συντελούν περισσότερο στην υγεία και είναι πλέονεξασφαλισμένα σε όλες σχεδόν τις χώρες. Τα διάφορα παρασκευάσματα από ρύζι, σιτάρι, καλαμπόκι και βρώμη στέλλονται σε όλα τα μέρη, καθώς επίσης τα φασόλια, τα μπιζέλια, και οι φακές. Αυτά, μαζί με τα ντόπια και τα εισαγόμενα φρέσκα φρούτα καθώς και την ποικιλία των λαχανικών που ευδοκιμούν στην κάθε περιοχή, δίνουν την ευκαιρία να διαλέξει κανείς μία τέλεια δίαιτα χωρίς τη χρήση της κρεοφαγίας.

Εκεί όπου τα φρούτα παράγονται σε αφθονία, πρέπει να ετοιμάζεται ικανός εφοδιασμός για το χειμώνα από φρούτα είτε με την αποστέγνωση, είτε με την κονσερβο-ποίηση. Μικρά φρούτα, όπως τα φραγκοστάφυλα, τα λαγοκέρασα, οι αγριοφράουλες και τα βατόμουρα μπορούν να καλλιεργηθούν για κατανάλωση σε διάφορα μέρη όπου ελάχιστα χρησιμοποιούνται και όπου η καλλιέργειά τους είναι παραμελημένη.

Για την οικιακή κονσερβοποίηση, τα γυάλινα βάζα είναι προτιμότεραέναντι των μεταλλικών δοχείων. Είναι απαραίτητο τα φρούτα που προορίζονται για την κονσερβοποίηση να είναι σε καλή κατάσταση. Χρησιμοποιείτε ελάχιστη ζάχαρη και βράζετε [271] τα φρούτα όσο χρειάζεται για να εξασφαλισθεί η συντήρησή τους. Προετοιμασμένα μ” αυτό τον τρόπο, αναπληρώνουν θαυμάσια τα φρέσκα φρούτα.

Οπουδήποτε μπορούν ναεξασφαλισθούν σε λογικές τιμές, τα αποξηραμένα φρούτα όπως οι σταφίδες, τα δαμάσκηνα, τα μήλα, τα αχλάδια, τα ροδάκινα και τα βερίκοκα. Τελικά, θα αποδειχθεί ότι μπορούν να χρησιμεύσουν σαν βασικά είδη διατροφής με μεγαλύτερη ευχέρεια από ότι συνήθως γίνεται και με τα καλύτερα αποτελέσματα για την υγεία και τη ζωτικότητα όλων των εργατικών τάξεων.

Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται μεγάλη ποικιλία φαγητών στο ίδιο γεύμα, επειδή αυτό ενθαρρύνει την πολυφαγία και προξενεί δυσπεψία.

Δεν είναι καλό να τρώγονται φρούτα και λαχανικά μαζί στο ίδιο γεύμα. Σε περιπτώσεις που η πέψη είναι αδύνατη, η κοινή χρήση τους μπορεί ναπροξενήσει δυσφορία και δυσκολία στο να συγκεντρωθεί κανείς πνευματικά. Είναι καλύτερα να τρώγονται τα φρούτα σε ένα γεύμα και τα λαχανικά σε άλλο.

Τα γεύματα πρέπει να ποικίλουν. Τα ίδια είδη φαγητών, μαγειρευμένα με τον ίδιο τρόπο, δεν πρέπει να παρουσιάζονται στο τραπέζι από το ένα γεύμα στο άλλο, από τη μια μέρα στην άλλη. Τα γεύματα τρώγονται με μεγαλύτερη όρεξη και ο οργανισμός τρέφεται καλύτερα όταν η τροφή ποικίλλει.

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΦΑΓΗΤΟΥ

Δεν είναι σωστό να τρώει κανείς μόνο για να ικανοποιεί την όρεξη, αδιαφορώντας για την ποιότητα της τροφής και για τον τρόπο της παρασκευής της. Όταν το φαγητό τρώγεται χωρίς να προξενεί ευχαρίστηση, το σώμα δεν τρέφεται τόσο καλά. Τα τρόφιμα πρέπει να διαλέγονται με προσοχή και να μαγειρεύονται με τέχνη και με σύνεση. [272]

Για την κατασκευή του ψωμιού, το ραφιναρισμένο, άσπρο αλεύρι δεν είναι το καταλληλότερο. Η χρήση του δεν είναι ούτε υγιεινή, ούτε οικονομική. Το ραφιναρισμένο ψωμί υστερεί σε θρεπτικά συστατικά που βρίσκονται στο παρασκευασμένο από μαύρο αλεύρι ψωμί. Συχνά προκαλεί δυσκοιλιότητα και άλλες ανθυγιεινές ανωμαλίες.

Η χρήση της σόδας ή της ζυμωτικής σκόνης (μπέηκιν πάουντερ) στην κατασκευή του ψωμιού είναι βλαβερή χωρίς να είναι απαραίτητη. Η σόδα προκαλεί φλεγμονή του στομάχου και δηλητηριάζει ολόκληρο τον οργανισμό. Πολλές νοικοκυρές νομίζουν ότι χωρίς τη σόδα δεν μπορούν να κάνουν καλό ψωμί, αλλά αυτό είναι λάθος. Αν έκαναν την προσπάθεια να μάθουν καλύτερες μεθόδους, το ψωμί τους θα γίνονταν υγιεινότερο και στη γεύση, θα ήταν νοστιμότερο.

Στην περίπτωση που το ψωμί γίνεται με μαγιά, το γάλα δεν πρέπει να αντικαταστήσει το νερό. Το γάλα είναι ένα πρόσθετο έξοδο και μετριάζει τη θρεπτική αξία του ψωμιού. Το ζυμωμένο με γάλα ψωμί, μετά το ψήσιμο χάνει τη γλυκάδα του γρηγορότερα από το ψωμί που έχει ζυμωθεί με νερό και επιπλέον παθαίνει ευκολότερα ζύμωση στο στομάχι.

Το ψωμί πρέπει να είναι ελαφρό και να έχει υπόγλυκη γεύση. Δεν επιτρέπεται ούτε ίχνος ξινίλας. Οι φραντζόλες πρέπει να είναι μικρές και καλοψημένες ώστε να καταστρέφονται κατά το δυνατό οι μικροοργανισμοί της μαγιάς. Το φρεσκοψημένο, ζεστό, ζυμωτό ψωμί (το ζυμωμένο με μαγιά) είναι δυσκολοχώνευτο. Δεν πρέπει να μπαίνει στο τραπέζι. Αυτό όμως δεν αληθεύει με το άζυμο ψωμί. Μικρά καρβελάκια από σιταρίσιο αλεύρι, χωρίς προζύμι ή μαγιά, ψημένα σε καλά θερμασμένο φούρνο, είναι όχι μόνο υγιεινά αλλά και νόστιμα.

Τα δημητριακά που χρησιμοποιούνται για κουρκούτι ή χυλό πρέπει να βράζουν αρκετές ώρες. Οι μαλακές όμως και ρευστοποιημένες τροφές είναι λιγότερο υγιεινές από τις σκληρές τροφές που απαιτούν προσεκτικό [273] μάσημα. Τα παξιμάδια ή το διπλοψημένο ψωμί είναι ένα από τα πιο ευκολοχώνευτα και πιο νόστιμα είδη διατροφής. Κόψετε σε φέτες το κανονικά φουσκωμένο ψωμί και αφήστε το να ξεραθεί σε χλιαρό φούρνο μέχρι να εξαφανισθεί κάθε ίχνος υγρασίας. Τότε αφήστε το να ροδοψηθεί από τις δύο πλευρές. Φυλαγμένο σε στεγνό μέρος, το ψωμί αυτό διατηρείται πολύ περισσότερο από το συνηθισμένο ψωμί και, εάν ξαναζεσταθεί πριν χρησιμοποιηθεί, γίνεται τόσο νωπό σαν να είναι φρέσκο.

Υπερβολική ποσότητα ζάχαρης χρησιμοποιείται στη διατροφή. Τα κέικ, οι πουτίγκες, τα γλυκίσματα, οι ζελέδες, οι μαρμελάδες αποτελούν βασική αφορμή για δυσκοιλιότητα. Ιδιαίτερα βλαβερές είναι οι κρέμες και οι πουτίγκες των οποίων τα κύρια συστατικά είναι το γάλα, τα αυγά και η ζάχαρη. Το γάλα και η ζάχαρη πρέπει να αποφεύγονται να χρησιμοποιούνται μαζί σε μεγάλες ποσότητες.

Εκεί όπου χρησιμοποιείται το γάλα πρέπει να αποστειρώνεται προσεκτικά. Με την προφύλαξη αυτή περιορίζεται ο κίνδυνος να προσβληθεί κανείς από αυτό με κάποια μεταδοτική αρρώστια. Το βούτυρο βλάπτει λιγότερο όταν τρώγεται επάνω σε κρύο ψωμί παρά όταν χρησιμοποιείται στο μαγείρεμα. Καλύτερα όμως να αποφεύγεται εντελώς. Το τυρί είναι ακόμη πιο απαράδεκτο. Δεν είναι κατάλληλο είδος διατροφής.

Η ανεπαρκής και ακατάλληλα μαγειρευμένη τροφή καταστρέφει τη σύνθεση του αίματος επειδή εξασθενεί τα αιματοπαραγωγικά όργανα. Διαταράσσει τον οργανισμό και προκαλεί αρρώστιες που συνοδεύονται από ευερέθιστα νεύρα και οξύθυμη ιδιοσυγκρασία. Τα θύματα της κακής μαγειρικής ανέρχονται σε χιλιάδες, σε δεκάδες χιλιάδων. Πάνω σε πολλούς τάφους θα μπορούσε να γραφτεί: «Πέθανε από την κακή μαγειρική.» «Πέθανε από παραφορτωμένο στομάχι.»

Οι ασχολούμενοι με τη μαγειρική έχουν ιερό καθήκον να μάθουν πως να παρασκευάζουν υγιεινά [274] φαγητά. Πολλές ψυχές χάνονται εξαιτίας της κακής μαγειρικής. Απαιτείται σκέψη και φροντίδα για την παρασκευή καλού ψωμιού. Σ” ένα καρβέλι ψωμί υπάρχει πολύ περισσότερη θρησκεία από ότι φαντάζονται πολλοί. Υπάρχουν λίγοι πραγματικά καλοί μάγειροι. Οι νεαρές κοπέλες νομίζουν ότι η μαγειρική και άλλες ασχολίες του νοικοκυριού είναι υπηρετικά καθήκοντα και γι” αυτό το λόγο πολλά κορίτσια που παντρεύονται και αναλαμβάνουν την ευθύνη της οικογένειας, έχουν ελάχιστη ιδέα από τα χρέη της συζύγου και μητέρας.

Η μαγειρική δεν είναι ευκαταφρόνητη επιστήμη, αλλά είναι μία από τις πιο σημαντικές στην πρακτική ζωή. Είναι μία επιστήμη που όλες οι γυναίκες πρέπει να μάθουν και πρέπει να διδάσκεται με τρόπο που θα επωφεληθούν οι φτωχότερες τάξεις. Η παρασκευή ορεκτικών, συνάμα απλών και θρεπτικών φαγητών απαιτεί επιδεξιότητα, αλλά αυτό είναι κάτι που μπορεί να γίνει. Οι μάγειροι πρέπει να ξέρουν πως να παρασκευάζουν απλά φαγητά, με τρόπο απλό και υγιεινό . κάνοντας τα φαγητά ακόμη πιο εύγευστα και υγιεινά εξαιτίας της απλότητάς τους.

Κάθε νοικοκυρά που προΐσταται στην οικογένειά της αλλά που δεν καταλαβαίνει την τέχνη της υγιεινής μαγειρικής, πρέπει να πάρει την απόφαση να μάθει αυτό που είναι τόσο απαραίτητο για την ευημερία των μελών της οικογενείας της. Σε πολλά μέρη σχολές υγιεινής μαγειρικής προσφέρουν την ευκαιρία για μαθήτευση σ” αυτό τον τομέα. Η γυναίκα που δεν έχει τα μέσα αυτά στη διάθεσή της, πρέπει να μαθητεύσει κοντά σ” ένα καλό μάγειρα ή μαγείρισσα και να επιμένει στις προσπάθειές της για βελτίωση μέχρι που να μάθει καλά την τέχνη της μαγειρικής.

Οι τακτικές ώρες του φαγητού είναι ζωτικής σημασίας. Πρέπει να υπάρχει ορισμένη ώρα για το κάθε γεύμα. Κατά την ώρα αυτή ο καθένας πρέπει να τρώει όσο απαιτεί ο οργανισμός και μετά να μην τρώγει τίποτε πια μέχρι το επόμενο γεύμα. Πολλοί τρώνε χωρίς ο [275] οργανισμός να έχει ανάγκη από τροφή, σε ακατάστατες ώρες και ανάμεσα στα γεύματα, επειδή δεν έχουν τη δύναμη να επιβληθούν στην αδυναμία τους. Μερικοί όταν ταξιδεύουν τσιμπολογούν διαρκώς οτιδήποτε βρίσκουν μπροστά τους. Αυτό είναι πολύ βλαβερό. Αν οι ταξιδιώτες συνήθιζαν να τρώνε σε κανονικά διαστήματα απλή και θρεπτική τροφή, δεν θα αισθάνονταν τόσο μεγάλη κούραση, ούτε θα προσβάλλονταν τόσο εύκολα από αρρώστιες.

Μία άλλη εξαιρετικάεπιβλαβής συνήθεια είναι να τρώει κανείς ακριβώς πριν να πάει στο κρεβάτι. Έχει ήδη φάει τα κανονικά γεύματα αλλά επειδή αισθάνεται κάποια σχετική ατονία, τρώει ακόμη περισσότερο. Η προσκόλληση στην κακή αυτή τακτική γίνεται βαθειά ριζωμένη συνήθεια, ώστε να νομίζει ότι του είναι αδύνατο να κοιμηθεί χωρίς να φάει. Σαν αποτέλεσμα του καθυστερημένου δείπνου, η λειτουργία της πέψης εξακολουθεί κατά τις ώρες του ύπνου. Παρόλο όμως ότι το στομάχι εργάζεται ακατάπαυστα, δεν κατορθώνει να κάνει τη δουλειά του όπως πρέπει. Με τον ύπνο του συχνά ταραγμένο από εφιάλτες, ο άνθρωπος ξυπνάει το πρωί κουρασμένος και με ελάχιστη διάθεση για πρόγευμα. Όταν πέφτουμε να κοιμηθούμε το στομάχι πρέπει να έχει τελειώσει τη δουλειά του, ώστε και αυτό να μπορέσει να ξεκουραστεί όπως και τα άλλα όργανα του σώματος. Το αργοπορημένο δείπνο αποβαίνει ιδιαίτερα βλαβερό για άτομα που ασχολούνται με καθιστικές εργασίες. Γι” αυτούς η ανωμαλία που δημιουργείται είναι πολλές φορές η αρχή μιας ασθένειας που καταλήγει στο θάνατο.

Σε πολλές περιπτώσεις η ατονία που δημιουργεί την επιθυμία για φαγητό οφείλεται στο ότι τα πεπτικά όργανα έχουν παραφορτωθεί στο διάστημα της ημέρας. Αφού πραγματοποιήσουν τη χώνεψη ενός γεύματος, τα πεπτικά όργανα έχουν ανάγκη από ξεκούραση. Τουλάχιστον πέντε ή έξι ώρες πρέπει να μεσολαβούν ανάμεσα στα γεύματα [276] και οι περισσότεροι από όσους δοκιμάζουν, διαπιστώνουν ότι δύο ημερήσια γεύματα είναι προτιμότερα από τρία.

ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ

Το φαγητό δεν πρέπει να τρώγεται ούτε πολύ ζεστό ούτε πολύ κρύο. Αν το φαγητό είναι κρύο, το στομάχι συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη προσπάθειά του σ” αυτό για να το ζεστάνει πριν αρχίσει η χώνεψη. Τα ψυχρά ποτά βλάπτουν για τον ίδιο λόγο, ενώ η συχνή χρήση των ζεστών είναι εξαντλητική. Η αλήθεια είναι ότι όσο περισσότερα υγρά συνοδεύουν τα γεύματα, τόσο δυσκολότερα χωνεύεται η τροφή. Αυτό συμβαίνειδιότι τα υγρά πρέπει να απορροφηθούν πριν αρχίσει η χώνεψη. Μην τρώτε πολύ αλάτι, αποφεύγετε τα τουρσιά και τις καρυκευμένες τροφές, τρώτε άφθονα φρούτα και ο ερεθισμός που προκαλεί τόσο μεγάλη δίψα κατά τα γεύματα θα υποχωρήσει αισθητά.

Η τροφή πρέπει να τρώγεται σιγά και να μασάτε προσεκτικά. Αυτό είναι απαραίτητο για να μπορέσει το σάλιο να αναμιχθεί με την τροφή και τα πεπτικά υγρά να τεθούν σε ενέργεια.

Ένα άλλο σοβαρό κακό είναι να τρώει κανείς σε ακατάλληλες στιγμές, όπως αίφνης ύστερα από βαριά, παρατεταμένη γυμναστική, τότε που είναι παρακουρασμένος ή πολύ ζεστός. Αμέσως μετά το φαγητό μεσολαβεί μία μεγάλη επιστράτευση των δυνάμεων του νευρικού συστήματος. Και όταν το πνεύμα ή το σώμα είναι κατα-πονημένο αμέσως πριν ή αμέσως μετά το φαγητό, η πέψη δυσχεραίνεται. Όταν κανείς είναι ταραγμένος, περνάει αγωνία ή είναι βιαστικός, προτιμότερο να μη φάει αν δεν ξεκουραστεί και ηρεμήσει προηγουμένως.

Υπάρχει στενή σχέση ανάμεσα στο στομάχι και στο μυαλό. Όταν το στομάχι δυσανασχετεί, η δύναμη των νεύρων ανακαλείται από το μυαλό για να βοηθήσει τα εξασθενημένα πεπτικά όργανα. Όταν οι μετακλήσεις αυτές μεσολαβούν πολύ συχνά, το μυαλό παθαίνει [277] συμφόρηση. Όταν το μυαλό συνέχεια κουράζεται και επί πλέον λείπει η φυσική εξάσκηση, ακόμη και η απλή τροφή πρέπει να είναι λιγοστή. Την ώρα του φαγητού αφήστε τις ευθύνες και τις ανήσυχες σκέψεις κατά μέρος. Μη βιάζεστε, αλλά τρώτε σιγά.Να είστε χαρούμενοι και με την καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη στο Θεό για όλες Του τις ευλογίες.

Μερικοί που απορρίπτουν τα ζωικά κρέατα και άλλα βαριά και βλαβερά είδη τροφίμων, νομίζουν ότι, επειδή η τροφή τους είναι απλή και υγιεινή, έχουν το δικαίωμα να μην περιορίζουν την όρεξή τους και τρώνε υπερβολικά, συχνά αγγίζοντας τα όρια της λαιμαργίας. Αυτό είναι λάθος. Τα πεπτικά όργανα δεν πρέπει να φορτίζονται με ποσότητα ή ποιότητα τροφής τέτοια ώστε να καταπονείται άδικα ο οργανισμός.

Η συνήθεια επέβαλε τα διάφορα φαγητά να φθάνουν στο τραπέζι διαδοχικά. Μη ξέροντας τι ακολουθεί, μπορεί κανείς να καταναλώσει σε ποσότητα ένα ορισμένο φαγητό που πιθανό να μην είναι το καταλληλότερο γι” αυτόν. Όταν το τελευταίο φαγητό σερβιριστεί, συχνά προσπαθεί να ξεπεράσει τα όρια παίρνοντας και το δελεαστικό επιδόρπιο που είναι όμως κάθε άλλο παραπάνωαπό ότι του χρειάζεται. Ενώ όταν όλα τα φαγητά που προορίζονται για το ίδιο γεύμα τοποθετούνται στο τραπέζι από την αρχή, τότε καθένας έχει την ευκαιρία να κάνει την κατάλληλη επιλογή.

Κάποτε τα αποτελέσματα της πολυφαγίας γίνονται αμέσως αισθητά. Σε άλλες περιπτώσεις δεν παρουσιάζεται πόνος. Τα πεπτικά όμως όργανα χάνουν τη ζωτικότητά τους και τα θεμέλια των φυσικών δυνάμεων υποσκάπτονται.

Η υπερβολική τροφή επιβαρύνει τον οργανισμό και δημιουργεί νοσηρά και ανησυχητικά συμπτώματα. Καλείταιεσπευσμέναμία περίσσια ποσότητα αίματος στο στομάχι και αυτό κάνει τα άκρα να κρυώνουν γρήγορα. Παραφορτώνει τα πεπτικά όργανα που αφού εκπληρώσουν τον [278] προορισμό τους, δημιουργούν μετά ένα αίσθημα ατονίας και αποχαύνωσης. Μερικοί που υπερσιτίζονται συνεχώς το ονομάζουν αυτό χρόνια πείνα, ενώ στην πραγματικότητα οφείλεται στα καταπονημένα πεπτικά όργανα. Κάποτε παρουσιάζεται ένα μούδιασμα του εγκεφάλου με απροθυμία για οποιαδήποτε πνευματική ή σωματική προσπάθεια.

Τα δυσάρεστα αυτά συμπτώματα γίνονται αισθητά επειδή η φύση πληρεί το έργο της εις βάρος του καθορισμένου προϋπολογισμού των φυσικών δυνάμεων και εξαντλείται υπερβολικά. Το στομάχι διαμαρτύρεται: «Άφησε με να ξεκουραστώ. » Πολλοί όμως θεωρούν την ατονία σαν απαίτηση για περισσότερη τροφή. Και έτσι αντί να δοθεί ανάπαυση στο στομάχι, του δίνεται να σηκώσει και άλλο πρόσθετο βάρος. Συνεπώς τα πεπτικά όργανα συχνά εξαντλούνται, ενώ θα ήταν ικανά να κάνουν τη δουλειά τους.

Για το Σάββατο δεν πρέπει να ετοιμάζουμε μεγαλύ-τερη ποσότητα ή πλουσιότερη ποικιλία φαγητών από ότι τις άλλες μέρες. Αντίθετα το φαγητό πρέπει να είναι πιο απλό και να τρώγεται σε μικρότερη ποσότητα ώστε το μυαλό, ξεκάθαρο και ξύπνιο, να μπορεί να αντιλαμβάνεται τα πνευματικάμηνύματα. Παραφορτωμένο στομάχι σημαίνει παραφορτωμένο μυαλό. Τα πολυτιμότερα λόγια μπορεί να ακούγονται χωρίς όμως να εκτιμούνται, επειδή το μυαλό είναι σκοτισμένο από την ακατάλληλη τροφή. Με την υπερβολικήκατανάλωσητροφής το Σάββατο, πολλοί συντελούν περισσότερο από ότι φαντάζονται στο να μη μπορούν να επωφεληθούν από τις ευλογημένες ευκαιρίες που περιλαμβάνονται σε αυτό.

Το μαγείρεμα πρέπει να αποφεύγεται το Σάββατο. Αυτό δεν θα πει πως πρέπει να τρώμε κρύα φαγητά. Όταν ο καιρός είναι ψυχρός, το ετοιμασμένο από την προηγούμενη φαγητό πρέπει να ζεσταίνεται. Και τα γεύματα, άσχετα πόσο απλά είναι, πρέπει να είναιεπίσηςνόστιμα και ελκυστικά. Ιδιαίτερα σε οικογένειες με παιδιά, καλά είναι [279] το Σάββατο να παρουσιάζετε κάτι σαν ιδιαίτερη απόλαυση, κάτι που η οικογένεια δεν το έχει κάθε μέρα.

Εκεί όπου έχουν αποκτηθεί κακές συνήθειες στο φαγητό, πρέπει να διορθωθούν χωρίς αναβολή. Όταν η δυσπεψία ακολουθεί σαν αποτέλεσμα της κατάχρησης του στομαχιού, πρέπει να καταβληθούν προσεκτικές προσπάθειες ώστε να διατηρηθεί η εναπομένουσα δύναμη των κεντρικών οργάνων. Έτσι, πρέπεινα αφαιρεθεί κάθε ενοχλητικό βάρος. Το στομάχι ενδέχεται να μη συνέλθει ποτέ τελείως ύστερα από μακρόχρονη κατάχρηση. Αλλά μία κανονική δίαιτα, θα προλάβει την περαιτέρω εξασθένηση και πολλοί μπορεί και να συνέλθουν εντελώς. Δεν είναι εύκολο να δώσει κανείς συμβουλές που να ανταποκρίνονται στην κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Δίνοντας όμως προσοχή στις ορθές αρχές της διατροφής, μεγάλες αλλαγές μπορούν να επέλθουν χωρίς να είναι ανάγκη οι μάγειροι να πασχίζουν συνεχώς για να προκαλέσουν την όρεξη.

Η εγκράτεια στο φαγητό αμείβεται με πνευματικό και φυσικό σφρίγος, ενώ συντελεί ακόμη και στον έλεγχο των παθών. Ο υπερσιτισμός είναι ιδιαίτερα βλαβερός για τους νωθρούς. Αυτοί χρειάζεται να τρώνε σε αραιά διαστήματα και να γυμνάζονται πολύ. Υπάρχουν άνδρες και γυναίκες με εξαιρετική φυσική ικανότητα που δεν κατορθώνουν ούτε τα μισά από ότι θα μπορούσαν να κατορθώσουν. Θα μπορούσαν να επιτύχουν τα μέγιστα αν ασκούσαν αυτοέλεγχο και περιόριζαν την όρεξή τους.

Σ” αυτόν τον τομέα αποτυγχάνουν πολλοί συγγραφείς και ρήτορες. Αφού τρώνε με την ψυχή τους, επιδίδονται μετά σε πνευματικές ασχολίες, διαβάζοντας, μελετώντας ή γράφοντας, χωρίς να διαθέτουν καθόλου καιρό για σωματική εξάσκηση. Σαν αποτέλεσμα, ο ειρμός των σκέψεων και των λόγων δυσχεραίνεται. Δεν είναι σε θέση να γράφουν ή να μιλούν με τη δυναμικότητα και με την ένταση που μιλάει στην καρδιά. Οι προσπάθειές τους καταντούν ανιαρές και άκαρπες.

Αυτοί οι οποίοι σηκώνουν βαρείες ευθύνες είναι θεματοφύλακες των πνευματι [280] κών συμφερόντων. Για αυτό πρέπει να είναι άνθρωποι με λεπτή διαίσθηση και με οξυδέρκεια. Περισσότερο από τους άλλους αυτοί χρειάζονται εγκράτεια στο φαγητό. Βαριά φαγητά πολυτελείας δεν πρέπει να έχουν θέση στο τραπέζι τους.

Καθημερινά οι άνθρωποι που κατέχουν εμπιστευτικές θέσεις πρέπει να παίρνουν αποφάσεις από τις οποίες εξαρτώνται βαρυσήμαντα αποτελέσματα. Συχνά χρειάζεται να σκεφθούν γρήγορα. Αυτό επιτυγχάνεται με επιτυχία μόνο όταν εφαρμόζουν αυστηρή εγκράτεια. Το μυαλό τονώνεται όταν οι σωματικές και πνευματικές δυνάμεις χρησιμοποιούνται όπως πρέπει. Όταν οι άνθρωποι δεν έρχονται σε υπερβολική υπερένταση, οι δυνάμεις επανέρχονται ύστερα από κάθε καταπόνησή τους. Πολλές φορές όμως το έργο αυτών που έχουν σοβαρά θέματα να προγραμματίσουν και σοβαρές αποφάσεις να λάβουν επη-ρεάζεται αρνητικά από την ακατάλληλη δίαιτα που ακολουθούν. Το αναστατωμένο στομάχι προξενεί αναστα-τωμένο, ανήσυχο μυαλό. Συχνά προκαλεί ερεθισμό, βαναυσότητα και άδικη συμπεριφορά. Πολλά σχέδια που θα μπορούσαν να έχουν αποβεί ευλογία για τον κόσμο έχουν παραμερισθεί, πολλά άδικα, καταπιεστικά, σκληρά μέσα έχουν ληφθεί σαν αποτέλεσμα νοσηρών καταστάσεων που οφείλονται σε κακές συνήθειες του φαγητού.

Η ακόλουθη είναι μία συμβουλή για όλους όσοι ασχολούνται με καθιστική εργασία ή εργάζονται κυρίως με το πνεύμα. Ας τη δοκιμάσουν αυτοί που έχουν αρκετό ηθικό σθένος και αυθυποβολή. Σε κάθε γεύμα τρώτε μόνο δύο ή τριών ειδών απλή τροφή και μη τρώτε περισσότερο από ότι χρειάζεται για την ικανοποίηση της πείνας. Να γυμνάζεστε αρκετά κάθε μέρα και δείτε πως θα ωφεληθείτε.

Οι γεροί άνθρωποι που καταγίνονται με βαριές χειρονακτικές εργασίες δεν είναι αναγκασμένοι να προσέχουν τόσο πολύ στην ποσότητα ή στην ποιότητα της [281] τροφής όσο τα άτομα που ασχολούνται με καθιστικές εργασίες. Αλλά και αυτοί ακόμη θα είχαν καλύτερη υγεία αν έδειχναν αυτοκυριαρχία στο τι τρώνε και τι πίνουν.

Μερικοί θέλουν να κανονισθεί με ακρίβεια τι πρέπει να φάνε. Παρατρώνε, αργότερα μετανιώνουν και διερωτώνται τι πρέπει να τρώνε και τι να πίνουν. Αυτό δεν γίνεται έτσι. Το ένα άτομο δεν μπορεί να καθορίσει τη δίαιτα του άλλου. Ο καθένας πρέπει να χρησιμοποιεί τη λογική και την αυθυποβολή και να δρα βάση των καθιερωμένων αρχών.

Τα σώματά μας είναι η εξαγορασμένη περιουσία του Χριστού και δεν έχουμε το δικαίωμα να τα μεταχειριζόμαστε όπως μας αρέσει. Όλοι όσοι αντιλαμβάνονται τους κανόνες της υγιεινής ζωήςπρέπει να αναγνωρίζουν την υποχρέωσή τους να σέβονται τους κανονισμούς αυτούς τους οποίους ο Θεός θέσπισε. Η υπακοή στους κανόνες της υγιεινής πρέπει να αποτελεί προσωπικό καθήκον του καθενός. Εμείς οι ίδιοι θα υποστούμε τα αποτελέσματα του παραβιασθέντος νόμου. Είμαστε ατομικά υπόλογοι στο Θεό για τις συνήθειες και για τις πράξεις μας. Επομένως το ζήτημα για μας δεν είναι «Πως φέρεται ο κόσμος; » αλλά, «Πως φέρομαι εγώ σαν άτομο προς το σκήνωμα που μου χάρισε ο Θεός;» [282]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 24—ΤΟ ΚΡΕΑΣ ΩΣ ΤΡΟΦΗ

Η αρχικά καθιερωμένη δίαιτα του ανθρώπου δεν συμπεριλάβαινε καθόλου ζωικές τροφές. Μόνο μετά τον Κατακλυσμό, όταν κάθε ίχνος πρασινάδας εξέλιπε από τη Γη, δόθηκε στον άνθρωπο η άδεια να τρώγει κρέας.

Καθορίζοντας την τροφή του ανθρώπου στον κήπο της Εδέμ, ο Κύριος υπέδειξε ποιά ήταν η καλύτερη δίαιτα. Και στην διδαχή που έκανε για το λαό του Ισραήλ, δίδαξε πάλι το ίδιο μάθημα. Οδήγησε τους Ισραηλίτες έξω από την Αίγυπτο και ανέλαβε την εκπαίδευσή τους για να μπορέσουν να γίνουν ο εκλεκτός λαός Του. Η επιθυμία Του ήταν να ευλογήσει και να διδάξει με αυτούς τον υπόλοιπο κόσμο. Τους προμήθευσε την καταλληλότερη για το σκοπό αυτό τροφή, όχι κρέας αλλά μάννα, «τον άρτον του ουρανού.» Μόνο επειδή δυσανασχετούσαν και γόγγυζαν διαρκώς για τα καζάνια με τα κρέατα των Αιγυπτίων, τους επιτράπηκε η κρεοφαγία και αυτό για ένα ορισμένο μόνο διάστημα. Η χρήση του προκάλεσε την αρρώστια και το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων. Την απαγόρευση όμως του κρέατος από τη δίαιτά τους ποτέ δεν την δέχτηκαν με την καρδιά τους. Αυτή συνέχισε να είναιη αφορμή για δυσαρέσκεια και για γκρίνια, που άλλοτε εκφράζονταν στα φανερά και άλλοτε στα κρυφά, αλλάποτέ δεν γενικεύθηκε.

Αφού πια εγκαταστάθηκαν στη γη Χαναάν, επιτράπηκε τότε στους Ισραηλίτες η χρήση ζωικών τροφών, με αυστηρά όμως περιοριστικά μέτρα που απέβλεπαν στο να μετριάσουν τα βλαβερά αποτελέσματα. Η χρήση του χοιρινού κρέατος απαγορεύονταν, καθώς επίσης και άλλων ζώων, πουλερικών και ψαριών [283] που χαρακτηρίσθηκαν ως ακάθαρτα. Και από τα επιτρεπόμενα κρέατα, η κατανάλωση του πάχους και του αίματος απαγορεύονταν αυστηρά.

Μόνο ζώα σε καλή υγιεινή κατάσταση μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τροφή. Κανένα ζωντανό που είχε σκοτωθεί, ή τυχαία ψοφήσει ή που το αίμα του δεν είχε προσεκτικά στραγγίσει δεν επετρέπετο να φαγωθεί.

Με το να απομακρυνθούν από το θεϊκά καθιερωμένο τρόπο διατροφής τους, οι Ισραηλίτες υπέστησαν μεγάλη ζημιά. Επιθύμησαν την κρεοφαγία και υπέστησαν τα αποτελέσματά της. Δεν έφθασαν στο ιδανικό του Θεού για το χαρακτήρα, ούτε και εκπλήρωσαν το θεϊκό σκοπό Του. «Έδωκεν εις αυτούς την αίτησιν αυτών απέστειλεν όμως εις αυτούς νόσον θανατηφόρον.» (Ψαλμ. 106:15.) Εκτίμησαν τα γήινα περισσότερο από τα επουράνια και δεν απέκτησαν τα ιερά πρωτεία για τα οποία τους προόριζε ο Θεός.

ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΚΡΕΟΦΑΓΙΑΣ

Οι κρεοφάγοι δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να τρώνε σπόρους και λαχανικά προμηθευμένα από δεύτερο χέρι• επειδή αυτά ακριβώς είναι τα θρεπτικά συστατικά με τα οποία τρέφεται το ζώο. Η ζωή που περικλείουν τα δημητριακά και τα λαχανικά μεταφέρεται σ” εκείνον που τα τρώει. Και εμείς την παίρνουμε τρώγοντας τη σάρκα του ζώου. Πόσο προτιμότερο θα ήταν αν την παίρναμε κατευθείαν, τρώγοντας τις τροφές που ο Θεός προσδιόρισε για τη χρήση μας!

Οι σάρκες ποτέ δεν απετέλεσαν ιδεώδη τροφή. Στην εποχή μας όμως η χρήση τους είναι απαράδεκτη διπλά επειδή οι αρρώστιες των ζώων αυξάνονται με εκπληκτική ταχύτητα. Όσοι είναι σαρκοφάγοι ελάχιστα γνωρίζουν το τι τρώνε. Πολλές φορές αν μπορούσαν μόνο να ιδούν σε τι κατάσταση ήταν τα ζώα ενώ ακόμη ζούσαν και ποιάς ποιότητας είναι το κρέας που τρώνε, θα [284] το αποστρέφονταν με αηδία. Ο κόσμος τρώει συνεχώς κρέας που είναι γεμάτο από μικρόβια φυματίωσης ή από καρκινώματα. Έτσι μεταδίδονται η φυματίωση, ο καρκίνος και άλλες θανατηφόρες ασθένειες.

Οι ιστοί του χοίρου είναι γεμάτοι από παράσιτα. Για το χοίρο είπε ο Θεός ότι «είναι ακάθαρτος εις εσάς• από του κρέατος αυτών δεν θέλετε τρώγει, ουδέ το θνησιμαίον αυτών θέλετε εγγίσει.» (Δευτ. 14:8.) Η εντολή αυτή δόθηκε λόγο της ακαταλληλότητας του χοιρινού κρέατος για βρώση. Τα γουρούνια είναι απορριμματοσυλλέκτες και αυτός προορίζονταν να είναι ο αποκλειστικός προορισμός τους. Σε καμία απολύτως περίπτωση, το κρέας τους δεν έπρεπε να καταναλωθεί από τον άνθρωπο. Είναι αδύνατο το κρέας οποιουδήποτε ζώου να είναι υγιεινό όταν η ακαθαρσία είναι το φυσικό στοιχείο του και όταν τρέφεται με κάθε βδελυρό αντικείμενο.

Πολλές φορές τα ζώα που οδηγούνται στην αγορά και πωλούνται για κατανάλωση είναι τόσο άρρωστα ώστε αυτοί που τα έχουν δεν μπορούν να τα κρατήσουν περισσότερο. Επίσης μερικές από τις παχυντικές μεθόδους που χρησιμοποιούνται για τα πωλούμενα ζώα προκαλούν ασθένειες. Αποκλεισμένα από το φώς και τον καθαρό αέρα, αναπνέοντας την ατμόσφαιρα βρωμερών στάβλων, πιθανόν παχαίνοντας με αποσυντιθέμενη τροφή. Σε μικρόχρονικόδιάστημα, ολόκληρο το σώμα τους προσβάλλεται από τη μολυσμένη ύλη.

Συχνά τα ζώα μεταφέρονται από μακρινές αποστά-σεις και ταλαιπωρούνται αφάνταστα μέχρι να φθάσουν στην αγορά. Παίρνοντάς τα από τα πράσινα λιβάδια και αναγκάζοντας τα να ταξιδεύουν ατέλειωτα χιλιόμετρα πάνω σε καυτούς και σκονισμένους δρόμους, ή στριμωγμένα μέσα σε βρώμικα βαγόνια, εξαντλημένα και φλεγόμενα από τον πυρετό, πολλές φορές στερημένα από νερό και τροφή για ολόκληρες ώρες, τα κακομοίρα ζώα οδηγούνται στο θάνατο για να μπορέσουν να ευχαριστηθούν οι άνθρωποι με τα πτώματά τους. [285]

Σε πολλά μέρη τα ψάρια μολύνονται τόσο πολύ από τις ακαθαρσίες με τις οποίες τρέφονται ώστε γίνονται πρόξενοι ασθενειών. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στην περίπτωση που τα ψάρια έρχονται σε επαφή με τους βόθρους των μεγαλουπόλεων. Ψάρια που τρέφονται με το περιεχόμενο των υπονόμων μπορούν να απομακρυνθούν στην ανοικτή θάλασσα και να πιαστούν εκεί όπου τα νερά είναι καθαρά. Έτσι όταν χρησιμοποιούνται για τροφή προκαλούν την αρρώστια και το θάνατο εκείνων που δεν υποπτεύονται τον κίνδυνο.

Τα αποτελέσματα της κρεοφαγίας μπορεί να μη γίνονται αμέσως αισθητά. Αυτό όμως δεν είναι απόδειξη ότι δεν είναι βλαβερά. Ελάχιστοι κατορθώνουν να πειστούν ότι το κρέας που κατανάλωσαν ευθύνεται για τη δηλητηρίαση του αίματός τους και είναι γενεσιουργόςαιτία των βασάνων τους. Πολλοί πεθαίνουν από αρρώστιες που οφείλονται καθ”ολοκληρία στην κρεοφαγία. Την πραγματική όμως αιτία ούτε αυτοί οι ίδιοι την υποπτεύονται αλλά ούτε και οι άλλοι.

Η ηθική βλάβη που προκαλεί η σαρκοφαγία δεν πηγαίνει πιο πίσω από τη φυσική ζημιά. Οι σάρκες είναι βλαβερές για την υγεία και οτιδήποτε βλάπτει το σώμα επηρεάζει ανάλογα το πνεύμα και την ψυχή. Σκεφθείτε με ποιά αγριότητα έναντι των ζώων εξασφαλίζεται η κρεοφαγία και ποιά επίδραση ασκεί η αγριότητα αυτή τόσο στους εκτελεστές της όσο και στους θεατές της. Πόσο καταστρέφεται η τρυφερότητα που πρέπει να δείχνουμε σ” αυτά τα πλάσματα του Θεού!

Η εξυπνάδα που δείχνουν πολλά από τα άφωνα ζώα τόσο πολύ μοιάζει με την ανθρώπινη εξυπνάδα ώστε είναι ένα πραγματικό μυστήριο. Τα ζώα βλέπουν και ακούν, αγαπούν, φοβούνται και υποφέρουν. Χρησιμοποιούν τα διάφορα όργανά τους με μεγαλύτερη ευσυνειδησία από ότι πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν τα δικά τους. Εκδηλώνουν συμπόνια και τρυφερότητα στους συντρόφους τους που υποφέρουν. Πολλά ζώα δείχνουν [286] τέτοια αφοσίωση γι” αυτούς που τα φροντίζουν, ώστε υπερβαίνει κατά πολύ την αφοσίωση που δείχνουν τα μέλη της ανθρώπινης φυλής. Προσκολλούνται στον άνθρωπο με δεσμούς που δεν σπάνε χωρίς να προξενήσουν μεγάλο πόνο σε αυτά.

Ποιός άνθρωπος με καρδιά που φρόντισε ποτέ οικιακά ζώα μπορεί να κοιτάξει βαθειά μέσα στα τα γεμάτα εμπιστοσύνη και αφοσίωση μάτια τους και να τα παραδώσει μετά εθελοντικά στο μαχαίρι του χασάπη; Πως θα μπορούσε ποτέ να καταβροχθίσει τη σάρκα τους σαν γλυκιά ευωχία;

Είναι λάθος να νομίζει κανείς ότι η μυϊκή αντοχή εξαρτάται από τη χρήση ζωικών τροφών. Οι ανάγκες του οργανισμού μπορούν να τροφοδοτηθούν καταλληλότερα και οι άνθρωποι να απολαύσουν καλύτερη υγεία χωρίς τη χρήση τους. Τα δημητριακά σε συνδυασμό με τα φρούτα, τους ξηρούς καρπούς και τα λαχανικά περιέχουν όλα τα θρεπτικά συστατικά για την παραγωγή καθαρού αίματος.Τα συστατικά αυτά δεν εξασφαλίζονται στον ίδιο βαθμό με την κρεοφαγία. Αν η χρήση του κρέατος ήταν απαραίτητη για την υγεία και για τη δύναμη, οι ζωικές τροφές θα είχαν συμπεριληφθεί στην καθορισμένη δίαιτα του ανθρώπου απ”αρχής.

Σταματώντας κανείς τη χρήση του κρέατος πολλές φορές αισθάνεται κάποια ατονία, μία έλλειψη ζωτικότητας. Πολλοί επιμένουν πως αυτό αποδεικνύει ότι το κρέας είναι απαραίτητο. Αλλά επειδή οι τροφές της κατηγορίας αυτής είναι διεγερτικές, επειδή οξύνουν το αίμα και ερεθίζουν τα νεύρα, γι” αυτό ακριβώς αισθάνονται οι άνθρωποι την έλλειψή τους. Μερικοί αισθάνονται την ίδια δυσκολία να παρατήσουν την κρεοφαγία όπως αισθάνονται οι μέθυσοι προκειμένου να παρατήσουν το ποτήρι τους. Και όμως αυτοί θα ένοιωθαν πολύ καλύτερα αν υποβάλλονταν στην αλλαγή.

Όταν εγκαταλείπεται η κρεοφαγία, τη θέση της πρέπει να αναπληρώνουν τα δημητριακά, οι ξηροί καρποί, [287] τα λαχανικά και τα νωπά φρούτα που είναι θρεπτικά όπως και ορεκτικά. Αυτό είναι απαραίτητο ιδιαίτερα στην περίπτωση εκείνων που είναι αδύνατοι ή καταπονούνται με συνεχή εργασία. Σε μερικές χώρες όπου ακμάζει η φτώχεια, το φθηνότερο φαγώσιμο είναι το κρέας. Σε τέτοιες περιπτώσεις η αλλαγή της δίαιτας παρουσιάζει μεγαλύτερες δυσκολίες, αλλά αυτό δεν θα πει ότι είναι απραγματοποίητη. Πρέπει να λάβουμε υπόψη την κατάσταση των ανθρώπων αυτών και τη δύναμη που ασκεί μία ισόβια συνήθεια. Οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί και να μην επιμένουμε να επιβάλλομε με το ζόρι αρχές όσο ορθές και αν είναι. Σε κανένα δεν πρέπει να επιβληθεί να κάνει απότομα την αλλαγή. Τη θέση του κρέατος πρέπει να την πάρουν υγιεινές τροφές που να μην είναι ακριβές. Στην περίπτωση αυτή πολλά εξαρτώνται από το μάγειρα. Με προσοχή και επιδεξιότητα μπορούν να μαγειρευτούν θρεπτικά και ορεκτικά φαγητά που να αναπληρώσουν σε μεγάλο βαθμό το κρέας.

Σε κάθε περίπτωση προπονείστε τη συνείδηση, επιστρατεύετε τη θέληση, προμηθεύεστε καλή, υγιεινή τροφή και η αλλαγή θα επέλθει μόνη της. Σε λίγο καιρό, η επιθυμία για το κρέας θα εκλείψει.

Δεν είναι καιρός να πάρουν όλοι την απόφαση να σταματήσουν να τρώνε σάρκες; Αυτοί που προσπαθούν να εξαγνισθούν, να εξευγενιστούν και να εξαγιασθούν ώστε να μπορέσουν να συναναστραφούν με τους αγίους αγγέλους, πως θα μπορέσουν να συνεχίζουν να χρησιμοποιούν ως τροφή οτιδήποτε δημιουργεί τόσο βλαβερά αποτελέσματα στο σώμα και στην ψυχή; Πως μπορούν να αφαιρούν τη ζωή των πλασμάτων του Θεού για να είναι σε θέση να καταναλώνουν τις σάρκες σαν πολυτελή εδέσματα; Ας στραφούν μάλλον στην υγιεινή και γευστική τροφή που αρχικά δόθηκε στον άνθρωπο και ας δείξουν οι ίδιοι και ας μάθουν επίσης στα παιδιά τους να δείχνουν ευσπλαχνία προς τις άλαλες αυτές υπάρξεις που ο Θεός δημιούργησε και έθεσε στην κηδεμονία μας. [288]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 25—ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΙΤΑ

Όλοι όσοι ισχυρίζονται ότι πιστεύουν στη διαιτητική μεταρρύθμιση δεν είναι πραγματικοί μεταρρυθμιστές. Για πολλούς η μεταρρύθμιση έγκειται απλώς στην απόρριψη ορισμένων ανθυγιεινών τροφών. Δεν κατανοούν όπως πρέπει τις αρχές της υγιεινής διατροφήςκαι τα τραπέζια τους εξακολουθούν να είναι φορτωμένα με βλαβερές λιχουδιές. Εκείνοι απέχουν πολύ ώστε να αποτελέσουν υπόδειγμα χριστιανικής εγκράτειας και μετριοπάθειας.

Μία άλλη κατηγορία μεταρρυθμιστών, θέλοντας να δώσουν το καλό παράδειγμα, καταλήγουν στην άλλη άκρη. Μερικοί δεν είναι σε θέση να εφοδιαστούν τα καταλληλότερα τρόφιμα και αντί να χρησιμοποιούν τα είδη εκείνα που αναπληρώνουν καλύτερα την έλλειψη, ακολουθούν μία ανεπαρκή δίαιτα. Η διατροφή τους δεν εξασφαλίζει τα απαραίτητα για την καλή ποιότητα του αίματος συστατικά. Η υγεία τους επιβαρύνεται, η χρησιμότητά τους μειώνεται και το παράδειγμά τους δίνει αρνητική παρά θετική μαρτυρία για τη διαιτητική μεταρρύθμιση.

Άλλοι πάλι νομίζουν ότι αφού η υγεία απαιτεί ένα απλό διαιτολόγιο, δεν χρειάζεται να δίνεται μεγάλη προσοχή στην επιλογή ή στην προετοιμασία της τροφής. Μερικοί περιορίζονται σε μία πολύ πενιχρή δίαιτα, χωρίς να διαθέτουν ποικιλία για να εφοδιάσουν τις ανάγκες του οργανισμού. Για αυτό το λόγο υφίστανται τις συνέπειες.

Συνήθως αυτοί που έχουν μερική κατανόηση των μεταρρυθμιστικών αρχών είναι οι πιο άκαμπτοι, όχι μόνο στηνεφαρμογή των απόψεων τους, αλλά και στην επιβολή στις οικογένειες τους και [289] στους άλλους γύρω τους. Τα αποτελέσματα των κακώς εννοουμένων μεταρρυθμιστικών αρχών παρουσιάζονται με τη δική τους ελαττωματική υγεία. Η επιμονή τους να επιβάλουν τη γνώμη τους στους άλλους δίνουν σε πολλούς εσφαλμένη εντύπωση για την υγιεινή μεταρρύθμιση και τους κάνουν να την απορρίπτουν εντελώς.

Αυτοί που κατανοούν τους νόμους της υγιεινής διατροφής καιακολουθούν υγιεινές αρχές θα αποφεύγουν τις ακρότητες στο φαγητό τόσο της υπερβολής όσο και της στέρησης. Διαλέγουν το διαιτολόγιό τους όχι απλώς με σκοπό να ικανοποιήσουν την όρεξη, αλλά να ενισχύσουν το σώμα. Προσπαθούν να διατηρήσουν όλες τους τις δυνάμεις σε όσο το δυνατόν καλύτερη κατάσταση ώστε να προσφέρουν την ανώτερη υπηρεσία στο Θεό και στο συνάνθρωπο. Την όρεξη την υποβάλλουν στον έλεγχο της λογικής και της συνείδησης και αμείβονται γι” αυτό με σωματική και πνευματική υγεία. Χωρίς να επιβάλλουν τις απόψεις τους γινόμενοι ενοχλητικοί στους άλλους, το παράδειγμά τους μαρτυρεί θετικά για την ορθότητα των αρχών τους. Τα άτομα αυτά ασκούν μεγάλη επιρροή για το καλό.

Η μεταρρύθμιση στη δίαιτα είναι βασικά ζήτημα κατανόησης. Το θέμα πρέπει να μελετηθεί κατά πλάτος και βάθος και κανείς δεν πρέπει να κατακρίνει τους άλλους επειδή δεν ακολουθούν εξ”ολοκληρου τη δική τους τακτική. Είναι αδύνατο να βρεθεί ένας αμετάβλητος κανόνας που να ρυθμίζει όλων τις συνήθειες και κανείς δεν πρέπει να κάνει τον εαυτό του γνώμονα για τους άλλους. Όλοι δεν μπορούν να φάνε τα ίδια πράγματα. Τρόφιμα που είναι νόστιμα και υγιεινά για ένα άτομο πιθανό να είναι άνοστα, ακόμη και βλαβερά για κάποιο άλλο. Μερικοί δεν ανέχονται το γάλα, ενώ για άλλους αποτελεί απόλαυση. Μερικοί δεν μπορούν να χωνέψουν τα μπιζέλια και τα φασόλια, άλλοι τα βρίσκουν απολύτως υγιεινά. Για μερικούς τα μαγειρευμένα σκληρά δημητρια- [290]

κά είναι κατάλληλη τροφή, άλλοι όμως δεν μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν.

Όσοι εγκαθίστανται σε καινούργιες χώρες ή ζουν σε φτωχές περιοχές όπου τα φρούτα και τα λαχανικά σπανίζουν, δεν πρέπει να ενθαρρύνονται να κόψουν από τη δίαιτά τους τα αυγά και το γάλα. Είναι αλήθεια ότι σαρκικά άτομα που εκδηλώνουν έντονα σαρκικά πάθη, πρέπει να αποφεύγουν τις διεγερτικές τροφές. Ιδιαίτερα σε οικογένειες με παιδιά που έχουν κλίση προς τις σαρκικές επιθυμίες, τα αυγά δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Σε περιπτώσεις όμως ατόμων με εξασθενημένα όργανα για την παραγωγή του αίματος-σε περίπτωση που άλλα αναπληρωματικά για την ανάγκη αυτή τρόφιμα δεν είναι διαθέσιμα — το γάλα και τα αυγά δεν πρέπει να καταργηθούν τελείως. Μεγάλη όμως προσοχή πρέπει να δίνεται στο να προέρχεται το γάλα από υγιείς αγελάδες και τα αυγά από υγιή, καλοθρεμμένα και καλοφροντισμένα πουλερικά. Επίσης τα αυγά πρέπει να μαγειρεύονται με τρόπο που να είναι πιο ευκολοχώνευτα.

Η μεταρρύθμιση της δίαιτας πρέπει να είναι βαθμιαία. Καθώς αυξάνουν οι αρρώστιες των ζώων, η χρήση του γάλακτος και των αυγών καθίσταται περισσότερο επικίνδυνη. Πρέπει να καταβληθεί κάποια προσπάθεια ώστε να αντικατασταθούν αυτά από άλλα είδη υγιεινά και στην τιμή προσιτά. Παντού οι άνθρωποι πρέπει να διδαχθούν πως να μαγειρεύουν όσο είναι δυνατόν χωρίς αυγά και γάλα, αλλά τα φαγητά να είναι πάντοτε υγιεινά και νόστιμα.

Η συνήθεια να τρώνε οι άνθρωποι δύο μόνο γεύματα την ημέρα έχει γενικά αποδειχθεί ευεργετική για την υγεία. Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως μπορεί να απαιτείται ένα τρίτο γεύμα. Μολαταύτα εκεί όπου αυτό είναι απαραίτητο, πρέπει να είναι πολύ λιτό και να αποτελείται από ευκολοχώνευτη τροφή. Κρακεράκια, εγγλέζικα μπισκότα ή παξιμάδια με φρούτα και [291] κριθάρι είναι τα πιο κατάλληλα τρόφιμα για το δείπνο.

Μερικοί ανησυχούν διαρκώς ότι όσο απλά και υγιεινά μπορεί να είναι αυτά που τρώνε, ενδέχεται όμως να τους βλάψουν. Σ” αυτούς θα έλεγα. Μη σκέπτεσθαι ότι η τροφή θα σας κάνει κακό. Μη το σκέπτεσθαι αυτό καθόλου. Τρώτε ότι κρίνετε καταλληλότερο και αφού ζητήσετε από τον Κύριο να ευλογήσει την τροφή για την ενίσχυση του σώματός σας, πιστεύστε ότι ακούει την προσευχή σας και ησυχάστε.

Επειδή οι αρχές μας απαιτούν να εγκαταλείψουμε ότι προκαλεί τον ερεθισμό του στομάχου και βλάπτει την υγεία, ας μη λησμονούμε ότι και η πολύ λιτή δίαιτα δημιουργεί αδύνατο αίμα. Πολλές δυσκολογιάτρευτες αρρώστιες προέρχονται από την αιτία αυτή. Ο οργανισμός δεν τρέφεται αρκετά και το αποτέλεσμα είναι η δυσπεψία και η γενική ατονία. Αυτοί που ακολουθούν μία τέτοια δίαιτα, δεν εξαναγκάζονται πάντοτε να το κάνουν από φτώχεια, αλλά η προτίμησή τους αυτή οφείλεται στην άγνοια και στην αμέλεια ή στην επιμονή τους να εφαρμό-ζουν τις εσφαλμένες μεταρρυθμιστικές τους αντιλήψεις.

Ο Θεός δεν τιμάται όταν το σώμα παραμελείται ή υπόκειται σε κακομεταχείριση καταντώντας έτσι ακατάλληλο για την υπηρεσία Του. Η φροντίδα του σώματος με την προμήθεια γευστικής και δυναμωτικής τροφής αποτελεί ένα από τα πρώτιστα καθήκοντα της νοικοκυράς. Είναι κατά πολύ προτιμότερο να έχει κανείς λιγότερο δαπανηρά ρούχα και έπιπλα, παρά να φείδεται στα έξοδα της διατροφής.

Μερικές νοικοκυρές φείδονται στο οικογενειακό τραπέζι προκειμένου να εξασφαλίσουν δαπανηρή φιλοξενία για στους επισκέπτες. Αυτό δεν είναι φρόνιμο. Η φιλοξενία των επισκεπτών πρέπει να χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη απλότητα. Δώσετε μεγαλύτερη σημασία στις ανάγκες της οικογενείας. [292] Η υπερβολική οικονομία και οι επίπλαστες συνήθειες εμποδίζουν πολλές φορές την ένδειξη της φιλοξενίας εκεί όπου αυτή χρειάζεται και από όπου θα μπορούσε να καταστεί ευλογία. Η συνηθισμένη ποσότητα τροφής που ετοιμάζουμε για το τραπέζι μας πρέπει να μας επιτρέπει να κρατήσουμε για φαγητό έναν ξαφνικό επισκέ-πτη χωρίς η νοικοκυρά να επιβαρύνεται με πρόσθετες ετοιμασίες την ώρα εκείνη.

Όλοι πρέπει να μάθουν τι να τρώνε και πως να μαγειρεύουν αυτά που τρώνε. Άνδρες και γυναίκες εξίσου πρέπει να γνωρίζουν την απλή, υγιεινή προετοιμασία της τροφής. Η υπηρεσία τους πολλές φορές τους καλεί εκεί όπου δεν τους είναι δυνατή η προμήθεια υγιεινής τροφής. Στην περίπτωση αυτή, όταν έχουν γνώσεις μαγειρικής μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν προς όφελος τους.

Σκεφθείτε προσεκτικά τη δίαιτά σας. Μελετείστε την από την αιτία μέχρι το αποτέλεσμα. Εφαρμόσετε αυτοκυριαρχία. Βάλετε την όρεξη κάτω από τον έλεγχο της λογικής. Ποτέ μη βαρύνετε το στομάχι με την πολυφαγία, αλλά ούτε και να στερείτε τον εαυτό σας από την υγιεινή και εύγευστη τροφή που απαιτεί η υγεία.

Οι στενές αντιλήψεις μερικών θεωρουμένων μεταρ-ρυθμιστών της υγείας, έχουν πολύ ζημιώσει το ζήτημα της υγιεινής. Οι οπαδοί της ορθήςδιατροφής πρέπει να έχουν υπόψη ότι η διαιτητική μεταρρύθμιση κρίνεται κατά ένα μεγάλο βαθμό από αυτά που προμηθεύουν στο τραπέζι τους. Αντί να τηρούν μία στάση που να τη δυσφημεί, θα πρέπει να εφαρμόζουν τις αρχές της με τέτοιον τρόπο ώστε να δημιουργούν καλή εντύπωση στους καλοπροαίρετους ανθρώπους. Υπάρχει μία μεγάλη τάξη ανθρώπων οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να αντιδράσουν σε οποιοδήποτε μεταρρυθμιστικό κίνημα, όσο και λογικό αν είναι, όταν τους επιβάλλει περιορισμούς στην όρεξη. Οι άνθρωποι αυτοί για οδηγό ακολουθούν τη γεύση και όχι τη λογική ή τους κανόνες της υγιεινής. Για την κατηγορία αυτή, όλοι όσοι εγκαταλείπουν τις πατροπαράδοτες συνήθειες και υποστη- [293] ρίζουν τη μεταρρύθμιση θεωρούνται ριζοσπαστικοί, άσχετα πόσο συνεπής είναι η στάση τους. Για να μη δώσουν αφορμή στα άτομα αυτά να επικρίνουν, οι οπαδοί της υγείας αντί να προσπαθούν να δουν πόσο διαφορετικά μπορούν να ζουν από τους άλλους, θα πρέπει μάλλον να φροντίζουν να έρχονται όσο το δυνατόν πλησιέστερα σ” αυτούς χωρίς να απαρνούνται τις αρχές τους.

Όταν οι υποστηρικτές της υγιεινής μεταρρύθμισης είναι άνθρωποι των άκρων, δεν είναι να απορεί κανείς μετά γιατίπολλοί που τους βλέπουν σαν αντιπροσώπους των υγιεινών αρχών απορρίπτουν εντελώς τη μεταρρύθμιση. Οι ακρότητες αυτές πολλές φορές προξενούν μεγαλύτερη βλάβη σε μικρό χρονικό διάστημα, από ότι ένας ισόβιος συνεπής τρόπος ζωής θα μπορούσε να επανορθώσει.

Η υγιεινή μεταρρύθμιση βασίζεται πάνω σε πλατειές και ευρείες αρχές οι οποίες δεν πρέπει να παρερμηνεύονται εξαιτίας των στενών αντιλήψεων και συνηθειών. Κανείς όμως δεν πρέπει να επιτρέψει στην αντίδραση ή στην γελοιοποίηση των άλλων ή στην επιθυμία του να ευχαριστήσει ή να επηρεάσει τους άλλους, να τον απομακρύνουν από τις πραγματικές αρχές ή να τον κάνουν να τις περιφρονεί. Όσοι διακατέχονται από υγιεινές αρχές θα παραμείνουν σταθεροί και αποφασιστικοί σ” αυτό που θεωρούν σωστό. Παράλληλα σε όλες γενικά στις συναναστροφές τους με τους άλλους θα εκδηλώνουν γενναιόδωρο χριστόμορφο πνεύμα και πραγματική μετριοπάθεια. [294]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 26—ΔΙΕΓΕΡΤΙΚΑ ΚΑΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

Στην κατηγορία των διεγερτικών και ναρκωτικών υπάγεται μία μεγάλη ποικιλία ειδών τα οποία χρησιμο-ποιούνται γενικά σε μορφή τροφίμων ή ποτών, ερεθίζουν το στομάχι, δηλητηριάζουν το αίμα και εξάπτουν τα νεύρα. Η χρήση τους αποτελεί αναγκαίο κακό. Οι άνθρωποι αναζητούν την έξαψη των διεγερτικών, επειδή τα αποτελέσματα προξενούν προσωρινή ευχαρίστηση. Πάντοτε όμως επακολουθεί η αντίδραση. Η χρήση αφύσικων διεγερτικών πάντοτε οδηγεί στην κατάχρηση και αποτελεί ένα θετικό στοιχείο για τη φυσική εξασθένηση και τον εκφυλισμό.

ΤΑ ΚΑΡΥΚΕΥΜΑΤΑ

Σε αυτή τη βιαστική εποχή που ζούμε, όσο λιγότερο διεγερτική είναι η τροφή, τόσο το καλύτερο. Τα καρυκεύ-ματα είναι από φύση τους βλαβερά. Η μουστάρδα, το πιπέρι, τα μπαχαρικά, τα τουρσιά και άλλα παρεμφερή, ερεθίζουν το στομάχι και βλάπτουν και μολύνουν το αίμα. Η φλεγμονή που παρατηρείται στο στομάχι του μέθυσου χρησιμοποιείται συχνά σαν παράδειγμα των αποτελεσμάτων που προκαλούν τα οινοπνευματώδη ποτά. Παρόμοια φλεγμονή παράγεται με τη χρήση των διεγερτικών καρυ-κευμάτων. Σε λίγο η συνηθισμένη τροφή καταντάει να μην ικανοποιεί την όρεξη. Ο οργανισμός αισθάνεται πως του λείπει κάτι, νοιώθει μία σφοδρή επιθυμία για κάτι το περισσότερο διεγερτικό. [295]

ΤΟ ΤΣΑΙ ΚΑΙ Ο ΚΑΦΕΣ

Το τσάι έχει διεγερτική επίδραση και φέρνει μία παραζάλη. Την ίδια επίδραση ασκεί και ο καφές και πολλά άλλα ποτά, αγαπητά στο ευρύ κοινό. Αρχικά δημιουργείται ένα αίσθημα ιλαρότητας. Τα νεύρα του στομάχου διεγείρονται. Αυτά μεταδίδουν μετά τον ερεθισμό στο μυαλό που εξάπτεται με τη σειρά του και προκαλεί εντονότερο χτύπο της καρδιάς και μία προσωρινή υπερένταση σε ολόκληρο τον οργανισμό. Η κούραση ξεχνιέται. Η δύναμη τονώνεται, το πνεύμα εξάπτεται και η φαντασία ζωηρεύει.

Κρίνοντας από τα αποτελέσματα, πολλοί συμπεραίνουν ότι το τσάι ή ο καφές τους κάνει μεγάλο καλό. Αυτό όμως είναι λάθος. Το τσάι και ο καφές δεν θρέφουν τον οργανισμό. Το αποτέλεσμά τους παράγεται πριν ακόμη δοθεί καιρός για την πέψη και την αφομοίωση. Αυτό που φαίνεται σαν δύναμη δεν είναι παρά ένας νευρικός ερεθισμός. Όταν η επίδραση των διεγερτικών περάσει, η αφύσικη δύναμη μειώνεται και ακολουθεί ισανάλογη ατονία και κατάπτωση.

Η συνεχής χρήση των διεγερτικών αυτών των νεύρων έχει σαν επακόλουθα τον πονοκέφαλο, την αϋπνία, την ταχυπαλμία, τη δυσπεψία, το τρέμουλο και πολλά άλλα. Αυτόσυμβαίνει επειδή τα διεγερτικάεξαντλούν τις φυσικές δυνάμεις. Τα κουρασμένα νεύρα χρειάζονται ανάπαυση και ηρεμία αντί να έρχονται σε διέγερση και σε υπερένταση. Η φύση χρειάζεται καιρό για να επανακτήσει τις δυνάμεις που καταναλώνει. Όταν οι δυνάμεις αυτές ερεθίζονται από τη χρήση των διεγερτικών, γίνονται πιο δραστήριες για ένα διάστημα. Καθώς όμως ο οργανισμός εξασθενεί με τη συνεχή τους χρήση, η διέγερση των διαφόρων ενεργειών δυσχεραίνεται όλο και περισσότερο στο ποθητό σημείο. Η επιθυμία για τα διεγερτικά, γίνεται σφοδρότερη, η θέληση παραλύει και φαίνεται πως δεν υπάρχει πια η δύναμη να αντισταθεί ο άνθρωπος στην αφύσικη, ασυγκράτητη [296] επιθυμία. Απαιτούνται διαρκώς ισχυρότερα διεγερτικά μέχρι που εξαντλημένη πια η φύση δεν είναι σε θέση να τα ανεχθεί περισσότερο.

Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥ

Ο καπνός είναι ένα σιγανό, ύπουλο αλλά κοκοηθέστατο δηλητήριο. Με όποιον τρόπο και αν χρησιμοποιείται, φανερώνεται στην κράση του ανθρώπου. Θεωρείται ακόμη πιο επικίνδυνο επειδή η επίδρασή του είναι σιγανή και στην αρχή γίνεται αισθητή ελάχιστα. Διεγείρει πρώτα και κατόπιν παραλύει τα νεύρα. Εξασθενεί και θολώνει το μυαλό. Συχνά επηρεάζει τα νεύρα με τρόπο εντονότερο από ότι τα μεθυστικά ποτά. Είναι ακόμη πιο ύπουλο από αυτά και δύσκολα τα αποτελέσματά του μπορούν να εξαλειφτούν από τον οργανισμό. Η χρήση του προκαλεί δίψα για δυνατά ποτά και σε πολλές περιπτώσεις βάζει τα θεμέλια για τη συνήθεια του οινοπνεύματος.

Η χρήση του καπνού είναι ενοχλητική, δαπανηρή, βρωμερή και μολυσματική γι” αυτόν που την ακολουθεί και βλαβερή επίσης για τους άλλους. Τους θιασώτες του καπνούτους συναντάει κανείς παντού. Σπάνια κυκλοφορεί κανείς ανάμεσα σε πλήθος χωρίς να δεχθεί τη δηλητηρια-σμένη αναπνοή που του πετάει στο πρόσωπο ο καπνιστής. Είναι δυσάρεστο και ανθυγιεινό να βρίσκεται κανείς σε ένα βαγόνι του τραίνου ή σε μία αίθουσα όπου η ατμόσφαιρα είναι κορεσμένη με αναθυμιάσεις οινοπνεύματος και καπνού. Αν οι άνθρωποι επιμένουν να χρησιμοποιούν αυτά τα δηλητήρια για τον εαυτό τους, ποιό δικαίωμα έχουν όμως να μολύνουν τον αέρα που αναπνέουν οι άλλοι;

Στα παιδιά και στους νέους η χρήση του καπνού προξενεί ανυπολόγιστη ζημιά. Οι ανθυγιεινές συνήθειες των περασμένων γενεών επηρεάζουν τα σημερινά παιδιά και τους νέους. Πνευματική καθυστέρηση, σωματική εξασθένηση, κλονισμένα νεύρα και αφύσικες επιθυμίες [297] μεταδίδονται σαν κληροδότημα των γονέων στα παιδιά. Και αυτές οι συνήθειες συνεχίζονται από γενιά σε γενιά, αυξάνοντας και διαιωνίζοντας τα κακά αποτελέσματα. Αυτή είναι κατά μεγάλο ποσοστό η αιτία στην οποία οφείλεται ο σωματικός, πνευματικός και ηθικός εκφυλισμός που παίρνει τέτοιες ανησυχαστικές διαστάσεις.

Τα αγόρια αρχίζουν να χρησιμοποιούν τον καπνό από πολύ μικρή ηλικία. Η έξη που αποκτάτο σώμα και το μυαλό κάνειεμφανή τα αποτελέσματά της, υποσκάπτει τη σωματική δύναμη, κάνει το σώμα καχεκτικό, αποχαυνώνει το μυαλό και διαφθείρει τα ήθη.

Τι μπορεί όμως να γίνει για να διδαχθούν τα παιδιά και οι νέοι τις βλάβες μιας συνήθειας της οποίας το παράδειγμα το δίνουν οι γονείς, οι δάσκαλοι και οι κήρυκες του ευαγγελίου; Μικρά παιδιά έχοντας μόλις ξεπεράσει τη βρεφική ηλικία, τα βλέπει κανείς με το τσιγάρο στο στόμα. Και αν τους πει τίποτε γι” αυτό, λένε: «Και ο πατέρας μου καπνίζει. » Δείχνουν τον κατηχητή ή τον ιεροκήρυκα της εκκλησίας την Κυριακή και λένε: «Αν ένας τέτοιος άνθρωπος καπνίζει, τι πρόκειται να πάθω εγώ κάνοντας το ίδιο; » Πολλοί υπάλληλοι που ανήκουν στην οργάνωση της εγκρατείας έχουν κυριευθεί από τη χρήση του καπνού. Τι δύναμη μπορούν τέτοιοι άνθρωποι να έχουν για να αναχαιτίσουν την εξάπλωση της ακράτειας;

Κάνω έκκληση σε αυτούς που ισχυρίζονται ότι πιστεύουν και υπακούουν το λόγο του Θεού: Μπορεί σαν Χριστιανοί να υποθάλπετε ένα συνήθειο που παραλύει το πνεύμα σας και σας στερεί τη δύναμη να εκτιμήσετε τις αιώνιες πραγματικότητες; Μπορείτε να γνεύετε θετικά καθημερινά,μη υπηρετώντας την υπηρεσία που ανήκει στο Θεό και να κλέβετε και τους συνανθρώπους σας τόσο από την εξυπηρέτηση που μπορούσατε να τους παρέχετε όσο και από τη δύναμη του παραδείγματος σας; [298]

Σκεφθήκατε ποτέ την ευθύνη που φέρετε σαν οικονόμοι του Θεού για τα μέσα που έχετε στη διάθεσή σας; Πόσα από τα χρήματα του Κυρίου δαπανάτε στον καπνό; Λογαριάστε το τι έχετε ξοδέψει γι” αυτόν σ” ολόκληρη τη ζωή σας. Πως συγκρίνετε το ποσόν που καταναλώσατε σ” αυτή τη ρυπαρή επιθυμία με εκείνο που προσφέρατε για την ανακούφιση των φτωχών και για τη διάδοση του ευαγγελίου;

Καμία ανθρώπινη ύπαρξη δεν χρειάζεται τον καπνό• αντίθετα πλήθη ολόκληρα χάνονται από χρήση του καπνού. Δεν καταχραστήκατε με αυτό τον τρόπο τα αγαθά του Κυρίου; Δεν ενοχοποιείστε για κλοπή έναντι του Θεού και των συνανθρώπων σας; «Δεν εξεύρετε ότι . . . δεν είσθε κύριοι εαυτών; Διότι αγοράστηκε δια τιμής• δοξάσατε λοιπόν τον Θεόν δια του σώματος και δια του πνεύματός σας τα οποία είναι του Θεού. » (Α” Κορ. 6:1920.)

ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑΤΩΔΗ ΠΟΤΑ

«Ο οίνος είναι χλευαστής και
τα σίκερα στασιαστικά-
Και όστις δελεάζεται υπό τούτων
δεν είναι φρόνιμος.»
«Εις τίνα είναι ουαί; εις τίνα στεναγμοί;
εις τίνα έριδες;
Εις τίνα ματαιολογίαι; εις τίνα
κτυπήματα άνευ αιτίας;
Εις τίνα φλόγωσις οφθαλμών;
Εις τους εγχρονίζοντας εν τω οίνω
Εις εκείνους οίτινες διάγουσιν
ανιχνεύοντες οινοποσίας.
Μη θεώρει τον οίνον ότι κοκκινίζει,
Ότι δίδει το χρώμα αυτού εις το
ποτήριον, [299]

«Οτι κατεβαίνει ευαρέστως.
Εν τω τέλει αυτού δάκνει ως
όφις
Και κεντρώνει ως βασιλίσκος.»

(Παρ. 20:1, 23:29-32.)

Ποτέ ανθρώπινο χέρι δε χάραξε πιο γλαφυρή εικόνα εξευτελισμού και σκλαβιάς του θύματος από ότι χάραξαν ταοινοπνευματώδηποτά. Σαγηνευμένος, εξευτελισμένος, ακόμη και όταν ξυπνάει συναισθανόμενος το χάλι του, δεν έχει το σθένος να ξεκόψει από την παγίδα. «Υπάγω, » λέγει, «να ζητήσω αυτόν πάλιν.» (Εδ. 35.)

Δεν χρειάζονται επιχειρήματα για να αποδείξει κανείς τα κακά αποτελέσματα του οινοπνεύματος στη ζωή του μέθυσου. Τα αποχαυνωμένα, αποκτηνωμένα θύματα της ανθρωπότητας - ψυχές για τις οποίες ο Χριστός πέθανε και για την κατάντια των οποίων θρηνούν οι άγγελοισυναντώνται παντού. Είναι η κηλίδα του περήφανου πολιτισμού μας. Αποτελούν το αίσχος, η κατάρα και ο κίνδυνος κάθε χώρας.

Και ποιός μπορεί να φαντασθεί την αθλιότητα, την αγωνία και την απόγνωση που φωλιάζουν στο σπιτικό του μέθυσου; Σκεφθείτε τη σύζυγο, πολλές φορές καλοαναθρεμμένη, καλλιεργημένη και εξευγενισμένη, να έχει δεσμευθεί με κάποιον τον οποίο το ποτό καταντάει αποβλακωμένο ή δαιμονισμένο. Σκεφθείτε τα παιδιά, στερημένα από τη θαλπωρή του σπιτιού, τη μόρφωση, την εκπαίδευση, να ζουν τρομοκρατημένα από εκείνον που έπρεπε να τα κάνει να νοιώθουν περήφανα γι” αυτόν και να τα προστα-τεύει. Κηλιδωμένα στον κόσμο με το στίγμα της ντροπής και πολλές φορές με την καταραμένη κληρονομικότητα της δίψας του μπεκρή.

Σκεφθείτε τα τρομακτικά δυστυχήματα που συμβαίνουν κάθε μέρα κάτω από την επήρεια του ποτού. Όταν αίφνης ένας υπεύθυνος σιδηροδρομικός υπάλληλος δεν προσέχει στο σινιάλο ή παρερμηνεύει την εντολή. Φθάνει ολοταχώς το τραίνο, γίνεται η σύγκρουση και πολλές [300] ζωές πάνε χαμένες. Ή όταν ένα ατμόπλοιο βυθίζεται και επιβάτες και πλήρωμα χάνονται μέσα σ” έναν υδάτινο τάφο. Όταν εξετάζεται η υπόθεση, ανακαλύπτεται ότι κάποιος σε κάποια υπεύθυνη θέση βρίσκονταν κάτω από την επήρεια του ποτού. Μέχρι ποιό σημείο μπορεί κανείς να χρησιμοποιεί το οινόπνευμα και να του εμπιστεύονται τη ζωή των ανθρώπων; Μπορούν μόνο να τον εμπιστεύονται όταν απέχει τελείως από το ποτό.

ΤΑ ΗΠΙΟΤΕΡΑ ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑΤΩΔΗ ΠΟΤΑ

Άτομα που έχουν κληρονομική προδιάθεση για αφύσικα διεγερτικά δεν πρέπει με κανένα τρόπο να ρίχνουν τα μάτια στο κρασί, τη μπύρα ή το μηλίτη (οίνο). Δεν πρέπει ούτε να τα πλησιάζουν επειδή αυτό παρουσιάζει τον κίνδυνο διαρκώς μπροστά τους. Θεωρώντας το γλυκό (φρέσκο) μηλίτη ακίνδυνο, πολλοί δεν διστάζουν να τον αγοράζουν σε ποσότητες. Δεν μένει όμως γλυκός παρά για ένα μικρό διάστημα. Κατόπιν παθαίνει ζύμωση. Η οξεία γεύση που παίρνει τότε, τον κάνει ακόμα πιο ευχάριστο στον ουρανίσκο πολλών και ο καταναλωτής διστάζει να ομολογήσει ότι έχει υποστεί ζύμωση.

Η χρήση του ποτού αυτού από τα μήλα, έστω και όταν είναι ακόμη φρέσκο, με τον τρόπο που κατασκευάζεται είναι βλαβερό για την υγεία. Αν μπορούσαν οι άνθρωποι να ιδούν τι αποκαλύπτει το μικροσκόπιο για το χυμό των μήλων που αγοράζουν, λίγοι θα είχαν την διάθεση να το πιούν. Πολλές φορές αυτοί που παρασκευάζουν το μηλίτη για το εμπόριο δεν προσέχουν την ποιότητα των μήλων που χρησιμοποιούν και περνούν από την πρέσα μήλα σάπια και σκουληκιασμένα. Και εκείνοι που ούτε θα σκέπτονταν ποτέ να χρησιμοποιήσουν τα δηλητηριασμένα, αποσυντιθέμενα μήλα, πίνουν μετά το ζουμί τους και το λένε αυτό πολυτέλεια. Το μικροσκόπιο όμως αποκαλύπτει πως και φρεσκοπρεσσαρισμένο ακόμη [301] το ευχάριστο ποτό είναι τελείως ακατάλληλο να χρησιμοποιηθεί.[*]

Μεθύσι μπορεί ουσιαστικά να προκληθεί επίσης από κρασί, μπύρα, χυμό μήλων όπως και από άλλα πιο γερά ποτά. Η χρήση των ποτών αυτών προκαλεί τη γεύση για ισχυρότερα ποτά και έτσι αποκτάται η συνήθεια για τα λικέρ. Το λεγόμενο «εν μέτρω» ποτό είναι το σχολείο όπου οι άνθρωποι μαθητεύουν για τη σταδιοδρομία του μπεκρή. Τόσο ύπουλα επιδρούν τα ηπιότερα αυτά διεγερτικά που, πριν ακόμη το θύμα υποπτευθεί τον κίνδυνο, έχει ήδη πάρει το δρόμο του αλκοολισμού.

Μερικοί που δεν θεωρούνται στ” αλήθεια μεθυσμένοι, στην πραγματικότητα βρίσκονται διαρκώς κάτω από την επήρειαηπιότερων μεθυστικών ποτών. Ζουν μέσα σε μία έξαψη, είναι ασταθείς, μη ισορροπημένοι. Θεωρώντας τον εαυτό τους ασφαλή, συνεχίζουν διαρκώς την τακτική τους μέχρι που κάθε φραγμός γκρεμίζεται και κάθε καλή αρχή θυσιάζεται. Οι σπουδαιότερες αποφάσεις τους υπονομεύονται, οι δυναμικότερες σκέψεις τους αδυνατούν να φέρουν την εξαχρειωμένη όρεξη κάτω από τον έλεγχο της λογικής.

Πουθενά η Γραφή δεν εγκρίνει τη χρήση του οινο-πνευματώδους κρασιού. Το κρασί που ο Χριστός έκανε

[*]Όταν έγινε η δήλωση αυτή το 1905, η κατασκευή του χυμού των μήλων όπως περιγράφει εδώ η συγγραφέας, αποτελούσε κοινή συνήθεια. Σήμερα σε μέρη όπου η αγνότητα των τροφών δεν ελέγχεται, ο μηλίτης μπορεί ακόμη να παρασκευάζεται με τον ίδιο τρόπο. Εκεί όμως όπου ο μηλίτης προετοιμάζεται κάτω από υγιεινές συνθήκες, με τη χρήση καλών, γερών φρούτων, είναι φανερό ότι τα μειονεκτήματα αυτά δεν υφίστανται

[302]

από το νερό στο γάμο της Κανά ήταν αγνός χυμός σταφυλιού. Αυτό είναι το «γλεύκος εν τη σταφυλή,» για το οποίο η Γραφή λέγει: «Μη φθείρης αυτό, διότι είναι ευλογία εν αυτώ. » (Ησ. 65:8.)

Ο Χριστός ήταν Εκείνος που στην Παλαιά Διαθήκη έδωσε στους Ισραηλίτες την προειδοποίηση: «Ο οίνος είναι χλευαστής και τα σίκερα στασιαστικά και όστις δελεάζεται υπό τούτων δεν είναι φρόνιμος. » (Παρ. 20:1.) Ο ίδιος δεν προμήθευσε κανένα τέτοιο είδος ποτού. Ο Σατανάς βάζει σε πειρασμότους ανθρώπους να ακολουθούν επιθυμίες που θολώνουν το μυαλό και παραλύουν τα πνευματικά αισθητήρια, ενώ ο Χριστός μας διδάσκει να δαμάζουμε την κατώτερη φύση. Εκείνος ποτέ δεν βάζει μπροστά στους ανθρώπους κάτι που θα μπορούσε να τους γίνει πειρασμός. Ολόκληρη η ζωή Του ήταν ένα παράδειγμα αυταπάρνησης. Για να δαμάσει τη δύναμη της όρεξης υπέφερε για χάρη μας κατά τη σαρανταήμερη νηστεία της ερήμου, την οδυνηρότερη δοκιμασία που η ανθρώπινη φύση μπορούσε να υπομείνει. Ο Χριστός ήταν Εκείνος που έδωσε οδηγίες για τον Ιωάννη το Βαπτιστή. Τόνισε σε εκείνον ότι δεν έπρεπε να πιεί ούτε κρασί ούτε άλλα μεθυστικά ποτά. Εκείνος ήταν που διέταξε την ίδια αποχή στη γυναίκα του Μανωέ. Ο Χριστός δεν αντιφάσκει στη διδαχή Του. Το κρασί που προμήθευσε για τους καλεσμένους στο γάμο δεν είχε υποστεί ζύμωση και αποτελούσε ένα υγιεινό, δροσιστικό ποτό. Τέτοιο ήταν το κρασί που χρησιμοποίησε ο Σωτήρας με τους αποστόλους Του στην πρώτη Κοινωνία. Αυτό είναι το κρασί που πρέπει πάντοτε να χρησιμοποιείται στο τραπέζι της Κοινωνίας σαν σύμβολο του αίματος του Χριστού. Η μυστηριακή αυτή λειτουργία αποσκοπεί στο να δροσίζει την ψυχή και να χορηγεί ζωή. Τίποτε που υπάγεται στον τομέα του κακού δεν πρέπει να έχει σχέση με αυτή.

Ύστερα από αυτά που διδάσκουν οι Γραφές, τη φύση και την λογική σχετικά με τη χρήση των οινοπνευματωδών ποτών, πως μπορούν οι Χριστιανοί να ασχολούνται [303] με την καλλιέργεια του λυκίσκου για την παρασκευή της μπύρας, ή με τη βιομηχανία του κρασιού ή του μηλίτη για το εμπόριο; Αν αγαπούν τον πλησίον τους σαν τον εαυτό τους, πως μπορούν να συντελούν στον πειρασμό που μπαίνει μπροστά του που καθίσταταιπαγίδα;

Συχνά η ακράτεια αρχίζει από το σπίτι. Με τη χρήση βαριάς, ανθυγιεινής τροφής, τα πεπτικά όργανα εξαντλούνται και δημιουργείται η επιθυμία για διεγερτικότερα ακόμη φαγητά. Έτσι συνηθίζει η όρεξη να ζητάει συνεχώς κάτι δυνατότερο. Η απαίτηση για κάτι το διεγερτικό γίνεται συχνότερη και δυσκολότερη να της αντισταθεί κανείς. Ο οργανισμός γεμίζει σε μεγαλύτερο ή μικρότεροβαθμό με διάφορα δηλητήρια και όσο περισσότερο εξαντλείται, τόσο σφοδρότερη γίνεται η επιθυμία για τα είδη αυτά. Το ένα ολίσθημα ετοιμάζει το δρόμο για το επόμενο. Μερικοί που δεν θα έβαζαν ποτέ στο τραπέζι τους κρασί ή οτιδήποτε άλλο οινοπνευματώδες, φορτώνουν το τραπέζι με τέτοιου είδους φαγητά δημιουργώνταςτη δίψα για γερό ποτό, ώστε να είναι σχεδόν αδύνατο να αντισταθεί κανείς σ” αυτή. Οι κακές συνήθειες στο φαγητό και στο ποτό καταστρέφουν την υγεία και προετοιμάζουν το δρόμο για τον αλκοολισμό.

Θα υπήρχε ελάχιστη μελλοντικά ανάγκη για τις σταυροφορίες της εγκρατείας, αν οι νέοι που απαρτίζουν και διαμορφώνουν την κοινωνία μπορούσαν να εμποτιστούν με τις αρχές της εγκρατείας. Ας αρχίσουν οι γονείς τη σταυροφορία εναντίον της ακράτειας από τα ίδια τους τα σπίτια με αρχές που διδάσκουν στα παιδιά τους να ακολουθούν από τη βρεφική τους ηλικία. Τότε θα μπορούν να ελπίζουν για επιτυχή αποτελέσματα.

Οι μητέρες έχουν ως έργο να κάνουν βοηθώντας τα παιδιά τους να αποκτήσουν καλές συνήθειες και αγνές προτιμήσεις. Διαμορφώσετε την όρεξη. Μάθετε στα παιδιά να αποστρέφονται κάθε τι το διεγερτικό. Αναθρέψετε τα παιδιά σας έτσι που να έχουν το ηθικό σθένος να αντισταθούν στο κακό που τα περιβάλλει. Διδάξτε τα ότι δεν [304] πρέπει να παρασύρονται από τους άλλους, ότι δεν πρέπει να υποχωρούν μπροστά στην επίμονη επιρροή των άλλων, αλλά ότι εκείνα πρέπει να επηρεάζουν τους άλλους για το καλό.

Μεγάλες προσπάθειες καταβάλλονται για να κατασταλεί η ακράτεια, αλλά πολλές από τις προσπάθειες αυτές δεν στρέφονται προς την ορθή κατεύθυνση. Οι υποστηρικτές του μεταρρυθμιστικού κινήματος της εγκρατείας πρέπει να ξυπνήσουν μπροστά στη βλάβη που προέρχεται από τη χρήση ανθυγιεινών τροφών, καρυκευμάτων, τσαγιού και καφέ. Ευχόμαστε σε όλους τους θιασώτες της εγκρατείας επιτυχία. Τους καλούμε όμως να ρίξουν ένα προσεκτικότερο βλέμμα στη ρίζα της αιτίας του κακού που καταπολεμούν και να βεβαιωθούν ότι είναι συνεπείς στο μεταρρυθμιστικό τους έργο.

Πρέπει να υποδειχθεί στον κόσμο ότι η σωστή ισορροπία των πνευματικών και ηθικών δυνάμεων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ορθή φυσιολογική κατάσταση του οργανισμού. Όλα τα ναρκωτικά και τα αφύσικα διεγερτικά που εξασθενούν και υποβιβάζουν τη φύση του ανθρώπου τείνουν να αλλοιώσουν την ηθικοπνευματική του υφή. Η ακράτεια αποτελεί τη βάση της ηθικής κατάπτωσης της κοινωνίας. Με το να υποθάλπει διεστραμμένη όρεξη, ο άνθρωπος χάνει τη δύναμη να αντισταθεί στον πειρασμό.

Οι μεταρρυθμιστές της εγκρατείας έχουν ως έργο τη μόρφωση του λαού στον τομέα αυτόν. Διδάξετε τον κόσμο ότι η υγεία, ο χαρακτήρας, ακόμη και η ζωή κινδυνεύουν από τη χρήση των διεγερτικών που εξάπτουν τις εξαντλημένες δυνάμεις σε αφύσικη, σπασμωδική δράση.

Όσοναφορά το τσάι, τον καφέ, τον καπνό και τα οινοπνευματώδη ποτά, η μόνη ασφαλής οδός σωτηρίας είναι ούτενα τα αγγίξει, ούτε να τα γευτεί, ούτε να τα προσφέρει κανείς. Η ροπή προς το τσάι, τον καφέ και τα [305] άλλα παρόμοια ποτά συμβαδίζει με τη ροπή για το αλκοόλ και τον καπνό. Σε μερικές περιπτώσεις είναι τόσο δύσκολο να κόψει κανείς αυτή τη συνήθεια, όπως είναι για το μέθυσο να εγκαταλείψει το οινόπνευμα. Εκείνοι που επιχειρούν να εγκαταλείψουν τα διεγερτικά αυτά θα αισθανθούν για ένα διάστημα τη στέρησή τους και θα υποφέρουν χωρίς αυτά. Με την επιμονή όμως θα υπερνικήσουν τη σφοδρή επιθυμία και θα πάψουν να αισθάνονται την έλλειψή τους. Η φύση χρειάζεται ένα ορισμένο χρονικό διάστημα για να συνέλθει από την κακομεταχείριση που έχει υποστεί. Δώστε της όμως την ευκαιρία και πάλι θα συνέλθει και θα αναλάβει να κάνει τη δουλειά της θαυμάσια κι” όπως πρέπει. [306]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 27—Η ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΛΚΟΟΛ

«Ουαί εις τον οικοδομούντα τον οίκον αυτού ουχί εν δικαιοσύνη και τα υπερώα αυτού ουχί εν ευθύτητι . . . τον λέγοντα, Θέλω οικοδομήσει εις εμαυτόν οίκον μέγαν και υπερώα ευρύχωρα, και ανοίγοντα εις εμαυτόν παράθυρα και στεγάζοντα με κέδρον και χρωματίζοντα με μίλτον. Θέλεις βασιλεύει διότι εγκλείεις σεαυτόν εις κέδρον; ... Οι οφθαλμοί σου και η καρδία σου δεν είναι παρά εις την πλεονεξίαν σου και εις το να εκχέης αίμα αθώον και εις την δυναστείαν, και εις την βίαν δια να κάμνης ταύτα.» (Ιερ. 22:13-17.)

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΟΤΟΠΩΛΗ

Η Γραφή απεικονίζει το έργο αυτών που παρασκευ-άζουν και αυτών που πωλούν οινοπνευματώδη ποτά. Η επιχείρησή τους ισοδυναμεί με την κλεψιά. Επειδή δεν προσφέρουν τίποτε για τα χρήματα που παίρνουν. Κάθε πρόσθετο ποσό στα κέρδη τους φέρνει την κατάρα στον καταναλωτή.

Με μεγάλη γενναιοδωρία ο Θεός χάρισε τις ευλογίες Του στους ανθρώπους. Αν τα δώρα Του χρησιμοποιούνταν με φρόνηση, πόση λίγη φτώχεια και δυστυχία θα γνώριζε ο κόσμος! Η κακοήθεια των ανθρώπων είναι εκείνη που μεταβάλει τις ευλογίες σε κατάρα. Από λαιμαργία του κέρδους και από αχαλίνωτη επιθυμία της όρεξης, τα δημητριακά και τα φρούτα που δόθηκαν για τη [307] συντήρησή μας μεταβάλλονται σε δηλητήρια που φέρνουν τη δυστυχία και την καταστροφή.

Αμέτρητα εκατομμύρια γαλόνια οινοπνευματωδών ποτών καταναλώνονται κάθε χρόνο. Ανυπολόγιστα χρηματικά ποσά δαπανούνται για την αγορά της αθλιότητας, της φτώχειας, της αρρώστιας, της κατάπτωσης, της ανηθικότητας, της λαγνείας, του εγκλήματος και του θανάτου. Χάρη του κέρδους ο ιδιοκτήτης του καπηλειού προσφέρει στα θύματά του αυτό που μολύνει και καταστρέφει σώμα και ψυχή. Καταδικάζει την οικογένεια του μέθυσου στη φτώχεια και στην εξαθλίωση.

Οι αξιώσεις του οινοπώλη δε σταματούν ούτε με το θάνατο του θύματός του. Κλέβει από τη χήρα και εξωθεί τα παιδιά στη ζητιανιά. Δεν διστάζει να αφαιρέσει ακόμη και τα απαραίτητα για τη συντήρηση της άμοιρης οικογένειας προκειμένου να εισπράξει τα βερεσέδια του πότη συζύγου και πατέρα. Τα κλάματα των δυστυχισμένων παιδιών, τα δάκρυα της πονεμένης μητέρας μόνο που τον εξοργίζουν περισσότερο. Τι τον μέλλει εκείνον αν οι άμοιροι αυτοί πεθαίνουν της πείνας; Τι τον μέλλει αν και αυτοί καταλήξουν στην εξαχρείωση και στην καταστροφή; Αυτός μια φορά πλουτίζει από το ξεροκόμματο εκείνων που στέλνει στην καταστροφή.

Οίκοι ανοχής, άντρα οργίων, κακουργιοδικεία, φυλακές, φτωχοκομεία, τρελλοκομεία, νοσοκομεία, όλα γεμίζουν σαν αποτέλεσμα κυρίως του έργου του ιδιοκτήτη του καπηλειού. Σαν τη μυστηριακή Βαβυλώνα της Αποκάλυψης, εμπορεύεται και αυτός «ανδράποδα [σκλάβους] και ψυχής ανθρώπων.» Στο πλευρό του παραστέκει ο μεγάλος καταστροφέας των ψυχών και κάθε τέχνασμα που η Γη ή η κόλαση μπορεί να σοφισθεί επιστρατεύεται για να παρασύρει τους ανθρώπους να πέσουν στην εξουσία του. Στην πόλη και στην εξοχή, στους σιδηροδρόμους και στα ατμόπλοια, στους επαγγελματικούς χώρους, στα κέντρα διασκεδάσεων, στα θεραπευτήρια, ακόμη και στην εκκλησία, στην τράπεζα της θείας Κοινωνίας, έχει στήσει τις παγίδες του. [308] Δεν υπάρχει τίποτε που να μην το χρησιμοποιεί για να εξάπτει και να διατηρεί την επιθυμία για το οινόπνευμα. Σχεδόν σε κάθε γωνιά φιγουράρουν τα μπαρ με τα φανταχτερά τους φώτα, τα φιλόξενα καλωσορίσματα και το κέφι του γλεντιού, προσκαλώντας ανθρώπους της εργατιάς, πλούσιους χασομέρηδες και ανύποπτα νιάτα.

Σε ιδιωτικά γεύματα και σε μοντέρνα τουριστικά κέντρα στις κυρίες προσφέρονται ποτά με κάποιο ευχάριστο τίτλο που στην πραγματικότητα είναι οινοπνευματώδη. Και για τους αρρώστους και τους αδύναμους υπάρχουν τα πολυδιαφημισμένα πικρά ορεκτικά που αποτελούνται κυρίως από αλκοόλη.

Για να δημιουργηθεί η όρεξη του αλκοόλ στα μικρά παιδιά, αυτό πρωτοπαρουσιάζεται στα γλυκίσματα. Αυτά τα γλυκίσματα πωλούνται στα καταστήματα. Και δωρίζοντας τα ζαχαρωτά αυτά, ο ποτοπώλης δελεάζει τα παιδιά στα λημέρια του.

Μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο, το έργο συνεχίζεται. Σύζυγοι, πατέρες και αδελφοί, το έρεισμα, η ελπίδα και το καμάρι του έθνους, παρασύρονται και συχνάζουν στο καπηλειό. Από εκείστέλνονται πίσω θλιβερά, κατεστραμμένα ναυάγια.

Και το χειρότερο απ” όλαείναιότι η κατάρα προσβάλλει και αυτή ακόμη την καρδιά του σπιτιού. Διαρκώς περισσότερες γυναίκες αποκτούν τη συνήθεια του οινοπνεύματος. Σε πολλά σπιτικά, μικρά παιδιά, ακόμη και την αθώα βρεφική ηλικία, είναι εκτεθειμένα καθημερινά στον κίνδυνο της παραμέλησης, της κακομεταχείρισης και της αχρειότητας των μεθυσμένων μανάδων τους. Αγόρια και κορίτσια μεγαλώνουν κάτω από το άγχος του τρομερού αυτού κακού. Ποιά είναι η προοπτική για το μέλλον τους εκτός του ότι βουλιάζοντας θα ξεπεράσουν τους ίδιους τους γονείς τους;

Από τις λεγάμενες χριστιανικές χώρες η κατάρα αυτή μεταφέρεται στις ειδωλολατρικές χώρες. Οι δυστυχισμένοι άμαθοι άγριοι μαθαίνουν τη χρήση του αλκοόλ. [309] Ακόμη και μεταξύ των ειδωλολατρών, λογικοί άνθρωποι αναγνωρίζουν και διαμαρτύρονται εναντίον του σαν ένα θανατηφόρο δηλητήριο. Μάταια όμως προσπάθησαν να υπερασπισθούν τα εδάφη τους απ” αυτό τον όλεθρο. Από τους πολιτισμένους λαούς επιβάλλεται στα ειδωλολατρικά έθνη η χρήση του καπνού, του οινοπνεύματος και του οπίου. Τα αχαλίνωτα πάθη των αγρίων, οξυμένα από το ποτό, τους σέρνουν σε πρωτοφανή μέχρι τότε εξαχρείωση και η προσπάθεια αποστολής ιεραποστόλων στις χώρες αυτές φαίνεται μάλλον καταδικασμένη σε αποτυχία.

Ερχόμενοι σε επαφή με λαούς που θα όφειλαν να τους φέρουν την επίγνωση του Θεού, οι ειδωλολάτρες φθάνουν σε τέτοια αχρειότητα που οδηγεί στο ξεκλήρισμα ολοκλήρων φυλών. Και στα σκοτεινά αυτά μέρη της Γής οι κάτοικοι των πολιτισμένων κρατών γίνονται μισητοί εξαιτίας του κακού αυτού.

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Το ενδιαφέρον που δημιουργεί το οινόπνευμα αποτελεί τη δύναμη του κόσμου. Έχει με το μέρος του τη συμπτυγμένη δύναμη του χρήματος, της συνήθειας και της όρεξης. Η δύναμη που ασκεί γίνεται αισθητή και στην Εκκλησία μας. Άτομα που έχουν αποκτήσει τα χρήματά τους κατά άμεσο ή έμμεσο τρόπο από το εμπόριο του οινοπνεύματος αποτελούν μέλη των εκκλησιών «με καλή και τακτική υπόσταση. » Πολλοί από αυτούς προσφέρουν με γενναιοδωρία για κοινωφελείς, αγαθοεργούς σκοπούς. Με τις συνεισφορές τους βοηθούν στην υποστήριξη των εκκλησιαστικών επιχειρήσεων και στη συντήρηση των κηρύκων του Ευαγγελίου. Πραγματικά έχουν τα πρωτεία στην εκτίμηση που αποδίδεται στην αξία του χρήματος. Οι εκκλησίες όταν δέχονται τέτοια μέλη ουσιαστικά υποστηρίζουν το εμπόριο των οινοπνευματωδών. Συχνά ο ιεροκήρυκας δεν έχει το σθένος να υπερασπισθεί το δίκαιο. Δεν αναφέρει στο εκκλησίασμά [310] του αυτό που αναφέρει ο Θεός για το έργο του ποτοπώλη. Αν μιλήσει απροκάλυπτα μπορεί αυτό να του στοιχίσει τη δυσαρέσκεια του εκκλησιάσματος του, τη θυσία της δημοτικότητάς του ή την απώλεια του μισθού του.

Παραπάνω όμως από τη δικαιοδοσία της εκκλησίας είναι η δικαιοδοσία του Θεού. Εκείνος που δήλωσε στον πρώτο εγκληματία, «Η φωνή του αίματος του αδελφού σου βοά πρός Εμέ εκ της γής» (Γέν. 4:10), δεν θα δεχθεί στο βωμό Του τις κατατιθέμενες δωρεές του κρασέμπορα. Η οργή Του εξάπτεται εναντίον εκείνων που προσπαθούν να καλύψουν την ενοχή τους με το μανδύα της γενναιοδωρίας. Τα χρήματά τους είναι βαμμένα με αίμα. Είναι καταραμένα.

«Τίνα χρείαν έχω του πλήθους των θυσιών σας;
λέγει Κύριος . . .
Όταν έρχησθε να εμφανισθήτε ενώπιον Μου,
Τις εζήτησεν εκ των χειρών σας τούτο, να πατήτε
τας αυλάς Μου;
Μη φέρετε πλέον ματαίας προσφοράς . . .
Όταν εκτείνητε τας χείρας σας,
Θέλω κρύπτει τους οφθαλμούς Μου από σας
Ναί, όταν πληθύνητε δεήσεις, δεν θέλω εισακούει
Αι χείρες σας είναι πλήρεις αιμάτων.»

(Ησ. 1:11-15.)

Ο μέθυσος έχει την ικανότητα να κάνει πολύ καλύτερα πράγματα. Του έχουν χορηγηθεί τάλαντα με τα οποία να τιμήσει το Θεό και να γίνει ευλογία στον κόσμο. Οι συνάνθρωποί του όμως έστησαν παγίδα στην ψυχή του και αναδείχθηκαν οι ίδιοι με την κατάπτωση εκείνου. Αυτοί έζησαν στην πολυτέλεια, ενώ τα δυστυχισμένα θύματα που κατέκλεψαν έζησαν μέσα στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Ο Θεός όμως θα ζητήσει λόγο γι” αυτό από εκείνον που συνετέλεσε στην επίσπευση της καταστροφής του πότη. Από Αυτόν που κυβερνά τους ουρανούς δεν ξεφεύγει ούτε η αρχική αφορμή ούτε το τελευταίο [311] αποτέλεσμα της μέθης. Αυτός που μεριμνά για το μικρό σπουργίτι και ντύνει τα αγριολούλουδα δεν θα αδιαφορήσει για εκείνους που πλάσθηκαν σύμφωνα με την εικόνα Του και εξαγοράστηκαν με το αίμα Του. Αποκλείεται να μη δώσει προσοχή στις κραυγές τους. Ο Θεός σημειώνει όλη αυτή την κακία που διαιωνίζει το έγκλημα και τη δυστυχία.

Μπορεί ο κόσμος και η εκκλησία να εγκρίνουν τη στάση ενός ατόμου που απέκτησε τα πλούτη του με την εξαχρείωση της ανθρώπινης ψυχής. Μπορεί να χαμογελούν σ” αυτόν που βαθμηδόν οδήγησε τους ανθρώπους στο μονοπάτι του αίσχους και της εξαθλίωσης. Ο Θεός όμως τα παρατηρεί όλα αυτά και κάνει τη δίκαια κρίση. Ο οινοπώλης μπορεί να χαρακτηρίζεται από τον κόσμο σαν καλός επαγγελματίας. Ο Θεός όμως λέγει: «Ουαί εις αυτόν.» Θα κατηγορηθεί για την απόγνωση, τη δυστυχία και τα βάσανα που προκάλεσε στον κόσμο με το εμπόριό του. Θα βρεθεί υπόλογος για την ένδεια και τη συμφορά των μανάδων και των παιδιών που υπέφεραν χωρίς τροφή, χωρίς ρούχα, χωρίς στέγη και για αυτούς χάθηκε κάθε ελπίδα και χαρά. Θα δώσει λόγο για τις ψυχές που έστειλε απροετοίμαστες στην αιωνιότητα. Και όσοι υποστηρίζουν τη στάση του οινοπώλη, συμμετέχουν στην ενοχή του. Σ” αυτούς ο Θεός λέγει: «Τα χέρια σας στάζουν αίμα. »

Η ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΑΣ

Η άδεια για την πώληση οινοπνευματωδών υποστη-ρίζεται από πολλούς ότι τείνει να περιορίσει το κακό του ποτού. Η χορήγηση αδείας όμως για τα οινοπνευματώδη τα τοποθετεί κάτω από την προστασία του νόμου. Το κράτος εγκρίνει την ύπαρξή τους και ενθαρρύνει με αυτό το μέτρο το κακό που ισχυρίζεται ότι περιορίζει. Προστατευόμενα από τις χορηγούμενες άδειες, ζυθοποιεία, διυλιστήρια και [312] οινοποιεία εγκαθίστανται σε ολόκληρη τη χώρα και το έργο του κρασέμπορα ακμάζει πλάι στα σπίτια μας.

Συχνά απαγορεύεται η πώληση οινοπνευματωδών σε άτομα προσωρινά μεθυσμένα ή γνωστά ως αλκοολικά. Το έργο όμως της δημιουργίας μέθυσων μεταξύ της νεολαίας αυξάνει σταθερά. Από τη δημιουργία της διάθεσης για το ποτό στους νέους εξαρτάται το μέλλον του εμπορίου των οινοπνευματωδών. Οι νέοι οδηγούνται διαρκώς σ” αυτή την κατεύθυνση, βήμα προς βήμα μέχρι που αποκτάται η συνήθεια του ποτού και δημιουργείται μία δίψα που ζητάει ικανοποίηση με κάθε θυσία. Θα ήταν λιγότερο βλαβερό αν επιτρεπόταν το ποτό στον αναγνωρισμένο μέθυσο του οποίου η καταστροφή τις περισσότερες φορές είναι βέβαιη, παρά να δίνεται η άδεια να δελεάζεται το άνθος της νεολαίας προς καταστροφή με τη βλαβερή αυτή συνήθεια.

Με τη χορήγηση αδείας για την πώληση των οινο-πνευματωδών ποτών ο πειρασμός παρουσιάζεται διαρκώς μπροστά σ” αυτούς που προσπαθούν να αλλάξουν τις συνήθειές τους. Έχουν δημιουργηθεί ιδρύματα όπου τα θύματα της ακράτειας μπορούν να βοηθούνται για να επιβληθούν στην όρεξή τους. Αυτό είναι ένα υπέροχο έργο. Ενόσω όμως η πώληση του οινοπνεύματος επιτρέπεται από το νόμο, οι πνευματικάαδύναμοι ελάχιστα ωφελούνται από τα αντιαλκοολικά άσυλα. Δεν μπορούν να μείνουν εκεί για πάντα. Πρέπει να αποκατασταθούν στην κοινωνία. Η αδυναμία τους για τα οινοπνευματώδη ποτά, αν και περιέρχεται σε ύφεση δεν έχει εκλείψει εντελώς. Και μόλις ο πειρασμός τους παρουσιασθεί επιθετικός, όπως συνήθως γίνεται από όλες τις μεριές, γρήγορα πάλι πέφτουν εύκολα λεία του.

Κάποιος που έχει ένα άγριο ζώο και ενώ ξέρει τις διαθέσεις του το αφήνει ελεύθερο, είναι υπόλογος σύμφωνα με τους νόμους της πολιτείας για το κακό που το ζώο μπορεί να προκαλέσει. Με τους νόμους που χορηγήθηκαν στο λαό του Ισραήλ ο Κύριος διέτασσε ότι όταν ένα ζώο [313] που είχε γνωματευθεί κακό προξενούσε το θάνατο μιας ανθρώπινης ύπαρξης, τότε ο ιδιοκτήτης του διεστραμμένου ζώου έπρεπε να πληρώσει με τη ζωή του το αποτέλεσμα της αμελείας ή της κακεντρέχειας του. Βάση της ίδιας αρχής, έπεται ότι το κράτος που χορηγεί την άδεια για την ελεύθερη πώληση του οινοπνεύματος θα έπρεπε να θεωρείται υπεύθυνο για τα αποτελέσματα του εμπορίου αυτού. Και αν θεωρείται θανάσιμο έγκλημα η απόδοση ελευθερίας σ” ένα κακοηθέστατο ζώο, πόσο μεγαλύτερο είναι το έγκλημα της έγκρισης του επαγγέλματος του κρασοπώλη!

Οι άδειες χορηγούνται με το πρόσχημα ότι φέρνουν έσοδα στα δημόσια ταμεία. Τι είναι όμως το κέρδος αυτό όταν συγκριθεί με τα τεράστια έξοδα που απαιτούνται για τους εγκληματίες, τους τρελούς, τους ζητιάνους που αποτελούν τα θύματα του εμπορίου του οινοπνεύματος; Όταν κάποιος διαπράττει ένα έγκλημα κάτω από την επήρεια του οινοπνεύματος και οδηγείται στο δικαστήριο, τότε εκείνοι που νομιμοποίησαν το ελεύθερο αυτό εμπόριο είναι αναγκασμένοι να ασχοληθούν με τα αποτελέσματα του έργου του ποτού. Ενέκριναν την πώληση ενός είδους που παραλλάζει το λογικό άνθρωπο σε τρελό. Και τότε είναι υποχρεωμένοι να στείλουν τον άνθρωπο αυτό στη φυλακή ή στην αγχόνη, ενώ συχνά η γυναίκα και τα παιδιά του εγκαταλείπονται έρημα για να γίνουν βάρος της κοινωνίας.

Εξετάζοντας την υπόθεση αποκλειστικά από οικονομικής πλευράς, τι τρέλα αποτελεί η ανεκτικότητα μιας τέτοιας επιχείρησης! Ποιό είναι εκείνο το εισόδημα που μπορεί να αναπληρώσει την απώλεια της ανθρώπινης λογικής, την εξάλειψη και την παραμόρφωση της εικόνας του Θεού από την όψη του ανθρώπου, την καταστροφή των παιδιών που καταντούν στη ζητιανιά και στην εξαθλίωση, διαιωνίζοντας στα παιδιά τους τις κακές ροπές των μπεκρήδων πατέρων τους. [314]

ΠΟΤΟΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ

Ο άνθρωπος που απέκτησε τη συνήθεια της χρήσης οινοπνευματωδών ποτών βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση. Το μυαλό του είναι αρρωστημένο, η θέλησή του εξασθενημένη. Η μόνη δύναμη που απομένει μέσα του είναι η δύναμη της αχαλίνωτης όρεξής του. Κανείς δεν μπορεί να τον κάνει να λογικευθεί ή να απαρνηθεί την έξη. Μόλις πατήσει στο άντρο του κακού, εκείνος που είχε πάρει την απόφαση να σταματήσει το ποτό, παρασύρεται να ξαναπάρει το ποτήρι καιμε την πρώτη γουλιά του οινοπνεύματος, κάθε σωστή απόφαση υπερνικάτε, κάθε ίχνος θέλησης εξαφανίζεται. Λίγη γεύση από το δαιμονικό ποτό φθάνει για να εξαλείψει κάθε σκέψη των αποτελεσμάτων του. Η πονεμένη γυναίκα του ξεχάστηκε. Ο παραλυμένος πατέρας δεν νοιάζεται πια αν τα παιδιά του είναι νηστικά και γυμνά. Νομιμοποιώντας την πώληση των οινοπνευματωδών ποτών, ο νόμος χορηγεί την έγκρισή του για την ψυχική κατάπτωση και αρνείται να σταματήσει το εμπόριο που γεμίζει τον κόσμο συμφορά.

Πρέπει η κατάσταση αυτή να συνεχισθεί για πάντα; Πρέπει οι άνθρωποι πάντοτε να αγωνίζονται για να νικήσουν με την πόρτα του πειρασμού ορθάνοιχτη μπροστά τους; Πρέπει η κατάρα της ακράτειας να παραμείνει σαν καταστρεπτικό παράσιτο στον πολιτισμένο κόσμο; Πρέπει να εξακολουθεί να αφανίζεισαν εξολοθρευτική φωτιά χιλιάδες ευτυχισμένα σπίτια κάθε χρόνο; Όταν ένα πλοίο ναυαγεί κοντά στην ακτή, οι άνθρωποι δεν αρκούνται στο να βλέπουν χωρίς να κάνουν τίποτε. Διακινδυνεύουν τη ζωή τους προκειμένου να σώσουν άνδρες και γυναίκες από τον υδάτινο τάφο. Πόσο μεγαλύτερη προσπάθεια απαιτείται να καταβληθεί προκειμένου να τους γλυτώσουν από τη μοίρα του μπεκρή!

Δεν είναι μόνο ο μέθυσος και η οικογένειά του που κινδυνεύουν από τη δουλειά του ιδιοκτήτηκαπηλειού, ούτε το βάρος της φορολογίας αποτελεί το μεγαλύτερο κακό που το [315] εμπόριό του δημιουργεί στην κοινωνία. Όλοι μας είμαστε συνυφασμένοι μέσα στο κοινωνικό σύμπλεγμα. Όταν ένα κακό προσβάλλει οποιοδήποτε μέρος της μεγάλης ανθρώπινης αδελφοσύνης, ο κίνδυνος μεταδίδεται σε όλους.

Πολλοί οι οποίοι, είτε από αγάπη για το κέρδος είτε για να μη χάσουν την ησυχία τους, δεν αναμιγνύονται καθόλου στο θέμα της απαγόρευσης της ελεύθερης κυκλοφορίας των οινοπνευματωδώνποτών, ανακαλύπτουν πολύ αργά ότι το εμπόριο αυτό αφορούσε αυτούς τους ίδιους. Βλέπουν τα ίδια τα παιδιά τους αποβλακωμένα και κατεστραμμένα. Η παρανομία αποχαλινώνεται. Η περιουσία κινδυνεύει να χαθεί. Η ζωή δεν είναι ασφαλής. Τα δυστυχήματα στη θάλασσα και στη στεριά πολλαπλασιάζονται. Αρρώστιες εκκολαπτόμενες στα στέκια της ακαθαρσίας και της αθλιότητας κάνουν την είσοδό τους στα επιβλητικά αρχοντόσπιτα. Βίτσια σφαζόμενα από τα τέκνα της κραιπάλης και του εγκλήματος προσβάλλουν τα αγόρια και τα κορίτσια ραφιναρισμένων και καλλιεργημένων οικογενειών.

Δεν υπάρχει άνθρωπος του οποίου τα συμφέροντα να μη θίγονται από το ελεύθερο ποτοεμπόριο. Δεν υπάρχει άνθρωπος που για την ίδια του την ασφάλεια δεν θα έπρεπε να αποφασίσει να το καταπολεμήσει.

Περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέρος που θίγονται αποκλειστικά κοινωνικά ενδιαφέροντα, τα νομοθετικά μέγαρα και οι δικαστικές αίθουσες πρέπει να είναι απαλλαγμένα από την πληγή αυτή της ακράτειας. Διοικητές, βουλευτές, πολιτικοί αντιπρόσωποι, δικαστές, άνθρωποι που θεσπίζουν τους νόμους ενός κράτους, άνθρωποι που κρατούν στα χέρια τους τη ζωή, την υπόληψη, την περιουσία των συνανθρώπων τους, πρέπει να είναι άτομα αυστηρής εγκράτειας. Μόνο τότε το μυαλό τους μπορεί να είναι καθαρό ώστε να κάνουν διάκριση μεταξύ σωστού και εσφαλμένου. Μόνο τότε μπορούν να μείνουν σταθεροί στις αρχές τους, να έχουν τη σύνεση να εφαρμόζουν τη δικαιοσύνη και να φέρονται με ευσπλα- [316] χνία Τι μαρτυρούν όμως τα κατάστιχα; Πόσα από τα άτομα αυτά έχουν το μυαλό τους θολωμένο και την ικανότητα να κάνουν διάκριση μεταξύ ορθού και εσφαλμένου συγκεχυμένη εξαιτίας του ποτού. Πόσοι είναι οι εφαρμοζόμενοι καταπιεστικοί νόμοι, πόσοι οι αθώοι άνθρωποι καταδικασμένοι σε θάνατο λόγω της αδικίας πιωμένων νομοθετών, μαρτύρων, ενόρκων, δικηγόρων ακόμη και δικαστών! Πολλοί είναι οι «δυνατοί εις το να πίνωσιν οίνον» και «ισχυροί εις το να σμίγωσι σίκερα» «οίτινες λέγουσι το κακόν καλόν και το καλόν κακόν» «οίτινες δικαιώνουσι τον παράνομον δια δώρα και το δίκαιον του δικαίου αφαιρούσιν απ” αυτού!» Ο Θεός λέει γι” αυτούς:

«Ουαί . .
Ως η γλώσσα του πυρός κατατρώγει την καλάμην
Και το άχυρον αφανίζεται εν τη φλογί,
Ούτως η ρίζα αυτών θέλει κατασταθή ως σηπεδών
Και το άνθος αυτών θέλει αναβή ως κονιορτός
Διότι απέρριψαν τον νόμον του Κυρίου των δυνάμε
ων,
Και κατεφρόνησαν τον λόγον του Αγίου του Ισρα-
ήλ.»

(Ησ. 5:22-24.)

Η τιμή του Θεού, η σταθερότητα του έθνους, η ευημερία της κοινωνίας, της οικογενείας και του ατόμου απαιτούν την καταβολή κάθε δυνατής προσπάθειας για την αφύπνιση του λαού σχετικά με το κακό της ακράτειας. Σε λίγο θα δούμε τα αποτελέσματα του τρομερού αυτού κακού με τρόπο που τώρα δεν τα βλέπουμε. Ποιός θα καταβάλει αποφασιστική προσπάθεια για την καταστολή του έργου της καταστροφής; Στο σημείο αυτό ο αγώνας μόλις έχει αρχίσει. Πρέπει να σχηματισθεί ένας στρατός που να σταματήσει την κατανάλωση των ναρκωτικών ποτών που κάνουν τους ανθρώπους τρελούς. Πρέπει να εξηγηθεί ο κίνδυνος της ελεύθερης πώλησης [317] των οινοπνευματωδών ποτώνκαι να δημιουργηθεί στο κοινό ένα αίσθημα που να απαιτεί την απαγόρευσή τους. Πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στους αφηνιασμένους από το ποτό ανθρώπους να απαλλαγούν από την αιχμαλωσία τους. Πρέπει η εθνική κατακραυγή να απαιτήσει από τους νομοθέτες της να θέσουν τέρμα στο εξευτελιστικό αυτό εμπόριο.

«Ελευθέρωνε τους συρομένους εις θάνατον
Και μη αποσύρου από των όντων εις ακμήν σφα
γής.
Εάν είπης, Ιδού, ημείς δεν εξεύρομεν τούτο
Δεν γνωρίζει ο σταθμίζων τας καρδίας;
Και ο φυλάττων την ψυχήν σου . . . δεν εξεύρει; »
Και «τι θέλεις ειπεί, όταν σε επισκεφθή;»

(Παρ. 24:11-12, Ιερ. 13:21.) [318]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 28—ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

Η ανάπλαση και η ανύψωση της ανθρωπότητας αρχίζει από το σπίτι. Το έργο των γονέων βάζει τη βάση για όλα τα άλλα. Η κοινωνία αποτελείται από οικογένειες και αποκτά τη χροιά που της δίνουν οι αρχηγοί της οικογενείας. Από την καρδιά προέρχονται οι «εκβάσεις της ζωής. » (Παρ. 4:23.) Και η καρδιά της κοινότητας, της Εκκλησίας και του έθνους είναι η οικογένεια. Η ευημερία της κοινωνίας, η επιτυχία της Εκκλησίας και η ευτυχία του έθνους εξαρτώνται από την επιρροή του σπιτιού.

Η σπουδαιότητα και οι ευκαιρίες που παρέχει το οικογενειακό περιβάλλον απεικονίζονται στη ζωή του Χριστού. Αυτός που ήρθε από τον ουρανό για να μας δώσει το παράδειγμα και να γίνει δάσκαλός μας πέρασε τριάντα χρόνια σαν μέλος της οικογένειας της Ναζαρέτ. Αναφορικά με τα χρόνια αυτά, τα Βιβλικά κατάστιχα είναι πολύ λακωνικά. Τα μεγάλα Του θαύματα δεν τραβούσαν την προσοχή του πλήθους. Ο όχλος δεν Τον ακολουθούσεμε προθυμίαγια να ακούσουν τα λόγια Του. Και όμως, κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών Εκείνος πληρούσε τη θεϊκή αποστολή Του. Ζούσε όπως ένας από εμάς, συμμεριζόμενος την οικογενειακή ζωή, υποτασσόμενος στην πειθαρχία της, εκτελώντας τα καθήκοντά της, σηκώνοντας τα βάρη της. Κάτω από την προστατευτική φροντίδα ενός ταπεινού σπιτιού, συμμετέχοντας στις έμπειρες της κοινής μας μοίρας, «ο Ιησούς προέκοπτεν εις σοφίαν και ηλικίαν και χάριν παρά Θεώ και ανθρώποις.» (Λουκ. 2:52)

Σ” αυτά τα απομονωμένα χρόνια η ζωή Του κυλούσε με ρεύματα συμπάθειας και ωφελιμότητας. Η ανιδιοτέ [319] λεια και η ανθεκτική υπομονή Του, το θάρρος και η πιστότητά Του, η αντίσταση στον πειρασμό, η συνεχής ειρήνη και η γαλήνια φαιδρότητά Του, αποτελούσαν μία συνεχή έμπνευση για τους άλλους. Δημιουργούσε μία αγνή, γλυκεία ατμόσφαιρα μέσα στο σπίτι και η ζωή Του δραστηριοποιόταν ανάμεσα στα κοινωνικά στρώματα. Πουθενά δεν αναφέρεται ότι έκανε κάποιο θαύμα. Και όμως η αρετή, η θεραπευτική ζωοδότρια δύναμη της αγάπης, κατευθύνονταν από Αυτόν σε όσους είναι σε πειρασμό, στους αρρώστους και στους αποκαρδιωμένους. Με ένα ανεπαίσθητο τρόπο, εξυπηρετούσε από τα παιδικά Του ακόμη χρόνια τους άλλους και γι” αυτό όταν άρχισε την επίγεια διακονία Του, πολλοί Τον άκουγαν με προθυμία.

Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Σωτήρα είναι κάτι περισσότερο από παράδειγμα για τους νέους. Είναι ένα μάθημα και πρέπει να αποτελούν ενθάρρυνση για κάθε γονέα. Ο κύκλος των καθηκόντων προς την οικογένεια και προς τους γείτονες αποτελεί το πρωταρχικό πεδίο προσπάθειας γι” αυτούς που θα ήθελαν να εργαστούν για την ανύψωση των συνανθρώπων τους. Δεν υπάρχει σημαντικότερο πεδίο προσπαθειών από αυτό που έχει ανατεθεί στους ιδρυτές και φύλακες του σπιτιού. Μια ευθύνη από όσες έχουν ανατεθεί στους ανθρώπους δεν συνεπάγεται σοβαρότερα ή ευρύτερα αποτελέσματα από ότι το έργο του πατέρα ή της μητέρας.

Το μέλλον της κοινωνίας καθορίζεται από τα σημερινά παιδιά και τους νέους. Το τι θα γίνουν μια μέρα τα παιδιά αυτά και οι νέοι εξαρτάται από την επιρροή του σπιτιού. Στην έλλειψη της ορθής οικογενειακής διαπαιδαγώγησης μπορεί να αναζητηθεί το μεγαλύτερο ποσοστό της αρρώστιας, της δυστυχίας και της εγκληματικότητας που μαστίζουν την ανθρωπότητα. Αν η ζωή του σπιτιού ήταν αγνή και ειλικρινής, αν τα παιδιά, τα προϊόντα της φροντίδας του, ήταν προετοιμασμένα να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες και τους κινδύνους της ζωής, ο κόσμοςθα παρουσίαζε μεγάλη διαφορά! [320]

Μεγάλες προσπάθειες καταβάλλονται, σχεδόν ανυπολόγιστος χρόνος, χρήμα και εργασία διαθέτονται σε οργανισμούς και ιδρύματα για την αναμόρφωση των θυμάτων των κακών έξεων. Και όμως οι προσπάθειες αυτές είναι ανεπαρκείς για να ανταποκριθούν στη μεγάλη ανάγκη. Πόσο ελάχιστα είναι τα αποτελέσματα! Πόσα λίγα παιδιά διορθώνονται για πάντα!

Πλήθη ολόκληρα λαχταρούν μία καλύτερη ζωή, αλλά τους λείπει το θάρρος και η αποφασιστικότητα να ξεκόψουν από τη δύναμη της συνήθειας. Τους τρομάζουν οι προσπάθειες, οι θυσίες και οι αγώνες. Έτσι, η ζωή τους ναυαγεί και καταστρέφεται. Έτσι, ακόμη άνθρωποι με το εξυπνότερο μυαλό, άνθρωποι με μεγάλες προσδοκίες και ευγενικούς σκοπούς, προορισμένοι από τη φύση και από τη μόρφωσή τους να καταλάβουν εμπιστευτικές και υπεύθυνες θέσεις, εξαχρειώνονται και χάνονται όχι μόνο αυτή τη ζωή αλλά και τη μελλοντική.

Γι” αυτούς που υποβάλλονται στην αναμόρφωση, πόσο πικρός είναι ο αγώνας για την ανάκτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς τους! Και σε όλη τη μετέπειτα ζωή τους, πολλοί θερίζουν ότι έσπειραν με μία κλονισμένη υγεία, μία αδύνατη θέληση, ένα διαταραγμένο μυαλό και μειωμένο ψυχικό σθένος. Πόσο σημαντικότερα θα ήταν τα αποτελέσματα αν το κακό αντιμετωπίζονταν εξ” αρχής!

Το έργο αυτό, κατά μεγάλο βαθμό, ανήκει στους γονείς. Στις προσπάθειες που καταβάλλονται για την αναστολή της προόδου της ακράτειας και άλλων κακών που σαν καρκινώματα κατατρώνε το κοινωνικό σύνολο. Ανδίνονταν περισσότερη προσοχή στο να διδαχθούν οι γονείς πως να σφυρηλατήσουν τις συνήθειες και το χαρακτήρα των παιδιών τους, τα αποτελέσματα θα ήταν εκατονταπλάσια. Στο χέρι τους είναι να μεταβάλουν τη συνήθεια — την τρομερή αυτή δύναμη του κακού — σε δύναμη του καλού. Έχουν να κάνουν με τα νερά στην [321] πηγή του ρυακιού. Εξαρτάται από αυτούς να καθοδηγήσουν το ρεύμα στην κατάλληλη κατεύθυνση.

Οι γονείς μπορούν να βάλουν τα θεμέλια για μία ασφαλή, ευτυχισμένη ζωή των παιδιών τους. Μπορούν να τα ξεπροβοδίσουν από τα σπίτια τους με την ηθική αντοχή να αντισταθούν στον πειρασμό και με θάρρος και δύναμη να αγωνισθούν επιτυχώς με τα προβλήματα της ζωής. Μπορούν να τα εμπνεύσουν με την πρόθεση και να τα εφοδιάσουν με τη δύναμη που θα καταστήσει τη ζωή τους τιμή στο Θεό και ευλογία στον κόσμο. Μπορούν να τους χαράξουν ορθά μονοπάτια για να βαδίσουν πότε στο φώς και πότε στη σκιά προς τα ένδοξα ύψη του ουρανού.

Η αποστολή του σπιτιού επεκτείνεται και μακρύτερα από τα μέλη της. Το χριστιανικό σπίτι πρέπει να είναι ένα παράδειγμα που να απεικονίζει την υπεροχή των πραγματικών αξιών της ζωής. Ένα τέτοιο παράδειγμα καθίσταται δύναμη για το καλό στον κόσμο. Κατά πολύ δυναμικότερη από οποιοδήποτε κήρυγμα είναι η επιρροή που ασκεί ένα πραγματικό σπίτι επάνω στην καρδιά και στη ζωή των ανθρώπων. Όταν οι νέοι βγαίνουν από ένα τέτοιο σπίτι, συμμερίζονται τα μαθήματα που διδάχθηκαν σ” αυτό. Ευγενέστεροι για τη ζωή σκοποί συνιστώνται στα άλλα σπίτια και μία ανυψωτική επίδραση γίνεται αισθητή στην κοινωνία.

Υπάρχουν πολλοί άλλοι για τους οποίους μπορούμε να κάνομε το σπίτι μας ευλογία. Οι κοινωνικές μας διασκεδάσεις δεν πρέπει να κατευθύνονται από τις συνήθειες του κόσμου, αλλά από το Πνεύμα του Χριστού και από τη διδαχή του λόγου Του. Οι Ισραηλίτες, σε όλες τους τις γιορτές συμπεριλάβαιναν το φτωχό, τον ξένο και το Λευίτη ο οποίος εκτός του ότι βοηθούσε τον ιερέα στο αγιαστήριο, ήταν συγχρόνως κατηχητής και ιεραπόστολος. Αυτοί λογίζονταν ως καλεσμένοι του λαού για να συμμετέχουν σε κάθε περίπτωση κοινωνικής και θρησκευτικής χαράς καθώςεπίσης και για να δέχονται τη στοργική [322] φροντίδα του σε μία ώρα ανάγκης ή αρρώστιας. Τέτοιους ανθρώπους πρέπει να δεχόμαστε με προθυμία στα σπίτια μας. Μία τέτοια θερμή υποδοχή πόσο θα συνέβαλλε στο να δώσει χαρά και ενθάρρυνση στον ιεραπόστολο, στο δάσκαλο ή στο νοσοκόμο, στη φορτωμένη με ευθύνες και σκληρά εργαζόμενη μητέρα, ή στους αδύνατους και ηλικιωμένους που συχνά δεν έχουν δικό τους σπίτι και παλεύουν με τη φτώχεια και με πολλές απογοητεύσεις.

«Όταν κάμνης γεύμα ή δείπνον,» λέγει ο Χριστός, «μη προσκάλει τους φίλους σου, μηδέ τους αδελφούς σου, μηδέ τους συγγενείς σου, μηδέ γείτονας πλουσίους, μήποτε και αυτοί σε αντικαλέσωσι, και γίνη εις σε ανταπόδωσις. Αλλ” όταν κάμνης υποδοχήν, προσκάλει πτωχούς, βεβλαμμένους, χωλούς, τυφλούς, και θέλεις είσθαι μακάριος, διότι δεν έχουσι να σοι ανταποδώσωσιν επειδή η ανταπόδοσις θέλει γίνει εις σε εν τη αναστάσει των δικαίων.» (Λουκ. 14:12-14.)

Η φιλοξενία τέτοιων καλεσμένων δεν σας υποβάλλει σε μεγάλα έξοδα. Δεν έχετε ανάγκη να τους προσφέρετε εξεζητημένη ή δαπανηρή φιλοξενία. Δεν θα χρειαστεί να καταβάλετε καμία προσπάθεια για επίδειξη. Η θερμή εγκαρδιότητα της υποδοχής σας, ένας τόπος πλάι στο τζάκι σας, μία θέση γύρω από το τραπέζι σας, το προνόμιο της συμμετοχής τους στην ώρα της προσευχής σας, για πολλούς από αυτούς θα φανεί σαν μια ουράνια αναλαμπή.

Τα συμπαθητικά αισθήματά μας πρέπει να ξεπερνούν τα όρια του εγώ και τον οικογενειακό κλοιό. Υπάρχουν πολύτιμες ευκαιρίες γι” αυτούς που θέλουν να καταστήσουν τα σπίτια τους ευλογία για τους άλλους. Η κοινωνική επιρροή είναι μια θαυμάσια δύναμη. Αν το θέλουμε, μπορούμε να τη χρησιμοποιήσομε σαν μέσο βοήθειας γι” αυτούς που μας περιβάλλουν.

Τα σπίτια μας πρέπει να αποτελούν καταφύγιο για τους νέους σε πειρασμό. Πολλοί από αυτούς στέκονται στο μοιραίο σταυροδρόμι. Κάθε επιρροή, κάθε εντύπωση, [323] προσδιορίζει την επιλογή που θα διαμορφώσει το πεπρωμένο τους τόσο για αύτη την πρόσκαιρη όσο και για τη μέλλουσα ζωή. Το κακό τους προσκαλεί. Τα δελεαστικά του στέκια είναι όλο φώτα και γοητεία. Ο κάθε περαστικός γίνεται καλοδεχούμενος. Ολόγυρά μας βρίσκονται νέοι χωρίς σπίτι, καθώς και πολλοί των οποίων τα σπίτια δεν ασκούν ούτε βοηθητική, ούτε εξυψωτική επιρροή. Οι νέοι παρασύρονται τότε στο κακό. Τραβούν για την καταστροφή ενώ βρίσκονται μπροστά στην πόρτα μας.

Οι νέοι αυτοί χρειάζονται να τους τείνει κανείς ένα συμπονετικό χέρι. Καλοσυνάτα γλυκομίλητα λόγια, καλοπροαίρετες μικροφιλοφρονήσεις, μπορούν να διαλύσουν τα σύννεφα του πειρασμού που τριγυρίζουν την ψυχή. Η ειλικρινής εκδήλωση της ουρανογέννητης συμπάθειας έχει τη δύναμη να ανοίγει την πόρτα της καρδιάς. Και το μόνο που χρειάζεται είναι η ευωδιά των χριστόμορφων εκφράσεων και το απλό, απαλό άγγιγμα του πνεύματος της αγάπης του Χριστού. Αν δείχνουμε ενδιαφέρον για τους νέους, αν τους καλούμε στα σπίτια μας και τους περιβάλομε με χαρούμενες εκδηλώσεις της βοήθειας μας, πολλοί θα είναι πρόθυμοι να στρέψουν τα βήματά τους στο ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί ψηλά.

ΟΙ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ο καιρός της παραμονής μας εδώ είναι σύντομος. Δεν περνούμε από αυτόν τον κόσμο παρά μια μόνο φορά. Και ενώ τον διαβαίνομε ας επωφεληθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο από τη ζωή. Το έργο που καλούμαστε να κάνουμε δεν απαιτεί ούτε πλούτη, ούτε κοινωνική θέση, ούτε εξαιρετική ικανότητα. Απαιτεί ένα καλόβολο πνεύμα αυτοθυσίας και ένα σταθερό σκοπό. Ένα λυχνάρι, όσο και μικρό, όταν διατηρείται αναμμένο, μπορεί να χρησιμεύσει για να ανάψουν και άλλα πολλά λυχνάρια. Η σφαίρα της επιρροής μας μπορεί να φαίνεται περιορισμένη, η ικανότητά μας μηδαμινή, οι ευκαιρίες μας μετρημένες, [324] οι πόροι μας ελάχιστοι. Μολαταύτα έχομε θαυμάσιες πιθανότητες στη διάθεσή μας όταν χρησιμοποιούμε πιστά τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται στα σπίτια μας. Αν ανοίξομε τις καρδιές μας και τα σπίτια μας στις θεϊκές αρχές της ζωής, θα γίνουμε τα κανάλια για τα ρεύματα της ζωοδόχου δύναμης. Από τα σπίτια μας θα κυλούν θεραπευτικά ρεύματα σκορπώντας τη ζωή, την ομορφιά και την καρπερότητα εκεί όπου τώρα βασιλεύει η ακαρπία και η ανεπάρκεια. [325]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 29—ΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΟΙ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ

Εκείνος που έδωσε στον Αδάμ την Εύα για βοηθό του, έκανε το πρώτο Του θαύμα σε μία γαμήλια τελετή. Στη εορτάσιμη αίθουσα φίλοι και συγγενείς χαίρονταν όλοι μαζί, άρχισε ο Χριστός τη δημόσια υπηρεσία Του. Επικύρωσε μ” αυτό τον τρόπο το γάμο σαν θέσπισμα που Αυτός ο ίδιος είχε καθιερώσει. Διέταξε οι άνδρες και οι γυναίκες να ενώνονται με τον ιερό δεσμό του γάμου για να ανατρέφουν οικογένειες τα μέλη των οποίων, στεφανωμένα με τιμή, να αναγνωρισθούν σαν μέλη της επουράνιας οικογένειας.

Ο Χριστός τίμησε τη σχέση του γάμου με το να την κάνει σύμβολο της ένωσης που υφίσταται ανάμεσα σ” Αυτόν και τους λυτρωμένους Του. Αυτός ο ίδιος είναι ο Νυμφίος• η νύφη είναι η Εκκλησία για την οποία, ως εκλεκτή Του, λέγει: «Όλη ωραία είσαι, αγαπητή Μουκαι μώμος δεν υπάρχει εν σοι.» (Άσμ. 4:7.)

Ο Χριστός «ηγάπησε την εκκλησίαν και παρέδωκεν Εαυτόν υπέρ αυτής, δια να αγιάση αυτήν, καθαρίσας . . . δια να είναι αγία και άμωμος. » «Ούτω χρεωστούσιν οι άνδρες να αγαπώσι τας εαυτών γυναίκας. » (Εφ. 5:25-28.)

Ο οικογενειακός δεσμός είναι ο τρυφερότερος και ιερότερος από κάθε άλλον επίγειο δεσμό. Ο σκοπός του ήταν να αποβεί η ευλογία της ανθρωπότητας. Και είναι ευλογία εκεί όπου η γαμήλια σύμβαση συνάπτεται με βάση τη λογική, με το φόβο του Θεού και με πλήρη συναίσθηση των ευθυνών που συνεπάγεται.

Αυτοί που σκέπτονται για γάμο πρέπει να αναλογιστούν ποιό θα είναι το είδος και η επιρροή του σπιτικού που θα ιδρύσουν. Όταν γίνουν γονείς, μία ιερή παρακα- [326] ταθήκη ανατίθεται σ” αυτούς. Από αυτούς εξαρτάται κατά πολύ η ευημερία των παιδιών τους σ” αυτόν τον κόσμο και η ευτυχία τους στη μέλλουσα ζωή. Αυτοί καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τόσο τη φυσική όσο και την ηθική υπόσταση των βλαστών τους. Και από το ποιόν του σπιτιού εξαρτάται η κατάσταση της κοινωνίας. Το βάρος της επιρροής που ασκεί η κάθε οικογένεια μαρτυρεί για τα θετικά ή αρνητικά αποτελέσματά της.

Η εκλογή του συντρόφου ή της συντρόφου της ζωής πρέπει να γίνεται έτσι που να εξασφαλίζει τη σωματική, ψυχική και πνευματική ευημερία των γονέων και των παιδιών τους, με σκοπόνα καταστήσει ικανούς τόσο τους γονείς όσο και τα παιδιά να γίνουν ευλογία στους συνανθρώπους τους και τιμή στο Δημιουργό τους.

Πριν αναλάβουν τις ευθύνες που προϋποθέτει ο γάμος, οι νέοι και οι νέες πρέπει να αποκτήσουν αρκετή πείρα ζωής που να τους προετοιμάσει για τα καθήκοντα και για τα βάρη της. Πρόωροι γάμοι δεν πρέπει να ενθαρρύνονται. Μία σχέση τόσο σπουδαία όπως ο γάμος και με τέτοια μακροτενή αποτελέσματα δεν πρέπει ποτέ να δημιουργείται βιαστικά χωρίς την απαραίτητη προετοιμασία και πριν την τέλεια ανάπτυξη των πνευματικών και σωματικών δυνάμεων.

Οι συμβαλλόμενοι πιθανόν να μη διαθέτουν εγκό-σμια πλούτη, αλλά πρέπει να κατέχουν τον κατά πολύ ανώτερο πλούτο της υγείας. Και δεν πρέπει συνήθως να υπάρχει μεγάλη διαφορά στην ηλικία. Η παράβλεψη του κανόνα αυτού μπορεί να βλάψει σοβαρά την υγεία του νεωτέρου μέλους. Επίσης πολλές φορές αυτό στερεί τα παιδιά από ικανή σωματική και πνευματική δύναμη. Δεν μπορούν να δεχθούν από έναν ηλικιωμένο γονέα τη φροντίδα και τη συντροφιά που οι νεαρές υπάρξεις απαιτούν. Μπορεί επίσης ο θάνατος να τους στερήσει τον πατέρα ή τη μητέρα τους ακριβώς τον καιρό που η αγάπη και η καθοδήγησή τους χρειάζονται περισσότερο. [327]

Μόνο εν Χριστώ ο θεσμός του γάμου μπορεί να συνάπτεται ασφαλώς. Η ανθρώπινη αγάπη πρέπει να αντλεί τους πλησιέστερους δεσμούς της από τη θεϊκή αγάπη. Μόνο εκεί όπου βασιλεύει ο Χριστός μπορεί να υπάρξει πραγματική, βαθειά και ανιδιοτελής αγάπη.

Η αγάπη είναι ένα πολύτιμο δώρο που το δεχόμαστε από τον Ιησού. Η αγνή, καθαγιασμένη αγάπη δεν είναι ένα αίσθημα, αλλά μία αρχή. Όσοι ζουν παρακινούμενοι από ειλικρινή αγάπη δεν είναι ούτε παράλογοι, ούτε τυφλοί. Έχονταςδιδαχτεί του Αγίου Πνεύματος, αγαπούν το Θεό πάνω από κάθε τι άλλο και τον πλησίον τους σαν τον εαυτό τους.

Αυτοί που σκέπτονται για γάμο ας ζυγίζουν κάθε αίσθημα και ας παρατηρούν κάθε εξέλιξη του χαρακτήρα του ατόμου με το οποίο προτίθενται να ενώσουν τη μοίρα της ζωής τους. Το κάθε βήμα που οδηγεί σε γάμου κοινωνία ας χαρακτηρίζεται από σεμνότητα, απλότητα και μία ειλικρινή πρόθεση να ευχαριστηθεί και να δοξασθεί ο Θεός. Ο γάμος επηρεάζει στο εξής τη ζωή όχι μόνο σ” αυτόν τον κόσμο αλλά και στον επόμενο. Ο ειλικρινής Χριστιανός δεν καταστρώνει σχέδια που δεν μπορεί να τα εγκρίνει ο Θεός.

Αν έχετε ευλογηθεί με θεοσεβούμενους γονείς, ζητείστε τη συμβουλή τους. Εκμυστηρευθείτε τους τα σχέδια και τις ελπίδες σας, μάθετε τα μαθήματα που τους δίδαξε η πείρα της ζωής και θα απαλλαγείτε από πολύ ψυχικό πόνο. Πάνω απ” όλα, κάνετε σύμβουλό σας το Χριστό. Μελετάτε το λόγο Του με προσευχή.

Κάτω από μία τέτοια καθοδήγηση, η νεαρή γυναίκα ας δεχθεί για σύντροφο της ζωής της μόνο έναν που παρουσιάζει αγνό, ανδροπρεπή χαρακτήρα, έναν που είναι επιμελής, με υψηλά ιδανικά, που είναι τίμιος και αγαπά και σέβεται το Θεό. Ο νέος ας διαλέξει για να στέκεται στο πλευρό του εκείνη που είναι κατάλληλη για να σηκώσει τα βάρη της ζωής που της αναλογούν, εκείνη της οποίας η επιρροή θα τον εξευγενίσει, θα τον εκλεπτύ [328] νει και η οποία θα τον κάνει ευτυχισμένο με την αγάπη της.

«Η φρόνιμος γυνή παρά Κυρίου δίδεται.» «Η καρδία του ανδρός αυτής θαρρεί επ” αυτήν . . . θέλει φέρει εις αυτόν καλόν και ουχί κακόν πάσας τας ημέρας της ζωής αυτής.» «Ανοίγει το στόμα αυτής εν σοφία και επί της γλώσσης αυτής είναι νόμος ευμενείας. Επαγρυπνεί εις την κυβέρνησιν του οίκου αυτής και άρτον οκνηρίας δεν τρώγει. Τα τέκνα αυτής σηκώνονται και μακαρίζουσιν αυτήν ο ανήρ αυτής και επαινεί αυτήν,» λέγοντας, «Πολλαί θυγατέρες εφέρθησαν αξίως, αλλά συ υπερέβης πάσας.» Όποιος βρήκε μία τέτοια γυναίκα, «εύρηκεν αγαθόν και απήλαυσε χάριν παρά Κυρίου. » (Παρ. 19:14, 31:11-12, 26-29, 18:22.)

Άσχετα πόσο προσεκτικά και συνετά έχει προγραμματισθεί ο γάμος, ελάχιστα ζεύγη είναι τέλεια ενωμένα μεταξύ τους την ώρα της τελετής του γάμου. Στο γάμο η πραγματική ένωση των δύο είναι έργο των μετέπειτα χρόνων.

Καθώς η ζωή με το βάρος των αμηχανιών και των φροντίδων της έρχεται αντιμέτωπη με το νιόπαντρο ζευγάρι, τα ρομαντικά όνειρα που πλάθει η φαντασία γύρω από το γάμο διαλύονται. Οι σύζυγοι ανακαλύπτουν το χαρακτήρα του άλλου με τρόπο που τους ήταν αδύνατο να τον δουν στις μέχρι τότε σχέσεις τους. Αυτή είναι η κρισιμότερη περίοδος της πείρας της ζωής τους. Η ευτυχία και η χρησιμότητα ολόκληρου του μελλοντικού τους βίου εξαρτάται από την ευθυπορία που θα ακολουθήσουν στο σημείο αυτό. Συχνά ανακαλύπτουν αδυναμίες και ελαττώματα που δεν υποπτεύονταν ο ένας στον άλλον. Οι καρδιές όμως που έχουν ενωθεί με την αγάπη θα ανακαλύψουν επίσης και υπέροχα χαρίσματα τα οποία μέχρι τότε αγνοούσαν. Ας προσπαθήσουν όλοι να ανακαλύψουν τα προτερήματα μάλλον παρά τα ελαττώματα. Συχνά η ίδια η στάση μας, η ατμόσφαιρα που μας περιβάλλει, είναι εκείνη που καθορίζει για τον [329] άλλον αυτό που φανερώνεται μέσα μας. Πολλοί θεωρούν την εξωτερίκευση της αγάπης σαν αδυναμία και τηρούν μία τέτοια επιφυλακτική στάση που ο άλλος τη βρίσκει αποκρουστική. Ένα τέτοιο πνεύμα διακόπτει το ρεύμα της συμπάθειας. Όταν τα κοινωνικά και γενναιόφρονα αισθήματα καταπνίγονται, σε λίγο μαραίνονται και η καρδιά αδειάζει και κρυώνει. Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας το λάθος αυτό. Η αγάπη δεν μπορεί να ζήσει για πολύ χωρίς να εκδηλώνεται. Μη αφήνετε την αγάπη του ατόμου που έχει ενωθεί μαζί σας να λιμοκτονεί από έλλειψη καλοσύνης και συμπάθειας.

Αν και δυσκολίες, αποθαρρύνσεις και αμηχανία ενδέχεται να παρουσιασθούν, ούτε ο άνδρας ούτε η γυναίκα πρέπει να υποθάλπουν την ιδέα ότι η ένωσή τους ήταν ένα λάθος ή μία απογοήτευση. Πάρετε την απόφαση να γίνετε όσο το δυνατόν καλύτεροι ο ένας για τον άλλον. Εξακολουθείτε να δείχνετε τις ίδιες φιλοφρονήσεις. Ενθαρρύνετε με κάθε τρόπο ο ένας τον άλλο στον αγώνα της ζωής. Προσπαθήσετε να αυξήσετε ο ένας την ευτυχία του άλλου. Ας υπάρχει αμοιβαία αγάπη, αμοιβαία ανεκτικότητα. Τότε ο γάμος, αντί να είναι το τέλος της αγάπης, θα φαίνεται σαν να είναι η αρχή της αγάπης. Η θέρμη της πραγματικής φιλίας, η αγάπη που συνδέει τη μία καρδιά με την άλλη, είναι μία πρόγευση της χαράς του ουρανού.

Γύρω από την κάθε οικογένεια υπάρχει ένας ιερός κύκλος που πρέπει να διατηρείται αδιάσπαστος. Μέσα σ” αυτόν τον κύκλο κανείς δεν έχει το δικαίωμα να εισχωρήσει. Ας μη επιτρέψει το ανδρόγυνο σε κανέναν άλλον να συμμερισθεί τα μυστικά που ανήκουν αποκλειστικά σ” αυτό.

Ας προσπαθεί ο καθένας να δείχνει παρά να περιμένει να του δείξουν αγάπη. Καλλιεργήσετε ότι το ευγενικό υπάρχει μέσα σας και σπεύδετε να αναγνωρίσετε τις καλές ιδιότητες ο ένας του άλλου. Η συναίσθηση ότι οι άλλοι μας υπολογίζουν αποτελεί μία θαυμάσια παρακίνηση και ικανοποίηση. Η συμπάθεια και ο σεβασμός [330] ενθαρρύνουν στον αγώνα για την τελειότητα και η αγάπη αυτή αυξάνει καθώς παρακινεί σε ανώτερες επιδιώξεις.

Ούτε ο άνδρας ούτε η γυναίκα πρέπει να αφήσουν την ατομικότητά τους να αφομοιωθεί με την ατομικότητα του άλλου. Ο καθένας έχει μία προσωπική σχέση με το Θεό. Πρέπει να ρωτάει Εκείνον: «Τι είναι σωστό;» «Τι είναι λάθος;» «Πως μπορώ να εκπληρώσω καλύτερα το σκοπό της ζωής; » Αφήστε τον πλούτο της αγάπης σας να ρέει προς Εκείνον που έδωσε τη ζωή Του για σας. Δώσετε στο Χριστό την πρώτη, την τελευταία και την καλύτερη θέση στο κάθε τι. Καθώς η αγάπη σας προς Αυτόν γίνεται βαθύτερη και ισχυρότερη, η αγάπη σας του ενός προς τον άλλον εξαγνίζεται και δυναμώνει.

Το πνεύμα που ο Χριστός εκδηλώνει για μας είναι το πνεύμα που οι σύζυγοι πρέπει να εκδηλώνουν μεταξύ τους. «Καθώς και ο Χριστός ηγάπησεν ημάς, » «περιπατείτε εν αγάπη.» «Καθώς η εκκλησία υποτάσσεται εις τον Χριστόν, ούτω και αι γυναίκες ας υποτάσσωνται εις τους άνδρας αυτών κατά πάντα. Οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας σας, καθώς ο Χριστός ηγάπησε την εκκλησίαν και παρέδωκεν Εαυτόν υπέρ αυτής.» (Εφ. 5:2, 24-25.)

Ούτε ο άνδρας ούτε η γυναίκα πρέπει να ασκούν αυθαίρετο έλεγχο ο ένας στον άλλο. Μη προσπαθείτε να εξαναγκάσετε τον άλλο να υποχωρήσει μπροστά στις επιθυμίες σας. Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό και να διατηρήσετε την αμοιβαία αγάπη σας. Γίνετε καλόκαρδοι, υπομονητικοί και ανεκτικοί, ευγενείς και διακριτικοί. Με τη χάρη του Θεού μπορείτε να επιτύχετε στο να κάνετε ο ένας τον άλλον ευτυχή όπως το υποσχεθήκατε όταν δώσατε την υπόσχεση του γάμου.

ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

Μη ξεχνάτε όμως ότι ευτυχία δεν μπορεί να υπάρξει όταν περιορίζεστε στον εαυτό σας και ικανοποιείστε με το να δείχνετε απεριόριστα την αγάπη σας ο ένας [331] στον άλλον. Επωφεληθείτε από κάθε ευκαιρία για να συντελέσετε στην ευτυχία αυτών που σας περιβάλλουν. Να θυμάστε ότι η πραγματική χαρά βρίσκεται μόνο στην ανιδιοτελή υπηρεσία.

Η ανεκτικότητα και η ανιδιοτέλεια χαρακτηρίζουν τα λόγια και τις πράξεις όλων εκείνων που ζουν τη νέα εν Χριστώ ζωή. Καθώς προσπαθείτε να ζήσετε τη ζωή Του, αγωνιζόμενοι να νικήσετε το εγώ και την φιλαυτία. Φροντίστενα εξυπηρετείτε τους άλλους στις διάφορες ανάγκες τους και θα κερδίζετε τη μία νίκη μετά την άλλη. Έτσι η επιρροή σας γίνεται ευλογία στον κόσμο.

Άνδρες και γυναίκες μπορούν να φθάσουν στο ιδανικό που τους όρισε ο Θεός, αν δεχθούν για βοηθό τους το Χριστό. Ότι δεν μπορεί να επιτελέσει η ανθρώπινη σοφία, θα το εκπληρώσει η χάρη Του γι” αυτούς που Του προσφέρουν τον εαυτό τους με αγάπη και εμπιστοσύνη. Η πρόνοιά Του μπορεί να ενώσει τις καρδιές με δεσμούς που προέρχονταιαπό τον ουρανό. Η αγάπη δεν θα είναι η απλή ανταλλαγή κολακευτικών λόγων. Ο ουράνιος αργαλειός υφαίνει με λεπτότερο, αλλά πολύ στερεότερο στημόνι και υφάδι από ότι υφαίνουν οι αργαλειοί της Γής. Το αποτέλεσμα δεν είναι κανένα αραχνοΰφαντο ύφασμα, αλλά μία ύφανση που σηκώνει και να φορεθεί και να ελεγχθεί και να δοκιμαστεί. Η μία καρδιά θα δεθεί με την άλλη με τους χρυσούς κρίκους της σταθερής αγάπης.

Καλύτερο ακόμη και από το χρυσάφι
Είναι το ειρηνικό, το ολόθερμο το τζάκι.
Ευλογημένη η φωλιά με τη ζωή της αρετής,
Τη γλύκα της γυναίκας, της μάνας κι” αδελφής.
Όσο ταπεινό ένα τέτοιο σπιτικό και νάναι,
Όσο οι ουρανόσταλτες δοκιμασίες έρχονται και
πάνε,
Οι ευλογίες που μέσα σ” αυτό φωλιάζουν
Ούτε και με το ατόφιο το χρυσάφι παραλλάζουν. [332]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 30—ΕΚΛΟΓΗ ΚΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ

Το Ευαγγέλιο απλοποιεί θαυμάσια τα προβλήματα της ζωής. Αν δίνονταν προσοχή στις οδηγίες του, πολλές δυσκολίες θα είχαν εξομαλυνθεί και πολλά λάθη θα είχαμε απαλλαγεί. Μας διδάσκει να υπολογίζουμε τα πράγματα στη σωστή τους αξία και να καταβάλλουμε τις μεγαλύτερες προσπάθειες για τα σημαντικότερα πράγματα, εκείνα που μένουν. Το μάθημα αυτό είναι ιδιαίτερα χρήσιμο γι” αυτούς που βαρύνονται με την ευθύνη της επιλογής του σπιτιού. Δεν πρέπει να επιτρέπουν στον εαυτό τους να λησμονεί τον ανώτερο σκοπό της ζωής. Ας έχουν στο νου τους ότι η επίγεια κατοικία αποτελεί το σύμβολο και την προετοιμασία για την επουράνια κατοικία. Η ζωή είναι ένα εκπαιδευτήριο από το οποίο γονείς και παιδιά θα αποφοιτήσουν προοριζόμενοι για το ανώτερο σχολείο στις μονές του Θεού. Στην αναζήτηση της τοποθεσίας του σπιτιού, αυτή ας είναι η σκέψη που θα τους βοηθήσει να κάνουν τη σωστή επιλογή. Μην παρασύρεσθε από την επιθυμία του πλούτου, την επίδειξη της μόδας, ή τις κοινωνικές συνθήκες. Σκεφθείτε τι είναι εκείνο που θα συμβάλλει περισσότερο στην απλότητα, στην καθαρότητα, στην υγεία και στην πραγματική αξία.

Σε ολόκληρο τον κόσμο οι πόλεις μεταβάλλονται σε εστίες διαφθοράς. Όπου και αν στραφεί κανείς αντιμετωπίζει τον ήχο και τη θέα της αμαρτίας. Παντού υπάρχουν δέλεαρ φιληδονίας και ακολασίας. Το κύμα της ανηθικότητας και της εγκληματικότητας όσο πάει και αυξάνει. Η κάθε μέρα έχει ιδιαίτερο [333] κατάλογο βίας, κλεψιάς, εγκλημάτων, αυτοκτονιών και ακατανόμαστων κακουργημάτων.

Η ζωή των πόλεων είναι επίπλαστη, προσποιητή. Το μεγάλο πάθος για την απόκτηση του χρήματος, ο στρόβιλος της έξαψης και η δίψα της διασκέδασης, η επιθυμία της επίδειξης, της πολυτέλειας και της σπατάλης είναι δυνάμεις που αποσπούν τη σκέψη των μεγάλων ανθρωπίνων μαζών από τον πραγματικό σκοπό της ζωής. Ανοίγουν τις πύλες για χιλιάδες άλλα βίτσια. Ασκούν μία ακαταμάχητη σχεδόν έλξη στους νέους.

Ένας από τους πιο ύπουλους και επικίνδυνους πειρασμούς που προσβάλλει τα παιδιά και τους νέους των πόλεων είναι η αγάπη για τη διασκέδαση. Οι μέρες της σχόλης είναι πολλές. Τα τυχερά παιχνίδια και οι κούρσες του ιπποδρόμου ελκύουν χιλιάδες και ο ίλιγγος της έξαψης και της ευχαρίστησης τους απομακρύνει από τα σοβαρά καθήκοντα της ζωής. Χρήματα που θα μπορούσαν να εξοικονομηθούν για καλύτερη χρήση κατασπαταλούνται στις διασκεδάσεις.

Με τη δράση των συνδικάτων και τα αποτελέσματα των εργατικών ενώσεων και των απεργιών, οι συνθήκες της αστικής ζωής γίνονται διαρκώς δυσκολότερες. Σοβαρά προβλήματα μας περιμένουν και για πολλές οικογένειες είναι απαραίτητη η απομάκρυνση από τις πόλεις.

Το φυσικό περιβάλλον των πόλεων είναι συχνά επικίνδυνο για την υγεία. Ο συνεχής κίνδυνος της επαφής με την αρρώστια, η επικράτηση του κορεσμένου αέρα, του ακάθαρτου νερού, των μολυσμένων τροφών, οι στριμωγμένες, σκοτεινές και ανθυγιεινές κατοικίες, δεν είναι παρά μερικά μόνο από τα δεινά που πρέπει να αντιμετωπισθούν.

Δεν ήταν ο σκοπός του Θεού να συνωστίζονται οι άνθρωποι μέσα στις πόλεις, στριμωγμένοι όλοι μαζί σε ομαδικά ομοιόμορφα σπίτια και διαμερίσματα. Αρχικά τοποθέτησε τους προπάτορές μας μέσα σε όμορφα τοπία και ήχους που επιθυμεί να απολαμβάνομε και εμείς [334] σήμερα. Όσο ακριβέστερα εναρμονιζόμαστε με το αρχικό σχέδιο του Θεού, τόσο ευκολότερα θα μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε τη σωματική, την πνευματική και την ψυχική υγεία.

Η πολυδάπανη κατοικία, η εξεζητημένη επίπλωση, η επίδειξη, η πολυτέλεια, οι ανέσεις δεν εξασφαλίζουν τους απαραίτητους όρους για μία ευτυχισμένη, χρήσιμη ζωή. Ο Χριστός ήρθε σ” αυτή τη γη για να επιτελέσει το μεγαλύτερο έργο που έχει ποτέ επιτελεσθεί μεταξύ των ανθρώπων. Ήρθε σαν απεσταλμένος του Θεού για να μας δείξει με τι τρόπο πρέπει να ζήσουμε για να απολαύσουμε τα καλύτερα αποτελέσματα στη ζωή. Ποιές ήταν οι συνθήκες που ο άπειρος Πατέρας διάλεξε για τον Υιό Του; Ένα απόμερο σπίτι στους λόφους της Γαλιλαίας μία οικογένεια που συντηρείτο με τίμια και αξιοσέβαστη εργασία μία ζωή απλότητας καθημερινός αγώνας με τη δυσκολία και την κακουχία αυτοθυσία, οικονομία και υπομονητική, χαρούμενη υπηρεσία*, ώρα για μελέτη στο πλευρό της μητέρας Του με ανοικτές τις γραφικές περγα-μηνές η ησυχία της χαραυγής ή του ηλιοβασιλέματος στην καταπράσινη κοιλάδα η αγιασμένη υπηρεσία της φύσης η σπουδή της δημιουργίας και της θεϊκής πρόνοιας και η επικοινωνία της ψυχής με το Θεό. Αυτές ήταν οι συνθήκες και οι ευκαιρίες των πρώτων χρόνων του Ιησού.

Το ίδιο συνέβη και με τη ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας των καλυτέρων και ευγενέστερων ανθρώπων όλων των αιώνων. Διαβάσετε την ιστορία του Αβραάμ, του Ιακώβ και του Ιωσήφ, του Μωυσή, του Δαβίδ και του Ελισσαιέ. Μελετήσετε τη ζωή μεταγενεστέρων ανθρώπων οι οποίοι επάξια εκπλήρωσαν καθήκοντα εμπιστοσύνης και υπευθυνότητας, ανθρώπων των οποίων η επιρροή υπήρξε αποτελεσματικότατη για την ανύψωση της κοινωνίας.

Πόσοι από αυτούς μεγάλωσαν σε εξοχικά σπίτια! Ελάχιστα γνώριζαν από πολυτέλεια. Δεν πέρασαν τη νιότη τους διασκεδάζοντας. Πολλοί βρέθηκαν υποχρεωμέ [335] νοι να αγωνιστούν με τη φτώχεια και την κακουχία. Έμαθαν από νωρίς να εργάζονται και η δραστήρια ζωή τους στο ύπαιθρο πρόσθετε σφρίγος και ευκινησία σε όλες τους τις δυνάμεις. Αναγκασμένοι να ζουν αυτοσυντήρητοι, έμαθαν να καταπολεμούν τις δυσκολίες και να υπερνικούν τα εμπόδια, Με αυτό τον τρόποαπέκτησαν θάρρος και καρτερικότητα. Έμαθαν τα μαθήματα της αυτοεξάρτησης και του αυτοέλεγχου. Προφυλαγμένοι σε μεγάλο βαθμό από τις κακές συναναστροφές, έβρισκαν ικανοποίηση στις χαρές της φύσης και σε υγιείς συντροφιές. Είχαν απλά γούστα και μετριοπαθείς συνήθειες. Κυβερνούταν από ηθικές αρχές και μεγάλωναν αγνοί, δυνατοί και ειλικρινείς. Όταν κλήθηκαν να αναλάβουν το έργο της ζωής τους, προσέδωσαν στο έργο αυτό φυσική και διανοητική δύναμη, ανάταση του πνεύματος, ικανότητα για τον προγραμματισμό και την εκτέλεση σχεδίων και αποφασιστικότητα για την καταπολέμηση του κακού. Όλα αυτά κατέστησαν θετικά στοιχεία για το καλό της ανθρωπότητας.

Καλύτερο από οποιαδήποτε κληρονομιά πλούτου που μπορείτε να αφήσετε στα παιδιά σας είναι το δώρο ενός γερού σώματος, ενός υγιούςνου και ενός ευγενικού χαρακτήρα. Εκείνοι που καταλαβαίνουν τι αποτελεί την πραγματική επιτυχία της ζωής, θα αποκτήσουν εγκαίρως τη σύνεση. Προκειμένου να κάνουν την επιλογή του σπιτιού τους θα έχουν κατά νου τις πολυτιμότερες αξίες της ζωής.

Αντί να κατοικείτε εκεί που μόνο τα έργα των ανθρώπων είναι ορατά, εκεί όπου ήχοι και θεάματα συχνά δημιουργούν κακές σκέψεις, εκείόπου η φασαρία και η σύγχυση προξενούν κούραση και ανησυχία, πηγαίνετε εκεί όπου μπορείτε να αντικρίζετε τα έργα του Θεού. Βρείτε την ψυχική ανάπαυση στην ομορφιά και στη γαλήνη της φύσης. Αφήστε το μάτι να ξεκουραστεί πάνω στα πράσινα λιβάδια, στους οπωρώνες και στους λόφους. Στρέψτε τα βλέμματα ψηλά στο γαλανό ουρανό, ασκίαστο από τη σκόνη και τον καπνό των πόλεων και αναπνεύστε [336] το ζωογόνο αέρα του ουρανού. Πηγαίνετε εκεί όπου μακριά από τους περισπασμούς και τα έκλυτα ήθη της αστικής ζωής, μπορείτε να προσφέρετε στα παιδιά σας τη συντροφιά σας, εκείόπου μπορείτε να τα διδάξετε να γνωρίσουν το Θεό μέσω των έργων Του και να τα προετοιμάσετε για μία χρήσιμη και αξιοπρεπή ζωή.

ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΠΛΩΣΗ

Οι επίπλαστες συνήθειές μας στερούν από πολλές ευλογίες και από πολλή ευχαρίστηση και μας εμποδίζουν να ζήσουμε μία όσο το δυνατόν χρησιμότερη ζωή. Τα ακριβά, πολυτελή έπιπλα είναι σπατάλη όχι μόνο χρημάτων, μα και άλλων πραγμάτων που είναι χιλιάδες φορές πιοπολύτιμα. Φέρνουν στο σπίτι μεγάλο βάρος από φροντίδες, από δουλειά και από μπελάδες.

Ποιές συνθήκες επικρατούν σε πολλές οικογένειες όπου τα μέσα της ζωής είναι περιορισμένα και η δουλειά του σπιτιού πέφτει κυρίως στη μητέρα; Τα καλύτερα δωμάτια είναι επιπλωμένα σ” ένα στυλ που ξεπερνά την οικονομική δυνατότητα των ενοίκων χωρίς να τους παρέχει την άνεση και την απολαβή. Εκεί βρίσκονται ακριβά χαλιά, καλοσκαλισμένα,μεπλούσιεςταπετσαρίες έπιπλα και λεπτεπίλεπτες κουρτίνες. Τραπέζια, ράφια και κάθε άλλος διαθέσιμος χώρος είναι γεμάτα από στολίδια και οι τοίχοι σκεπασμένοι με κάδρα σε σημείο που κουράζουν το μάτι. Και τι δουλειά χρειάζεται για να διατηρηθούν όλα αυτά στη θέση τους και να ξεσκονιστούν! Αυτή η δουλειά και άλλες προσποιητές συνήθειες της οικογένειας που συμμορφώνεται με τη μόδα απαιτούν αδιάκοπο μόχθο από τη νοικοκυρά.

Σε πολλά σπίτια η σύζυγος και μητέρα δεν βρίσκει καιρό να διαβάσει για να είναι καλά ενημερωμένη, δεν έχει καιρό να κρατάει συντροφιά στον άνδρα της, δεν έχει καιρό να παρακολουθεί από κοντά την πνευματική ανάπτυξη των παιδιών της. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος, [337] ούτε τόπος για τον πολύτιμο Σωτήρα ώστε να γίνει ο αγαπητός, ο καλύτερος σύντροφος. Σιγά σιγά απορροφάται από τη σκλαβιά του νοικοκυριού, καταναλώνοντας τη δύναμη, τον καιρό και το ενδιαφέρον της με πράγματα που φθείρονται από τη χρήση. Ξυπνάει όταν είναι πια πολύ αργά για να ανακαλύψει ότι είναι σχεδόν μία ξένη μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Άλλοτεείχε στη διάθεσή της πολύτιμες ευκαιρίες για να επηρεάσει τα αγαπημένα της πρόσωπα για την άνω ζωή, Πλέονπαραμένουν ανεκμετάλλευτες, έχουν πια χαθεί για πάντα.

Ας αποφασίσουν οι ιδρυτές του σπιτιού να ζουν μία συνετότερη ζωή. Κάνετε κύριο μέλημά σας να δημιουργήσετε ένα ευχάριστο σπιτικό. Βεβαιωθείτε ότι υπάρχουν μέσα σ” αυτό οι ευκολίες που απλοποιούν τη δουλειά και προάγουν την υγεία και την άνεση. Προγραμματίστε να φιλοξενείτε εκείνους τους οποίους ο Χριστός μας ζήτησε να καλοδεχόμαστε στα σπίτια μας και για τους οποίους λέει: «Καθ” όσον εκάματε εις ένα τούτων των αδελφών Μου των ελάχιστων, εις Εμέ εκάματε.» (Ματθ. 25:40.)

Επιπλώνετε τα σπίτια σας με πράγματα σκέτα και απλά, με πράγματα εύχρηστα που καθαρίζονται εύκολα και που μπορούν να αντικατασταθούν χωρίς μεγάλα έξοδα. Χρησιμοποιώντας καλό γούστο, μπορείτε να κάνετε ένα πολύ απλό σπίτι ελκυστικό και δελεαστικό. Κύριαπροϋπόθεσηβέβαιαείναι η ύπαρξηαγάπης και ικανοποίησηςόσωνβρίσκονται σ” αυτό.

ΟΜΟΡΦΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Ο Θεός αγαπά την ομορφιά. Περιέβαλε τον Ουρανό, τη Γήκαι τα πράγματα που δημιούργησε με ομορφιά και με πατρική χαρά,παρατηρώνταςταυτόχρονα την ευχαρίστηση των παιδιών Του. Θέλει να περιβάλλουμε και εμείς τα σπίτια μας με την ομορφιά των φυσικών αντικειμένων.

Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της εξοχής, όσο και φτωχοί, μπορούν να έχουν λίγο γρασίδι φυτεμένο γύρω [338] από το σπίτι, μερικά σκιερά δένδρα, καλλωπιστικούς θάμ-νους ή ευωδιαστά λουλούδια. Και πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε τεχνητό στολισμό τα μέσα αυτά συντελούν στην ευτυχία της οικογένειας. Προσδίδουν στην οικογενει-ακή ζωή μία κατευναστική, εκλεπτύνουσα επιρροή που σφυρηλατεί την αγάπη για τη φύση και ελκύει τα μέλη της οικογενείας πλησιέστερα το ένα στο άλλο και πλησιέστερα επίσης στο Θεό. [339]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 31—Η ΜΗΤΕΡΑ

Τα παιδιά γίνονται ως επίτοπλείστον όπως είναι οι γονείς. Η υγιεινή κατάσταση των γονέων, ο χαρακτήρας και οι διαθέσεις τους, οι ψυχικές και ηθικές τους τάσεις, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό θα αναπαραχθούν στα παιδιά τους.

Όσο ευγενέστεροι είναι οι σκοποί, όσο ανώτερα τα πνευματικά και ψυχικά χαρίσματα και όσο καλύτερα ανεπτυγμένες οι σωματικές δυνάμεις των γονέων, τόσο καλύτερα θα είναι τα εφόδια της ζωής που παρέχουν στα παιδιά τους. Με το να καλλιεργούν ότι καλύτερο υπάρχει μέσα τους, οι γονείς ασκούν επιρροή για τη διάπλαση της κοινωνίας και για την εξύψωση των μελλοντικών γενεών.

Οι πατέρες και οι μητέρες πρέπει να έχουν συναίσθηση των ευθυνών τους. Ο κόσμος είναι γεμάτος παγίδες που στήνονται στα πόδια των νέων. Πλήθη έλκονται από μία ζωή φιλαυτίας και φιληδονίας. Δεν μπορούν να διακρίνουν τους κρυμμένους κινδύνους, ούτε το τρομακτικό τέλος του δρόμου που διαφαίνεται σαν δρόμος ευτυχίας. Με την ικανοποίηση της όρεξης και των παθών, οι δυνάμεις τους σπαταλούνται και εκατομμύρια καταστρέφονται για τον παρόντα όπως και για το μελλοντικό κόσμο. Οι γονείς πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι τα παιδιά τους θα έρθουν οπωσδήποτε αντιμέτωπα με τους κινδύνους αυτούς. Ακόμη και πριν να γεννηθεί το παιδί, χρειάζεται να αρχίσει η προετοιμασία εκείνη που θα το καταστήσειικανό να αγωνισθεί με επιτυχία κατά του κακού.

Ιδιαίτερα η ευθύνη πέφτει επάνω στη μητέρα. Εκείνη, με το αίμα της ζωής της οποίας το παιδί τρέφεται [340] και διαμορφώνεται φυσιολογικά, του μεταδίδει επίσης τις διανοητικές και ψυχικές διαθέσεις οι οποίες οδηγούν στη διαμόρφωση του νου και του χαρακτήρα. Ήταν η Ιωχαβέθ, η Εβραία μητέρα, που η μεγάλη της πίστη την έκανε να μη φοβηθεί «το διάταγμα του βασιλέως» (Εβρ. 11:23,) η οποία γέννησε το Μωυσή, τον απελευθερωτή του Ισραήλ. Ήταν η Άννα, η γυναίκα της προσευχής, της αυτοθυσίας και της επουράνιας έμπνευσης που γέννησε το Σαμουήλ, το θεοδίδακτο παιδί, τον αδέκαστο κριτή, τον ιδρυτή των θρησκευτικών σχολείων του Ισραήλ. Ήταν η Ελισάβετ, η σαρκική και πνευματική συγγενής της Μαρίας της Ναζαρηνής που έγινε η μητέρα του προάγγελου του Σωτήρα.

ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Η προσοχή την οποία η μητέρα πρέπει να δείχνει στις συνήθειες της ζωής της διδάσκεται στη Γραφή. Όταν ο Θεός επρόκειτο να αναδείξει το Σαμψών απελευθερωτή του Ισραήλ, «ο άγγελος του Κυρίου» παρουσιάσθηκε στη μητέρα με ιδιαίτερες οδηγίες σχετικά με τις συνήθειές της και με τον τρόπο που έπρεπε να φερθεί στο παιδί. «Ας φυλαχθή,» είπε, «τώρα λοιπόν μη πίης οίνον μηδέ σίκερα και μη φάγης μηδέν ακάθαρτον.» (Κρ. 13:13, 7.)

Τα αποτελέσματα των επιδράσεων που προηγούνται τη γέννηση θεωρούνται από πολλούς γονείς σαν προσωρινά ζητήματα. Ο Θεός όμως δεν τα θεωρεί έτσι. Το παραπάνω μήνυμα φέρθηκε από τον άγγελο του Θεού και επαναλήφθηκε δύο φορές με τέτοιο σοβαρό τρόπο ώστε να δείχνει ότι απαιτεί την πιο βαθυστόχαστη σκέψη μας.

Με τα λόγια που απηύθυνε στην Εβραία μητέρα, ο Θεός απευθύνεται σε όλες τις μητέρες, όλων των εποχών: «Ας φυλαχθή,» είπε ο άγγελος• «πάντα όσα παρήγγειλα εις αυτήν ας φυλάξη. » (Εδ. 13.) Η υγεία του παιδιού επηρεάζε-ται από τις συνήθειες της μητέρας. Οι ορέξεις και τα πάθη [341] της πρέπει να κατευθύνονται από ηθικές αρχές. Αν πρόκειται να εκπληρώσει το σκοπό του Θεού που της δίνει το παιδί, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που πρέπει να αποφύγει, ορισμένα πράγματα που πρέπει να αντικρούσει. Αν πριν από τη γέννηση του παιδιού της είναι ακρατής, φίλαυτη, ανυπόμονη και απαιτητική, οι ιδιότητες αυτές θα παρουσιασθούν στο χαρακτήρα του παιδιού της. Έτσι πολλά παιδιά δέχθηκαν σαν πρωτοτόκια δώρα αδιόρθωτες σχεδόν ροπές προς το κακό.

Αν όμως η μητέρα παραμένει ακλόνητη στις ορθές αρχές, αν είναι εγκρατής με πνεύμα της αυτοθυσίας, αν είναι καλόκαρδη, ήρεμη και αφίλαυτη, μπορεί να μεταδώσει στο παιδί της τις ίδιες αυτές πολύτιμες ιδιότητες του χαρακτήρα. Σαφέστατη ήταν η εντολή που απαγόρευε τη χρήση του κρασιού από τη μητέρα. Κάθε σταγόνα οινοπνεύματος που παίρνει για να ικανοποιήσει την όρεξή της, διακινδυνεύει τη φυσική, διανοητική και ηθική υγεία του παιδιού της και αποτελεί άμεση αμαρτία κατά του Δημιουργού της.

Πολλοί επιμένουν να συμβουλεύουν ότι κάθε επιθυμία της μητέρας πρέπει να ικανοποιείταιότι πρέπει να ακολουθεί την όρεξή της σε οτιδήποτε λιμπίζεται να φάει, άσχετα πόσο βλαβερό μπορεί να είναι αυτό. Η συμβουλή αυτή είναι εσφαλμένη και επιζήμια. Σε καμία περίπτωση οι φυσικές ανάγκες της μητέρας δεν πρέπει να παραμελούνται. Δύο ζωές εξαρτώνται από αυτή και οι επιθυμίες της πρέπει να λαμβάνονται υπόψη με στοργικό ενδιαφέρον και οι ανάγκες της να εκπληρώνονται με γενναιοδωρία. Αλλά την εποχή αυτή [της εγκυμοσύνης] περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, οφείλει αυτή να αποφεύγει, τόσο στη δίαιτά της όσο και σε οποιοδήποτε άλλο τομέα, κάθε τι που εξασθενεί τη σωματική ή την πνευματική της δύναμη. Κατά προσταγή του ίδιου του Θεού είναι υποχρεωμένη να συγκρατεί τον εαυτό της. [342]

ΥΠΕΡΚΟΠΩΣΗ

Η δύναμη της μητέρας πρέπει να φυλάγεται με στοργή. Αντί να δαπανά την πολύτιμη δύναμή της με εξαντλητική εργασία, οι φροντίδες και τα βάρη της πρέπει μάλλον να ελαττωθούν. Πολλές φορές ο σύζυγος και πατέρας αγνοεί τους φυσικούς νόμους τους οποίους οφείλει να κατανοεί για το καλό την οικογενείας του. Απορροφημένος από τον αγώνα της βιοπάλης ή αφοσιωμένος στο να συσσωρεύει πλούτη και πιεζόμενος από ευθύνες και αμηχανίες, επιφορτίζει τη σύζυγο και μητέρα με βάρη που εξαντλούν τη δύναμή της στην πιο κρίσιμη αυτή περίοδο και της προξενούν ατονία και ασθένεια.

Πολλοί σύζυγοι και πατέρες θα μπορούσαν να διδαχθούν ένα χρήσιμο μάθημα από την προσεκτική στάση ενός αφοσιωμένου βοσκού. Ο Ιακώβ, όταν του ζήτησαν να κάνει ένα γρήγορο και ταλαίπωρο ταξίδι, απήντησε:

«Τα παιδία είναι τρυφερά, και έχω μετ” εμού εγκυμονούντα πρόβατα και βόαςκαι εάν βιάσωσιν αυτά μίαν μόνην ημέραν, άπαν το ποίμνιον θέλει αποθάνει . . . Εγώ θέλω ακολουθεί βραδέως, κατά το βάδισμα των κτηνών των έμπροσθεν μου και κατά το βάδισμα των παιδαρίων.» (Γεν. 33:13, 14.)

Στην τραχεία οδοιπορία της ζωής, ο σύζυγος και πατέρας ας «ακολουθεί βραδέως,» σύμφωνα με την αντοχή της συντρόφου του στο ταξίδι του βίου του. Μέσα στο στροβίλισμα του κόσμου για την απόκτηση πλούτου και δύναμης, ας μάθει να επιβραδύνει το βήμα του και να παρηγορεί και ενισχύει εκείνη που κλήθηκε να βαδίσει στο πλευρό του.

ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΑ

Η μητέρα πρέπει να διατηρεί μία ευδιάθετη, αισιόδοξη και χαρούμενη ιδιοσυγκρασία. Κάθε προσπά [343] θεια που καταβάλλει στον τομέα αυτόν θα αμειφθεί πλουσιοπάροχα τόσο με τη σωματική υγεία όσο και με τον καλό χαρακτήρα των παιδιών της. Το φαιδρό πνεύμα θα συντελέσει στην ανάπτυξη της ευτυχίας της οικογενείας της και θα ενισχύσει σε μεγάλο βαθμό και τη δική της υγεία.

Ας βοηθάει ο άνδρας τη γυναίκα του με τη συμπάθεια και τη συνεχή αφοσίωσή του. Αν θέλει να τη βλέπει εύρωστη και ευδιάθετηώστε να είναι η ηλιαχτίδα του σπιτιού του, τότε ας τη βοηθάει να σηκώνει τα βάρη της. Η καλοσύνη και η ευπροσήγορη ευγένειά του θα της γίνει πολύτιμη ενθάρρυνση, ενώ η ευτυχία που της μεταδίδει θα δημιουργεί χαρά και ειρήνη στη δική του καρδιά.

Ο σκυθρωπός, εγωιστής και αυταρχικός σύζυγος και πατέρας δεν είναι μόνο αυτός δυστυχής, αλλά προξενεί θλίψη και σε όλα τα μέλη της οικογενείας του. Θα θερίσει τα αποτελέσματα βλέποντας τη γυναίκα του ασθενική, με πεσμένο ηθικό και τα παιδιά του παραμορφωμένα με το δικό του αντιπαθητικό χαρακτήρα.

Αν η μητέρα στερείται τη φροντίδα και την άνεση που πρέπει να έχει, αν την αφήνουν να εξαντλεί τη δύναμή της με την υπερκόπωση, την αγωνία ή τη θλίψη, τα παιδιά της θα στερηθούν με τη σειρά τους τις ζωτικές δυνάμεις καθώς και την πνευματική ζωντάνια και τη χαρούμενη διάθεση που θα έπρεπε να κληρονομήσουν. Θα ήταν πολύ προτιμότερο να γίνεται η ζωή της μητέρας φαιδρή και χαρούμενη, να προστατεύεται από στερήσεις, από εξαντλητική δουλειά και από καταθλιπτικές φροντίδες για να κληρονομήσουν τα παιδιά καλές διαθέσεις ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν τον αγώνα της ζωής με τη δική τους ακμαία δραστηριότητα.

Είναι μεγάλη η τιμή και η ευθύνη που φέρουν οι πατέρες και οι μητέρες καθώς ενεργούν στη θέση του Θεού ανατρέφοντας τα παιδιά τους. Ο χαρακτήρας τους, η καθημερινή τους ζωή, οι μέθοδοι διαπαιδαγώγησης που ακολουθούν, θα καταστήσουν τα λόγια Του νοητά στα [344] μικρά τους. Η επιρροή τους κάνει το παιδί να κερδίσει ή να χάσει την εμπιστοσύνη του στις διαβεβαιώσεις του Θεού.

ΤΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Οι γονείς των οποίων η ζωή αποτελεί μία πραγματική αντανάκλαση της θεϊκής ζωής είναι ευτυχείς, διότι οι υποσχέσεις και οι εντολές του Θεού δημιουργούν στο παιδί ευγνωμοσύνη και σεβασμό. Οι γονείς των οποίων η τρυφερότητα, η δικαιοσύνη και η μακροθυμία ερμηνεύουν στο παιδί την αγάπη, τη δικαιοσύνη και τη μακροθυμία του Θεού καθώςεπίσης του διδάσκουν να τους αγαπά, να τους εμπιστεύεται και να τους υπακούει, το διδάσκουν να αγαπά, να εμπιστεύεται και να υπακούει τον επουράνιο Πατέρα του. Οι γονείς που μεταδίδουν ένα τέτοιο δώρο στο παιδί το έχουν προικίσει με ένα θησαυρό πολυτιμότερο από τους θησαυρούς ολοκλήρων γενεών —ένα θησαυρό που διαρκεί όσο και η αιωνιότητα.

Με τα παιδιά που έχουν ανατεθεί στη φροντίδα της, η κάθε μητέρα δέχεται μία ιερή παρακαταθήκη από το Θεό. «Πάρε αυτό το γιό, αυτή την κόρη, » της λέγει, «και ανάθρεψέ τους για Μένα. Δημιούργησέ τους χαρακτήρα στιλβωμένο κατά την ομοιότητα ενός παλατιού για να λάμπει παντοτινά στις μονές του Κυρίου.»

Το έργο της μητέρας πολλές φορές της φαίνεται σαν μία ασήμαντη υπηρεσία. Είναι ένα έργο που σπάνια εκτιμάται. Ελάχιστα αντιλαμβάνονται οι άλλοι τις πολλαπλές φροντίδες και τα βάρη της. Οι μέρες της είναι γεμάτες από ένα κύκλο μικροασχολιών που όλες τους απαιτούν υπομονητικές προσπάθειες για αυτοέλεγχο, διακριτικότητα, φρόνηση και αυτοθυσιαζόμενη αγάπη. Και όμως δεν μπορεί να καυχηθεί γι” αυτά που κάνει σαν να έκανε κανένα μεγάλο κατόρθωμα. Φρόντισε μόνο ώστε [345] όλα στο σπίτι να γίνουν με τάξη και σειρά.Συχνά κουρασμένη και σαστισμένη προσπάθησε να μιλήσει με καλοσύνη στα παιδιά, να τα κρατήσει απασχολημένα και χαρούμενα και να οδηγήσει τα μικρά τους πόδια στο σωστό μονοπάτι. Αλλά δεν είναι έτσι. Άγγελοι του ουρανού παρακολουθούν την εξαντλημένη από τις φροντίδες μητέρα, σημειώνοντας τα βάρη που σηκώνει από μέρα σε μέρα. Το όνομά της μπορεί να μην είναι ξακουστό στον κόσμο είναι όμως γραμμένο στο βιβλίο της ζωής του Αρνίου.

ΟΙ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Υπάρχει ένας Θεός εκεί ψηλά και το φώς και η δόξα που απαυγάζει από το θρόνο Του αναπαύεται πάνω στην πιστή μητέρα ενώ προσπαθεί να διδάξει τα παιδιά της να αντισταθούν στη δύναμη του κακού. Κανένα άλλο έργο δεν μπορεί να συγκριθεί με το δικό της στη σπουδαιότητα. Δεν έχει να ζωγραφίσει όπως ο ζωγράφος μία μορφή πάνω στο κανναβάτσο, ούτε μπορεί όπως ο γλύπτης να τη σμιλέψει στο μάρμαρο. Δεν έχει όπως ο συγγραφέας να ενσαρκώσει κάποια ευγενική σκέψη με δυναμικά λόγια, ούτε να εκφράσει όπως ο μουσικοσυνθέτης ένα ευγενικό αίσθημα χρησιμοποιώντας τη μελωδία. Αυτό που έχει να κάνει με τη βοήθεια του Θεού είναι να δημιουργήσει σε μία ανθρώπινη ψυχή τη θεϊκή εικόνα.

Η μητέρα που το εκτιμά αυτό θα θεωρήσει τις ευκαιρίες της πολύτιμες. Θα φροντίσει ειλικρινά με το δικό της χαρακτήρα και με τους δικούς της τρόπουςδιαπαιδαγώγησης να παραστήσει στα παιδιά της το ανώτερο ιδανικό. Με προθυμία, υπομονή και θάρρος θα προσπαθήσει να βελτιώσει τις δικές της ικανότητες ώστε να μπορέσει να χρησιμοποιήσει σωστά τις ανώτερες διανοητικές δυνάμεις για την αγωγή των παιδιών της. Με ειλικρίνεια θα ρωτάει σε κάθε βήμα: «Τι είπε ο Θεός; » Με προσοχή θα μελετάει το λόγο Του. Θα διατηρεί τα μάτια [346]

στερεωμένα στο Χριστό έτσι ώστε η δική της καθημερινή πείρα στα ταπεινά επίπεδα της φροντίδας και του καθή-κοντος, να είναι μία πραγματική αντανάκλαση της μιας και αληθινής Ζωής. [347]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 32—ΤΟ ΠΑΙΔΙ

Όχι μόνο οι συνήθειες της μητέρας, αλλά και η ανατροφή του παιδιού συμπεριλαμβάνονταν στις οδηγίες του αγγέλου προς τους Εβραίους γονείς. Για το Σαμψών, το παιδί που έμελλε να απολυτρώσει τον Ισραήλ, δεν ήταν αρκετό το εκ γενετής μόνο καλό κληρονόμημα. Αυτό έπρεπε να συνοδεύεται από προσεκτική διαπαιδαγώγηση. Από τη βρεφική του ηλικία έπρεπε να αποκτήσει συνήθειες αυστηρής εγκράτειας.

Παρόμοια καθοδήγηση είχε δοθεί στην περίπτωση του Ιωάννη του Βαπτιστή. Προτού να γεννηθεί το παιδί, το ουρανόσταλτο μήνυμα στον πατέρα του ήταν: «Θέλει είσθαι εις σε χαρά και αγαλλίασις και πολλοί θέλουσι χαρή δια την γέννησιν αυτού. Διότι θέλει είσθαι μέγας ενώπιον του Κυρίου, και οίνον και σίκερα δεν θέλει πίει, και θέλει πληρωθή Πνεύματος Αγίου.» (Λουκ. 1:14-15.)

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που χορηγούν τα ουράνια κατάστιχα για τους ευγενείς ανθρώπους, ο Σωτήρας δήλωσε ότι ανώτερος από τον Ιωάννη το Βαπτιστή δεν υπήρξε κανείς. Το έργο που είχε ανατεθεί σ” αυτόν απαιτούσε όχι μόνο φυσική δραστηριότητα και αντοχή, αλλά επίσης και τις ανώτερες ιδιότητες του νου και της ψυχής. Τόσο σημαντική ήταν η ορθή φυσική αγωγή για την προετοιμασία του έργου αυτού, ώστε ο ενδοξότερος άγγελος του Ουρανού στάλθηκε με ένα μήνυμα που περιείχε οδηγίες για τους γονείς του παιδιού.

Οι οδηγίες που δόθηκαν σχετικά με τα Εβραιόπαιδα μας διδάσκουν ότι τίποτε που μπορεί να επιδράσει στη φυσική υγεία του παιδιού δεν πρέπει να παραμεληθεί. [348] Τίποτε δεν είναι ασήμαντο. Κάθε τι που επιδρά στη σωματική υγεία αντανακλά στο νου και στο χαρακτήρα.

Δεν είναι ποτέ υπερβολική η σημασία που αποδίδεται στην πρωταρχική αγωγή των παιδιών. Τα μαθήματα που μαθαίνονται, οι συνήθειες που αποκτούνται κατά τα χρόνια της βρεφικής και παιδικής ηλικίας, συντελούν πολύ περισσότερο στη διάπλαση του χαρακτήρα και στην ευθυπορεία της ζωής από ότι όλη η διαπαιδαγώγηση και η εκπαίδευση που δίνεταιαργότερα.

Οι γονείς χρειάζεται να το σκεφθούν αυτό. Οφείλουν να κατανοήσουν τις θεμελιώδεις αρχές της φροντίδας και της διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Πρέπει να είναι ικανοί να τα αναθρέψουν με σωματική, διανοητική και ηθική υγεία. Οι γονείς πρέπει να μελετούν τους νόμους της φύσης. Πρέπει να γνωρίζουν τον οργανισμό του ανθρώπινου σώματος. Χρειάζεται να κατανοήσουν τη λειτουργία των διαφόρων οργάνων και τη μεταξύ τους σχέση και αλληλεξάρτηση. Πρέπει να μελετήσουν τη σχέση που υφίσταται μεταξύ των σωματικών και διανοητικών δυνάμεων καθώς και τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την υγιεινή λειτουργία της καθεμιάς. Είναι αμάρτημα να αναλάβουν πατρικές ευθύνες χωρίς την προετοιμασία αυτή.

Ελάχιστη σκέψη αποδίδεται στα αίτια που αποτελούν τη βάση της θνησιμότητας, της αρρώστιας και του εκφυλισμού που υπάρχουν σήμερα ακόμη και στις πιο πολιτισμένες και εύπορες χώρες. Η ανθρώπινη φυλή φθίνει. Πάνω από το ένα τρίτο πεθαίνουν σε βρεφική ηλικία.[*]Οι περισσότεροι από τους άνδρες και τις γυναίκες

[*]Η δήλωση εν σχέση με τη βρεφική θνησιμότητα ήταν σωστή τον καιρό που γράφηκε το 1905. Η σύγχρονη ιατρική όμως, καθώς και η πρέπουσα φροντίδα για το παιδί έχουν μειώσει κατά πολύ τη βρεφική και παιδική θνησιμότητα.

[349]

που φθάνουν στην ώριμη ηλικία, υποφέρουν από κάποιο είδος ασθένειας και ελάχιστοι μόνο φθάνουν στα φυσιολογικά όρια της ανθρώπινης ζωής.

Οι περισσότερες αφορμές που προκαλούν τη δυστυχία και την καταστροφή της φυλής μπορούν να προληφθούν και η ευθύνη βαρύνει κατά ένα μεγάλο ποσοστό τους γονείς. Καμία «μυστηριακή πρόνοια» δεν αποσπά τα μικρά παιδιά από τη ζωή. Ο Θεός δεν θέλει το θάνατό τους. Τα χαρίζει στους γονείς για να τα μάθουν να είναι χρήσιμα σ” αυτόν τον κόσμο και αργότερα στον Ουρανό. Αν πατέρες και μητέρες έκαναν ότι μπορούσαν για να αφήσουν στα παιδιά τους ένα καλό κληροδότημα και αν προσπαθούσαν με τον κατάλληλο χειρισμό να διορθώσουν κάθε εκ γενετής ανωμαλία τους, τι διαφορά προς το καλό θα γνώριζε ο κόσμος!

Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΩΝ ΒΡΕΦΩΝ

Όσο πιο ήσυχη και απλή η ζωή του παιδιού, τόσο πιο ευνοϊκή θα είναι για τη σωματική και πνευματική του ανάπτυξη. Σε όλες γενικά τις περιστάσεις η μητέρα πρέπει να προσπαθεί να διατηρεί την ηρεμία της, την ψυχραιμία της και την αυτοκυριαρχία της. Πολλά βρέφη παρουσιάζουν τρομερά νευρική ευαισθησία και τότε ο απαλός, αβίαστος τρόπος της μητέρας ασκεί μία καταπραϋντική επιρροή που είναι αφάνταστα ευεργετική για το παιδί.

Τα μωρά χρειάζονται ζέστη, αλλά συχνά γίνεται το σοβαρό λάθος τα δωμάτιά τους να θερμαίνονται υπερβολικά και έτσι να στερούνται ένα μεγάλο μέρος καθαρού αέρα. Η συνήθεια να καλύπτεται το πρόσωπο του μωρού όταν αυτό κοιμάται είναι βλαβερή, επειδή εμποδίζει την ελεύθερη αναπνοή.

Το μωρό πρέπει να είναι απαλλαγμένο από κάθε τι που τείνει να εξασθενήσει ή να δηλητηριάσει τον οργανισμό. Πρέπει να τηρείται σχολαστική φροντίδα ώστε όλα γύρω του να είναι καθαρά και ευχάριστα. Ενώ τα μικράπαιδιά [350] πρέπει να προφυλάγονται από τις μεγάλες ή απότομες μεταβολές της θερμοκρασίας, χρειάζονται μέρα — νύχτα προσοχή είτεείναι ξύπνιαείτε είναι κοιμισμένα, ώστε να αναπνέουν πάντα καθαρό, ζωογόνο αέρα.

Όταν ετοιμάζονται τα μωρουδιακά ρούχα η άνεση και η υγεία πρέπει μάλλον να λαμβάνονται υπόψη παρά η μόδα ή η επιθυμία να προκαλέσουν το θαυμασμό των άλλων. Η μητέρα δεν πρέπει να δαπανάει τον καιρό κεντώντας ή γαρνίροντας τα ρουχαλάκια για να τα κάνει όμορφα.Με αυτό τον τρόποκουράζει τον εαυτό της με περιττή εργασία και αυτό λειτουργεί σε βάροςτης υγείας της και της υγείας του παιδιού της. Δεν πρέπει να είναι σκυμμένη επάνω στο ράψιμο που τόσο πολύ κουράζει τα μάτια και τα νεύρα την εποχή που της χρειάζεται ανάπαυση και ευχάριστη εξάσκηση. Πρέπει να αναγνωρίζει την υποχρέωση που έχει να φυλάξει τη δύναμή της, για να είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις δύσκολες περιστάσεις που την περιμέ-νουν.

Αν τα ρούχα του μωρού συνδυάζουν ζεστασιά, προστασία και άνεση, μία από τις κυριότερες αιτίες που προκαλεί ερεθισμό και ανησυχία θα εκλείψει. Το μωρό θα απολαμβάνει καλύτερη υγεία και η μητέρα θα διαπιστώσει ότι η φροντίδα του παιδιού της δεν της παίρνει τόση δύναμη και χρόνο.

Τα δεσίματα και οι φασκιές εμποδίζουν τη λειτουρ-γία της καρδιάς και των πνευμόνων, και πρέπει να αποφεύγονται. Κανένα μέρος του σώματος δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ενοχλείται με ρούχα που πιέζουν οποιοδήποτε όργανο ή περιορίζουν την ελευθερία των κινήσεων. Όλα τα παιδικά ρούχα πρέπει να είναι αρκετά ευρύχωρα ώστε να επιτρέπουν την εντελώς ελεύθερη και πλήρη αναπνοή και να είναι κατασκευασμένα έτσι ώστε το βάρος τους να σηκώνεται από τους ώμους.

Σε μερικές χώρες εξακολουθεί η συνήθεια να αφήνονται γυμνοί οι ώμοι και τα άκρα των μικρών παιδιών. Η συνήθεια αυτή δεν καταδικάζεται με όση [351] αυστηρότητα της πρέπει. Τα άκρα, επειδή βρίσκονται μακριά από το κεντρικό κυκλοφοριακό σύστημα, χρειάζονται μεγαλύτερη προστασία από τα λοιπά μέλη του σώματος. Οι αρτηρίες που μεταφέρουν το αίμα στα άκρα είναι μεγάλες και προμηθεύουν αρκετή ποσότητα αίματος με τις θερμαντικές και θεραπευτικές του ιδιότητες. Όταν όμως τα άκρα μένουν ακάλυπτα ή καλύπτονται ελλιπώς, οι αρτηρίες και οι φλέβες συστέλλονται, τα ευαίσθητα σημεία του σώματος ψύχονται και η κυκλοφορία του αίματος εμποδίζεται.

Για την ανάπτυξη και την τελειοποίηση του σκελετού του σώματος των παιδιών, χρειάζονται όλες οι δυνάμεις της φύσης. Όταν τα πόδια δεν προστατεύονται αρκετά, τα παιδιά, και ιδίως τα κορίτσια, δεν μπορούν να μένουν στο ύπαιθρο εκτός αν ο καιρός είναι ήπιος. Γι” αυτό μένουν κλεισμένα μέσα υπό τον φόβο μην κρυολογήσουν. Αν τα παιδιά είναι καλά ντυμένα, θα τους κάνει καλό να ασκούνται ελεύθερα στο ύπαιθρο χειμώνα-καλοκαίρι.

Οι μητέρες που επιθυμούν τα αγόρια και τα κορίτσια τους να απολαμβάνουν τα οφέλητης υγείας, πρέπει να τα ντύνουν κατάλληλα και να τα ενθαρρύνουν να παραμένουν ένα μεγάλο διάστημα στο ύπαιθρο, όταν το επιτρέπει ο καιρός. Μπορεί να χρειάζονται προσπάθειες προκειμένου να απαλλαγεί κανείς από τις δεσμευτικές συνήθειες, ντύνοντας και να διδάσκοντας στα παιδιά πως να ζουν υγιεινά. Στο τέλος όμως η προσπάθεια θα αμειφθεί πλουσιοπάροχα.

Η ΔΙΑΙΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

Η καλύτερη τροφή για το βρέφος είναι εκείνη που προμηθεύει η φύση. Την τροφή αυτή δεν πρέπει να τη στερηθεί χωρίς να υπάρχει λόγος. Είναι άκαρδο από μέρους της μητέρας να προσπαθεί να απαλλαγεί από την [352] τρυφερή υποχρέωση του να θηλάσει το μωρό της επειδή θέλει την ησυχία της ή τις κοινωνικές της απολαύσεις.

Η μητέρα που επιτρέπει να τραφεί το μωρό της από μία άλλη πρέπει να σκεφθεί καλά ποιά μπορεί να είναι τα αποτελέσματα. Είτε λίγο είτε πολύ, η παραμάνα μεταδίδει τα φυσικά της και την ιδιοσυγκρασία της στο παιδί που θηλάζει.

Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί η σημασία της κατάλληλης διαπαιδαγώγησης των παιδιών στο ζήτημα του φαγητού. Τα μικρά πρέπει να μάθουν ότι τρώνε για να ζήσουν και όχι να ζούνε για να τρώνε. Η αγωγή αυτή πρέπει να αρχίσει όταν το παιδί βρίσκεται ακόμη στην αγκαλιά της μητέρας του. Στο παιδί πρέπει να δίνεται τροφή μόνο σε κανονικά διαστήματα που οφείλουν να αραιώνουν όσο αυτό μεγαλώνει. Δεν πρέπει να του προσφέρονται γλυκά ή άλλα είδη που είναι για τους ενήλικες και που αυτό δεν μπορεί να τα χωνέψει. Η προσοχή και η τακτική στη διατροφή των βρεφών όχι μόνο κάνει καλό στην υγεία και τα βοηθάει να είναι ήσυχα και καλοδιάθετα, αλλά βάζει θεμέλια για συνήθειες που θα τους είναι πολύ ωφέλιμες στα μετέπειτα χρόνια.

Καθώς τα παιδιά εγκαταλείπουν τη βρεφική τους ηλικία, μεγάλη προσοχή πρέπει να εξακολουθεί να δίνεται στην καθοδήγηση των κλίσεων και των ορέξεων τους. Πολλές φορές τους επιτρέπεται να τρώνε ότι θέλουν και όποτε θέλουν, αδιαφορώντας για την υγεία. Ο κόπος και το χρήμα που συχνά δαπανούνται σε ανθυγιεινές λιχουδιές κάνουν τα παιδιά να νομίζουν ότι ο κυριότερος σκοπός της ζωής και εκείνο που προσφέρει τη μεγαλύτερη ευτυχία είναι η ικανοποίηση της όρεξης. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας ανατροφής είναι η λαιμαργία, ακολουθεί μετά η αρρώστια η οποία τέλος συνοδεύεται από δόσεις δηλητηριωδών φαρμάκων.

Οι γονείς οφείλουν να κατευθύνουν τις ορέξεις των παιδιών τους και να μη επιτρέπουν τη χρήση ανθυγιεινών [353] τροφών. Όταν προσπαθούμε όμως να ρυθμίσομε τη δίαιτα, πρέπει να προσέξουμε να μη κάνομε το λάθος να απαιτούμε από τα παιδιά να τρώνε πράγματα άνοστα ή να τρώνε παραπάνω από ότι τους χρειάζεται. Τα παιδιά έχουν δικαιώματα, έχουν προτιμήσεις και όταν οι προτιμήσεις αυτές είναι λογικές πρέπει να τις σεβόμαστε.

Η τακτική στο φαγητό πρέπει να τηρείται προσεκτικά. Τίποτε δεν πρέπει να τρώγεται ανάμεσα στα γεύματα, ούτε γλυκίσματα, ούτε ξηροί καρποί, ούτε νωπά φρούτα, ούτε κανενός είδους τροφή. Η ακαταστασία στο φαγητό καταστρέφει την κανονική λειτουργία των πεπτικών οργάνων, βλάπτοντας την υγεία και την ευδιαθεσία. Και όταν μετά τα παιδιά έρχονται στο τραπέζι, δεν ευχαριστούνται με τα ωφέλιμα φαγητά. Η όρεξή τους ζητάει εκείνο που τα βλάπτει.

Οι μητέρες που ικανοποιούν τις επιθυμίες των παιδιών τους εις βάρος της υγείας και της καλής ιδιοσυγκρασίας τους, σπέρνουν κακούς σπόρους που θα βλαστήσουν και θα καρποφορήσουν. Η τρυφηλότητα αυξάνει ενώ μεγαλώνουν τα παιδιά και τόσο η πνευματική όσο και η σωματική ζωτικότητα καταστρέφονται. Οι μητέρες που κάνουν ένα τέτοιο έργο θερίζουν με πικρία τους καρπούς που έσπειραν. Βλέπουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν ακατάλληλα τόσοπνευματικά όσοκαι ψυχολογικά για να διαδραματίσουν ένα ευγενικό και χρήσιμο ρόλο στο σπίτι και στην κοινωνία. Οι πνευματικές όπως και οι διανοητικές και οι φυσικές δυνάμεις εξαντλούνται από την επίδραση της ανώφελης τροφής. Η συνείδηση αποχαυνώνεται και η ευαίσθητη επιδεκτικότητα των καλών εντυπώσεων καταστρέφεται.

Όταν τα παιδιά διδάσκονται να επιβάλλονται στην όρεξή τους και να τρώνε έχοντας υπόψη την υγεία, πρέπει να τους εξηγείται ότι στερούν τον εαυτό τους μόνο από κάτι που θα τα έβλαπτε. Εγκαταλείπουν βλαβερά πράγματα για κάτι το καλύτερο. Ετοιμάστε το τραπέζι με τρόπο ευχάριστο και ελκυστικό, εφοδιασμένο με τα καλά που ο [354] Θεός τόσο γενναιόδωρα χαρίζει. Κάνετε την ώρα του φαγητού ευχάριστη και χαρούμενη. Και ενώ απολαμβάνουμε τα δώρα του Θεού, ας ανταποκρινόμαστε με ευγνωμοσύνη και δοξολογία προς το Δωρητή.

Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ

Σε πολλές περιπτώσεις η αρρώστια των παιδιών μπορεί να αποδοθεί στην εσφαλμένη αντιμετώπιση διαφόρων περιστάσεων. Η ακαταστασία στο φαγητό, το ανεπαρκές ντύσιμο στη βραδινή ψύχρα, η έλλειψη ζωηρής εξάσκησης για την κανονική κυκλοφορία του αίματος, ή η απουσία αρκετού αέρα για την καθαρότητά του, μπορεί να είναι η αφορμή της δυσχέρειας. Ας προσπαθήσουν οι γονείς να εντοπίσουν τα αίτια της αρρώστιας και κατόπιν να επανορθώσουν το συντομότερο τις βλαβερές συνθήκες.

Όλοι οι γονείς έχουν τη δυνατότητα να κατατοπιστούν όπως χρειάζεται σχετικά με τη φροντίδα, την πρόληψη ακόμη και τη θεραπεία της αρρώστιας. Ιδιαίτερα η μητέρα πρέπει να ξέρει πως να χειρίζεται ορισμένες συνηθισμένες μορφές ασθένειας στην οικογένειά της. Πρέπει να ξέρει πως να περιποιηθεί το άρρωστο παιδί της. Η αγάπη και η οξυδέρκειά της πρέπει να την καταστήσουν κατάλληλη να προσφέρει σ” αυτό υπηρεσίες οι οποίες δεν θα μπορούσαν να ανατεθούν τόσο καλά σε ξένα χέρια.

Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑΣ

Από νωρίς οι γονείς πρέπει να προσπαθήσουν να κάνουν τα παιδιά τους να ενδιαφερθούν για τη μελέτη της φυσιολογίας και να τα διδάξουν τις απλούστερες αρχές της. Διδάξτε τα πως να διατηρούν καλύτερα τις σωματικές, πνευματικές και ψυχικές τους δυνάμεις και πως να χρησιμοποιούν τα χαρίσματά τους ώστε η ζωή τους να [355] γίνει ευλογία του ενός για τον άλλο και τιμή για το Θεό. Η γνώση αυτή είναι ανεκτίμητη για τους νέους. Η αγωγή στα ζητήματα που αφορούν τη ζωή και την υγεία είναι πιο σημαντική γι” αυτά από πολλές επιστημονικές γνώσεις που διδάσκονται στα σχολεία.

Οι γονείς πρέπει να ζουν περισσότερο για τα παιδιά τους και λιγότερο για την κοινωνία. Μελετάτε θέματα της υγιεινής και εφαρμόζετε τις γνώσεις που αποκτάτε. Διδάξτε τα παιδιά σας να ακολουθούν τη λογική από την αιτία μέχρι το αποτέλεσμα. Διδάξτε τα ότι αν επιθυμούν την υγεία και την ευτυχία, πρέπει να σέβονται τους φυσικούς κανόνες. Μπορεί να μην δείτε τόσο σύντομα όσο επιθυμείτε τη βελτίωση. Παρόλα αυτά, μην αποθαρρύνεστε αλλά εξακολουθείτε να κάνετετο έργο σας με υπομονή και επιμονή.

Μάθετε τα παιδιά σας από την κούνια να εφαρμόζουν την αυταπάρνηση και τον αυτοέλεγχο. Διδάξτε τα να χαίρονται τις φυσικές ομορφιές και με χρήσιμες ενασχολήσεις να γυμνάζουν συστηματικά όλες τους τις σωματικές και πνευματικές δυνάμεις. Αναθρέψτε τα έτσι ώστε να αποκτήσουν γερή κράση και καλές ηθικές αρχές, χαρούμενες ιδιοσυγκρασίες και ήπιους χαρακτήρες. Χαράξτε στο τρυφερό μυαλό τους την αλήθεια ότι το σχέδιο του Θεού δεν είναι να ζούμε μόνο για την προσωρινή απόλαυση, αλλά για το αιώνιο συμφέρον μας. Διδάξτε τα ότι το να παρασύρεται κανείς από τον πειρασμό είναι αδυναμία και αμαρτία, ενώ το να αντιδρά σ” αυτόν είναι ευγενικό και γενναίο. Τα μαθήματα αυτά θα είναι σαν το σπόρο που σπέρνεται στην καλή γη και θα παράγουν καρπούς που θα χαροποιήσουν την καρδιά σας.

Πάνω από κάθε τι άλλο, ας περιβάλλουν οι γονείς τα παιδιά τους με μία ατμόσφαιρα από φαιδρότητα, λεπτότητα και αγάπη. Το σπίτι όπου η αγάπη κατοικεί και εκδηλώνεται με το βλέμμα, με τα λόγια και με τις πράξεις είναι ένα μέρος όπου οι άγγελοι χαίρονται να είναι παρόντες. [356]

Γονείς, αφήστε τον ήλιο της αγάπης, της χαράς και της ικανοποίησης να μπει στις καρδιές σας και αφήστε τη γλυκιά και χαρούμενη επίδρασή του να πλημμυρίσει το σπίτι σας. Εκδηλώνετε ένα καλοκάγαθο, ανεκτικό πνεύμα και ενθαρρύνετε το ίδιο αυτό πνεύμα στα παιδιά σας με το να καλλιεργείτε όλες τις χάρες που λαμπρύνουν την οικογενειακή ζωή. Η ατμόσφαιρα που δημιουργείται τότε θα είναι για τα παιδιά ότι είναι ο αέρας και η λιακάδα στο φυτικό βασίλειο, προάγοντας σωματική και πνευματική υγεία και δύναμη. [357]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 33—Η ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ

Το σπίτι πρέπει να είναι για τα παιδιά το ελκυστικότερο μέρος του κόσμου και η παρουσία της μητέρας πρέπει να αποτελεί τη μεγαλύτερη έλξη του. Τα παιδιά έχουν αγαθή και ευαίσθητη ιδιοσυγκρασία. Εύκολα χαίρονται και εύκολα λυπούνται. Με ήρεμη πειθαρχία, με καλοσυνάτα λόγια και πράξεις, οι μητέρες μπορούν να κάνουν τα παιδιά τους να δεθούν με τη μητρική καρδιά τους.

Τα μικρά παιδιά αγαπούν τη συντροφιά και σπάνια είναι ευχαριστημένα όταν μένουν μόνα τους. Λαχταρούν τη συμπάθεια και την τρυφερότητα. Ότι τα ευχαριστεί πιστεύουν ότι ευχαριστεί και τη μητέρα τους και φυσικό είναι να πηγαίνουν σ” αυτή με τις μικρές χαρές και λύπες τους. Η μητέρα δεν πρέπει να πληγώνει τις ευαίσθητες καρδιές τους με το να δείχνει αδιαφορία για τα πράγματα τα οποία, αν και ασήμαντα για την ίδια, γι” αυτά όμως έχουν μεγάλη σημασία. Η συμπάθειά της και η επιδοκιμασία της είναι πολύτιμες. Ένα βλέμμα επιδοκιμασίας ένας ενθαρρυντικός ή επαινετικός λόγος, για την καρδιά τους είναι ένας άλλος ήλιος και συχνά αυτό είναι αρκετό να τα κάνει χαρούμενα για ολόκληρη τη μέρα.

Αντί να διώχνει τα παιδιά από κοντά της για να μη την ενοχλούν με το θόρυβο και να μη την απασχολούν με τις μικροαπαιτήσεις τους, ας ετοιμάζει η μητέρα κάποιο είδος ψυχαγωγίας ή κάποια ελαφροδουλειά για να απασχολούνται τα αεικίνητα παιδικά χέρια και οι σκέψεις.

Συμμεριζόμενη τα αισθήματά τους και καθοδηγώντας τις διασκεδάσεις τους, η μητέρα κερδίζει την εμπιστο [358] σύνη των παιδιών της και τότε μπορεί αποτελεσματικότερα να διορθώνει τις κακές συνήθειες ή να ελέγχει τις εκδηλώσεις της φιλαυτίας και του πάθους. Ένας λόγος για προσοχή ή για επιτίμηση, ειπωμένος την κατάλληλη στιγμή, έχει μεγάλη αξία. Με υπομονητική, άγρυπνη αγάπη, μπορεί να στρέψει τη σκέψη των παιδιών στην ορθή κατεύθυνση, καλλιεργώντας μέσα τους όμορφα και ελκυστικά γνωρίσματα του χαρακτήρα.

Οι μητέρες πρέπει να προσέχουν να μη ανατρέφουν τα παιδιά τους έτσι που να εξαρτώνται διαρκώς από τους άλλους και να συγκεντρώνονται ολότελα στον εαυτό τους. Ποτέ μη τα κάνετε να νομίζουν ότι αποτελούν το κέντρο του ενδιαφέροντος και οτιδήποτεπεριστρέφεται γύρω από αυτά. Μερικοί γονείς δαπανούν πολύ καιρό και προσοχή για να διασκεδάζουν τα παιδιά τους, αλλά τα παιδιά πρέπει να μάθουν να διασκεδάζουν μόνα τους, να ασκούν την εφευρετικότητα και την εξυπνάδα τους. Έτσι μαθαίνουν να ικανοποιούνται με πολύ απλές διασκεδάσεις. Πρέπει να διδάσκονται να σηκώνουν με θάρρος τις μικρές απογοητεύσεις και δοκιμασίες τους. Αντί να δίνετε προσοχή σε κάθε μηδαμινό πόνο ή χτύπημα, διασκεδάσετε τη σκέψη τους, διδάξτε τα να παίρνουν στα ελαφρά κάθε μικροενόχληση και μικροδυσχέρεια. Προσπαθήσετε να προτείνετε τρόπους με τους οποίους τα παιδιά μαθαίνουν να νοιάζονται για τους άλλους.

Ούτε όμως και να παραμελείτε τα παιδιά. Φορτι-σμένες με ένα σωρό ευθύνες, οι μητέρες πολλές φορές αισθάνονται ότι δεν μπορούν να διαθέσουν καιρό για να διδάξουν με υπομονή τα μικρά τους και να τους δείξουν αγάπη και συμπάθεια. Πρέπει όμως να έχουν στο νου τους ότι όταν τα παιδιά δεν βρίσκουν στο σπίτι και στους γονείς τη συμπάθεια και τη συντροφιά που επιθυμούν, θα ψάξουν να τη βρουν αλλού, εκεί όπου τόσο το πνεύμα όσο και ο χαρακτήρας κινδυνεύουν να ζημιωθούν. [359]

Επειδή δεν σκέπτονται ή δεν διαθέτουν τον καιρό, πολλές μητέρες αρνούνται μία αθώα διασκέδαση στα παιδιά τους, ενώ τα πολυάσχολα χέρια τους και τα κουρασμένα μάτια τους απασχολούνται προσεκτικά με δουλειά που προορίζεται μόνο για το στολισμό, κάτι που προσφέρει μόνοενθάρρυνση της ματαιοδοξίας και σπατάλη στις νεαρές καρδιές τους. Όταν τα παιδιά ενηλικιώνονται, τα μαθήματα αυτά φέρνουν καρπούς υπερηφάνειας και ηθικής αναξιότητας. Η μητέρα θλίβεται για τα ελαττώματα των παιδιών της, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι θερίζει τα αποτελέσματα των σπόρων που η ίδια έσπειρε.

Μερικές μητέρες δεν είναι συνεπείς στη συμπεριφορά τους έναντι των παιδιών τους. Κάποτε τα παραχαϊδεύουν στα λάθητους και άλλοτε πάλι τους αρνούνται ένα μικρό χατίρι που θα χαροποιούσε πολύ τις παιδικές καρδούλες τους. Σ” αυτό δεν μιμούνται το Χριστό. Εκείνος αγαπούσε τα παιδιά. Καταλάβαινε τα αισθήματά τους και συμμερίζονταν τις χαρές και τις λύπες τους.

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

Ο σύζυγος και πατέρας είναι το κεφάλι της οικογένειας. Η σύζυγος αποβλέπει σε αυτόν για αγάπη, για συμπάθεια και για βοήθεια στην ανατροφή των παιδιών. Και αυτό είναι σωστό. Τα παιδιά είναι εξίσου δικά του όπως και δικά της και εκείνος ενδιαφέρεται εξίσου για την ευημερία τους. Τα παιδιά αποβλέπουν στον πατέρα τους για συμπαράσταση και για καθοδήγηση. Χρειάζεται λοιπόν αυτός να έχει πραγματική αντίληψη της ζωής καθώς και των επιδράσεων και των συναναστροφών που πρέπει να περιβάλλουν την οικογένειά του. Περισσότερο από κάθε τι άλλο, πρέπει να διέπεται από την αγάπη και το φόβο του Θεού και από τη διδασκαλία του λόγου Του για να μπορεί να κατευθύνει τα βήματα των παιδιών του στον ορθό δρόμο. Ο πατέρας θεσπίζει [360] τους κανονισμούς της οικογένειας και, όπως ο Αβραάμ, οφείλει και αυτός να καταστήσει το νόμο του Θεού, κανονισμό και του σπιτιού του. Ο Θεός είπε για τον Αβραάμ: «Γνωρίζω αυτόν ότι θέλει διατάξει προς τους υιούς αυτού και προς τον οίκον αυτού μεθ” εαυτόν, και θέλουσι φυλάξει την οδόν του Κυρίου. » (Γέν. 18:19.) Ο Αβραάμ δεν θα διέπραττε το αμάρτημα να αμελήσει να αναχαιτίσει το κακό, δεν θα πρόβαινε σε καμία παράλογη ή από αδυναμία προερχόμενη μεροληψία, σε καμία υποχώρηση ως προς την αντίληψη του καθήκοντος ενδίδοντας στις απαιτήσεις της κακώς εννοούμενης αγάπης. Όχι μόνο θα έκανε την ορθή διδασκαλία, αλλά θα διατηρούσε και το κύρος των ορθών και δικαίων νόμων. Ο Θεός χορήγησε κανονισμούς για την καθοδήγησή μας. Δεν πρέπει να επιτρέπεται στα παιδιά να ξεφεύγουν από το ασφαλές μονοπάτι που χαράζει ο λόγος του Θεού, σε δρόμους που οδηγούν σε κινδύνους οι οποίοι παραμονεύουν σε κάθε γωνιά. Με καλοσύνη, με σταθερότητα, με επίμονες προσπάθειες και με προσευχή, οι εσφαλμένες επιθυμίες τους πρέπει να περιορίζονται και οι ιδιοτροπίες τους να μη πραγματοποιούνται.

Ο πατέρας οφείλει να επιβάλλει στην οικογένειά του τις πιο άτεγκτες αρετές — τη δραστηριότητα, την ακεραιότητα, την τιμιότητα, την υπομονή, το θάρρος, την επιμέλεια και την πρακτική χρησιμότητα. Και αυτά που απαιτεί από τα παιδιά του πρέπει να τα εφαρμόζει ο ίδιος, διευκρινίζοντας τις αρετές αυτές με τη δική του ανδροπρεπή συμπεριφορά.

Αλλά, οι πατέρες, μην αποθαρρύνετε τα παιδιά σας. Συνδυάσετε την αγάπη με την εξουσία, την καλοσύνη και τη συμπάθεια με τη σταθερή επιβολή των περιορισμών. Αφιερώνετε λίγο από τον ελεύθερο καιρό σας στα παιδιά σας. Γνωριστείτε με αυτά. Συντροφεύετέ τα στην εργασία τους και στα παιγνίδια τους και κερδίσετε την εμπιστοσύνη τους. Καλλιεργήσετε τη φιλία μαζί τους, [361] ιδιαίτερα με τους γιους σας. Με τον τρόπο αυτό θα γίνετε μία μεγάλη επιρροή για το καλό.

Ο πατέρας πρέπει να κάνει το χρέος του για να καταστήσει την οικογένειά του ευτυχισμένη. Όποιες και αν είναι οι φροντίδες του και οι επαγγελματικές του σκοτούρες, δεν πρέπει να ρίχνουν τη σκιά τους πάνω στην οικογένεια. Πρέπει να μπαίνει στο σπίτι χαμογελαστός και με λόγια ευχάριστα.

Κατά κάποιο τρόπο ο πατέρας είναι ο ιερέας του σπιτιού του, τοποθετώντας στον οικογενειακό βωμό την πρωινή και εσπερινή θυσία. Αλλά και η γυναίκα του και τα παιδιά του πρέπει να προσέρχονται στην προσευχή και να συμμετέχουν στους ύμνους της δοξολογίας. Το πρωί, πριν φύγει από το σπίτι για την καθημερινή του εργασία, ας συγκεντρώσει ο πατέρας τα παιδιά του γύρω του και γονατίζοντας μπροστά στο Θεό, ας τα αναθέσει στη φροντίδα του ουράνιου Πατέρα. Όταν σταματήσουν οι έγνοιες της ημέρας, ας ενωθεί πάλι η οικογένεια για να προσφέρει προσευχή ευγνωμοσύνης και να υψώσει τον ύμνο της δοξολογίας, αναγνωρίζοντας τη μέριμνα του Θεού στο διάστημα της μέρας.

Πατέρες και μητέρες, όσο επείγουσα και αν είναι η δουλειά σας, μη παραλείπετε να συγκεντρώνετε την οικογένειά σας γύρω από το βωμό του Θεού. Ζητείτε την καθοδήγηση των αγίων αγγέλων για την οικογένειά σας. Σκεφθείτε ότι τα αγαπητά σας πρόσωπα βρίσκονται εκτεθειμένα σε πειρασμούς. Καθημερινά οι ενοχλήσεις περιζώνουν το διάβα μικρών και μεγάλων. Αυτοί που επιθυμούν μία υπομονετική, καλοσυνάτη, χαρούμενη ζωή πρέπει να προσεύχονται. Μόνο όταν δεχόμαστε διαρκώς βοήθεια από το Θεό μπορούμε να κερδίσομε τη νίκη εναντίον του εγώ.

Το σπίτι πρέπει να είναι μέρος όπου κατοικεί η χαρά, η ευγένεια και η αγάπη. Και όπου ενοικούν οι αρετές αυτές, εκεί θα κατοικεί η ευτυχία και η ειρήνη. Οι δυσκολίες μπορούν να εισβάλουν, αλλά αυτές αποτελούν [362] την αναπόσπαστη μοίρα της ανθρώπινης φυλής. Αφήστε την υπομονή, την ευγνωμοσύνη και την αγάπη να φέρνουν τη λιακάδα στην καρδιά, όσο συννεφιασμένη και αν είναι η ημέρα. Σε τέτοια σπίτια κατοικούν οι άγγελοι του Θεού.

Ας φροντίζουν οι σύζυγοι για την αμοιβαία ευτυχία τους, μη παραμελώντας ποτέ τις μικρές φιλοφρονήσεις και τις απλές πράξεις αβροφροσύνης που φαιδρύνουν και ομορφαίνουν τη ζωή. Απόλυτη εμπιστοσύνη πρέπει να υπάρχει μεταξύ των συζύγων. Μαζί πρέπει να αντιμετωπί-ζουν τις ευθύνες τους. Μαζί πρέπει να προσπαθούν για το ανώτερο συμφέρον των παιδιών τους. Δεν πρέπει ποτέ μπροστά στα παιδιά να επικρίνουν ο ένας τα σχέδια του άλλου ή να αμφισβητούν την κρίση του άλλου. Ας προσέχει η γυναίκα να μη κάνει το έργο του ανδρός της για τα παιδιά ακόμη δυσκολότερο. Ας προσπαθεί ο άνδρας να υποστηρίζει τη γυναίκα του με το να της δίνει συνετές συμβουλές και στοργική ενθάρρυνση.

Κανένας ψυχρός ή επιφυλακτικός φραγμός δεν επιτρέπεται να υψωθεί ανάμεσα στους γονείς και στα παιδιά. Ας γνωρίζονται οι γονείς με τα παιδιά τους, προσπαθώντας να καταλάβουν τις διαθέσεις και τους χαρακτήρες τους, διαβάζοντας τα αισθήματά τους και ανακαλύπτοντας ότι κρύβουν στην καρδιά τους.

Γονείς, κάνετε τα παιδιά σας να καταλάβουν ότι τα αγαπάτε και ότι θα μεταχειρισθείτε κάθε τι στη διάθεσή σας για να τα κάνετε ευτυχισμένα. Με τη στάση σας αυτή, οι απαραίτητοι περιορισμοί που τους επιβάλλετε θα έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία στα νεανικά μυαλά τους. Κυβερνάτε τα παιδιά σας με τρυφερότητα και συμπόνια, ενθυμούμενοι ότι «οι άγγελοι αυτών εν τοις ουρανοίς δια παντός βλέπουσι το πρόσωπον του Πατρός Μου του εν τοις ουρανοίς.» (Ματθ. 18:10.) Αν θέλετε να κάνουν οι άγγελοι για τα παιδιά σας το έργο που ο Θεός τους έχει αναθέσει, συνεργαστείτε τότε με αυτούς, εκτελώντας το μέρος σας. [363]

Όταν μεγαλώνουν με τη συνετή και στοργική καθοδήγηση ενός πραγματικού σπιτιού, τα παιδιά δεν θα θελήσουν να παραστρατήσουν ζητώντας τις διασκεδάσεις και ξένες συναναστροφές. Δεν θα έλκονται από την αμαρτία. Το πνεύμα που κυριαρχεί στο σπίτι θα διαπλάσσει το χαρακτήρα τους. Θα αποκτήσουν συνήθειες και αρχές που θα γίνουν ισχυρή άμυνα κατά του πειρασμού όταν θα αφήσουν το προστατευτικό περιβάλλον του σπιτιού για να πάρουν τη θέση τους στην κοινωνία.

Τα παιδιά έχουν, όπως και οι γονείς, σημαντικά καθήκοντα στο σπίτι. Πρέπει να διδαχθούν ότι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της οικογενείας. Τρέφονται, ντύνονται, αγαπιούνται, φροντίζονται και πρέπει να ανταποκρίνονται για όλα αυτά τα ευεργετήματα με το να σηκώνουν τα βάρη του σπιτιού που τους αναλογούν και να φέρουν όσο το δυνατό μεγαλύτερη ευτυχία μέσα στην οικογένεια της οποίας είναι μέλη.

Τα παιδιά πολλές φορές δυσανασχετούν με τους επιβαλλόμενους περιορισμούς. Αργότερα όμως στη ζωή θα ευγνωμονούν τους γονείς τους για την ανελλιπή φροντίδα και την αυστηρή επαγρύπνηση που τα φύλαξε και τα καθοδήγησε στα χρόνια της απειρίας τους. [364]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 34—ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΟΡΦΩΣΗ: ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ

Πραγματική μόρφωση είναι η προκατάρτιση για ιεραποστολικό έργο. Κάθε γιός και θυγατέρα του Θεού καλείται να γίνει ένας ιεραπόστολος. Καλούμαστε στην υπηρεσία του Θεού και των συνανθρώπων μας. Η καταλληλότητά μας για την υπηρεσία αυτή θα πρέπει να αποτελεί τον αντικειμενικό σκοπό της μόρφωσής μας.

ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΓΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

Τον αντικειμενικό αυτό σκοπό θα έπρεπε πάντοτε να έχουν κατά νου οι γονείς και οι δάσκαλοι. Δεν ξέρομε σε ποιόν τομέα ενδέχεται να υπηρετήσουν τα παιδιά μας. Μπορεί να περάσουν τη ζωή τους εργαζόμενα μέσα στον οικογενειακό κύκλο ή μπορεί να αναλάβουν κοινές επαγγελματικές ασχολίες στη ζωή. Μπορείεπίσης να πάνε να διδάξουν το ευαγγέλιο σε ειδωλολατρικές χώρες. Όλες αυτές οι ασχολίεςόμως τα καλούν να κάνουν το ίδιο, να γίνουν ιεραπόστολοι του Θεού, θεράποντες της ευσπλαχνίας στον κόσμο.

Τα παιδιά και οι νέοι με τα αχρησιμοποίητα ακόμη τάλαντά τους, με τη δραστηριότητα, το θάρρος και την ταχεία επιδεκτικότητά τους, είναι προσφιλέστατα στο Θεό ο οποίος επιθυμεί να τα φέρει σε αρμονία με τους θεϊκούς παράγοντες. Πρέπει να αποκτήσουν μία τέτοια μόρφωση που να τα κάνειικανά να σταθούν στο πλευρό του Ιησού προσφέροντας ανιδιοτελή υπηρεσία.

Για όλους τους ακολούθους Του μέχρι τη συντέλεια του αιώνα, ο Χριστός λέει ότι ακριβώς είπε και για τους [365] πρώτους μαθητές Του: «Καθώς Εμέ απέστειλας εις τον κόσμον, και Εγώ απέστειλα αυτούς εις τον κόσμον» (Ιωάν. 17:18.). Έστειλεδηλαδή τους μαθητές του σαν αντιπρόσωπους του Θεού, για να φανερώνουν το Πνεύμα Του, να εκδηλώνουν το χαρακτήρα Του και να εκτελούν το έργο Του.

Τα παιδιά μας στέκονται στο σταυροδρόμι της ζωής. Από κάθε μεριά το δέλεαρτου κόσμου για το ατομικό συμφέρον και την καλοπέραση τα καλούν μακριά από το χαραγμένο μονοπάτι για τους λυτρωμένους του Κυρίου. Αν η ζωή τους θα καταλήξει σε ευλογία ή κατάρα, αυτό εξαρτάται από την εκλογή που θα κάνουν. Με το υπερβολικό σφρίγος που διαθέτουν και την ανυπομονησία να χρησιμοποιήσουν τις αδοκίμαστες ακόμη ικανότητές τους, πρέπει να βρουν κάποια διέξοδο για τη ζωή που ξεχειλίζει μέσα τους. Τη δραστηριότητά τους θα τη χρησιμοποιήσουν ή για καλό ή για κακό.

Ο λόγος του Θεού δεν περιορίζει τη δραστηριότητα, αλλά την καθοδηγεί προς τη σωστή κατεύθυνση. Ο Θεός δεν ζητάει από τους νέους να περιορίζουν τις επιδιώξεις τους. Οι ιδιότητες του χαρακτήρα που καθιστούν τον άνθρωπο επιτυχημένο και τιμημένο μεταξύ των ομοίων του, όπως η βαθειά επιθυμία για κάτι το καλύτερο, η ακατάβλητη θέληση, η σθεναρή επίδοση, η άοκνη επιμονή δεν πρέπει να αποθαρρύνονται. Με τη χάρη του Θεού πρέπει να καθοδηγούνται για την επίτευξη αντικειμενικών σκοπών που απέχουν από τα εγωιστικά και κοσμικά συμφέροντα όσο απέχει ο ουρανός από τη Γή.

Από εμάς εξαρτάται να δώσουμε σαν γονείς και σαν Χριστιανοί, στα παιδιά μας την ορθή κατεύθυνση. Πρέπει να οδηγηθούν με προσοχή, σύνεση και τρυφερότητα στα μονοπάτια της χριστόμορφης υπηρεσίας. Έχουμε συνάψει ιερή συνθήκη με το Θεό να αναθρέψουμε τα παιδιά μας για την υπηρεσία Του. Περιβάλλοντας τα με παραδείγματα που θα τα οδηγήσουν στην επιλογήμιας ζωής υπηρεσίας και η απόδοση της κατάλληλης γι” αυτό κατάρτιση, αποτελεί το πρώτιστο καθήκον μας. [366]

«Τόσον ηγάπησεν ο Θεός . . . ώστε έδωκε,» «έδωκε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή» για να μην απολεσθούμε, αλλά για να έχομε αιώνια ζωή. «Ο Χριστός ηγάπησεν ημάς και παρέδωκεν Εαυτόν υπέρ ημών.» Και εμείς αν αγαπούμε, θα δίνομε. Θα ζούμε «όχι για να υπηρετηθούμε αλλά για να υπηρετήσομε.» Να ποιό είναι το μεγάλο μάθημα που πρέπει να διδαχθούμε και να διδάξομε. (Ιωάν. 3:16, Εφ. 5:2, Ματθ. 20:28.)

Ας αποκτήσουν οι νέοι την πεποίθηση ότι δεν ε-ξουσιάζουν τον εαυτό τους. Ανήκουν στο Χριστό. Είναι η εξαγορά του αίματός Του, η απόκτηση της αγάπης Του. Βρίσκονται στη ζωή επειδή Αυτός τους διατηρεί με τη δύναμή Του. Ο καιρός τους, η δύναμή τους, οι ικανότητές τους όλα είναι δικά Του με σκοπό να αναπτυχθούν, να εξα-σκηθούν και να χρησιμοποιηθούν γι” Αυτόν.

Μετά τις αγγελικές υπάρξεις, η ανθρώπινη οικογέ-νεια, πλασμένη κατά την εικόνα του Θεού, θεωρείται η ευγενέστερη από όλα τα έργα της δημιουργίας Του. Ο Θεός επιθυμεί να γίνουν οι άνθρωποι ότι ακριβώς κατέστησε δυνατό να γίνουν και να κατορθώσουν ότι το καλύτερο μπορούν με τις δυνάμεις που τους χορήγησε.

Η ζωή είναι μυστηριακή και ιερή. Είναι η εκδήλωση του ίδιου του Θεού, της πηγής κάθε ζωής. Οι ευκαιρίες που παρουσιάζει είναι πολύτιμες και πρέπει να τις εκμεταλλευόμαστε με προθυμία. Άμα χαθούν, χάνονται πια για πάντα.

Μπροστά μας ο Θεός παρουσιάζει την αιωνιότητα με τις υπέροχες πραγματικότητές της και μας δίνει μία λαβή των αθανάτων, αιωνίων θεμάτων. Παρουσιάζει την πολύτιμη, εξευγενιστική αλήθεια ότι οφείλουμε να προχω-ρούμε σε ένα σωστό και ασφαλές μονοπάτι για την επιδίωξη ενός αντικειμενικού σκοπού. Ο σκοπόςαυτός αξίζει να επιστρατεύσουμε όλες μας τις ικανότητες.

Ο Θεός παρατηρεί το μικροσκοπικό σπόρο που ο ίδιος δημιούργησε και βλέπει μέσα του κλεισμένο το [367] όμορφο λουλούδι, το θάμνο, ή το μεγαλόπρεπο, φουντωτό δένδρο. Έτσι βλέπει και τις πιθανότητες στην κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Βρισκόμαστε εδώ για κάποιο σκοπό. Ο Θεός μας κατέστησε γνωστό το σχέδιό Του για τη ζωή μας και μας θέλει να αναπτυχθούμε στο ανώτερο δυνατό σημείο.

Θέλει να προοδεύουμε συνεχώς σε αγιοσύνη, ευτυχία και χρησιμότητα. Όλοι έχουν ικανότητες τις οποίες πρέπει να μάθουν να εκτιμούν σαν ιερά οικοδομήματα, να τα αναγνωρίζουν σαν δώρα του Κυρίου και να τα χρησιμοποιούν σωστά. Θέλει να καλλιεργούν οι νέοι κάθε δύναμη τους και να εξασκούν την κάθε τους ιδιότητα. Θέλει να απολαμβάνουν κάθε τι το χρήσιμο και το πολύτιμο σ” αυτή τη ζωή, να γίνουν καλοί, να κάνουν καλό και να συγκεντρώνουν ουράνιους θησαυρούς για τη μέλλουσα ζωή.

Θα πρέπει να φιλοδοξούν να φθάσουν στο υπέρτατο σημείο για καθετίαφίλαυτο, υψηλό και ευγενικό. Ας αποβλέπουν στο Χριστό για παράδειγμα για να διαπλαστούν. Πρέπει να έχουν την ίδια φιλοδοξία που Εκείνος απεκάλυψε με τη ζωή Του — τη φιλοδοξία να κάνουν τον κόσμο καλύτερο με το να ζουν μέσα σ” αυτόν. Αυτό το έργο καλούνται να κάνουν.

ΕΝΑ ΠΛΑΤΥ ΘΕΜΕΛΙΟ

Ανώτερη από όλες τις επιστήμες είναι η επιστήμη της σωτηρίας των ψυχών. Το μεγαλύτερο έργο που μπορούν να εποφθαλμιούν οι άνθρωποι είναι το έργο της επιστροφήςτων ανθρώπινωνψυχών από την αμαρτία στην αγιοσύνη. Για την εκπλήρωση του έργου αυτού πρέπει να τεθεί ένα ευρύ θεμέλιο, μία μόρφωση η οποία απαιτεί από γονείς και δασκάλους πολύ μεγαλύτερη σκέψη και προσπάθεια από ότι απαιτεί η επιστημονική διδασκαλία. Χρειάζεται κάτι περισσότερο από την καλλιέργεια του νου. Η μόρφωση δεν είναι άρτια εκτός αν σώμα, ψυχή [368] και νους μορφώνονται εξίσου. Ο χαρακτήρας, προκειμένου να φθάσει στο ανώτερο και τελειότερο σημείο της ανάπτυξής του, πρέπει να υποβληθεί στην κατάλληλη διαπαιδαγώγηση. Όλες οι διανοητικές και σωματικές ιδιότητες χρειάζεται να αναπτυχθούν και να εξασκηθούν σωστά. Αποτελεί καθήκον μας να καλλιεργήσουμε και να γυμνάσουμε κάθε δύναμη που θα μας καταστήσει ικανότερους εργάτες για το Θεό.

Η πραγματική μόρφωση συμπεριλαμβάνει ολόκληρη την ύπαρξη. Διδάσκει την επιδέξια μεταχείριση του εαυτού μας. Μας κάνειικανούς να χρησιμοποιήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα το μυαλό, τα οστά και τους μείς, το σώμα, το νου και την ψυχή. Σαν πρυτανεύουσες δυνάμεις, οι διανοητικές ιδιότητες πρέπει να κυριαρχούν σ” ολόκληρο το σώμα. Οι φυσικές ορέξεις και τα πάθη πρέπει να τίθενται κάτω από τον έλεγχο της συνείδησης και των πνευματικών προτιμήσεων. Ο Χριστός στέκει επικεφαλής της ανθρωπότητας και ο σκοπός Του είναι να μας οδηγήσει στην υπηρεσία Του, σε υψηλότερα και αγιότερα επίπεδα αγνότητας. Με τη θαυμαστή επίδραση της χάρης Του πρέπει να τελειοποιηθούμε «εν Αυτώ.»

Ο Ιησούς απέκτησε τη μόρφωσή Του στο σπίτι. Η μητέρα Του υπήρξε ο πρώτος ανθρώπινος δάσκαλός Του. Από τα χείλη της και από τις προφητικές περγαμηνές διδάχθηκε τα επουράνια θέματα. Έζησε σ” ένα χωριατό-σπιτο και εκπληρούσε πιστά και πρόθυμα το χρέος Του στο να σηκώνει τα βάρη της οικογενείας. Εκείνος που κυβερνούσε τους ουρανούς έγινε ένας πρόθυμος υπηρέτης, ένας αγαπητός και υπάκουος γιός. Διδάχθηκε μια τέχνη και με τα ίδια Του τα χέρια εργάζονταν στο ξυλουργείο μαζί με τον Ιωσήφ. Ντυμένος σαν κοινός εργάτης, περπατούσε στους δρόμους της μικρής κωμόπολης και πηγαινοέρχονταν στην ταπεινή δουλειά Του.

Οι σύγχρονοί Του εκτιμούσαν την αξία των πραγμάτων από την εξωτερική τους όψη. Παρακμάζοντας η θρησκεία σε δύναμη, αύξανε σε επιδεικτικότατα. Οι [369] δάσκαλοι της εποχής εκείνης ζητούσαν να επιβάλουν το σεβασμό με τον εκθειασμό και την επίδειξη. Για όλους η ζωή του Χριστού παρουσίαζε μία χτυπητή αντίθεση. Η ζωή Του φανέρωνε την μικρήαξίατων πραγμάτων εκείνων που οι άνθρωποι έκριναν σαν απαραίτητα στοιχεία της ζωής. Δεν αναζήτησε τα σχολεία της εποχής Του που μεγαλοποιούσαν τα μικροπράγματα και υποτιμούσαν σοβαρά πράγματα. Τη μόρφωσή Του την απέκτησε από πηγές που όριζε ο Ουρανός, από τη χρήσιμη εργασία, τη μελέτη των Γραφών, τη φύση και από την πείρα της ζωής, δηλαδή από τα μαθητικά βιβλία του Θεού. Τα βιβλία αυτά είναι γεμάτα νουθεσία για όλους όσους καταφεύγουν σ” αυτά με πρόθυμα χέρια, παρατηρητικά μάτια, και νοήμονα καρδιά.

«Το δε Παιδίον ηύξανε και ενεδυναμούτο κατά το πνεύμα πληρούμενον σοφίας• και χάρις Κυρίου ήτο επ” Αυτό.» (Λουκ. 2:40.)

Έτσι προετοιμασμένος, ανέλαβε την αποστολή Του, ασκώντας μεγάλη επιρροή, ευλογώνταςκάθε στιγμή που έρχονταν σε επαφή με τους ανθρώπους. Ήταν μία δύναμη πουμετέβαλετον κόσμο, μια δύναμη που δεν είχε ποτέ μέχρι τότε γνωρίσει ο κόσμος.

Το σπίτι είναι το πρώτο σχολείο του παιδιού και σ” αυτό ακριβώς το σημείο πρέπει να τεθεί το θεμέλιο για μία ζωή υπηρεσίας.Οι αρχές δεν φτάνει να διδάσκονται μόνο θεωρητικά. Πρέπει να συστηματοποιήσουν την ολοκληρωτική προκατάρτιση για τη ζωή.

Από πολύ νωρίς το παιδί πρέπει να διδαχθεί το μάθημα της χρησιμότητας. Μόλις οι σωματικές δυνάμεις και η ικανότητα να σκέπτεται έχουν αναπτυχθεί αρκετά, πρέπει να του ανατεθούν ανάλογα σπιτικά καθήκοντα. Πρέπει να ενθαρρύνεται στο να βοηθάει πατέρα και μητέρα, να ενθαρρύνεται στην αυταπάρνηση και στην αυτοκυριαρχία, να βάζει την ευτυχία και την άνεση των άλλων πάνω από τη δική του, να ζητάει την ευκαιρία να προσφέρει χαρά και βοήθεια στα αδέρφια του και στους συμπαίχτες του και τέλοςνα περιβάλει με καλοσύνη τους [370] ηλικιωμένους, τους αρρώστους και τους δυστυχισμένους. Όσο βαθύτερα το πνεύμα της πραγματικής υπηρεσίας κυριαρχεί στο σπίτι, τόσο πληρέστερα θα αναπτυχθεί στη ζωή των παιδιών. Έτσι θα συνηθίσουν να αισθάνονται χαρά όταν υπηρετούν και θυσιάζονται για το καλό των άλλων.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Η αγωγή του σπιτιού πρέπει να συμπληρώνεται με το έργο του σχολείου. Η ανάπτυξη ολόκληρης της ύπαρξης, σωματικής, πνευματικής και ψυχικής, καθώς και η διδασκαλία της υπηρεσίας και της θυσίας, πρέπει πάντοτε να λαμβάνονται υπόψη.

Περισσότερο από κάθε άλλο παράγοντα η υπηρεσία των μικροκαθηκόντων της καθημερινής ζωής, χάρη του Χριστού, έχει δύναμη να σφυρηλατεί το χαρακτήρα και να καθοδηγεί τη ζωή στην ανιδιοτελή υπηρεσία. Το έργο της αφύπνισης, της ενθάρρυνσης και της κατάλληλης καθοδή-γησης ενός τέτοιου πνεύματος, είναι έργο των γονέων και των δασκάλων. Σπουδαιότερο έργο από αυτό δεν θα μπορούσε να τους ανατεθεί. Το πνεύμα της υπηρεσίας είναι το πνεύμα του ουρανού. Στην κάθε προσπάθεια για την ανάπτυξη και παρακίνησή του οι άγγελοι προσφέρουν τη συνεργασία τους.

Μία τέτοια μόρφωση πρέπει να βασίζεται πάνω στο λόγο του Θεού. Μόνο σ” αυτόν οι αρχές της εκθέτονται πληρέστερα. Η Βίβλος πρέπει να γίνει το θεμέλιο της μελέτης και της διδασκαλίας. Η θεμελιώδης γνώση είναι η γνώση του Θεού και Εκείνου τον Οποίο απέστειλε.

Κάθε παιδί και κάθε νέος πρέπει να γνωρίζουν τον εαυτό τους. Πρέπει να κατανοούν τηφυσικήκατοικία που τους έδωσε ο Θεός καθώς και τους νόμους που το διατηρούν στην υγεία. Όλοι πρέπει να αποκτήσουν γερές βάσεις πάνω στα κοινά στοιχεία της εκπαίδευσης. Και πρέπει να μάθουν να καταπιάνονται με χειρονακτική [371] εργασία ώστε να γίνουν άνδρες και γυναίκες με πρακτική καταλληλότητα για τα καθήκοντα της καθημερινής ζωής. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί θεωρητική και πρακτική εξάσκηση στους διάφορους τομείς του ιεραποστολικού έργου.

ΜΑΘΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ

Ας προχωρούν οι νέοι όσο περισσότερο και όσο το συντομότερο μπορούν στο να αποκτήσουν γνώσεις. Ο τομέας των σπουδών τους ας είναι τόσο ευρύς όσο οι δυνάμεις τους, επιτρέποντας τουςέτσινα επεκταθούν. Και ενώ μαθαίνουν, ας μεταδίδουν ταυτόχρονα τη γνώση τους. Μ” αυτό τον τρόπο ενισχύουν και ελέγχουν τις σκέψεις τους. Η αξία της μόρφωσής τους υπολογίζεται από την έμπρακτη εφαρμογή των γνώσεών τους. Να περνάει κανείς ένα μεγάλο διάστημα σπουδάζοντας, χωρίς να προσπαθεί να μεταδώσει στους άλλους αυτά που έμαθε, συχνά αποδείχνεται εμπόδιο παρά βοήθεια στη λογική ανάπτυξη. Τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο ο μαθητής οφείλει να καταβάλλει προσπάθειες για να μάθει πως να μελετάει και πως να αναμεταδίδει την αποκτηθείσα γνώση. Σε όποιο τομέατης ζωής είναι ταγμένος, πρέπει να είναι συνάμα μαθητής και δάσκαλος όσον καιρό διαρκεί αυτή η ζωή. Έτσι θα μπορεί να προοδεύει διαρκώς, εμπιστευόμενος το Θεό, προσκολλώμενος σ” Αυτόν που είναι άπειρος σε σοφία, που μπορεί να αποκαλύπτει μυστήρια κρυμμένα από αιώνες, και που είναι ικανός να λύνει τα πιο δύσκολα προβλήματα που απασχολούν τη σκέψη όσων πιστεύουν σε Αυτόν.

Ο λόγος του Θεού τονίζει τη μεγάλη επιρροής της συναναστροφής ακόμη και σε ενήλικες άνδρες και γυναίκες. Πόσο μεγαλύτερη δύναμη ασκεί πάνω στον αναπτυσσόμενο ακόμη νου και χαρακτήρα των παιδιών και των νέων! Από τις συντροφιές που κάνουν, τις αρχές που υιοθετούν, και τις συνήθειες που αποκτούν [372] εξαρτάται η υπόθεση της χρησιμότητας τους σ” αυτή τη ζωή καθώς επίσης και το μελλοντικό, αιώνιο συμφέρον τους.

Είναι τρομακτικό το γεγονόςγεγονός που θα έπρεπε να κάνει τις καρδιές των γονέων να τρέμουνότι σε τόσα πολλά σχολεία και πανεπιστήμια που στέλνονται για πνευματική καλλιέργεια και πειθαρχία οι νέοι, κυριαρχούν συνήθειες οι οποίες παραμορφώνουν το χαρακτήρα, αποσπούν τη σκέψη από τους πραγματικούς σκοπούς της ζωής και υποβιβάζουν τις ηθικές αξίες. Ερχόμενοι σε επαφή με τους άθρησκους, τους φιλήδονους και τους διεφθαρμένους, πάρα πολλοί νέοι χάνουν την απλότητα και την αγνότητά τους, την πίστη στο Θεό και το πνεύμα της αυτοθυσίας που οι Χριστιανοί πατέρες και μητέρες τίμησαν και διατήρησαν με προσεκτική νουθεσία και με ένθερμη προσευχή.

Πολλοί που μπαίνουν στις σχολές αυτές με σκοπό να καταλληλοποιηθούν για την ανάληψη κάποιας ανιδιοτελούς υπηρεσίας απορροφούνται από τις εφήμερες σπουδές. Τους δημιουργείται η φιλοδοξία να διακριθούν ως αριστούχοι και να εξασφαλίσουν θέσεις και τιμές του κόσμου. Λησμονούν το σκοπό για τον οποίο ήρθαν στο σχολείο και περνούν τη ζωή τους με εγωιστικές και κοσμικές επιδιώξεις. Και συχνά αποκτούνται συνήθειες που καταστρέφουν όχι μόνο αυτή την πρόσκαιρη ζωή, αλλά και τη μελλοντική.

Κατά κανόνα, άνδρες και γυναίκες με ευρύτητα αντίληψης, με ανιδιοτελείς προθέσεις, με ευγενικές επιδιώξεις είναι εκείνοι στους οποίους τα χαρακτηριστικά αυτά γνωρίσματα αναπτύχθηκαν από τις συναναστροφές των παιδικών τους χρόνων. Στην όλη συμπεριφορά Του με το λαό του Ισραήλ, ο Θεός τους τόνισε τη σπουδαιότητα της προσοχής στιςσυναναστροφές των παιδιών τους. Όλες οι διατάξεις της πολιτικής, θρησκευτικής και κοινωνικής ζωής δόθηκαν με την προοπτική της προστασίας των παιδιών από βλαβερές συντροφιές [373] και της από νωρίς εξοικείωσής τους με τις αρχές του νόμου του Θεού. Το παράδειγμα που δόθηκε από το σχηματισμό αυτούτου έθνους είχε τέτοιο χαρακτήρα ώστε να χαράξει ανεξίτηλες εντυπώσεις στις καρδιές όλων. Πριν βρει τους Αιγυπτίους η τελευταία τρομακτική πληγή με τη θανάτωση των πρωτοτόκων, ο Θεός διέταξε το λαό Του να μαζέψουν τα παιδιά τους μέσα στα σπίτια τους. Οι παραστάτες της πόρτας κάθε σπιτιού είχαν ραντισθεί με αίμα και όλοι έπρεπε να παραμείνουν μέσα στα όρια της προστασίας που εξασφάλιζε το σύμβολο αυτό. Έτσι και σήμερα οι γονείς που αγαπούν και φοβούνται το Θεό οφείλουν να φυλάνε τα παιδιά τους μέσα στο «δεσμό της διαθήκης,» δηλαδή κάτω από την προστασία των ιερών εκείνων αρχών που γίνονται εφικτές μέσω του αίματος του Χριστού.

Για τους μαθητές Του ο Χριστός είπε: «Εγώ έδωκα εις αυτούς τον λόγον Σου, και . . . δεν είναι εκ του κόσμου, καθώς Εγώ δεν είμαι εκ του κόσμου» (Ιωάν. 17:14.)

«Μη συμμορφώνεσθε με τον αιώνα τούτον, » μας προστάζει ο Θεός, «αλλά μεταμορφώνεσθε δια της ανακαινίσεως του νοός σας.» (Ρωμ. 12:2.)

«Μη ομοζυγείτε με τους απίστους• διότι τίνα μετοχήν έχει η δικαιοσύνη με την ανομίαν; τίνα δε κοινωνίαν το φώς προς το σκότος; . . . Τίνα δε συμβίβασιν ο ναός του Θεού με τα είδωλα; διότι σεις είσθε ναός Θεού ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός ότι θέλω κατοικεί εν αυτοίς και περιπατεί, και θέλω είσθαι Θεός αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαός Μου. Δια τούτο,

«Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αποχωρίσθητε, . . .
Και μη εγγίσητε ακάθαρτον,
Και Εγώ θέλω σας δεχθή,
Και θέλω είσθαι Πατήρ σας,
Και σεις θέλετε είσθαι υιοί Μου και θυγατέρες,
Λέγει Κύριος Παντοκράτωρ.»

(Β” Κορ. 6:14-18.) [374]

«Συναθροίσατε τα νήπια.» «Δεικνύω εις αυτούς τα προστάγματα του Θεού και τους νόμους Αυτού.» (Ιωήλ 2:16, Έξ. 18:16.)

«Θέλουσιν επιθέσει το όνομά Μου επί τους υιούς Ισραήλκαι Εγώ θέλω ευλογήσει αυτούς. » (Αρ. 6:27.)

«Πάντες οι λαοί της γης θέλουσιν ιδεί ότι το όνομα του Κυρίου επικέκληται επί σε. » (Δευτ. 28:10.)

«Το υπόλοιπον του Ιακώβ θέλει είσθαι εν μέσω
λαών πολλών
Ως δρόσος από Κυρίου,
Ως ρανίδες επί χόρτον
Όστις δεν προσμένει παρά ανθρώπου,
Ουδέ ελπίζει επί υιούς ανθρώπων.»

(Μιχ. 5:7.)

Και εμείς συγκαταλεγόμαστε με τον Ισραήλ. Όλες οι οδηγίες που δόθηκαν στους αρχαίους Ισραηλίτες σχετικά με την εκπαίδευση και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους, όλες οι υποσχέσεις για ευλογία μέσο της υπακοής, είναι και για μας.

Ο λόγος του Θεού για μας είναι: «Θέλω σε ευλογή-σει .. . και θέλεις είσθαι εις ευλογίαν. » (Γέν. 12:2.)

Για τους πρώτους μαθητές και για όλους όσοι θα πίστευαν σ” Αυτόν με τα λόγια εκείνων, ο Χριστός είπε: «Εγώ την δόξαν την οποίαν Μοι έδωκας έδωκα εις αυτούς, δια να ήναι εν καθώς ημείς είμεθα εν, Εγώ εν αυτοίς και Συ εν Εμοί, δια να ήναι τετελειωμένοι εις εν και να γνωρίζη ο κόσμος ότι Συ Με απέστειλας και ηγάπησας αυτούς καθώς Εμέ ηγάπησας. » (Ιωάν. 17:22-23.)

Θαυμάσια, υπέροχα λόγια, που αδυνατεί σχεδόν να τα συλλάβει η πίστη! Ο Δημιουργός του σύμπαντος αγαπά αυτούς που προσφέρονται στην υπηρεσία Του, όπως αγαπά τον Υιό Του. Ακόμη και τώρα στην τωρινή μας κατάσταση, η ευσπλαχνική Του χάρη μας προσφέρεται σ” αυτό τον υπέροχο βαθμό. Μας έχει χορηγήσει το Φως και τη Μεγαλειότητα του Ουρανού και μαζί με Αυτόν έχει [375] επιδαψιλεύσει ολόκληρο τον ουράνιο θησαυρό. Εκτός από όσα μας υπόσχεται για τη μέλλουσα ζωή, μας χαρίζει πριγκηπικά δώρα και σ” αυτή την τωρινή ζωή. Σαν υποκείμενους στη χάρη Του, θέλει να απολαμβάνουμε κάθε τι που μπορεί να εξευγενίσει, να αναπτύξει και να ανυψώσει το χαρακτήρα μας. Περιμένει να εμπνεύσει τους νέους με τη δύναμη που έρχεται από ψηλά, ώστε να μπορέσουν να σταθούν κάτω από το αιματοβαμμένο λάβαρο του Χριστού. Με αυτό τον τρόπο θα εργαστούν όπως Αυτός εργάστηκε, θα οδηγήσουν ψυχές στο σωστό δρόμο, θα στερεώσουν τα πόδια πολλών πάνω στο Βράχο των Αιώνων.

Όλοι όσοι επιδιώκουν να εργασθούν σύμφωνα με το εκπαιδευτικό σχέδιο του Θεού, θα δέχονται την ενισχυτική Του χάρη, τη συνεχή παρουσία Του, την προστατευτική Του δύναμη. Στον καθένα λέγει:

«Ίσχυε και ανδρίζου-μη φοβηθής μηδέ δειλιάσης
διότι είναι μετά σου Κύριος ο Θεός σου.» «Δεν
θέλω σε αφήσει ουδέ σε εγκαταλείψει.»

(Ιησ.1:9, 5.)

«Καθώς καταβαίνει η βροχή και η χιών εκ του
Ουρανού
Και δεν επιστρέφει εκεί,
Αλλά ποτίζει την γην και κάμνει αυτήν να εκφύη
και να βλαστάνη,
Δια να δώση σπόρον εις τον σπείροντα και άρτον
εις τον εσθίοντα,
Ούτω θέλει είσθαι ο λόγος Μου ο εξερχόμενος εκ
του στόματός Μου
Δεν θέλει επιστρέψει εις Εμέ κενός, αλλά θέλει
εκτελέσει το θέλημά Μου,
Και θέλω ευοδωθή εις ότι αυτόν αποστέλλω.
Διότι θέλετε εξέλθει εν χαρά Και οδηγηθή εν ειρήνη
Τα όρη και οι λόφοι θέλουσιν αντηχήσει έμπροσθέν
σας υπό αγαλλιάσεως [376]

Και πάντα τα δένδρα του αγρού θέλουσιν επικρο-
τήσει τας χείρας.
Αντί της ακάνθης θέλει αναβή κυπάρισσος,
Και αντί της κνίδης θέλει αναβή μυρσίνη
Και τούτο θέλει είσθαι εις τον Κύριον δια όνομα,
Δια σημείον αιώνιον το οποίον δεν θέλει εκλείψει.»

(Ησ. 55:10-13.)

Παντού στον κόσμο η κοινωνία έχει εξαρθρωθεί και της χρειάζεται μία προσεκτική μεταλλαγή. Η παρεχόμενη στους νέους μόρφωση είναι εκείνη που μπορεί να διαπλάσει ολόκληρη την κοινωνική δομή.

«Θέλουσιν ανοικοδομήσει τας παλαιάς ερημώσεις,
Θέλουσιν ανεγείρει τα αρχαία ερείπια
Και θέλουσιν ανακαινίσει τας ερήμους πόλεις,
Τας ηρημωμένας από γενεάς γενεών.»
Οι άνθρωποι θα τους ονομάσουν «λειτουργούς του
Θεού ημών . . .
Αιώνιος ευφροσύνη θέλει είσθαι εις αυτούς.
Διότι Εγώ είμαι ο Κύριος, ο αγαπών δικαιοσύνην.»

«Θέλω ανταποδώσει το έργον αυτών πιστά
Και θέλω κάμει προς αυτούς διαθήκην αιώνιον.»
«Το σπέρμα αυτών θέλει φημισθεί μεταξύ των
εθνών,
Και οι έκγονοι αυτών μεταξύ των λαών
Πας ο βλέπων αυτούς θέλει γνωρίζει αυτούς
Ότι είναι το σπέρμα το οποίον ο Κύριος ευλόγη
σε .. .
Διότι καθώς η γη αναδίδει το βλάστημα αυτής
Και καθώς ο κήπος εκφύει τα σπειρόμενα εν αυτώ,
Ούτω Κύριος ο Θεός θέλει κάμει την δικαιοσύνην
και την αίνεσιν
Να βλαστήσωσιν ενώπιον πάντων των εθνών.»

(Ησ. 61:4, 6-8, 9-11.) [377]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 35—ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Βρισκόμαστε σ” αυτό τον κόσμο για να προσφέρουμε, όπως ο Σωτήρας μας, υπηρεσία στο Θεό. Είμαστε εδώ για να μοιάσομε στο χαρακτήρα με το Θεό και να Τον φανερώσουμε στον κόσμο με μία ζωή υπηρεσίας. Προκειμένου να γίνουμε συνεργάτες του Θεού, προκειμένου να εξομοιωθούμε με Αυτόν και να αποκαλύψομε το χαρακτήρα Του χρειάζεται να Τον γνωρίσουμε όπως πρέπει. Χρειάζεται να Τον γνωρίσουμε όπως έχει αποκαλυφθεί.

Η επίγνωση του Θεού αποτελεί τη βάση κάθε πραγματικής μόρφωσης και κάθε πραγματικής υπηρεσίας. Είναι η μόνη αποτελεσματική προφύλαξη κατά του πειρασμού. Μόνο αυτή μπορεί να μας κάνει να εξομοιωθούμε με το Θεό κατά το χαρακτήρα.

Αυτή την επίγνωση χρειάζονται όλοι όσοι εργάζονται για την ανύψωση των συνανθρώπων τους. Η μεταλλαγή του χαρακτήρα, η αγνότητα της ζωής, η αποδοτικότητα της εργασίας, η εμμονή στις σωστές αρχές, όλα εξαρτώνται από την ορθή επίγνωση του Θεού. Η γνώση αυτή αποτελεί απαραίτητη προετοιμασία για την πρόσκαιρη όπως και για την μέλλουσα ζωή.

«Επίγνωσις αγίων φρόνησις.» (Παρ. 9:10.)

Με την επίγνωση του Θεού μας χαρίζονται «πάντα τα προς ζωήν και ευσέβειαν.» (Β” Πέτ. 1:3.) [378]

«Αύτη είναι η αιώνιος ζωή,» είπε ο Χριστός, «το να γνωρίσωσι Σε, τον μόνον αληθινόν Θεόν και τον οποίον απέστειλας Ιησούν Χριστόν.» (Ιωάν. 17:3.)

«Ούτω λέγει Κύριος
Ας μη καυχάται ο σοφός εις την σοφίαν αυτού,
Και ας μη καυχάται ο δυνατός εις την δύναμιν αυτού,
Ας μη καυχάται ο πλούσιος εις τον πλούτον αυτού
Αλλ” ο καυχώμενος ας καυχάται εις τούτο,
Ότι εννοεί και γνωρίζει Εμέ,
Ότι Εγώ είμαι ο Κύριος, ο ποιών έλεος,
Κρίσιν και δικαιοσύνην επί της γης
Επειδή εις ταύτα ευαρεστούμαι, λέγει Κύριος.»

(Ιερ. 9:23-24.)

Πρέπει να μελετήσομε τις αποκαλύψεις που δίνει για τον Εαυτό Του ο Θεός.

«Οικειώθητι λοιπόν μετ” Αυτού και έσο εν ειρήνη
«Ούτω θέλει ελθεί καλόν εις σε.
Δέχθητι λοιπόν τον νόμον εκ του στόματος Αυτού,
Και βάλε τους νόμους Αυτού εν τη καρδία σου . . .
Και ο Παντοδύναμος θέλει είσθαι ο υπερασπιστής σου . . .
«Τότε θέλεις ευφραίνεσθαι εις τον Παντοδύναμον,
Και θέλεις υψώσει το πρόσωπόν σου προς τον Θεόν.
Θέλεις δεηθή Αυτού και θέλει σου εισακούσει,
Και θέλεις αποδώσει τας ευχάς σου.
Και ότι αποφασίσης, θέλει κατορθούσθαι εις σε.
Και το φως θέλει φέγγει επί τας οδούς σου.
Όταν ταπεινωθή τις, τότε θέλεις ειπεί, Είναι ύψωσις
Διότι θέλει σώσει τον κεκυφότα τους οφθαλμούς.

(Ιώβ 22:21-29.) [379]

«Τα αόρατα Αυτού βλέπονται φανερώς από κτίσεως κόσμου νοούμενα δια των ποιημάτων, η τε αΐδιος Αυτού δύναμις και η θειότης.» (Ρωμ. 1:20.)

Τα αντικείμενα της φύσης όπως τα παρατηρούμε τώρα δεν μας δίνουν παρά μία αμυδρή ιδέα για τη δόξα της Εδέμ. Η αμαρτία κατέστρεψε την ομορφιά της Γης. Πάνω στο καθετί διακρίνεται το έργο της αμαρτίας. Παρόλα αυτά παραμένει αρκετή ομορφιά ακόμη. Η φύση μαρτυρεί ότι Κάποιος που είναι άπειρος σε δύναμη, μεγάλος σε καλοσύνη, ευσπλαχνία και αγάπη, δημιούργησε τη Γη και τη γέμισε με ζωή και με χαρά. Και σ” αυτή ακόμη την παραφθαρμένη τους κατάσταση, όλα φανερώνουν τα έργα των χεριών του Μεγάλου Καλλιτέχνη. Όπου και αν στραφούμε, μπορούμε να ακούσουμε τη φωνή του Θεού και να διακρίνομε τα δείγματα της καλοσύνης Του.

Από τον υπόκωφο θόρυβο της φοβερής βροντής μέχρι το ακατάπαυστο ξέσπασμα των κυμάτων του απέραντου ωκεανού, μέχρι τα χαρούμενα κελαϊδίσματα που αντιλαλούν μελωδικά στα δάση, οι χιλιάδες φωνές της φύσης Τον δοξολογούν. Σε θάλασσα, στεριά και ουρανό με τα θαυμάσια χρώματα και αποχρώσεις με τις οποίες ποικίλλονται σε μεγαλόπρεπες αντιθέσεις ή εναρμονίζονται σε ταιριαστούς συνδυασμούς, διακρίνουμε τη δόξα Του. Τα αιωνόβια βουνά μας μιλούν για τη δύναμή Του. Τα δένδρα που λικνίζουν το πράσινο φύλλωμά τους στη λιακάδα και τα λουλούδια με τη λεπτεπίλεπτη ομορφιά τους καλούν την προσοχή στο Δημιουργό τους. Το ζωντανό πράσινο χαλί που σκεπάζει τη σκούρα γη μαρτυρεί τη φροντίδα του Θεού προς τα πιο ασήμαντα πλάσματά Του. Τα βάθη της θάλασσας και οι σπηλιές της Γης αποκαλύπτουν τους θησαυρούς Του. Εκείνος τοποθέτησε τα μαργαριτάρια μέσα στη θάλασσα και τον αμέθυστο και το χρυσόλιθο ανάμεσα στα βράχια. Εμφανώς, αρέσκεται στην ομορφιά. Ο ήλιος ανατέλλοντας στον ουρανό συμβολίζει Αυτόν που είναι η ζωή και το φως όλων των δημιουργημάτων Του. Όλη η λαμπρότητα [380] και η ομορφιά που κοσμούν τη Γη και λαμπρύνουν τους ουρανούς, μιλούν για το Θεό.

«Εκάλυψεν ουρανούς η δόξα Αυτού.»
«Η γη είναι πλήρης των ποιημάτων Σου.»

«Η ημέρα προς την ημέραν λαλεί λόγον,
Και η νυξ προς την νύκτα αναγγέλλει γνώσιν.
Δεν είναι λαλιά ουδέ λόγος, των οποίων η φωνή
δεν ακούεται.
Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος αυτών
Και έως των περάτων της οικουμένης οι λόγοι
αυτών.»

(Αββ. 3:3, Ψαλμ. 104:24, 19:2-4.)

Όλα μιλούν για την τρυφερή πατρική φροντίδα Του και για την επιθυμία Του να κάνει τα παιδιά Του ευτυχισμένα.

Η μεγάλη δύναμη που τροφοδοτείταιμέσω της φύσης και υποβαστάζει τα πάντα δεν είναι όπως ορισμένοι επιστή-μονες ισχυρίζονται, απλώς μία αρχή που διέπει τα πάντα, μία υποκινητική δύναμη. Ο Θεός είναι Πνεύμα. Είναι όμως μία προσωπική Οντότητα επειδή κατά αυτό τον τρόπο απεκάλυψε τον Εαυτό Του.

«Ο Κύριος είναι Θεός αληθινός,
Είναι Θεός ζών και Βασιλεύς αιώνιος . . .
Οι θεοί οίτινες δεν έκαμον τον ουρανόν και την
γην,
Θέλουσιν αφανισθή από της γης και υποκάτωθεν
του ουρανού τούτου.»

«Η μερίς του Ιακώβ δεν είναι ως αυτά-
Διότι Αυτός είναι ο πλάσας τα πάντα.»

«Αυτός εποίησε την γην δια της δυνάμεως Αυτού,
Εστερέωσε την οικουμένην εν τη σοφία Αυτού, [381]

Και εξέτεινε τους ουρανούς εν τη συνέσει Αυτού.»

(Ιερ. 10:10, 11, 16, 12.)

Η ΦΥΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ

Τα έργα που δημιούργησε ο Θεός στη φύση δεν είναι ο ίδιος ο Θεός στη φύση. Τα αντικείμενα της φύσης εκφράζουν το χαρακτήρα και τη δύναμη του Θεού. Δεν μπορούμε όμως να θεωρούμε τη φύση για Θεό. Η καλλιτεχνική ικανότητα των ανθρώπων δημιουργεί ωραιότατα τεχνουργήματα, πράγματα που τέρπουν το μάτι και τα πράγματα αυτά μας αποκαλύπτουν κάτι από τη σκέψη του δημιουργού. Το κατασκευασμένο αντικείμενο όμως δεν είναι ο κατασκευαστής. Άξιο τιμής δεν είναι το έργο, αλλά ο δημιουργός του έργου. Έτσι λοιπόν, ενώ η φύση αποτελεί την έκφραση της σκέψης του Θεού, δεν πρέπει να εξυψωθεί η φύση, αλλά ο Θεός της φύσης.

«Δεύτε, ας προσκυνήσωμεν και ας προσπέσωμεν
Ας γονατίσωμεν ενώπιον του Κυρίου.»
«Διότι εις Αυτού την χείρα είναι τα βάθη της γης
Και τα ύψη των ορέων είναι Αυτού.
Διότι Αυτού είναι η θάλασσα, και Αυτός έκαμεν
αυτήν
Και την ξηράν αι χείρες Αυτού έπλασαν.» (Ψαλμ.

95:6, 4-5.)

«Εκζητήσατε τον ποιούντα την Πλειάδα και τον
Ωρίωνα,
Και μετατρέποντα την σκιάν του θανάτου εις αυγήν
Και σκοτίζοντα την ημέραν εις νύκτα.»
«Ο μορφών τα όρη και κατασκευάζων τον άνεμον
Και απαγγέλλων προς τον άνθρωπον τι είναι ο
στοχασμός αυτού.»
«Αυτός είναι ο οικοδομών τα υπερώα Αυτού εν τω
ουρανώ, [382]

Και θεμελίων τον θόλον Αυτού επί της γης.
Ο προσκαλών τα ύδατα της θαλάσσης
Και εκχέων αυτά επί το πρόσωπον της γης
Κύριος το όνομα Αυτού.»

(Αμώς 5:8, 4:13, 9:6.)

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

Το έργο της δημιουργίας δεν είναι δυνατόν να εξηγηθεί με την επιστήμη. Ποιά επιστήμη μπορεί να εξηγήσει το μυστήριο της ζωής;

«Δια πίστεως εννοούμεν ότι οι αιώνες εκτίσθησαν με τον λόγον του Θεού, ώστε τα βλεπόμενα δεν έγιναν εκ φαινομένων. » (Εβρ. 11:3.)

«Ο κατασκευάσας το φως και ποιήσας το σκό
τος . . .
Εγώ ο Κύριος ποιώ πάντα ταύτα . . .
Εγώ έκτισα την γην
Και εποίησα άνθρωπον επ” αυτής
Εγώ δια των χειρών Μου εξέτεινα τους ουρανούς
Και έδωκα διαταγάς εις πάσαν την στρατιάν αυ
τών. »
«Όταν καλώ αυτούς, παρίστανται ομού.»

(Ησ.45:7-12, 48:13.)

Για να δημιουργήσει τη Γη ο Θεός δεν βασίσθηκε σε καμία προϋπάρχουσα ύλη. «Αυτός είπε και έγινεν Αυτός προσέταξε και εστερεώθη.» (Ψαλμ. 33:9.) Τα πάντα, είτε υλικά είτε πνευματικά, εμφανίστηκαν στην παρουσία του Κυρίου με τη δύναμη της φωνής Του και δημιουργήθηκαν για το δικό Του ιδιαίτερο σκοπό. Οι ουρανοί και ολόκληρη η στρατιά τους, η Γη και όλα όσα υπάρχουν σ” αυτή, έγιναν ανυπόστατα με την πνοή του στόματός Του.

Στη δημιουργία του ανθρώπου παρουσιάζεται ο έκδηλος συντελεστής ενός προσωπικού Θεού. Αφού ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο σύμφωνα με την εικόνα Του, η [383] ανθρώπινη μορφή ήταν τέλεια σε όλες της τις διατάξεις, αλλά ήταν άψυχη. Τότε ένας προσωπικός, αυθύπαρκτος Θεός φύσηξε στη μορφή εκείνη την πνοή της ζωής και ο άνθρωπος έγινε μία ζωντανή, λογική ύπαρξη. Όλα τα μέλη του ανθρώπινου οργανισμού τέθηκαν τότε σε κίνηση. Η καρδιά, οι αρτηρίες, οι φλέβες, όλα άρχισαν την εργασία τους και όλα υποβλήθηκαν σε νόμους. Ο άνθρωπος έγινε μία ζωντανή ψυχή. Μέσω του Χριστού, του Λόγου, ένας προσωπικός Θεός έπλασε τον άνθρωπο και τον προίκισε με ευφυΐα και με δύναμη.

Δεν ήταν κρυμμένη η ύλη της ύπαρξής μας από το Θεό ενώ εμείς διαμορφωνόμασταν μυστικά. Τα μάτια Του είδαν την ύλη μας, ατελή ακόμη, και στο βιβλίο Του όλα μας τα μέλη ήταν καταχωρημένα χωρίς κανένα τους ακόμη να υφίσταται.

Από όλες τις υποδεέστερες σε σειρά δημιουργίας υπάρξεις, ο Θεός προνόησε ο άνθρωπος, το επιστέγασμα του δημιουργικού Του έργου, να εκδηλώνει τη σκέψη Του και αποκαλύπτει τη δόξα Του. Ο άνθρωπος όμως δεν πρέπει να εξυψώσει τον εαυτό του σαν Θεό.

«Αλαλάξατε εις τον Κύριον . . .
Δουλεύσατε εις τον Κύριον εν ευφροσύνη
Έλθετε ενώπιον Αυτού εν αγαλλιάσει.
Γνωρίσατε ότι ο Κύριος είναι ο Θεός
Αυτός έκαμεν ημάς και ουχί ημείς
Ημείς είμεθα λαός Αυτού και πρόβατα της βοσκής
Αυτού.
Εισέλθετε εις τας πύλας Αυτού εν δοξολογία,
Εις τας αυλάς Αυτού εν ύμνω
Δοξολογείτε Αυτόν ευλογείτε το όνομα Αυτού.»
«Υψούτε Κύριον τον Θεόν ημών
Και προσκυνείτε εις το όρος το άγιον Αυτού
Διότι άγιος Κύριος ο Θεός ημών.»

(Ψαλμ. 100:1-4, 99:9.) [384]

Ο Θεός ασχολείται διαρκώς με το να ανυψώνει και να χρησιμοποιεί στην υπηρεσία Του τα αντικείμενα της δημιουργίας Του. Εργάζεται μέσω των νόμων της φύσης και τους μεταχειρίζεται σαν όργανά Του. Δεν είναι αυτόματα. Η φύση με το έργο της μαρτυρεί τη λογική παρουσία και την παραγωγική δραστηριότητα μιαςΎπαρξης η οποία κινείται μέσα σε όλα, σύμφωνα με το θέλημά Της.

«Εις τον αιώνα, Κύριε,
Διαμένει ο λόγος Σου εν τω ουρανώ
Η αλήθειά Σου εις γενεάν και γενεάν
Εθεμελίωσας την γην και διαμένει.
Κατά τας διατάξεις Σου διαμένουσιν έως της σήμε-
ρον,
Διότι τα σύμπαντα είναι δούλοι Σου.»
«Πάντα όσα ηθέλησεν ο Κύριος εποίησεν,
Εν τω ουρανώ και εν τη γη, εν ταις θαλάσσαις και
εν πάσαις ται αβύσσοις.»
«Αυτός προσέταξε και εκτίσθησαν
Και εστερέωσεν αυτά εις τον αιώνα και εις τον
αιώνα
Έθεσε διάταγμα, το οποίον δεν θέλει παρέλθει.»

(Ψαλμ. 119:89-91, 135:6, 148:5-6.)

Η Γη δεν οφείλει σε καμία ενυπάρχουσα δύναμη την πλούσια ετήσια σοδειά της, ούτε και μ” αυτή ακολουθεί γύρω από τον ήλιο την κανονική τροχιά της. Το χέρι του Απείρου Θεού εργάζεται ακατάπαυστα κατευθύνοντας αυτό τον πλανήτη. Η αεικίνητη δύναμη του Θεού είναι εκείνη που διατηρεί τη Γη στην κανονική περιστροφική της κίνηση. Ο Θεός είναι Εκείνος που κάνει τον ήλιο να ανατέλλει στον ουρανό. Αυτός ανοίγει τα παράθυρα του ουρανού και στέλνει τη βροχή. [385]

«Δίδει χιόνα ως μαλλίον
Διασπείρει την πάχνην ως στάχτην.»

«Όταν εκπέμπει την φωνήν Αυτού, συνίσταται
πλήθος υδάτων εν ουρανοίς,
Και ανάγει νεφέλας από των άκρων της γης
Κάμνει αστραπάς δια βροχήν
Και εξάγει άνεμον από των θησαυρών Αυτού.»

(Ψαλμ. 147:16, Ιερ. 10:13.)

Με τη δύναμή Του η βλάστηση αυξάνει, τα φύλλα ξεπετιούνται, τα λουλούδια ανθούν, τα φρούτα ωριμάζουν.

Ο μηχανισμός του ανθρώπινου σώματος δεν μπορεί να κατανοηθεί στην εντέλεια. Παρουσιάζει μυστήρια που φέρνουν σε αμηχανία και την ευφυέστατη ακόμη διάνοια. Ο ανελλιπής χτύπος του σφυγμού και η κανονική αλληλοδιαδοχή της αναπνοής δεν είναι το αποτέλεσμα κανενός μηχανισμού που άμα τεθεί σε κίνηση εξακολουθεί να εργάζεται συνέχεια. «Εν Αυτώ [τω Θεώ] ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν.» Η καρδιά που χτυπάει, ο παλμός που πάλλει, κάθε νεύρο και μυς του ζωντανού οργανισμού τηρείται σε τάξη και σε κίνηση με τη δύναμη ενός αιωνίως παρόντος Θεού.

Η Βίβλος μας παρουσιάζει το Θεό στηνυψηλή και άγιακατοικία Του, όχι σε αδρανή κατάσταση, βυθισμένο στη σιωπή και στην απομόνωση, αλλά περιστοιχισμένο από χιλιάδες χιλιάδων και μυριάδες μυριάδων άγιες υπάρξεις που περιμένουν να εκτελέσουν το θέλημά Του. Μέσω των απεσταλμένων Του επικοινωνεί ενεργώς με κάθε μέρος της επικρατείας Του. Με το Πνεύμα Του είναι πανταχού παρών. Με τη μεσολάβηση του Πνεύματός Του και των αγγέλων Του εξυπηρετεί την ανθρώπινη οικογένεια.

Βρίσκεται ενθρονισμένος πάνω από τους περισπασμούς της Γης. Τα πάντα είναι εκτεθειμένα στη θεϊκή εποπτεία Του. Και από την εξαίρετη και τη γαλήνια [386] αιωνιότητα Του διατάζει σύμφωνα με ότι κρίνει καταλλη-λότερο η πρόνοιά Του.

«Η οδός του ανθρώπου δεν εξαρτάται απ” αυτόν
Του περιπατούντος ανθρώπου δεν είναι το να
κατευθύνει τα διαβήματα αυτού.»

«Έλπιζε επί τον Κύριον εξ όλης σου της καρδί-
ας . . .
Εν πάσαις ταις οδούς σου Αυτόν γνώριζε,
Και Αυτός θέλει διευθύνει τα διαβήματά σου.»

«Ο οφθαλμός του Κυρίου είναι επί τους φοβουμέ-
νους Αυτόν
Επί τους ελπίζοντας επί το έλεος Αυτού
Δια να ελευθερώση εκ θανάτου την ψυχήν αυτών,
Και εν καιρώ πείνης να διαφυλάξη αυτούς εις
ζωήν.»

«Πόσον πολύτιμον είναι το έλεός Σου, Θεέ . . .
Οι υιοί των ανθρώπων ελπίζουσιν επί την σκιάν
των πτερύγων Σου.»
«Μακάριος εκείνος του οποίου βοηθός είναι ο Θεός
του Ιακώβ.
Του οποίου η ελπίς είναι επί Κύριον τον Θεόν
αυτού.»

«Η γη, Κύριε, είναι πλήρης του ελέους Σου.»
Αγαπάς «δικαιοσύνην και κρίσιν.»
Είσαι «η ελπίς πάντων των περάτων της γης
Και των μακράν εν θαλάσση
Ο στερεώνων δια της δυνάμεώς Σου τα όρη,
Ο περιεζωσμένος ισχύν
Ο κατασιγάζων τον ήχον της θαλάσσης . . .
Και τον θόρυβον των λαών. » [387]

«Χαροποιείς τας αρχάς της αυγής και της εσπέ
ρας.»
«Στεφανώνεις το έτος με τα αγαθά Σου
Και τα ίχνη Σου σταλάζουσι πάχος.»

«Ο Κύριος υποστηρίζει πάντας τους πιστεύοντας
Και ανορθεί πάντας τους κεκυρτωμένους.
Οι οφθαλμοί πάντων αποβλέπουσι προς Σε
Και Συ δίδεις εις αυτούς την τροφήν αυτών εν
καιρώ.
Ανοίγεις την χείρα Σου
Και χορταίνεις την επιθυμίαν παντός ζώντος.»

(Ιερ. 10:23, Παρ. 3:5-6, Ψαλμ. 33:18-19, 36:7, 146:5, 119:64, 33:5, 65:5-8,11, 145:14-16.)

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ

Σαν προσωπική ύπαρξη ο Θεός αποκαλύφθηκε με τον Υιό Του. Απαύγασμα της δόξας του Πατέρα και «χαρακτήρ της υποστάσεως Αυτού,» ο Ιησούς ήρθε στον κόσμο σαν προσωπικός Σωτήρας. Σαν προσωπικός Σωτήρας αναλήφθηκε στους ουρανούς. Σαν προσωπικός Σωτήρας μεσιτεύει στις ουράνιες αυλές. Μπροστά στο θρόνο του Θεού διακονεί για μας. Ένας ο οποίος είναι «όμοιος με Υιόν ανθρώπου. » (Εβρ. 1:3, Απ. 1:13.)

Ο Χριστός, το Φως του κόσμου, κάλυψε την εκτυφλωτική λαμπρότητα της θεότητάς Του και ήρθε να ζήσει σαν άνθρωπος μεταξύ των ανθρώπων, για να μπορέσουν αυτοί, χωρίς να καταναλωθούν, να γνωριστούν με το Δημιουργό τους. Αφότου η αμαρτία έφερε το χωρισμό ανάμεσα στον άνθρωπο και στον Πλάστη του, κανένας άνθρωπος δεν είδε ποτέ το Θεό, καθώς Αυτός αποκαλύπτεται μέσω του Χριστού.

«Εγώ και ο Πατήρ εν είμεθα,» δήλωσε ο Χριστός. «Ουδείς γινώσκει τον Υιόν ειμή ο Πατήρουδέ τον [388] Πατέρα γινώσκει τις ειμή ο Υιός και εις όντινα θέλει ο Υιός να αποκαλύψη Αυτόν.» (Ιωάν. 10:30, Ματθ. 11:27.)

Ο Χριστός ήρθε για να αποκαλύψει στους ανθρώ-πους αυτό που ο Θεός επιθυμεί να γνωρίζουν. Ψηλά στους ουρανούς, κάτω στη Γη, πάνω στα πλατειά νερά της θάλασσας, παντού παρατηρούμε τα έργα των χεριών του Θεού. Όλες οι δημιουργημένες υπάρξεις μαρτυρούν τη δύναμή Του, τη σοφία Του και την αγάπη Του. Μολαταύτα δεν μπορούμε από τα άστρα, τη θάλασσα και τους καταρράκτες να γνωρίσουμε την προσωπικότητα του Θεού όπως αυτή αποκαλύπτεται με το Χριστό.

Ο Θεός ήξερε ότι μία αποκάλυψη ανώτερη από τη φύση απαιτείτο προκειμένου να απεικονισθεί τόσο η προσωπικότητα, όσο και ο χαρακτήρας Του. Έστειλε στον κόσμο τον Υιό Του για να αποκαλύψει όσο ήταν δυνατό να αντέξει το ανθρώπινο μάτι, τη φύση και τις ιδιότητες του αόρατου Θεού.

ΑΠΟΚΑΛΥΜΜΕΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ

Ας μελετήσουμε τα λόγια που ανέφερε ο Χριστός στο ύψωμα το βράδυ πριν από τη σταύρωσή Του. Η ώρα της δοκιμασίας Του πλησίαζε και προσπάθησε να παρηγορήσει τους μαθητές Του που έμελλαν να μπουν σε πειρασμό και να δοκιμασθούν τόσο σκληρά.

«Ας μη ταράττηται η καρδία σας » τους είπε: «Πιστεύετε εις τον Θεόν και εις Εμέ πιστεύετε. Εν τη οικία του Πατρός Μου είναι πολλά οικήματα• ει δε μη ήθελον σας ειπεί υπάγω να σας ετοιμάσω τόπον . . .

«Λέγει προς Αυτόν ο Θωμάς Κύριε, δεν εξεύρομεν που υπάγεις και πως δυνάμεθα να εξεύρωμεν την οδόν; Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς Εγώ Είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωήουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι” Εμού. Εάν εγνωρίζετε Εμέ, και τον Πατέρα Μου ηθέλετε γνωρίσει. Και από του νυν γνωρίζετε Αυτόν και είδετε Αυτόν ... [389]

«Κύριε δείξον εις ημάς τον Πατέρα,» είπε ο Φίλιππος, «και αρκεί εις ημάς. Λέγει προς αυτόν ο ΙησούςΤόσον καιρόν είμαι μεθ “ημών, και δεν με εγνώρισας, Φίλιππε; όστις είδεν Εμέ είδε και τον Πατέρακαι πως συ λέγεις, Δείξον εις ημάς τον Πατέρα; Δεν πιστεύεις ότι Εγώ είμαι εν τω Πατρί και ο Πατήρ είναι εν Εμοί; Τους λόγους τους οποίους Εγώ λαλώ προς ημάς, απ” Εμαυτού δεν λαλώαλλ” ο Πατήρ ο μένων εν Εμοί Αυτός εκτελεί τα έργα.» (Ιωάν. 14:1-10.)

Οι μαθητές δεν είχαν ακόμη κατανοήσει τα λόγια του Χριστού όσοναφορά τη σχέση Του με το Θεό. Μεγάλο μέρος της διδασκαλίας Του τους ήταν ακόμη σκοτεινό. Ο Χριστός ήθελε να τους κάνει να αποκτήσουν μία βαθύτερη, σαφέστερη επίγνωση του Θεού.

«Ταύτα δια παροιμιών ελάλησα προς εσάς » είπε «Αλλ” έρχεται ώρα, ότε δεν θέλω σας λαλήσει πλέον δια παροιμιών, αλλά παρρησία θέλω αναγγείλει περί του Πατρός.» (Ιωάν. 16:25.)

Όταν την ημέρα της Πεντηκοστής οι μαθητές έλαβαν την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, τότε κατάλαβαν πληρέστερα τις αλήθειες για τις οποίες ο Χριστός τους είχε μιλήσει με παραβολές. Μεγάλο μέρος της διδαχής αποτελούσε μυστήριο γι” αυτούς και πλέον τουςδιασαφηνίστηκε. Αλλά ούτε και τότε ακόμη μπόρεσαν οι απόστολοι να δεχθούν την τέλεια εκπλήρωση της υπόσχεσης του Χριστού. Είχαν δεχθεί όλη την επίγνωση του Θεού που μπορούσαν να δεχθούν, αλλά η ολοκληρωτική εκπλήρωση της υπόσχεσης ότι ο Χριστός θα τους αποκάλυπτε καθαρά τον Πατέρα ανήκε ακόμη στο μέλλον. Εκεί βρισκόμαστε και σήμερα. Η γνώση μας για το Θεό είναι μερική και ατελής. Όταν θα λήξει ο αγώνας και ο Άνθρωπος Χριστός Ιησούς αναγνωρίσει στην Παρουσία του Πατέρα τους αφοσιωμένους εργάτες Του που έφεραν την πιστή μαρτυρία Του σ” ένα αμαρτωλό κόσμο, τότε θα καταλάβουν ακριβώς αυτά που σήμερα τους φαίνονται μυστήρια. [390]

Ο Χριστός πήρε μαζί Του στις ουράνιες αυλές τη δοξασμένη ανθρώπινη φύση Του. Σε όσους Τον δέχονται χορηγεί τη δύναμη να γίνουν παιδιά του Θεού, ώστε τελικά ο Θεός να τους δεχθεί για δικούς Του για να παραμείνουν κοντά Του στην αιωνιότητα. Αν στην παρούσα ζωή μείνουν αφοσιωμένοι στο Θεό, τελικά «θέλουσιν ιδεί το πρόσωπον Αυτού, και το όνομα Αυτού θέλει είσθαι επί των μετώπων αυτών.» (Αποκ. 22:4.) Και ποιά άλλη μπορεί να είναι η ουράνια ευτυχία από το να δει κανείς το Θεό; Τι μεγαλύτερη χαρά μπορεί να απολαύσει ο αμαρτωλός που έχει σωθεί με τη χάρη του Χριστού από το να ατενίσει στο πρόσωπο του Θεού, ξέροντας πως Αυτός είναι ο Πατέρας του;

Οι Γραφές δείχνουν καθαρά τη σχέση μεταξύ του Θεού και του Χριστού και παρουσιάζουν όσο το δυνατόν καθαρότερα την προσωπικότητα και το χαρακτήρα του καθενός.

«Ο Θεός, αφού ελάλησε το πάλαι προς τους πατέρας ημών δια των προφητών πολλάκις και πολυτρόπως, εν ταις εσχάταις ταύταις ημέραις ελάλησε προς ημάς δια του Υιού . . όστις ων απαύγασμα της δόξης και χαρακτήρ της υποστάσεως Αυτού,και βαστάζων τα πάντα με τον λόγον της δυνάμεως Αυτού, αφού δι” Εαυτού έκαμε καθαρισμόν των αμαρτιών ημών, εκάθησεν εν δεξιά της μεγαλοσύνης εν υψηλοίς, τοσούτον ανώτερος των αγγέλων γενόμενος, όσον εξοχώτερον υπέρ αυτούς όνομα εκληρονόμησε. Διότι προς τίνα των αγγέλων είπε ποτέ•

«Υιός Μου είσαι Συ,
Εγώ σήμερον Σε εγέννησα;
και πάλιν
Εγώ θέλω είσθαι εις Αυτόν Πατήρ,
Και Αυτός θέλει είσθαι εις Εμέ Υιός;»

(Εβρ. 1:1-5.)

Η προσωπικότητα του Πατέρα και του Υιού, καθώς και η μεταξύ Τους ενότητα, παρουσιάζονται στο δέκατο [391] έβδομο κεφάλαιο του Ιωάννη, στην προσευχή του Ιησού για τους μαθητές Του:

«Δεν παρακαλώ μόνον περί τούτων, αλλά και περί των πιστευσόντων εις Εμέ δια του λόγου αυτών δια να ήναι πάντες εν, καθώς Συ, Πάτερ, είσαι εν Εμοί και Εγώ εν Σοι, να ήναι και αυτοί εν Ημίν εν, δια να πιστεύση ο κόσμος ότι Συ με απέστειλας.» (Ιωάν. 17:20-21.)

Η υφιστάμενη μεταξύ του Χριστού και των μαθητών Του ένωση δεν αφαιρεί την προσωπικότητα κανενός. Είναι ένα στο σκοπό, στο νου, στο χαρακτήρα, αλλά όχι στην υπόσταση. Με τον ίδιο τρόπο ο Θεός και ο Χριστός είναι ένα.

Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ.

Περιβαλλόμενος την ανθρωπότητα, ο Χριστός ήρθε για να συνταυτισθεί με την ανθρωπότητα και να φανερώσει ταυτόχρονα τον ουράνιο Πατέρα μας στις αμαρτωλές ανθρώπινες υπάρξεις. Εκείνος που βρίσκονταν απ” αρχής στην παρουσία του Πατέρα, Εκείνος που αποτελούσε την εξωτερίκευση της εικόνας του αόρατου Θεού, ήταν ο μόνος ικανός να αποκαλύψει το χαρακτήρα της Θεότητας στην ανθρωπότητα. Έγινεόμοιος σε όλα με τους αδελφούς Του. Έγινε σάρκα όπως είμαστε εμείς. Πεινούσε, διψούσε, κουράζονταν. Στηρίζονταν με την τροφή, αναπαύονταν με τον ύπνο. Συμμερίσθηκε τη μοίρα των ανθρώπων. Παρά το γεγονός αυτό, ήταν πάντοτε ο άμωμος Υιός του Θεού. Ήταν ξένος και πάροικος στη Γη, βρίσκονταν στον κόσμο, χωρίς να είναι από τον κόσμο. Δοκιμαζόμενος με πειρασμούς, όπως οι σημερινοί άνδρες και γυναίκες δοκιμάζονται από πειρασμούς, ζούσε παρόλααυτά μία ζωή απαλλαγμένη από την αμαρτία. Τρυφερός, ευσπλαχνικός, συμπονετικός, πάντοτε σκεπτόμενος τους άλλους, εξωτερίκευε με το παράδειγμά Του το [392] χαρακτήρα του Θεού και συνεχώς ασχολείτο με υπηρεσία για το Θεό και τους ανθρώπους.

«Ο Κύριος Με έχρισε,» είπε,
«Δια να ευαγγελίζομαι εις τους πτωχούς
Με απέστειλε δια να ιατρεύσω τους συντετριμμέ
νους την καρδίαν,
Να κηρύξω ελευθερίαν εις τους αιχμαλώτους.»
«Και προς τους τυφλούς ανάβλεψιν »
«Να κηρύξω ενιαυτόν ευπρόσδεκτον του Κυρί
ου .. .
Να παρηγορήσω πάντας τους πενθούντας. »

(Λουκ.4:18, Ησ. 61:2.)

«Αγαπάτε τους εχθρούς σας,» είναι η εντολή Του, «ευλογείτε εκείνους οίτινες σας καταρώνται, ευεργετείτε εκείνους οίτινες σας μισούσι, και προσεύχεσθε υπέρ εκείνων οίτινες σας βλάπτουσι και σας κατατρέχουσι, δια να γίνητε υιοί του Πατρός σας του εν τοις ουρανοίς. » «Διότι Αυτός είναι αγαθός προς τους αχαρίστους και κακούς. » «Διότι Αυτός ανατέλλει τον ήλιον Αυτού επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους.» «Γίνεσθε λοιπόν οικτίρμονες, καθώς και ο Πατήρ σας είναι οικτίρμων.» (Ματθ. 5:44-45, Λουκ. 6:35, Ματθ. 5:45, Λουκ. 6:36.)

«Δια σπλάχνα ελέους του Θεού ημών,
Με τα οποία επεσκέφθη ημάς ανατολή εξ ύψους,
Δια να φωτίση τους καθημένους εν σκότει και
σκιά θανάτου,
“Ωστε να κατευθύνη τους πόδας ημών εις οδόν ειρήνης.»

(Λουκ. 1:78-79.) [393]

Η ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Η αποκάλυψη της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο για επίκεντρο έχει το σταυρό. Την ολοκληρωτική σημασία της αποκάλυψης δεν μπορεί να την εκφράσει καμια γλώσσα, καμια πέννα δεν μπορεί να την περιγράψει, κανέναςανθρώπινος νους δεν μπορεί να την καταλάβει. Ατενίζοντας το σταυρό του Γολγοθά, μπορούμε μόνο να πούμε: «Τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή, δια να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις Αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον.» (Ιωάν. 3:16.)

Ο Χριστός που σταυρώθηκε για τις αμαρτίες μας, ο Χριστός που αναστήθηκε από τους νεκρούς, ο Χριστός που αναλήφθηκε στους ουρανούς, να ποιά είναι η επιστήμη της σωτηρίας που πρέπει να μάθουμε και να διδάξουμε.

ΗΤΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

«Όστις, εν μορφή Θεού υπάρχων, δεν ενόμισεν αρπαγήν το να ήναι ίσα με τον Θεόν, αλλ” Εαυτόν εκένωσε λαβών δούλου μορφήν, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους, και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος εταπείνωσεν Εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού.» (Φιλιπ. 2:6-8.)

«Χριστός ο αποθανών, μάλλον δε και αναστάς, όστις είναι εν τη δεξιά του Θεού. » «Όθεν δύναται και να σώζη εντελώς τους προσερχομένους εις τον Θεόν δι” Αυτού, ζων πάντοτε δια να μεσιτεύση υπέρ αυτών.» (Ρωμ. 8:34, Εβρ.7:25.)

«Δεν έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον να συμπαθήση εις τας ασθενείας ημών, αλλά πειρασθέντα κατά πάντα καθ” ομοιότητα ημών χωρίς αμαρτίας. » (Εβρ. 4:15.)

Η δωρεά του Χριστού είναι εκείνη που μας παρέχει κάθε ευλογία. Μέσω της δωρεάς αυτής ρέει προς εμάς καθημερινά η ανελλιπής αγαθότητα του Κυρίου. Κάθε λουλούδι με τους λεπτούς χρωματισμούς και με την [394] ευωδιά του δίνεται προς τερψη μας μέσω της μοναδικής εκείνης Προσφοράς. Ο ήλιος και το φεγγάρι έγιναν από Αυτόν. Δεν υπάρχει άστρο να ομορφαίνει τον ουρανό που να μη το έχει κάνει. Κάθε σταγόνα βροχής που πέφτει, κάθε ακτίνα φωτός που κατευθύνεται προς τον αχάριστο κόσμο μας, αποτελούν απόδειξη της εν Χριστώ αγάπης του Θεού. Καθετί μας προμηθεύεται μέσω του απερίγραπτου αυτού Δώρου, του μονογενούς Υιού του Θεού. Καρφώθηκε στο σταυρό ώστε όλες αυτές οι ευλογίες να ρέουν μέσω των τεχνουργημάτων του Θεού.

«Ιδετε, οποίαν αγάπην έδωκεν εις ημάς ο Πατήρ, ώστε να ονομασθώμεν τέκνα Θεού. » (Α” Ιωάν. 3:1.)

«Δεν έμαθον οι άνθρωποι, τα ώτα αυτών δεν ήκου-
σαν,
Οι οφθαλμοί αυτών δεν είδον Θεόν εκτός Σου
Όστις να έκαμε τοιαύτα εις τους επικαλουμένους
Αυτόν.»

(Ησ. 64:4.)

Η ΓΝΩΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΞΕΝΕΙ ΜΕΤΑΛΛΑΓΗ

Η γνώση του Θεού, όπως αποκαλύπτεται στο Χριστό, είναι η γνώση που όλοι οι σωσμένοι πρέπει να κατέχουν. Αυτή η γνώση επιφέρει τη μεταλλαγή του χαρακτήρα. Όταν αποκτηθεί θα αναπλάσει την ψυχή κατά την εικόνα του Θεού. Θα μεταδώσει σε ολόκληρη την ύπαρξη μία πνευματική δύναμη θεϊκής προέλευσης.

«Ημείς δε πάντες βλέποντες ως εν κατόπτρω την δόξαν του Κυρίου με ανακεκαλυμμένον πρόσωπον, μεταμορφούμεθα εις την αυτήν εικόνα από δόξης εις δόξαν.» (Β” Κορ. 3:18.)

Για τη δική Του ζωή ο Σωτήρας είπε: «Εγώ εφύλαξα τας εντολάς του Πατρός Μου.» (Ιωάν. 15:10.) «Δεν Με αφήκεν ο Πατήρ μόνον διότι Εγώ κάμνω πάντοτε τα αρεστά εις Αυτόν.» (Ιωάν. 8:29.) Όπως έζησε ο Χριστός στην ανθρώπινη μορφή Του, έτσι επιθυμεί ο Θεός να [395] γίνουν οι ακόλουθοί Του. Με τη δύναμή Του πρέπει να ζήσουμε τη ζωή της αγιότητας και της ευγένειας που ο Σωτήρας έζησε.

«Δια τούτο,» λέει ο απόστολος Παύλος, «κάμπτω τα γόνατά μου προς τον Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εκ του οποίου πάσα πάτριά εν ουρανοίς και επι γης ονομάζεται, δια να δώση εις εσάς κατά τον πλούτον της δόξης Αυτού, να κραταιωθήτε εν δυνάμει δια του Πνεύματος Αυτού εις τον εσωτερικόν άνθρωπον, δια να κατοικήσει ο Χριστός δια της πίστεως εν ταις καρδίαις υμών, ώστε να δυνηθήτε, ερριζωμένοι και τεθεμελιωμένοι εν αγάπη, να καταλάβητε μετά πάντων των αγίων τι το πλάτος και μήκος και βάθος και ύψος, και να γνωρίσητε την αγάπην του Χριστού την υπερβαίνουσαν πάσαν γνώσιν, δια να πληρωθήτε με όλον το πλήρωμα του Θεού. » (Εφ. 3:14-19.)

«Δεν παύομεν προσευχόμενοι δια σας και δεόμενοι να εμπλησθήτε από της επιγνώσεως του θελήματος Αυτού μετά πάσης σοφίας και πνευματικής συνέσεως, δια να περιπατήσητε αξίως του Κυρίου, ευαρεστούντες κατά πάντα, καρποφορούντες εις παν έργον αγαθόν και αυξανόμενοι εις την επίγνωσιν του Θεού, ενδυναμούμενοι εν πάση δυνάμει κατά το κράτος της δόξης Αυτού εις πάσαν υπομονήν και μακροθυμίαν.» (Κολ. 1:9-11.)

Αυτή τη γνώση μας καλεί ο Θεός να αποκτήσουμε και εκτός από αυτή κάθε άλλη είναι μηδαμινή και μάταια. [396]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 36—ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΣΥΛΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΓΝΩΣΗ

Ένα κακό από τα πιο επιζήμια που συνοδεύουν την αναζήτηση της γνώσης και τις επιστημονικές έρευνες είναι η τάση του να εξυψώνεται η ανθρώπινη λογική πάνω από την πραγματική της αξία και την πραγματική της σφαίρα. Πολλοί προσπαθούν να κρίνουν το Δημιουργό και τα έργα Του με βάση τις δικές τους ατελείς επιστημονικές γνώσεις. Προσπαθούν να καθορίσουν τη φύση, τις ιδιότητες και τις αποκλειστικότητες του Θεού και επιδίδονται στις συλλογιστικές θεωρίες που στρέφονται γύρω από τον Άπειρο Θεό. Εκείνοι που ασχολούνται με αυτό το είδος της επιστήμης πατούν πάνω σε απαγορευμένο έδαφος. Η έρευνά τους δεν είναι δυνατό να αποδώσει αξιόλογα αποτελέσματα και μπορούν να τη συνεχίσουν μόνο με την έκθεση της ψυχήςτους σε κίνδυνο.

Οι προπάτορές μας παρασύρθηκαν στην αμαρτία με το να υποθάλπουν μία επιθυμία για γνώση την οποία ο Θεός είχε κατακρατήσει από αυτούς. Προσπαθώντας να αποκτήσουν τη γνώση αυτή, έχασαν κάθε τι που άξιζε πραγματικά να αποκτηθεί. Αν ο Αδάμ και η Εύα δεν είχαν ποτέ αγγίξει το απαγορευμένο δένδρο, ο Θεός θα τους είχε μεταδώσει γνώση, μια γνώση που δεν βαρύνεται με την κατάρα της αμαρτίας, γνώση που θα τους μετέδιδε αιώνια χαρά. Το μόνο που κέρδισαν με το να ακούσουν τον Σατανά ήταν η γνωριμία με την αμαρτία και με τα αποτελέσματά της. Με την παρακοή τους η ανθρώπινη φυλή αποξενώθηκε από το Θεό και η Γη χωρίσθηκε από τον Ουρανό. [397]

Το μάθημα για μας; Ο τομέας όπου ο Σατανάς παρέσυρε τους προπάτορές μας είναι ο ίδιος στα πλαίσια του οποίου σαγηνεύει τους σύγχρονους ανθρώπους. Κατακλύζει τον κόσμο με ευχάριστα μυθεύματα. Με κάθε τεχνούργημα που μπορεί να σοφισθεί δελεάζει τους ανθρώπους να ασχολούνται με συλλογισμούς περί του Θεού. Έτσι τους εμποδίζει από του να αποκτήσουν τη γνώση εκείνη του Θεού η οποία είναι προς σωτηρία.

ΠΑΝΘΕΪΣΤΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ

Σήμερα εισχωρούν στα εκπαιδευτικά ιδρύματα και στις εκκλησίες παντού πνευματιστικές διδασκαλίες που υπονομεύουν την πίστη στο Θεό και στο λόγο Του. Η θεωρία ότι ο Θεός είναι μία ουσία που διαπερνά ολόκληρη τη φύση γίνεται αποδεκτή από πολλούς που ισχυρίζονται ότι πιστεύουν στις Γραφές. Όσο όμως έντεχνα και αν είναι καλυμμένη η θεωρία αυτή αποτελεί μία πολύ επικίνδυνη απάτη. Δίνει ψευδή αναπαράσταση του Θεού και προσβάλλει την απεραντοσύνη και τη μεγαλοπρέπειά Του. Και τείνει ασφαλώς όχι μόνο στο να παραπλανά αλλά και να υποβιβάζει τους ανθρώπους. Το σκότος είναι το στοιχείο του, η ηδυπάθεια είναι η σφαίρα του. Το αποτέλεσμα της αποδοχής της είναι ο χωρισμός από το Θεό. Για την αμαρτωλή ανθρώπινη φύση αυτό σημαίνει καταστροφή.

Η αμαρτία μας έφερε σε μία κατάσταση αφύσικη και η δύναμη που μπορεί να μας επανορθώσει πρέπει να είναι υπερφυσική, διαφορετικά δεν έχει αξία. Δεν υπάρχει παρά μία μόνο δύναμη που μπορεί να εξουδετερώσει την επιρροή του κακού από τις ανθρώπινες καρδιές. Αυτή είναι η δύναμη του Θεού, μέσω του Ιησού Χριστού. Μόνο με το αίμα του Εσταυρωμένου είναι εφικτός ο καθαρισμός της αμαρτίας. Μόνο η χάρη Του μπορεί να μας κάνειικανούς να αντισταθούμε και να καθυποτάξουμε τις ροπές της αμαρτωλής μας φύσης. Οι θεωρίεςπερίπνευμάτων ενσχέση [398] με το Θεό εκμηδενίζουν τη χάρη Του. Αν ο Θεός είναι μία ουσία που εμποτίζει όλα τα αντικείμενα της φύσης, τότε ενοικεί σε όλους τους ανθρώπους. Και προκειμένου να φθάσει στην αγιοσύνη ο άνθρωπος δεν έχει παρά να αναπτύξει την ενυπάρχουσα μέσα του δύναμη.

Οι θεωρίες αυτές, ακολουθούμενες από τα συλλογικά τους συμπεράσματα, σαρώνουν ολόκληρο το χριστιανικό οικοδόμημα. Απορρίπτουν την ανάγκη του εξιλασμού και καθιστούν τον άνθρωπο σωτήρα του εαυτού του. Αυτές οι θεωρίες περί του Θεού αχρηστεύουν το λόγο Του. Όσοι τις υιοθετούν διατρέχουν το σοβαρό κίνδυνο να παρασυρθούν τελικά στη θεωρίαότι ολόκληρη η Γραφή είναι μύθευμα. Μπορεί να θεωρούν την αρετή καλύτερη από την κακία, αποκλείοντας όμως το Θεό από την αρμόζουσα κυριαρχική Του θέση. Με αυτό τον τρόπο τοποθετούν την εξάρτηση τους επάνω στην ανθρώπινη δύναμη η οποία χωρίς το Θεό, είναι ανάξια. Αβοήθητη η ανθρώπινη θέληση δεν έχει πραγματική δύναμη να αντισταθεί στο κακό και να το νικήσει. Η άμυνα της ψυχής καταρρέει. Ο άνθρωπος δεν έχει να προτάξει τίποτε κατά της αμαρτίας. Όταν απορρίπτονται οι περιορισμοί του λόγου και του Πνεύματος του Θεού, δεν μπορούμε να φαντασθούμε πόσο χαμηλά μπορεί να βυθισθεί κανείς.

«Πας λόγος Θεού είναι δεδοκιμασμένος
Είναι ασπίς εις τους πεποιθότας επ” Αυτόν.
Μη προσθέσης εις τους λόγους Αυτού
Μήποτε σε εξελέγξη, και ευρεθής ψεύστης.»

«Αι ίδιαι αυτού ανομίαι θέλουσι συλλάβει τον
ασεβή,
Και με τα σχοινία της αμαρτίας αυτού θέλει σφίγ-
γεσθαι.»

(Παρ. 30:5-6, 5:22.) [399]

ΔΙΕΙΣΔΥΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΘΕΪΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

«Τα κρυπτά ανηκουσιν εις Κύριον τον Θεόν ημών τα δε αποκεκαλυμμένα εις ημάς και εις τα τέκνα ημών διαπαντός.» (Δευτ. 29:29.) Την αποκάλυψη του Εαυτού Του που μας έχει δώσει στο λόγο Του ο Θεός, μας την έχει δώσει για να τη μελετήσουμε. Αυτή μας επιτρέπεται να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε. Πέρα απ” αυτή όμως δεν πρέπει να διεισδύσουμε. Η δεινότερη διάνοια μπορεί να καταπονηθεί σε σημείο εξάντλησης από τις πιθανολογίες σχετικά με την ύπαρξη του Θεού• η προσπάθεια όμως θα παραμείνει άκαρπη. Το πρόβλημα αυτό δεν μας έχει ανατεθεί να το λύσουμε. Κανένας ανθρώπινος νούς δεν μπορεί να κατανοήσει το Θεό. Κανείς δεν πρέπει να επιδοθεί σε συλλογισμούς που αφορούν τη φύση Του. Στο σημείο αυτό η μεγαλύτερη εφράδεια θεωρείται η σιωπή. Ο Πάνσοφος Θεός είναι απροσπέλαστος για κάθε συζήτηση.

Ούτε οι άγγελοι είχαν το δικαίωμα να συμμετέχουν στα συμβούλια του Πατέρα και του Υιού όταν εκπονείτο το σχέδιο της σωτηρίας. Και οι ανθρώπινες υπάρξεις δεν πρέπει να εισχωρούν στα μυστικά του Υψίστου. Έχουμε τόση άγνοια για το Θεό σαν τα μικρά παιδιά. Αλλά όπως τα μικρά παιδιά, οφείλουμε να Τον αγαπούμε και να Τον υπακούμε. Αντί να καταπιανόμαστε με συλλογισμούς οσοναφορά τη φύση Του ή τα αποκλειστικά Του δικαιώματα, ας προσέξομε μάλλον στα λόγια που είπε:

«Δύνασαι να εξιχνιάσης τα βάθη του Θεού;
Δύνασαι να εξιχνιάσης τον Παντοδύναμον με
εντέλειαν;
Ταύτα είναι ως τα ύψη του ουρανού τι δύνασαι
να κάμης;
Είναι βαθύτερα του Άδου τι δύνασαι να γνωρί-
σης;
Το μέτρον αυτών είναι μακρότερον της γης,
Και πλατύτερον της θαλάσσης.» [400]

«Αλλ” η σοφία πόθεν θέλει ευρεθή;
Και που είναι ο τόπος της συνέσεως;
Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει την τιμήν αυτής
Και δεν ευρίσκεται εν τη γη των ζώντων.
Η άβυσσος λέγει, Δεν είναι εν εμοί
Και η θάλασσα λέγει, Δεν είναι μετ” εμού.
Δεν δύναται να δοθή χρυσίον αντ” αυτής
Και αργύριον δεν δύναται να ζυγισθή εις αντάλ
λαγμα αυτής.
Δεν δύναται να εκτιμηθή με το χρυσίον του Οφείρ,
Με τον πολύτιμον όνυχα και σάπφειρον.
Το χρυσίον και ο κρύσταλλος δεν δύνανται να
εξισωθώσι με αυτήν
Και αντάλλαγμα αυτής να γίνη με σκεύη καθαρω
τάτου χρυσίου
Δεν θέλει μνημονευθή κοράλλιον ή μαργαρίταν
Διότι η τιμή της σοφίας είναι υπερτέρα των πολυτί
μων λίθων.
Το τοπάζιον της Αιθιοπίας δεν θέλει εξισωθή με
αυτήν
Δεν θέλει εκτιμηθή με καθαρόν χρυσίον.
Πόθεν λοιπόν έρχεται η σοφία;
Και που είναι ο τόπος της συνέσεως; . . .
Η απώλεια και ο θάνατος λέγουσι,
Δια των ώτων ημών ηκούσαμεν την φήμην αυτής.
Ο Θεός εννοεί την οδόν αυτής,
Και Αυτός γνωρίζει τον τόπον αυτής.
Επειδή Αυτός θεωρεί έως των περάτων της γης,
Βλέπει υποκάτω παντός του ουρανού . . .
Ότε έκαμε νόμον δια την βροχήν
Και οδόν δια την αστραπήν της βροντής,
Τότε είδε και εφανέρωσεν αυτήν
Ητοίμασεν αυτήν και μάλιστα εξιχνίασεν αυτήν.
Και είπε προς τον άνθρωπον,
Ιδού, ο φόβος του Κυρίου, ούτος είναι η σοφία, [401]

Και η αποχή από του κακού σύνεσις.»

(Ιώβ 11:7-9, 28:12-28.)

Η σοφία δεν βρίσκεται ούτε ερευνώντας τα έγκατα της Γης, ούτε ματαιοπονώντας να διεισδύσουμε στα μυστήρια της υπόστασης του Θεού. Βρίσκεται μάλλον στην ταπεινή αποδοχή της αποκάλυψης την οποία Εκείνος ευαρεστήθηκε να δώσει και στη συμμόρφωση της ζωής με το θέλημά Του.

Οι δεινότερες ανθρώπινες διάνοιες δεν μπορούν να κατανοήσουν τα μυστήρια του Κυρίου όπως μας αποκαλύ-πτονται στη φύση. Η θεία έμπνευση υποβάλλει άπειρες ερωτήσεις στις οποίες ο πιο εμβριθής λόγιος αδυνατεί να απαντήσει. Οι ερωτήσεις αυτές δεν υποβάλλονται για να τις απαντήσουμε, αλλά για να επισύρουν την προσοχή μας στα βαθειά μυστήρια του Θεού και να μας διδάξουν ότι η σοφία μας είναι περιορισμένη.Στην καθημερινή μας ζωή περιβαλλόμαστε από πολλά πράγματα που υπερβαίνουν την κατανόηση των περιορισμένων ανθρωπίνων υπάρξεων.

Οι σκεπτικιστές αρνούνται να πιστέψουν στο Θεό επειδή δεν μπορούν να εννοήσουν την απεριόριστη δύναμη με την οποία αποκαλύπτεται στον κόσμο. Ο Θεός όμως πρέπει να αναγνωρίζεται το ίδιο από αυτά που δεν μας αποκαλύπτει για τον Εαυτό Του, όπως και από αυτά που υποπίπτουν στην περιορισμένη μας αντίληψη. Τόσο με τη θεία αποκάλυψη όσο και με τη φύση, ο Θεός μας παρουσιάζει μυστήρια που να ενισχύουν την πίστη μας. Αυτό έτσι πρέπει να είναι. Μπορεί πάντοτε να ερευνούμε, πάντοτε να ερωτούμε, πάντοτε να μαθαίνουμε αλλά διαρκώς βρισκόμαστε μπροστά στην απεραντοσύνη.

«Τις εμέτρησε τα ύδατα εν τω κοιλώματι της
χειρός Αυτού
Και εστάθμισε τους ουρανούς με την σπιθαμήν
Και συμπεριέλαβεν εν μέτρω το χώμα της γης [402]

Και εζύγισε τα όρη δια στατήρος Και τους λόφους δια πλάστιγγος;
Τις εστάθμισε το Πνεύμα του Κυρίου
Ή έγινε σύμβουλος Αυτού και εδίδαξεν Αυ
τόν; . . .
Ιδού, τα έθνη είναι ως ρανίς από κάδου
Και λογίζονται ως η λεπτή σκόνη της πλάστιγγος
Ιδού, μετατοπίζει τας νήσους ως σκόνην.
Και λίβανος δεν είναι ικανός εις καύσιν,
Ουδέ τα ζώα αυτού ικανά εις ολοκαύτωμα.
Πάντα τα έθνη ενώπιον Αυτού είναι ως μηδέν
Λογίζονται παρ” Αυτώ ολιγότερον παρά το μηδέν
και την ματαιότητα.
Με τίνα λοιπόν θέλετε εξομοιώσει τον Θεόν;
Ή τι ομοίωμα θέλετε προσαρμόσει εις Αυτόν; . . .
«Δεν εγνωρίσατε;
Δεν ηκούσατε;
Δεν ανηγγέλθη προς εσάς εξ αρχής;
Δεν εννοήσατε από καταβολής της γης;
Αυτός είναι ο καθήμενος επί τον γύρον της γης
Και οι κάτοικοι αυτής είναι ως ακρίδες
Ο εκτείνων τους ουρανούς ως παραπέτασμα
Και εξαπλώνων αυτούς ως σκηνήν προς κατοίκη-
σιν . . .
Με τίνα λοιπόν θέλετε Με εξομοιώσει; . . .
Λέγει ο Άγιος.
Σηκώσατε υψηλά τους οφθαλμούς σας
Και ίδετε, τις εποίησε ταύτα;
Ο εξάγων το στράτευμα αυτών κατά αριθμόν
Ο ονομαστί καλών ταύτα πάντα
Εν τη μεγαλειότητι της δυνάμεως Αυτού διότι
είναι ισχυρός εις εξουσίαν Δεν λείπει ουδέν.

«Δια τι λέγεις, Ιακώβ, και λαλείς, Ισραήλ,
Η οδός μου είναι κεκρυμμένη από του Κυρίου, [403]

Και η κρίσις μου παραμελείται υπό του Θεού μου;
Δεν εγνώρισας;
Δεν ήκουσας
Ότι ο αιώνιος Θεός, ο Κύριος,
Ο ποιητής των άκρων της γης,
Δεν ατονεί και δεν αποκάμνει;
Δεν εξιχνιάζεται η φρόνησις Αυτού;»

(Ησ. 40:12-28.)

Ας προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε το μεγαλείο του Θεού από τις αναπαραστάσεις που έδωσε το Άγιο Πνεύμα στους προφήτες Του. Ο προφήτης Ησαΐας λέγει:

«Κατά το έτος εν ώ απέθανεν Οζίας ο βασιλεύς, είδον τον Κύριον καθήμενον επί θρόνου υψηλού και επηρμένου, και το κράσπεδον Αυτού εγέμισε τον ναόν. Άνωθεν Αυτού ίσταντο σεραφείμ ανά εξ πτέρυγας έχοντα έκαστον με τας δύο εκάλυπτε το πρόσωπον αυτού και με τας δύο εκάλυπτε τους πόδας αυτού και με τας δύο επέτα. Και έκραζε το εν πρός το άλλο και έλεγεν, Άγιος, Άγιος, Άγιος ο Κύριος των δυνάμεων πάσα η γη είναι πλήρης της δόξης Αυτού. Και οι παραστάται της θύρας εσείσθησαν εκ της φωνής του κράζοντος, και ο οίκος επλήσθη καπνού.

«Τότε είπα, ώ τάλας εγώ διότι εχάθην επειδή είμαι άνθρωπος ακαθάρτων χειλέων και κατοικώ εν μέσω λαού ακαθάρτων χειλέων επειδή οι οφθαλμοί μου είδον τον Βασιλέα, τον Κύριον των δυνάμεων.

«Τότε επέτασε πρός εμέ έν εκ των σεραφείμ έχον εν τη χειρί αυτού άνθρακα πυρός, τον οποίον έλαβε δια της λαβίδος από του θυσιαστηρίου. Και ήγγισεν αυτόν εις το στόμα μου και είπεν, Ιδού τούτο ήγγισε τα χείλη σου• και η ανομία σου εξηλείφθη και η αμαρτία σου εκαθαρίσθη. » (Ησ. 6:1-7.)

«Δεν υπάρχει όμοιος Σου, Κύριε-
Είσαι μέγας
Και μέγα το όνομά Σου εν δυνάμει.
Τις δεν ήθελε Σε φοβείσθαι, Βασιλεύ των εθνών;» [404]

«Κύριε, εδοκίμασάς με και με εγνώρισας.
Συ γνωρίζεις το κάθισμά μου και την έγερσίν μου-
Εξερευνάς το περιπάτημά μου και το πλαγίασμά
μου
Και πάσας τας οδούς μου γνωρίζεις.
Διότι και πριν έλθη ο λόγος εις την γλώσσαν μου,
Ιδού, Κύριε, γνωρίζεις το παν.
Με περικυκλώνεις όπισθεν και έμπροσθεν,
Και έθεσας επ” εμέ την χείρα Σου.
Η γνώσις αύτη είναι υπερθαύμαστος εις εμέ-
Είναι υψηλή δεν δύναμαι να φθάσω εις αυτήν.»

(Ιερ. 10:6-7, Ψαλμ. 139:1-6.)

«Μέγας ο Κύριος ημών και μεγάλη η δύναμις
Αυτού
Η σύνεσις Αυτού αμέτρητος.»

(Ψαλμ. 147:5.)

«Του ανθρώπου αι οδοί είναι ενώπιον των οφθαλ
μών του Κυρίου,
Και σταθμίζει πάσας τας πορείας αυτού.»

(Παρ.5:21.)

«Αυτός αποκαλύπτει τα βαθέα και τα κεκρυμμέναγνωρίζει τα εν τω σκότει και το φως κατοικεί μετ” Αυτού.» (Δαν. 2:22.)

«Απ” αιώνος είναι γνωστά εις τον Θεόν πάντα τα έργα Αυτού.» (Πράξ. 15:18)

«Τις εγνώρισε τον νούν του Κυρίου; ή τις έγινε σύμβουλος Αυτού; ή τις έδωκε τι πρώτος εις Αυτόν, δια να γίνη εις αυτόν ανταπόδοσις; Επειδή εξ Αυτού και δι” Αυτού και εις Αυτόν είναι τα πάντα. Αυτώ η δόξα εις τους αιώνας. » (Ρωμ. 11:34-36.)

«Εις τον Βασιλέα των αιώνων, τον άφθαρτον, τον αόρατον,» «όστις μόνος έχει την αθανασίαν, κατσικών φως απρόσιτον, τον οποίον ουδείς των ανθρώπων είδεν, [405] ουδέ δύναται να ίδη” εις τον οποίον έστω τιμή και κράτος αιώνιον.» (Α” Τιμ. 1:17, 6:16.)

«Το μεγαλείον Αυτού δεν θέλει σας τρομάξει
Και ο φόβος Αυτού πέσει εφ” υμάς; »
«Δεν είναι Θεός εν τοις υψηλοίς του ουρανού;
Και θεώρησον το ύψος των άστρων, πόσον υψηλά
είναι!»
«Υπάρχει αριθμός των στρατευμάτων Αυτού;
Και επί τίνα δεν ανατέλλει το φως Αυτού;»
«Κάμνει μεγαλεία και δεν εννοούμεν.
Διότι λέγει προς την χιόνα, Γίνου επί την γην
Και προς την ψεκάδα
Και προς τον υετόν της δυνάμεως Αυτού.
Κατασφραγίζει την χείρα παντός ανθρώπου-
Δια να γνωρίσωσι πάντες οι άνθρωποι το έργον Αυτού ...
Το φως Αυτού διασκορπίζει τα νέφη
Και αυτά περιφέρονται κύκλω υπό τας οδηγίας Αυτού,
Δια να κάμνωσι παν ότι προστάζει εις αυτά
Επί το πρόσωπον της οικουμένης
Κάμνει αυτά να έρχωνται, ή δια παιδείαν,
Ή δια την γην Αυτού, ή δια έλεος.
«Ακροάσθητι τούτο . .
Στάθητι και συλλογίσθητι τα θαυμάσια του Θεού
Εννοείς πως ο Θεός διατάττει αυτά,
Και κάμνει να λάμπει το φως της νεφέλης Αυτού;
Εννοείς τα ζυγοσταθμίσματα των νεφών,
Τα θαυμάσια του τελείου κατά την γνώσιν; . . .
Εξήπλωσας μετ” Αυτού το στερέωμα το δυνατόν
Ως κάτοπτρον χυτόν;
Δίδαξον ημάς τι να είπωμεν προς Αυτόν
Ημείς δεν δυνάμεθα να διατάξωμεν τους λόγους
ημών εξ αιτίας του σκότους . . . [406]

Τώρα δε οι άνθρωποι δεν δύνανται να ατενίσωσιν
εις το λαμπρόν φως, το εν τω στερεώματι.

«Αφού ο άνεμος περάση και καθαρίση αυτό,
Και χρυσαυγής καιρός έλθη από βορρά.
Φοβερά δόξα υπάρχει εν τω Θεώ.
Τον Παντοδύναμον, δεν δυνάμεθα να εννοήσωμεν
Αυτόν είναι υπέροχος κατά την δύναμιν.
Και κατά την κρίσιν και κατά το πλήθος της
δικαιοσύνης, δεν καταθλίβει.
Δια τούτο οι άνθρωποι φοβούνται Αυτόν.»

«Τις ως Κύριος ο Θεός ημών;
Ο κατοικών εν υψηλοίς
Ο συγκαταβαίνων δια να επιβλέπη
Τα εν τω ουρανώ και τα εν τη γη.»

«Η οδός του Κυρίου είναι μετά ανεμοστροβίλου και
θυέλλης,
Και νεφέλαι ο κονιορτός των ποδών Αυτού.»

«Μέγας ο Κύριος και αξιΰμνητος σφόδρα
Και η μεγαλωσύνη Αυτού ανεξιχνίαστος.
Γενεά εις γενεάν θέλει επαινεί τα έργα Σου,
Και τα μεγαλεία Σου θέλουσι διηγείσθαι.
Θέλω λαλεί περί της ενδόξου μεγαλοπρεπείας της
μεγαλειότητός Σου-
Και περί των θαυμαστών έργων Σου
Και θέλουσι λέγει την δύναμιν των φοβερών Σου
κατορθωμάτων,
Και θέλω διηγείσθαι την μεγαλοσύνην Σου
Θέλουσι διαδίδει την μνήμην του πλήθους της
αγαθότητός Σου,
Και θέλουσιν αλαλάξει την δικαιοσύνην Σου. . .
«Πάντα τα ποιήματά Σου, Κύριε, θέλουσι Σε αινεί [407]

Και οι όσιοί Σου θέλουσι Σε ευλογεί.
Την δόξαν της βασιλείας Σου θέλουσι κηρύττει
Και θέλουσι διηγείσθαι το μεγαλείον Σου
Δια να γνωστοποιήσωσιν εις τους υιούς των αν
θρώπων τα μεγαλεία Αυτού
Και την δόξαν της μεγαλοπρεπείας
της βασιλείας Αυτού.
Η βασιλεία Σου βασιλεία πάντων των αιώνων,
Και η δεσποτεία Σου εν πάση γενεά και γενεά. . .

«Το στόμα μου θέλει λαλεί την αίνεσιν του Κυρίου
Και πάσα σάρξ ας εύλογή το όνομα το άγιον
Αυτού εις τον αιώνα και εις τον αιώνα.»

(Ιώβ 13:11, 22:12, 25:3, 37:5-24, Ψαλμ. 113:5-6, Ναούμ 1:3, Ψαλμ. 145:3-21.)

Καθώς μαθαίνουμε διαρκώς περισσότερο τι είναι ο Θεός και τι είμαστε εμείς στα δικά Του μάτια, θα μας πιάνει φόβος και τρόμος στην παρουσία Του. Ας παραδειγματιστούν οι σύγχρονοι άνθρωποι από τη μοίρα εκείνων οι οποίοι σε προγενέστερες εποχές είχαν το θράσος να θεωρήσουν κοινό εκείνο που ο Θεός διακήρυξε άγιο. Όταν οι Ισραηλίτες τόλμησαν να ανοίξουν την κιβωτό της διαθήκης στην επιστροφή της από τη χώρα των Φιλισταίων, η απόπειρα ασέβειάς που έκαναν τιμωρήθηκε κατά τρόπο υποδειγματικό.

Σκεφθείτε επίσης την τιμωρία που υπέστη ο Ουζά. Όταν τον καιρό της βασιλείας του Δαβίδ η κιβωτός μεταφερόταν στα Ιεροσόλυμα, ο Ουζά άπλωσε το χέρι του για να τη συγκρατήσει. Επειδή τόλμησε να αγγίξει το σύμβολο της παρουσίας του Θεού, πατάχθηκε με ακαριαίο θάνατο.

Στην καιόμενη βάτο, όταν ο Μωυσής, αγνοώντας την παρουσία του Θεού σ” αυτή, έστρεψε για να παρατηρήσει το αξιοθαύμαστο θέαμα, έλαβε την εντολή: [408]

«Μη πλησιάσης εδώλύσον τα υποδήματά σου εκ των ποδών σουδιότι ο τόπος επί του οποίου ίστασαι είναι γη αγία . . . Έκρυψε δε το πρόσωπον αυτού ο Μωϋσής• διότι εφοβείτο να εμβλέψη εις τον Θεόν. » (Έξ. 3:5-6.)

«Και εξήλθεν ο Ιακώβ από Βηρσαβεέ, και υπήγεν εις Χαρράν. Και έφθασεν εις τινα τόπον και διανυκτέρευσεν εκεί, διότι είχε δύσει ο ήλιος και έλαβεν εκ των λίθων του τόπου και έθεσε προσκεφάλαιον αυτού, και εκοιμήθη εν τω τόπω εκείνω.

«Και είδεν ενύπνιον, και ιδού, κλίμαξ εστηριγμένη εις την γην, της οποίας η κορυφή έφθανεν εις τον ουρανόν και ιδού, οι άγγελοι του Θεού ανέβαινον και κατέβαινον επ” αυτής. Και ιδού, ο Κύριος ίστατο επάνωθεν αυτής και είπεν,

«Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός του Αβραάμ του πατρός σου, και ο Θεός του Ισαάκτην γην επί της οποίας κοιμάσαι, εις σε θέλω δώσει αυτήν και εις το σπέρμα σου. . . . Και ιδού, Εγώ είμαι μετά σου, και θέλω σε διαφυλάττει πανταχού όπου αν υπάγης, και θέλω σε επαναφέρει εις την γην ταύτην διότι δεν θέλω σε εγκαταλείψει, εωσού κάμω όσα ελάλησα προς σε.

«Και εξεγερθείς ο Ιακώβ εκ του ύπνου αυτού, είπε, Βέβαια ο Κύριος είναι εν τω τόπω τούτω, και εγώ δεν ήξευρον. Και εφοβήθη και είπε, Πόσον φοβερός είναι ο τόπος ούτοςδεν είναι τούτο, ειμή οίκος Θεού, και αύτη η πύλη του ουρανού.» (Γέν. 28:10-17.)

Στο αγιαστήριο της σκηνής του Θεού στην έρημο καθώς και του ναού αργότερα αποτελούσαν τα επίγεια σύμβολα της εντοπισμένης κατοίκησης του Θεού.Το ένα διαμέρισμα ήταν ο πανάγιος τόπος της παρουσίας Του. Το παραπέτασμα, έντεχνα κατεργασμένο με χερουβείμ έφραζε την είσοδό του γιατί δεν έπρεπε να υψωθεί από κανένα χέρι εκτός ενός. Να υψώσει κανείς το παραπέτασμα και να μπει απρόσκλητος στα ιερά μυστήρια του αγίου των αγίων, σήμαινε θάνατο επειδή [409] επάνω από το Ιλαστήριο κατοικούσε η δόξα του Πανάχραντου Θεού. Μια δόξα την οποία άνθρωπος δεν μπορούσε να ατενίσει και να ζήσει. Τη μοναδική ετήσια καθορισμένη ημέρα για την υπηρεσία στα άγια των αγίων, τρέμοντας ο αρχιερέας πλησίαζε στην παρουσία του Θεού, ενώ σύννεφα από λιβανωτό έκρυβαν τη δόξα από τα μάτια του. Σε ολόκληρο το χώρο μέσα κι έξω από το αγιαστήριο ο παραμικρός θόρυβος έπαυε. Η υπηρεσία των ιερέων στους βωμούς σταματούσε. Τα πλήθη των προσκυνητών υποκλίνονταν μέσα στη νεκρική αυτή σιγή επικαλούμενα την ευσπλαχνία του Θεού.

«Ταύτα πάντα εγίνοντο εις εκείνους παραδείγματα, και εγράφησαν προς νουθεσίαν ημών, εις τους οποίους τα τέλη των αιώνων έφθασαν. (Α» Κορ. 10:11.)

«Ο Κύριος είναι εν τω ναώ τω αγίω Αυτού-
Σιώπα ενώπιον Αυτού πάσα η γη.»

«Ο Κύριος βασιλεύει, ας τρέμωσιν οι λαοί-
Ο καθήμενος επί των χερουβείμας σεισθή η γη.
Ο Κύριος είναι μέγας εν Σιών,
Και επί πάντας τους λαούς είναι υψηλός.
Ας δοξολογώσι το όνομά Σου το μέγα και φοβερόν,
Διότι είναι άγιον.»

«Ο Κύριος εν τω ουρανώ έχει τον θρόνον Αυτού-
Οι οφθαλμοί Αυτού βλέπουσι, τα βλέφαρα Αυτού
εξετάζουσι τους υιούς των ανθρώπων.»
«Έκυψεν εκ του ύψους του αγιαστηρίου Αυτού.»
«Εξ ουρανού επέβλεψεν.»
«Εκ του τόπου της κατοικήσεως Αυτού θεωρεί
Πάντας τους κατοίκους της γης
Εξ ίσου έπλασε τας καρδίας αυτών-
Γνωρίζει πάντα τα έργα αυτών.»
«Ας φοβηθή τον Κύριον πάσα η γη- [410]

Ας τρομάξωσιν απ” Αυτού πάντες οι κάτοικοι της
οικουμένης.»

(Αββ. 2:20, Ψαλμ. 99:1-3, 11:4, 102:19, 33:14-15, 8.)

Με την έρευνα οι άνθρωποι δεν μπορούν να ανακαλύψουν το Θεό. Ας μη προσπαθεί κανείς να σηκώσει με αλαζονικό χέρι το παραπέτασμα που καλύπτει τη δόξα Του. «Ανεξερεύνητοι είναι αι κρίσεις Αυτού και ανεξιχνίαστοι αι οδοί Αυτού.» (Ρωμ. 11:33.)

Το ότι υπάρχει ο «κρυψών της δυνάμεως Αυτού» είναι απόδειξη της ευσπλαχνίας Του γιατί σε αντίθετηπερίπτωση, η ανύψωση του παραπετάσματος που καλύπτει τη θεϊκή παρουσία σημαίνει θάνατο. Κανένας ανθρώπινος νους δεν μπορεί ποτέ να εισχωρήσει στη μυστικότητα μέσα στην οποία κατοικεί και ασκεί τη δράση Του ο Παντοδύναμος. Μόνο όσα κρίνει σωστό να μας αποκαλύψει για τον Εαυτό Του μπορούμε να κατανοήσουμε. Η λογική πρέπει να αναγνωρίσει μία ανώτερη από τον εαυτό της αυθεντία. Ο νους και η καρδιά οφείλουν να υποκλιθούν μπροστά στο μεγάλο Ο ΩΝ. [411]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 37—Η ΕΣΦΑΛΜΕΝΗ ΚΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ

Ο ιθύνων νους της συνομοσπονδίας του κακού ακατάπαυστα δρα προκειμένου να κρατήσει στην αφάνεια τα λόγια του Θεού, κάνοντας περίβλεπτες τις γνώμες των ανθρώπων. Αποβλέπει στο να μας εμποδίσει να ακούσουμε τη φωνή του Θεού που λέγει: «Αύτη είναι η οδός, περιπατείτε εν αυτή. » (Ησ. 30:21.) Μέσω διαστρεβλωμένων εκπαιδευτικών μεθόδων κάνει ότι μπορεί για να σκιάσει το φώς του ουρανού.

Φιλοσοφικοί συλλογισμοί και επιστημονικές έρευνες που αρνούνται το Θεό δημιουργούν χιλιάδες σκεπτικιστές. Στα σύγχρονα σχολεία τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν οι έρευνες πολυμαθών ανθρώπων διδάσκονται επιμελώς και ερμηνεύονται λεπτομερέστατα, δημιουργώντας την κατηγορηματική εντύπωση ότι αν αυτοί οι άνθρωποι έχουν δίκαιο, η Γραφή έχει άδικο. Ο ανθρώπινος νους έλκεται από το σκεπτικισμό. Οι νέοι βρίσκουν σε αυτόν μία ανεξαρτησία που αιχμαλωτίζει τη φαντασία και έτσι αποπλανούνται. Ο Σατανάς θριαμβεύει. Ενθαρρύνει κάθε σπόρο αμφιβολίας που σπέρνεται στις νεανικές καρδιές. Τον κάνει να αυξάνει και να καρποφορεί και σε λίγο ο κόσμος δρέπει ένα πλούσιο θερισμό απιστίας.

Ακριβώς επειδή η ανθρώπινη καρδιά ρέπει στο κακό είναι πολύ επικίνδυνο να σπέρνονται οι σπόροι του σκεπτικισμού στις νεανικές διάνοιες. Οτιδήποτε εξασθενεί την πίστη στο Θεό αφαιρεί από την ψυχή τη δύναμη να αντισταθεί στον πειρασμό. Απομακρύνει τη [412] μόνη ασφάλεια κατά της αμαρτίας. Μας χρειάζονται σχολεία όπου οι νέοι να διδάσκονται ότι το πραγματικό μεγαλείο έγκειται στο να τιμάται ο Θεός με την αποκάλυψη του χαρακτήρας Του στην καθημερινή μας ζωή. Μέσω του λόγου Του και των έργων Του οφείλουμε να γνωρίσουμε το Θεό, ώστε με τη ζωή μας να εκπληρώνονται οι προθέσεις Του.

ΑΠΙΣΤΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

Πολλοί νομίζουν ότι προκειμένου να αποκτήσουν μόρφωση είναι απαραίτητο να μελετήσουν τα έργα ορισμένων άπιστων συγγραφέων, επειδή τα έργα αυτά περιέχουν πολλούς και πολύτιμους θησαυρούς της σκέψης. Ποιός όμως ήταν ο επινοητής των θησαυρών αυτών της σκέψης; Ήταν ο Θεός και μόνο ο Θεός. Αυτός είναι η πηγή των φώτων. Γιατί λοιπόν να ταλαιπωρούμαστε με τους σωρούς των λαθών που περιέχουν τα γραπτά των απίστων, ψάχνοντας να βρούμε λιγοστές πνευματικές αλήθειες, όταν η όλη αλήθεια βρίσκεται στη διάθεσή μας;

Πως γίνεται οι άνθρωποι που βρίσκονται σε πόλεμο με τη διακυβέρνηση του Θεού να κατέχουν τη σοφία που δείχνουν μερικές φορές; Ο ίδιος ο Σατανάς είχε μορφωθεί στις αυλές του Ουρανού και έχει γνώση του καλού όπως και του κακού. Αναμιγνύει το πολύτιμο με το ευτελές και αυτό του δίνει τη δύναμη να εξαπατά. Επειδή όμως ο Σατανάς περιβλήθηκε το ένδυμα της ουράνιας λαμπρότητας, έπεται μ” αυτό ότι θα τον δεχθούμε σαν άγγελο φωτός; Ο Σατανάς διαθέτει τους πράκτορές Του, εκπαιδευμένους σύμφωνα με τις μεθοδολογίες του, εμπνευσμένους από το πνεύμα του και προσαρμοσμένους στο έργο του. Εμείς θα συμπράξουμε με αυτούς; Θα θεωρήσουμε τα έργα των πρακτόρων του απαραίτητα για τη μόρφωσή μας; [413]

Αν ο καιρός και η προσπάθεια που δαπανούν οι άνθρωποι προσπαθώντας να αντιληφθούν τις λαμπρές ιδέες των απίστων διαθέτονταν για τη μελέτη των πολυτίμων στοιχείων του λόγου του Θεού, χιλιάδες που βρίσκονται τώρα στο σκότος και στη σκιά του θανάτου θα απολάβαιναν τη δόξα του Φωτός της ζωής.

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ

Σαν προκατάρτιση για το χριστιανικό έργο πολλοί θεωρούν απαραίτητη την απόκτηση μιας πλατειάς γνώσης ιστορικών και θεολογικών συγγραμμάτων. Φαντάζονται ότι η γνώση αυτή θα τους βοηθήσει στο κήρυγμα του ευαγγελίου. Η κοπιαστική όμως μελέτη που αφιερώνουν στις γνώμες των ανθρώπων τείνει να εξασθενήσει μάλλον παρά να δυναμώσει τα κηρύγματα τους. Όταν βλέπω βιβλιοθήκες γεμάτες από βαρυσήμαντους ιστορικούς και θεολογικούς επιστημονικούς τόμους, σκέπτομαι, Γιατί να ξοδεύονται χρήματα για κάτι που δεν είναι ψωμί; Στο έκτο κεφάλαιο του Ιωάννη αναφέρονται περισσότερα από ότι μπορούν να βρεθούν σ” αυτού του είδους τα έργα. Ο Χριστός λέγει: «Εγώ είμαι ο Άρτος της ζωήςόστις έρχεται προς Εμέ δεν θέλει πεινάσει, και όστις πιστεύει εις Εμέ, δεν θέλει διψήσει πώποτε. » «Εγώ είμαι ο Άρτος ο καταβάς εκ του ουρανού. Εάν τις φάγη εκ τούτου του Άρτου, θέλει ζήσει εις τον αιώνα.» «Ο πιστεύων εις Εμέ έχει ζωήν αιώνιον.» «Οι λόγοι τους οποίους Εγώ λαλώ προς εσάς πνεύμα είναι και ζωή είναι.» (Ιωάν. 6:35, 51, 47, 63.)

Υπάρχει ένα είδος ιστορικής μελέτης που δεν είναι κατακριτέα. Η ιερή ιστορία αποτελούσε μία από τις σπουδές των σχολείων των προφητών. Στην καταχωρημένη αφήγηση της συμπεριφοράς του Θεού προς τα έθνη καθορίζονταν τα ίχνη του Παντοδυνάμου. Έτσι και σήμερα οφείλουμε να εξετάζουμε τη στάση του Θεού έναντι [414] των εθνών της Γης. Πρέπει να βλέπουμε στην ιστορία την εκπλήρωση της προφητείας, να μελετούμε τα έργα της θεϊκής Προνοίας κατά τα μεγάλα μεταρρυθμιστικά κινήματα. Με αυτό τον τρόπο θα κατανοήσουμε την προέλευση των γεγονότων ενώ τα έθνη παρατάσσονται για την τελική σύγκρουση της μεγάλης διαμάχης.

Μία τέτοια μελέτη οδηγεί σε ευρεία, περιεκτική αντίληψη της ζωής. Μας βοηθάει να κατανοήσουμε μέχρι ένα σημείο τις ενυπάρχουσες σχέσεις και αλληλεξαρτήσεις της, το πόσο θαυμάσια συνδεόμαστε μεταξύ μας στη μεγάλη συναδελφοσύνη της κοινωνίας και των εθνών και σε πόσο μεγάλο βαθμό η καταπίεση και η κατάπτωση του ενός λογίζεται απώλεια του συνόλου.

Η ιστορία όμως, όπως συνήθως μελετάται, ασχολείται με τα κατορθώματα του ανθρώπου, με τις νίκες του στη μάχη, με τις επιτυχίες του για την απόκτηση δύναμης και μεγαλείου. Η συμβολή του Θεού στις ανθρώπινες υποθέσεις δεν αναφέρεται καθόλου. Ελάχιστοι μελετούν την εκπλήρωση των προθέσεών Του κατά την ανάρρηση και την πτώση των εθνών.

Σε ένα μεγάλο βαθμό, η θεολογία όπως μελετάται και διδάσκεται, δεν είναι παρά μία καταχώρηση ανθρωπίνων συλλογισμών που χρησιμεύει μόνο στο να «σκοτίζει την βουλήν δια λόγων ασυνέτων. » Συχνά το κίνητρο για τη συσσώρευση τόσων πολλών βιβλίων δεν είναι τόσο η επιθυμία να αποκτήσει κανείς τροφή για το νου και την ψυχή, όσο η φιλοδοξία να γνωριστεί με φιλοσόφους και θεολόγους, η επιθυμία να παρουσιάσει στον κόσμο το Χριστιανισμό με εξεζητημένες φρασεολογίες και εισηγήσεις.

Όλα τα βιβλία που έχουν γραφεί δεν εξυπηρετούν το σκοπό μίας άγιας ζωής. «Μάθετε απ” Εμού, » είπε ο Μεγάλος Δάσκαλος, «Άρατε τον ζυγόν Μου εφ” υμάς» και μάθετε από Εμένα πραότητα και ταπεινοφροσύνη. Η διανοητική σας υπεροψία δεν θα σας βοηθήσει να επικοι-νωνήσετε με ψυχές που χάνονται από την έλλειψη του [415] άρτου της ζωής. Μελετώντας τα βιβλία αυτά τους επιτρέπετε να καταλάβουν τη θέση των πρακτικών μαθημάτων που πρέπει να μαθαίνουν από το Χριστό. Οι άνθρωποι δεν τρέφονται με τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής. Ελάχιστη από την τόσο κοπιαστική για το νου έρευνα προσφέρει κάτι το χρήσιμο στην επίτευξη ενός επιτυχημένου εργάτη για τη σωτηρία των ψυχών.

«Δια να ευαγγελίζωμαι προς τους πτωχούς,» Γι” αυτό είπε ο Σωτήρας ότι ήρθε στον κόσμο. (Λουκ. 4:18.) Στη διδασκαλία Του χρησιμοποιούσε την πιο απλή φρασεολογία και τα πιο ευκολονόητα σύμβολα. Και λέγεται ότι «ο πολύς όχλος ήκουεν Αυτόν ευχαρίστως. » (Μάρκ. 12:37.) Όσοι προσπαθούν να κάνουν το έργο Του στη σημερινή εποχή χρειάζονται να εμβριθούν περισσότερο στα μαθήματα που Εκείνος δίδαξε.

Οι λόγοι του ζωντανού Θεού είναι η ανώτερη μόρφωση απ” όλες. Αυτοί που υπηρετούν τον κόσμο πρέπει να τρώνε από το ψωμί της ζωής. Αυτό θα τους χορηγήσει πνευματική ενίσχυση. Και τότε θα είναι προετοιμασμένοι να υπηρετήσουν ανθρώπους κάθε κατηγορίας.

ΟΙ ΚΛΑΣΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ

Στα κολλέγια και στα πανεπιστήμια χιλιάδες νέων αφιερώνουν ένα μεγάλο μέρος από τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους μελετώντας την Ελληνική και τη Λατινική γλώσσα. Και ενώ επιδίδονται στις σπουδές αυτές, ο νους και ο χαρακτήρας διαμορφώνονται από τα κακά συναισθήματα της ειδωλολατρικής φιλολογίας, η μελέτη της οποίας γενικά θεωρείται σαν απαραίτητο μέρος της εκμάθησης των γλωσσών αυτών.

Όσοι είναι γνώστες των κλασικών συγγραφέων λένε ότι «οι ελληνικές τραγωδίες είναι γεμάτες από αιμομιξίες, εγκλήματα και ανθρωποθυσίες προσφερόμενες σε φιλήδονους και εκδικητικούς θεούς.» Περισσότερο κερδισμένος θα ήταν ο κόσμος αν αγνοείτο η μόρφωση [416] που προέρχεται από τέτοιες πηγές. «Δύναταί τις να περιπατήση επί ανθράκων πυρός, και οι πόδες αυτού να μη κατακαώσιν; » (Παρ. 6:28.) «Τις δύναται να εξαγάγη καθαρόν από ακαθάρτου;» (Ιώβ 14:4.) Μπορούμε επομένως να περιμένουμε να αναπτύξουν οι νέοι χριστιανικό χαρακτήρα όταν η μόρφωσή τους διαμορφώνεται από τη διδαχή αρχών που περιφρονούν τις αρχές του νόμου του Θεού;

Απορρίπτοντας τους περιορισμούς και βυθισμένοι σε ανόητες διασκεδάσεις, έκλυτο βίο και ακολασία, οι μαθητές απλώς μιμούνται ότι παρουσιάζουν μπροστά τους οι σπουδές αυτές. Υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες η γνώση των ελληνικών και λατινικών χρειάζεται. Ορισμένοι οφείλουν να μελετήσουν τις γλώσσες αυτές. Αλλά η γνωριμία των γλωσσών, απαραίτητη για την πρακτική της χρησιμότητα, μπορεί να αποκτηθεί χωρίς τη μελέτη της διεφθαρμένης και διαφθείρουσας φιλολογίας.

Η γνώση όμως των ελληνικών και λατινικών δεν χρειάζεται από τόσους πολλούς. Η μελέτη των νεκρών γλωσσών πρέπει να θεωρείται δευτερεύουσα από μια μελέτη της οποίας τα θέματα διδάσκουν την ορθή χρήση όλων των σωματικών και διανοητικών δυνάμεων. Είναι παράλογο να αφιερώνουν οι μαθητές τον καιρό τους για την εκμάθηση νεκρών γλωσσών ή οποιασδήποτε θεωρητικής γνώσης, παραμελώντας την πρακτική εξάσκηση για την προετοιμασία των καθηκόντων της ζωής.

Τι αποκομίζουν οι μαθητές τελειώνοντας το σχολείο; Που πηγαίνουν; Τι θα κάνουν; Κατέχουν τη γνώση που θα τους βοηθήσει να διδάξουν άλλους; Απέκτησαν τη μόρφωση που θα τους κάνει πραγματικούς πατέρες και μητέρες; Μπορούν να γίνουν κεφαλή της οικογένειας σαν συνετοί εκπαιδευτές; Η μόνη επάξια του τίτλου της μόρφωση είναι εκείνη που οδηγεί τους νέους και τις νέες να επωμισθούν τις ευθύνες της ζωής και τους προσαρμόζει να γίνουν ηγέτες της οικογένειάς τους. [417] Και μία τέτοια μόρφωση δεν αποκτάται με τη σπουδή ειδωλολατρικών κλασσικών συγγραμμάτων.

Η ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ

Πολλά από τα λαοφιλή δημοσιεύματα των ημερών μας είναι γεμάτα από συγκλονιστικές αφηγήσεις που μαθαίνουν στους νέους τη φαυλότητα και τους οδηγούν στο δρόμο της απώλειας. Παιδιά ακόμη στην ηλικία, έχουν ήδη ωριμάσει στη γνώση του εγκλήματος. Παρασύρονται στην αμαρτία από τα μυθεύματα που διαβάζουν. Ξαναζούν με τη φαντασία τους τις περιγραφόμενες πράξεις μέχρι που εξάπτεται η φιλοδοξία τους να δουν πως μπορούν οι ίδιοι να εγκληματήσουν χωρίς να υποστούν την τιμωρία.

Στην ανήσυχη σκέψη των παιδιών και των νέων οι σκηνές που διαδραματίζουν φαντασιώδη μελλοντικά περιστατικά φαίνονται πραγματικές. Με τα προλεγόμενα επαναστατικά γεγονότα και τις κάθε είδους περιγραφόμενες εξελίξεις που ακολουθούν καταπατώντας τους φραγμούς των νόμων και της αυτοσυγκράτησης, πολλοί κυριεύονται από το πνεύμα των παραστάσεων αυτών. Παρασύρονται να διαπράξουν χειρότερα αν είναι δυνατόν εγκλήματα από εκείνα που περιγράφουν οι συγκλονιστικοί αυτοί συγγραφείς. Με τέτοιου είδους επιρροή η κοινωνία διαφθείρεται. Απλόχερα σκορπίζονται οι σπόροι της παρανομίας. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς ότι το αποτέλεσμα είναι ο θερισμός του εγκλήματος.

Τα ρομάντζα, τα φθηνά αισθησιακά μυθιστορήματα, αποτελούν την ίδια σχεδόν κατάρα για τον αναγνώστη. Ο συγγραφέας μπορεί να διατείνεται ότι διδάσκει κάποιο ηθικό μάθημα και μπορείνα έχει συνθέσει στην όλη πλοκή του έργου και θρησκευτικά συναισθήματα. Συχνά όμως αυτά χρησιμεύουν για να καλύψουν την ανοησία και την κουφότητα που κρύβονται από κάτω. [418]

Ο κόσμος έχει κατακλυσθεί από βιβλία γεμάτα από πλάνες που ξεσηκώνουν τα μυαλά. Οι νέοι παίρνουν στ” αλήθεια αυτά που η Γραφή αποκρούει ως ψεύτικα. Με αυτό τον τρόποαγαπούν και προσκολλούνται στην πλάνη που σημαίνει την καταστροφή της ψυχής.

Υπάρχουν πεζογραφήματα που έχουν γραφεί με σκοπό να διδάξουν κάποια αλήθεια ή να εκθέσουν κάποιο μεγάλο κακό. Μερικά από τα έργα αυτά έχουν κάνει καλό. Παράλληλα όμως έχουν κάνει και ανυπολόγιστο κακό. Περιέχουν δηλώσεις και έντεχνες απεικονίσεις με την πέννα που εξάπτουν τη φαντασία και οδηγούν σε κατεύθυνση που εγκυμονεί πολλούς κινδύνους, ιδιαίτερα για τη νεολαία. Ζουν και ξαναζούν με τη φαντασία τους τις περιγραφόμενες σκηνές. Τέτοια αναγνώσματα καθιστούν τη σκέψη ακατάλληλη για χρησιμότητα και ανίκανη για πνευματική εξάσκηση. Καταστρέφουν το ενδιαφέρον για τη Γραφή. Τα επουράνια ενδιαφέροντα ελάχιστα απασχολούν τη σκέψη. Ενώ ο νους ασχολείται με τις ανήθικες περιγραφόμενες σκηνές, τα πάθη διεγείρονται και η κατάληξη είναι η αμαρτία.

Ακόμη και όταν η μυθιστοριογραφία είναι απαλ-λαγμένη από την ανηθικότητα και προορίζεται να διδάξει ανώτερες ηθικές αρχές, και πάλι είναι επιβλαβής. Επειδή ενθαρρύνει τη συνήθεια της βιαστικής και επιπόλαιας ανάγνωσης μόνο από ενδιαφέρον για την αφήγηση και τείνει να καταστρέψει τη δύναμη της συνεχόμενης και δυναμικής σκέψης. Κάνει την ψυχή ακατάλληλη να στοχάζεται τα σοβαρά προβλήματα του καθήκοντος και του πεπρωμένου.

Με το να ευνοεί αποκλειστικά την αγάπη για την ψυχαγωγία, το διάβασμα των μυθιστορημάτων δημιουργεί μία απέχθεια για τα πρακτικά προβλήματα της ζωής. Με τη διεγερτική, υπνωτική δύναμη που ασκούν δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις διανοητικών και σωματικών ασθενειών. Πολλά δυστυχισμένα, παραμελημένα σπίτια, πολλοί ισόβιοι ανάπηροι, πολλοί φρενοβλαβείς στα [419] άσυλα, κατάντησαν σ” αυτό το σημείο από τη συνήθεια να διαβάζουν μυθιστορήματα.

Για να διαφυλάξουμε τη νεολαία από του να διαβάζει συγκλονιστικά ή άχρηστη φιλολογία, συχνά προτείνεται να της προμηθεύσομε μυθιστορήματα καλύτερης ποιότητας. Αυτό είναι σαν να προσπαθούμε να σώσουμε το μέθυσο αντικαθιστώντας το ουίσκι ή το μπράντι με μετριότερα οινοπνευματώδη όπως είναι το κρασί, η μπύρα και ο μηλίτης. Η χρήση τους όμως συνεχώς θα εξάπτει την όρεξη για δυνατότερα διεγερτικά ποτά. Η μόνη ασφάλεια για το μέθυσο και η μόνη προφύλαξη για τον εγκρατή είναι η τέλεια αποχή. Και για τους εραστές των μυθιστορημάτων η ίδια αρχή ισχύει. Η τέλεια αποχή είναι η μόνη τους ασφάλεια.

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΙ

Στην εκπαίδευση των παιδιών και των νέων μεγάλο ρόλο παίζουν σήμερα τα μαγικά παραμύθια, οι θρύλοι και τα φανταστικά αφηγήματα. Βιβλία αυτού του είδους χρησιμοποιούνται στα σχολεία και βρίσκονται σε πολλά σπίτια. Πως μπορούν οι Χριστιανοί γονείς να επιτρέπουν στα παιδιά τους να χρησιμοποιούν βιβλία γεμάτα ψέματα; Όταν τα παιδιά ζητούν να τους εξηγηθεί η σημασία των αφηγήσεων που τόσο πολύ διαφέρουν από τη διδασκαλία των γονέων τους, η απάντηση που παίρνουν είναι ότι οι ιστορίες αυτές δεν είναι αληθινές. Αυτό όμως δεν εξαλείφει τα κακά αποτελέσματα που προέρχονται από τη χρήση τους. Οι ιδέες που εκτίθενται στα βιβλία αυτά παραπλανούν τα παιδιά. Τους δημιουργούν ψεύτικες αντιλήψεις για τη ζωή και τους γεννούν και τους αυξάνουν την επιθυμία για κάτι το ανύπαρκτο.

Η ευρεία χρήση των βιβλίων αυτών στη σημερινή εποχή αποτελεί ένα από τα πονηρά επινοήματα του Σατανά. Προσπαθεί να αποσπάσει τις σκέψεις μικρών και μεγάλων από το σοβαρό έργο της διάπλασης του χαρακτήρα. [420] Αποβλέπει στο να παρασυρθούν τα παιδιά μας και οι νέοι μας με τις ψυχοφθόρες απάτες με τις οποίες γέμισε τον κόσμο. Γι” αυτό προσπαθεί να στρέψει την προσοχή τους από το λόγο του Θεού και να τους εμποδίσει έτσι να αποκτήσουν τη γνώση των αληθειών εκείνων που θα μπορούσαν να τους προφυλάξουν.

Βιβλία που περιέχουν διαστρέβλωση της αλήθειας δεν πρέπει ποτέ να δίνονται στα χέρια μικρών παιδιών και νέων. Ας μην αφήσουμε τα παιδιά μας στο στάδιο της διαπαιδαγώγησής τους να αποκτήσουν ιδέες που θα αποδειχθούν σπέρματα της αμαρτίας. Αν άτομα με ώριμη σκέψη δεν είχαν να κάνουν με αυτά τα βιβλία, θα ήταν οι ίδιοι κατά πολύ ασφαλέστεροι. Το παράδειγμα και η επιρροή τους για το καλό θα καθιστούσε πολύ ευκολότερη την προφύλαξη των νέων από τον πειρασμό.

Έχουμεστη διάθεσή μας άφθονααληθινά και θεϊκά στοιχεία. Όσοι διψούν για γνώση δεν έχουν ανάγκη να καταφύγουν σε μολυσμένες πηγές. Ο Κύριος λέγει:

«Κλίνον το ωτίον σου και άκουε τους λόγους των
σοφών,
Και προσκόλλησον την καρδίαν σου εις την γνώσιν
Μου. . .
Δια να ήναι το θάρρος σου επί τον Κύριον,
Εδίδαξα ταύτα εις σε την ημέραν ταύτην, μάλιστα
εις σε.
Δεν έγραψα εις σε πολλάκις
Δια συμβουλών και γνώσεων,
Δια να σε κάμω να γνωρίσης την βεβαιότητα της
αλήθειας,
Ώστε να αποκρίνησαι λόγους αλήθειας προς τους
εξαποστέλλοντάς σε; »
«Έστησε μαρτύριον εν τω Ιακώβ
Και νόμον έθεσεν εν τω Ισραήλ,
Τα οποία προσέταξεν εις τους πατέρας ημών,
Να κάμωσιν αυτά γνωστά εις τα τέκνα αυτών » [421]

«Εις την επερχομένην γενεάν,
Διηγούμενοι τους επαίνους του Κυρίου
Και την δύναμιν Αυτού, και τα θαυμάσια Αυτού
τα οποία έκαμε.»
«Δια να γνωρίζη αυτά η γενεά η επερχομένη και οι
υιοί οι μέλλοντες να γεννηθώσιν
Και αυτοί όταν αναστηθώσι, να διηγώνται εις τα
τέκνα αυτών
Δια να θέσωσιν επί τον Θεόν την ελπίδα αυτών.»
«Η ευλογία του Κυρίου πλουτίζει,
Και λύπη δεν θέλει προστεθή εις αυτήν.»

(Παρ. 22:17-21, Ψαλμ. 78:5, 4, 6-7, Παρ. 10:22.)

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Έτσι παρουσίασε και ο Χριστός τις αρχές της αλήθειας μέσα στο ευαγγέλιο. Με τη διδασκαλία Του μπορούμε να πίνουμε από τις καθαρές πηγές που απορρέουν από το θρόνο του Θεού. Θα μπορούσε ο Χριστός να μεταδώσει στους ανθρώπους γνώση που να υπερβαίνει όλες τις προηγούμενες αποκαλύψεις και να παραμερίσει κάθε άλλη ανακάλυψη. Θα μπορούσε να εξιχνιάσει το ένα μυστήριο μετά το άλλο και να συγκεντρώσει γύρω από τις θαυμάσιες αυτές αποκαλύψεις τη δραστήρια, ειλικρινή σκέψη των επερχομένων γενεών μέχρι τα τέλη των αιώνων. Δεν έχανε όμως ούτε λεπτό από την διδαχή της επιστήμης της σωτηρίας. Ο καιρός Του, οι δυνάμεις Του και η ζωή Του εκτιμούταν και χρησιμοποιούνταν μόνο σαν μέσα για την επίτευξη της σωτηρίας των ανθρωπίνων ψυχών. Είχε έρθει για να ζητήσει και να σώσει το «απολωλός» και δεν απομακρύνονταν από το σκοπό Του. Δεν επέτρεπε σε τίποτε να αποσπάσει αλλού την προσοχή Του.

Ο Χριστός μετέδιδε μόνο τη γνώση εκείνη που μπορούσε να αποβεί χρήσιμη. Όταν δίδασκε τους ανθρώπους περιορίζονταν στις ατομικές τους ανάγκες που [422] παρουσίαζαν στον πρακτικό τομέα της ζωής. Δεν τους έκανε να έρχονται σ” Αυτόν υποβάλλοντας πονηρές ερωτήσεις, ικανοποιώντας την περιέργεια. Όλες αυτού του είδους τις ερωτήσεις τις χρησιμοποιούσε για να κάνει σκεπτικές, σοβαρές, ζωτικές επικλήσεις. Σε όσους ήταν πρόθυμοι να δράξουν τον καρπό από το δένδρο της γνώσης, τους πρόσφερε τον καρπό από το δένδρο της ζωής. Εύρισκαν κάθε άλλο δρόμο κλειστό εκτός από εκείνο που οδηγεί στο Θεό. Κάθε πηγή ήταν σφαλισμένη εκτός από την πηγή της αιώνιας ζωής.

Ο Σωτήρας μας δεν ενεθάρρυνε κανένα να φοιτήσει στα σχολεία των ραβίνωντης εποχής Του για ο νους τους θα διαφθείρονταν από τις συνεχώς επαναλαμβανόμενες εκφράσεις, «Λέγουσι» ή «Ελέχθη.» Γιατί λοιπόν εμείς να δεχόμαστε τα ασταθή λόγια των ανθρώπων σαν εξεζητημένη σοφία, όταν έχουμε στη διάθεσή μας μία ανώτερη, μία βεβαιότερη σοφία;

Ότι έχω ιδεί από τα επουράνια πράγματα και ότι έχω δει από την ανθρώπινη αδυναμία, έκανε βαθειά εντύπωση στο νου μου και επηρέασε το έργο της ζωής μου. Δεν βλέπω τίποτε για το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να εκθειάζεται και να δοξάζεται. Δεν βλέπω για ποιό λόγο οι γνώμες των κατά κόσμο σοφών ανθρώπων, των αποκαλουμένων και μεγάλων ανθρώπων, πρέπει να γίνονται δεκτές με εμπιστοσύνη και να εξυψώνονται. Πως μπορούν αυτοί που στερούνται τη θεϊκή διαφώτιση να έχουν ορθές αντιλήψεις για τις προθέσεις και τις μεθόδους του Θεού; Η Τον αρνούνται εντελώς και αγνοούν την ύπαρξή Του, ή καθορίζουν τα όρια της δύναμής Του σύμφωνα με τις δικές τους περιορισμένες αντιλήψεις.

Ας προτιμήσουμε να διδαχθούμε από Εκείνον που δημιούργησε τον Ουρανό και τη Γη, από Εκείνον που τοποθέτησε τ” αστέρια στην τροχιά τους στο στερέωμα και καθόρισε το έργο του ήλιου και του φεγγαριού.

Είναι σωστό να αισθάνονται οι νέοι ότι πρέπει να φθάσουν στο ανώτερο σημείο της ανάπτυξης των πνευμα--τικών [423] τους δυνάμεων. Δεν πρέπει να περιορίσουμε τη μόρφωση στην οποία ο Θεός δεν έθεσε όρια. Οι επιτεύξεις μας όμως δεν αξίζουν τίποτε όταν δεν χρησιμοποιούνται για τη δόξα του Θεού και για το καλό της ανθρωπότητας.

Δεν είναι καλά να σκοτίζεται το μυαλό με μελέτες που απαιτούν αυστηρή προσήλωση, αλλά που δεν έχουν πρακτική αξία στη ζωή. Μία τέτοια μόρφωση είναι απώλεια για το μαθητή επειδή οι σπουδές αυτές εξασθενούν την επιθυμία και τη διάθεσή για σπουδές. Οι σπουδές θα τον κάνουν κατάλληλο και χρήσιμονα εκπληρώσει τις ευθύνες του. Η πρακτική διαπαιδαγώγηση αξίζει πολύ περισσότερο από οποιοσδήποτε διαρκείας απλή θεωρητική μόρφωση. Δεν αρκεί να έχουμε τη γνώση. Πρέπει να είμαστε ικανοί να χρησιμοποιήσομε τη γνώση όπως πρέπει.

Ο χρόνος, τα μέσα και η μελέτη που τόσοι πολλοί διαθέτουν σε μία σχετικά άχρηστη μόρφωση θα έπρεπε να αφιερωθούν για την απόκτηση μιας μόρφωσης που θα τους δημιουργούσεπρακτικάικανούς άνδρες και γυναίκες, κατάλληλους να επωμισθούν τις ευθύνες της ζωής. Μία τέτοια μόρφωση έχει τη μεγαλύτερη αξία από όλες.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι γνώση που να ενισχύσει το νου και την ψυχή. Εκείνη θα μας κάνει καλύτερους άνδρες και γυναίκες. Η μόρφωση της ψυχής έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από την απλή μάθηση των βιβλίων. Είναι καλό, μάλιστα απαραίτητο, να γνωρίζουμε τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε. Αν όμως δεν συμπεριλάβουμε την αιωνιότητα στις γνώσεις μας, θα καταλήξουμε σε μία τέτοια αποτυχία από όπου δεν θα μπορέσομε να συνέλθομε ποτέ.

Ο μαθητής μπορεί να διαθέτει όλες του τις δυνάμεις για την απόκτηση της γνώσης. Ωστόσο, χωρίς να έχει την επίγνωση του Θεού και χωρίς να υπακούει στους νόμους που διοικούν το άτομό του, θα καταστραφεί. Με τις κακές συνήθειες, χάνει τη δύναμη του αυτοσεβασμού, χάνει τον αυτοέλεγχο. Δεν είναι σε θέση να σκεφτεί [424] λογικά τα ζητήματα εκείνα που τον αφορούν μάλιστα πολύ σοβαρά. Φέρεται απερίσκεπτα και παράλογα προς το πνεύμα του και προς το σώμα του. Παραμελώντας να καλλιεργήσει ορθές αρχές, καταστρέφεται και γι” αυτή τη ζωή και για τη μέλλουσα.

Αν οι νέοι αντιλαμβάνονταν την αδυναμία τους, θα ανακάλυπταν τη δύναμή τους στο Θεό. Αν επιδιώξουν να διδαχθούν από Αυτόν θα συνετισθούν με τη σοφία Του και η ζωή τους θα αποδώσει καρπούς ευλογίας στον κόσμο. Αν όμως απασχολούν το νου τους μόνο με τις σπουδές του κόσμου και του συλλογισμού, θα χωριστούν από το Θεό και θα χάσουν κάθε τι που πλουτίζει τη ζωή. [425]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 38—Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Χρειάζεται να κατανοήσουμε σαφέστερα από ότι κατανοούμε τα ζητήματα που διακυβεύονται στο μεγάλο ανταγωνισμό στον οποίο έχουμε εμπλακεί. Χρειάζεται να καταλάβουμε πληρέστερα την αξία των αληθειών του λόγου του Θεού και τον κίνδυνο που διατρέχουμε αν επιτρέψουμε στον Σατανάνα αποσπάσει τις σκέψεις μας.

Η ανυπολόγιστη αξία της θυσίας που απαιτήθηκε για την απολύτρωσή μας πιστοποιεί το γεγονός ότι η αμαρτία είναι ένα τεράστιο κακό. Εξαιτίας της αμαρτίας ολόκληρος ο ανθρώπινος οργανισμός έχει διαταραχθεί, ο νους έχει διαστρεβλωθεί, η φαντασία έχειδιαφθαρεί. Η αμαρτία έχει εξαχρειώσει τις ιδιότητες της ψυχής. Οι εξωτερικοί πειρασμοί βρίσκουν απήχηση μέσα στην καρδιά. Τα πόδια ανεπαίσθητα παίρνουν το δρόμο του κακού.

Όπως η θυσία που προσφέρθηκε για χάρη μας ήταν τέλεια, έτσι είναι τέλεια και η αποκατάστασή μας από τη μόλυνση της αμαρτίας. Ο νόμος του Θεού δε συγχωρεί καμία ασεβή πράξη. Καμία αδικία δεν μπορεί να διαφύγει την καταδίκη του. Ο ηθικός κώδικας του Ευαγγελίου δεν αναγνωρίζει ως γνώμονα κανέναάλλον πλην της τελειότητας του θεϊκού χαρακτήρα. Η ζωή του Χριστού υπήρξε η τέλεια εκπλήρωση κάθε εντολής του νόμου. Εκείνος είπε: «Εγώ εφύλαξα τας εντολάς του Πατρός Μου.» Η ζωή Του αποτελεί το παράδειγμά μας για υπακοή [426] και υπηρεσία. Μόνο ο Θεός μπορεί να ανανεώσει την καρδιά. «Ο Θεός είναι ο ενεργών εν υμίν και το θέλειν και το ενεργείν κατά την ευδοκίαν Αυτού.» Η εντολή όμως μας δίνεται: «Εργάζεσθε την εαυτών σωτηρίαν. » (Ιωάν. 15:10, Φιλιπ. 2:13, 12.)

ΤΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ

Τα λάθη δεν διορθώνονται ούτε η διαγωγή αλλάζει με μερικές αδύνατες, περιοδικές προσπάθειες. Η διάπλαση του χαρακτήρα δεν είναι έργο μιας ημέρας ή ενός χρόνου, αλλά μιας ολόκληρης ζωής. Ο αγώνας για την καθυπόταξη του εγώ, για την αγιοσύνη και τον ουρανό είναι αγώνας ισόβιος. Χωρίς συνεχείς προσπάθειες και ακατάπαυστη δραστηριότητα, δεν μπορεί να σημειωθεί πρόοδος στην πνευματική ζωή, ούτε να αποκτηθεί το στεφάνι της νίκης.

Η τρανότερη απόδειξη ότι ο άνθρωπος εξέπεσε από ανώτερα στρώματα είναι το γεγονός ότι η επιστροφή παρουσιάζει τόσο μεγάλες δυσκολίες. Ο δρόμος της επιστροφής κερδίζεται μόνο με σκληρό αγώνα, βήμα προς βήμα, ώρα με την ώρα. Σε μία μόνο στιγμή, με μία βιαστική, απερίσκεπτη πράξη, μπορούμε να εκθέσουμε τον εαυτό μας στη δύναμη του κακού. Αλλά χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο από μία στιγμή για να σπάσουμε τα δεσμά και να φθάσουμε σε μία αγιότερη ζωή. Η πρόθεση μπορεί να υπάρχει, το έργο αυτό να έχει αρχίσει, αλλά η αποπεράτωσή του απαιτεί κόπο, χρόνο, επιμονή, υπομονή και θυσία.

Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να κινείται από αυθορμητισμό. Δεν πρέπει να μείνομε απροφύλαχτοι ούτε για ένα λεπτό. Περιβαλλόμενοι από αναρίθμητους πειρασμούς, πρέπει να προβάλλουμε σθεναρή αντίσταση, διαφορετικά θα νικηθούμε. Αν μας βρει το τέλος της ζωής με το έργο μας ακάμωτο, η απώλεια που θα υποστούμε θα είναι αιώνια. [427]

Η ζωή του αποστόλου Παύλου υπήρξε ένας αδιάκοπος αγώνας κατά του εγώ. «Καθ” ημέραν αποθνήσκω,» έλεγε: (Α” Κορ. 15:31.) Το θέλημα και οι επιθυμίες του κάθε μέρα συγκρούονταν με το καθήκον και το θέλημα του Θεού. Αντί να ακολουθεί τις κλίσεις του, έκανε το θέλημα του Θεού, όσο και αν αυτό σήμαινε σταύρωση για τη φύση του.

Στο τέλος της - γεμάτης συγκρούσεωνζωής του, ρίχνοντας ένα βλέμμα προς τα πίσω στους αγώνες και στους θριάμβους του, μπορούσε να πει: «Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα - του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος, τον οποίον ο Κύριος θέλει μοι αποδώσει εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής. » (ΕΓ Τιμ. 4:7-8.)

Η χριστιανική ζωή είναι μία μάχη, μία προέλαση. Από τον αγώνα αυτό δεν υπάρχει απαλλαγή. Η προσπάθεια πρέπει να είναι συνεχής και επίμονη. Μόνο με ακατάπαυστες προσπάθειες κατορθώνουμε να νικήσουμε τους πειρασμούς του Σατανά. Η χριστιανική ακεραιότητα πρέπει να επιζητείται με ακαταμάχητη ενεργητικότητα και να διατηρείται με αποφασιστική σταθερότητα των προθέσεων.

Κανείς δεν θα κριθεί κατάλληλος για την άνω ζωή χωρίς σκληρή, άκαμπτη προσπάθεια από μέρους του. Στον αγώνα αυτόν ο καθένας εμπλέκεται ξεχωριστά για τον εαυτό του. Κανένας άλλος δεν μπορεί να μάχεται τις μάχες μας. Είμαστε ατομικά υπεύθυνοι για την έκβαση του αγώνα. Αν ο Νώε, ο Ιώβ και ο Δανιήλ βρίσκονταν στη Γη δεν θα μπορούσαν να σώσουν ούτε γιό ούτε θυγατέρα με τη δικαιοσύνη τους.

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΘΕΙ

Υπάρχει μία χριστιανική επιστήμη που πρέπει να κατακτηθεί, μία επιστήμη που τόσο απέχει σε βάθος, σε πλάτος και σε ύψος από κάθε άλλη ανθρώπινη επιστήμη [428] όσο απέχει ο Ουρανός από τη Γη. Ο νους πρέπει να πειθαρχηθεί, να μορφωθεί, να γυμνασθεί επειδή πρόκειται να προσφέρουμε υπηρεσία στο Θεό με τρόπους που δεν εναρμονίζονται πάντοτε με τις έμφυτες κλίσεις. Οι κληρονομικές και επίκτητες ροπές προς το κακό πρέπει να υπερνικηθούν. Συχνά πρέπει να απαλλαγεί κανείς από τη μόρφωση και την εκγύμναση μιας ολόκληρης ζωής για να μπορέσει να μαθητεύσει στο σχολείο του Χριστού. Οι καρδιές μας πρέπει να μάθουν να είναι σταθερές έναντι του Θεού. Πρέπει να αποκτήσουμε συνήθειες σκέψης που να μας καταστήσουν ικανούς να αντισταθούμε στον πειρασμό. Πρέπει να μάθουμε να ατενίζομε προς τα πάνω. Αρχές του λόγου του Θεού — αρχές υψηλές όπως ο Ουρανός που να περιλαμβάνουν την αιωνιότητα — οφείλομε να τις κατανοήσουμε σύμφωνα με τη βαρύτητα που ασκούν στην καθημερινή μας ζωή. Κάθε πράξη, κάθε λόγος, κάθε σκέψη πρέπει να συμφωνεί με τις αρχές αυτές. Όλα πρέπει να εναρμονιστούν με το Χριστό και να υποταχθούν σ” Αυτόν.

Οι πολύτιμες αρετές του Αγίου Πνεύματος δεν παράγονται αυτοστιγμή. Το θάρρος, η καρτερία, η πραότητα, η πίστη, η ακλόνητη εμπιστοσύνη στη σωστική δύναμη του Θεού, αποκτούνται με την πείρα πολλών ετών. Με μια ζωή αγιασμένης προσπάθειας και σταθερής προσκόλλησης στο καλό, τα παιδιά του Θεού μέλλουν να σφραγίσουν το πεπρωμένο τους.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΧΑΣΙΜΟ

Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Δεν ξέρουμε πότε θα σημάνει το τέλος της προθεσμίας μας. Το ανώτερο όριο που έχουμε είναι το βραχύ διάστημα της προσωρινής αυτής ζωής, μη ξέροντας πότε το βέλος του θανάτου θα διαπεράσει την καρδιά μας. Δεν ξέρουμε πόσο σύντομα θα κληθούμε να εγκαταλείψομε τον κόσμο και όλα τα εγκόσμια συμφέροντα του. Η αιωνιότητα ανοίγεται [429] μπροστά μας. Η αυλαία πλησιάζει να υψωθεί. Σε λίγα μόνο σύντομα χρόνια για τον καθένα που συναριθμείται τώρα με τους ζωντανούς θα εκδοθεί η διαταγή: «Όστις αδικεί ας αδικήση έτι . . . και ο δίκαιος ας γίνη έτι δίκαιος, και ο άγιος ας γίνη έτι άγιος.» (Απ. 22:11.)

Είμαστε έτοιμοι; Έχουμε γνωρισθεί με το Θεό, τον Κυβερνήτη του ουρανού, το Νομοθέτη, και με τον Ιησού Χριστό τον οποίον έστειλε σαν αντιπρόσωπό Του στον κόσμο; Όταν το έργο της ζωής μας θα έχει τελειώσει, θα είμαστε σε θέση να πούμε, όπως είπε ο Χριστός, το παράδειγμά μας; «Εγώ Σε εδόξασα επί της γης, το έργον ετελείωσα το οποίον Μοι έδωκας δια να κάμω . . . Εφανέρωσα το όνομά Σου»; (Ιωάν. 17:4-6.)

Οι άγγελοι του Θεού προσπαθούν να μας αποσπάσουν από τον εαυτό μας και από τα πράγματα του κόσμου. Ας μη τους κάνουμε να κοπιάζουν μάταια.

Μυαλά παραδομένα στην επιπολαιότητα πρέπει να αλλάξουν. «Αναζωσθέντες τας οσφύας της δικαιοσύνης σας, εγκρατεύεσθε και έχετε τελείαν ελπίδα εις την χάριν την ερχομένην εις εσάς, όταν αποκαλυφθή ο Ιησούς Χριστός, ως τέκνα υπακοής, μη συμμορφούμενοι με τας προτέρας επιθυμίας τας οποίας είχετε εν αγνοία υμών, αλλά καθώς είναι άγιος Εκείνος όστις σας εκάλεσεν, ούτω και σεις γίνεσθε άγιοι εν πάση διαγωγή• διότι είναι γεγραμμένον Άγιοι γίνεσθε, διότι Εγώ είμαι άγιος.» (Α” Πέτ. 1:13-16.)

Οι σκέψεις πρέπει να συγκεντρώνονται στο Θεό. Πρέπει να καταβάλουμε σθεναρές προσπάθειες για να υπερνικήσομε τις κακές ροπές της φυσικής καρδιάς. Οι προσπάθειές μας, η αυτοθυσία και η επιμονή μας πρέπει να ανταποκρίνονται στην άπειρη αξία του αντικειμενικού σκοπού τον οποίο επιδιώκουμε. Μόνο όταν νικήσομε όπως ο Χριστός νίκησε θα κερδίσουμε το στεφάνι της ζωής. [430]

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που απειλεί τον άνθρωπο είναι η αυταπάτη, η έμμονη αυτοεξάρτησή που τον χωρίζει από το Θεό, την πηγή της δύναμής του. Οι φυσικές μας κλίσεις, αν δεν διορθωθούν από το Πνεύμα του Θεού, περιέχουν μέσα τους τα σπέρματα του ηθικού θανάτου. Αν δεν ενωθούμε ζωτικά με το Θεό, δεν μπορούμε να αντισταθούμε στις ανόσιες επιδράσεις της φιληδονίας, της φιλαυτίας και του πειρασμού της αμαρτίας.

Προκειμένου να λάβουμε δύναμη από το Χριστό, πρέπει να αναγνωρίσομε την ανάγκη που έχουμε. Πρέπει να γνωρίζομε καλά τον εαυτό μας. Μόνο εκείνος που αναγνωρίζει ότι είναι αμαρτωλός μπορεί να σωθείαπό το Χριστό. Μόνο όταν αναγνωρίσουμε την τέλεια αναξιότητά μας και αποκηρύξουμε όλη την εμπιστοσύνη που έχουμε στον εαυτό μας, θα βασιστούμε στη θεϊκή δύναμη.

Η αυταπάρνηση αυτή δεν πρέπει να μεσολαβεί στην αρχή μόνο της χριστιανικής ζωής. Πρέπει να ανανεώνεται με κάθε προοδευτικό βήμα προς τον Ουρανό. Όλα τα καλά μας έργα εξαρτώνται από μία δύναμη ξέχωρη από τον εαυτό μας. Γι” αυτό απαιτείται μία συνεχής εγκάρδια αναζήτηση του Θεού, μία διαρκής, ειλικρινής εξομολόγηση της αμαρτίας και ταπείνωση της ψυχής στην παρουσία Του. Περιβαλλόμαστε από κινδύνους και είμαστε ασφαλείς μόνο όταν συναισθανόμαστε την αδυναμία μας και προσκολλόμαστε με τη λαβή της πίστης στον ισχυρό μας Ελευθερωτή.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, Η ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Πρέπει να απομακρυνθούμε από χίλια δύο πράγματα που τραβούν την προσοχή. Υπάρχουν ζητήματα που καταναλώνουν καιρό και κινούν την περιέργεια, αλλά δεν καταλήγουν σε τίποτε. Τα ανώτερα [πνευματικά] συμφέ [431] ροντα απαιτούν μεγαλύτερη προσοχή και ενέργεια που δυστυχώς πολλές φορές αφιερώνονται σε σχετικά ασήμαντα πράγματα.

Η αποδοχή νέων θεωριών δεν φέρνει μονή της καινούργια ζωή στην ψυχή. Ακόμη και η γνώση σημαντικών γεγονότων και θεωριών ελάχιστη αξία έχει όταν δεν χρησιμοποιείται για πρακτικούς σκοπούς. Έχουμε ανάγκη να αναγνωρίσουμε την υπευθυνότητά στην ανατροφή των ψυχώνμας, κάτι που θα παρακινήσει και θα ενισχύσει την πνευματική ζωή.

«Να προσέξη το ωτίον σου εις την σοφίαν . . .
Εάν υψώσης την φωνήν σου εις την σύνεσιν
Εάν ζητήσης αυτήν ως αργύριον
Και εξερευνήσης αυτήν ως κεκρυμμένους θησαυ
ρούς,
Τότε θέλεις εννοήσει τον φόβον του Κυρίου
Και θέλεις ευρεί δικαιοσύνην και κρίσιν
Και ευθύτητα, πάσαν οδόν αγαθήν
Εάν η σοφία εισέλθη εις την καρδίαν σου
Και η γνώσις ηδύνη την ψυχήν σου,
Ορθή βουλή θέλει σε φυλάττει,
Σύνεσις θέλει σε διατηρεί.»
Η σοφία «είναι δένδρον ζωής εις τους εναγκαλιζο-
μένους αυτήν
Και μακάριοι οι κρατούντες αυτήν.»

(Παρ. 2:2-11, 3:18.)

Η ερώτηση που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι: «Τι είναι αλήθεια —η αλήθεια που πρέπει να διαφυλάττομε, να αγαπούμε, να τιμούμε και να σεβόμαστε;» Οι αφοσιωμένοι οπαδοί της επιστήμης έχουν ηττηθεί και απογοητευθεί προσπαθώντας να βρουν το Θεό. Εκείνο που χρειάζεται να ζητήσουν να μάθουν στο σημείο αυτό είναι: «Τι είναι η αλήθεια που θα μας αξιώσει να κερδίσομε τη σωτηρία των ψυχών μας; » [432]

«Τι σκέπτεστε για το Χριστό; » Να ποια είναι η σπουδαιότερη από όλες ερώτηση. Τον δέχεστε σαν προσωπικό σας Σωτήρα; Σε όλους όσους Τον δέχονται δίνει δύναμη να γίνουν υιοί του Θεού.

Ο Χριστός απεκάλυψε το Θεό στους μαθητές Του με τρόπο που επιτελούσε στις καρδιές τους ένα ιδιαίτερο έργο, ένα έργοσαν αυτό που επιθυμεί να επιτελέσει στις δικές μας καρδιές. Υπάρχουν πολλοί οι οποίοι, ασχολούμενοι υπερβολικά με τη θεωρία, έπαψαν να διακρίνουν τη ζώσα δύναμη του παραδείγματος του Σωτήρα. Τον έχασαν από τα μάτια τους σαν ταπεινό εργάτη γεμάτο αυταπάρνηση. Εκείνο που τους χρειάζεται είναι να ατενίσουν στον Ιησού. Καθημερινά χρειαζόμαστε καινούργια ανακάλυψη της παρουσίας Του. Χρειαζόμαστε να ακολουθούμε πλησιέστερα το παράδειγμά της αυταπάρνησης και της αυτοθυσίας που έδειξε.

Χρειαζόμαστε την πείρα που γεύονταν ο απόστολος Παύλος όταν έγραφε: «Μετά του Χριστού συνεσταυρώθην ζώ δε ουχί εγώ, αλλ” ο Χριστός ζή εν εμοί• καθ” ό δε τώρα ζώ εν σαρκί, ζώ εν τη πίστει του Υιού του Θεού, όστις με ηγάπησε και παρέδωκεν Εαυτόν υπέρ εμού. » (Γαλ. 2:20.)

Η επίγνωση του Θεού και του Ιησού Χριστού όταν εκδηλώνεται στο χαρακτήρα του ανθρώπου έχει τέτοια υπεροχή, ώστε υπερβαίνει κάθε τι άλλο που εκτιμά η Γη και ο Ουρανός. Είναι η ανώτατη παιδεία . . . Είναι το κλειδί που ανοίγει τις πύλες της ουράνιας πόλης. Η πρόθεση του Θεού είναι όπως όλοι όσοι ενδύονται το Χριστό κατέχουν τη γνώση αυτή. [433]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 39—Η ΓΝΩΣΗ ΠΟΥ ΑΠΟΚΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ολόκληρη η Βίβλος αποτελεί μία αποκάλυψη της δόξας του Θεού μέσω του Χριστού. Όταν γίνεται αποδεκτή, πιστευτή και σεβαστή καθίσταται το αποτελεσματικό όργανο για τη μετάλλαξη του χαρακτήρα. Είναι το μεγάλο έναυσμα, η ωστική δύναμη που κινητοποιεί τις σωματικές, διανοητικές και ψυχικές δυνάμεις και καθοδηγεί τη ζωή στο σωστό δρόμο.

Ο λόγος για τον οποίο οι νέοι καθώςακόμη και οι πιο ηλικιακά ώριμοι άνθρωποι παρασύρονται τόσο εύκολα στον πειρασμό και στην αμαρτία είναι ότι δεν μελετούν το λόγο του Θεού και δεν συγκεντρώνουν τη σκέψη τους σ” αυτόν όπως πρέπει. Η έλλειψη σταθερής, αποφασιστικής και δυναμικής θέλησης που παρουσιάζει η ζωή και ο χαρακτήρας είναι το επακόλουθο της παραμέλησης της ιερής νουθεσίας του λόγου του Θεού. Δεν καταβάλλουν σοβαρές προσπάθειες να καθοδηγήσουν το νου σε ότι προξενεί αγνές και όσιες σκέψεις, αποσπώντας μακριά κάθε τι το ακάθαρτο και ψεύτικο. Λίγοι είναι που προτιμούν την αγαθή μερίδα και που κάθονται σαν τη Μαρία στα πόδια του Ιησού για να μάθουν από το θεϊκό Δάσκαλο. Λίγοι φυλάγουν τα λόγια Του στην καρδιά τους και τα εκτελούν στη ζωή τους.

Όταν οι βιβλικές αλήθειες γίνουν ασπαστές, εξυψώνουν το πνεύμα και την ψυχή. Αν ο λόγος του Θεού εκτιμούταν όπως έπρεπε, τόσο οι νέοι όσο και οι ηλικιωμένοι θα κατείχαν μία εσωτερική ακεραιότητα, μία δύναμη [434] αρχών που θα τους αξίωνε να αντιδράσουν στον πειρασμό.

Ας επιδοθούν οι άνθρωποι στο να διδάσκουν και να γράφουν για τις πολύτιμες αλήθειες των Αγίων Γραφών. Ας αφιερώσουν τις σκέψεις, την επιδεξιότητα και την οξύτητα της διανοητικής δύναμης στη μελέτη των θεϊκών σκέψεων. Μη μελετάτε τη φιλοσοφία των ανθρωπίνων πιθανολογιών, αλλά μελετάτε τη φιλοσοφία Εκείνου ο οποίος είναι η αλήθεια. Καμία άλλη φιλολογία δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτή σε αξία.

Ο σαρκικός νους δεν βρίσκει ευχαρίστηση στο να συλλογίζεται το λόγο του Θεού. Για τον ανανεωμένο από το Άγιο Πνεύμα νου, θεϊκή ομορφιά και ουράνιο φώς λάμπουν από τις ιερές σελίδες του. Εκείνο που για το σαρκικό νου ήταν άβατος ερημότοπος, για τον πνευματικό νου μεταβάλλεται σε τόπο ζωντανών νεροπηγών.

Η γνώση του Θεού όπως αποκαλύπτεται στο λόγο Του είναι η γνώση που πρέπει να προσφερθεί στα παιδιά μας. Μόλις είναι σε θέση να σκέπτονται, πρέπει να γνωριστούν με το όνομα και τη ζωή του Ιησού. Στα πρώτα τους μαθήματα πρέπει να τους διδάξουν ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας τους. Η πρωταρχική τους εκπαίδευση πρέπει να είναι η αγάπη της υπακοής. Με σεβασμό και τρυφερότητα ας τους διαβάζεται ο λόγος του Θεού. Ας τους επαναλαμβάνεται σε αναλογία που να ανταποκρίνεται στην αντίληψή τους και ας προσαρμόζεται στην αφύπνιση του ενδιαφέροντος τους. Πάνω απ” όλα ας μαθαίνουν για την αγάπη του Θεού που αποκαλύπτει ο Χριστός και για το μεγάλο της μάθημα:

«Επειδή ούτως ηγάπησεν ημάς ο Θεός, και ημείς χρεωστούμεν να αγαπώμεν αλλήλους. » (Α” Ιωάν. 4:11.)

Ας θρέφουν οι νέοι το νου και την ψυχή τους με το λόγο του Θεού. Ας γίνει ο σταυρός του Χριστού η επιστήμη κάθε παιδείας, το κέντρο κάθε διδαχής και κάθε σπουδής. Ας φέρεται στην καθημερινή πείρα της έμπρακτης ζωής. Έτσι θα γίνει ο Σωτήρας ο καθημερινός [435] σύντροφος και φίλος των νέων. Κάθε σκέψη θα αιχμαλωτισθεί στην υπακοή του Χριστού. Μαζί με τον απόστολο Παύλο θα είναι και αυτοί σε θέση να πουν:

«Εις εμέ μη γένοιτο να καυχώμαι ειμή εις τον σταυρόν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δια του οποίου ο κόσμος εσταυρώθη ως προς εμέ και εγώ ως προς τον κόσμον. » (Γαλ. 6:14.)

Έτσι μέσω της πίστης κατορθώνουν να γνωρίσουν το Θεό με μία εμπειρική γνώση. Έχουν αποδείξει στον εαυτό τους την πραγματικότητα του λόγου Του, την αλήθεια των υποσχέσεών Του. Έχουν γευθεί και γνωρίσει ότι αγαθός είναι ο Θεός.

Ο αγαπητός Ιωάννης απέκτησε τη γνώση με την ατομική του εμπειρία. Και έδωσε την ακόλουθη μαρτυρία: «Εκείνο το οποίον ήτο απ” αρχής, το οποίον ηκούσαμεν, το οποίον είδομεν με τους οφθαλμούς ημών, το οποίον εθεωρήσαμεν και αι χείρες ημών εψηλάφησαν, περί του Λόγου της της ζωής και η ζωή εφανερώθη, και είδομεν και μαρτυρούμεν και απαγγέλλομεν προς εσάς την ζωήν την αιώνιον, ήτις ήτο παρά τω Πατρί και εφανερώθη εις ημάς εκείνο το οποίον είδομεν και ηκούσαμεν, απαγγέλλομεν προς εσάς, δια να έχητε και σεις κοινωνίαν μεθ” ημών και η κοινωνία δε ημών είναι μετά του Πατρός και μετά του Υιού Αυτού Ιησού Χριστού.» (Α” Ιωάν. 1:1-3)

Έτσι, ο καθένας που απέκτησε μέσω της εμπειρίας του αυτή την ικανότητα, «επεσφράγισεν ότι ο Θεός είναι αληθής. » (Ιωάν. 3:33.) Μπορεί να μαρτυρήσει γι” αυτό που ο ίδιος είδε, άκουσε και αισθάνθηκε για τη δύναμη του Χριστού. Μπορεί να πιστοποιήσει:

«Χρειαζόμουν βοήθεια και τη βρήκα στον Ιησού. Κάθε ανάγκη αναπληρώθηκε η δίψα της ψυχής μου ικανοποιήθηκε. Η Βίβλος είναι για μένα η αποκάλυψη του Χριστού. Πιστεύω στον Ιησού επειδή Αυτός είναι για μένα θεϊκός Σωτήρας. Πιστεύω στη Γραφή επειδή ανακάλυψα [436] σ” αυτή τη φωνή του Θεού να μιλάει στην ψυχή μου. »

Όποιος έχει αποκτήσει με προσωπική του πείρα επίγνωση του Θεού και του λόγου Του είναι έτοιμος να ασχοληθεί με τη μελέτη των φυσικών επιστημών. Για το Χριστό έχει γραφεί: «Εν Αυτώ ήτο η ζωή• και η ζωή ήτο το φώς των ανθρώπων. » (Ιωάν 1:4.) Πριν εμφανισθεί η αμαρτία, ο Αδάμ και η Εύα στην Εδέμ περιβάλλονταν από ένα λαμπρό, ωραίο φώς, το φώς του Θεού. Το φώς αυτό φώτιζε κάθε τι που πλησίαζαν. Δεν υπήρχε τίποτε που να σκιάσει την από μέρους τους αναγνώριση του χαρακτήρα και των έργων του Θεού. Όταν όμως υποχώρησαν στις βουλές του Σατανά, το φώς απομακρύνθηκε από αυτούς. Χάνοντας το ένδυμα της αγιοσύνης, έχασαν το φώς που φώτιζε τη φύση. Δεν ήταν πια σε θέση να την κατανοήσουν όπως πρέπει. Δεν ήταν σε θέση να διακρίνουν το χαρακτήρα του Θεού αποτυπωμένο στα έργα Του. Έτσι ο άνθρωπος δεν είναι σήμερα ικανός να κατανοήσει μόνος του τη διδασκαλία της φύσης. Αν δεν καθοδηγείται από θεϊκή σοφία, εξυψώνει τη φύση και τους νόμους της φύσης πάνω από το Θεό της φύσης. Γι” αυτό οι απλές ανθρώπινες ιδέες όσοναφορά την επιστήμη τόσο συχνά αντιφάσκουν με τη διδαχή του λόγου του Θεού. Γι” αυτούς όμως που δέχονται το φώς της ζωής του Χριστού, η φύση φωτίζεται και πάλι. Με το φώς που λάμπει από το σταυρό, μπορούμε να ερμηνεύσουμε σωστά τη διδασκαλία της φύσης.

Όποιος έχει επίγνωση του Θεού και του λόγου Του από προσωπική του πείρα, έχει ακλόνητη πίστη για τη θεϊκή προέλευση των Αγίων Γραφών. Έχει αποδείξει ότι ο λόγος του Θεού είναι αλήθεια και η αλήθεια ποτέ δεν αντιφάσκει με τον εαυτό της. Δεν δοκιμάζει τη Βίβλο με βάση τις ανθρώπινες επιστημονικές ιδέες, αλλά μάλλον δοκιμάζει τις ιδέες αυτές με βάση τον αλάθητο γνώμονα. Ξέρει ότι στην πραγματική επιστήμη δεν υπάρχει τίποτε που να αντιτίθεται στη διδαχή του λόγου. Αφού και τα [437] δύο έχουν τον ίδιο Δημιουργό, η πραγματική κατανόηση και των δύο αποδείχνει την μεταξύ τους υφιστάμενη εναρμόνιση.Οτιδήποτε η τιτλοφορούμενη επιστημονική διδαχή αντιφάσκει με τη μαρτυρία του λόγου του Θεού, δεν είναι παρά ανθρώπινη εικασία.

Σε ένα τέτοιο σπουδαστή, η επιστημονική έρευνα παρουσιάζει ευρείς τομείς για περίσκεψη και παροχή πληροφοριών. Ενώ παρατηρεί τα αντικείμενα της φύσης, αποκτά καινούργια αντίληψη της αλήθειας. Το βιβλίο της φύσης και ο γραπτός λόγος ρίχνουνάπλετο φώς το ένα πάνω στο άλλο. Και τα δύο τον βοηθούν να γνωριστεί καλύτερα με το Θεό με το να του διδάσκουν το χαρακτήρα Του και τους νόμους βάση των οποίων εργάζεται.

Η πείρα του ψαλμωδού είναι πείρα που όλοι μπορούν να αποκτήσουν δεχόμενοι το λόγο του Θεού μέσω της φύσης και μέσω της αποκάλυψης. Λέγει:

«Με εύφρανας, Κύριε, εν τοις ποιήμασί Σου
Θέλω αγάλλεσθαι εν τοις έργοις των χειρών Σου.»
«Κύριε, έως του ουρανού φθάνει το έλεός Σου,
Η αλήθεια Σου έως των νεφελών
Η δικαιοσύνη Σου είναι ως τα υψηλά όρη
Αι κρίσεις Σου άβυσσος μεγάλη . . .

«Πόσον πολύτιμον είναι το έλεός Σου, Θεέ.
Οι υιοί των ανθρώπων ελπίζουσιν επί την σκιάν
των πτερύγων Σου . . .
Από του χειμάρρου της τρυφής Σου θέλεις ποτίσει
αυτούς
Διότι μετά Σου είναι η πηγή της ζωής
Εν τω φωτί Σου θέλουσιν ιδεί φώς.»

«Μακάριοι οι άμωμοι εν οδώ
Οι περιπατούντες εν τω νόμω του Κυρίου
Οι εκζητούντες Αυτόν εξ όλης καρδίας.»
«Τίνι τρόπω θέλει καθαρίζει ο νέος την οδόν αυτού; [438]

Φυλάττων τους λόγους Σου.»
«Την οδόν της αλήθειας εξέλεξα
Προ οφθαλμών μου έθεσα τας κρίσεις Σου. »
«Εν τη καρδία μου εφύλαξα τα λόγια Σου,
Δια να μη αμαρτάνω εις Σε.»
«Και θέλω περιπατεί εν ευρυχωρία
Διότι εξεζήτησα τας εντολάς Σου.»

«Άνοιξον τους οφθαλμούς μου,
Και θέλω βλέπει τα θαυμάσια τα εκ του νόμου Σου.»
«Τα μαρτύριά Σου βεβαίως είναι η τρυφή μου
Και οι σύμβουλοί μου.»
«Ο νόμος του στόματός Σου είναι καλύτερος εις εμέ
Υπέρ χιλιάδας χρυσίου και αργυρίου.»

«Πόσον αγαπώ τον νόμον Σου-
Όλην την ημέραν είναι μελέτη μου.»
«Θαυμαστά είναι τα μαρτύριά Σου
Δια τούτο εφύλαξεν αυτά η ψυχή μου.»
«Τα διατάγματά Σου υπήρξαν εις εμέ ψαλμωδίαι
Εν τω οίκω της παροικίας μου.»
«Ο λόγος Σου είναι κεκαθαρισμένος σφόδρα
Δια τούτο ο δούλος Σου αγαπά αυτόν.»

«Το κεφάλαιον του λόγου Σου είναι η αλήθεια
Και εις τον αιώνα μένουσι πάσαι
Αι κρίσεις της δικαιοσύνης Σου. »
«Ας ζήση η ψυχή μου και θέλει Σε αινεί
Και αι κρίσεις Σου ας με βοηθώσι.»
«Ειρήνην πολλήν έχουσιν οι αγαπώντες τον νόμον Σου
Και εις αυτούς δεν υπάρχει πρόσκομμα.
Ήλπισα επί την σωτηρίαν Σου, Κύριε [439]

Και έπραξα τα προστάγματα Σου.
Εφύλαξεν η ψυχή μου τα μαρτύριά Σου
Και ηγάπησα αυτά σφόδρα.»

«Η φανέρωσις των λόγων Σου φωτίζει,
Συνετίζει τους απλούς.»
«Δια των προσταγμάτων Σου με έκαμες σοφότερον
των εχθρών μου
Διότι είναι πάντοτε μετ” εμού.
Είμαι συνετότερος πάντων των διδασκόντων με
Διότι τα μαρτύριά Σου είναι μελέτη μου.
Είμαι συνετότερος των γερόντων
Διότι εφύλαξα τας εντολάς Σου.»
«Εκ των εντολών Σου έγινα συνετός
Δια τούτο εμίσησα πάσαν οδόν ψεύδους.»
«Τα μαρτύριά Σου εκληρονόμησα εις τον αιώνα
Διότι ταύτα είναι η αγαλλίασις της καρδίας μου.»

(Ψαλμ. 92:4, 36:5-7, 36:7-9, 119:1, 2, 9, 30, 11, 45, 18, 24, 72, 97, 129, 54, 140, 160, 175, 165-167, 130, 98-100, 104, 111.)

ΕΥΚΡΙΝΕΣΤΕΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Έχουμε το προνόμιο να φθάνουμε ψηλότερα, διαρκώς ψηλότερα για ευκρινέστερες αποκαλύψεις του χαρακτήρα του Θεού. Όταν ο Μωυσής ικέτεψε: «Δείξον μοι, δέομαι, την δόξαν Σου,» ο Κύριος δεν τον επέπληξε, αλλά απάντησε στην προσευχή του. Ο Θεός δήλωσε στο δούλο Του, «Θέλω κάμει να περάση έμπροσθέν σου όλη η αγαθότης Μου και θέλω κηρύξει το όνομα του Κυρίου έμπροσθέν σου.» (Έξ. 33:18-19.)

Η αμαρτία είναι εκείνη που σκοτίζει το νου μας και θαμπώνει τις αισθήσεις μας. Καθώς οι καρδιές μας καθαρίζονται από την αμαρτία, το φώς της επίγνωσης της δόξας του Θεού μεταλαμπαδεύεταιμέσω του Ιησού Χριστού. Φωτίζοντας το λόγο Του και αντανακλώμενο στο πρόσωπο της φύσης, θα [440] διακηρύττει διαρκώς πληρέστερα ότι Αυτός είναι «οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος και αληθινός.» (’, Εξ. 34:6.)

Στο φώς Του θα ανακαλύψουμε φώς μέχρις ότου ο νους, η καρδιά και η ψυχή μετασχηματισθούν σύμφωνα με την εικόνα της αγιοσύνης Του.

Θαυμάσιες δυνατότητες υπάρχουν γι” αυτούς που συλλαμβάνουν τις θεϊκές διαβεβαιώσεις του λόγου του Θεού. Μπροστά τους ανοίγονται ευρύτατοι τομείς αλήθειας, απεριόριστες πηγές δύναμης. Ένδοξα πράγματα θα τους αποκαλυφθούν. Προνόμια και καθήκοντα που ούτε καν υποπτεύονται ότι υπάρχουν στη Βίβλο θα παρουσιαστούν. Όλοι όσοι βαδίζουν στο μονοπάτι της ταπεινής υπακοής και εκπληρώνουν τις προθέσεις Του, θα γνωρίζουν διαρκώς περισσότερους από τους χρήσιμους του Θεού.

Ας κάνει ο μαθητής οδηγό του τη Γραφή και ας μένει στέρεος στις αρχές της και θα μπορέσει τότε να φθάσει σε οποιαδήποτε υψηλή επίτευξη. Όταν ο Θεός δεν αναγνωρίζεται ως «τα πάντα εν πάσι» όλη η φιλοσοφία των ανθρώπων οδηγεί στη σύγχυση και στο αίσχος. Η πολύτιμη εμπνευσμένη από το Θεό πίστη όμως χορηγεί δύναμη και ευγένεια του χαρακτήρα. Όταν εντρυφήσουμε στην αγαθότητά Του, στην ευσπλαχνία Του και στην αγάπη Του, η αντίληψη της αλήθειας θα γίνεται διαρκώς πιο καθαρή. Η επιθυμία για την αγνότητα της ψυχής και τη διαύγεια του πνεύματος θα καθίσταται ανώτερη και αγιότερη. Η ψυχή, ζώντας μέσα στην αγνή ατμόσφαιρα της αγιασμένης σκέψης, μεταβάλλεται με την επαφή με το Θεό μέσω της μελέτης του λόγου Του. Η αλήθεια είναι τόσο μεγάλη, τόσο εκτεταμένη, τόσο βαθειά, τόσο πλατειά, ώστε το εγώ εξαφανίζεται. Η καρδιά μαλακώνει και υποβάλλεται στην ταπεινοφροσύνη, στην καλοσύνη και στην αγάπη.

Και οι φυσικές δυνάμεις επίσης αυξάνονται με την άγια υπακοή. Με τη μελέτη του λόγου της ζωής, οι μαθητές αποκτούν διάνοιες αναπτυγμένες, εξυψωμένες και εξευγε [441] νισμένες. Αν είναι ταυτόχρονα ακροατές και εκτελεστές του λόγου του Θεού όπως ο Δανιήλ, θα μπορέσουν να προοδεύσουν όπως εκείνος σε όλους τους τομείς της μάθησης. Με την αγνότητα της σκέψης αποκτούν τη δυναμικότητα της σκέψης. Κάθε διανοητική ιδιότητα αναζωογονείται. Μπορούν να υποβληθούν σε τέτοια εκπαίδευση και αυτοπειθαρχία, ώστε όλοι μέσα στη σφαίρα της επιρροής τους να είναι σε θέση να διακρίνουν που μπορεί να φθάσει και τι μπορεί να κατορθώσει ο άνθρωπος άμα ενωθεί με το Θεό της σοφίας και της δύναμης.

Η ΜΟΡΦΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ

Το έργο της προσωρινής ζωής μας είναι μία προετοιμασία για την αιώνια ζωή. Η μόρφωση που άρχισε εδώ δεν πρόκειται να τελειοποιηθεί σ” αυτή τη ζωή. Πρόκειται να συνεχιστεί όσο διαρκεί η αιωνιότητα, αυξάνοντας διαρκώς χωρίς ποτέ να τελειώνει. Διαρκώς εκτενέστερα θα αποκαλύπτεται η σοφία και η αγάπη του Θεού στο σχέδιο της απολύτρωσης. Ο Σωτήρας, οδηγώντας τα παιδιά Του στις ζωντανές νεροπηγές, θα μεταδίδει πλούσιες αποθηκευμένες γνώσεις. Μέρα με τη μέρα τα θαυμάσια έργα του Θεού, οι ενδείξεις της δύναμής Του για τη δημιουργία και τη συντήρηση του σύμπαντος θα παρουσιάζονται στο νου με καινούργια ομορφιά. Μέσα στο φώς που απαυγάζει από το θρόνο, τα μυστήρια θα διαλυθούν και η ψυχή θα γεμίσει με θαυμασμό για την απλότητα των πραγμάτων που ποτέ μέχρι τότε δεν είχαν κατανοηθεί.

Τώρα βλέπουμε θαμπά σαν σε καθρέφτη.Τότε όμως θα δούμε πρόσωπο προς πρόσωπο. Τώρα γνωρίζουμε κατά μέρος, αλλά τότε θα γνωρίσουμε όπως γνωριζόμαστε. [442]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 40—ΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ

Υπάρχει μία «ευγλωττία» πολύ δυναμικότερη από τα λόγια στη γαλήνια και πρακτική ζωή ενός αγνού, πραγμα-τικού Χριστιανού. Το τι είναι ο άνθρωπος έχει μεγαλύτερη σημασία από το τι λέγει.

Οι αξιωματούχοι που είχαν σταλεί να συλλάβουν τον Ιησού, επέστρεψαν αναφέροντας ότι ποτέ άνθρωπος δεν μίλησε όπως μιλούσε Εκείνος. Ο λόγος όμως ήταν ότι ποτέ άνθρωπος δεν έζησε όπως έζησε Εκείνος. Αν η ζωή Του δεν ήταν αυτή που ήταν, δεν θα μπορούσε να μιλήσει όπως μιλούσε. Τα λόγια Του συνοδεύονταν από μία πειστική δύναμη επειδή προέρχονταν από μία καρδιά αγνή και άγια, γεμάτη αγάπη, συμπόνια, καλοσύνη και ειλικρίνεια.

Η επιρροή που ασκούμε στους άλλους καθορίζεται από το χαρακτήρα και από τη ζωή μας. Προκειμένου να πείσουμε τους άλλους για τη δύναμη της χάρης του Χριστού, πρέπει εμείς οι ίδιοι να γνωρίζουμε τη δύναμη αυτή στην καρδιά και στη ζωή μας. Το Ευαγγέλιο που παρουσιάζουμε για τη σωτηρία των ψυχών πρέπει να είναι το Ευαγγέλιο με το οποίο οι δικές μας ψυχές απέκτησαν τη σωτηρία. Μόνο με ζώσα πίστη στο Χριστό σαν προσωπικό μας Σωτήρα είναι δυνατό να καταστήσουμε την επιρροή μας αισθητή μέσα σ” έναν άπιστο κόσμο. Αν επιθυμούμε να τραβήξουμε τους αμαρτωλούς έξω από το ορμητικό ρεύμα, πρέπει τα δικά μας πόδια να είναι σταθερά στερεωμένα επάνω στο Βράχο, τον Ιησού Χριστό. [443]

Το έμβλημα του Χριστιανισμού δεν είναι ένα είδοςεξωτερικού σύμβολου. Το να φορούμε ένα σταυρό ή ένα διάδημα φανερώνει την ένωση του ανθρώπου με το Θεό. Με τη δύναμη της χάρης Του που αποκαλύπτεται με τη μεταλλαγή του χαρακτήρα, πρόκειται να πειστεί ο κόσμος ότι ο Θεός έστειλε τον Υιό Του για Λυτρωτή του. Καμία άλλη επιρροή που περιβάλλει την ανθρώπινη ψυχή δεν έχει τέτοια δύναμη όπως η επιρροή της αφίλαυτης ζωής. Το δυναμικότερο επιχείρημα για την επιτυχία του Ευαγγελίου είναι ο Χριστιανός που αγαπά και αγαπάται.

Η ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

Το να ζει κανείς μία τέτοια ζωή, το να ασκεί μία τέτοια επιρροή, στοιχίζει στο κάθε της βήμα προσπάθεια, αυτοθυσία και πειθαρχία. Ακριβώς επειδή πολλοί δεν το καταλαβαίνουν αυτό, αποθαρρύνονται στη χριστιανική τους ζωή. Πολλοί οι οποίοι καθιερώνουν ειλικρινά τη ζωή τους στην υπηρεσία του Θεού απορούν και απογοητεύονται όταν βλέπουν να περιστοιχίζονται από εμπόδια και να επιβάλλονται όπως ποτέ προηγουμένως σε δοκιμασίες και αμηχανίες. Προσεύχονται για ένα χριστόμορφο χαρακτήρα, για καταλληλότητα στο έργο του Κυρίου και αντί γι” αυτό αντιμετωπίζουν περιστάσεις που φαίνονται να προκαλούν όλο το κακό που υπάρχει μέσα τους. Ανακαλύπτουν ελαττώματα την ύπαρξη των οποίων ούτε καν υποπτεύονταν. Όπως ο αρχαίος λαός του Ισραήλ, διερωτώνται και αυτοί: «Αν ο Κύριος είναι μεθ” ημών, διατί λοιπόν εύρηκαν ημάς πάντα ταύτα;» (Κρ. 6:13.)

Ακριβώς επειδή ο Θεός τους οδηγεί τους βρίσκουν όλα αυτά. Οι δοκιμασίες και τα εμπόδια είναι οι μέθοδοι που διαλέγει ο Θεός για την πειθαρχία, οι καθορισμένοι όροι Του για την επιτυχία. Εκείνος που διαβάζει τις καρδιές των ανθρώπων, γνωρίζει καλύτερα τους χαρακτήρες τους από ότι οι ίδιοι τους γνωρί- [444] ζουν. Βλέπει ότι μερικοί έχουν δυνάμεις και συναισθήματα τα οποία, κατευθυνόμενα όπως πρέπει, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την πρόοδο του έργου Του. Προνοη-τικά οδηγεί τους ανθρώπους αυτούς σε διαφορετικές θέσεις και σε ποικίλες περιστάσεις ώστε να ανακαλύψουν στο χαρακτήρα τους τα ελαττώματα που δεν είχαν υποπέσει στην αντίληψή τους. Τους προσφέρει την ευκαιρία να διορθώσουν τα ελαττώματα αυτά και να γίνουν κατάλληλοι για την υπηρεσία Του. Πολλές φορές επιτρέπει να υποφέρουν μέσα στις φλόγες της δοκιμασίας για να μπορέσουν έτσι να καθαριστούν.

Το γεγονός ότι καλούμαστε να υπομένουμε δοκιμα-σίες δείχνει ότι ο Κύριος Ιησούς βλέπει κάτι το πολύτιμο σ” εμάς το οποίο επιθυμεί να αξιοποιήσει. Αν δεν ανακάλυπτε μέσα μας τίποτε που να μπορούσε να δοξάσει το όνομά Του, δεν θα διέθετε καιρό για να μας εξαγνίσει. Άχρηστες πέτρες δεν τις ρίχνει μέσα στο καμίνι Του. Το ατόφιο χρυσάφι είναι αυτό που διυλίζει. Ο σιδεράς βάζει το σίδερο και το ατσάλι στη φωτιά για να δοκιμάσει τι είδους μέταλλα είναι. Και ο Κύριος επιτρέπει στους εκλεκτούς Του να περάσουν από το καμίνι της δοκιμασίας για να αποδειχθεί τι είδους ιδιοσυγκρασίες έχουν και αν μπορούν να θεωρηθούν κατάλληλοι για το έργο Του.

Ο κεραμοποιός παίρνει τον πηλό και τον διαμορφώνει όπως θέλει. Τον ζυμώνει, τον δουλεύει. Τον κομματιάζει και τον ξαναπλάθει πάλι όλον μαζί. Τον μουσκεύει και έπειτα τον στεγνώνει. Τον αφήνει να ξεμουδιάσει ένα διάστημα χωρίς να τον πειράξει. Όταν γίνει όσο ακριβώς χρειάζεται εύπλαστος, τότε συνεχίζει τη δουλειά του για να τον σχηματίσει σε σκεύος. Τον διαμορφώνει και, γυρίζοντάς τον στον τροχό, κόβει τα περισσευούμενα κομμάτια και τον στιλβώνει. Τον ξεραίνει στον ήλιο και τον ψήνει στο καμίνι. Έτσι μεταβάλλεται σ” ένα κατάλληλο για χρήση σκεύος. Με τον ίδιο τρόπο επιθυμεί ο Μεγάλος Πρωτεργάτης να μας διαπλάσει και να μας διαμορφώσει. Και όπως ο πηλός αφήνεται ελεύθερος στα [445] χέρια του αγγειοπλάστη, έτσι πρέπει να αφεθούμε και εμείς στα χέρια τα δικά Του. Δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να κάνουμε τη δουλειά του κεραμοποιού. Το δικό μας μέρος είναι να παραχωρήσουμε τον εαυτό μας για να διαπλαστεί από το Μεγάλο Αρχιεργάτη.

«Αγαπητοί, μη παραξενεύεσθε δια τον βασανισμόν τον γινόμενον εις εσάς προς δοκιμασίαν, ως εάν συνέβαινεν εις εσάς παράδοξόν τι. Αλλά καθότι είσθε κοινωνοί των παθημάτων του Χριστού, χαίρετε, ίνα και όταν η δόξα Αυτού φανερωθή, χαρήτε αγαλλιώμενοι. » (Α” Πέτ. 4:12-13.)

Στο δυνατό φώς της ημέρας και με το θόρυβο της μουσικής και των διαφόρων φωνών, το εγκλωβισμένο πουλί δεν κελαηδάει το τραγούδι που προσπαθεί να του μάθει ο κύριός του. Μαθαίνει λίγο απότο ένα λίγο από το άλλο, αλλά ποτέ μία ξεχωριστή και άρτια μελωδία. Ο κύριός του όμως σκεπάζει το κλουβί και το βάζει εκεί όπου το πουλί ακούει μόνο το τραγούδι που πρέπει να κελαηδήσει. Στα σκοτεινά προσπαθεί συνεχώς να κελαηδήσει το τραγούδι αυτό μέχρι που το μαθαίνει και τότε ψάλλει με όλη του τη δύναμη την τέλεια μελωδία. Τότε το πουλί ξαναφέρετε στη θέση του και απ” εκεί κι εμπρός μπορεί να ψάλλει το ίδιο τραγούδι στο φώς. Έτσι φέρεται ο Θεός στα παιδιά Του. Έχει να μας μάθει ένα τραγούδι και όταν το μάθουμε ανάμεσα στα σκοτάδια των δοκιμασιών μπορούμε μετά να το ψάλλουμε χωρίς σταματημό.

Πολλοί είναι δυσαρεστημένοι από το έργο της ζωής τους. Μπορεί το περιβάλλον τους να είναι άχαρο, ο καιρός τους να περνάει με τετριμμένη εργασία, ενώ κρίνουν τον εαυτό τους ικανό για σπουδαιότερες ευθύνες. Συχνά τους φαίνεται ότι οι προσπάθειές τους δεν εκτιμούνται ή ότι παραμένουν άκαρπες το μέλλον τους φαίνεται αβέβαιο.

Ας έχουμε υπόψη ότι αν και το έργο που έχουμε να κάνομε μπορεί να μην είναι της αρεσκείας μας, πρέπει να [446] το δεχθούμε σαν εκλογή του Θεού για μας. Είτε μας αρέσει είτε όχι, πρέπει να κάνουμε το καθήκον που βρίσκεται μπροστά μας. «Πάντα όσα εύρη η χείρ σου να κάμη, κάμε κατά την δύναμίν σου• διότι δεν είναι πράξις ούτε λογισμός ούτε γνώσις ούτε σοφία εν τω άδη όπου υπάγεις. » (Εκκλ. 9:10.)

Αν ο Κύριος μας θέλει να φέρουμε ένα μήνυμα στη Νινευή, δεν θα Του κάνει την ίδια ευχαρίστηση αν εμείς πάμε στην Ιόππη ή στην Καπερναούμ. Έχει λόγους για να μας στείλει στο μέρος εκείνο όπου καθοδήγησε τα βήματά μας. Στο μέρος ακριβώς αυτό μπορεί να βρίσκεται κάποιος ο οποίος χρειάζεται τη βοήθειαπουεμείς μπορούμε να δώσουμε. Εκείνος που έστειλε αξιωματούχο το Φίλιππο στον Αιθίοπα, τον Πέτρο στο Ρωμαίο εκατόνταρχο, και τη μικρή Εβραιοπούλα σε βοήθεια του Σύριου στρατηγού Νεεμάν, στέλνει και σήμερα άνδρες, γυναίκες και νεαρούς ως αντιπροσώπους Του σ” εκείνους που χρειάζονται θεϊκή βοήθεια και καθοδήγηση.

ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

Τα σχέδια τα δικά μας δεν είναι πάντοτε και σχέδια του Θεού. Εκείνος μπορεί να κρίνει κάποτε ότι τόσο για το καλό μας αλλά για το καλό του έργουΤου. Είναιπροτιμότερο να αποποιηθεί τις καλύτερέςπροσπάθειές μας όπως έκανε στην περίπτωση του Δαβίδ. Για ένα πράγμα όμως μπορούμε να είμαστε βέβαιοι: ότι θα ευλογήσει και θα χρησιμοποιήσει για την πρόοδο του έργου Του αυτούς που ειλικρινά αφιερώνουν τον εαυτό τους και όλα όσα έχουν στη δόξα Του. Αν κρίνει καλύτερο να μην εκπληρώσει τις επιθυμίες τους, θα αντισταθμίσει την άρνηση αυτή με το να τους χορηγήσει δείγματα της αγάπης Του και με το να τους εμπιστευθεί κάποια άλλη υπηρεσία. [447]

Μέσα στη μεγάλη φροντίδα και το ενδιαφέρον Του για μας, συχνά Εκείνος μας καταλαβαίνει καλύτερα από ότι εμείς καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας. Για αυτό το λόγο αρνείται να μας επιτρέψει να επιζητούμε να ικανοποιήσομε από φιλαυτία τη φιλοδοξία μας. Δεν μας επιτρέπει να προσπεράσουμε τα ταπεινά αλλά ιερά καθήκοντα που βρίσκονται μπροστά μας. Συχνά τα καθήκοντα αυτά παρέχουν ακριβώς την απαραίτητη εκείνη διαπαιδαγώγηση που θα μας προετοιμάσει για ένα ανώτερο έργο. Συχνά τα δικά μας σχέδια αποτυγχάνουν προκειμένου να επιτύχουν τα σχέδια του Θεού για μας.

Ποτέ δεν καλούμαστε να υποστούμε μία πραγματική θυσία για το Θεό. Μας ζητάει να Του παραχωρήσουμε πολλά πράγματα. Με αυτό όμως δεν κάνουμε τίποτε περισσότερο από τνα παραιτούμαστε από πράγματα που στέκονται εμπόδιο στο δρόμο μας προς τον Ουρανό. Και όταν ακόμη καλούμαστε να παραχωρήσουμε τα πράγματα εκείνα που είναι καλά, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι με αυτό τον τρόπο ο Θεός ετοιμάζει κάτι που έχει μεγαλύτερη αξία για μας.

Στη μέλλουσα ζωή τα μυστήρια που εδώ μας ενοχλούσαν και μας απογοήτευαν θα εξομαλυνθούν. Θα δούμε τότε ότι οι φαινομενικά αναπάντητες προσευχές μας και οι ανεκπλήρωτες ελπίδες μας συγκαταλέγονταν ανάμεσα στις σπουδαιότερες ευλογίες μας.

Πρέπει να θεωρούμε το κάθε καθήκον, όσο ταπεινό και να είναι, ιερό επειδή αποτελεί μέρος της υπηρεσίας του Θεού. Η καθημερινή μας προσευχή πρέπει να είναι: «Κύριε, βοήθησέ με να κάνω όπως μπορώ καλύτερα. Δίδαξέ με πως να προσφέρω καλύτερη υπηρεσία. Δώσε μου χαρά και δύναμη. Βοήθησέ με να δείχνω ενώ εργάζομαι το αξιαγάπητο πνεύμα της διακονίας του Σωτήρα.» [448]

ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΜΩΥΣΗ

Σκεφθείτε την πείρα του Μωυσή. Η μόρφωση που έλαβε στην Αίγυπτο σαν εγγονός του βασιλιά και μελλον-τικός κληρονόμος του θρόνου ήταν πολύ βαθειά. Τίποτε δεν είχε παραμεληθεί με σκοπόνα γινότανσοφός άνθρωπος, σύμφωνα με την αιγυπτιακή αντίληψη της σοφίας. Έλαβε την ανώτερη πολιτική και στρατιωτική εκπαίδευση. Ένοιωθε τον εαυτό του τέλεια κατηρτισμένο για το έργο της απελευθέρωσης του Ισραήλ από τη σκλαβιά. Ο Θεός όμως έκρινε διαφορετικά. Η πρόνοιά Του όμως όρισε στο Μωυσήσαράντα χρόνια εκπαίδευσης στην έρημο, βόσκοντας πρόβατα.

Η μόρφωση που ο Μωυσής απέκτησε στην Αίγυπτο του φάνηκε πολύ χρήσιμη. Η σημαντικότερη όμως προκατάρτιση για το έργο της ζωής του ήταν εκείνη που απέκτησε ασκώντας τα καθήκοντα του βοσκού. Από φυσικού του ο Μωυσής ήταν βίαιος χαρακτήρας. Στην Αίγυπτο, σαν επιτυχημένος στρατιωτικός ηγήτορας και ευνοούμενος του βασιλιά και του έθνους, ήταν συνηθισμένος να δέχεται κολακείες και επαίνους. Ασκούσε ακατανίκητη έλξη στο λαό. Ήλπιζε να επιτύχει με τη δική του δύναμη το έργο της απελευθέρωσης του Ισραήλ. Εντελώς αντίθετα όμως ήταν τα μαθήματα που έπρεπε να μάθει σαν αντιπρόσωπος του Θεού. Οδηγώντας τα κοπάδια του ανάμεσα στα άγρια βουνά ή στα χλοερά, γεμάτα λαγκάδια βοσκοτόπια, έμαθε την πίστη, την πραότητα, την υπομονή, την ταπεινοφροσύνη και την ανιδιοτέλεια. Έμαθε να φροντίζει για τα αδύνατα, να περιθάλπει τα άρρωστα, να αναζητάει τα παραστρατημένα, να ανέχεται τα ατίθασα, να φροντίζει τα αρνιά και να περιποιείται τα γέρικα και εξασθενημένα ζώα.

Με το έργο του αυτό ο Μωυσής πλησίασε περισσό-τερο στον Αρχιποιμένα. Συνδέθηκε περισσότερο με τον Άγιο του Ισραήλ. Δεν σκόπευε τώρα πια να κάνει κανένα μεγάλο έργο. Επεδίωκε να εκτελεί πιστά το υπεύθυνο έργο [449] του σαν να το έκανε για το Θεό. Αναγνώριζε στο περιβάλλον του την παρουσία του Θεού. Όλη η φύση του μιλούσε για τον Αόρατο. Γνώρισε το Θεό σαν προσωπικό Θεό και, συλλογιζόμενος το χαρακτήρα Του, ένοιωθε διαρκώς βαθύτερα την αίσθηση της παρουσίας Του. Εύρισκε καταφύγιο στους αιώνιους βραχίονές Του.

Μετά την πείρα του αυτή, ο Μωυσής άκουσε την κλήση από τον ουρανό να ανταλλάξει τη γκλίτσα του τσομπάνη με το ραβδί της εξουσίας, να εγκαταλείψει το κοπάδι των προβάτων και να αναλάβει την καθοδήγηση του λαού Ισραήλ. Η θεϊκή εντολή τον βρήκε χωρίς καθόλου θάρρος στον εαυτό του, βραδύγλωσσο και δειλό. Είχε κυριευθεί από ένα αίσθημα αναξιότητας προκειμένου να πάει να μιλήσει για το Θεό. Δέχθηκε όμως το έργο εμπιστευόμενος ολότελα στον Κύριο. Η σπουδαιότητα της αποστολής του απαιτούσε την εξάσκηση των ανωτέρων διανοητικών του δυνάμεων. Ο Θεός ευλόγησε την πρόθυμη υπακοή του και τότε έγινε εύγλωττος, αισιόδοξος, ψύχραιμος, κατάλληλος για το μεγαλύτερο έργο που ανατέθηκε ποτέ σε άνθρωπο. Για αυτόν έχει γραφεί: «Δεν ηγέρθη πλέον εν τω Ισραήλ προφήτης ως ο Μωϋσής τον οποίον εγνώρισεν ο Θεός πρόσωπον προς πρόσωπον.» (Δευτ. 34:10.)

Αυτοί που αισθάνονται ότι το έργο τους δεν εκτιμάται και που ποθούν μία περισσότερο υπεύθυνη θέση, ας αναλογισθούν ότι «ούτε εξ ανατολών, ούτε εκ δυσμών, ούτε εκ της ερήμου έρχεται η ύψωσις. Αλλ” ο Θεός είναι ο Κριτής τούτον ταπεινώνει και εκείνον υψώνει.» (Ψαλμ. 75:6-7.) Ο κάθε άνθρωπος έχει την θέση του στο αιώνιο σχέδιο του ουρανού. Η επιτυχημένη διεκπεραίωση του μέρους μας αυτού εξαρτάται από την πιστότητα που αποδίδουμε στη συνεργασία μας με το Θεό.

Πρέπει να προσέχουμε να μη κλαιγόμαστε. Ποτέ μη υποθάλπετε το αίσθημα ότι δεν εκτιμάστε όσο πρέπει, ότι οι προσπάθειές σας δεν αναγνωρίζονται, ότι το έργο σας [450] είναι υπερβολικά δύσκολο. Η ανάμνηση του τι υπέφερε ο Χριστός για μας ας κατασιγάσει κάθε μεμψίμοιρη σκέψη. Σ” εμάς φέρονται καλύτερα από ότι φέρθηκαν στον Κύριό μας. «Και συ ζητείς εις σεαυτόν μεγάλα; μη ζητείς. » (Ιερ. 45:5.) Για αυτούς που επιθυμούν περισσότερο να κερδίσουν το στεφάνι παρά να σηκώσουν το σταυρό, ο Θεός δεν έχει θέση στο έργο Του. Θέλει ανθρώπους που να κλίνουν περισσότερο στο να κάνουν το καθήκον τους παρά στο να λάβουν την αμοιβή, ανθρώπους που να ενδιαφέρονται μάλλον για αρχές παρά για προαγωγές.

Όσοι είναι ταπεινοί και εργάζονται σαν να εργάζονταν για το Θεό, μπορεί να μην επιδεικνύονται σε τέτοιο βαθμό όπως αυτοί που είναι όλο βιασύνη και φανφαρισμό.Το έργο τους όμως έχει μεγαλύτερη αξία. Πολλές φορές αυτοί που επιδεικνύονται πολύ επισύρουν την προσοχή στον εαυτό τους. Με αυτό τον τρόποπαρεμβάλλονται μεταξύ λαού και Θεού και το έργο τους καταντά αποτυχία. «Η σοφία είναι το πρώτιστον-απόκτησον σοφίαν και υπέρ πάσαν απόκτησίν σου απόκτησον σύνεσιν. Ανάλαβε αυτήν και θέλει σε υψώσει• θέλει σε δοξάσει όταν εναγκαλισθής αυτήν.» (Παρ. 4:7-8.)

Επειδή δεν έχουν την αποφασιστικότητα να ασχο-ληθούν με τον εαυτό τους και να μεταρρυθμισθούν, πολλοί ακολουθούν στερεότυπα μία εσφαλμένη πορεία δράσης. Αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνεται. Μπορούν να αξιοποιήσουν τις δυνάμεις τους ώστε να αποδώσουν το καλύτερο είδος υπηρεσίας και τότε θα είναι πάντοτε σε ζήτηση. Οι άλλοι θα τους εκτιμούν όπως τους αξίζει.

Αν μερικοί διαθέτουν τα κατάλληλα προσόντα για να καταλάβουν μία ανώτερη θέση, ο Κύριος θα κάνει να αισθανθούν αυτό το βάρος όχι μόνο οι ίδιοι αλλά και εκείνοι που τους δοκίμασαν. Ξέροντας την αξία τους και μπορούν δικαιωματικά να τους ωθήσουν προς τα εμπρός. Εκείνοι που εκτελούν με πιστότητα το καθορισμένο έργο τους μέρα με τη μέρα, θα ακούσουν στον κατάλληλο του Θεού καιρό την κλήση: «Ανέβα πιο ψηλά.» [451]

Ενώ οι τσομπάνηδες έβοσκαν τα κοπάδια τους στους λόφους της Βηθλεέμ, τους επισκέφτηκαν οι άγγελοι του Ουρανού. Και σήμερα ενώ ο ταπεινός εργάτης του Θεού ασχολείται με τη δουλειά του, άγγελοι του Θεού παραστέκουν στο πλευρό του, προσέχοντας τα λόγια του και σημειώνοντας τον τρόπο με τον οποίο κάνει τη δουλειά του.Έτσι, διαπιστώσουν ότι μπορούν να του ανατεθούν σοβαρότερες ευθύνες.

Ο Θεός δεν εκτιμά τους ανθρώπους σύμφωνα με τα πλούτη τους, τη μόρφωσή τους ή την κοινωνική τους θέση. Τους εκτιμά σύμφωνα με την αγνότητα των προθέσεων και την ομορφιά του χαρακτήρα. Παρατηρεί να δει πόσο από το Πνεύμα Του κατέχουν και πόση από την ομοιότητά Του αποκαλύπτουν με τη ζωή τους. Προκειμένου να θεωρηθεί κανείς μεγάλος στη βασιλεία του Θεού, πρέπει να γίνει μικρό παιδί ως προς την ταπεινοφροσύνη, την απλότητα της πίστης και την αγνότητα της αγάπης.

«Εξεύρετε,» είπε ο Χριστός, «ότι οι άρχοντες των εθνών κατακυριεύουσιν αυτά και οι μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αυτά. Ούτως όμως δεν θέλει είσθαι εν υμίν, αλλ” όστις θέλει να γίνη μέγας εν υμίν, ας ήναι δούλος υμών. » (Ματθ. 20:25-26.)

Από όλα τα χαρίσματα που ο Ουρανός μπορεί να προσφέρει στους ανθρώπους , ο συμμερισμός των παθημάτων του Χριστού αποτελεί το πολυτιμότερο κληροδότημα και τη μεγαλύτερη τιμή. Ούτε ο Ενώχ που μεταφέρθηκε στον ουρανό, ούτε ο Ηλίας που αναλήφθηκε μέσα στο πύρινο άρμα θεωρούνται μεγαλύτεροι ή ενδοξότεροι από τον Ιωάννη το Βαπτιστή που πέθανε ολομόναχος στη φυλακή. «Εις εσάς εχαρίσθη το υπέρ του Χριστού, ου μόνον το να πιστεύητε εις Αυτόν, αλλά και το να πάσχητε υπέρ Αυτού.» (Φιλ. 1:29.) [452]

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΖΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Μερικοί δεν είναι σε θέση να κάνουν συγκεκριμένα σχέδια για το μέλλον. Η ζωή τους είναι ασταθής. Δεν μπορούν να διακρίνουν τα αποτελέσματα των υποθέσεων τους και αυτό συχνά τους γεμίζει με αγωνία και ανησυχία. Ας έχομε στο νου μας ότι η ζωή των παιδιών του Θεού σ” αυτό τον κόσμο είναι μία οδοιπορία. Δεν έχουμε τη σοφία να προγραμματίσουμε την ίδια τη ζωή μας. Δεν εξαρτάται από εμάς να δημιουργήσουμε το μέλλον μας. «Δια πίστεως υπήκουσεν ο Αβραάμ ότε εκαλείτο να εξέλθη εις τον τόπον τον οποίον έμελλε να λάβη εις κληρονομιάν, και εξήλθε μη εξεύρων που υπάγει. » (Εβρ. 11:8.)

Στην επίγεια ζωή Του ο Χριστός δεν έκανε σχέδια για τον Εαυτό Του. Δέχονταν τα σχέδια του Θεού γι” Αυτόν και μέρα με τη μέρα ο Πατέρας Του απεκάλυπτε τα σχέδιά Του. Έτσι και εμείς πρέπει να εξαρτόμαστε από το Θεό ώστε η ζωή μας να αποτελεί την εκπλήρωση του θελήματος Του. Ενώ εμείς Του αναθέτουμε την πορεία μας, Εκείνος καθοδηγεί τα βήματά μας.

Πάρα πολλοί, ενώ προγραμματίζουν ένα λαμπρό μέλλον, καταλήγουν σε άκρα αποτυχία. Αφήστε το Θεό να καταστρώσει τα σχέδια για σας. Όπως το μικρό παιδί, έχετε εμπιστοσύνη στην καθοδήγηση Εκείνου ο οποίος «θέλει φυλάττει τους πόδας των οσίων Αυτού.» (Α” Σαμ. 2:9.) Ο Θεός ποτέ δεν οδηγεί τα παιδιά Του διαφορετικά από ότι τα ίδια θα προτιμούσαν να οδηγηθούν αν μπορούσαν να δουν το τέλος από την αρχή και να διακρίνουν τον ένδοξο σκοπό που εκπληρούν σαν συνεργάτες Του.

ΑΜΟΙΒΗ

Όταν ο Χριστός κάλεσε τους μαθητές Του να Τον ακολουθήσουν, δεν τους έταξε τίποτε κολακευτικές θέσεις σ” ετούτη τη ζωή. Δεν τους έδωσε καμία υπόσχεση για [453] κέρδη ή για κοσμικές τιμές ούτε και εκείνοι έκαναν καμία συμφωνία για το τι έπρεπε να περιμένουν. Απευθυνόμενος στο Ματθαίο που κάθονταν στο τελωνείο, ο Σωτήρας είπε: «Ακολούθει Μοι. Και αφήσας άπαντα, εσηκώθη και ηκολούθησεν Αυτόν.» (Λουκ. 5:27-28.) Ο Ματθαίος δεν σκέφτηκε να προσφέρει υπηρεσία πριν ζητήσει ένα ορισμένο μισθό ανάλογο με εκείνον που έπαιρνε στο επάγγελμά του μέχρι τότε. Χωρίς καμία ερώτηση ή δισταγμό, ακολούθησε τον Ιησού. Γι” αυτόν ήταν αρκετό ότι θα βρίσκονταν με το Σωτήρα, ότι θα μπορούσε να ακούει τα λόγια Του και να συμμετέχει στο έργο Του.

Το ίδιο έγινε και με τους μαθητές που είχαν κληθεί πριν από αυτόν. Όταν ο Ιησούς ζήτησε από τον Πέτρο και τους συντρόφους του να Τον ακολουθήσουν, εκείνοι αμέσως εγκατέλειψαν τις βάρκες και τα δίχτυα τους. Μερικοί από τους μαθητές εκείνους είχαν ορισμένα άτομα που εξαρτιόταν από αυτούς. Όταν έλαβαν όμως την πρόσκληση του Σωτήρα δεν δίστασαν ούτε ρώτησαν: «Πως θα ζήσω και πως θα συντηρήσω την οικογένειά μου;» Υπάκουσαν στην κλήση. Όταν αργότερα ο Χριστός τους ρώτησε: «Ότε σας απέστειλα χωρίς βαλαντίου και σακκίου και υποδημάτων, μήπως υστερήθητε τινός;» Εκείνοι μπόρεσαν να απαντήσουν: «Ουδενός. » (Λουκ. 22:35.)

Σήμερα ο Χριστός καλεί εμάς, όπως κάλεσε το Ματθαίο, τον Ιωάννη και τον Πέτρο στο έργο Του. Αν οι καρδιές μας έχουν συγκινηθεί από την αγάπη Του, το θέμα της αμοιβής δεν θα αποτελεί την κυριότερη σκέψη μας. Θα χαιρόμαστε να είμαστε συνεργάτες του Χριστού και δεν θα φοβόμαστε να επαναπαυτούμε στη φροντίδα Του. Αν καταστήσουμε δύναμή μας το Θεό θα αποκτήσουμε ορθή αντίληψη του καθήκοντος, οι επιδιώξεις μας θα είναι αφίλαυτες και η ζωή μας θα κινείται από μία ευγενή πρόθεση η οποία θα μας υψώσει πάνω από ιδιοτελή κίνητρα. [454]

Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΠΡΟΝΟΗΣΕΙ

Πολλοί που ισχυρίζονται ότι είναι ακόλουθοι του Χριστού αισθάνονται αγωνία και ανησυχία στην καρδιά επειδή φοβούνται να εμπιστευθούν τον εαυτό τους στο Θεό. Δεν κάνουν ολοκληρωτική παραχώρηση σ” Αυτόν φοβούμενοι τις συνέπειες που συνεπάγεται μία τέτοια παραχώρηση. Χωρίς την παραχώρηση όμως αυτή δεν θα μπορέσουν να βρουν την ειρήνη.

Πολλοί είναι εκείνοι που αισθάνονται την καρδιά τους να πιέζεται από το βάρος των φροντίδων επειδή προσπαθούν να φθάσουν τα ιδανικά του κόσμου. Προτίμησαν την υπηρεσία του, δέχθηκαν τις αμηχανίες του, υιοθέτησαν τις συνήθειές του. Έτσι ο χαρακτήρας τους παθαίνει διάβρωση και η ζωή τους καταντάει φόρτωμα. Οι ζωτικές δυνάμεις εξαντλούνται από τη διαρκή ανησυχία. Ο Κύριός μας τους θέλει να αφήσουν κατά μέρος το σκλαβικό αυτό ζυγό. Λέει: «Ο ζυγός Μου είναι καλός και το φορτίον Μου ελαφρόν.» (Ματθ. 11:30.) Η ανησυχία είναι τυφλή και δεν μπορεί να διακρίνει το μέλλον, αλλά ο Ιησούς βλέπει το μέλλον από την αρχή. Για την κάθε δυσκολία έχει τον τρόπο Του προετοιμασμένο για να προσφέρει ανακούφιση. «Δεν θέλει στερήσει ουδενός αγαθού τους περιπατούντας εν ακακία. » (Ψαλμ. 84:11.)

Προκειμένου να εφοδιάσει τις ανάγκες μας, ο επουράνιος Πατέρας μας έχει χίλιους δύο τρόπους για τους οποίους εμείς δεν έχουμε ιδέα. Όσοι δέχονται τη μοναδική αρχή του, να καταστήσουνδηλαδή ύψιστο καθήκον την υπηρεσία του Θεού, θα παρατηρήσουν τις αμηχανίες να εξαφανίζονται και ένα ευδιάκριτο μονοπάτι να χαράζεται μπροστά στα πόδια τους.

Η πιστή εκπλήρωση των σημερινών καθηκόντων αποτελεί την καλύτερη προκατάρτιση για τις ουράνιες δοκιμασίες. Μη συγκεντρώνετε όλες τις ευθύνες και τις φροντίδες της αυριανής ημέρας προσθέτοντάς αυτές στη [455] σημερινή. «Αρκετόν είναι εις την ημέραν το κακόν αυτής.» (Ματθ. 6:34.)

Ας έχουμε ελπίδα και θάρρος. Η ένδειξη αποθάρρυνσης στο έργο του Κυρίου είναι αμαρτωλή και παράλογη. Εκείνος γνωρίζει την κάθε μας ανάγκη. Στην παντοδυναμία του Βασιλέα των βασιλέων, ο σεβόμενος τη διαθήκη Του Θεός μας ενώνει με την απαλότητα και τη φροντίδα του τρυφερού ποιμένα. Η δύναμή Του είναι απόλυτη και αποτελεί εχέγγυο της βέβαιης εκπλήρωσης των υποσχέσεων Του προς όλους όσους εμπιστεύονται Αυτόν. Διαθέτει μέσα για την εξάλειψη κάθε δυσκολίας ώστε εκείνοι που Τον υπηρετούν και σέβονται τα χρησιμοποιούμενα από Αυτόν μέσα να μπορούν να στηριχθούν. Τόσο υπερέχει η αγάπη Του από κάθε άλλη αγάπη όσο ο ουρανός απέχει από τη Γη. Αγρυπνάει για τα τέκνα Του με μία αγάπη ανυπολόγιστη και αιώνια.

Κατά τις ζοφερότερες ημέρες, όταν τα πράγματα φαίνονται απειλητικά, έχετε πίστη στο Θεό. Αυτός εκπληρώνει το θέλημά Του, κάνοντας τα πάντα όπως πρέπει για το καλό του λαού Του. Η δύναμη εκείνων που Τον αγαπούν και Τον υπηρετούν θα ανανεώνεται μέρα με τη μέρα.

Είναι ικανός και πρόθυμος να χορηγήσει στους δούλους Του όλη τη βοήθεια που χρειάζονται. Θα τους δώσει τη σοφία που απαιτούν οι διάφορες ανάγκες τους.

Ο δοκιμασμένος απόστολος Παύλος έλεγε: «Μοι είπεν, Αρκεί εις σε η χάρις Μου διότι η δύναμίς Μου εν αδυναμία δεικνύεται τελεία. Με άκραν λοιπόν ευχαρίστησιν θέλω καυχηθή μάλλον εις τας αδυναμίας μου δια να κατοικήση εν εμοί η δύναμις του Χριστού. Όθεν ευαρεστούμαι εις τας αδυναμίας, εις τας ύβρεις, εις τας ανάγκας, εις τους διωγμούς, εις τας στενοχώριας υπέρ του Χριστού διότι όταν ήμαι αδύνατος, τότε είμαι δυνατός.» (Β” Κορ. 12:9-10.) [456]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 41—ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΑΟΥΣ

Η κάθε γνωριμία που δημιουργούμε στη ζωή απαιτεί την εξάσκηση του αυτοέλεγχου, της επιείκειας και της συμπάθειας. Είμαστε τόσο διαφορετικοί στην ιδιοσυγκρασία, στις συνήθειες, στη μόρφωση. Ως λογικόεπακόλουθο, ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα ποικίλλει. Κρίνουμε διαφορετικά. Αντιλαμβανόμαστε την αλήθεια διαφορετικά. Οι ιδέες μας για το πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε στη ζωή δεν συνταυτίζονται κατά πάντα. Δεν υπάρχουν δύο άτομα με την ίδια πείρα ζωής σε κάθε της λεπτομέρεια. Οι δοκιμασίες του ενός δεν είναι δοκιμασίες για τον άλλο. Καθήκοντα που κάποιος τα βρίσκει εύκολα, για κάποιον άλλον είναι εξαιρετικά δύσκολα και πολύπλοκα.

Η ανθρώπινη φύση είναι τόσο ευπαθής, τόσο ανίδεη, τόσο επιρρεπής προς την παρανόηση των πραγμάτων, ώστε ο καθένας πρέπει να είναι προσεκτικός στο πως κρίνει τον άλλο. Ελάχιστη ιδέα έχουμε για την επιρροή που ασκούν οι πράξεις μας πάνω στη ζωή των άλλων. Μπορεί να μη δίνουμε παρά ελάχιστη σημασία σε ότι λέμε ή κάνουμε. Αν άνοιγανόμως τα μάτια μας θα μπορούσαμε να δούμε ότι από αυτά ακριβώς εξαρτώνται τα πιο σημαντικά αποτελέσματα για το καλό ή το κακό.

ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΟΙ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΒΑΡΗ

Πολλοί έχουν σηκώσει τόσα λίγα βάρη στη ζωή, οι καρδιές τους έχουν γνωρίσει τόση λίγη αγωνία και έχουν συναισθανθεί τόσο μηδαμινή λύπη και αμηχανία για τις στενοχώριες των άλλων. Όλοιεκείνοι δεν μπορούν να καταλά- [457] βουν τι τραβούν αυτοί που σηκώνουν βάρη. Δεν είναι ικανοί να υπολογίσουν τα βάρη των ανθρώπων αυτών καλύτερα από ότι μπορεί ένα παιδί να υπολογίσει τη φροντίδα και το μόχθο του παραφορτωμένου πατέρα του. Μπορεί το παιδί να απορεί για τις δυσκολίες και τους φόβους του πατέρα του. Όλα αυτά του φαίνονται περιττά. Όταν όμως αποκτήσει με τα χρόνια την πείρα της ζωής, όταν αυτό το ίδιο έρθει σε ηλικία να σηκώνει τα βιοτικά βάρη, τότε θα ξαναθυμηθεί τη ζωή του πατέρα του και θα καταλάβει εκείνα που άλλοτε του φαίνονταν ακατανόητα. Η πικρή πείρα της ζωής του δίνει αυτή τη γνώση.

Το έργο πολλών ανθρώπων που σηκώνουν μεγάλα βάρη δεν γίνεται κατανοητό, η δουλειά τους δεν εκτιμάται μέχρι να τους βρει ο θάνατος. Όταν άλλοι σηκώνουν τα βάρη που αφήνει πίσω του ένα τέτοιο άτομο και συναντήσουν τις δυσκολίες που εκείνο αντιμετώπιζε, τότε μπορούν να καταλάβουν πόσο σκληρά δοκιμάστηκε η πίστη και το θάρρος του. Τότε συχνά λησμονούν τα λάθη που ήταν τόσο πρόθυμοι να επικρίνουν. Η πείρα τους διδάσκει τη συμπόνια. Ο Θεός επιτρέπει να μπαί-νουν οι άνθρωποι σε υπεύθυνες θέσεις. Όταν πέφτουν σε λάθη, Εκείνος έχει τη δύναμη να τους διορθώσει ή να τους απομακρύνει από τη θέση τους. Πρέπει να προσέχουμε να μη αναλωνόμαστε σε κριτική άλλων. Αυτό το έργο ανήκει στο Θεό.

Η συμπεριφορά του Δαβίδ προς τον Σαούλ παρέχει ένα μάθημα. Με την εντολή του Θεού, ο Σαούλ είχε χρισθεί βασιλιάς του Ισραήλ. Εξαιτίας της παρακοής του ο Κύριος έκανε τη δήλωση ότι η βασιλεία θα του αφαιρείτο. Και όμως πόσο τρυφερή, ευγενική και ανεκτική υπήρξε η διαγωγή του Δαβίδ απέναντι του! Επιδιώκοντας το θάνατο του Δαβίδ, ο Σαούλ έφθασε στην έρημο και χωρίς τους σωματοφύλακές του, μπήκε στην ίδια ακριβώς σπηλιά όπου είχαν κρυφτεί ο Δαβίδ με τους πολεμιστές του. «Και είπον οι άνδρες του Δαβίδ πρός αυτόν, Ιδού η ημέρα περί της οποίας ο Κύριος ελάλησε προς σε λέγων [458] . . . Εγώ θέλω παραδώσει τον εχθρόν σου εις την χείρα σου και θέλεις κάμει εις αυτόν όπως σοι φανή καλόν . . . Και είπε προς τους άνδρας αυτού, Μη γένοιτο εις εμέ παρά Κυρίου να κάμω το πράγμα τούτο εις τον κύριόν μου, τον κεχρισμένον του Κυρίου να επιβάλω την χείρα μου επ” αυτόν.» (Α” Σαμ. 24:4-7.) Ο Σωτήρας μας προστάζει: «Μη κρίνετε, δια να μη κριθήτε• διότι με οποίαν κρίσιν κρίνετε θέλετε κριθή, και με οποίον μέτρον μετρείτε θέλει αντιμετρηθή εις εσάς. » (Ματθ. 7:1-2.) Θυμηθείτε ότι σε λίγο το κατάστιχο της ζωής σας θα περάσει από εξέταση με την παρουσία του Θεού. Θυμηθείτε επίσης ότι Εκείνος είπε: «Αναπολόγητος είσαι, ω άνθρωπε, πας όστις κρίνεις . . . επειδή τα αυτά πράττεις συ ο κρίνων. » (Ρωμ. 2:1.)

ΕΠΙΕΙΚΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΦΑΛΛΟΝΤΕΣ

Δεν πρέπει να εξαπτόμαστε μπροστά σε κάθε πραγματική ή φανταστική αδικία που μας γίνεται. Ο φοβερότερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας. Κανένα άλλο κακό δεν επιδρά πιο ολέθρια στο χαρακτήρα από τα ανθρώπινα πάθη που δεν υποβάλλονται στον έλεγχο του Αγίου Πνεύματος. Πολυτιμότερη νίκη από τη νίκη κατά του εαυτού μας δεν μπορούμε να κερδίσουμε.

Δεν πρέπει να αφήνουμε τα αισθήματά μας να πληγώνονται εύκολα. Ο σκοπός της ζωής δεν είναι να περιφρουρούμε τα αισθήματά μας ή την υπόληψή μας, αλλά να σώζουμε ψυχές. Καθώς ενδιαφερόμαστε για τη σωτηρία των ψυχών, παύουμε να σκεπτόμαστε τις μικροδιαφορές που τόσο συχνά παρουσιάζονται στις σχέσεις μας με τους άλλους. Ότι και αν σκέπτονται για μας ή ότι και αν μας κάνουν οι άλλοι, αυτό δεν πρέπει να εμποδίζει ούτε την ενότητά μας με το Χριστό ούτε την επικοινωνία μας με το Άγιο Πνεύμα. «Ποία δόξα είναι εάν αμαρτάνοντες και ραπιζόμενοι υπομένητε; Εάν όμως αγαθοποιούντες [459] και πάσχοντες υπομένητε, τούτο είναι χάρις παρά τω Θεώ.» (Α” Πετ. 2:20.)

Μη ανταποδίδετε τα ίσα. Όσο σας είναι δυνατό αγνοείτε κάθε αφορμή για παρεξήγηση. Αποφεύγετε την παρουσία του κακού. Χωρίς να θυσιάζετε τις αρχές σας, κάνετε ότι περνάει από το χέρι σας, για να συμφιλιώσετε τους άλλους. «Εάν λοιπόν προσφέρης το δώρον σου εις το θυσιαστήριον και εκεί ενθυμηθής ότι ο αδελφός σου έχει τι κατά σου, άφες εκεί το δώρον σου έμπροσθεν του θυσιαστηρίου και ύπαγε, πρώτον φιλιώθητι με τον αδελφόν σου και τότε ελθών πρόσφερε το δώρον σου.» (Ματθ. 5:23-24.)

Αν σας απευθύνουν λόγιαοργής, ποτέ μη απαντάτε στο ίδιο ύφος. Να θυμάστε ότι «η γλυκεία απόκρισις καταπραύνει θυμόν.» (Παρ. 15:1.) Λόγια που δίνονται σαν απάντηση σε κάποιον που είναι θυμωμένος, συχνά δημιουργούν μόνο παροξυσμό. Ενώ ο θυμός που αντιμετωπίζεται με τη σιωπή και με ένα ήπιο, ανεκτικό πνεύμα, εξατμίζεται γρήγορα.

Ανάμεσα σε μια θύελλα από τσουχτερά, επικριτικά λόγια, διατηρείστε το πνεύμα σας ακμαίο πάνω στο λόγο του Θεού. Πληρώστε το νου και την καρδιά με τις υποσχέσεις του Θεού. Όταν σας φέρονται άσχημα ή σας κατηγορούν άδικα, αντί να ανταποκρίνεσθε με μία οργισμένη απάντηση, επαναλάβετε μέσα σας τις ακόλουθες πολύτιμες υποσχέσεις:

«Μη νικάσαι υπό του κακού, αλλά νίκα δια του αγαθού το κακόν.» (Ρωμ. 12:21.)

«Ανάθες εις τον Κύριον την οδόν σου και έλπιζε επ” Αυτόν και Αυτός θέλει ενεργήσει. Και θέλει εξαγάγει ως φώς την δικαιοσύνην σου και την κρίσιν σου ως μεσημβρίαν.» (Ψαλμ. 37:5-6.)

«Δεν είναι ουδέν κεκαλυμμένον το οποίον δεν θέλει ανακαλυφθή και κρυπτόν το οποίον δεν θέλει γνωρισθή. » (Λουκ. 12:2.) [460]

«Επεβίβασας ανθρώπους επί τας κεφαλάς ημών διήλθομεν δια πυρός και ύδατος και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν. » (Ψαλμ. 66:12.)

Ρέπουμε στο να αποβλέπουμε στους συνανθρώπους μας για συμπάθεια και ενίσχυση αντί να αποβλέπουμε στον Ιησού. Μέσα στην ευσπλαχνία και πιστότητά Του, ο Θεός συχνά επιτρέπει να μας απογοητεύσουν εκείνοι στους οποίους εναποθέσαμε την εμπιστοσύνη μας. Σκοπός τουείναι να μας διδάξει πόσο παράλογο είναι να εμπιστευόμαστε ανθρώπους και να κάνουμε τη σάρκα ισχυρό βραχίονά μας. Ας εμπιστευθούμε ολοκληρωτικά, ταπεινάκαι αφίλαυτα το Θεό. Αυτός γνωρίζει τις λύπες που αισθανόμαστε στα βάθη της καρδιάς μας και πόσοπολύ αδυνατούμε να εκφράσουμε. Όταν όλα φαίνονται σκοτεινά και δυσεξήγητα, να θυμάστε τα λόγια του Χριστού: «Εκείνο το οποίον Εγώ κάμνω συ δεν εξεύρεις τώρα, θέλεις όμως γνωρίσει μετά ταύτα.» (Ιωάν. 13:7.)

Μελετείστε την ιστορία του Ιωσήφ και του Δανιήλ. Ο Κύριος δεν εμπόδισε τις σκευωρίες των ανθρώπων που επεδίωκαν να τους κάνουν κακό. Έστρεψε όμως όλες αυτές τις μηχανορραφίες προς το καλό των δούλων Του οι οποίοι ανάμεσα στις δοκιμασίες και στους αγώνες διατήρησαν την πίστη και την αφοσίωσή τους.

Όσο βρισκόμαστε στον κόσμο θα έχουμε αντιδρά-σεις. Θα αντιμετωπίζομε προκλήσεις προκειμένου να δοκιμαστεί η ψυχραιμία μας. Και όταν τις αντιμετωπίζομε με καλό πνεύμα, τότε αναπτύσσονται οι χριστιανικές αρετές. Αν ο Χριστός ενοικεί μέσα μας, θα είμαστε υπομονητικοί, καλόκαρδοι, επιεικείς και χαρούμενοι μέσα στις ταραχές και στους ερεθισμούς. Μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο θα νικούσαμε τον εαυτό μας και μέσα μας θα αναπτύσσομε ένα ευγενικό ηρωισμό. Αυτό είναι το καθήκον που μας έχει ανατεθεί. Δεν μπορεί όμως να πραγματοποιηθεί η στερεά αποφασιστικότητα, η ακλόνητη πρόθεση, η διαρκής επαγρύπνηση και η ακατάπαυστη προσευχή χωρίς τη βοήθεια του Ιησού. Ο καθένας [461] έχει ένα προσωπικό αγώνα να αγωνιστεί. Ούτε ο Θεός ακόμη δεν μπορεί να εξευγενίσει το χαρακτήρα μας και να καταστήσει τη ζωή μας χρήσιμη αν δεν συνεργασθούμε μαζί Του. Όσοι αρνούνται να αγωνιστούν στερούνται τη δύναμη και τη χαρά της νίκης.

Δεν χρειάζεται να κρατούμε ατομικό λογαριασμό των δοκιμασιών, των δυσκολιών, των θλίψεων και στενοχώριων μας. Όλα αυτά βρίσκονται καταχωρημένα στα κατάστιχα και τη μέριμνα την αναλαμβάνει ο Ουρανός. Ενώ εμείς καταμετρούμε τα δυσάρεστα περιστατικά, διαφεύγουν τη μνήμη μας πολλά γεγονότα που θα μας προξενούσαν ευχαρίστηση αν τα σκεπτόμασταν. Χαρακτηριστικάπαραδείγματαείναι η γεμάτη καλοσύνη ευσπλαχνία του Θεού με την οποία μας περιβάλλει κάθε λεπτό και η αγάπη εκείνη που κάνει τους αγγέλους να θαυμάζουν το γεγονόςότι ο Θεός έδωσε τον Υιό Του να πεθάνει για μας. Αν εργαζόμενοι για το Χριστό αισθάνεστε ότι επωμίζεσθε μεγαλύτερες φροντίδες και δοκιμασίες από ότι αναλογούν σε άλλους, μη λησμονείτε ότι για σας υπάρχει μία ειρήνη που είναι άγνωστη σε όσους αποφεύγουν τα βάρη αυτά. Υπάρχει χαρά και παρηγοριά στην υπηρεσία του Χριστού. Κάνετε τον κόσμο να δει ότι η ζωή μαζί Του δεν μπορεί να είναι αποτυχία.

Αν δεν αισθάνεστε ξένοιαστοι και χαρούμενοι, μην εξωτερικεύετε τα αισθήματά σας. Μη σκιάζετε τη ζωή των άλλων. Μία ψυχρή, άχαρη θρησκεία ποτέ δεν ελκύει ψυχές στο Χριστό. Τους απομακρύνει από Αυτόν οδηγώντας τους στα δίχτυα που ο Σατανάς έχει στήσει στα πόδια των παραστρατούντων. Αντί να σκέπτεστε τις απογοητεύσεις σας σκεφθείτε τη δύναμη που μπορείτε να ζητήσετε στο όνομα του Χριστού. Συλλάβετε με τη φαντασία σας τα αόρατα πράγματα. Αφήσετε τις σκέψεις σας να αιχμαλωτιστούν από τα τεκμήρια της μεγάλης αγάπης του Θεού για σας. Η πίστη αντέχει στις δοκιμασίες, αντιστέκεται στους πειρασμούς, υπομένει τις απογοητεύσεις. Ο Ιησούς ζει και συνηγορεί για μας. Κάθε τι που εξασφαλίζεται με τη μεσολάβησή Του είναι δικό μας. [462]

Νομίζετε ότι ο Χριστός δεν εκτιμά εκείνους που ζουν ολοκληρωτικά γι” Αυτόν; Νομίζετε ότι δεν επισκέπτεται εκείνους οι οποίοι σαν τον αγαπητό εξόριστο Ιωάννη βρίσκονται σε δύσκολες και οδυνηρές καταστάσεις για χάρη Του; Ο Θεός δεν θα επιτρέψει ούτε ένας από τους ειλικρινείς εργάτες Του να εγκαταλειφτεί μόνος του, να αγωνισθεί με τις αντιξοότητες και να νικηθεί. Αυτός διαφυλάττει σαν πολύτιμο κόσμημα τον καθένα του οποίου η ζωήέχεικρυφτείστο Χριστό. Για τον καθένα από αυτούς λέγει: «Θέλω σε θέσει ως σφραγίδα, διότι σε εξέλεξα.» (Αγγ. 2:23.)

Μιλάτε λοιπόν για τις υποσχέσεις Του. Μιλάτε για την προθυμία του Ιησού να ευλογεί. Αυτός δεν μας λησμονεί ούτε λεπτό. Όταν παρά τις δυσάρεστες περιστάσεις επαναπαυόμαστε με εμπιστοσύνη στην αγάπη Του και τον κλείνουμε στην καρδιά μας, η αίσθηση της παρουσίας Του θα μας εμπνέει με μια βαθειά και γαλήνια χαρά. Ο Χριστός είπε για τον Εαυτό Του: «Απ” Εμαυτού δεν κάμνω ουδέν, αλλά καθώς Με εδίδαξεν ο Πατήρ Μου, ταύτα λαλώ. Και ο πέμψας Με είναι μετ” Εμού-δεν Με αφήκεν ο Πατήρ μόνον διότι Εγώ κάμνω πάντοτε τα αρεστά εις Αυτόν.» (Ιωάν. 8:28-29.)

Η παρουσία του Πατέρα περιέβαλλε το Χριστό.Τίποτε δεν Του συνέβαινε εκτός από αυτό που η άπειρη αγάπη επέτρεπε για την ευλογία του κόσμου. Σ” αυτό έγκειτο η πηγή της παρηγοριάς Του και αυτό ισχύει και για εμάς. Όποιος εμπνέεται από το Πνεύμα του Χριστού έχει μέσα του το Χριστό. Οτιδήποτε του συμβαίνει προέρχεται από το Σωτήρα που τον περιβάλλει με την παρουσία Του. Τίποτε δεν μπορεί να τον αγγίξει εκτός αν το επιτρέψει ο Θεός. Όλα τα βάσανα και οι στενοχώριες μας, όλοι οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες μας, όλες οι λύπες και οι θλίψεις μας, όλοι οι κατατρεγμοί και οι στερήσεις μας, με λίγα λόγια τα πάντα συνεργούν για το καλό μας. Όλες οι πείρες και οι περιστάσεις είναι οι [463] εργάτες του Θεού μέσω των οποίων προάγεται το καλό μας.

Αν έχουμε συναίσθηση της μακροθυμίας του Θεού απέναντι μας δεν θα γίνουμε ούτε επικριτικοί, ούτε κατήγοροι των άλλων. Όταν ο Χριστός ζούσε στη Γή, πόσο θα παραξενεύονταν οι σύντροφοί Του αν μετά από την γνωριμία τους, Τον άκουγαν να προφέρει έστω και ένα μόνο επικριτικό, ανυπόμονο ή ψεύτικο λόγο. Ας μη λησμονούμε ποτέ ότι αυτοί που Τον αγαπούν πρέπει να Τον αντιπροσωπεύουν με το χαρακτήρα τους.

«Γίνεσθε προς αλλήλους φιλόστοργοι δια της φιλαδελφείας, προλαμβάνοντες να τιμάτε αλλήλους. » «Μη αποδίδοντες κακόν αντί κακού, ή λοιδορίαν αντί λοιδορίας αλλά το εναντίον ευλογούντες επειδή εξεύρετε ότι εις τούτο προσεκλήθητε, δια να κληρονομήσητε ευλογίαν. » (Ρωμ. 12:10, Α” Πέτρ. 3:9.)

Ο Κύριος Ιησούς ζητάει να αναγνωρίζουμε τα δικαιώματα κάθε ανθρώπου. Τα κοινωνικά και τα χριστιανικά δικαιώματα των ανθρώπων πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Σε όλους πρέπει να φερόμαστε με ευγένεια και λεπτότητα σαν σε γιούς και θυγατέρες του Θεού.

Η χριστιανική θρησκεία κάνει τον άνθρωπο ευγενικό. Ο Χριστός φέρονταν με ευγένεια ακόμη και στους διώκτες Του. Οι

πραγματικοί οπαδοί Του θα εκδηλώνουν το ίδιο πνεύμα. Προσέξτε τον Παύλο όταν οδηγείτο μπροστά σε αρχηγούς. Η απολογία του μπροστά στον Αγρίππα αποτελεί παράδειγμα πραγματικής ευγένειας καθώς και πειστικής ρητορικής δεινότητας. Το Ευαγγέλιο δεν συνιστά την επίπλαστη ευγένεια όπως την εννοεί ο κόσμος, αλλά την αβροφροσύνη που πηγάζει από την πραγματική καλοσύνη της ψυχής.

Ακόμη και η πιο επιμελημένη καλλιέργεια των εξωτερικών ιδιοτήτων της ζωής είναι αδύνατο να μας απαλλάξει από όλες τις δυσαρέσκειες, τις σκληρές επικρίσεις και τις απρεπείς ομιλίες. Ο πραγματικός εξευγενισμός δεν πρόκειται ποτέ να εκδηλωθεί ενόσω το [464] εγώ θεωρείται το ύψιστο αντικείμενο. Η αγάπη πρέπει να κατοικεί στην καρδιά. Ο προσεκτικός Χριστιανός αναζητεί τα ελατήρια των πράξεών του στη βαθειά αγάπη που τρέφει στην καρδιά του για τον Κύριό του. Από τη ρίζα της αφοσίωσης που νοιώθει για το Χριστό πηγάζει ένα αφίλαυτο ενδιαφέρον για τους αδελφούς του. Η αγάπη χορηγεί σ” αυτόν που την κατέχει χάρη, ευπρέπεια και κόσμια διαγωγή. Φωτίζει το πρόσωπο και μαλακώνει τη φωνή. Εξευγενίζει και εξυψώνει ολόκληρη την ύπαρξη.

Η ζωή δεν αποτελείται βασικά από μεγάλες θυσίες και θαυμαστά κατορθώματα, αλλά από λεπτομέρειες. Τις πιο πολλές φορές από μικρά πράγματα που φαίνονται ανάξια προσοχής προέρχεται το μεγαλύτερο καλό ή κακό στη ζωή μας. Με την αποτυχία μας να υποστούμε τις δοκιμασίες που μας δημιουργούν τα ασήμαντα πράγματα, αποκτούμε διάφορες συνήθειες και δημιουργούμε ελαττωματικό χαρακτήρα. Και έτσι όταν παρουσιάζονται οι μεγαλύτερες δοκιμασίες, μας βρίσκουν ανέτοιμους. Μόνον όταν αντιμετωπίζουμε τις δοκιμασίες της καθημερινής ζωής ακολουθώντας τις ορθές αρχές, μπορούμε να αποκτήσουμε δύναμη για να διατηρηθούμε πιστοί και ακλόνητοι στις εξαιρετικά δύσκολες και επικίνδυνες περιστάσεις.

Ποτέ δεν είμαστε μόνοι. Είτε Τον διαλέξαμε είτε όχι, έχουμε ένα σύντροφο. Να θυμάστε ότι όπου και αν είστε, ότι και αν κάνετε, ο Θεός βρίσκεται εκεί. Τίποτε από ότι κάνουμε, λέμε ή σκεπτόμαστε μπορεί να διαφύγει από την προσοχή Του. Για κάθε λόγο ή πράξη σας έχετε ένα μάρτυρατον Πανάγιο Θεό που μισεί την αμαρτία. Σκεφθείτε το αυτό πριν να πείτε ή να κάνετε κάτι.

Σαν Χριστιανοί, αποτελείτε μέλος της βασιλικής οικογένειας, είστε παιδί του επουράνιου Βασιλιά. Μη προφέρετε λέξη, μη προβαίνετε σε πράξη με τα οποία θα μπορούσατε να προσβάλετε «το καλόν όνομα με το οποίον ονομάζεσθε. » (Ιακ. 2:7.)

Μελετείστε προσεκτικά το συνδυασμό του ανθρώπι-νου και θεϊκού χαρακτήρα και υποβάλετε συνέχεια την [465] ερώτηση: «Πως θα φέρονταν ο Χριστός αν ήταν στη θέση μου;» Αυτό πρέπει να αποτελεί τον κανόνα του καθήκοντος μας. Μην έρχεστε σε άσκοπη επαφή με εκείνους οι οποίοι με τις μεθόδους τους θα μπορούσαν να εξασθενήσουν την πρόθεσή σας να κάνετε το σωστό ή να μολύνουν τη συνείδησή σας. Όταν βρίσκεσθε ανάμεσα σε ξένους, στο δρόμο, στο λεωφορείο ή στο σπίτι, μη κάνετε τίποτε που να δίνει έστω και την ελάχιστη κακή εντύπωση. Κάνετε κάθε μέρα κάτι για να καλυτερεύσετε, να ομορφαίνετε και να εξευγενίσετε τη ζωή που ο Χριστός εξαγόρασε με το αίμα Του.

Ενεργείτε πάντοτε κινούμενοι από καλές αρχές, και ποτέ από αυθορμητισμό. Καθυποτάξετε τη φυσική παρόρμηση του χαρακτήρα σας με ηπιότητα και γλυκύτητα. Μην επιτρέπετε στον εαυτό σας καμία ελαφρότητα ή ανοησία. Μην αφήνετε καμία κακώς νοούμενη εξυπνάδα να βγει από τα χείλη σας. Ούτε και οι σκέψεις δεν επιτρέπεται να παραμένουν αχαλίνωτες. Πρέπει να συγκρατούνται, να αιχμαλωτίζονται στην υπακοή του Χριστού. Κάντε τις σκέψειςνα στρέφονται γύρω από όσια πράγματα. Τότε, με τη χάρη του Χριστού θα γίνουν αγνές και αληθινές.

Μας χρειάζεται να αισθανόμαστε διαρκώς την εξευγενιστική δύναμη των αγνών σκέψεων. Η μόνη ασφάλεια για την κάθε ψυχή είναι ο ορθός τρόπος με τον οποίο σκέπτεται κανείς. «Διότι καθώς φρονεί [ο άνθρωπος] εν τη ψυχή αυτού, τοιούτος είναι.» (Παρ. 23:7.) Η δύναμη της αυτεπιβολής ενισχύεται με την εξάσκηση. Εκείνο που στην αρχή φαίνεται δύσκολο, με τη συνεχή επανάληψη γίνεται εύκολο μέχρι που οι ορθές σκέψεις και πράξεις γίνονται συνήθεια. Μπορούμε, φθάνει να το θέλουμε, να στραφούμε από κάθε τι το κατώτερο και ευτελές και να υψωθούμε σε ανώτερα ιδανικά να γίνουμε σεβαστοί από τους ανθρώπους και αγαπητοί από το Θεό.

Καλλιεργείστε τη συνήθεια να λέτε καλό για τους άλλους. Δώστε μεγαλύτερη προσοχή στις καλές ιδιότητες [466] εκείνων που συναναστρέφεστε και παρατηρείτε όσο λιγότερο γίνεται τα λάθη και τις αποτυχίες τους. Όταν έρχεσθε στον πειρασμό να παραπονεθείτε για κάτι που κάποιος είπε ή έκανε, βρείτε κάτι καλό να πείτε για τη ζωή ή το χαρακτήρα του ανθρώπου αυτού. Καλλιεργείστε την ευγνωμοσύνη. Δοξάζετε το Θεό για τη θαυμαστή αγάπη Του, προσφέροντας το Χριστό να πεθάνει για μας. Ποτέ δεν οφελεί να σκεπτόμαστε τις στενοχώριες μας. Ο Θεός μας καλεί να σκεπτόμαστε την ευσπλαχνία Του και την ασύγκριτη αγάπη Του για να εμπνεόμαστε με δοξολογία.

Οι ευσυνείδητοι εργάτες δεν έχουν καιρό να ασχολούνται με τα σφάλματα των άλλων. Δεν μπορούμε να ανεχθούμε να τρεφόμαστε με τις φλοίδες των σφαλμάτων και των αποτυχιών των άλλων. Τα επικριτικά λόγια είναι μία διπλή κατάρα που πέφτει βαρύτερα στον ομιλητή παρά στον ακροατή. Όποιος σπέρνει τους σπόρους του χωρισμού και της έριδας, θα θερίσει το δηλητηριασμένο καρπό μέσα στην ίδια την ψυχή του. Ψάχνοντας κανείς να βρίσκει μόνο κακό στους άλλους, δημιουργεί κακό σ” αυτόν που το αναζητάει. Με το να επιμένουμε στα σφάλματα των άλλων, μεταλλασσόμαστε κι εμείς σύμφωνα με αυτή την εικόνα. Ενώ με το να παρατηρούμε το Χριστό, με το να μιλούμε για την αγάπη και την τελειότητα του χαρακτήρα Του, μεταβαλλόμαστε σύμφωνα με την εικόνα Του. Παρατηρώντας τα υψηλά ιδανικά που έθεσε μπροστά μας, θα υψωθούμε σε μία αγνή και άγια ατμόσφαιρα, σε αυτή μάλιστα την παρουσία του Θεού. Όταν επιμένουμε σε αυτό, τότε πηγάζει από μέσα μας ένα φώς που ακτινοβολεί πάνω σε όλους όσους σχετίζονται με εμάς.

Αντί να επικρίνετε και να καταδικάζετε τους άλλους, λέτε: «Εγώ πρέπει να φροντίσω για τη δική μου σωτηρία. Αν συνεργάζομαι με Εκείνον που επιθυμεί να σώσει την ψυχή μου πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός με τον εαυτό μου. Πρέπει να απομακρύνω κάθε κακό από τη [467] ζωή μου. Πρέπει να υπερνικήσω κάθε σφάλμα. Πρέπει να γίνω νέο κτίσμα εν Χριστώ. Τότε, αντί να αποθαρρύνω αυτούς που αγωνίζονται εναντίον του κακού, θα μπορώ να τους ενισχύω με λόγια ενθαρρυντικά.» Δείχνουμε μεγάλη αδιαφορία ο ένας για τον άλλον. Πολύ συχνά λησμονούμε ότι οι συνεργάτες μας έχουν ανάγκη από ενίσχυση και από φαιδρότητα. Μην αμελείτε να τους διαβεβαιώνετε για το ενδιαφέρον και τη συμπάθειά σας. Βοηθείστε τους με τις προσευχές σας και κάνετέ τους γνωστό ότι προσεύχεστε.

Όλοι όσοι ισχυρίζονται ότι εργάζονται για το Χριστό δεν είναι πραγματικοί μαθητές. Ανάμεσα σ” αυτούς που φέρουν το όνομά Του, ακόμη και σε αυτούς που συμπεριλαμβάνονται μεταξύ των εργατών Του, υπάρχουν μερικοί οι οποίοι δεν εκπροσωπούν το χαρακτήρα Του. Δεν διέπονται από τις αρχές Του. Τα άτομα αυτά συχνά είναι υπαίτια για την αμηχανία και την αποθάρρυνση των πρωτάρηδωνστη χριστιανική εμπειρία. Κανείς όμως δεν πρέπει να πλανηθεί. Ο Χριστός μας έδωσε το τέλειο παράδειγμα. Μας ζητάει να Τον ακολουθήσουμε.

Ζιζάνια θα υπάρχουν ανάμεσα στο σιτάρι μέχρι το τέλος. Όταν οι δούλοι του οικοδεσπότη, από ζήλο για την υπόληψή του, ζήτησαν την άδεια να ξεριζώσουν τα ζιζάνια, ο κύριος τους είπε: «Ουχί, μήποτε συλλέγοντες τα ζιζάνια εκριζώσητε μετ” αυτών τον σίτον αφήσατε να συναυξάνωσιν αμφότερα μέχρι του θερισμού. » (Ματθ. 13:29-30.)

Μέσα στη μεγάλη ευσπλαχνία και μακροθυμία Του ο Θεός ανέχεται υπομονητικά τους διεστραμμένους και τους δόλιους. Ανάμεσα στους διαλεγμένους αποστόλους του Χριστού υπήρχε ο προδότης Ιούδας. Δικαιολογείται λοιπόν να απορεί ή να αποθαρρύνεται κανείς αν υπάρχουν δόλιοι μεταξύ των συγχρόνων εργατών Του; Αν Εκείνος ο οποίος είναι «καρδιογνώστης» ανέχθηκε αυτόν [468] που ήξερε ότι θα Τον πρόδιδε, με πόση υπομονή πρέπει εμείς να ανεχόμαστε αυτούς που σφάλλουν!

Δεν είναι όμως όλοι σαν τον Ιούδα, ούτε ακόμη και αυτοί που παρουσιάζουν τα μεγαλύτερα σφάλματα. Ο Πέτρος, αυθόρμητος, επιπόλαιος, γεμάτος αυτοπεποίθηση, συχνά παρουσίαζε μεγαλύτερα ακόμη μειονεκτήματα από ότι ο Ιούδας. Συχνά ο Σωτήρας τον επέπληττε. Όμως τι ζωή υπηρεσίας και θυσιών έζησε! Και τι μαρτυρία αποτελεί αυτή για τη δύναμη της χάρης του Θεού! Πρέπει όσο μας είναι δυνατό να φερόμαστε στους άλλους όπως ο Χριστός φέρθηκε στους μαθητές Του όταν περπατούσε και μιλούσε μαζί τους επάνω στη Γή.

Θεωρείτε τους εαυτούς σας ιεραποστόλους πρώτα απ” όλα μεταξύ των συνεργατών σας. Συχνά απαιτείται πολύς χρόνος και εργασία για να κερδηθεί μία ψυχή απ”το Χριστό. Και όταν μία ψυχή επιστρέφει από την αμαρτία στη δικαιοσύνη, αυτό φέρνει χαρά στην παρουσία των αγγέλων. Νομίζετε ότι τα λειτουργικά πνεύματα που αγρυπνούν πάνω στις ψυχές αυτές χαίρονται όταν βλέπουν με τι αδιαφορία τους φέρονται μερικοί που ισχυρίζονται ότι είναι Χριστιανοί; Αν ο Χριστός μας φέρονταν όπως εμείς πολλές φορές φερόμαστε ο ένας στον άλλο, ποιός από μας θα μπορούσε να σωθεί;

Να θυμάστε ότι δεν είστε κριτές. Δεν ξέρετε τι «ελατήρια» ώθησαν σε πράξεις που κατά την κρίση σας είναι εσφαλμένες. Υπάρχουν πολλοί που δεν έχουν λάβει την κατάλληλη μόρφωση. Έχουν διαστρεβλωμένο χαρακτήρα. Είναι σκληροί και άξεστοι και φαίνονται σε όλα τους στρεβλοί. Η χάρη όμως του Χριστού μπορεί να τους μεταμορφώσει. Μη τους περιφρονείτε ποτέ. Ποτέ μη τους φέρετε σε αποθάρρυνση και σε απόγνωση λέγοντάς τους: «Με απογοήτευσες και δεν θα προσπαθήσω ξανά να σε βοηθήσω.» Μερικά απότομα λόγια σε απάντηση προκλητικής συμπεριφοράς, λόγια που τα κρίνουμε δικαιολογημένα, μπορεί να κόψουν το νήμα της επιρροής που συνδέει την καρδιά τους με τη δική μας. [469]

Η συνεπής ζωή, η υπομονητική ανεκτικότητα, το πνεύμα που διατηρείται ήρεμο ακόμη και όταν προκαλείται, αποτελούν πάντοτε το πιο αναμφισβήτητο επιχείρημα και την πιο ακαταμάχητη έλξη. Αν εσείς είχατε ευκαιρίες και προνόμια που δεν έλαχαν στη μοίρα των άλλων, σκεφθείτε το αυτό και φερθείτε πάντοτε σαν ένας συνετός προσεκτικός και επιεικής δάσκαλος.

Όταν θέλετε να αποτυπωθεί καθαρά και ευδιάκριτα η σφραγίδα στο κερί, δεν πιέζετε τη σφραγίδα επάνω του βιαστικά ούτε απότομα. Προσεκτικά τοποθετείτε τη σφραγίδα πάνω στο εύπλαστο κερί. Σιγά-σιγά και σταθερά πιέστε προς τα κάτω μέχρι που να σκληρυνθεί παίρνοντας τη φόρμα. Εφαρμόστε το ίδιο και στις ανθρώπινες ψυχές. Η συνέχιση της χριστιανικής επιρροής είναι το μυστικό της δύναμής της και αυτό εξαρτάται από τη σταθερότητα με την οποία παρουσιάζετε το χαρακτήρα του Χριστού. Βοηθείστε τους σφάλλοντες μιλώντας τους για τις εμπειρίες σας. Δείξτε τους πως σε περιπτώσεις που διαπράξατε σοβαρά λάθη, η υπομονή, η καλοσύνη και η συμπαράσταση που έδειξαν σε σας οι συνεργάτες σας έδωσαν θάρρος και ελπίδα.

Ποτέ μέχρι την ημέρα της κρίσης, δεν θα μπορέσετε να μάθετε την επιρροή που ασκεί η καλή, διακριτική συμπεριφορά έναντι αυτών που είναι ασταθείς, παράλογοι και φαινομενικά ανάξιοι. Όταν μας δείχνουν αχαριστία και προδίδουν ιερές παρακαταθήκες, ωθούμαστε να δείξουμε την περιφρόνηση και την αγανάκτησή μας. Αυτό περιμένουν οι ένοχοι και είναι έτοιμοι να το δεχθούν. Η καλοσυνάτη όμως ανεκτική στάση τους παραξενεύει και συχνά ξυπνάει μέσα τους τα καλύτερά τους ένστικτα.Δημιουργεί με άλλα λόγια, επιθυμία για μία ευγενέστερη ζωή.

«Αδελφοί, και αν άνθρωπος απερισκέπτως πέση εις κανέν αμάρτημα, σεις οι πνευματικοί διορθώνετε τον τοιούτον με πνεύμα πραότητος• προσέχων εις σεαυτόν μη και συ πειρασθής. Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε και ούτως εκπληρώσατε τον νόμον του Χριστού.» (Γαλ. 6:1-2.) [470]

Όλοι όσοι διατείνονται ότι είναι παιδιά του Θεού πρέπει να έχουν υπόψη ότι σαν ιεραπόστολοι θα έρθουν σε επαφή με ανθρώπους κάθε τάξης. Υπάρχουν οι διακριτικοί και οι άξεστοι, οι ταπεινοί και οι περήφανοι, οι θρησκευόμενοι και οι σκεπτικιστές, οι μορφωμένοι και οι αγράμματοι, οι πλούσιοι και οι φτωχοί. Στα διαφορετικά αυτά άτομα δεν μπορεί να φερθεί κανείς με τον ίδιο τρόπο. Όλοι τους όμως χρειάζονται καλοσύνη και συμπάθεια. Με την αμοιβαία επαφή ο νους μας εκλεπτύνεται και εξευγενίζεται. Εξαρτόμαστε ο ένας από τον άλλον και είμαστε στενά συνδεδεμένοι με δεσμούς ανθρώπινης συναδελφοσύνης.

«Ο Θεός μας έκανε να εξαρτώμαστε ο ένας από τον
άλλο,
Από ένα φίλο αγαπητό, από ένα κύριο, από ένα
σκλάβο.
Κάθε φορά που κανείς τη βοήθεια του άλλου ανα-
ζητάει
Τότε η αδυναμία του ενός δύναμη όλων καταν
τάει.»

Ο Χριστιανισμός έρχεται σε επαφή με τον κόσμο μέσω των κοινωνικών σχέσεων. Κάθε άνδρας και γυναίκα που έχει δεχθεί τη θεϊκή διαφώτιση οφείλει να σκορπίσει το φώς στο σκοτεινό μονοπάτι εκείνων που δεν ξέρουν καλύτερα. Η κοινωνική επιρροή, όταν καθαγιάζεται με το Πνεύμα του Χριστού πρέπει να τελειοποιείται οδηγώντας ψυχές στο Σωτήρα. Ο Χριστός δεν πρέπει να κρύβεται βαθειά στην καρδιά σαν πολυπόθητος θησαυρός και να τον χαίρεται ζηλότυπα μόνο εκείνος που τον έχει. Το Χριστό πρέπει να Τον έχουμε μέσα μας σαν ένα πηγάδι που αναβλύζει το νερό της αιώνιας ζωής και δροσίζει όλους όσους έρχονται σε επαφή μαζί μας. [471]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 42—ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

Η χριστιανική ζωή έχει ευρύτερο νόημα από ότι φαντάζονται πολλοί. Δεν έγκειται αποκλειστικά σε γλυκύτητα, υπομονή, ηπιότητα και καλοσύνη. Οι αρετές αυτές είναι απαραίτητες. Χρειάζεται όμως επιπλέον θάρρος, δύναμη, ενεργητικότητα και επιμονή. Το μονοπάτι που χάραξε ο Χριστός είναι ένα στενό μονοπάτι αυτοθυσίας. Προκειμένου να παρθεί ένα τέτοιο μονοπάτι και να συνεχιστεί ανάμεσα σε δυσκολίες και αποθαρρύνσεις, χρειάζονται άτομα που να έχουν ξεπεράσει τις αδυναμίες.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ

Χρειάζονται άνθρωποι αντοχής, άνθρωποι που να μην περιμένουν να εξομαλυνθεί ο δρόμος τους και να σηκωθεί κάθε εμπόδιο, άνθρωποι που να εμπνέουν με ανανεωμένο ζήλο τις εξασθενημένες προσπάθειες των αποθαρρημένων εργατών, άνθρωποι των οποίων οι καρδιές θερμαίνονται από χριστιανική αγάπη που με δυναμωμένα χέρια κάνουν το έργο του Κυρίου τους.

Μερικοί που ασχολούνται με το ιεραποστολικό έργο είναι αδύναμοι, άτονοι, άψυχοι και αποθαρρύνονται εύκολα. Τους λείπει η ώθηση. Δεν έχουν τα θετικά στοιχεία του χαρακτήρα που παράγουν δύναμη προκειμένου να κατορθώσει κανείς κάτι. Δεν έχουν το πνεύμα και την ενεργητικότητα που εξάπτουν τον ενθουσιασμό. Αυτοί που θέλουν να γνωρίσουν την επιτυχία πρέπει να είναι θαρραλέοι και αισιόδοξοι. Δεν πρέπει να καλλιεργούν μόνο τις παθητικές αλλά και τις ενεργητικές αρετές. Από το ένα μέρος οφείλουν να δίνουν ήπιες απαντήσεις που [472] αποσοβούν το θυμό και από το άλλο να κατέχουν ηρωικό θάρρος για να αντιστέκονται στο κακό. Παράλληλα με την αγάπη που υπομένει τα πάντα, χρειάζονται δυναμικότητα χαρακτήρα που καταστεί την επιρροή τους μία θετική δύναμη.

Μερικοί δεν έχουν σταθερό χαρακτήρα. Τα σχέδια και οι προθέσεις τους παραμένουν ατελή, χωρίς σταθερό-τητα, προσφέροντας ελάχιστη πρακτική χρησιμότητα στον κόσμο. Αυτή η αδυναμία, η αναποφασιστικότητα και η ανικανότητα πρέπει να υπερνικηθούν. Ο πραγματικός χριστιανικός χαρακτήρας είναι τόσο ακατάβλητος που η δυσκολία των περιστάσεων ούτε μπορεί να τον παραλλάξει, ούτε να τον καθυποτάξει. Πρέπει να έχουμε «ηθικήραχοκοκαλιά», ακεραιότητα του χαρακτήρα τέτοια που δεν επιδέχεται ούτε κολακείες, ούτε δωροδοκίες, ούτε απειλές.

Ο Θεός θέλει να χρησιμοποιούμε κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεταιπροκειμένου να εξασφαλίσουμε την προετοι-μασία για το έργο Του. Περιμένει από εμάς να χρησιμο-ποιούμε όλες μας τις δυνάμεις για την επίτευξη του έργου αυτού και να προδιαθέσουμε τις καρδιές μας για την ιερότητά του και για τις τρομερές ευθύνες που συνεπάγεται.

Πολλοί που είναι σε θέση να κάνουν ένα υπέροχο έργο, κατορθώνουν μόνο μικρά πράγματα επειδή μικρές καταβάλλουν προσπάθειες. Χιλιάδες περνούν από αυτή τη ζωή σαν να μη είχαν κανένα άξιο λόγου αντικειμενικό σκοπό για να ζήσουν, κανένα υψηλό ιδανικό να επιδιώξουν. Ένας λόγος γι” αυτό είναι ότι υποτιμούν τον εαυτό τους. Ο Χριστός πλήρωσε μία ανυπολόγιστη αξία για μας και επιθυμεί να εκτιμήσουμε το εαυτό μας βάση της τιμής που πλήρωσε.

Μην αρκείστε φθάνοντας σε χαμηλά ιδανικά. Δεν είμαστε αυτό που μπορούμε να είμαστε, ούτε εκείνο που ο Θεός μας θέλει να είμαστε. Ο Θεός μας έδωσε λογικές ικανότητες όχι για να παραμένουν αδρανείς ή για να διαστρέφονται από τις γήινες και ευτελείς επιδιώξεις, [473] αλλά για να αναπτύσσονται στο ανώτατο σημείο, να εκλεπτύνονται, να καθαγιάζονται, να εξευγενίζονται και να χρησιμοποιούνται για την προαγωγή των συμφερόντων της βασιλείας Του.

Κανείς δεν πρέπει να συμφωνείστην υλοποίησηενόςκυβερνώμενου μηχανήματος από τη σκέψη κάποιου άλλου. Ο Θεός μας έδωσε την ικανότητα να σκεπτόμαστε και να δρούμε με προσεκτική δράση. Αποβλέποντας σ” Αυτόν για σοφία, θα καταστούμε ικανοί να σηκώνουμε βάρη. Μείνετε με την προσωπικότητα που σας έδωσε ο Θεός. Μη γίνεστε η σκιά κανενός άλλου. Περιμένετε να εργαστεί μαζί σας και διαμέσου σας ο Θεός.

Ποτέ μη νομίσετε ότι αποκτήσατε αρκετές γνώσεις και ότι έφθασε ο καιρός που μπορείτε να χαλαρώσετε τις προσπάθειές σας. Ο καλλιεργημένος νους αποτελεί το γνώμονα του ανθρώπου. Η μόρφωσή σας πρέπει να διαρκεί σε ολόκληρη τη ζωή σας. Καθημερινά πρέπει να μαθαίνετε και να εφαρμόζετε την αποκτηθείσα γνώση.

Να θυμάστε ότι με οποιαδήποτε υπηρεσία ασχολείστε, αποκαλύπτετε τα κίνητρα που σας ωθούν και δημιουργείτε χαρακτήρα. Οποιαδήποτε είναι η εργασία σας, κάνετέ την με ακρίβεια και με επιμέλεια. Νικήσετε την τάση να ζητάτε στη δουλειά ότι είναι ευκολότερο.

Το ίδιο πνεύμα και οι ίδιες αρχές που κατευθύνουν τον άνθρωπο στην καθημερινή του εργασία, θα τον καθοδηγούν και σε ολόκληρη τη ζωή του. Αυτοί που ζητούν να κάνουν μία ορισμένη σε ποσότητα εργασία και με ορισμένο πάντα μισθό, προσπαθούν να αποδώσουν μόνο το κανονικό χωρίς να υποβάλλονται στον κόπο να προσαρμόζονται και να προκαταρτίζονται ανάλογα. Οι προαναφερθέντες δεν είναι αυτοί που καλεί ο Θεός να εργασθούν στο έργο Του. Αυτοί που μελετούν πως να διαθέσουν με μεγαλύτερη φειδωλία τις σωματικές, πνευματικές και ηθικές τους δυνάμεις, δεν είναι οι εργάτες εκείνοι στους οποίους ο Θεός μπορεί να χαρίσει πλουσιοπάροχα τις ευλογίες Του. Το παράδειγμά τους είναι μεταδοτικό. Η συμφεροντολογία [474] αποτελεί το σπουδαιότερο κίνητρό τους. Αυτοί που χρειάζονται παρακολούθηση και που εργάζονται μόνο όταν το παραμικρό καθήκον τους διασαφηνίζεται με λεπτομέρεια, δεν είναι εκείνοι που θα ονομαστούν αγαθοί και πιστοί δούλοι. Χρειάζονται εργάτες που να δείχνουν δραστηριότητα, ακεραιότητα, επιμέλεια, εργάτες που να κάνουν κάθε τι που πρέπει να γίνει.

Πολλοί καταλήγουν αδέξιοι επειδή αποφεύγουν τις ευθύνες, φοβούμενοι την αποτυχία. Με αυτό τον τρόπο δεν κατορθώνουν να αποκτήσουν την εκπαίδευση που προέρ-χεται από την πείρα, ούτε τη μελέτη, ούτε τη σπουδή ούτε μπορούν να τους εξασφαλίσουν αποκτώμενα προνόμια. Ο άνθρωπος μπορεί να επιβληθεί στις περιστάσεις, οι περιστάσεις όμως δεν επιτρέπεται να επιβληθούν στον άνθρωπο. Πρέπει να επωφελούμαστε από τις περιστάσεις σαν μέσα με τα οποία να εργαζόμαστε. Οφείλουμε εμείς να κατευθύνομε τις περιστάσεις και όχι να αφήνουμε τις περιστάσεις να μας κατευθύνουν.

Δυναμικοί άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν γνωρίσει αντιστάσεις, αντιξοότητες και εμπόδια. Επιστρατεύοντας τις ενέργειές τους, καθιστούν ευλογίες τα διάφορα εμπόδια που συναντούν. Αποκτούν εσωτερικήδύναμη. Οι συγκρούσεις και οι αμηχανίες απαιτούν εξάσκηση εμπιστοσύνης στο Θεό. Η σταθερότητααυτή παράγει δύναμη.

Ο Χριστός δεν εργάζονταν με φειδωλία. Δεν υπολόγιζε το έργο Του με τις ώρες. Έδινε τον καιρό Του, την καρδιά Του, την ψυχή και τη δύναμή Του στο να εργάζεται για το καλό της ανθρωπότητας. Τις εξαντλητικές μέρες κοπίαζε και τις μακρές νύχτες γονατιστός προσεύχονταν για χάρη και αντοχή, με σκοπό να μπορέσει να κάνει περισσότερο ακόμη έργο. Με γοερές κραυγές και δάκρυα ικέτευε τον Ουρανό για να ενισχυθεί η ανθρώπινη φύση Του και για να οπλισθεί με θάρρος ώστε να αντιμετωπίσει τον πανούργο εχθρό με όλα του τα απατηλά [475] Τεχνάσματα. Έτσι, όντας ενισχυμένος,θα εκπληρώσει την αποστολή Του για την ανύψωση της ανθρωπότητας. Στους εργάτες Του λέγει: «Παράδειγμα έδωκα εις εσάς, δια να κάμνητε και εσείς καθώς Εγώ έκαμον. » (Ιωάν. 13:15.)

«Η αγάπη του Χριστού,» έλεγε ο Παύλος, «συσφίγγει ημάς. » (Β” Κορ. 5:14.) Αυτή η αρχή υποκινούσε τη δράση του,αυτή ήταν το κίνητρο της δύναμής του. Αν ποτέ στο δρόμο του καθήκοντος χαλάρωνε προσωρινά ο ζήλος του, ένα βλέμμα στο σταυρό τον έκανε να ζωθεί και πάλι «την οσφύν της διανοίας » του και να προχωρεί στο δρόμο της αυτοθυσίας. Στην εργασία του για τους αδελφούς του στηρίζονταν πολύ στην εκδήλωση της άπειρης αγάπης της θυσίας του Χριστού, με την καθυποτάσουσα, παρακινητική της δύναμη.

Πόσο συναρπαστική, πόσο συγκινητική η έκκλησή του: «Εξεύρετε την χάριν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ότι πλούσιος ών, επτώχευσε δια σας, δια να πλουτίσητε σεις με την πτωχείαν Εκείνου.» (Β” Κορ. 8:9.) Ξέρετε τα ύψη από τα οποία κατέβηκε, τα βάθη της ταπείνωσης στα οποία έφθασε. Τα πόδια Του ακολούθησαν το μονοπάτι της θυσίας και δεν το εγκατέλειψαν μέχρι που έδωσε τη ζωή Του. Δεν γνώρισε διόλου ανάπαυση ανάμεσα στο θρόνο του ουρανού και στο σταυρό. Η αγάπη Του για τον άνθρωπο Τον έκανε να ανέχεται κάθε προσβολή και να υπομένει κάθε κακομεταχείριση.

Ο Παύλος μας προτρέπει: «Μη αποβλέπετε έκαστος τα εαυτού, αλλ” έκαστος και τα των άλλων.» Μας λέει να έχουμε το ίδιο φρόνημα «το οποίον ήτο και εν τω Χριστώ Ιησού• όστις εν μορφή Θεού υπάρχων, δεν ενόμισεν αρπαγήν το να ήναι ίσα με τον Θεόν, αλλ” Εαυτόν εκένωσε, λαβών δούλου μορφήν, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους. Και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος, εταπείνωσεν Εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού.» (Φιλ. 2:4-8.)

Ο Παύλος αδημονούσε να δουν και να αναγνωρίσουν οι άνθρωποι την ταπείνωση του Χριστού. Ήταν [476] βέβαιος ότι αν μπορούσαν οι άνθρωποι να προσέξουν την καταπληκτική θυσία την οποία υπέστη η Μεγαλειότητα του Ουρανού, η φιλαυτία θα εξαφανίζονταν από τις καρδιές τους. Ο απόστολος προχωρεί σιγά-σιγά από το ένα σημείο στο άλλο, ώστε να μπορέσουμε να υπολογίσουμε μέχρι ένα βαθμό τη θαυμαστή καταδεκτικότητα του Σωτήρα χάρη των αμαρτωλών. Οδηγεί τη σκέψη πρώτα στη θέση που κατείχε ο Χριστός στον Ουρανό, στον κόλπο δηλαδήτου Πατέρα. Τον παρουσιάζει στη συνέχεια να αποδύεται τη δόξα Του και να υποτάσσεται θεληματικά στις ταπεινές συνθήκες της ανθρώπινης ζωής. Αναλαμβάνοντας δουλικά καθήκοντα και αφούέγινε υπάκουος μέχρι θανάτου του πιο εξευτελιστικού, του πιο απεχθούς και του πιο εναγώνιου θανάτου του σταυρού. Μπορούμε ποτέ να παρακολουθούμε τη θαυμάσια αυτή εκδήλωση της αγάπης του Θεού χωρίς να νοιώθουμε ευγνωμοσύνη και αγάπη και το βαθύ συναίσθημα ότι δεν είμαστε κύριοι εαυτών; Σε ένα τέτοιον Κύριο δεν αρμόζει να προσφέρεται υπηρεσία που να ωθείται από απρόθυμα, εγωκεντρικά κίνητρα.

«Εξεύροντες»λέει ο Πέτρος, «ότι δεν ελυτρώθητε από της ματαίας πατροπαραδότου διαγωγής υμών δια φθαρτών αργυρίου ή χρυσίου.» (Λ” Πέτρ. 1:18.) Ώ, αν αυτά τα μέσα ήταν αρκετά να εξαγοράσουν τη σωτηρία του ανθρώπου, πόσο εύκολα θα την εξαγόραζε Εκείνος ο οποίος λέγει: «Εμού είναι το αργύριον και Εμού το χρυσίον.» (Αγγ. 2:8.) Αλλά ο αμαρτωλός μπορούσε να λυτρωθεί μόνο με το πολύτιμο αίμα του Υιού του Θεού. Όσοι δεν μπορούν να εκτιμήσουν τη θαυμαστή αυτή θυσία και αποκλείουν τον εαυτό τους από την υπηρεσία του Χριστού, θα χαθούν εξαιτίας της φιλαυτίας τους.

Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ

Στη ζωή του Χριστού το κάθε τι λογίζονταν υποδεέστερο του έργου Του, του μεγάλου απολυτρωτικού [477] έργου που ήρθε να εκπληρώσει. Οι μαθητές Του πρέπει να εκδηλώνουν την ίδια αυτή αφοσίωση, την ίδια αυταπάρνηση και αυτοθυσία, την ίδια υποταγή στις απαιτήσεις του λόγου του Θεού.

Καθένας που δέχεται το Χριστό σαν προσωπικό του Σωτήρα θα λαχταράει το προνόμιο να υπηρετήσει το Θεό. Όταν αναλογίζεται το τι έκανε ο Ουρανός γι” αυτόν, η καρδιά του συγκινείται από ανυπολόγιστη αγάπη και λατρευτική ευγνωμοσύνη. Είναι πρόθυμος να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του καθιερώνοντας τις ικανότητές του στην υπηρεσία του Θεού. Έχει τη βαθειά επιθυμία να δείξει την αγάπη του για το Χριστό και για την εξαγορασμένη περιουσία Του. Ζητάει τον κόπο, τη δυσκολία, τη θυσία.

Ο πραγματικός εργάτης του Θεού θα κάνει ότι καλύτερο μπορεί επειδή μ” αυτό δοξάζει τον Κύριό του. Θα κάνει το σωστό προκειμένου να δώσει σημασία στις απαιτήσεις του Θεού. Θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει όλες του τις ιδιότητες. Θα εκπληρώνει το κάθε καθήκον σαν να ήταν για τον ίδιο το Θεό. Η μοναδική του επιθυμία θα είναι να αποδίδεται στο Χριστό εκδήλωση τιμής και τέλεια υπηρεσία.

Υπάρχει κάποια εικόνα που παριστάνει ένα ταύρο να στέκεται ανάμεσα σ” ένα αλέτρι και σε ένα βωμό και η επιγραφή λέγει: «Έτοιμος και για το ένα και για το άλλο» έτοιμος να σύρει το αλέτρι στο αυλάκι ή να προσφερθεί θυσία στο βωμό. Αυτή είναι η στάση του πραγματικού τέκνου του Θεούείναι πρόθυμο να πάει εκεί όπου το καθήκον το καλεί, να απαρνηθεί τον εαυτό του, να θυσιασθεί για το σκοπό του Λυτρωτή. [478]

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 43—ΜΙΑ ΑΝΩΤΕΡΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Χρειαζόμαστε διαρκώς μία νέα αποκάλυψη του Χριστού, μία καθημερινή εμπειρία που να εναρμονίζεται με τα διδάγματά Του. Ανώτερα και εξαγιασμένα επιτεύγματα έχουν τεθεί στη διάθεσή μας. Το να προοδεύουμε διαρκώς στη γνώση και στην αρετή αποτελεί την πρόθεση του Θεού για μας. Ο νόμος Του είναι η ηχώ της ίδιας της φωνής Του που προσφέρει σε όλους την πρόσκληση: «Ανεβείτε ψηλότερα. Αγιαστείτε. Αγιαστείτε ακόμη περισσότερο. » Καθημερινά μπορούμε να προοδεύουμε στην τελειοποίηση του χριστιανικού χαρακτήρα.

Εκείνοι που ασχολούνται με την υπηρεσία του Κυρίου χρειάζονται μία εμπειρία πολύ ανώτερη, πολύ βαθύτερη και ευρύτερη από αυτή που μερικοί φαντάζονται ότι έχουν. Μερικοί που ήδη αποτελούν μέλη της μεγάλης οικογένειας του Θεού ελάχιστα γνωρίζουν τι θα πει να ατενίζουν στη δόξα Του και να μεταβάλλονται από δόξα σε δόξα. Μερικοί έχουν αμυδρό φώς της λαμπρότητας του Χριστού και οι καρδιές τους πάλλονται από χαρά. Λαχταρούν για ένα πιο ολοκληρωμένο, πιο βαθύ συναίσθημα της αγάπης του Σωτήρα. Ας εκτρέφουν τα άτομα αυτά κάθε επιθυμία της ψυχής για το Θεό. Το Άγιο Πνεύμα εργάζεται με αυτούς που θέλουν να συνεργασθούν, σχηματίζει αυτούς που θέλουν να σχηματιστούν, μεταβάλλει αυτούς που θέλουν να μεταβληθούν. Καλλιεργείτε για τον εαυτό σας πνευματικές σκέψεις και εξαγιασμένες σχέσεις. Δεν έχετε δει παρά τις πρώτες μόνο ακτίνες της χαραυγής της δόξας Του. Καθώς εξακολουθείτε να γνωρίζετε τον Κύριο, θα μάθετε ότι «η οδός των δικαίων είναι ως το λαμπρόν φώς το φέγγον επί [479] μάλλον και μάλλον εωσού γίνη τελεία ημέρα.» (Παρ. 4:18.)

«Ταύτα ελάλησα προς εσάς, » είπε ο Χριστός, «δια να μείνη εν υμίν η χαρά Μου και η χαρά υμών να ήναι πλήρης. » (Ιωάν. 15:11.)

Ο Χριστός έφερνε πάντοτε μπροστά Του τα αποτελέσματα της αποστολής Του. Την -τόσο γεμάτη από μόχθο και αυτοθυσίαζωή Του χαροποιούσε η σκέψη ότι όλος αυτός ο κόπος δεν θα πήγαινε χαμένος. Προσφέροντας τη ζωή Του χάρη της ζωής των ανθρώπων, θα αποκαθιστούσε στην ανθρωπότητα την εικόνα του Θεού. Θα μας σήκωνε από το χώμα, θα μετασχημάτιζε το χαρακτήρα μας σύμφωνα με το δικό Του χαρακτήρα και θα τον ομόρφαινε με τη δική Του δόξα.

Ο Χριστός είδε τους καρπούς του μόχθου της ψυχής Του και έμεινε ικανοποιημένος. Διέκρινε την επέκταση της αιωνιότητας και αντίκρισε την ευτυχία εκείνων που με την ταπείνωσή Του θα απολάμβαναν τη συγχώρεση και την αιώνια ζωή. Πληγώθηκε για τις παραβάσεις τους, ταλαιπωρήθηκε για τις ανομίες τους. Η τιμωρία για την ειρήνη τους έπεσε επάνω Του και με τις πληγές Του θεραπεύθηκαν. Άκουγε τις θριαμβευτικές κραυγές των λυτρωμένων. Άκουγε τους εξαγορασμένους να ψάλλουν την ωδή του Μωυσή και του Αρνίου. Παρόλο ότι έπρεπε πρώτα να υποστεί το βάπτισμα του αίματος, παρόλο ότι οι αμαρτίες του κόσμου θα βάραιναν την αθώα Του ψυχή, παρόλο ότι η σκιά μιας ανείπωτης συμφοράς έπεφτε επάνω Του, για τη χαρά που παρουσιάζονταν μπροστά Του προτίμησε να υπομένει το σταυρό και καταφρόνησε την αισχύνη.

Τη χαρά αυτή θα τη συμμερισθούν όλοι οι οπαδοί Του. Όσο μεγάλη και ένδοξη προορίζεται η αμοιβή μας για το μέλλον, δεν φυλάγεται αποκλειστικά για τον καιρό της τελικής απολύτρωσης. Και από τώρα μπορούμε με την πίστη να εισέλθουμε στη χαρά του [480] Σωτήρα. Μπορούμε όπως ο Μωυσής να καρτερούμε σαν να ατενίζουμε τον Αόρατο.

Τώρα η εκκλησία είναι μάχιμη. Τώρα περιβαλλόμα-στε από ένα κόσμο που βρίσκεται στο σκότος, που έχει σχεδόν ολοκληρωτικά παραδοθεί στην ειδωλολατρία.

Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Ενενήντα εννέα ήταν τ” αρνιά όλα — όλα το βράδυ
εκείνο του τσομπάνη.
Ένα μονάχα τούλειπε που ξέκοψε και χάθηκε
μακρυά από τη στάνη.
Συρόμενο, πλανώμενο στα έρημα, στα σκοτεινά
βουνά,
Μακρυά απ” του πονετικού Βοσκού του την ένθερ
μη αγκαλιά
«Κύριε, έχεις εδώ τα ενενήνταενηά Σου, σίγουρα,
μαντρωμένα
Γιατί δεν Σου είναι αυτά αρκετά όπως τάχεις
φυλαγμένα;»
«Το πρόβατό Μου πάω να βρώ γιατί πολύ το
αγαπώ και η ψυχή μου λέει
Στα χάντακα και στο βουνό είν” έρημο και μοναχό
κι όλο πονάει και κλαίει.»

Απ” όλα τα σωσμένα Του κανένα όμως θα μάθει
Τι σκοτεινή ήταν η νυχτιά, πόσο βαθειά ήταν τα
νερά και πόσα είχε να πάθει.
Πόσο του στοίχισε ο χαμός, το πρόβατο το απολω
λός μέχρι να βρεί και σώσει
Πριν αποκάμει μοναχό, πριν ο σκληρός ο χωρι
σμός και η πείνα το σκοτώσει.

«Κύριε, τι είν” ετούτες εδώ οι σταλαματιές, το αίμα
το χυμένο; [481]

Το μονοπάτι του βουνού που έτσι έκαναν βαμένο;»
«Είναι απ” τα πόδια του Βοσκού που πλήγωσαν τα
βάτα
Είναι απ” τα χέρια που έσυραν το αρνί Του από τ”
αγκάθια.»

Και τότε απ” όλα τα άγρια, τα απόκρημνα βουνά,
Κραυγή αντήχησε θριαμβική εκεί στον ουρανό
ψηλά:
«Χαρήτε βρήκα το αγαπημένο Μου, χαμένο Μου
αρνί.»
Τότε χαρούμενοι ψάλλουν οι άγγελοι στο θρόνο
όλοι μαζί:
Αγάλλεσθε οι ουρανοί, κατέφθασαν οι λυτρωμένοι
τώρα του Θεού λαοί. »

Πλησιάζει όμως η μέρα όπου η μάχη θα έχει δοθεί και η νίκη θα έχει κερδηθεί. Το θέλημα του Θεού πρέπει να γίνεται στη Γη όπως γίνεται στον Ουρανό. Τα έθνη των σωσμένων δεν θα γνωρίζουν άλλο νόμο εκτός από το νόμο του Ουρανού. Όλοι θα γίνουν μία ευτυχισμένη οικογένεια, ντυμένοι με το ένδυμα της δοξολογίας και της ευχαριστίας, το ένδυμα της δικαιοσύνης του Χριστού. Ολόκληρη η φύση, μέσα στην υπέροχη ομορφιά της θα προσφέρει στο Θεό φόρο τιμής, συναίνεσης και λατρείας. Ο κόσμος θα περιβληθεί το φώς του Ουρανού. Το φώς του φεγγαριού θα φθάσει το φώς του ηλίου και το φώς του ηλίου θα γίνει εφτά φορές λαμπρότερο από ότι είναι τώρα. Τα χρόνια θα κυλούν χαρούμενα. Πρωτοστατώντας στη σκηνή τα πρωινά αστέρια θα ψάλλουν όλα μαζί, τα παιδιά του Θεού θα αναφωνούν χαρούμενα, ενώ ο Θεός και ο Χριστός ενωμένοι θα εξαγγέλλουν: «Η αμαρτία δεν θέλει υπάρχει πλέον, ουδέ ο θάνατος θέλει υπάρχει πλέον.»

Οι ενοράσεις αυτές της μελλοντικής δόξας, όπως έχουν σκιαγραφηθεί από το χέρι του Θεού, θα πρέπει να είναι προσφιλείς στα παιδιά Του. [482]

Σταθείτε στο κατώφλι της αιωνιότητας και ακούστε το υπέροχο καλωσόρισμα που απευθύνεται σε εκείνους πουσυνεργάστηκανμε το Χριστόσε αυτή τη ζωή, θεωρώντας καθήκον και προνόμιό τους να υποφέρουν γι” Αυτόν. Μαζί με τους αγγέλους αποθέτουν τα διαδήματα τους στα πόδια του Λυτρωτή αναφωνώντας: «Άξιόν είναι το Αρνίον το εσφαγμένον να λάβη την δύναμιν και πλούτον και σοφίαν και ισχύν και τιμήν και δόξαν και ευλογίαν . . . Εις τον καθήμενον επί του θρόνου και εις το Αρνίον έστω η ευλογία και η τιμή και η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. » (Αποκ. 5:12, 13.)

Εκεί οι λυτρωμένοι χαιρετίζουν αυτούς που τους οδήγησαν στο σταυρωμένο Σωτήρα. Ενώνουν με αυτούς τις δοξολογίες τους προς Αυτόν που πέθανε ώστε οι ανθρώπινες υπάρξεις να έχουν την ίδια αθάνατη ζωή του Θεού. Ο αγώνας έληξε. Όλες οι δοκιμασίες και οι διαμάχες πέρασαν. Νικητήρια άσματα πλημμυρίζουν ολόκληρο τον Ουρανό, καθώς οι λυτρωμένοι στέκουν ολόγυρα στο θρόνο του Θεού. Όλοι συμμετέχουν στη χαρμόσυνη μελωδία: «“Αξιόν είναι το Αρνίον το οποίον εσφάγη» και μας λύτρωσε στο Θεό.

«Είδον και ιδού όχλος πολύς τον οποίον ουδείς ηδύνατο να αριθμήση εκ παντός έθνους και φυλών και λαών και γλωσσών, οίτινες ίσταντο ενώπιον του θρόνου και ενώπιον του Αρνίου, ενδεδυμένοι στολάς λεύκάς, έχοντας φοίνικας εν ταις χερσίν αυτών και κράζοντες μετά φωνής μεγάλης έλεγον. Η σωτηρία είναι του Θεού ημών του καθημένου επί του θρόνου και του Αρνίου.» (Αποκ. 7:9-10.)

«Ούτοι είναι οι ερχόμενοι εκ της θλίψεως της μεγάλης• και έπλυναν τας στολάς αυτίόν και ελεύκαναν αυτάς εν τω αίματι του Αρνίου. Δια τούτο είναι ενώπιον του θρόνου του Θεού και λατρεύουσιν Αυτόν ημέραν και νύκτα εν τω ναώ Αυτού• και ο καθήμενος επί του θρόνου θέλει κατασκηνώσει επ” αυτούς. Δεν θέλουσι πεινάσει πλέον, ουδέ θέλουσι διψήσει πλέον, ουδέ θέλει πέσει επ” [483] αυτούς ο ήλιος, ουδέ κανέν καύμα. Διότι το Αρνίον το αναμέσον του θρόνου θέλει ποιμάνει αυτούς εις ζώσας πηγάς υδάτων και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών.» «Και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον ούτε πένθος, ούτε κραυγή, ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον διότι τα πρώτα παρήλθον.» (Εδ. 14-17, 21:4.)

Μας χρειάζεται να διατηρούμε πάντοτε μπροστά μας αυτόν τον οραματισμό των αοράτων πραγμάτων. Μ” αυτό τον τρόπο θα μπορέσουμε να εκτιμήσουμε δεόντως τα αιώνια και τα πρόσκαιρα. Αυτό θα μας κάνειικανούςνα επηρεάσομε άλλους για την άνω ζωή.

ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ

«Ανάβα προς Εμέ εις το όρος, » μας προστάζει ο Θεός. Ο Μωυσής, πριν να είναι σε θέση να χρησιμεύσει σαν όργανο του Θεού για την απελευθέρωση του Ισραήλ, προστάχθηκε να επικοινωνεί μαζί Του σαράντα χρόνια στη μοναξιά του βουνού. Πριν να μεταδώσει το μήνυμα του Θεού στο Φαραώ, μίλησε με τον άγγελο στην καιόμενη βάτο. Πριν να δεχθεί το νόμο του Θεού σαν αντιπρόσωπος του λαού Του, κλήθηκε στο βουνό και παρατήρησε τη δόξα Του. Πριν να εκτελέσει δικαιοσύνη κατά των ειδωλολατρών, κρύφθηκε στη σχισματιά του βράχου και ο Κύριος του είπε: «Θέλω κηρύξει το όνομα του Κυρίου έμπροσθέν σου,» «Κύριος ο Θεός, οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος και αληθινός . . . και ουδόλως αθωώνων τον ένοχον.» (Εξ. 33:19, 34:6,7.) Και πριν να καταθέσει μαζί με τη ζωή του και το βάρος που σήκωνε για τον λαό του Ισραήλ, ο Θεός τον κάλεσε στην κορυφή του όρους Φασγά από όπου του παρουσίασε την ένδοξη Γη της Επαγγελίας.

Πριν να αναλάβουν την αποστολή τους, οι μαθητές κλήθηκαν στο βουνό μαζί με τον Ιησού. Πριν από τη δύναμη και τη δόξα την Πεντηκοστής, μεσολάβησε η [484] νύχτα της επικοινωνίας με το Σωτήρα, η συνάντηση στο βουνό της Γαλιλαίας, η σκηνή του αποχωρισμού στο όρος των Ελαίων με την αγγελική υπόσχεση, καθώς και οι ημέρες της επικοινωνίας στο υπερώο.

Ο Ιησούς όταν προετοιμάζονταν για κάποια μεγάλη δοκιμασία ή κάποιο σπουδαίο έργο, κατέφευγε στη μοναξιά του βουνού και περνούσε τη νύχτα προσευχόμενος στον Πατέρα Του. Μία νύχτα προσευχής προηγήθηκε από τη χειροτονία των αποστόλων και από την επί του Όρους Ομιλία, από τη Μεταμόρφωση, από την αγωνία της δίκης και της σταύρωσης και από τη δόξα της ανάστασης.

ΤΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

Έτσι πρέπει και εμείς να διαθέτουμε ιδιαίτερο χρόνο για αυτοσυγκέντρωση και προσευχή για να λάβομε πνευματική αναζωογόνηση. Δεν εκτιμούμε τη δύναμη και την αποτελεσματικότητα της προσευχής όσο πρέπει. Η προσευχή και η πίστη κατορθώνουν αυτό που καμία δύναμη πάνω στη Γη μπορεί να κατορθώσει. Είναι σπάνιο να αντιμετωπίσουμε την ίδια ακριβώς περίπτωση δύο φορές στη ζωή μας. Διαρκώς περνούμε από διαφορετικές περιστάσεις και από νέες δοκιμασίες κατά τις οποίες οι προηγούμενες πείρες μας δεν μπορούν να μας χρησιμεύσουν σαν ασφαλής οδηγός. Μας χρειάζεται να δεχόμαστε το συνεχόμενο φώς που προέρχεται από το Θεό.

Ο Χριστός στέλνει διαρκώς μηνύματα σ” εκείνους που ακούν τη φωνή Του. Τη βραδιά της αγωνίας στη Γεσθημανή, οι κοιμισμένοι απόστολοι δεν άκουσαν τη φωνή του Ιησού. Αμυδρά συναισθάνθηκαν την παρουσία του αγγέλου, αλλά έχασαν τη δυναμικότητα και τη δόξα της σκηνής. Μέσα στην υπνηλία και στο λήθαργο τους, απέτυχαν να δεχθούν τη μαρτυρία που θα ενίσχυε τις ψυχές τους για τις τρομερές σκηνές που τους περίμεναν. [485] Έτσι και σήμερα ακριβώς τα άτομα που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη για θεϊκή καθοδήγηση συχνά δεν κατορθώνουν να τη λάβουν επειδή δεν έρχονται σε επικοινωνία με τον ουρανό.

Οι πειρασμοί στους οποίους είμαστε καθημερινά εκτεθειμένοι καθιστούν την προσευχή αναγκαία. Κίνδυνοι καραδοκούν σε κάθε μονοπάτι. Αυτοί που προσπαθούν να γλυτώσουν άλλους από την αμαρτία και την καταστροφή ιδιαίτερα εκτίθενται σε κίνδυνο. Βρισκόμενοι σε συνεχή επαφή με το κακό, χρειάζονται να στηριχθούν γερά στο Θεό μήπως διαφθαρούν οι ίδιοι. Μικρά και αποφασιστικά είναι τα βήματα που οδηγούν στην κατωφέρεια, από τα ψηλά και αγιασμένα εδάφη στα χαμηλά επίπεδα. Αυτοστιγμή μπορούν να παρθούν αποφάσεις που θα σφραγίσουν την παντοτινή τύχη του ανθρώπου. Μία αποτυχία στο να υπερνικηθεί το κακό αφήνει την ψυχή αφρούρητη. Μία κακή συνήθεια, αν δεν της αντισταθεί κανείς πεισματικά, καταλήγει σε ατσάλινη αλυσίδα που δένει τον άνθρωπο χειροπόδαρα.

Ο λόγος που τόσοι πολλοί εγκαταλείπονται μόνοι τους στο έδαφος του πειρασμού είναι ότι δεν φέρνουν πάντοτε το Θεό μπροστά τους. Όταν επιτρέπουμε να διακοπεί η επικοινωνία μας με το Θεό, χάνουμε την υπεράσπισή μας. Παρόλους τους καλούς σκοπούς και τις καλές προθέσεις σας, δεν θα μπορέσετε να αντισταθείτε στο κακό. Πρέπει να είστε άνδρες και γυναίκες προσευχής. Οι αιτήσεις σας δεν πρέπει να είναι αδύναμες, περιστατικές και σπασμωδικές, αλλά ειλικρινείς, επίμονες και σταθερές. Δεν είναι απαραίτητο πάντοτε να γονατίζετε για να προσευχηθείτε. Αποκτήσετε τη συνήθεια να συνομιλείτε με το Σωτήρα όταν είστε μόνοι σας, όταν περπατάτε, όταν ασχολείσθε με την καθημερινή σας εργασία. Αφήστε την καρδιά σας να υψώνεται συνεχώς σε σιωπηλή παράκληση για βοήθεια, για φώς, για δύναμη, για γνώση. Η κάθε πνοή ας είναι και μια προσευχή. [486]

Σαν συνεργοί του Θεού πρέπει να πλησιάσουμε τους ανθρώπους εκεί όπου βρίσκονται, τριγυρισμένοι από το σκότος, βουτηγμένοι στην αμαρτία, κηλιδωμένοι από τη διαφθορά. Όταν όμως στηρίζουμε τις σκέψεις μας σ” Εκείνον που είναι ο ήλιος και η ασπίδα μας, τότε το κακό που μας περιβάλλει δεν θα αφήσει ούτε μία κηλίδα στα ρούχα μας. Ενώ εργαζόμαστε για να σώσουμε ψυχές έτοιμες να χαθούν, δεν θα ντροπιαστούμε ποτέ αν εμπιστευόμαστε στο Θεό. Ο Χριστός στην καρδιά μας, ο Χριστός στη ζωή μας, αυτή είναι η ασφάλειά μας. Η ατμόσφαιρα της παρουσίας Του θα γεμίσει την ψυχή με αποτροπιασμό για κάθε τι το κακό. Το πνεύμα μας μπορεί να συνταυτισθεί σε τέτοιο σημείο με το δικό Του, ώστε οι σκέψεις και οι προθέσεις μας να είναι τελείως εναρμονισμένες με τις δικές Του.

Με την πίστη και την προσευχή ο Ιακώβ μεταβλήθηκε από άνθρωπος αδύναμος και αμαρτωλός σε πρίγκιπα του Θεού. Έτσι μπορείτε να γίνετε και σεις άνδρες και γυναίκες υψηλών και αγίων προθέσεων, εξευγενισμένης ζωής, άνδρες και γυναίκες που σε καμιά περίπτωση δεν απομακρύνονται από την αλήθεια, την ευθύτητα και τη δικαιοσύνη. Όλοι πιέζονται από επείγουσες φροντίδες, βάρη και καθήκοντα• όσο δυσκολότερη όμως είναι η θέση σας και πιεστικότερα τα βάρη σας, τόσο περισσότερο χρειάζεστε τον Ιησού.

Η παραμέληση της δημόσιας λατρείας του Θεού αποτελεί σοβαρό λάθος. Τα προνόμια της θεϊκής λατρείας δεν πρέπει να υποτιμούνται. Εκείνοι που περιποιούνται τους ασθενείς συχνά δεν είναι σε θέση να επωφεληθούν από τα προνόμια αυτά. Θα πρέπει όμως να είναι προσεκτικοί ώστε να μην απουσιάζουν από τον οίκο της λατρείας χωρίς να υπάρχει ανάγκη.

Για τη φροντίδα των ασθενών, περισσότερο από κάθε άλλη εγκόσμια ενασχόληση, η επιτυχία εξαρτάται από το πνεύμα της καθιέρωσης και της αυτοθυσίας που απαιτεί το έργο αυτό. Εκείνοι που επιφορτίζονται με την [487] υπηρεσία αυτή πρέπει να τοποθετηθούν εκεί όπου θα επηρεαστούν περισσότερο από το Πνεύμα του Θεού. Πρέπει να αγωνιάτε περισσότερο από τους άλλους για τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος και για την επίγνωση του Θεού, αφού η εμπιστευτική αυτή θέση σας είναι υπευθυνότερη από τη θέση άλλων.

Τίποτε δεν χρειαζόμαστε περισσότερο στην εργασία μας από τα έμπρακτα αποτελέσματα της επικοινωνίας μας με το Θεό. Πρέπει να αποδείξουμε με την καθημερινή μας ζωή ότι βρίσκουμε την ειρήνη και την ανάπαυσή μας στο Σωτήρα. Η ειρήνη στην καρδιά Του θα αντανακλά στο πρόσωπο. Θα χρωματίσει τη φωνή με μία πειστική δύναμη. Η επικοινωνία με το Θεό θα εξευγενίσει το χαρακτήρα και τη ζωή. Όπως στην περίπτωση των πρώτων μαθητών, οι άνθρωποι θα αναγνωρίσουν ότι και εμείς ήμασταν με τον Ιησού. Αυτό θα χορηγήσει στον εργάτη μία τέτοια δύναμη που δεν μπορεί να του δώσειτίποτε άλλο. Δεν πρέπει να επιτρέψει στον εαυτό του να στερηθεί τη δύναμη αυτή.

Πρέπει να ζούμε μία διττή ζωή, μία ζωή σκέψης και πράξης και μία δεύτερηζωή σιωπηλής προσευχής και έμπρα-κτης εργασίας. Η δύναμη που προέρχεται από την επικοινωνία με το Θεό, ενωμένη με σοβαρή προσπάθεια για την εκγύμναση του νου στο να σκέπτεται και να αναλαβαίνει ευθύνες, προετοιμάζει τον άνθρωπο για τα καθημερινά καθήκοντα και διατηρεί το πνεύμα ειρηνικό σε κάθε περίσταση, όσο δύσκολο και αν είναι.

Ο ΘΕΪΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ

Πολλοί,όταν συναντούν δυσκολίες νομίζουν ότι πρέπει να αποταθούν σε κάποιο επίγειο φίλο, να του μιλήσουν για τις αμηχανίες τους και να ζητήσουν τη βοήθειά του. Κάτω από δύσκολες περιστάσεις, η δυσπιστία γεμίζει την καρδιά τους και ο δρόμος τους φαίνεται σκοτεινός. Όλο αυτό το διάστημα ο ισχυρός αιώνιος [488] Σύμβουλος παραστέκει δίπλα τους, προσκαλώντας τους να αποθέσουν την εμπιστοσύνη τους σ” Αυτόν. Ο Ιησούς, πανίσχυρος σηκώνει τα βάρη, λέγοντας: «Έλθετε προς Με και Εγώ θέλω σας αναπαύσει.» Θα στραφούμε λοιπόν από Αυτόν σε ταλαντευόμενες ανθρώπινες υπάρξεις που και αυτές εξαρτώνται από το Θεό όπως εξαρτόμαστε και εμείς;

Μπορεί να συναισθάνεστε τα ελαττώματα του χαρακτήρα σας και τον περιορισμό των ικανοτήτων σας όταν τις συγκρίνετε με το τεράστιο μέγεθος του έργου. Και αν ακόμη είχατε τη μεγαλύτερη πνευματική ικανότητα που χορηγήθηκε ποτέ σε άνθρωπο, πάλι δεν θα ήταν αρκετή για το έργο σας. «Χωρίς Εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν,» λέγει ο Κύριος και Σωτήρας μας. (Ιωάν. 15:5.) Για οτιδήποτε κάνουμε, τα αποτελέσματα παραμένουν στα χέρια του Θεού. Οτιδήποτε συμβεί, στηριχθείτε σ” Αυτόν με στερεή και ακλόνητη εμπιστοσύνη.

Στην επιχείρησή σας, στη συναναστροφή σας κατά τις ώρες της σχόλης σας, στη σύναψη του ισοβίου δεσμού του γάμου σας, κάντε όλες τις επιλογές των συντρόφων σας μόνο ύστερα από ένθερμη, ταπεινή προσευχή. Μ” αυτό δείχνετε ότι τιμάτε το Θεό και ο Θεός θα σας τιμήσει. Προσεύχεσθε όταν λιγοψυχείτε. Όταν είστε αποθαρρημένοι κρατείστε το στόμα κλειστό στους ανθρώπους. Μη σκιάζετε το μονοπάτι των άλλων, αλλά αναφέρετε το κάθε τι στον Ιησού. Υψώστε χέρια προσευχής ζητώντας βοήθεια. Στην αδυναμία σας πιαστείτε από την απροσμέτρητη θεϊκή δύναμη. Ζητείστε ταπεινοφροσύνη, σύνεση, θάρρος, αύξηση της πίστης για να μπορέσετε να διακρίνετε φώς στο φώς του Θεού και να νοιώθετε χαρά στην αγάπη Του. [489]

ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ

Όταν είμαστε ταπεινοί και συντριμμένοι βρισκόμαστε εκεί όπου ο Θεός μπορεί να μας αποκαλυφθεί και θα μας αποκαλυφθεί. Του προξενεί ευχαρίστηση όταν αναφέρουμε επειγόντως τα ελέη και τις ευλογίες του παρελθόντος σαν βασικό λόγο για να μας χαρίσει μεγαλύτερες ακόμη ευλογίες. Θα εκπληρώσει με το παραπάνω τις προσδοκίες εκείνων που εμπιστεύονται ολοκληρωτικά Αυτόν. Ο Κύριός μας Ιησούς γνωρίζει τι ακριβώς χρειάζονται τα παιδιά Του, από πόση θεϊκή δύναμη έχουν ανάγκη για το καλό της ανθρωπότητας. Και μας χορηγεί όλα όσα εμείς θα χρησιμοποιήσουμε για να κάνουμε καλό στους άλλους και για να εξευγενίσουμε και τις δικές μας ψυχές.

Πρέπει να έχουμε λιγότερη εμπιστοσύνη σε ότι μπορούμε να κάνουμε και περισσότερη εμπιστοσύνη σ” αυτό που ο Θεός μπορεί να κάνει για μας. Το έργο με το οποίο ασχολείστε δεν είναι δικό σας. Είναι το έργο του Θεού. Παραχωρείτε σ” Αυτόν το θέλημά σας και τον τρόπο της ζωής σας. Μη έχετε καμία επιφύλαξη• μη κάνετε κανένα συμβιβασμό με το εγώ. Μάθετε τι σημαίνει να είναι κανείς ελεύθερος εν Χριστώ.

Η απλή ακρόαση των κηρυγμάτων από Σάββατο σε Σάββατο, η ανάγνωση της Γραφής απ” άκρη σ” άκρη ή η ερμηνεία της εδάφιο προς εδάφιο, δεν πρόκειται να ωφελήσουν ούτε εμάς ούτε αυτούς που μας ακούν αν δεν συνδυάσουμε τις Βιβλικές αλήθειες με την ατομική μας ζωή. Τα διανοήματα, το θέλημα, τα αισθήματα πρέπει να υποβληθούν στον έλεγχο του λόγου του Θεού. Τότε, με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος, τα διδάγματα του λόγου καθίστανται αρχές της ζωής.

Ενώ ζητάτε από τον Κύριο να σας βοηθήσει, τιμήστε το Σωτήρα σας με το να πιστεύετε ότι πραγματικά λαβαίνετε την ευλογία Του. Όλη η δύναμη, όλη η [490] σοφία είναι στη διάθεσή μας. Το μόνο που έχουμε να κάνομε είναι να ζητήσουμε.

Βαδίζετε διαρκώς στο φώς του Θεού. Μελετάτε μέρα-νύχτα το χαρακτήρα Του. Τότε θα διακρίνετε την ομορφιά Του και θα απολαύσετε την αγαθότητά Του. Η καρδιά σας θα λάμψει με τη συναίσθηση της αγάπης Του. Θα υψωθείτε σαν να σας σηκώνουν αιώνιοι βραχίονες. Με τη δύναμη και το φώς που χορηγεί ο Θεός, μπορείτε να εννοήσετε ακόμη περισσότερα και να κατορθώσετε πολύ περισσότερα από ότι προηγουμένως.

«ΜΕΙΝΑΤΕ ΕΝ ΕΜΟΙ»

Ο Χριστός μας ζητάει: «Μείνατε εν Εμοί και Εγώ εν υμίν. Καθώς το κλήμα δεν δύναται να φέρη καρπόν αφ” εαυτού, εάν δεν μείνη εν τη αμπέλω, ούτως ουδέ σεις, εάν δεν μείνητε εν Εμοί ... Ο μένων εν Εμοί και Εγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν διότι χωρίς Εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν . . . Εάν μείνητε εν Εμοί και οι λόγοι Μου μείνωσιν εν υμίν, θέλετε ζητεί ότι αν θέλητε, και θέλει γίνει εις εσάς. Εν τούτω δοξάζεται ο Πατήρ Μου εις το να φέρητε καρπόν πολύν και ούτω θέλετε είσθαι μαθηταί Μου. Καθώς Εμέ ηγάπησεν ο Πατήρ και Εγώ ηγάπησα εσάς μείνατε εν τη αγάπη Μου. . .

«Σεις δεν εξελέξατε Εμέ, αλλ” Εγώ εξέλεξα εσάς και σας διέταξα δια να υπάγητε σεις και να κάμητε καρπόν και ο καρπός σας να μένη ώστε ότι αν ζητήσητε παρά του Πατρός εν τω ονόματί Μου, να σας δώση αυτό.» (Ιωάν. 15:4-16.)

«Ιδού, ίσταμαι εις την θύραν και κρούω εάν τις ακούση της φωνής Μου και ανοίξη την θύραν, θέλω εισέλθει προς αυτόν και θέλω δειπνήσει μετ” αυτού και αυτός μετ” Εμού. » (Απ. 3:20.)

«Εις τον νικώντα θέλω δώσει εις αυτόν να φάγη από του μάννα του κεκρυμμένου, και θέλω δώσει εις [491] αυτόν ψήφον λευκήν και επί την ψήφον όνομα νέον, γεγραμμένον, το οποίον ουδείς γνωρίζει ειμή ο λαμβάνων. » (Απ. 2:17.)

«Όστις νικά . . . θέλω δώσει εις αυτόν τον Αστέρα τον Πρωινόν,» «και θέλω γράψει επ” αυτόν το όνομα του Θεού Μου και το όνομα της πόλεως του Θεού Μου . . . και θέλω γράψει επ” αυτόν το όνομά Μου το νέον.» (Εδ. 26-28, 3:12.)

«ΕΝ ΠΡΑΤΤΩ»

Εκείνος του οποίου η εμπιστοσύνη στηρίζεται στο Θεό θα μπορέσει να πει μαζί με τον απόστολο Παύλο: «Τα πάντα δύναμαι δια του ενδυναμούντος με Χριστού.» (Φιλιπ. 4:13.) Οποιαδήποτε ήταν τα λάθη και οι αποτυχίες του παρελθόντος, μπορούμε με τη βοήθεια του Θεού να τα προσπεράσουμε. Μαζί με τον απόστολο μπορούμε να πούμε:

«Έν πράττω, τα μεν οπίσω λησμονών, εις δε τα έμπροσθεν επεκτεινόμενος, τρέχω προς τον σκοπόν δια το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού.» (Φιλ. 3:13-14.)

* * * * *